Скачать fb2
W szponach mrozu

W szponach mrozu

Аннотация

    Druga powieść z bestsellerowego cyklu „Akademia Wampirów”! Siedemnastoletnia Rose Hathaway nadal musi chronić swoją przyjaciółkę przed strzygami, a poza tym ciągle zmaga się z kłopotami sercowymi.
    Zuchwały atak strzyg na szanowaną rodzinę morojów wstrząsnął uczniami Akademii. Nadchodzi przerwa świąteczna i by zapomnieć o tragedii, wszyscy wyruszają do luksusowego kurortu narciarskiego. Rose jednak trudno myśleć o wakacjach. Do grona nauczycieli dołączyła legendarna strażniczka… jej matka. Na domiar złego Dymitr interesuje się inną kobietą, Mason nie ukrywa, że z chęcią zamieniłby przyjaźń na coś więcej, a tajemniczy i arogancki nieznajomy wpada na dziewczynę częściej, niżby sobie życzyła.
    Pośród sennych zimowych krajobrazów kryje się jednak niebezpieczeństwo. Czy Rose zdoła dostrzec je w porę?


Richelle Mead W szponach mrozu

    Akademia Wampirów 2
    Tytuł oryginalny: Frostbite
    Tłumacz: Gajdzińska Monika

Prolog

    Rzeczy martwe nie zawsze takie pozostają. Wierzcie mi. Wiem to.
    Na ziemi trwa wyścig wampirów, dosłownie martwy wyścig.

    Mówią na nich Strigoni i jeśli nie masz jeszcze o nich koszmarów to uwierz powinieneś je mieć. Są szybcy, silni i zabijają bez zawahania i litości. Są również nieśmiertelni. Jeśli ktoś chce ich zniszczyć to gówno im z tego wychodzi.
    Można to zrobić tylko na trzy sposoby: ściąć im głowy, wbić srebrny pal w serce lub podpalić.
    Żaden sposób nie jest łatwy ale lepsze to niż nic.
    Oczywiście są też dobre wampiry chodzące na tej ziemi. Nazywają je Moroi. Oni są żywi i posiadają niesamowita moc aby władać magią w każdym z czterech żywiołów: ogniu, ziemi, wodzie i powietrzu (No dobra większość Moroi może to robić – ale o tym później).
    To byłaby potężna broń, jednak Moroi wierzą silnie, że ich magia ma służyć pokojowi.
    To jedna z ich najważniejszych zasad. Moroi są też silni i szczupli oraz są w stanie przetrzymać nie duża dawkę promieni słonecznych. Maja jednak tez nadludzkie cechy, które tyczą się wzroku, słuchu i zapachu.

    Oba rodzaje potrzebują krwi. To właśnie robią wampiry, domyślam się. Moroi nie zabijają ludzi tylko trzymają ich obok siebie. Wśród tych ludzi są tylko ci którzy chcą oddawać małe ilości krwi dla nich. Ofiary te są dobrowolne gdyż ukąszenie wampira ma w sobie endorphin. W większych dawkach ci ludzie uzależniają się od tego. Wampirzy ćpuni.
    Lepsze jest jednak to co robią Moroi niż Strigoni. Oni zabijają i jeszcze na dodatek to im sprawia przyjemność.
    Jeżeli Moroi zabiją jakiegoś człowieka w trakcie posilania się to staję się on Strigoni automatycznie. Strigoni mogą też być utworzeni siłą. Jeśli Strigoni napije się krwi ofiary a potem sam ofiaruje jej swoja krew… mamy nowego Strigoniego. To może spotkać każdego. Człowieka, Moroiego czy dhamipr.
    Dhampir.
    Właśnie tym jestem. Dhampirem – pół człowiekiem, pół Moroiem. Lubię myśleć że dostaliśmy najlepsze cechy obu ras. Jestem silna i wytrzymała jak człowiek. Mogę wychodzić na słońce kiedy tylko chce. Ale jak Moroi mam dobre zmysły i jestem szybka. Skutek jest taki że dhampir robi za ochraniacza. Jesteśmy nawet nazywani jako stróże.
    Przeżyłam szkolenia które pozwalały nam chronić Moroi od Strigonich. Mam cały komplet specjalnych kursów i praktyk, które biorę w St. Akademia Vladimir, prywatnej szkole dla Moroi i dhampiów. Wiem jak używać wszystkich rodzai broni i mogłabym nawet ładnie wysadzić jakiś ląd. Przebiłam w tym naprawdę wielu kolesi z mojego i nie mojego kursu.

    Ponieważ kiedy dhampir dziedziczy wszystkie rodzaje wielkich cech, jest jedna rzecz, którą nie dostaliśmy. Dhampiry nie mogą miej dzieci z innym dhampirami. Nie pytaj mnie dlaczego. Nie jestem genetykiem albo czymkolwiek. W grę wchodzi tylko Moroi i dhampir. Wiem, wiem – to jest zwariowane.
    Myślisz sobie „ będę miała dziecko z wampirem. Może będzie w trzech czwartych wampirem? „. Nie koleżanko. Pół Moroi i pół człowiek.
    Większość dhampirów powstaje z pary: ojciec Moroi i matka dhampir. Moroi kobiety mogą mieć tylko dzieci z Moroi mężczyznami. To znaczy że dużo Moroi ma małe romanse z dhampirowskimi kobietami. Kiedy takie zachodzą w ciążę zostają wtedy same bo piękna bajka się kończy. Dlatego tak mało jest „straży”. Matki wolałyby raczej żeby to ich dzieci strzeżono.
    Skutkiem tego jest że jedynie garstka chłopaków no może czasami jakaś dziewczyna zostają stróżami. Wybierają ich inni stróże którzy traktują swoją pracę bardzo poważnie. Dhampir jest potrzebny Moroi żeby pilnować jego dziecka. Mamy ich chronić. Była to wręcz rzecz honorowa gdyż nie okłamujmy się Strigoni byli źli. Ale jest Moroi, którego chcę ochronić więcej niż ktoś w świecie: moja najlepsza przyjaciółka, Lissa. Ona jest Księżniczka Moroi. Moroi ma dwanaście królewskich rodzin i ona jest jednym w nich – Dragomirs.
    Ale jest jeszcze coś, co mówi że ona jest specjalna i to nie jest tylko przyjaźń.
    Pamiętacie jak mówiłam że Moroi władają jednym z czterech żywiołów? Lissa włada jeszcze innym: mianowicie duchami.
    Powiedziałam wcześniej, że martwe rzeczy zawsze nie pozostają całkowicie martwe. Dobrze, jestem jednym z ich. Nie bój się – nie jestem jak
    Strigoni. Ale umarłam raz. (Nie polecam tego.) To zdarzyło się kiedy samochód, w którym jechałam zboczył z drogi. Wypadek zabił mnie, rodziców Lissy i jej brata. Lissa użyła ducha żeby mnie sprowadzić z powrotem.
    Z tego jej daru wyszło wiele niebezpiecznych wypadków. W życiu mam jeszcze jeden problem – Dimitri. Zakochałam się w złym palancie. Cóż taka prawda.
    Tak w ogóle nazywam się Róża Hathaway mam 17 lat i chodzę do szkoły średniej. Ale hej kto powiedział że ona jest łatwa?

Rozdział pierwszy

    Nie sądziłam, że mój dzień może być jeszcze gorszy dopóki moja najlepsza przyjaciółka nie powiedziała mi, że może wariuje. Znowu.
    – Ja… Co powiedziałaś?
    Stałam w holu jej dormitorium, pochylając się nad jednym z moich butów i go sznurując. Podniosłam głowę w górę, zerkając na nią przez gąszcz ciemnych włosów zasłaniających pół mojej twarzy. Zasnęłam po szkole i musiałam pominąć użycie szczotki do włosów, aby dotrzeć tu punktualnie. Platynowo blond włosy Lissy były gładkie i doskonałe, układając się na jej ramionach jak welon ślubny, gdy patrzyła na mnie z rozbawieniem.
    – Powiedziałam, że myślę, że moje pigułki mogą już nie działać.
    Wyprostowałam się i strząsnęłam włosy ze swojej twarzy. – Co to znaczy? – spytałam. Wokół nas, moroje śpieszyły się w drodze na spotkanie z przyjaciółmi lub na kolację.
    – Czy zaczęłaś… – ściszyłam głos. – Czy zaczęłaś znów używać swoich mocy?
    Potrząsnęła głową, a ja zobaczyłam w jej oczach mały przebłysk żalu. – Nie… Czuję się bliższa magii, ale wciąż nie mogę jej użyć. Głównie co ostatnio dostrzegam, to inne rzeczy, wiesz… Jestem teraz coraz bardziej przygnębiona. Nic jeszcze bliskiego do tego, co kiedyś. – dodała szybko, widząc moją twarz. Przed tym jak uciekła się do pigułek, nastrój Lissy był tak kiepski, że się cięła. – To po prostu niewiele więcej, niż było.
    – Co to są te inne rzeczy, które dostrzegasz? Lęk? Urojenia myślowe?
    Lissa zaśmiała się, nie biorąc tego tak poważnie, jak ja. – Mówisz tak jakbyś czytała podręczniki psychiatryczne.
    Rzeczywiście je czytałam. – Po prostu martwię się o ciebie. Jeśli uważasz, że pigułki już nie działają, trzeba to komuś powiedzieć.
    – Nie, nie. – rzekła prędko. – Czuję się dobrze, naprawdę. One dalej działają… po prostu nie tak mocno. Nie sądzę, że musimy już panikować. Zwłaszcza ty – przynajmniej nie dzisiaj.
    Jej zmiana tematu się udała. Godzinę temu dowiedziałam się, że spotkam się dzisiaj z moim kwalifikatorem. To będzie egzamin – czy raczej wywiad – przez który będą musieli przejść wszyscy początkujący opiekunowie w Akademii Świętego Władimira. Dzisiaj będę pod uwagą opiekuna gdzieś z poza miasteczka, który będzie zarządzał test dla mnie. Dzięki za informację, chłopaki.
    – Nie martw się o mnie. – powtórzyła, uśmiechając się, Lissa. – Dam ci znać, jeśli będzie jeszcze gorzej.
    – Dobrze. – powiedziałam niechętnie.
    Wystarczyło mi że jest bezpieczna, choć, otworzyłam moje zmysły i pozwoliłam sobie naprawdę ją poczuć za pośrednictwem naszej psychicznej więzi. Mówiła prawdę. Tego ranka była spokojna i szczęśliwa, niczym się nie martwiła. Ale, daleko w jej umyśle, czułam ciemny węzeł uczucia niepokoju. To nie zużywało jej, ani nic, ale tak samo czuła się kiedyś, gdy dostawała napadów gniewu i przygnębienia. To tylko się sączyło, ale mnie się to nie podobało. Nie chciałam go tam w ogóle. Próbowałam pchnąć w jej głąb lepsze uczucie dla jej emocji i nagle miałam dziwne doznanie dotknięcia. Obrzydliwego rodzaju uczucie chwyciło mnie, a ja wyszarpnęłam się z jej głowy. Mały dreszcz przebiegł przez moje ciało.
    – Dobrze się czujesz? – spytała Lissa, marszcząc brwi. – Wyglądasz jak byś miała zwymiotować.
    – Po prostu… denerwuje się tym testem – skłamałam. Z wahaniem, ponownie wciągnęłam się przez więź. Ciemności całkowicie zniknęły. Bez śladu. Może mimo wszystko nie ma nic złego w jej pigułkach. – Wszystko w porządku.
    Wskazała na zegar. – Nie będzie jeśli wkrótce się nie ruszysz.
    – Cholera – zaklęłam. Miała rację. Szybko ją przytuliłam. – Do zobaczenia później!
    – Powodzenia! – zawołała.
    Pobiegłam przez cały kampus i znalazłam swojego mentora, Dymitra Bielikowa, czekającego obok Hondy. Jak nudno. Przypuszczałam, że nie mogę się spodziewać, nas podróżujących po drogach górskich Montany, Porsche, ale byłoby miło mieć coś bombowego.
    – Wiem, wiem – powiedziałam, widząc jego twarz. – Przepraszam za spóźnienie.
    Przypomniałam sobie wtedy, że zbliża się jeden z najważniejszych testów w moim życiu, i nagle, zapomniałam o Lissie i jej prawdopodobnie nie działających pigułkach. Chciałam ją chronić, ale to nie znaczy wiele dopóki nie skończę liceum i faktycznie stanę się jej opiekunem.
    Dymitr stał tam, wyglądając wspaniale jak zawsze. Masywny, murowany budynek rzucał długie cienie nad nami, niepokojące jak wielkie zwierzę w mrocznym świetle świtu. Wokół nas, śnieg dopiero zaczął padać. Patrzyłam na jasne, krystaliczne płatki łagodnie dryfujące w dół. Kilka wylądowało i szybko stopniało w jego ciemnych włosach.
    – Kto jeszcze będzie? – spytałam.
    Wzruszył ramionami. – Tylko ty i ja.
    Mój nastrój szybko poskoczył z ‘wesołego’ do ‘ekscytującego’. Ja i Dymitr. Sami. W aucie. To może być bardzo warte testu niespodzianki.
    – Jak daleko to jest? – Milcząc, błagałam o to, żeby droga była naprawdę długa. Taka, która będzie trwała tygodnie. I wiązałaby się z noclegiem w luksusowym hotelu. Może byśmy utknęli w zaspie, i tylko ciepło naszych ciał trzymałoby nas przy życiu.
    – Pięć godzin.
    – Oh.
    Nieco mniej niż się spodziewałam. Mimo to, pięć godzin było lepsze niż nic. Nie wyklucza to utknięcia w zaspie.
    Mgliste, zaśnieżone drogi byłyby trudne do przebycia dla ludzi, ale dla naszych oczu dampirów nie było problemu. Patrzyłam przed siebie, starając się nie myśleć jak woda po goleniu Dymitra wypełnia samochód i jaki ma wyraźny, ostry zapach w którym chciałam się utopić. Zamiast tego, starałam się znowu skoncentrować na kwalifikatorze.
    Wyżsi opiekunowie odwiedzili nowicjuszy podczas pierwszego roku i spotkali się z nimi indywidualnie w celu omówienia studenckich zobowiązań wobec opiekunów. Nie wiem dokładnie o co pytali, ale plotki płyną od roku. Starsi opiekunowie oceniali charakter i poświęcenie, a niektórzy nowicjusze zostali uznani za niezdolnych do podążania dalej ścieżką opiekuna.
    – Oni zazwyczaj nie przyjeżdżają do Akademii? – spytałam Dymitra. – Mam na myśli, jestem na wycieczce, ale po co jedziemy do nich?
    – Właściwie, jedziesz do niego, nie do nich. – Lekki rosyjski akcent spleciony ze słowami Dymitriego, wskazywał tylko gdzie dorastał. W przeciwnym razie, byłabym całkowicie pewna, że mówi po angielsku lepiej niż ja. – Ponieważ jest to szczególny przypadek i on robi nam przysługę.
    – Kto to jest?
    – Artur Shoenberg.
    Przeniosłam wzrok z drogi na Dymitra.
    – Co? – pisnęłam.
    Artur Shoenberg był legendą. Był jednym z największych żyjących zabójców strzyg w historii opiekunów i niegdyś szefem Rady Strażników – grupy ludzi, która przypisuje opiekunów morojom i podejmuje dezycje za nas wszystkich. Ostatecznie poszedł na emeryturę i wrócił do ochrony jednej z królewskich rodzin, Badiców. Nawet na emeryturze, wiedziałam, że on nadal jest śmiercionośny. Jego wyczyny, były częścią mojego nauczania.
    – Czy nie… Czy nie było dostępnego nikogo innego? – zapytałam cichym głosem.
    Widziałam, że Dymitr ukrywa uśmiech. – Poradzisz sobie. Poza tym, jeśli Art ciebie akceptuje, to w twoich aktach muszą być świetne rekomendacje.
    Art. Dymitr był na „ty” z jednym z najbardziej ostrych opiekunów w okolicy. Oczywiście, Dymitr sam był dość wymagający, więc się nie dziwię.
    W samochodzie zapadła cisza. Zagryzłam wargę, nagle zastanawiając się czy będę w stanie sprostać standardom Artura Shoenberga. Moje oceny były dobre, ale takie rzeczy jak uciekanie i wprowadzenie do walki w szkole może rzucić mi cień na poważne myślenie o mojej przyszłej karierze.
    – Poradzisz sobie – powtórzył Dymitr. – Dobro w twoich aktach przewyższa zło.
    To było tak jakby on czasami umiał mi czytać w myślach. Uśmiechnęłam się nieco i odważyłam zerknąć na niego. To był błąd. Długie, szczupłe ciało, rzucające się w oczy nawet siedząc. Ciemne bezdenne oczy. Brązowe włosy siegające ramion związane z tyłu na szyi. Włosy jak jedwab. Wiedziałam to, ponieważ moje palce przebiegały po nich, kiedy Wiktor Daszkow opętał nas urokiem pożądania. Z wielką powściągliwością, zmusiłam się do oddychania i odwrócenia wzroku.
    – Dzięki, trenerze – droczyłam się z nim, tuląc się z powrotem w fotelu.
    – Jestem, żeby pomóc – odparł. Jego głos był lekki i zrelaksowany – rzadko taki był. Był zwykle mocny, gotowy na wszelkie ataki. Prawdopodobnie liczył na to, że jest bezpieczny wewnątrz Hondy – albo przynajmniej tak samo bezpieczny jak może być koło mnie. Nie byłam jedyna, która miała kłopoty pomijając romantyczne napięcie między nami.
    – Wiesz, co mi naprawdę pomoże? – spytałam, nie patrząc mu w oczy.
    – Hmm?
    – Jeśli wyłączysz tą bzdurną muzykę, i włączysz coś co wyszło po upadku muru berlińskiego.
    Dymitr się zaśmiał. – Twoją najgorszą lekcją jest historia, ale jakoś, wiesz wszystko o Europie Wschodniej.
    – Hej, muszę mieć materiał do swoich żartów, towarzyszu.
    Wciąż uśmiechnięty, zmienił stację radiową. Na stację krajową.
    – Hej! To nie jest to co miałam na myśli – zawołałam.
    Mogę powiedzieć, że znów był na skraju wybuchnięcia śmiechem. – Wybieraj. To lub tamto.
    Westchnęłam. – Wróć do badziewia z 1980.
    Zmienił stację, a ja założyłam ręce na piersi, ponieważ Europejski band śpiewał o tym jak magnetowid zabił gwiazdę radiową. Ja pragnęłam zabić kogoś z tego radia.
    Nagle, pięć godzin nie wydawało się tak krótkie, jak myślałam.

    Artur i rodzina, którą on ochrania mieszka w małym miasteczku wzdłuż I-90 niedaleko od Billings. Ogólna opinia moroji została podzielona na miejsca zamieszkania. Niektórzy argumentowali, że duże miasta są najlepsze, ponieważ uwzględnione wampiry gubiły się w tłumach; nocne rozrywki nie budziły tak wielkiej uwagi. Inne moroje, jak ta rodzina, najwyraźniej zdecydowały się na mniej zaludnione miasta, wierząc, że jeśli mniej ludzi cię obserwuje, to mniej prawdopodobne, aby cię zauważyli.
    Dom był wybudowany w stylu wędrowca, całe pierwsze piętro było szare, a duże drewniane klapy szczelnie blokowały dostanie się promieni słonecznych do środka. Wyglądało to drogo i nowo.
    Zeskoczyłam z siedzenia, moje buty zatopiły się w płynnym śniegu i zaskrzypiały na żwirze. Dzień był cichy i spokojny, z wyjątkiem sporadycznych podmuchów wiatru. Dymitr i ja poszliśmy po domu, po skalistym chodniku, przecinajacym podwórze. Widziałam go przesuwającego się w służbowy sposób, ale jego ogólna postawa była tak wesoła jak moja. Oboje byliśmy zadowoleni z przyjemnej jazdy samochodem.
    Moja noga poślizgnęła się na oblodzonym chodniku i Dymitr natychmiast mnie chwycił. Miałam dziwny moment deja vu, migotliwy powrót do pierwszej nocy, w której się spotkaliśmy, kiedy to on również uratował mnie przed podobnym upadkiem. Mrożąca temperatury czy nie, ale poczułam jego ciepłą dloń na moim ramieniu, nawet przez grubą warstwę kurtki.
    – Jesteś cała?
    – Tak – powiedziałam, patrząc oskarżycielsko na oblodzony chodnik. – Czy ci ludzie nie słyszeli o soli?
    Mówiłam to żartobliwie, ale Dymitr się zatrzymał. Ja także to zrobiłam. Jego twarz stała się napięta i czujna. Odwrócił głowę, jego oczy badały otaczające nas szerokie i czyste równiny. Chciałam mu zadać pytania, ale coś w jego postawie kazało mi milczeć. Badał budowlę pełną minutę, patrzył na pokryty lodem chodnik, a następnie spojrzał z powrotem na podjazd, pokryty warstwą śniegu, która miała ślady tylko naszych stóp.
    Ostrożnie zbliżył się do drzwi, a ja za nim. Zatrzymał się ponownie, tym razem badając drzwi. Nie były otwarte, ale nie były też całkiem zamknięte. Wyglądały jakby zostały zamykane w pośpiechu. Dymitr lekko przebiegł palcami tam gdzie drzwi stykały się z framugą, jego oddech tworzył małe chmurki w powietrzu. Gdy dotknął klamki, skoczyła trochę, jakby została złamana.
    Wreszcie powiedział cicho: – Rose, idź poczekać w samochodzie.
    – Ale dlacz…
    – Idź.
    Jedno słowo – ale pełne mocy. Wracając, szłam przez zaśnieżony trawnik, nie ryzykujac przejsciem przez chodnik. Dymitr stał tam, nie ruszając się dopóki nie wsiadłam do auta, zamykając drzwi tak cicho, jak to było możliwe. Potem, cichymi ruchami, zaledwie pchnął drzwi i zniknął w środku.
    Niesłychanie ciekawa, policzyłam do dziesięciu, a następnie wyszłam z auta.
    Wiedziałam, że lepiej nie iść za nim, ale musiałam wiedzieć co się dzieje w tym domu. Zaniedbany chodnik i podjazd wskazywał na to, że nie było nikogo w domu od kilku dni, choć może to również oznaczać, że Badicowie po prostu nigdy nie wychodzą z domu. Było to możliwe, podejrzewałam, że byli oni ofiarami zwykłego włamiania przez ludzi. Było również możliwe to, że bali się czegoś innego – powiedzmy, że strzyg. Wiedziałam, że taka możliwość była, patrząc na ponurą twarz Dymitra, ale wydawało mi się to mało prawdopodobne, z Arturem Shoenbergem na służbie.
    Stojąc na podjeździe, spojrzałam w niebo. Światło było ponure i cienkie, ale było. Południe. Słońce było dziś najwyższym punktem. Strzygi nie mogły przebywać na świetle słonecznym. Nie musiałam ich się obawiać, tylko gniewu Dymitra.
    Kręciłam się po prawej stronie domu, chodząc w znacznie głębszym śniegu niż wcześniej. Nic innego dziwnego nie powaliło mnie w tym domu. Sople zwisały z okapu, a ciemne szyby nie wykazywały żadnych tajemnic. Moja noga nagle o coś uderzyła i spojrzałam w dół. Tam był prawie zakopany srebrny kołek. Był wbity w ziemię. Wyciągnęłam go i wytarłam o śnieg, marszcząc brwi. Co tutaj robi nóż? Srebrne kołki były cenne. Były najbardziej śmiercionośną bronią strażników, która zapewniała zabicie strzygi jednym uderzeniem w serce. Nie nauczyłam się jeszcze z niego korzystać, ale trzymając go w ręku, nagle czułam się bezpieczniej, kiedy kontynuowałam badanie.
    Wlazłam po schodach, uważając na lód, wiedząc, że idę aby mieć kłopoty, gdy Dymitr dowie się, co robię. Pomimo zimna, pot lał się po mojej szyi.
    Światło dzienne, światło dzienne, przypomniałam sobie. Nic się nie martw.
    Doszłam do drzwi i zbadałam ciemne szkło. Nie mogłam powiedzieć, co je zbiło. Wystarczyło to jednak, aby do wewnątrz dostał się śnieg i teraz okrywał jasnoniebieski dywan. Pociągnęłam za klamkę, ale drzwi były zamknięte. Otwór w szkle był na tyle duży, że wsadziłam tam ostrożnie rękę i odblokowałam drzwi, a następnie je otworzyłam. Te syknęły lekko, cichym dźwiękiem, który jednak wydawał się zbyt głośny w tej niesamowitej ciszy.
    Weszłam do środka, stojąc w plamie światła słonecznego, wdzierającego się od wewnątrz, przez otwarte drzwi. Moje oczy dostosowały się do słońca w półmroku. Wiatr wniesiony przez otwarte patio, wirował zasłonami wokół mnie. Byłam w salonie. Miał wszystkie zwykłe przedmioty jakich można by się spodziewać. Kanapy. TV. Fotel na biegunach.
    I ciało.
    To była kobieta. Leżała na plecach przed telewizorem, jej ciemne włosy były rozsiane wokół niej. Szeroko otwarte oczy patrzyły obojętnie w górę, blada twarz była zbyt blada nawet jak na moroja. Przez chwilę myślałam, że długie włosy, obejmują też jej szyję, dopóki nie zorientowałam się, że to zaschła krew. Miała rozszarpane gardło.
    Ta straszna scena była tak surrealistyczna, że nie mogłam zdać sobie sprawy z tego, co widziałam w pierwszej kolejności. Z jej postawy, można by pomyśleć, że kobieta po prostu spała. Wtedy popatrzyłam na inne ciała: człowieka leżącego na boku tylko parę stóp dalej, ciemna krew zabarwiła dywan wokół niego. Inne ciało było koło kanapy: małe, wymiarów dziecka. W drugim końcu pokoju, było inne. I jeszcze jedno. Wszędzie były zwłoki, krew i ciała.
    Rozmiar śmierci wokół mnie nagle został zarejestrowany, a moje serce zaczęło walić. Nie, nie. To nie mogło być możliwe. Był dzień. Złe rzeczy nie mogły stać się w świetle dziennym. Krzyk rosnął w moim gardle, ale raptem zatrzymał się na rękawiczce kogoś, kto podszedł mnie od tyłu i zasłonił mi usta. Zaczęłam się szamotać, ale zaraz poczułam wodę po goleniu Dymitra.
    – Dlaczego – zapytał. – ty nigdy nie słuchasz? Byłabyś już martwa, gdyby one nadal tu były.
    Nie mogłam odpowiedzieć, zarówno przez jego rękę jak i mój wstrząs. Widziałam już kogoś umierającego, ale nigdy nie widziałam śmierci takiej wielkości. Po niespełna minucie, Dymitr zabrał rękę, ale trzymał się blisko za mną. Nie chciałam na to patrzeć, ale moje oczy same przyciągały się do sceny przede mną. Wszędzie ciała. Ciała i krew.
    W końcu odwróciłam się do niego: – To dzień – szepnęłam. – Złe rzeczy nie dzieją się za dnia. – słyszałam desperacje w swoim głosie, dziewczeński argument, że ktoś powie, że to wszystko zły sen.
    – Coś złego może się zdarzyć w każdej chwili – powiedział mi. – A to się nie stało w ciągu dnia. Prawdopodobnie stało się to parę dni temu.
    Odważyłam się zerknąć do tyłu na ciała i poczułam uścisk w żołądku. Dwa dni. Mój wzrok padł na ciało człowieka leżące w pobliżu wejścia z korytarza do pokoju. Był wysoki i dobrze zbudowany tak jak moroj. Dymitr zauważył gdzie patrzę.
    – Artur Shoenberg – powiedział.
    Patrzyłam na zakrwawione gardło Artura. – On nie żyje – powiedziałam, jakby to nie było zupełnie oczywiste. – Jak on może być martwy? Jak strzyga mogła zabić Artura Shoenberga? To nie wydaje się być możliwe. Nie można zabić legendy.
    Dymitr nie odpowiedział. Natomiast przesunął dłoń w dół i zamknął ją na kołku, który trzymałam. Skrzywiłam się.
    – Gdzie to znalazłaś? – spytał. Poluzowałam uścisk i pozwoliłam mu zabrać kołek.
    – Na zewnątrz. W ziemi.
    Podniósł kołek, badając jego powierzchnię, kiedy świecił się w słońcu.
    – Strzygi nie mogą dotknąć kołka – powiedziałam mu. – I nie zrobił tego moroj lub dampir.
    – Może człowiek.
    Spojrzałam mu w oczy. – Ludzie nie pomagają strzygom… – urwałam.
    Twarz Dymitra była surowa, ale w jego ciemnych oczach błysnęła mała iskra współczucia, gdy na mnie patrzył.
    – To wszystko zmienia, czyż nie? – spytałam.
    – Tak – powiedział. – To wszystko zmienia.

Rozdział drugi

    Dymitr wykonał jeden telefon i zjawił się prawdziwy zespół SWAT.
    Minęło kilka godzin, ale każda minuta oczekiwania była jak rok. Ostatecznie nie mogłam wytrzymać i wróciłam do samochodu. Dymitr badał dom dalej, a potem przyszedł posiedzieć ze mną. Żadne z nas nie powiedziało słowa, gdy czekaliśmy. Pokaz slajdów makabrycznych widoków z domu, przewijał się w moim umyśle. Czułam się przestraszona i sama i chciałam żeby on mnie pocieszył w jakiś sposób.
    Natychmiast skarciłam siebie za to, że tego chcę. Przypomniałam sobie po raz tysięczny, że był moim instruktorem i nie mógł mnie przytulać, bez względu na sytuację. Poza tym chcę być silna. Nie muszę chodzić do jakiegoś faceta za każdym razem, gdy sprawy są trudne.
    Gdy pierwsza grupa strażników się pokazała, Dymitr otworzył drzwi samochodu i spojrzał na mnie. – Powinnaś zobaczyć jak to się stało.
    Nie chciałam już więcej widzieć tego domu, naprawdę, ale i tak za nim poszłam. Ci strażnicy byli mi obcy, ale Dymitr ich znał. On zawsze wydawał się znać każdego. Grupa była zdziwiona widząc nowicjusza, ale żaden z nich nie zaprotestował na moją obecność.
    Szłam za nimi, gdy badali dom. Nikt z nich niczego nie dotykał, ale klękali przy ciałach, plamach krwi i rozbitym oknie. Najwyraźniej strzyga weszła do domu przez więcej niż tylko frontowe drzwi i tylne patio.
    Strażnicy mówili szorstkimi głosami, przejawiając brak obrzydzenia i strachu, jaki czułam ja. Byli jak maszyny. Jeden z nich, jedyna kobieta w grupie, przysiadła obok Artura Shoenberga. Zaintrygowała mnie, ponieważ kobiety strażniczki są rzadkie. Słyszałam, że Dymitr nazywa ją Tamarą i wyglądała na dwadzieścia pięć lat. Jej czarne włosy ledwo dotykały ramion, co było częste dla kobiet strażniczek.
    Smutek migotał w jej szarych oczach, gdy wpatrywała się w twarz martwego strażnika. – Och, Artur – westchnęła. Podobnie jak Dymitr, ze stu myśli udało jej się oddać parę słow. – Nigdy nie myślałam, że zobaczę ten dzień. Był moim mentorem. – Z jeszcze jednym westchnieniem, Tamara wstała.
    Jej twarz znowu stała się poważna, tak jakby facet, który ją trenował nie leżał teraz przed nią. Nie mogłam w to uwierzyć. On był jej mentorem. Jak mogła zachowywać taki rodzaj kontroli? Przez połowę serca, wyobraziłam sobie, że to Dymitr leży martwy na podłodze. Nie. Żaden sposób nie mógłby mnie utrzymać w miejscu. Wpadłabym w szał. Krzyczałabym i kopała rzeczy. Uderzyłabym każdego, kto chciałby mi powiedzieć, że wszystko będzie w porządku.
    Na szczęście, nie wierzę nikomu, kto rzeczywiście może zabić Dymitra. Widziałam jak zabił strzygę bez wylania potu. Był niepokonany.
    Oczywiście, Artur Shoenberg też był.
    – Jak oni mogli to zrobić? – wyrzuciłam z siebie. Sześć par oczu spojrzało na mnie. Spodziewałam się reprymendy w spojrzeniu Dymitra za mój wybuch, ale pojawiła się tylko ciekawość. – Jak oni mogli go zabić?
    Tamara nieznacznie wzruszyła ramionami z nadal opanowaną twarzą. – Tak samo zabijają wszystkich. On jest śmiertelny, podobnie jak reszta z nas.
    – Tak, ale on… wiesz, Artur Shoenberg.
    – Powiedz nam, Rose – powiedział Dymitr. – Widziałaś dom. Powiedz nam, jak to zrobili.
    Gdy wszyscy mnie obserwowali, nagle uświadomiłam sobie, że mogłam zostać poddana testowi po tym wszystkim dzisiaj. Myślałam o tym, co będę obserwować i słuchać. Przełknęłam, próbując zrozumieć, jak niemożliwe może być możliwe.
    – Były cztery punkty wejścia, co oznacza, co najmniej cztery strzygi. Było siedem moroi… – Rodzina, która tu mieszkała zajmowała się kilkoma innymi osobami, co czyni jeszcze większą masakrę. Trzy ofiary były dziećmi. -…i trzech strażników. Zbyt wiele zabitych. Cztery strzygi nie poradziłyby sobie z tyloma. Sześć prawdopodobnie, jeśli wzięliby strażników z zaskoczenia. Rodzina byłaby zbyt spanikowana, aby się obronić.
    – A jak złapali strażników z zaskoczenia? – podpowiadał Dymitr.
    Wahałam się. Strażnicy, co do zasady, nie zostają złapani z zaskoczenia. – Ponieważ obwody zostały zerwane. W domu bez obwodów, z którego prawdopodobnie strażnik wyszedł w nocy na podwórze. Ale one nie zrobiły tego tutaj.
    Czekałam na następne pytanie dotyczące oczywiście tego jak obwody zostały złamane. Ale Dymitr o to nie zapytał. Nie było potrzeby. Wszyscy wiedzieliśmy. Wszyscy widzieliśmy kołek. Znowu dreszcz przebiegł przez mój kręgosłup. Ludzie współpracowali ze strzygami – dużą grupą strzyg.
    Dymitr tylko kiwnął głową na znak aprobaty, a grupa kontynuowała badania. Kiedy dotarliśmy do łazienki, odwróciłam wzrok. Już wcześniej widziałam ten pokój z Dymitrem i nie chciałam powtórzyć tego przeżycia. Był tutaj martwy mężczyzna, a jego zaschła krew stała się wyraźnym kontrastem w stosunku do płytek. Ponadto, ponieważ pokój ten był bardziej wewnątrz, nie było tu tak zimno jak na powierzchni przy otwartym patio. Brak ochrony. Ciało jeszcze nie śmierdziało, ale nie pachniało też dobrze.
    Ale gdy zaczęłam się odwracać, ujrzałam coś ciemnoczerwonego – naprawdę to bardziej brązowego – na lustrze. Nie widziałam tego wcześniej, ponieważ reszta sceny zatrzymała całą moją uwagę. Coś było napisane na lustrze krwią.
    Biedni, słabi Badicowie. Tak niewiele zostawili. Jednej z rodzin królewskich już nie ma. Innych poszukuję.
    Tamara parsknęła z niesmakiem i odwróciła się od lustra, badając inne szczegóły łazienki. Gdy wyszliśmy, te słowa powtarzały się w mojej głowie. Jednej z rodzin królewskich już prawie nie ma. Innych poszukuję.
    Badicowie byli jedną z mniejszych rodzin królewskich, to prawda. Ale to brzmiało tak jakby ci, którzy tu zginęli, byli ostatnimi z nich. Prawdopodobnie pozostało dwieście Badiców. To nie było tak wiele, jak rodzina, powiedzmy, Iwaszkowów. Ta szczególna rodzina królewska była ogromna i rozpowszechniona. Było jednak dużo więcej Badiców niż kilka innych rodzin królewskich.
    Jak Dragomirowie.
    Pozostała tylko Lissa.
    Jeśli strzygi chciały wygasić linie królewskie, nie miały lepszej okazji, aby iść po nią. Krew moroi upełnomocnia strzygi, tak zrozumiałam z ich pragnienia. To ironiczne, że strzygi chcą rozerwać społeczeństwo moroi, ponieważ wiele z nich było kiedyś jej częścią.
    Lustro i ostrzeżenie zużyło mnie do końca naszego pobytu w domu, i znalazłam mój strach i szok przekształcający się w gniew. Jak mogli to zrobić? Jak można stać się tak złą i pokręconą kreaturą, kiedy było się kiedyś takim jak ja i Lissa?
    Myślałam o Lissie – myślałam o strzygach chcących wymazać także jej rodzinę – i podburzyła się we mnie ciemna złość. Intensywność tego uczucia prawie mną trzęsła. To było coś czarnego i napuchniętego. Chmura burzowa była gotowa wybuchnąć. I nagle chciałam porozrywać wszystkie strzygi, które wpadłyby mi w ręce.

    Kiedy w końcu weszłam do samochodu, aby z Dymitrem jechać z powrotem do Akademii, trzasnęłam drzwiami tak mocno, że to cud, że nie wypadły.
    Spojrzał na mnie ze zdziwieniem. – Co się stało?
    – Żartujesz sobie? – zawołałam z niedowierzaniem. – Jak możesz o to pytać? Byłeś tam. Widziałeś to.
    – Widziałem – zgodził się. – Ale nie zabieram tego do samochodu.
    Zapięłam swój pas bezpieczeństwa i spojrzałam na niego groźnie. – Nienawidzę ich. Nienawidzę ich wszystkich! Chciałabym tam być. Chciałabym rozerwać ich gardła!
    Prawie krzyczałam. Dymitr popatrzył na mnie ze spokojną twarzą, ale był wyraźnie zdziwiony moim wybuchem.
    – Ty naprawdę myślisz, że to prawda? – spytał mnie. – Myślisz, że zrobiłabyś to lepiej niż Art Shoenberg, po zobaczeniu tego, co strzygi tam zrobiły? Po zobaczeniu tego, co Natalie zrobiła tobie?
    Zawahałam się. Miałam małe kłopoty z kuzynką Lissy, Natalie, kiedy stała się strzygą. Nawet jak na nową strzygę – słabą i nieskoordynowaną – ona dosłownie rzucała mną po całym pokoju.
    Zamknęłam oczy i wzięłam głęboki oddech. Nagle poczułam się głupio. Widziałam to, co strzyga mogła zrobić. Uciekałabym i moja próba ratowania świata spowodowałaby tylko szybką śmierć. Byłam rozwijającym się twardym strażnikiem, ale musiałam się wiele nauczyć – i jedna siedemnastoletnia dziewczyna nie mogła stanąć przeciwko sześciu strzygom.
    Otworzyłam oczy. – Przepraszam – powiedziałam, przejmując kontrolę nad sobą. Wściekłość, która we mnie wybuchła, rozproszyła się. Nie wiedziałam, gdzie poszła. Miałam krótki temperament i często działałam impulsywnie, ale to było intensywne i paskudne nawet dla mnie. Dziwne.
    – W porządku – powiedział Dymitr. Wyciągnął i położył swoją rękę na mojej na kilka chwil. Potem zabrał ją i zapalił samochód. – To był długi dzień. Dla nas wszystkich.

    Kiedy wróciliśmy do Akademii św. Władimira koło północy, wszyscy wiedzieli o masakrze. Wampirzy dzień w szkole właśnie się skończył, a ja nie spałam przez więcej niż dwadzieścia cztery godziny. Patrzyłam zamglonym wzrokiem i byłam słaba, a Dymitr kazał mi natychmiast wrócić do swojego pokoju w dormitorium i się przespać. On, oczywiście, patrzył czujnie i był gotowy na wszystko. Czasami naprawdę nie byłam pewna czy on w ogóle sypia. Zaczął się naradzać z innymi strażnikami o ataku, a ja obiecałam mu, że idę prosto do łóżka. Zamiast tego zawróciłam do biblioteki, kiedy był poza zasięgiem wzroku. Musiałam zobaczyć Lissę i więź powiedziała mi, gdzie ona jest.
    Śnieg całkowicie pokrywał trawę, ale chodnik został całkowicie oczyszczony ze śniegu i lodu. Przypominał mi ubogi i zaniedbany dom Badiców.
    Budynek świetlicy był duży i miał gotycki wygląd, był bardziej dopasowany do średniowiecznego filmu niż do szkoły. Wewnątrz, atmosfera tajemnicy i starożytnej historii nadal przenikała budynek: opracowane kamienne mury i stare obrazy kłóciły się z komputerami i światłem fluorescencyjnym. Nowoczesne technologie miały tutaj oparcie, ale nie dominowały.
    Potknięcie o elektroniczną bramkę biblioteki, od razu zaprowadziło mnie tam gdzie przechowywano książki geograficzne i podróżnicze. Rzeczywiście, znalazłam tam Lissę, siedzącą na podłodze i opartą o regał.
    – Hej – powiedziała, patrząc z nad otwartej książki opartej na jednym kolanie. Odsunęła z twarzy kilka pasm bladych włosów. Jej chłopak, Christian, leżał na podłodze koło niej, głowę opierał na jej drugim kolanie. Przywitał mnie skinięciem głowy. Biorąc pod uwagę, że czasami przeciwstawność rozgorzała między nami, on często daje mi niedźwiedzi uścisk. Pomimo jej niewielkiego uśmiechu, czułam w niej napięcie i strach; to śpiewało przez więź.
    – Słyszałaś – powiedziałam, siadając ze skrzyżowanymi nogami.
    Jej uśmiech opadł, a uczucia lęku i niepokoju wzmogły się. Podobało mi się, że nasze psychiczne związanie pozwalało mi ją lepiej chronić, ale tak naprawdę nie potrzebuję, aby moje niespokojne uczucia były wzmacniane.
    – To okropne – powiedziała z drżeniem. Christian przesunął się i splątał swoje palce z jej. Ścisnął jej rękę. Ona odwzajemniła gest. Ci dwoje byli w sobie tak zakochani i tak słodko przesłodzeni. Te uczucia zostały stonowane dopiero teraz, jednak bez wątpienia dzięki nowej masakrze. – Oni mówią… oni mówią, że było sześć albo siedem strzyg. I że ludzie pomogli im przerwać obwody.
    Oparłam tył głowy o szafkę. Wiadomości wędrują naprawdę szybko. Nagle poczułam zawroty głowy. – To prawda.
    – Naprawdę? – zapytał Christian. – Myślałem, że to tylko kilka z hiper paranoi.
    – Nie… – zrozumiałam, że nikt nie wiedział gdzie dzisiaj byłam. – Ja… Ja byłam tam.
    Oczy Lissy rozszerzyły się, jej wstrząs przepłynął do mnie. Nawet Christian – afisz dziecka ‘przemądrzałego’ – spojrzał ponuro. Gdyby to wszystko nie było straszne, wzięłabym satysfakcję z tego, że złapałam go poza osłoną.
    – Żartujesz – powiedział, niepewnym głosem.
    – Myślałam, że jesteś ze swoim kwalifikatorem… – słowa Lissy się ciągnęły.
    – Też tak sądziłam – powiedziałam. – To było po prostu złe miejsce i zły czas. Strażnik, który miał mi dać test, mieszkał tam. Dymitr i ja weszliśmy tam i…
    Nie mogłam dokończyć. Obrazy krwi i śmierci wypełniające dom Badiców znowu przemknęły przez mój umysł. Zatroskanie przepłynęło zarówno przez twarz Lissy jak i więź.
    – Rose, wszystko w porządku? – spytała cicho.
    Lissa była moją najlepszą przyjaciółką, ale nie chciałam by wiedziała, jak byłam przestraszona i zdenerwowana całą tą sprawą. Chciałam być zacięta.
    – Nieźle – powiedziałam, zaciskając zęby.
    – Jak to było? – zapytał Christian. Ciekawość wypełniała jego głos, ale była także wina – jakby wiedział, że niesłusznie chce wiedzieć o tych okropnych rzeczach. Tym niemniej, nie mógł się powstrzymać od pytania. Brak kontroli impulsów było jedyną rzeczą, którą mieliśmy wspólną.
    – To było… – potrząsnęłam głową. – Nie chcę o tym rozmawiać.
    Christian zaczął protestować i wtedy Lissa poprowadziła rękę przez jego lśniące, czarne włosy. Delikatne upomnienie uciszyło go. Chwila niezręczności wisiała między nami wszystkimi. Czytając myśli Lissy, czułam jej rozpaczliwe szukanie nowego tematu.
    – Mówią, że to zepsuje wszystkie świąteczne wizyty – powiedziała mi po kilku chwilach. – Ciotka Christiana go odwiedzi, ale większość ludzi nie będzie chciało podróżować, a swoje dzieci zostawią tam gdzie jest bezpiecznie. Są przerażeni tą grupą strzyg, która jest w ruchu.
    Nie myślałam o konsekwencjach takich ataków jak ten. Byliśmy tylko tydzień od Bożego Narodzenia. Zwykle istnieje ogromna fala podróży moroi w świat o tej porze roku. Studenci jadą do domu, aby odwiedzić swoich rodziców; rodzice przyjeżdżają do kampusu i odwiedzają swoje dzieci.
    – To zatrzyma wiele rozdzielonych rodzin – szepnęłam.
    – I zepsuje wiele królewskich spotkań – powiedział Christian. Jego krótka powaga zniknęła; jego złośliwa mina wróciła. – Wiesz, jacy oni są o tej porze roku – zawsze ze sobą konkurują, zarzucają największe obowiązki. Nie będą wiedzieć, co ze sobą zrobić.
    Mogłam w to uwierzyć. Moje życie było o walce, ale moroje na pewno miały swój udział w walkach wewnętrznych – szczególnie ze szlachty i rodzin królewskich. Oni prowadzili swoje własne walki słowne i sojusze polityczne, a szczerze mówiąc, ja wolałam bardziej bezpośrednie metody bicia i kopania. Lissa i Christian w szczególności musieli przejść kilka niespokojnych fal. Oboje byli z rodzin królewskich, co oznaczało, że dostali dużo uwag, zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz Akademii.
    Co było gorsze dla nich niż dla większości arystokratycznych moroi. Rodzina Christiana żyła w cieniu rzuconym przez jego rodziców. Oni celowo stali się strzygami, wymieniając magię i moralność na nieśmiertelność i utrzymanie się na zabijaniu innych. Jego rodzice byli już martwi, ale to nie powstrzymało ludzi od braku zaufania do niego. Wydawało im się, że on pójdzie do strzyg w każdej chwili i zabierze ze sobą każdego. Jego irytujące i czarne poczucie humoru, bynajmniej mu nie pomagało.
    Skupienie uwagi na Lissie przyszło z tego, że została ostatnia w swojej rodzinie. Żaden inny moroj nie miał dość krwi Dragomirów, aby zarobić na tą nazwę. Jej przyszły mąż prawdopodobnie jest dość wystarczający w swoim drzewie genealogicznym, aby jej dzieci były Dragomirami, ale teraz jest tylko ona jedna w swoim rodzaju sławy.
    Myśląc o tym przypomniało mi się nagle ostrzeżenie wypisane na lustrze. Przejęły mnie nudności. To mieszał się ciemny gniew i rozpacz, ale wepchnęłam go na bok z żartem.
    – Ci faceci powinni próbować rozwiązać swoje problemy jak my. Walka na pięści tu i ówdzie może zrobić arystokratom dobrze.
    Zarówno Lissa i Christian zaczęli się z tego śmiać. Spojrzał na nią z chytrym uśmiechem, ukazując kły, gdy to robił. – Co o tym myślisz? Założę się, że wygrałbym z tobą, jeśli wybralibyśmy jeden na jednego.
    – Chciałbyś – droczyła się z nim. Jej niespokojne uczucia się zmniejszyły.
    – Rzeczywiście – powiedział, trzymając ją wzrokiem.
    Była tak intensywnie zmysłowa nuta w jego głosie, że jej serce załomotało. Strzała zazdrości przeszła przeze mnie. Ona i ja byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami całe życie. Mogłam przeczytać jej umysł. Ale fakt pozostaje; Christian był teraz ogromną częścią jej świata i grał rolę, której ja nigdy mieć nie mogłam – tak jak on nigdy nie będzie częścią połączenia, które istniało między mną a nią. Oboje to akceptowaliśmy, ale nie podobał nam się fakt, że musimy dzielić się jej uwagą, a chwilami wydawało mi się, że rozejm, który zorganizowaliśmy ze względu na nią jest cienki jak papier.
    Lissa przesunęła ręką po jego policzku. – Zachowuj się.
    – Zachowuję się – powiedział jej, wciąż ochrypłym głosem. – Czasem. Ale czasem mnie nie chcesz…
    Jęcząc, wstałam. – Boże. Zostawiam was teraz samych.
    Lissa zamrugała i odciągnęła wzrok od Christiana, nagle zakłopotana.
    – Przepraszam – szepnęła. Delikatny różowy kolor rozprzestrzenił się na jej policzkach. Ponieważ była blada jak wszystkie moroje, to dawało jej ładniejszy wygląd. Nie, żeby potrzebowała w tym dużo pomocy. – Nie musisz iść…
    – Nie, w porządku. Jestem wyczerpana – zapewniłam ją. – Złapię cię jutro.
    Zaczęłam się odwracać, ale zawołała mnie Lissa. – Rose? Czy… Czy na pewno dobrze się czujesz? Po tym wszystkim, co się stało?
    Spojrzałam w jej jadeitowo-zielone oczy. Jej obawy były tak silne i głębokie, że poczułam ból w klatce piersiowej. Mogę być bliżej niej niż ktokolwiek inny na świecie, ale nie chcę ją martwić mną. Moją pracą było utrzymanie ją w bezpieczeństwie. Ona nie powinna być niespokojna o mnie – szczególnie, jeśli strzyga nagle zdecydowała się zaatakować rodziny królewskie.
    Błysnęłam jej łobuzerskim uśmiechem. – Czuję się dobrze. Nic się nie martw, że twój facet rozerwie na sobie ubranie przed tym jak dostanę okazję do wyjścia.
    – Zatem lepiej już idź – powiedział sucho Christian.
    Uderzyła go z łokcia, a ja przewróciłam oczami. – Dobranoc – powiedziałam im.
    Gdy tylko się od nich oddaliłam, mój uśmiech zniknął. Wróciłam do dormitorium z ciężkim sercem, mając nadzieję, że dzisiejszej nocy nie będę śnić o Badicach.

Rozdział trzeci

    Hol mojego akademika był pełny, kiedy zbiegłam na dół na mój przed szkolny trening. Nie zdziwiło mnie zamieszanie. Dobry sen na długo odpędził obrazy z poprzedniej nocy, ale wiedziałam, że ani ja ani moi koledzy nie łatwo ich zapomnimy.
    A jednak, gdy przypatrywałam się twarzom grupy nowicjuszy, zauważyłam coś dziwnego. Oczywiście wokół panował jeszcze strach i napięcie, ale było też coś nowego: podekscytowanie. Kilka pierwszorocznych nowicjuszy prawie piszczało z radości mówiąc przyciszonym szeptem. Najbliższa grupa facetów w moim wieku gestykulowała dziko i entuzjastycznie z uśmiechami na twarzy.
    Czegoś mi tu brakowało – chyba tego, że wszystko, co się wczoraj stało było snem. Całą siłą samokontroli nie podeszłam do kogoś i nie spytałam, co się dzieje. Jeśli tu zostanę, spóźnię się na trening. Chociaż zabijała mnie ciekawość. Czyżby znaleziono i zabito tamtych ludzi i strzygi? To byłaby z pewnością dobra wiadomość, ale coś mi mówiło, że to nie było to. Naciskając na klamkę drzwi wejściowych, ubolewałam nad tym, że będę musiała czekać aż do śniadania, aby się czegoś dowiedzieć.
    – Hathaway, nie uciekaj – zawołał śpiewny głos.
    Spojrzałam za siebie i uśmiechnęłam się szeroko. Mason Ashford, jeszcze jeden nowicjusz i mój dobry przyjaciel, biegł truchtem wyrównując swój krok z moim. Skierowałam się do sali gimnastycznej.
    – Tęskniłem wczoraj za twoją uśmiechniętą twarzą. Gdzie byłaś?
    Widocznie moja obecność w domu Badiców, nie była jeszcze znana. To nie było tajne czy coś, ale nie chciałam omawiać krwawych szczegółów. – Miałam trening z Dymitrem.
    – Boże – mruknął Mason. – Ten facet cały czas z tobą pracuje. Czy on nie jest świadomy tego, że pozbawia nas twojego uroku i piękna?
    – Uśmiechniętej twarzy? Uroku i piękna? Zbytnio nie przesadzasz? – zaśmiałam się.
    – Hej, ja tylko mówię tak jak jest. Naprawdę, masz szczęście, że jest ktoś tak uprzejmy i błyskotliwy jak ja, kto poświęca ci tak wiele uwagi.
    Ciągle się uśmiechałam. Mason był ogromnym flirciarzem i w szczególności lubił flirtować ze mną. Częściowo tylko dlatego, że byłam w tym dobra i także z nim flirtowałam. Ale wiedziałam, że jego uczucia do mnie były większe niż przyjazne, a ja wciąż nie zdecydowałam się, co czuję w tej sprawie. On i ja mieliśmy to samo głupkowate poczucie humoru i często zwracaliśmy na siebie uwagę w klasie i wśród przyjaciół. Miał wspaniałe niebieskie oczy i nieuporządkowane rude włosy, które wydawały się nigdy nie leżeć porządnie. To było słodkie.
    Ale randkowanie z kimś nowym miało być swego rodzaju trudne, kiedy ciągle myślałam o czasie, kiedy byłam półnaga z Dymitrem w łóżku.
    – Uprzejmy i błyskotliwy, co? – potrząsnęłam głową. – Nie sądzę, że poświęcasz tyle uwagi mnie, co swojemu ego.
    – Czyżby? – spytał. – Cóż, możesz przekonać się na najlepszych stokach.
    Zatrzymałam się. – Na czym?
    – Na stokach. – Pochylił głowę. – Wiesz, wyjazd narciarski.
    – Jaki wyjazd narciarski? – Najwyraźniej naprawdę mi tu czegoś brakuje.
    – Gdzie byłaś dziś rano? – zapytał, patrząc na mnie jakbym była szaloną kobietą.
    – W łóżku! Wstałam, dopiero, jakieś pięć minut temu. Teraz zacznij od początku i powiedz mi, o czym mówisz. – Drgnęłam z braku ruchu. – I chodźmy dalej. – Zrobiliśmy to.
    – Więc, wiesz jak każdy boi się tego że ich dzieci wracają do domu na Boże Narodzenie? Cóż, są ogromne kluby narciarskie w Idaho, które są wyłącznie używane przez rodziny królewskie i bogatych moroi. Ludzie, którzy są ich właścicielami, otwierają je dla studentów Akademii i ich rodzin – i obecnie dla innych moroi, którzy chcą jechać. Będzie tam mnóstwo strażników, więc to miejsce będzie całkowicie bezpiecznie.
    – Nie mówisz serio – powiedziałam. Dotarliśmy do sali gimnastycznej i weszliśmy do środka.
    Mason przytaknął skwapliwie. – To prawda. To miejsce ma być niesamowite. – Posłał mi uśmiech, który zawsze odwzajemniam. – Będziemy żyć jak członkowie rodzin królewskich, Rose. Przynajmniej przez tydzień. Startujemy dzień po Bożym Narodzeniu.
    Stałam tam, podekscytowana i oszołomiona. To był naprawdę wspaniały pomysł na bezpieczne zjednoczenie rodzin. I co za miejsce! Królewski klub narciarski. Spodziewałam się spędzić większość swoich świąt tkwiąc tu i oglądając telewizję z Lissą i Christianem. Teraz będę żyć w pięciogwiazdkowym zakwaterowaniu. Homar na obiady. Masaże. Ładni instruktorzy narciarscy…
    Entuzjazm Masona był zaraźliwy. Czułam jak tryska we mnie, a potem nagle się zatrzymał.
    Obserwując moją twarz, zauważył zmianę od razu. – Co się stało? To jest super.
    – Jest – przyznałam. – I wiem, dlaczego wszyscy są podekscytowani, ale jedziemy do tego fantastycznego miejsca, ponieważ, cóż, ponieważ ludzie nie żyją. To znaczy, to nie wydaje się dziwne?
    Wesoły wyraz twarzy Masona otrzeźwiał nieco. – Tak, ale my żyjemy, Rose. Nie możemy przestać żyć, ponieważ inni nie żyją. I musimy się upewnić, że więcej osób nie umiera. Dlatego to miejsce jest takim wspaniałym pomysłem. Jest bezpieczne. – Jego oczy stały się niepogodne. – Boże, nie mogę się doczekać aż się stąd wydostaniemy. Po wysłuchaniu tego, co się stało, chcę tylko rozerwać kilka strzyg. Chciałbym to zrobić teraz, wiesz? Bez powodu. Mogą one korzystać z dodatkowej pomocy, a my wiemy prawie wszystko, co wiedzieć musimy.
    Gwałtowność w jego głosie przypomniała mi mój wczorajszy wybuch, choć nie był taki jak mój. Jego zapał do działania był porywczy i naiwny, mój narodził się z czegoś dziwnego, ciemnego i irracjonalnego, czegoś, czego wciąż w pełni nie rozumiałam.
    Gdy nie odpowiedziałam, Mason posłał mi zakłopotane spojrzenie. – A ty nie chcesz?
    – Nie wiem, Mase. – Spojrzałam na podłogę, unikając jego oczu, kiedy przypatrywałam się nosowi buta. – To znaczy, nie chcę żeby strzygi atakowały ludzi. Chcę je zatrzymać w teorii… ale cóż, nie jesteśmy nawet trochę gotowi. Widziałam, co one mogą zrobić. Pośpiech nie jest dobry. – Potrząsnęłam głową i spojrzałam do góry. Boże drogi. To brzmiało logicznie i ostrożnie. To brzmiało jak Dymitr. – To nie jest ważne, ponieważ to się nie stanie. Przypuszczam, że powinniśmy być po prostu podekscytowani wyjazdem, co?
    Nastroje Masona dość szybko się zmieniały, i stał się jeszcze raz beztroski. – Taa. A ty lepiej postaraj się sobie przypomnieć, jak się jeździ na nartach, ponieważ wyzwę cię tam na przybicie mojego ego. To się nie stanie.
    Znowu się uśmiechnęłam. – Chłopczyku, na pewno będzie mi smutno, kiedy doprowadzę cię do płaczu. Już mam poczucie winy.
    Otworzył usta, zapewne żeby przekazać kilka przemądrzałych uwag, a następnie ujrzał coś – a raczej kogoś – za mną. Obejrzałam się i zobaczyłam wysoką postać Dymitra, który zbliżał się do drugiej strony sali gimnastycznej.
    Mason ukłonił się przede mną szarmancko. – Twój pan i mistrz. Złapię cię później, Hathaway. Rozpocznij planowanie swoich strategii narciarskich. – Otworzył drzwi i zniknął w mroźnej ciemności. Odwróciłam się i dołączyłam do Dymitra.
    Podobnie jak inni nowicjusze dampiry, spędziłam pół mojego szkolnego dnia na takiej czy innej formie treningu strażnika, czy na realnej fizycznej walce bądź nauce o strzygach i jak się przed nimi bronić. Nowicjusze czasami trenują także po szkole. Ja byłam jednak w wyjątkowej sytuacji.
    Nadal trwałam przy swojej decyzji ucieczki z Świętego Władimira. Wiktor Daszkow był zbyt dużym zagrożeniem dla Lissy. Ale nasz przedłużony urlop przyszedł z konsekwencjami. Będąc z dala od dwóch lat, nie wiedziałam dużo o zajęciach strażnika, więc szkoła uznała, że muszę to nadrobić, przychodząc na dodatkowe treningi przed i po szkole.
    Z Dymitrem.
    Niewiele wiedziało, że daje mi lekcje unikając pokusy. Ale odsunął moją atrakcyjność na bok, uczyłam się szybko i przy jego pomocy prawie dogoniłam starszych.
    Ponieważ nie miał na sobie płaszcza, wiedziałam, że dziś będziemy ćwiczyć, wewnątrz, co było dobrymi wieściami. Tam było lodowato. Ale szczęście, które czułam, było niczym w porównaniu z tym, co poczułam, gdy zobaczyłam, co dokładne umieścił w jednej z sal treningowych.
    Były tam manekiny treningowe rozmieszczone wzdłuż ściany, manekiny, które wyglądały niezwykle realistycznie. Nie torby wypchane słomą. Byli mężczyźni i kobiety, ubrani w zwykłe ubrania, z gumowatą skórą i różnymi kolorami włosów i oczu. Ich wyraz twarzy wahał się od szczęścia, strachu do złości. Pracowałam z tymi manekinami już wcześniej na innych treningach, wykorzystując je do ćwiczeń kopnięć i ciosów. Ale nigdy nie ćwiczyłam z nimi trzymając to, co Dymitr: srebrnego kołka.
    – Słodko – odetchnęłam.
    Był identyczny do tego, który znalazłam w domu, Badiców. Miał prawie jak rękojeść uchwyt w dole. Zakończenie podobne do sztyletu. Zamiast płaskiego ostrza, kołek miał grube, zaokrąglone ciało, które zmniejszało się do punktu, tak jakby lodowego szpicu. Cała rzecz była nieco krótsza niż moje przedramię.
    Dymitr oparł się niedbale o ścianę. Jedną ręką rzucił kołek w powietrze. Ten zrobił kilka razy kółko i potem opadł w dół. Złapał go za rękojeść.
    – Proszę powiedz mi, że mogę się dzisiaj dowiedzieć jak to zrobić – powiedziałam.
    Rozbawienie błysnęło w ciemnej głębi jego oczu. Myślę, że czasami z trudem utrzymywał przy mnie powagę.
    – Będziesz szczęśliwa, jeśli dziś pozwolę ci go trzymać – powiedział. Znowu rzucił kołek w powietrze. Moje oczy podążyły za nim tęsknie. Chciałam podkreślić, że miałam już okazję trzymać jeden, ale wiedziałam, że zgodnie z logiką mnie nie zrozumiecie.
    Rzuciłam plecak na podłogę, zrzuciłam płaszcz i skrzyżowałam ręce wyczekująco. Miałam na sobie luźne spodnie wiązane w pasie i bluzkę z kapturem. Moje ciemne włosy wciągnęłam z powrotem brutalnie do kucyka. Byłam gotowa na wszystko.
    – Chcesz mi powiedzieć, jak one działają i dlaczego warto być zawsze ostrożnym w ich pobliżu – oznajmiłam.
    Dymitr przestał rzucać kołkiem i spojrzał na mnie zdumiony.
    – Daj spokój – zaśmiałam się. – Nie sądziłeś, że wiem jak teraz pracujesz? Robimy to prawie trzy miesiące. Zawsze mówisz mi o bezpieczeństwie i odpowiedzialności przed tym jak zrobię cokolwiek zabawnego.
    – Widzę – powiedział. – Cóż, chyba wszystkiego się już zorientowałaś. Wszelkimi sposobami, idź dalej z lekcją. Ja będę tu tylko czekać, aż będziesz mnie znowu potrzebować.
    Schował kołek do skórzanego pokrowca wiszącego u jego pasa, a następnie oparł się wygodnie o ścianę z rękami w kieszeniach. Czekałam, myśląc, że żartuje, ale gdy nie powiedział nic więcej, uświadomiłam sobie znaczenie jego słów. Wzruszając ramionami, zaczęłam mówić to co wiedziałam.
    – Srebro zawsze ma potężny wpływ na każde magiczne stworzenie – może pomóc lub ich skrzywdzić, jeśli masz w nim wystarczającą moc. Te kołki są naprawdę mocne, ponieważ mają moc czterech różnych moroi i korzystają z każdego z tych elementów podczas kłucia. – Zmarszczyłam brwi nagle coś rozważając. – No, może poza duchem. Tak, więc te rzeczy są doładowywane i tylko te bronie mogą skrzywdzić strzygę – ale aby je zabić, trzeba trafić w serce.
    – Czy one zranią ciebie?
    Potrząsnęłam głową. – Nie. To znaczy, no tak, jeśli wbijesz mi go w serce to tak, ale nie będzie mnie to bolało tak jak moroja. Drasnąć tym jednego z nich lub uderzyć jest naprawdę trudno – ale nie tak trudno jak uderzyć strzygę. I nie zranią one człowieka.
    Zatrzymałam się na chwilę i przez roztargnienie spojrzałam w okno za Dymitrem. Mróz pokrywał szkło roziskrzonymi, krystalicznymi wzorami, ale ledwo je widziałam. Wspomnienia ludzi i kołków przywiozły mnie z powrotem do domu Badiców. Krew i śmierć przemknęła przez moje myśli.
    Widząc, że Dymitr mnie obserwuje, otrząsnęłam się ze wspomnień i kontynuowałam lekcję. Dymitr od czasu do czasu kiwał głową lub zadawał pytania. Wciąż oczekiwałam aż powie mi, że jestem gotowa i mogę zacząć ciąć manekinów. Zamiast tego, czekał niemal do minuty do końca naszej sesji przed poprowadzeniem mnie do jednego z nich – człowieka o blond włosach z kozią bródką. Dymitr wyjął kołek z pochwy, ale nie podał mi go.
    – Gdzie go wbijesz? – zapytał.
    – W serce – odpowiedziałam rozdrażniona. – Mówiłam ci to już ze sto razy. Czy mogę to teraz mieć?
    Pozwolił sobie na uśmiech. – Gdzie jest serce?
    Posłałam mu spojrzenie czy-jesteś-poważny. On tylko wzruszył ramionami.
    Z ponad dramatycznym naciskiem wskazałam lewą stronę klatki piersiowej manekina. Dymitr potrząsnął głową.
    – To nie jest miejsce gdzie jest serce – powiedział mi.
    – Jasne, że jest. Ludzie kładą swoje ręce na sercach, gdy mówią Ślubuję Wierność czy śpiewają hymn narodowy.
    Nadal patrzył na mnie wyczekująco.
    Odwróciłam się do manekina i przyjrzałam mu się. W tylnej części mojego mózgu, przypomniałam sobie lekcję BFZ i gdzie trzymaliśmy wtedy ręce. Dotknęłam środka klatki piersiowej manekina.
    – Czy jest tutaj?
    Podniósł brwi. Normalnie pomyślałabym sobie, że to fajne. Dzisiaj było to irytujące. – Nie wiem – powiedział. – Jest tutaj?
    – To ja się pytam ciebie!
    – Nie powinnaś mnie pytać. Nie miałaś fizjologii?
    – Miałam. Na pierwszym roku. Byłam na ‘wakacjach’, pamiętasz? – wskazałam na lśniący kołek. – Mogę go teraz dotknąć?
    Rzucił nim ponownie, pozwalając by błyszczał w świetle, a następnie zniknął w pokrowcu. – Chcę żebyś mi powiedziała gdzie jest serce, gdy spotkamy się następnym razem. Dokładnie, gdzie. I chcę wiedzieć to samo, co dzisiaj…
    Dałam mu swoje najgroźniejsze piorunujące spojrzenie, które – sądząc po jego wyrazie twarzy – nie było zbyt ostre. Dziewięć na dziesięć razy, myślałam, że Dymitr jest najseksowniejszą rzeczą chodzącą po ziemi. Ale teraz…
    Poszłam do klasy w złym nastroju. Nie lubiłam wyglądać przed Dymitrem na niekompetentną i ja naprawdę, naprawdę chciałam użyć jednego z kołków. Więc w klasie wyżyłam się na każdym, kogo mogłam uderzyć pięścią lub kopnąć. Na końcu klasy nikt nie chciał się ze mną boksować. Przypadkowo uderzyłam Meredith – jedną z niewielu dziewcząt w mojej klasie – tak mocno, że czułam jak pulsuje mi goleń. Miała mieć brzydkiego siniaka i patrzyła na mnie jakbym zrobiła to celowo. Przepraszałam na próżno.
    Potem znalazł mnie Mason. – O, człowieku – powiedział, przyglądając się mojej twarzy. – Kto cię wkurzył?
    Natychmiast rozpoczęłam swoją opowieść o srebrnym kołku i nieszczęśliwym sercu.
    Ku mojemu poirytowaniu, zaczął się śmiać. – Jak nie wiesz gdzie jest serce? Szczególnie biorąc pod uwagę ile ich złamałaś?
    Dałam mu te samo okrutne spojrzenie, co Dymitrowi. Tym razem zadziałało. Twarz Masona zbladła.
    – Belikow jest chorym, złym człowiekiem, który powinien zostać wrzucony do dołu wściekłych żmij za wielkie przestępstwo, które popełnił dziś rano przeciwko tobie.
    – Dziękuję. – powiedziałam sztywno. Potem pomyślałam. – Żmije mogą być wściekłe?
    – Nie widziałem, ale czemu nie. Wszystko może. Tak myślę. – Przytrzymał mi otwarte drzwi korytarza. – Kanadyjskie gęsi mogą być gorsze od żmij.
    Posłałam mu ukośne spojrzenie. – Kanadyjskie gęsi są bardziej mordercze od żmij?
    – Czy kiedykolwiek próbowałaś nakarmić te małe dranie? – spytał, próbując być poważnym. – Są obłędne. Rzucisz się żmijom, umrzesz szybko. Ale gęsi? To będzie się ciągnąć kilka dni. Więcej cierpienia.
    – Wow. Nie wiem czy powinnam być zachwycona czy przerażona tym, że wiesz tyle na ten temat – zauważyłam.
    – Po prostu próbuję znaleźć kreatywne sposoby, aby pomścić twój honor, to wszystko.
    – Nigdy nie wydawałeś mi się twórczym typem, Mase.
    Staliśmy niedaleko naszej sali lekcyjnej. Twarz Masona była nadal jasna i dowcipna, ale w jego głosie można było zauważyć sugestywność, gdy znowu mówił. – Rose, kiedy jestem koło ciebie, myślę, że robię wszelkiego rodzaju rzeczy twórcze.
    Jeszcze chichocząc ze żmij, zatrzymałam się nagle i spojrzałam na niego ze zdziwieniem. Zawsze myślałam, że Mason jest słodki, ale teraz, patrząc w jego oczy, nagle po raz pierwszy przyszło mi do głowy, że on faktycznie jest seksowny.
    – Ach, spójrz na to – zaśmiał się, widząc jak złapał mnie bez osłony. – Rose odebrało mowę. Ashford 1, Hathaway 0.
    – Hej, nie chcę doprowadzać cię do płaczu przed wyjazdem. Nie będzie żadnej zabawy, jeśli złamię cię, zanim jeszcze pojeździmy na nartach.
    Zaśmiał się i weszliśmy do pomieszczenia. To była klasa o teorii strażnika, która odbywała się w rzeczywistej klasie zamiast na polu treningowym. Miło było odpocząć od tych wszystkich fizycznych wysiłków. Dzisiaj na przedzie stało trzech strażników, którzy nie należeli do szkolnego pułku. Zorientowałam się, że to gości świąteczni. Rodzice i ich strażnicy zaczęli już przyjeżdżać do Akademii by towarzyszyć swoim dzieciom w ośrodku narciarskim.
    Jednym z gości był wysoki facet, który wyglądał jakby miał sto lat, ale mógł jeszcze skopać wiele tyłków. Inny facet był w wieku Dymitra. Miał głęboko opaloną skórę i był zbudowany na tyle dobrze, że kilka dziewczyn w klasie wyglądało na gotowe do omdlenia.
    Ostatnim strażnikiem była kobieta. Kasztanowe włosy miała przycięte i kręcone, a jej brązowe oczy zwężały się teraz w namyśle. Jak mówiłam, dużo kobiet dampirów decyduje się na dzieci, zamiast iść drogą strażnika. Ponieważ ja też jestem jedną z niewielu kobiet w tym zawodzie, zawsze byłam podekscytowana spotykając inne – jak Tamarę.
    Tyle, że to nie była Tamara. To był ktoś, kogo znałam od lat, ktoś, do kogo nie czułam ani dumy ani podekscytowania. Zamiast tego, czułam żal. Żal, gniew i oburzenie.
    Kobieta stojąca przed klasą była moją matką.

Rozdział czwarty

    Nie mogłam w to uwierzyć. Janine Hathaway. Moja matka. Moja szalenie znana i oszałamiająco nieobecna matka. Nie była Arturem Shoenbergiem, ale miała dość gwiazdek reputacji w świecie strażników. Nie widziałam jej od lat, ponieważ zawsze była włączana w te same szalone misje. A jednak… była tu w Akademii – tuż przede mną – i nawet nie pofatygowała się dać mi znać, że przyjeżdża. Tyle o matczynej miłości.
    Tak czy inaczej, co ona tu do cholery robiła? Odpowiedź przyszła szybko. Wszystkie moroje, które przybyła do akademii przyholowały swoich strażników. Moja matka chroniła szlachetny klan Szelskich i kilka członków tej rodziny pokazało się na święta. Oczywiście była tutaj z nimi.
    Zsunęłam się na moje krzesło i poczułam jak coś się we mnie kurczy. Wiedziałam, że widziała jak weszłam, ale jej uwaga była skupiona na czymś innym. Miała na sobie dżinsy i beżowy T-shirt, okryty najnudniejszą kurtką dżinsową, jaką kiedykolwiek widziałam. Przy zaledwie pięciu stopach wzrostu, była karłem przy innych strażnikach, ale jej sposób bycia i reputacja robiło z niej o wiele wyższą.
    Nasz nauczyciel, Stan, przedstawił gości i wyjaśnił, że podzielą się z nami doświadczeniami z prawdziwego życia.
    Chodził z przodu sali, łącząc ze sobą krzaczaste brwi, gdy mówił. – Wiem, że to niezwykłe – tłumaczył. – Przyjezdni strażnicy zwykle nie mają czasu, żeby zatrzymać się na naszych zajęciach. Jednak nasi trzej goście, znaleźli czas, aby porozmawiać dzisiaj z wami w świetle tego, co się stało niedawno… – Przerwał na chwilę, i nikt nie musiał nam mówić, co miał na myśli. Atak na Badiców. Chrząknął i znowu spróbował. – W świetle tego, co się stało, być może lepiej nauczyć się czegoś od tych, którzy pracują obecnie w tej dziedzinie.
    Klasa była napięta z podniecenia. Słuchanie opowieści – szczególnie tych z dużą ilością krwi i akcji – było cholernie bardziej interesujące niż analiza teorii z podręcznika. Najwyraźniej niektórzy inni opiekunowie z akademii myśli tak samo. Często zatrzymywali się na naszych zajęciach, ale dzisiaj liczba obecnych była większa niż zazwyczaj. Dymitr stał pośród nich z tyłu.
    Staruszek podszedł pierwszy. Rozpoczął swoją historię. Opisywał, że pilnował najmłodszego syna rodziny wędrującego w miejscu publicznym, gdy przyczaiła się na niego strzyga.
    – Słońce już zachodziło – powiedział nam poważnym głosem. Zrobił rękami jakiś ruch w dół, najprawdopodobniej w celu pokazania, jak wyglądał zachód słońca. – Była nas tylko dwójka, musieliśmy podjąć decyzję, co zrobić.
    Pochyliłam się do przodu, łokcie opierając na swoim biurku. Strażnicy często pracowali w parach. Jeden – bliższy strażnik – zazwyczaj trzymał się blisko tego, kogo strzegł, podczas gdy inny – odległy strażnik – rozpoznawał teren. Odległy strażnik nadal najczęściej przebywał w kontakcie wzrokowym, więc poznałam dylemat. Myśląc o tym, postanowiłam, że gdybym znalazła się w takiej sytuacji, kazałabym bliższemu strażnikowi zabrać rodzinę w bezpieczne miejsce, podczas gdy odległy szukałby chłopca.
    – Zaprowadziliśmy z moim partnerem rodzinę do restauracji, a później przeszukałem teren – kontynuował starszy strażnik. Zrobił szeroki ruch rękami, a ja czułam się zadowolona z siebie, że bezbłędnie to zapowiedziałam. Historia zakończyła się szczęśliwie, znaleźli chłopca i nie spotkali strzygi.
    Drugi facet mówił o tym, jak rzucił się na strzygę polującą na jakiegoś moroja.
    – Technicznie nie byłem nawet na służbie – powiedział. Był naprawdę słodki, a dziewczyna siedząca obok mnie patrzyła na niego z uwielbieniem w oczach. – Byłem odwiedzić przyjaciela i rodzinę, którą strzegł. Gdy opuszczałem mieszkanie, zobaczyłem strzygę czającą się w cieniu. Nie spodziewała się tam strażnika. Okrążyłem blok, podszedłem do niej od tyłu i… – Mężczyzna zrobił znacznie dramatyczniejszy gest ręką niż staruszek. Posunął się nawet do naśladowania wbicia kołka w serce strzygi.
    Później była kolej mojej matki. Moja twarz spochmurniała już zanim coś powiedziała, ale nachmurzyła się jeszcze bardziej, gdy zaczęła historię. Przysięgam, że gdybym nie wierzyła w to, że nie ma ona wyobraźni – jej nijaki wybór ubrania udowadniał, że naprawdę nie miała wyobraźni – pomyślałabym, że kłamie. To było więcej niż historia. To była epicka opowieść rodzaju takich, z których robi się filmy i wygrywa się Oscara.
    Mówiła o tym, jak odpowiadała za pana Szelskiego i jego żonę na balu urządzonym przez inną sławną rodzinę królewską. Kilka strzyg było na czatach. Moja mama odkryła jedną, natychmiast ją zakołkowała i ostrzegła innych obecnych strażników. Z ich pomocą, wytropiła inne czające się wokół strzygi i większość zabiła sama.
    – Nie było to łatwe – powiedziała. Kogoś innego takie oświadczenie brzmiałoby jak chwalenie się. Nie jej. Energiczność w jej głosie, skuteczny sposób stwierdzenia faktów nie pozostawiały miejsca na wahanie. Została wychowana w Glasgow i niektóre z jej słów nadal miało szkocką intonację. – Na miejscu było trzech innych. Wówczas rozważano wyjątkowo dużą liczbę do współpracy. Niekoniecznie jest to teraz rzeczywiste, biorąc pod uwagę masakrę Badiców. – Kilka osób wzdrygnęło się przez sposób, w jaki mówiła o ataku. Po raz kolejny mogłam zobaczyć ciała. – Musieliśmy uśmiercić pozostałe strzygi tak szybko i cicho, jak to tylko możliwe, tak, aby nie zaalarmować innych. Teraz, jeśli masz element zaskoczenia, najlepiej wziąć strzygę od tyłu, złamać kark, a następnie zakołkować. Złamanie karku oczywiście ich nie zabije, ale zaskakuje je i pozwala wam na zakołkowanie ich zanim zrobią one jakiś hałas. Właściwie najtrudniejsze jest skradanie się na nie, ponieważ mają czuły słuch. Ponieważ jestem mniejsza i lżejsza niż większość strażników, mogę przenosić się dość cicho. Więc skończyło się na dwóch z trzech zabitych przeze mnie.
    Znów użyła swojego rzeczywistego tonu, gdy opisywała swoje podstępne umiejętności. To było bardziej irytujące niż gdyby otwarcie mówiła jak jest fantastyczna. Twarze moich kolegów świeciły z podekscytowania; najwyraźniej byli bardziej zainteresowani łamaniem karków strzygom niż analizą umiejętności mojej matki.
    Kontynuowała historię. Kiedy ona i inni strażnicy zabili pozostałe strzygi, odkryli, że z przyjęcia zostały zabrane dwa moroje. Takie czyny nie były nadzwyczajne dla strzyg. Czasami chciały chować moroje na późniejszą ‘przekąskę’. Bez względu na to, dwa moroje zniknęły z balu, a ich strażnik był ranny.
    – Oczywiście nie mogliśmy zostawić tych moroi w szponach strzyg – powiedziała. – Śledziliśmy jądo ich kryjówki i znaleźliśmy kilka z nich żyjących razem. Jestem pewna, że wiecie jak to rzadko się zdarza.
    Tak było. Zły i egoistyczny charakter strzyg czynił z nich takie, co zwracają się do siebie tak lekko jak do swoich ofiar. Organizowanie ataków – kiedy miały pilny i krwawy cel na uwadze – było najlepszym co mogły robić. Ale wspólne życie? Nie. To było prawie niemożliwe do wyobrażenia.
    – Udało nam się uratować dwa moroje i odkryliśmy innych więźniów – powiedziała moja matka. – Nie mogliśmy ocalonych wysłać samych z powrotem, więc strażnicy, którzy byli ze mną, eskortowali je i zostawili mnie z innymi.
    Tak oczywiście pomyślałam. Moja matka odważnie poszła sama. Po drodze została złapana, ale udało jej się uciec i uratować więźniów. W ten sposób dokonała potrójnego sukcesu, zabijając strzygi we wszystkich trzech sposobach; zakołkowaniu, ścięciu głowy i zostawieniu ich w ogniu.
    – I właśnie zabiłam strzygę, gdy zaatakowały mnie dwie kolejne – mówiła. – Nie miałam czasu, aby wyciągnąć kołek, kiedy skoczyły na mnie. Na szczęście w pobliżu był kominek, więc wepchnęłam do niego jedną strzygę. Ostatnia goniła mnie do starej szopy na zewnątrz. Tam była siekiera, której użyłam do odcięcia jej głowy. Potem wzięła kanister z benzyną i wróciłam do domu. Ta, którą wyrzuciłam do kominka nie była całkiem spalona, ale kiedy oblałam ją benzyną, spaliła się dość szybko.
    W klasie był strach, gdy mówiła. Otwarte usta. Oczy szeroko otwarte. Nie słychać było żadnego dźwięku. Rozglądając się wokoło, czułam jakby czas zamarzł dla każdego – z wyjątkiem mnie. Pojawiła się tylko jedna osoba niewzruszona jej niesamowitą opowieścią, a widząc strach na wszystkich twarzach ogarnęła mnie wściekłość. Kiedy skończyła, wystrzeliło kilkanaście rąk, gdy klasa zasypywała ją pytaniami o jej technikę, czy była przestraszona, itp.
    Po około dziesiątym pytaniu, nie mogłam już tego wytrzymać. Podniosłam rękę. Zajęło jej chwilę zauważenie i zawołanie mnie. Wydawała się lekko zdziwiona spotkaniem mnie w tej klasie. Uważałam się za szczęśliwą, że nawet mnie poznała.
    – Więc, Strażniku Hathaway – zaczęłam. – Dlaczego twoi ludzie nie pilnowali tego miejsca?
    Zmarszczyła brwi. Myślę, że miała się na baczności, gdy mnie wywoływała. – Co masz na myśli?
    Wzruszyłam ramionami i z powrotem zgarbiłam się nad swoim biurkiem, próbując przybrać swobodny i towarzyski wygląd. – Nie wiem. Wydaje mi się, że twoi ludzie zawiedli. Dlaczego nie sprawdziłaś tego miejsca i nie upewniłaś się w pierwszej kolejności, że było oczyszczone ze strzyg? Wydawać by się mogło, że zaoszczędziłoby ci to dużo kłopotów.
    Wszystkie oczy w pomieszczeniu zwróciły się na mnie. Moja matka chwilowo nie wiedziała, co powiedzieć. – Gdybyśmy nie mieli tych wszystkich ‘kłopotów’, po świecie chodziłoby siedem strzyg i inne moroje w niewoli byłyby teraz martwe lub zmienione.
    – Tak, tak, wiem jak twoi ludzie uratowali dzień i wszystko, ale wracając do tutejszych zasad. To znaczy, to teoria klasowa, prawda? – Spojrzałam na Stana, który patrzył na mnie bardzo burzliwym wzrokiem. On i ja mieliśmy długą i nieprzyjemną historię konfliktów w klasie i podejrzewałam, że teraz byliśmy na jej skraju. – Po prostu chcę się dowiedzieć, co poszło na początku nie tak.
    Powiedziałam to do niej – moja matka miała cholernie dużo więcej samokontroli ode mnie. Gdyby nasze role były odwrócone, podeszłabym teraz do siebie i trzepnęła. Jednak jej twarz pozostawała spokojna i tylko małe zaciśnięcie jej ust dawało mi znak, że ma mnie po dziurki w nosie.
    – To nie jest takie proste – odparła. – To miejsce miało niezwykle skomplikowany plan. Sprawdziliśmy teren od razu, ale nic nie znaleźliśmy. Uważa się, że strzyga przyszła, gdy uroczystość się już zaczęła – lub były przejścia i schowki, których nie byliśmy świadomi.
    Klasa robiła ochy i achy nad ideą ukrytych przejść, ale ja nie byłam pod wrażeniem.
    – Więc mówisz, że twoi ludzie albo nie wykryli jej podczas swojego pierwszego zwiadu lub przełamała ona twoje ‘zabezpieczenia’ ustawione podczas przyjęcia. Wydaje się, że ktoś zawiódł w obydwóch sposobach.
    Uścisk jej ust wzmocnił się, a głos stał się lodowaty. – Zrobiliśmy wszystko najlepiej jak mogliśmy w tej nietypowej sytuacji. Rozumiem, że ktoś na twoim poziomie może nie być w stanie zrozumieć zawiłości tego, co opisuję, ale kiedy rzeczywiście byś się uczyła i wyszła poza teorię, zobaczyłabyś jak jest inaczej, kiedy tam jesteś i życie jest w twoich rękach.
    – Nie ma wątpliwości – zgodziłam się. – Kim jestem, żeby pytać o twoje metody? Mam na myśli, że dostajesz znaki molnija za cokolwiek, prawda?
    – Panno Hathaway. – głęboki głos Stana huczał w pomieszczeniu. – Proszę zabrać swoje rzeczy i wyjść na zewnątrz czekać na pozostałą część klasy.
    Popatrzyłam na niego zdezorientowana. – Mówi pan poważnie? Od kiedy jest coś złego w zadawaniu pytań?
    – Twoja postawa jest zła. – Wskazał drzwi. – Idź.
    Milczenie było większe i cięższe niż wtedy, gdy matka opowiedziała swoją historię. Najlepsze było to, że nie kuliłam się pod spojrzeniami strażników i nowicjuszy. To nie był pierwszy raz, kiedy zostałam wyrzucona z klasy Stana. To nie był nawet pierwszy raz, kiedy zostałam wyrzucona z klasy Stana, gdy Dymitr patrzył. Zawiesiłam plecak na ramieniu, przeszłam niedużą odległość do drzwi – odległość, która wydawała się milą – i nie nawiązałam kontaktu wzrokowego z matką, kiedy koło niej przechodziłam.
    Pięć minut przed dzwonkiem, wymknęła się z klasy i podeszła do miejsca gdzie siedziałam na korytarzu. Patrząc na mnie położyła ręce na biodrach w ten denerwujący sposób, jakby wydawało jej się, że jest wyższa niż była. To było niesprawiedliwe, że ktoś o połowę stopy niższy ode mnie, mógł sprawić, że czułam się tak mała.
    – Cóż. Widzę, że twoje maniery nie uległy poprawie przez te lata.
    Wstałam i poczułam ogarniającą mnie wściekłość. – Mnie też miło cię widzieć. Jestem zaskoczona, że nawet mnie poznałaś. W rzeczywistości nie myślałam, że mnie jeszcze pamiętasz widząc jak się przejmowałaś tym żeby dać mi znać, że jesteś w Akademii.
    Przesunęła ręce z bioder, krzyżując je na klatce piersiowej i stała się – jeśli to możliwe – jeszcze bardziej niewzruszona. – Nie mogę zaniedbywać swojego obowiązku, żeby przyjść cię rozpieszczać.
    – Rozpieszczać? – spytałam. Ta kobieta nigdy w swoim życiu mnie nie rozpieszczała. Nie mogłam uwierzyć, że ona nawet zna to słowo.
    – Nie spodziewam się, że to zrozumiesz. Z tego, co słyszałam, ty naprawdę nie wiesz, co to ‘obowiązek’.
    – Dokładnie wiem, co to jest – odparłam. Mój głos był celowo wyniosły. – Lepiej niż większość ludzi.
    Jej oczy rozszerzyły się w swego rodzaju kpiącym zaskoczeniu. Używałam tego spojrzenia na wielu osobach i nie cieszyłam się z tego, że było skierowane do mnie. – Naprawdę? Gdzie byłaś przez ostatnie dwa lata?
    – Gdzie byłaś przez ostatnie pięć? – zażądałam. – Chcesz wiedzieć gdzie ja byłam, jeśli nikt ci jeszcze nie powiedział?
    – Nie odwracaj się do mnie plecami. Byłam daleko, bo muszę. Ty jesteś daleko i możesz chodzić na zakupy i późno wstawać.
    Ból i wstyd przekształcił się w czystą wściekłość. Najwyraźniej nigdy nie naprawię skutków ucieczki z Lissą.
    – Nie masz pojęcia, dlaczego odeszłam – powiedziałam, a mój głos wzrósł. – I nie masz prawa wysuwać założeń o moim życiu, kiedy nic nie wiesz na ten temat.
    – Czytałam raporty o tym, co się stało. Miałaś powody do obaw, ale działałaś nieprawidłowo. – Jej słowa były formalne i rzeczowe. Mogła uczyć na jednych z naszych zajęć. – Powinnaś iść do innych po pomoc.
    – Nie było nikogo, do kogo mogłabym pójść – nie, kiedy nie miałam twardych dowodów. Poza tym uczyli nas, że mamy myśleć samodzielnie.
    – Tak – odparła. – Nacisk na uczenie się. Coś przegapiłaś przez te dwa lata. Jesteś prawie w stanie robić mi wykład na temat protokołu strażnika.
    Skończyły mi się wszystkie argumenty; w mojej naturze było to nieuniknione. Tak, więc byłam przyzwyczajona do obrony siebie i obelg rzucanych na mnie. Mam twardą skórę. Ale jakoś przy niej – w bardzo krótkim czasie, gdy byłam przy niej – zawsze czułam się jakbym miała trzy lata. Jej postawa upokarzała mnie, dotykała moich opuszczonych treningów – już kłujący temat – i sprawiała, że czułam się tylko jeszcze gorzej. Skrzyżowałam ramiona w sposób sprawiedliwego naśladowania jej pozycji i zobaczyłam jak patrzy zadowolona z siebie.
    – Tak? Dobrze, że tak nie myślą moi nauczyciele. Nawet, gdy byłam nieobecna przez cały ten czas, nadal doganiam wszystkich w mojej klasie.
    Nie odpowiedziała od razu. Wreszcie, stanowczym głosem powiedziała. – Gdybyś nie odeszła to byś ich przewyższała.
    Obróciła się w wojskowym stylu i odeszła korytarzem. Minutę później zadzwonił dzwonek i z klasy Stana wysypała się reszta nowicjuszy.
    Nawet Mason nie mógł mnie po tym pocieszyć. Spędziłam resztę dnia wściekła i zirytowana, oczywiście, dlatego że wszyscy szeptali o mnie i mojej matce. Pominęłam obiad i poszłam do biblioteki, by poczytać książkę o fizjologii i anatomii.
    Gdy nadszedł czas na mój po szkolny trening z Dymitrem, praktycznie podbiegłam do manekina treningowego. Zwiniętą pięścią uderzyłam w jego klatkę piersiową, bardzo lekko w lewo, ale przede wszystkim w środek.
    – Tutaj – powiedziałam. – Serce jest tutaj w drodze do mostka i żeber. Czy mogę teraz wziąć kołek?
    Krzyżując ramiona, spojrzałam na niego triumfalnie, czekając aż zasypie mnie pochwałami za moją nową przebiegłość. Zamiast tego, skinął głową w potwierdzeniu, tak jakbym powinna już to wiedzieć. I tak, powinnam.
    – A jak dostaniesz się przez mostek i żebra? – zapytał.
    Westchnęłam. Wiedziałam, że będę odpowiadać na jedno pytanie, ale myślałam, że na inne. Typowe.
    Spędziliśmy większą część ćwiczeń właśnie nad tym i pokazywał on też kilka technik, które przynoszą najszybszą śmierć. Każdy jego ruch był zarówno pełen wdzięku jak i śmiertelny. Robił je tak, że wyglądały na łatwe, ale ja wiedziałam lepiej.
    Kiedy nagle wyciągnął rękę i podał mi kołek, z początku go nie zrozumiałam. – Dajesz mi go?
    Jego oczy błysnęły. – Nie mogę uwierzyć, że się powstrzymujesz. Wyobrażałem sobie, że zabierzesz go i uciekniesz.
    – Czy nie zawsze uczyłeś mnie pohamowywania się? – zapytałam.
    – Nie we wszystkim.
    – Ale w pewnych rzeczach.
    Słyszałam podwójne znaczenia w swoim głosie i zastanawiał się skąd one pochodziło. Zaakceptowałam już jakiś czas temu to, że było zbyt wiele powodów, żeby nie myśleć o nim romantycznie. Dobrze byłoby wiedzieć, że on wciąż mnie pragnie i za mną szaleje. Obserwując go teraz, zdałam sobie sprawę, że może już nigdy więcej nie będę go pociągała. To była przygnębiająca myśl.
    – Oczywiście – powiedział pokazując, że nie będziemy omawiać niczego innego niż sprawy lekcyjne. – To tak jak wszystko inne. Równowaga. Wiesz, z jakimi rzeczami iść do przodu – i wiesz, jakie zostawić w spokoju. – Położył nacisk na ostatnie stwierdzenie.
    Nasze oczy spotkały się na chwilę i poczułam prąd elektryczny przechodzący przeze mnie. On wiedział, o czym mówiłam. I jak zawsze zignorował to i był nadal moim nauczycielem – czyli robił dokładnie to, co powinien robić. Z westchnieniem odsunęłam moje uczucia do niego z mojej głowy i starałam się zapamiętać, że będę miała kontakt z bronią, której pragnęłam od dzieciństwa. Wspomnienie domu Badiców znowu do mnie wróciło. Były tam strzygi. Muszę się skoncentrować.
    Niepewnie, niemal z szacunkiem wyciągnęłam rękę i zwinęłam palce wokół rękojeści. Metal był chłodny i drażnił moją skórę. Coś było wyryty wzdłuż rękojeści dla lepszej przyczepności, ale gdy moje palce dotknęły reszty, znalazłam powierzchnię gładką jak szkło. Podniosłam go z jego ręki i przyciągnęłam do siebie, długi czas go badając i przyzwyczajając się do jego masy. Niespokojna część mnie chciała odwrócić się i przebić wszystkie manekiny, lecz spojrzałam na Dymitra i zapytałam. – Co powinnam zrobić?
    W jego typowy sposób, powiedział najpierw, w jaki sposób mam trzymać kołek, gdy się poruszam i atakuję. Później, pozwolił mi w końcu zaatakować jednego z manekinów i w którymś momencie rzeczywiście odkryłam, że to nie było łatwe. Ewolucja uczyniła inteligentne rzeczy w obronie serca, mostka i żeber. Ale przez to wszystko, Dymitr nigdy nie załamałby się w staranności i cierpliwości prowadzenia mnie po każdym etapie i korygowaniu najdrobniejszych szczegółów.
    – Przesuń je przez żebro – wyjaśnił, patrząc na moje próby dostosowania punktu w luce kości kołkiem. – To będzie łatwiejsze, ponieważ jesteś niższa od większości swoich napastników. Dodatkowo możesz przesuwać go po dolnej krawędzi żebra.
    Po zakończeniu ćwiczenia, wziął kołek z powrotem i skinął głową z aprobatą.
    – Dobrze. Bardzo dobrze.
    Spojrzałam na niego zaskoczona. Na ogół nie dawał mi wiele pochwał.
    – Naprawdę?
    – Robiłaś to tak, jakbyś robiła to od lat.
    Czułam jak uśmiech zadowolenia wpełza na moją twarz, gdy zaczęliśmy opuszczać salę ćwiczeń. Zbliżając się do drzwi zauważyłam manekina z kręconymi rudymi włosami. Nagle wszystkie wydarzenia z klasy Stana powróciły do mojej głowy. Spochmurniałam.
    – Czy dasz mi kołek następnym razem?
    Podniósł płaszcz i włożył go pod niego. Był on długi i brązowy. Wyglądał bardzo podobnie do łachmana kowboja, choć on nigdy by do tego nie dopuścił. Miał sekretną fascynację do Starego Zachodu. Naprawdę tego nie rozumiałam, ale to było przed tym jak poznałam jego dziwne preferencje muzyczne.
    – Nie sądzę, że to zdrowe – powiedział.
    – Byłoby lepiej, gdybym realnie zrobiła to jej – narzekając, zawiesiłam plecak na jednym ramieniu. Wyszliśmy z sali gimnastycznej.
    – Przemoc nie jest odpowiedzią na twoje problemy – powiedział mądrze.
    – Ona jest jedynym problemem. A myślałam, że sednem mojej edukacji było to, że przemoc jest odpowiedzią.
    – Tylko dla tych, którzy atakują cię pierwsi. Twoja matka cię nie atakuje. Wy dwie po prostu jesteście do siebie zbyt podobne, to wszystko.
    Przestałam iść. – Nie mam nic podobnego do niej! To znaczy… w pewien sposób mamy te same oczy. Ale jestem dużo wyższa. A moje włosy są zupełnie inne. – Wskazałam na swój kucyk, na wszelki wypadek gdyby nie był świadomy, iż moje grube brązowo-czarne włosy nie wyglądają jak kasztanowe loki mojej matki.
    Trochę śmiechu było w jego słowach, ale w jego oczach było też coś ciężkiego. – Nie mówię o twoim wyglądzie i dobrze o tym wiesz.
    Odwróciłam wzrok od tego wiedzącego spojrzenia. Mój pociąg do Dymitra rozpoczął się niemal natychmiast, gdy się spotkaliśmy – i to nie tylko, dlatego, że był tak gorący. Czułam się tak, jakby on zrozumiał część mnie, której ja nie mogłam zrozumieć, a czasem jestem całkiem pewna, że zrozumiałam jakąś część jego, której on nie rozumie.
    Jedynym problemem było to, że miał irytującą tendencję do zauważania rzeczy o mnie, których ja nie chcę zrozumieć.
    – Myślisz, że jestem zazdrosna?
    – A jesteś? – spytał. Nienawidziłam tego, kiedy odpowiadał na moje pytania pytaniami. – Jeśli tak, to, o co dokładnie jesteś zazdrosna?
    Spojrzałam z powrotem na Dymitra. – Nie wiem. Może jestem zazdrosna o jej reputację. Może jestem zazdrosna o to, że poświęciła więcej czasu reputacji niż mnie. Nie wiem.
    – Nie sądzisz, że to, co zrobiła jest wielkie?
    – Tak. Nie. Nie wiem. To po prostu brzmiało jak… nie wiem… jakby się chwaliła. Tak jakby zrobiła to dla chwały. – Skrzywiłam się. – Dla znaków. – Znaki molnija były przyznawane strażnikom, gdy zabijali strzygę. Każdy z nich wyglądał jak małe x wykonane błyskawicami. Zaczynał się na plecach do szyi i pokazywał jak doświadczony był strażnik.
    – Myślisz, że skierowanie w dół strzygi warte jest kilka znaków? Myślałem, że nauczyłaś się czegoś z domu Badiców.
    Poczułam się głupio. – To nie o to…
    – Chodź.
    Zatrzymałam się. – Co?
    Zmierzaliśmy już ku mojemu dormitorium, ale teraz skinął głową w przeciwną stronę uczelni. – Chcę ci coś pokazać.
    – Co to jest?
    – To nie wszystkie znaki są odznakami honoru.

Rozdział piąty

    Nie miałam pojęcia o czym Dymitr właściwie mówił, ale podążyłam za nim posłusznie.
    Ku memu zaskoczeniu, prowadził mnie poza granice kampusu, w kierunku otaczających go lasów. Akademia posiadała wiele terenów i nie wszystkie były przeznaczone do aktywnego użytku w celach edukacyjnych. Znajdowaliśmy się w odległej części Montany i czasem mogło się wydawać, jakby szkoła po prostu trzymała w tajemnicy to odludzie.
    Szliśmy przez chwilę w milczeniu, nasze stopy skrzypiały przez gruby, nienaruszony dotąd śnieg. Kilka ptaków przeleciało nad nami, wyśpiewując swoje pozdrowienia dla wschodzącego słońca, ale w większości widziałam jedynie chude, ociężałe od śniegu, wiecznie zielone drzewa. Musiałam się namęczyć, by nadążyć za dłuższym krokiem Dymitra, zwłaszcza gdy śnieg nieco mnie spowolnił. Wkrótce zauważyłam w oddali duży, ciemny kształt. Jakiegoś budynek.
    – Co to jest? – spytałam. Nim zdążył odpowiedzieć, zdałam sobie sprawę, że był to zrobiony z bali, mały domek. Bliższe badanie wykazało, że bale wyglądały na zniszczone i gdzieniegdzie spróchniałe. Dach z lekka obwisał.
    – Dawny punkt obserwacyjny. – powiedział – Strażnicy przebywali kiedyś na obrzeżach kampusu i pilnowali go przed Strzygami.
    – Czemu już tego nie robią?
    – Nie mamy wystarczającej liczby Strażników, by ich tam przydzielić. Poza tym, Moroje otoczyły kampus ochronną magią i większość uznała, że takie działanie jest w rzeczywistości niepotrzebne. – pod warunkiem, że ludzie nie przebiją tej ochrony, pomyślałam.
    Przez kilka krótkich chwil żywiłam nadzieję, że Dymitr zabierał mnie na jakąś romantyczną wycieczkę. Wtedy jednak usłyszałam głosy po drugiej stronie budynku. Znajomy gwar uczuć dobiegł do mojego umysłu. Lissa tu była.
    Dymitr i ja okrążyliśmy róg budynku, zastając zaskakujący widok. Przed nami leżał mały, zamarznięty staw, po którym ślizgali się Lissa i Christian. Była z nimi kobieta, której nie znałam. Stała odwrócona do mnie plecami i jedyne co mogłam zobaczyć, to faliste, czarne jak smoła włosy, zataczające wokół niej łuk, gdy jechała na łyżwach i z gracją się zatrzymała.
    Lissa uśmiechnęła się szeroko na mój widok.
    – Rose!
    Christian spojrzał na mnie i miałam wyraźne odczucie, że uważał, iż przeszkodziłam im w ich romantycznej chwili.
    Lissa ruszyła niezgrabnymi krokami do brzegu stawu. Nie była zbyt biegła w jeździe na łyżwach. Mogłam tylko gapić się ze zmieszaniem – i zazdrością.
    – Dzięki za zaproszenie na imprezę.
    – Myślałam, że będziesz zajęta. – powiedziała Lissa – Poza tym to jest sekret. Nie powinniśmy tu być. – Mogłam im to powiedzieć.
    Christian podjechał do niej i po chwili obca kobieta zrobiła to samo.
    – Przyprowadzasz rozwalaczy imprez, Dimka? – spytała.
    Zastanawiałam się do kogo skierowała te słowa, dopóki nie usłyszałam śmiechu Dymitra. Nie robił tego zbyt często, więc moje zdziwienie wzrosło.
    – To niemożliwe utrzymać Rose z dala od miejsc, w których nie powinna być. Zawsze je w końcu znajdzie.
    Kobieta wyszczerzyła się w uśmiechu i odwróciła, przerzucając długie włosy na jedno ramię, co nagle pozwoliło mi ujrzeć jej twarz w całości. Zużyłam każdą drobinę mojej ledwie utrzymywanej samokontroli, by nie zareagować. Jej twarz w kształcie serca miała duże oczy, dokładnie tego samego odcienia jak u Christiana, bladego, zimnego błękitu. Usta, które się do mnie uśmiechały były delikatne, śliczne i lśniące odcieniem różu, który podkreślał resztę jej rysów.
    Ale przez jej lewy policzek, szpecąc to co w innym wypadku byłoby całkiem gładką, bladą skórą, przebiegały wypukłe, fioletowawe blizny. Ich kształt i ułożenie wyglądały tak, jakby ktoś ugryzł i wyszarpnął jej kawałek policzka. Co, zrozumiałam po chwili, dokładnie się stało.
    Przełknęłam ślinę. Niespodziewanie wiedziałam kim jest. Ciocia Christiana. Gdy jego rodzice zamienili się w Strzygi, wrócili po niego, chcąc go ukryć i zamienić w Strzygę, gdy już dorośnie. Nie znałam szczegółów, ale wiedziałam, że jego ciocia obroniła ich oboje. Jak wcześniej wspomniałam, Strzygi były śmiercionośne. Odwróciła ich uwagę wystarczająco do czasu, gdy pojawili się Strażnicy, ale nie odeszła bez szkody.
    Wyciągnęła do mnie ubraną w rękawiczkę dłoń.
    – Tasha Ozera – powiedziała – Dużo o tobie słyszałam, Rose.
    Przesłałam Christianowi groźne spojrzenie, a Tasha się roześmiała.
    – Nie martw się – dodała – To były same dobre rzeczy.
    – Nie, nie były. – odparował.
    Potrząsnęła głową z rozdrażnieniem.
    – Szczerze, nie mam pojęcia skąd u niego takie okropne maniery. Nie odziedziczył ich po mnie. – To było oczywiste, pomyślałam.
    – Co wy właściwie tu robicie? – zapytałam.
    – Chciałam spędzić trochę czasu z tą dwójką – zmarszczyła lekko brwi i czoło. – Ale naprawdę nie lubię wałęsać się przy samej szkole. Oni nie zawsze są serdeczni…
    Nie od razu załapałam o co chodzi. Władze szkolne zwykle dokładają osobistych starań, kiedy członkowie rodów królewskich przyjeżdżali z wizytą. Wtedy zrozumiałam.
    – Przez… Przez to co się stało…
    Biorąc pod uwagę sposób w jaki wszyscy traktowali Christiana nie powinnam być zdziwiona, że jego ciocia stawała w obliczu takiej samej dyskryminacji.
    Tasha wzruszyła ramionami.

    – Tak to już jest. – Potarła dłonią o dłoń i odetchnęła, jej oddech zamienił się w mroźną chmurkę. – Ale nie stójmy tak tutaj, kiedy możemy rozpalić w środku ogień.
    Rzuciłam ostatnie, tęskne spojrzenie w kierunku zamarzniętego stawu i ruszyłam za resztą do środka. Domek był całkiem goły, pokryty warstwami kurzu i brudu. Składał się tylko z jednego pomieszczenia. W rogu stało ciasne łóżko bez żadnej pościeli i kilka półek, gdzie prawdopodobnie kiedyś przechowywano jedzenie. Poza tym, był tu też kominek i po chwili mieliśmy już ogień, który ogrzewał tą małą przestrzeń. Pięcioro z nas usiadło, przysuwając się bliżej ognia i Tasha przyniosła torbę cukrowych pianek, które upiekliśmy.
    W czasie, gdy ucztowaliśmy te lepkie dobrodziejstwa, Lisa i Christian rozmawiali ze sobą w ten prosty i swobodny sposób co zawsze. Ku memu zaskoczeniu, Tasha i Dymitr również rozmawiali w ten poufały i lekki sposób. Najwyraźniej znali się od bardzo dawna. Właściwie nigdy przedtem nie widziałam go tak ożywionego. Nawet, gdy był dla mnie czuły, coś wokół niego pozostawało poważnego. Z Tashą żartował i się śmiał.
    Im dłużej jej słuchałam, tym bardziej ją lubiłam. W końcu, niezdolna do dłuższego milczenia, spytałam.
    – Więc wybierasz się na wycieczkę narciarską?
    Kiwnęła głową. Tłumiąc ziewnięcie, przeciągnęła się niczym kot.

    – Nie jeździłam na nartach od wieków. Brak czasu. Oszczędzałam wszystkie dni urlopu na ten wyjazd.
    – Urlopu? – obdarzyłam ją zaciekawionym spojrzeniem – Masz… pracę?
    – Niestety, tak. – powiedziała Tasha, chociaż nie wydawała się być tym rzeczywiście zmartwiona. – Uczę sztuk walki.

    Gapiłam się na nią w zdumieniu. Nie mogłabym być bardziej zdumiona nawet, gdyby powiedziała, że jest astronautą albo telefonicznym medium.
    Wielu członków rodzin królewskich po prostu nie pracowało, a jeśli tak, były to zwykle pewnego rodzaju inwestycje i inne dochodowe biznesy, które przynosiły ich rodzinom fortunę. W dodatku ci, którzy pracowali, bez wątpienia nie zajmowali się sztukami wojennymi ani innymi pracami fizycznymi. Moroje mieli mnóstwo atrybutów: wyjątkowe zmysły – węch, wzrok i słuch – i moc władania magią. Fizycznie jednak byli wysocy i szczupli, często drobnie zbudowani. W dodatku szybko słabli na słońcu. Teraz te rzeczy nie były przeszkodą w zostaniu wojownikiem, ale na pewno stanowiły dla Morojów większe wyzwanie. Pomysł powstał pośród nich z czasem, gdy ich najlepszym atakiem stała się dobra obrona i większość odrzuciła myśl o fizycznej walce. Ukrywali się w dobrze chronionych miejscach takich jak Akademia, zawsze polegając na silniejszych, twardszych Dampirach, które ich chroniły.
    – O czym myślisz Rose? – zapytał Christian, wielce rozbawiony moim zaskoczeniem. – Myślisz, że byś sobie z nią poradziła?
    – Ciężko powiedzieć. – stwierdziłam.
    Tasha wykrzywiła się do mnie w uśmiechu.
    – Jesteś skromna. Widziałam co potraficie, moi drodzy. A to tylko takie moje hobby.
    Dymitr zachichotał.
    – Teraz ty jesteś skromna. Mogłabyś uczyć połowę tutejszych klas.
    – To niezbyt prawdopodobne. – odparła – Byłabym bardzo zawstydzona dostając łomot od grupy nastolatków.
    – Nie sądzę, by to mogło się wydarzyć. – powiedział – Zdaje się, że pamiętam jak narobiłaś poważnych szkód Nail’owi Szelskiemu.
    Tasha przewróciła oczami.
    – Wylanie mu drinka na twarz nie było właściwie szkodą – o ile nie brać pod uwagę tej wyrządzonej jego garniturowi. No i wszyscy wiemy jak ważne są dla niego ubrania.
    Oboje śmiali się z tego prywatnego żartu, którego reszta do końca nie rozumiała, ale słuchałam ich tylko w połowie. Wciąż byłam zaintrygowana jej rolą w sprawie ze Strzygami. Samokontrola, którą próbowałam utrzymać w końcu pękła.
    – Zaczęłaś się uczyć walki przed czy po tym co stało się z twoją twarzą?
    – Rose! – syknęła Lissa.
    Ale Tasha nie wydawała się zmartwiona, tak samo i Christian, który zwykle czuł się nieswojo, gdy wspominano o ataku z jego rodzicami. Ogarnęła mnie spokojnym, zamyślonym spojrzeniem. Przypominało mi ono te, które czasem posyłał mi Dymitr, gdy go pozytywnie zaskoczyłam.
    – Po tym. – odpowiedziała. Nie opuściła wzroku ani nie wyglądała na zawstydzoną, chociaż wyczułam w niej smutek. – Jak wiele wiesz?
    Zerknęłam na Christiana.
    – Podstawy.
    Kiwnęła głową.
    – Wiedziałam… Wiedziałam czym Lucas i Moira się stali, ale to ciągle mnie nie przygotowało. Umysłowo, fizycznie czy emocjonalnie. Myślę, że gdybym miała przejść przez to ponownie, dalej nie byłabym gotowa. Ale po tamtej nocy, spojrzałam na siebie – w przenośni – i zrozumiałam jak bezbronna byłam. Spędziłam całe życie licząc na Strażników, że się mną zajmą i mnie ochronią. I to nie znaczy, że nie byli do tego zdolni. Jak powiedziałam, prawdopodobnie mogłabyś mnie pokonać w walce. Ale oni – Lucas i Moira – wycięli naszych dwóch strażników nim zorientowaliśmy się w sytuacji. Powstrzymałam ich przed zabraniem Christiana – ale tylko ledwie. Gdyby reszta się nie zjawiła, byłabym martwa, on także. – przerwała, zmarszczyła brwi i kontynuowała dalej – Zdecydowałam, że nie chcę umrzeć w ten sposób, nie bez podjęcia prawdziwej walki i zrobienia wszystkiego co możliwe, by ochronić siebie i tych, których kocham. Więc nauczyłam się wszelkiego rodzaju metod walki. I po jakimś czasie, nie bardzo, uh, pasowałam do śmietanki towarzyskiej będącej tutaj. Przeniosłam się zatem do Minneapolis i utrzymywałam się z uczenia innych.
    Nie miałam wątpliwości, że były inne Moroje żyjące w Minneapolis – chociaż tylko Bóg jeden wie dlaczego – ale potrafiłam czytać między wierszami. Przeprowadziła się tam i zintegrowała z ludźmi, trzymając się z dala od innych wampirów, tak jak Lissa i ja przez dwa lata. Zaczęłam rozważać, czy nie było czegoś więcej między tymi wierszami. Powiedziała, że nauczyła się „wszystkich możliwych sposobów walki” oczywiste, że to więcej niż same sztuki walki.
    Idąc dalej za swoimi przekonaniami dotyczącymi walki, Moroje nie uważali, że magia powinna być używana jako broń. Dawno temu była tak wykorzystywana i niektórzy do dziś posługują się nią w sekrecie. Wiedziałam, że Christian był jednym z nich. Niespodziewanie wpadłam na pomysł gdzie mógł się tego nauczyć.

    Zapadła cisza. Ciężko jest wspominać historie takie jak ta. Zdałam sobie jednak sprawę, że Tasha była jedną z rodzaju osób, które potrafiły odciążyć nastrój. Sprawiła, że polubiłam ją jeszcze bardziej. Resztę czasu spędziła na opowiadaniu nam śmiesznych historii. Nie zadzierała nosa jak większość członków rodziny królewskiej i nie szczędziła im ostrych słów. Dymitr znał wielu z tych, o których mówiła – szczerze, jak ktoś tak nietowarzyski zdawał się znać każdego w towarzystwie Morojów i Strażników? – i mógł czasami dodać jakiś mały szczegół. Powodowali, że zanosiliśmy się od śmiechu, aż Tasha w końcu spojrzała na zegarek.
    – Gdzie jest w pobliżu najlepsze miejsce, gdzie dziewczyna może iść na zakupy? – spytała.
    Lisa i ja wymieniłyśmy spojrzenia.
    – Missoula. – powiedziałyśmy jednocześnie.
    Tasha westchnęła.
    – To parę godzin stąd, ale jeśli wyjadę wcześnie, to powinnam mieć trochę czasu, zanim zamkną sklepy. Jestem beznadziejnie spóźniona ze świątecznymi zakupami.
    Jęknęłam.
    – Zabiłabym, żeby iść na zakupy.
    – Ja też – przyznała Lissa.
    – Może moglibyśmy wymknąć się z tobą… – dałam Dymitrowi pełne nadziei spojrzenie.
    – Nie. – powiedział szybko. Westchnęłam z żalem.
    Tasha znów ziewnęła.
    – Będę musiała dorwać jakąś kawę, żeby nie zasnąć za kierownicą.
    – Czy twój Strażnik nie może poprowadzić za ciebie?
    Potrząsnęła głową.
    – Nie mam żadnego.
    – Nie masz żadnego… – zmarszczyłam brwi, analizując jej słowa. – Nie masz żadnych strażników?
    – Nie.
    Wystrzeliłam.
    – Ale to niemożliwe! Jesteś członkiem rodziny królewskiej. Powinnaś mieć przynajmniej jednego. Albo dwóch.
    Strażnicy byli przydzielani przez Morojów w tajemniczy, drobno-zarządzany sposób przez Radę Strażników. Był to trochę niesprawiedliwy system. Ci spoza rodziny królewskiej otrzymywali Strażników poprzez losowanie. Królewscy zawsze otrzymywali Strażników.
    Ci wysoko postawieni często mieli więcej niż jednego, ale nawet nisko postawieni nie mogliby zostać bez żadnego.
    – Ozer’owie nie byli właściwie pierwszą rodziną w kolejce, gdy zaczęto przydzielać Strażników. – powiedział Christian z goryczą. – Nawet kiedy… moi rodzice umarli… mają ich pewien deficyt.
    Rozgorzałam od gniewu.
    – Ale to nie sprawiedliwe. Nie mogą was karać za to, co zrobili wasi rodzice.
    – To nie kara, Rose – Tasha nie zdawała się być nawet trochę tak rozjuszona, jak powinna moim zdaniem. – To po prostu… zmiana priorytetów.
    – Zostawiają cię bezbronną. Nie możesz być tak zwyczajnie pozostawiona sama sobie!
    – Nie jestem bezbronna, Rose. Mówiłam ci to. I jeśli tak bardzo chciałabym Strażnika, mogłabym zrobić z siebie utrapienie, ale to jest kosztuje zbyt wiele wysiłku. Na razie jest mi w porządku.
    Dymitr spojrzał na nią.
    – Chcesz, żebym z tobą pojechał?
    – I żebym trzymała cię na nogach całą noc? – Tasha potrząsnęła głową – Nie zrobiłabym ci tego, Dimka.
    – On nie ma nic przeciwko – powiedziałam szybko, podekscytowana tym rozwiązaniem.
    Dymitr wydawał się być rozbawiony tym, że za niego odpowiadam, ale nie zanegował moich słów.
    – Naprawdę nie mam.
    Zawahała się.
    – No dobrze. Ale prawdopodobnie niedługo będziemy musieli wyruszyć.
    Nasza nielegalna impreza uległa rozproszeniu. Moroje ruszyły w jednym kierunku; ja i Dymitr w drugim. Tasha i on planowali spotkać się za pół godziny.
    – Więc co o niej myślisz? – zapytał, kiedy zostaliśmy sami.
    – Lubię ją. Jest super. – Pomyślałam o niej przez chwilę. – Załapałam o co chodziło z tymi znakami.
    – Oh?
    Kiwnęłam głową, patrząc pod nogi, gdy szliśmy wzdłuż ścieżki. Nawet po odśnieżeniu i posypaniu solą, pokryta była łatami lodu.
    – Nie zrobiła tego wszystkiego, co zrobiła dla sławy. Zrobiła to, bo musiała. Dokładnie jak… dokładnie jak moja mama. – przyznałam to z bólem, ale taka była prawda. Janine Hithaway może i była najgorszą matką na świecie, ale była wspaniałym opiekunem. – Znaki nie są ważne. Molnija czy blizny.
    – Szybko się uczysz. – powiedział z aprobatą.
    Napuszyłam się pod jego pochwałą.
    – Czemu ona nazywała cię Dimka?
    Zaśmiał się łagodnie. Usłyszałam tego wieczoru sporo jego śmiechu i zdecydowałam, że chcę słyszeć go jeszcze więcej.
    – To zdrobnienie od Dymitra.
    – To nie ma sensu. Nie brzmi nawet podobnie do Dymitra. Powinieneś być nazywany, nie wiem, Dimi czy jakoś tak.
    – W języku rosyjskim działa to inaczej. – powiedział.
    – Rosyjski jest dziwny. – w rosyjskim zdrobnienie od Vasilisa brzmiało Vaysa, co nie miało dla mnie sensu.
    – Więc jest angielski.
    Rzuciłam mu chytre spojrzenie.

    – Jakbyś nauczył mnie przeklinać po rosyjsku, mogłabym nieco lepiej sobie to wszystko uświadomić.
    – Już i tak za dużo przeklinasz.
    – Ja chcę tylko wyrazić swoje wnętrze.
    – Oh, Roza… – westchnął, a mnie przeszedł przyjemny dreszcz. „Roza” to moje imię w języku rosyjskim. Rzadko go używał. – Wyrażasz siebie bardziej niż ktokolwiek inny, kogo znam.
    Uśmiechnęłam i szłam dalej kawałek w milczeniu. Moje serce lekko podskoczyło, byłam tak szczęśliwa będąc w jego pobliżu. Było coś ciepłego i właściwego w naszej dwójce razem spędzającej czas.
    Nawet, gdy bujałam w obłokach, mój umysł wracał do czego innego, o czym wcześniej myślałam.
    – Wiesz… Jest coś zabawnego w bliznach Tashy.
    – Co takiego? – spytał.
    – Blizny… blizny szpecą jej twarz. – zaczęłam wolno. Miałam problem z ubraniem myśli w słowa – To znaczy, to oczywiste, że była kiedyś naprawdę ładna. Ale nawet z tymi bliznami… Nie wiem. Jest ładna na inny sposób. To tak… Tak jakby one stały się częścią jej. Dopełniają ją. – brzmiałam głupio, ale to była prawda.
    Dymitr nic nie powiedział, ale obdarzył mnie skośnym spojrzeniem. Odwzajemniłam je i nasze oczy się spotkały; zobaczyłam krótki przebłysk dawnego ciepła. Był przelotny i zniknął zbyt szybko, ale go widziałam. Na jego miejsce weszła duma i aprobata, które cieszyły mnie prawie tak samo.
    Kiedy się odezwał, było to echo jego wcześniejszych słów.
    – Szybko się uczysz, Roza.

Rozdział szósty

    Czułam się całkiem dobrze, gdy szłam na swój przedszkolny trening następnego dnia. Tajne spotkanie poprzedniej nocy było fajną zabawą i czułam się odpowiedzialna za walkę z systemem i zachęcenie Dymitriego do wyjścia z Taszą. Jeszcze lepiej; prawie zapomniałam, że wczoraj mogłam dotknąć srebrnego kołka i po raz pierwszy go wypróbowałam. Wręcz nie mogłam się doczekać więcej praktyki.
    Gdy ubrałam się w mój zwykły strój treningowy, praktycznie wskoczyłam na salę treningową. Ale kiedy wsadziłam głowę do sali ćwiczeniowej z poprzedniego dnia, zastałam ją ciemną i cichą. Włączyłam światło i rozglądałam się dookoła, w razie gdyby Dymitri przeprowadzał jakieś dziwnie ukryte manewry. Nie. Pusto. Zero słupków.
    – Cholera – mruknęłam. – Nie ma go.
    Krzyknęłam i coś obok mnie wystrzeliło w powietrze. Obróciłam się i spojrzałam prosto w zmrużone, brązowe oczy mojej matki.
    – Co ty tutaj robisz?
    Tak szybko jak te słowa wyszły z moich ust, zarejestrowałam jej strój. Rozciągliwy spandeks, koszulka z krótkim rękawem. Luźne sznurowane spodnie treningowe, podobne do tych, które miałam na sobie.
    – Cholera – powiedziałam ponownie.
    – Uważaj na słowa – odgryzła się – Możesz zachowywać się jakbyś nie miała manier ale przynajmniej staraj się nie odzywać w ten sposób.
    – Gdzie jest Dymitri?
    – Strażnik Belikov jest w łóżku. Wrócił parę godzin temu i potrzebuje snu.
    Miałam na ustach inne przekleństwo ale wstrzymałam je. Oczywiście, że Dymitri spał. Pojechał z Taszą do Missoula w ciągu dnia w celu towarzyszenia jej podczas godzin ludzkich zakupów. Technicznie rzecz biorąc był tam całą noc i prawdopodobnie dopiero niedawno wrócił. Ugh. Nie byłabym taka chętna przy namawianiu go do pomocy Taszy, gdybym znała tego finał.
    – Więc – powiedziałam szybko – Zgaduję, że to oznacza odwołanie dzisiejszych zajęć…
    – Bądź cicho i załóż je.
    Podała mi jakieś rękawice. Były podobne do rękawic bokserskich, ale nie były tak grube i nieporęczne. Miały ten sam cel: chronić twoje ręce i zabezpieczyć przed uderzeniem w opuszki palców.
    – Pracowaliśmy nad srebrnymi kołkami. – powiedziałam posępnie, zakładając rękawice.
    – Dzisiaj będziemy robić to. Chodź.
    Życząc sobie, żebym została dzisiaj potrącona przez autobus w drodze z dormitorium do sali ćwiczeń, poczłapałam za nią w stronę centrum z siłownią. Jej kręcone włosy były spięte tak, że odsłaniały tył jej szyi. Skóra była pokryta tatuażami.
    Na szczycie była linia serpentyny: znak obietnicy, przyznawany kiedy strażnicy stawali się absolwentami akademii jak Akademia Świętego Wladimira i zgodzili się służyć morojom. Poniżej były znaki molnija przyznawane za każdym razem gdy strażnik zabił strzygę. Były one w kształcie pioruna, skąd wzięły swoją nazwę. Nie mogłam dokładnie ocenić ich liczby, ale mogłam powiedzieć, że to wspaniałe, że moja matka ma jakieś tatuaże na lewej stronie szyi. Zadała wiele śmierci.
    Kiedy dotarła w miejsce które chciała, odwróciła się do mnie i przyjęła postawę do ataku. W połowie spodziewając się jej skoku tu i teraz, szybko odzwierciedliłam to.
    – Co robimy? – spytałam.
    – Bazowa obrona i ofensywne odpieranie ataku. Użyj czerwonej linii.
    – To wszystko? – spytałam.
    Skoczyła w moim kierunku. Odskoczyłam-zaledwie- i potknęłam się o własne nogi. Pośpiesznie wyprostowałam się.
    – Dobrze – powiedziała prawie sarkastycznym głosem – Jak mi się wydaje, tak chętnie przypomniałaś mi, że nie widziałam cie przez piec lat. Nie mam zielonego pojęcia, co możesz zrobić.
    Zaatakowała mnie znowu i znowu, że uciekając przed jej ciosem ledwie utrzymałam się na linii. To szybko stało się wzorem. Nigdy nie dała mi szansy przejścia do ofensywy. Albo może nie miałam umiejętności aby zaatakować.
    Spędziłam cały mój czas broniąc się – co najmniej fizycznie. Niechętnie musiałam przyznać, że była dobra. Naprawdę dobra. Ale na pewno jej tego nie powiem.
    – Więc co? – spytałam – To jest twój sposób na odrobienie zaniedbań matki?
    – To jest mój sposób na pozbycie się kości z twojego ramienia. Miałaś tylko postawę zanim przyjechałam. Chcesz walczyć?
    Jej pierwszy strzał na zewnątrz zetknął się z moim ramieniem.
    – Wtedy będziemy walczyć. Punkt.
    – Punkt. – przyznałam, wracając na swoją stronę – Nie chcę walczyć. Właśnie próbuję z tobą rozmawiać.
    – Pyskowanie do mnie w klasie nie jest tym, co bym nazwała rozmową. Punkt.
    Stęknęłam przy trafieniu. Kiedy pierwszy raz zaczęłam trenować z Dymitrim, skarżyłam się, że to nie fair walczyć z kimś dużo wyższym od siebie. On podkreślał, że będę walczyła ze strzygami dużo wyższymi ode mnie i stare powiedzenie jest prawdą: rozmiar nie ma znaczenia. Czasami rozważnie dawało mi to fałszywa nadzieję, ale sądząc z dzisiejszego spektaklu mojej matki, zaczynałam mu wierzyć.
    Nigdy nie walczyłam z kimś faktycznie mniejszym niż ja. Jako jedna z niewielu dziewczyn w klasach nowicjuszy zaakceptowałam, że zawsze będę niższa i szczuplejsza niż moi przeciwnicy. Ale moja matka była niższa i najwyraźniej nie miała nic tylko mięśnie spakowane w jej drobne ciało.
    – Mam unikalny styl komunikacji. To wszystko. – powiedziałam.
    – Masz nieistotne, nastoletnie złudzenie tego, że masz jakiś powód być skrzywdzona przez ostatnie siedemnaście lat. – jej stopa uderzyła w moje udo.
    – Punkt. Podczas gdy w rzeczywistości nie jesteś traktowana inaczej, niż każdy inny dampir. Właściwie, lepiej. Mogłam odesłać się d moich kuzynek. Chcesz być dziwką sprzedającą krew? Czy to jest to, czego byś chciała?
    Wzdrygam się zawsze, gdy ktoś używa tego terminu – "dziwka sprzedająca krew". Ten zwrot jest często używany, by nazwać matki-dampirki, które postanowiły wychować swoje dzieci zamiast stać się opiekunami. Kobiety te często miały krótkoterminowe przygody z morojami-mężczyznami i często wiązały z nimi nadzieje – mimo, że nie było nic więcej co mogłyby zrobić, ponieważ mężczyźni ci zawsze poślubiali morojki. Termin "dziwka sprzedająca krew" pochodzi stad, że dampirki pozwalają morojom pić swoją krew podczas sex.
    W naszym świecie tylko ludzie są dawcami krwi. Dampirzyca, która to robi jest brudna i perwersyjna – zwłaszcza podczas seksu. Podejrzewałam tylko kilka dampirek o faktyczne robienie tego, ale niesprawiedliwie, ten termin jest odnoszony do wszystkich dampirek żyjących w komunach. Sama dawałam krew Lisie, kiedy uciekłyśmy i to było konieczne, choć piętno tego pozostało.
    – Nie, oczywiście, że nie chcę być dziwką sprzedającą krew – mój oddech stawał się cięższy. – I one nie są wszystkie takie. Jest tylko kilka, które rzeczywiście są.
    – Same tworzą swoja renomę – warknęła. Uchyliłam się przed jej atakiem.
    – Powinny spełniać swój obowiązek jako strażnika, a nie obijać się i wplątywać w romanse z morojami.
    – One wychowują swoje dzieci – burknęłam. Chciałam powiedzieć cos jeszcze, ale nie mogłam zmarnować tlenu. – Coś, o czym nic nie wiesz. Poza tym, nie jesteś taka sama jak one? Nie widzę obrączki na twoim palcu. Czy mój ojciec nie był tylko zabawką dla ciebie?
    Jej twarz stężała, co mówiło że jest gotowa uderzyć swoja córkę.
    – To – powiedziała twardo – jest coś, o czym nic nie wiesz. Punkt.
    Skrzywiłam się pod ciosem ale byłam zadowolona, widząc, że zaatakowała nerwowo. Nie miałam pojęcia kim był mój ojciec. Odrobinę informacji, które posiadałam, to, że był Turkiem. Miałam figurę mojej matki i jej ładną twarz – chociaż mogłam powiedzieć że moja była ładniejsza ni z jej teraz – ale reszta była jego. Jasno opalona cera z ciemnymi włosami i oczami.
    – Jak to się stało? – spytałam – Czy byłaś na jakimś przydziale w Turcji? Spotkałaś go na lokalnym bazarze? Czy był nawet tańszy niż teraz? Czy wiedziałaś o Darwinie i wybrałaś faceta który był najlepszy do przekazania genów wojownika? To znaczy, wiem, że masz mnie ponieważ to był twój obowiązek, wiec przypuszczam że musiałaś mieć pewność, że możesz dać nowemu strażnikowi najlepsze geny, jakie tylko możesz.
    – Rosemarie – ostrzegła przez zaciśnięte zęby – Raz w życiu zamknij się.
    – Dlaczego? Czy szkodzę twojej cennej reputacji? To jest tak jak powiedziałaś: nie ma żadnych różnic miedzy tobą a innymi dampirami. Ty po prostu wkręciłaś go i…
    Nie bez powodu mówią: "duma idzie przed upadkiem". Byłam tak pochłonięta moją własną zarozumiałością (czyt. pewnością siebie), że przestałam zwracać uwagę na moje stopy. Byłam zbyt blisko czerwonej linii. Wyjście poza, było kolejnym punktem dla niej, wiec starałam się pozostać wewnątrz i uchylać się w tym samym czasie. Nieszczęśliwie, tylko jedno mogło zadziałać.
    Jej kolejny atak na mnie, szybki i twardy – prawdopodobnie najważniejszy, nieco ponad wyznaczone zasady tego ćwiczenia, uderzył mnie w twarz z siłą małej ciężarówki i poleciałam do tyłu, uderzając w twardą podłogę sali gimnastycznej, najpierw plecami a potem głową. I byłam poza linią. Cholera.
    Ból trzasnął z tyłu mojej głowy. Moje widzenie stało się niewyraźne. Nie dalej niż w kilka sekund moja matka pochylała się nade mną.
    – Rose? Rose? Wszystko w porządku? Jej głos brzmiał gorączkowo i ochryple. Świat odpływał.
    W pewnym momencie po tym, przyszli inni ludzie i jakoś dostałam się do akademickiego szpitala. Tam, ktoś świecił mi po oczach i zaczął zadawać wyjątkowo głupie pytania.
    – Jak się nazywasz?
    – Co? – spytałam, mrużąc oczy pod wpływem światła.
    – Twoje imię. – rozpoznałam dr Olendzką przyglądającą mi się badawczo.
    – Znasz moje imię.
    – Chcę żebyś ty mi je powiedziała.
    – Rose. Rose Hathaway.
    – Znasz datę swoich urodzin?
    – Oczywiście, że tak. Dlaczego pytasz mnie o tak głupie rzeczy? Zgubiłaś moją dokumentację?
    Dr Olendzka westchnęła zirytowana i odeszła zabierając irytujące światło ze sobą.
    – Myślę, że nic jej nie jest. – Usłyszałam jak do kogoś mówi – Chcę zatrzymać ją tutaj na dzień, by upewnić się, że nie ma wstrząsu. Bez wątpienia nie chcę jej w pobliżu jej klasy strażników (albo opiekuna klasy:P by Ava).
    Spędziłam dzień ruszając się i śpiąc, ponieważ dr Olendzka budziła mnie bym robiła jej testy. Ponad to dała mi worek lodu i kazała trzymać przy twarzy. Kiedy wszystkie klasy skończyły zajęcia, uznała, że mogę wyjść.
    – Przysięgam, Rose, powinnaś mieć częste karty pacjenta – był mały uśmiech na jej twarzy – krótkometrażowe z chronicznymi problemami jak alergia czy astma. Nie sądzę, żebym widziała jakiegoś innego ucznia tutaj częściej niż ciebie w tak krótkim okresie.
    – Dziękuję. – odparłam – Więc nie mam wstrząsu mózgu?
    Pokręciła głową.
    – Nie. Będziesz miała pewne bóle. Dam ci coś na nie, przed wyjściem.
    Jej uśmiech zbladł i wyglądała na spiętą.
    – Jeśli mam być szczera Rose, myślę, że największe obrażenia masz na twarzy.
    Zeszłam z łóżka.
    – Co ma pani na myśli mówiąc, że największe obrażenia są na mojej twarzy?
    Wskazała gestem lustro nad umywalką po drugiej stronie sali. Podbiegłam tam i spojrzałam w moje odbicie.
    – Co za suka! Purpurowe, czerwone plamy pokrywały górną część lewej strony mojej twarzy, szczególnie w pobliżu oka. Zdesperowana, odwróciłam się do dr Olendzkiej
    – To szybko zniknie, prawda? Jeśli będę trzymała przy tym lód?
    Ponownie pokręciła głową.
    – Lód może pomóc… ale obawiam się, że będziesz miała okropnie podbite oko. Prawdopodobnie będzie gorzej, zwłaszcza jutro ale to powinno wyjaśnić się w przeciągu tygodnia. Powinnaś wrócić do normy wkrótce.
    Wyszłam z kliniki w oszołomieniu, które nie miało nic wspólnego z moimi urazami głowy. Wyjaśni się w ciągu tygodnia albo co? Jak dr Olendzka mogła o tym mówić tak łagodnie? Czy ona nie zdawała sobie sprawy z tego co się stało? Będę wyglądała jak mutant przez święta i większość wycieczki na narty.
    Miałam podbite oko. Pieprzone podbite oko.
    I moja matka mi to zrobiła.

Rozdział siódmy

    Wściekle sforsowałam podwójne drzwi prowadzące do dormitorium moroi. Śnieg wtargnął za mną i kilkoro ludzi stojących w holu rzuciło okiem na moje wejście. Nic dziwnego, że kilkoro z nich przyjrzało mi się. Zmusiłam się by nie reagować. Będzie dobrze. Nie potrzebuję wariować. Nowicjusze ciągle ulegali kontuzjom, choć w rzeczywistości, rzadziej nie dochodziło do kontuzji. Wprawdzie było to bardziej zauważalna szkoda niż większość innych, ale mogę z tym żyć dopóki tego nie wyleczę, prawda? I to wcale nie było tak, że każdy chciałby wiedzieć jak to się stało.
    – Cześć Rose, czy to prawda że twoja własna matka cię uderzyła?
    Zamarłam. Wszędzie poznałabym ten wysoki, szyderczy ton głosu. Odwróciłam się powoli i spojrzałam wprost w modre oczy Mii Rinaldi. Jej kręcone blond włosy okalały twarz, która wyglądałaby słodko, gdyby nie było na niej złośliwego uśmieszku.
    Rok młodsza od nas, Mia podjęła z Lissą wojnę (i ze mną w domyśle) by zobaczyć kto komu szybciej zniszczy życie – powinnam dodać, że sama zaczęła tę wojnę. Obejmowała ona "kradzież" ex-chłopaka Lissy – ostatecznie jednak, Lissa zdecydowała, że go nie chce – i rozniosła tym samym różnego rodzaju pogłoski. Prawdą jest, że nienawiść Mii nie była zupełnie nieuzasadniona.
    Starszy brat Lissy, Andre – który zginął w tym samym wypadku, w którym technicznie rzecz biorąc ja też "zginęłam" – bardzo źle traktował Mię, kiedy była nowicjuszem. Jeśli nie byłaby teraz taką suką, mogłabym jej okazać współczucie. To było złe z jego strony i czasami rozumiałam jej złość, choć to co zrobiła Lissie było niesprawiedliwe.
    Lissa i ja ostatecznie wygrałyśmy tę wojnę, ale Mia 'niewytłumaczalnie' (tłum. dosł.) powróciła. Nie obracała się w tym samym towarzystwie co wcześniej, ale jakoś zdobyła niewielką grupę znajomych. Złośliwi czy nie, silni przywódcy zawsze gromadzą wokół siebie wyznawców. Uznałam, że przez dziewięćdziesiąt procent czasu, najlepszą odpowiedzią było ignorowanie jej. Ale właśnie przeszłyśmy na drugą stronę i czas było na pozostałe dziesięć procent; ponieważ niemożliwym jest ignorowanie ogłoszenia światu, że twoja matka właśnie uderzyła cię pięścią – nawet jeśli to była prawda.
    Przestałam iść i odwróciłam się. Mia stała obok automatu z napojami, wiedząc, że ośmieliła mnie. Nie zawracałam sobie głowy pytaniem skąd wiedziała, że matka podbiła mi oko. Tutaj takie rzeczy rzadko były utrzymywane w tajemnicy. Gdy w pełni zobaczyła moją twarz, jej oczy rozszerzyły się w niepohamowanej radości.
    – Wow. Dyskusja o twarzy którą tylko matka mogłaby kochać.
    Ha. Słodko. Gdyby ten żart pochodził od kogokolwiek innego, oklaskiwałabym go.
    – Dobrze, że jesteś znawczynią w zakresie urazów twarzy – powiedziałam – Jak twój nos?
    Lodowaty uśmiech Mii drgnął nieznacznie, ale nie zniknął. Złamałam jej nos we wszystkich miejscach jakiś miesiąc wcześniej – podczas szkolnych tańców – i po leczeniu pozostała mała krzywizna. Prawdopodobnie chirurgia plastyczna mogłaby to poprawić, ale z moja wiedzą o stanie finansowym rodziny Mii, wiedziałam, że to nie byłoby możliwe w najbliższym czasie.
    – Jest lepiej – odparła sztywno – Na szczęście był tylko rozbity przez psychopatyczną dziwkę i właściwie, to nikt nie odnosi tego do mnie. (dosyć luźne tłum.)
    Obdarzyłam ją moim najlepszym psychopatycznym uśmiechem.
    – Jaka szkoda. Członek własnej rodziny uderzył cię przez przypadek. Psychopatyczne dziwki mają skłonności do sięgania po więcej.
    Grożenie jej przemocą fizyczną zwykle było całkiem dobrą taktyką, ale zbyt wielu ludzi było dookoła nas. I Mia wiedziała o tym. Nie żebym była ponad atakowaniem kogoś w tym rodzaju scenerii – cholera, robiłam to wiele razy – ale ostatnio starałam się lepiej kontrolować moje impulsy.
    – Jak dla mnie, nie wygląda to tylko na wypadek. – powiedziała – Nie macie jakiś zasad obejmujących uderzenia pięścią? To wygląda jakby wyszło daleko poza dopuszczalną granicę.
    Otworzyłam usta by ją zbesztać, ale nic z tego nie wyszło. Miała punkt. Mój uraz był daleko poza dopuszczalnym zakresem; w tym rodzaju sztuk walki nie powinieneś uderzać ponad szyją. To było ponad nieprzekraczalną linią.
    Mia dostrzegła moje wahanie i to było jak poranek świąteczny, który specjalnie dla niej przybył tydzień wcześniej. Do tego momentu nie myślałam że kiedykolwiek nadejdzie czas w naszej wrogiej relacji, gdy odbierze mi mowę.
    – Panie – przerwał nam srogi, kobiecy głos. Morojka siedząca przy frontowym biurku przechyliła się przez nie i obdarzyła nas ostrym spojrzeniem – To jest lobby, nie poczekalnia. Albo idźcie na górę albo wyjdźcie.
    Na moment pomysł ponownego złamania Mii nosa zabrzmiał, jak najlepszy pomysł na świecie – do diabła z aresztem albo zawieszeniem. Po głębokim wdechu postanowiłam, że wycofanie się teraz jest moim najlepszym wyjściem.
    Wkroczyłam dumnie na schody prowadzące do dormitorium dziewcząt. Ponad moim ramieniem usłyszałam jak Mia zawołała:
    – Nie martw się Rose, to minie. Poza tym, to nie twoją twarzą faceci są zainteresowani!
    Trzydzieści sekund później, waliłam pięścią w drzwi Lissy tak mocno, że cudem było, iż nie przebiłam drewna na wylot. Powoli otworzyła drzwi i rozejrzała się wokół.
    – Czy to tylko ty? Myślałam, że to armia… O mój Boże!
    Jej brwi wystrzeliły, kiedy spostrzegła lewą stronę mojej twarzy. – Co się stało?
    – Jeszcze nie słyszałaś? Prawdopodobnie jesteś jedyną osoba w szkole, która nic nie wie.- Jęknęłam – Wpuść mnie.
    Rozkładając się na łóżku, poinformowałam ją o wydarzeniu dnia. Była zupełnie przerażona.
    – Słyszałam, że możesz być ranna, ale myślałam, że w twoim przypadku to jest normalne – powiedziała.
    Czując się żałośnie, podniosłam wzrok na gipsowy sufit.
    – Najgorszą rzeczą jest to, że Mia miała rację. To nie był wypadek.
    – Dlaczego twierdzisz, że twoja mama zrobiła to specjalnie?
    Kiedy nie odpowiedziałam, Lissa przemówiła sceptycznym głosem
    – Daj spokój, nie chciała tego zrobić. Nie ma mowy.
    – Dlaczego? Ponieważ jest perfekcyjną Janine Hathaway, mistrzynią utrzymywania własnego temperamentu? Rzecz w tym, że jest idealną Janine Hathaway, mistrzynią walki i kontrolowania własnych odruchów. Tak czy inaczej, potknęła się.
    – No więc- powiedziała Lissa – Myślę, że jej potknięcie i spudłowanie ciosu jest bardziej prawdopodobne niż to, że zrobiła to celowo. Musiałaby naprawdę stracić panowanie nad sobą.
    – Rozmawiała ze mną. To wystarczyłoby każdemu żeby stracić nad sobą kontrolę. Oskarżyłam ją o sypianie z moim tatą, ponieważ był najrozsądniejszym ewolucyjnym wyborem.
    – Rose – jęknęła Lissa – Pominęłaś to w swoim podsumowaniu. Dlaczego jej to powiedziałaś?
    – Bo to prawdopodobnie jest prawdą.
    – Ale musiałaś wiedzieć, że to ją zdenerwuje. Dlaczego nie mogłaś przestać jej prowokować? Dlaczego nie możesz po prostu się z nią pogodzić?
    Siedziałam w pionowej pozycji.
    – Zawrzeć z nią pokój? Ona podbiła mi oko, prawdopodobnie celowo! Jak mogę pogodzić się z kimś takim?
    Lissa pokręciła tylko głową i podeszła do lustra, by sprawdzić makijaż. Poczułam, jak przez naszą wieź płyną uczucia frustracji i rozdrażnienia. Gdzieś w głębi kryło się również tęskne oczekiwanie.
    Zrewidowałam ją dokładnie. Miała na sobie jedwabistą, lawendowa koszulę i czarną spódnicę do kolan. Jej długie włosy były doskonale gładkie przez spędzenie godziny na suszeniu i prostowaniu.
    – Ładnie wyglądasz. O co chodzi?
    Jej irytacja wobec mnie nieco przygasła.
    – Spotykam się niedługo z Christianem.
    Przez kilka minut spędzonych z Lissą, czułam się jak za starych dobrych czasów. Tylko my, spędzające wspólnie czas na plotkowaniu.
    Na wziankę o Christianie, jak również uświadomienie sobie, że niedługo zostawi mnie i pójdzie do niego, wzbudziły ponure uczucia w mojej klatce piersiowej… Uczucia te, jak niechętnie musiałam przyznać były zazdrością. Oczywiście, nie wyjawiłam tego.
    – Wow. Co on robi, że na to zasługuje? Ratuje sieroty z płonącego budynku? Skoro tak, to powinnaś się upewnić, że najpierw nie podłożył ognia pod budynek
    Żywiołem Christiana był ogień – co by pasowało, odkąd był tym niszczącym. (w domyśle niszczył więź Lissy i Rose – przyp. Tłum.) Śmiejąc się, odwróciła się od lustra i zauważyła, jak łagodnie dotykam swojej obrzękniętej twarzy palcami. Jej uśmiech stał się na powrót miły.
    – To nie wygląda tak źle.
    – W ogóle. Wiesz, że poznaję, gdy kłamiesz. Dr Olendzka powiedziała że jutro będzie jeszcze gorzej.
    Położyłam się z powrotem na łóżku.
    – Prawdopodobnie nie ma dość korektora na świecie by to zakryć, prawda? Tasza i ja powinnyśmy zainwestować w jakieś upiorne maski w stylu opery.
    Westchnęła i usiadła obok mnie
    – Szkoda, że nie mogę tego po prostu wyleczyć.
    Uśmiechnęłam się.
    – To byłoby miłe.
    Silne pragnienie i urok osobisty wywoływany przez ducha był wielki, ale tak naprawdę uzdrawianie było jej najlepszą umiejętnością. Zakres rzeczy, które mogła osiągnąć wprawiał w osłupienie. Lissa również myślała o tym, co duch mógł zrobić.
    – Chciałabym, żeby był jakiś inny sposób by kontrolować ducha… Sposób, który pozwoliłby mi używać magii…
    – Tak – odparłam. Rozumiałam jej gorące pragnienie robienia dobrych rzeczy i pomagania ludziom. To promieniowało z niej. Cholera, chciałabym mieć szybko wyleczone to oko a nie w ciągu kilkunastu dni.
    – Ja również bym chciała.
    Westchnęła ponownie.
    – To coś więcej niż tylko życzenie by leczyć i robić inne rzeczy z duchem. Ja chciałabym, cóż, używać czarów. To ciągle jest we mnie; jest tylko zblokowane przez tabletki. To pali mnie od środka. Chce mnie, a ja chcę tego. Ale pomiędzy nami jest ściana. Nie możesz sobie nawet tego wyobrazić.
    – Właściwie, to mogę.
    To była prawda. Wraz z możliwością odbierania jej uczuć, mogłam czasami "wślizgnąć się w nią". To było trudne do wytłumaczenia i coraz trudniejsze do zniesienia. Gdy to się zdarzało, mogłam dosłownie widzieć jej oczami i czuć to co ona czuła. Przez ten czas, byłam nią. Wiele razy. Byłam w jej głowie gdy tęskniła za czarami i czułam tę palącą potrzebę o której mówiła. W nocy często budziła się, pragnąc mocy, której nie mogła dosięgnąć.
    – O, tak – powiedziała z żalem – Zapominam o tym czasami.
    Zalało ją uczucie goryczy. To nie było skierowane do mnie, ale do jej nie ‘mogącego wygrać’ charakteru. Gniew wrzał w niej. Nie lubiła czuć się bardziej bezradna niż ja. Jej gniew i frustracja były intensywniejsze niż coś ciemnego i ohydnego; czegoś, czego nie lubiłam.
    – Hej – powiedziałam dotykając jej ramienia – Wszystko w porządku?
    Zamknęła swoje oczy na chwilę, po czym je otworzyła.
    – Nienawidzę tego.
    Intensywność jej uczuć przypomniała mi o naszej rozmowie, którą odbyłyśmy zanim znalazłam się w domu Badiców.
    – Wciąż masz uczucie, że tabletki przestają działać?
    – Nie wiem. Może trochę.
    – To pogarsza się?
    Potrzasnęła głową.
    – Nie. Wciąż nie mogę używać czarów. Czuję się temu bliższa… ale ciągle zblokowana.
    – Ale ty ciągle… twoje nastroje…
    – Tak… są gorsze. Ale nie martw się – powiedziała patrząc mi w twarz – Nie myślę o tym żeby się ranić.
    – Dobrze.
    Byłam zadowolona słysząc to, ale ciągle się o nią martwiłam. Nawet, jeśli nie mogła dotknąć magii, nie podobała mi się możliwość, że jej stan psychiczny mógł się pogorszyć. Miałam desperacką nadzieję, że ta sytuacja sama się ustabilizuje.
    – Jestem tutaj – powiedziałam delikatnie, utrzymując jej spojrzenie – Jeśli zdarzy się cokolwiek dziwnego… powiesz mi, dobrze?
    Opuściły ją ponure uczucia. Kiedy je miała, czułam przez naszą więź dziwne poruszenie. Nie umiałam wytłumaczyć co to właściwie było, ale zadrżałam pod wpływem tej siły. Lissa niczego nie zauważyła. Jej nastrój ponownie się poprawił i nawet posłała mi uśmiech.
    – Dziękuję – odparła – Powiem.
    Uśmiechnęłam się, szczęśliwa, że jej wewnętrzny spokój powraca do normy.
    Zamilkłyśmy i w jednym krótkim momencie chciałam otworzyć przed nią serce. Ostatnio miałam tyle na głowie: moja matkę, Dymitriego i masakrę Badiców. Trzymałam te uczucia w zamknięciu a one mnie rozdzierały.
    Teraz, czując się z Lissą tak dobrze, jak nie czułam się od dłuższego czasu, postanowiłam, że tak dla odmiany mogę pozwolić jej poznać swoje uczucia. Zanim otworzyłam usta, poczułam jak jej myśli uległy nagłej zmianie. Stały się ożywione i nerwowe. Chciała mi coś powiedzieć; coś o czym już wcześniej intensywnie myślała.
    To tyle, jeśli chodzi o dawaniu upustu mojemu sercu. Jeśli chciała mi cos oznajmić nie mogłam obarczać jej swoimi problemami, więc odepchnęłam je na bok i czekałam na to co powie.
    – Znalazłam coś dziwnego w swoich badaniach z panią Caramack…
    – Tak? – zaciekawiłam się.
    Moroje zwykle rozwijali swoje umiejętności w panowaniu nad żywiołami podczas okresu dorastania. Po tym czasie, byli przydzielani do klas specjalizujących się w danym żywiole. Ale jako jedyny 'użytkownik' ducha, Lissa nie mogła zostać przypisana do żadnej z klas. Większość ludzi uważała, że Lissa po prostu nie ma żadnej specjalizacji, ale ona i pani Caramack – nauczycielka magii w Św. Wladimirze – spotykały się, aby dowiedzieć się wszystkiego, co tylko mogły o żywiole Lissy.
    Badały zarówno obecne jak i stare zapiski, spawdzając poszlaki, które mogłyby prowadzić do innych posiadaczy ducha. Wiedziały trochę o niektórych przejawach jego istnienia: brak specjalizacji, umysłowa niestabilność itp.
    – Nie znalazłam żadnego potwierdzenia o innych osobach używających tego żywiołu, choć znalazłam… raporty o, hm, niewyjaśnionych zjawiskach.
    Mrugnęłam za zdziwienia.
    – Jakiego rodzaju? – spytałam rozważając co można uznać za "niewyjaśnione zjawiska" dla wampirów. Kiedy mieszkałyśmy wśród ludzi, mogłyśmy być uważane za takie zjawisko.
    – Są niespójne raporty… takie jak ten w którym czytałam o facecie, który sprawiał, że inni mogli zobaczyć rzeczy, których w rzeczywistości nie było. Mógł im wmówić, że widzą potwory, innych ludzi albo cokolwiek innego.
    – To mogła być presja.
    – Naprawdę silna presja. Ja nie potrafię tego zrobić a jestem silniejsza – albo byłam – niż ktokolwiek inny kogo znamy. I ta siła pochodzi z używania ducha…
    – Więc sądzisz, że ten iluzjonista też może posiadać żywioł ducha. – podsumowałam.
    Skinęła głową.
    – Dlaczego nie skontaktujesz się z nim i tego nie dowiesz?
    – Ponieważ nie ma żadnych spisanych danych! To jest tajemnicą. I tam są inni, jeszcze dziwniejsi. Jak ktoś, kto psychicznie może wyczerpać innych tak, że mogą zemdleć. I było tam coś jeszcze o kimś, kto mógł zatrzymać rzeczy w powietrzu, gdyby zostały w niego rzucone.
    Podniecające byłoby wykorzystanie tej umiejętności.
    – Mógł władać żywiołem powietrza – zauważyłam.
    – Może – odparła.
    Mogłam poczuć jak zawirowało w niej radosne podniecenie i ciekawość. Desperacko chciała wierzyć, że gdzieś tam są tacy jak ona. Uśmiechnęłam się.
    – Kto wie? Moroje mają Roswell – Area 51 i tego typu rzeczy. To zastanawiające, że nie musiałam nigdzie studiować żeby pojąć sens więzi.
    Spekulacyjny nastrój Lissy zamienił się w przekomarzanie.
    – Chciałabym móc czasem zajrzeć do twojego umysłu. Chciałabym wiedzieć, co czujesz do Masona.
    – Jest moim przyjacielem – powiedziałam stanowczo, zaskoczona nagłą zmiana tematu. -To wszystko.
    – Kiedyś flirtowałaś – i robiłaś inne rzeczy – z każdym facetem trzymałaś się za rękę. (tłum. dosł.)
    – Hej! – odpowiedziałam urażona – Nie byłam taka zła.
    – Ok… może nie. Ale nie wydajesz się już zainteresowana chłopakami.
    Byłam zainteresowana chłopakami – właściwie to jednym.
    – Mason jest bardzo miły – kontynuowała – I szaleje za tobą.
    – Tak, jest. – zgodziłam się.
    Myślałam o Masonie odkąd zauważyłam, że poza klasą Stana jest bardzo sexy. Dodatkowo, Mason był bardzo zabawny i świetnie się dogadywaliśmy. Nie był takim złym kandydatem, jak inni chłopcy.
    – Jesteście do siebie bardzo podobni. Oboje robicie rzeczy, których nie powinniście.
    Zaśmiałam się. To również było prawdą. Przypomniałam sobie zapał Masona żeby pozbyć się wszystkich strzyg na świecie. Mogłam nie być na to gotowa – pomimo mojego wybuchu w samochodzie – ale dzieliłam jego lekkomyślność.
    Pomyślałam, że to może być czas aby dać mu szansę. Przekomarzanie się z nim było fajne i upłynęło dużo czasu odkąd całkowałam się z kimkolwiek. Dymitri zadał ból mojemu sercu…ale w sumie to nie było tak że nic innego się tam nie działo. Lisa oceniała mnie wzrokiem, jakby wiedziała o czym myślałam – poza Dymitrim.
    – Słyszałam jak Meredith powiedziała, że jesteś idiotką skoro z nim nie chodzisz. Powiedziała też, że to dlatego, że uważasz się za lepszą od niego.
    – Co? To nie prawda.
    – Hej, to nie ja to powiedziałam. W każdym razie Meredith ma nadzieję, że go zdobędzie.
    – Mason i Meredith? – zakpiłam – To katastrofa w trakcie tworzenia. Oni nie mają ze sobą nic wspólnego.
    To było małostkowe, ale prawie zapomniałam że Mason zawsze mnie doceniał. Nagła myśl, że ktoś mógłby go mieć, rozdrażniła mnie.
    – Jesteś zaborcza – powiedziała Lissa, ponownie zgadując moje myśli.
    Nic dziwnego, że była wściekła gdy czytałam jej myśli.
    – Tylko trochę.
    Zaśmiała się.
    – Rose, nawet jeśli nie z Masonem, to powinnaś zacząć znowu się umawiać. Jest wielu chłopaków, którzy daliby się zabić za spotkanie z tobą – chłopaków, którzy są naprawdę sympatyczni.
    Nigdy nie podejmowałam dobrych wyborów jeśli chodzi o facetów. Kolejny raz ogarnęło mnie pragnienie aby ujawnić wszystkie moje troski. Nie zdecydowałam się powiedzieć jej o Dymitrim przez długi czas, mimo, że ten sekret palił mnie od środka.
    Przesiadywanie z nią przypomniało mi, że jest moją najlepsza przyjaciółką. Mogłam jej powiedzieć wszystko i nie być przez nią osądzona. Ale, tak jak wcześniej straciłam szansę powiedzenia jej co było w moim umyśle. Rzuciła okiem na budzik i nagle zerwała się z łóżka.
    – Jestem spóźniona! Miałam się spotkać z Christianem!
    Wypełniła ją radość, podkreślając nieco nerwowe oczekiwanie. Miłość. Co mógłbyś zrobić? Powstrzymałam zazdrość, która zaczynała brać nade mną górę. Kolejny raz, Christian zabierał ją ode mnie. Nie miałam zamiaru żalić się na to dziś wieczorem. Razem z Lissą opuściłyśmy dormitorium. Lisa praktycznie pobiegła sprintem, obiecując wcześniej, że porozmawiamy jutro.
    Poszłam z powrotem do swojego dormitorium. Kiedy znalazłam się w swoim pokoju, minęłam lustro i jęknęłam gdy zobaczyłam swoją twarz. Ciemny siniak otaczał moje oko. Podczas rozmowy z Lissą prawie zapomniałam o incydencie z moją matką. Może to było egoistyczne, ale wiedziałam, że wyglądam dobrze. Stanęłam i przyjrzałam się sobie bliżej, zaczynając od twarzy. Może to było egoistyczne, ale wiedziałam, że wyglądam dobrze.
    Nosiłam C-cup i miałam najbardziej pożądane ciało w szkole, gdzie większość dziewczyn miało smukłe figury modelek. I jak wcześniej zauważyłam, moja twarz była równie ładna. W typowy dzień byłam dziewiąta – dziesiąta w bardzo dobry. Ale dzisiaj? Tak. Byłam praktycznie na negatywnej liczbie. Zamierzałam wyglądać bajecznie podczas wyjazdu na narty.
    – Moja mama mnie pobiła. – poinformowałam swoje odbicie. Spojrzało współczująco.
    Z westchnieniem zdecydowałam, że mogę szykować się do spania. Nie było nic więcej co chciałabym zrobić dziś wieczorem i może dodatkowy sen przyśpieszyłby leczenie. Zeszłam na dół do łazienki umyć twarz i wyszczotkować włosy. Kiedy wróciłam do pokoju, wślizgnęłam się w moją ulubiona flanelową piżamę, co sprawiło, że poczułam się trochę lepiej.
    Pakowałam plecak na następny dzień, gdy nagły przepływ emocji przebiegł przez moją wieź z Lissą. To złapało mnie nieświadomie i nie dało mi żadnej szansy na walkę.
    To było jak zostanie przewróconym przez huraganowy wiatr i nagle, już nie patrząc na plecak, byłam wewnątrz Lissy, widząc jej świat na własne oczy.
    I to kiedy rzeczy stawały się krępujące.
    Ponieważ Lissa była z Christianem.
    I robiło się… gorąco.

Rozdział ósmy

    Christian całował ją i, wow, co to był za pocałunek. Nie wygłupiał się. To był pocałunek, na którego z pewnością nie wolno pozwalać dzieciom patrzeć. Cholera, tego rodzaju pocałunku nikt nie powinien oglądać – albo doświadczać przez psychiczne łącze.
    Jak już wcześniej zauważyłam, silne emocje Lissy mogły przyczyniać się do tego zjawiska – kiedy zostawałam wpychana do jej głowy. Ale zawsze, zawsze działo się tak za pośrednictwem negatywnych emocji. Martwiła się, złościła albo załamywała i to mogło mnie dosięgnąć. Ale tym razem? Nie była zmartwiona.
    Była zadowolona. Bardzo, bardzo zadowolona.
    O cholera. Koniecznie musiałam się stąd wydostać.
    Byli na poddaszu szkolnej kaplicy albo, jak lubiłam to nazywać, w ich gniazdku miłości. To miejsce stanowiło kiedyś dla nich regularny schron, gdy któreś czuło się aspołecznie i chciało uciec. Ostatecznie postanowili byś aspołeczni we dwoje, a ta jedna rzecz prowadziła do następnej. Od kiedy zaczęli się otwarcie spotykać, nie miałam pojęcia, że jeszcze tu przychodzili. Może wrócili tu ze względu na stare czasy.
    I faktycznie, świętowanie zdawało się przeć naprzód. Małe, aromatyczne świece rozstawione wokół tego zakurzonego, starego miejsca, wypełniały powietrze zapachem lilii. Byłam lekko podenerwowana rozstawieniem tych wszystkich świec w ograniczonej przestrzeni, pełnej łatwopalnych pudeł i książek, ale Christian prawdopodobnie wywnioskował, że będzie w stanie kontrolować wszystkie ewentualne podpalenia.
    W końcu przerwali ten szalenie długi pocałunek i odsunęli się, by móc na siebie patrzeć. Leżeli na podłodze bokiem, a pod nimi rozciągało się kilka koców.
    Twarz Christiana była łagodna i czuła kiedy obserwował Lissę, a jego bladoniebieskie oczy promieniały jakimś wewnętrznym uczuciem. Wyglądało to inaczej od sposobu, w jaki Mason patrzył na mnie. Było w nim pewne uwielbienie, ale Masona przypominało raczej to, gdy wchodzisz do kościoła, padasz z szacunkiem i bojaźnią przed czymś, co czcisz, ale nie do końca pojmujesz. Christian wyraźnie wielbił Lissę na swój sposób, ale był w jego spojrzeniu porozumiewawczy błysk, poczucie, że oboje dzielili się pełnym i tak mocnym zrozumieniem, że nie potrzebowali słów, aby to wyrazić.
    – Czy nie myślisz, że trafimy za to do piekła? – spytała Lissa.
    Wyciągając dłoń dotknął jej twarzy, przesuwając palce wzdłuż jej policzka i szyi, niżej, ku górze jedwabnej koszulki. Oddychała ciężej pod wpływem jego dotyku, który mógł być tak delikatny i drobny, a mimo wszystko wywoływał w niej tak silną namiętność.
    – Za to? – bawił się brzegiem jej koszulki, pozwalając swoim palcom tylko trochę wsunąć się do środka.
    – Nie – roześmiała się. – Za to – wskazała ręką wokół poddasza. – To jest kościół. Nie powinniśmy robić tego rodzaju, um, rzeczy tutaj.
    – Nieprawda. – zaprzeczył. Delikatnie, popchnął ją na plecy i pochylił się nad nią. – Kościół jest na dole. To jest tylko magazyn. Bóg nie miałby nic przeciwko.
    – Nie wierzysz w Boga. – upomniała go. Jej ręce powędrowały wzdłuż jego klatki piersiowej. Ruchy miała tak lekkie i nieśpieszne jak jego, jednak wyraźnie wyzwalały w nim równie mocną reakcję.
    Westchnął szczęśliwie kiedy wślizgnęła ręce pod jego koszulkę, wędrując w górę brzucha.
    – Zaspokajam twoje zachcianki.
    – Nie powinieneś nic teraz mówić. – zarzuciła mu.
    Chwyciła palcami brzeg jego koszuli i uniosła ją do góry. Przesunął się, żeby mogła zdjąć ją do końca i potem znów pochylił się nad nią, tym razem półnagi.

    – Masz rację – zgodził się. Ostrożnie odpiął jeden guzik jej bluzki. Tylko jeden. Następnie znów się nad nią pochylił i obdarzył ją jednym z tych mocnych, głębokich pocałunków. Kiedy się zatrzymał, kontynuował jak gdyby nic się nie wydarzyło. – Powiedz mi co potrzebujesz usłyszeć, a to powiem. – Rozpiął kolejny guzik.
    – Nie ma niczego co potrzebuję usłyszeć. – zaśmiała się. I następny guzik. – Możesz mi powiedzieć co tylko chcesz – byłoby jednak miło, gdyby to była prawda.
    – Prawda, huh? Nikt nie chce słyszeć prawdy. Prawda nigdy nie jest seksowna. Ale ty… – ostatni guzik odzyskał wolność i Christian odrzucił jej koszulę na bok. – Jesteś zbyt piekielnie sexy, żeby być prawdziwa.
    Jego słowa utrzymywały swój zwykły lekko sarkastyczny ton, ale oczy przekazywały całkowicie co innego. Doświadczałam tej sceny z perspektywy Lissy, ale mogłam sobie wyobrazić co widział. Jej gładką, białą skórę. Smukłą talię i biodra. Koronkowy, biały biustonosz. Mogłam wyczuć, że uwierała ją ta koronka, ale zignorowała to. Obie emocje, czułość i pragnienie, odzwierciedliły się w rysach jego twarzy. Z wnętrza Lissy mogłam wyczuć jej przyśpieszające serce i oddech. Uczucia podobne do tych Christiana przyćmiły resztę jej spójnych myśli. Przesuwając się niżej, położył się na niej, przyciskając ich ciała do siebie. Jego usta znowu poszukały jej, a kiedy ich wargi i języki się spotkały, wiedziałam, że muszę się stąd wydostać.
    Ponieważ mnie olśniło. Zrozumiałam dlaczego Lissa tak się stroiła i gniazdko miłości zostało udekorowane jak wystawa Yankee Candles. To było to. Ten moment. Po miesiącu spotkań, mieli zamiar uprawiać seks. Wiedziałam, że Lissa już to robiła z poprzednim chłopakiem. Nie znałam przeszłości Christiana, ale szczerze wątpiłam, by wiele dziewczyn padło ofiarą jego irytującego uroku.
    Ale w uczuciach Lissy nic z tego się nie liczyło. Nie w tym momencie. W tym momencie byli tylko oni i to co do siebie wzajemnie czuli. I w życiu wypełnionym zmartwieniami bardziej, niż to powinno być u kogokolwiek w jej wieku, Lissa była całkowicie pewna tego, co teraz robiła. Tego właśnie chciała. Na to z nim czekała bardzo długo.
    I ja nie miałam żadnego prawa, by temu świadkować.
    Z kogo ja żartowałam? Nie chciałam temu świadkować. Nie czerpałam żadnej przyjemności z oglądania ludzi, którzy to robili. I byłam pewna jak cholera, że nie chcę doświadczać seksu z Christianem. To byłoby jak wirtualna utrata dziewictwa.
    Ale Jezu Chryste, Lissa nie pomagała mi w wydostaniu się z jej głowy. Nie miała pragnienia by odłączyć się od swoich uczuć i emocji, więc im bardziej rosły, tym mocniej mnie trzymały. Próbując się wobec niej zdystansować, skupiłam całą energię na powrocie do siebie, koncentrując się tak mocno, jak to było możliwe.
    Znikło więcej ciuchów…
    No dalej, dalej, powiedziałam sobie ostro.
    Pojawił się kondom… ajajaj.
    Jesteś sobą, Rose. Wracaj do swojej głowy.
    Ich członki splotły się, ciała poruszały w jednym rytmie…
    Sukin…
    Wydarłam się z niej i wróciłam do siebie. Z powrotem znalazłam się w swoim pokoju, ale straciłam zainteresowanie dalszym pakowaniem plecaka. Mój cały świat uległ skrzywieniu. Czułam się obca i naruszona. Prawie nie pewna, czy byłam Rose, czy Lissą. I czułam znów ten uraz wobec Christiana. Z pewnością nie chciałam uprawiać seksu wraz z Lissą, ale był w moim wnętrzu ten sam skurcz, to frustrujące uczucie, że już nie byłam dla niej w centrum świata.

    Zostawiając mój plecak nietknięty, ruszyłam prosto do łóżka, owijając się ramionami, zwijając w kulkę i próbując zdusić ból w klatce piersiowej.
    Zasnęłam całkiem szybko i w rezultacie wcześniej się obudziłam. Zazwyczaj potrzeba było siły, by wyrwać mnie z łóżka na trening z Dymitrem, ale dzisiaj pokazałam się na sali o tyle wcześnie, że go prześcignęłam. Kiedy czekałam, ujrzałam Masona idącego na skróty do jednego z budynków mieszczących klasy.
    – Łooł! – zawołałam. – Od kiedy tak wcześnie wstajesz?
    – Od kiedy muszę poprawić test z matmy. – powiedział, podchodząc bliżej. Obdarzył mnie tym swoim figlarnym uśmiechem. – Chociaż myślę, że może warto będzie się urwać, jeśli miałbym się z tobą gdzieś wybrać.
    Zaśmiałam się, przypominając sobie rozmowę z Lissą. Tak, z pewnością były gorsze rzeczy, jakie mogłam zrobić, od flirtowania i zaczęcia czegoś z Masonem.
    – Nie. Mógłbyś wpaść w kłopoty, potem nie miałabym prawdziwego wyzwania na stoku narciarskim.
    Przewrócił oczami, wciąż się uśmiechając.
    – To dla mnie nie ma żadnego prawdziwego wyzwania, pamiętasz?
    – Jesteś gotowy się założyć? Czy nadal zbytnio się boisz?
    – Uważaj – ostrzegł – albo oddam twój świąteczny prezent.
    – Masz dla mnie prezent? – nie spodziewałam się tego.
    – Ta. Ale jeśli dalej będziesz pyskować, to mogę zechcieć oddać go komu innemu.
    – Na przykład Meredith? – zakpiłam.
    – Ona nie jest nawet w twojej lidze i ty o tym wiesz.
    – Nawet z podbitym okiem? – spytałam, krzywiąc się.
    – Nawet z dwoma.
    Spojrzenie jakim mnie obdarzył zaraz potem nie było złośliwe ani specjalnie sugestywne. Było po prostu miłe. Miłe, przyjazne i pełne zainteresowania. Jakby mu naprawdę zależało. Po ostatnim stresie jaki przechodziłam, stwierdziłam, że lubię, gdy ktoś się o mnie troszczy. I razem z zaniedbaniem, jakiego doznawałam ze strony Lissy, zdałam sobie sprawę, że w pewien sposób lubiłam mieć kogoś, kto skupiałby na mnie tak wiele uwagi.
    – Co robisz w święta? – zapytałam.
    Wzruszył ramionami.
    – Nic. Moja mama prawie by przyjechała, ale musiała to odwołać w ostatniej chwili… wiesz, z wszystkim co się działo.
    Mama Masona nie była strażnikiem. Jako Dampir wybrała życie w domowym zaciszu i wychowywanie dzieci. Wiedziałam, że w rezultacie widywał się z nią całkiem sporo. Ale o ironio, pomyślałam, moja mama właściwie była tutaj, ale praktycznie rzecz biorąc, równie dobrze mogłaby być gdzie indziej.
    – Dołącz do mnie. – powiedziałam impulsywnie. – Przyjdzie też Lissa, Christian i jego ciocia. Będzie fajnie.
    – Naprawdę?
    – Bardzo fajnie.
    – Nie o to właściwie pytałem.
    Wyszczerzyłam zęby.
    – Wiem. Po prostu przyjdź, dobra?
    Omiótł mnie jednym z eleganckich ukłonów, które tak lubił.
    – Oczywiście.
    Mason odszedł dokładnie w momencie, gdy Dymitr zjawił się na nasz trening. Rozmawianie z Masonem wprawiło mnie w podekscytowany i wesoły nastrój; rozmawiając z nim kompletnie nie myślałam o swojej twarzy. Ale przy Dymitrze momentalnie poczułam się skrępowana. Nie chciałam być przy nim ani trochę dalsza od perfekcji i kiedy weszliśmy do środka, zeszłam nieco na bok, obracając twarz, by nie mógł widzieć jej w całości. To zmartwienie popsuło mi humor i kiedy już ostatecznie padł, ponownie przytłoczyły mnie wszystkie przygnębiające sprawy.
    Wróciliśmy do sali treningowej z manekinami i Dymitr zapowiedział z góry, że chce, bym przećwiczyła manewr sprzed dwóch dni. Szczęśliwa, że nie zamierzał inicjować walki, wyznaczyłam sobie z płonącym zapałem misję, by pokazać manekinom szczegółowo co by się stało, gdyby zadarły z Rose Hathaway. Wiedziałam, że mój szał walki podsycany był czym innym, niż tylko pragnieniem uzyskania dobrych efektów. Moje uczucia wymknęły się spod kontroli tego ranka, były odsłonięte i intensywne po walce z matką oraz asyście przy Lissie i Christianie zeszłej nocy. Dymitr siedział wyprostowany i obserwował mnie, od czasu do czasu krytykując moją technikę albo sugerując nową taktykę.
    – Włosy ci przeszkadzają. – powiedział w pewnym momencie. – Nie tylko ograniczasz swój zasięg wzroku, ale i narażasz się na ryzyko, że wróg cię za nie chwyci.
    – Jeśli będę rzeczywiście walczyć, to je zepnę. – burknęłam, wpychając kołek zgrabniutko między manekinowe „żebra”. Nie wiedziałam z czego zrobiono te sztuczne kości, ale były kurewsko trudne do obejścia. Pomyślałam znów o swojej mamie i dodałam do dźgnięcia trochę ekstra siły. – Po prostu noszę je dzisiaj rozpuszczone, to wszystko.
    – Rose – powiedział ostrzegawczo. Ignorując go, pchnęłam raz jeszcze. Gdy przemówił następnym razem, jego głos był dużo ostrzejszy. – Rose. Stop.
    Cofnęłam się od manekina, zaskoczona własną zadyszką. Nie zdawałam sobie sprawy, że pracowałam tak ciężko. Moje plecy uderzyły o ścianę. Nie mając drogi ucieczki, spoglądałam jak najdalej od niego, wbijając wzrok w podłogę.
    – Spójrz na mnie – rozkazał.
    – Dymitr…
    – Spójrz na mnie.
    Bez względu na naszą niedaleką przeszłość, wciąż był moim instruktorem. Nie mogłam odmówić wykonania rozkazu. Powoli, niechętnie obróciłam się w jego stronę, nadal pochylając głowę nieco w dół, by moje włosy opadały, przykrywając obie strony twarzy. Wstając z krzesła, podszedł do mnie i stanął naprzeciwko.
    Unikałam kontaktu wzrokowego, ale ujrzałam jego wyciągniętą, by odgarnąć moje włosy, rękę. Nagle zastygła. Jak i mój oddech. Nasze krótko-żyjące wzajemne przyciąganie wypełnione było pytaniami i zastrzeżeniami, ale jedno wiedziałam na pewno: Dymitr kochał moje włosy. Może wciąż je kochał. Muszę przyznać, że były świetne. Długie, jedwabiste i ciemne.
    Zwykł znajdywać wymówki, by tylko je dotknąć i doradzał mi, bym ich nie ścinała jak to robiły kobiety strażniczki.
    Jego dłoń zatrzymała się tam i świat stanął w miejscu, kiedy czekałam na jego kolejny ruch. Po czasie, który wydawał mi się wiecznością, pozwolił dłoni stopniowo opaść do swojego boku. Obmyło mnie palące rozczarowanie, ale w tym samym czasie czegoś się dowiedziałam. Wahał się. Bał się mnie dotknąć, co może – tylko może – oznaczało, że wciąż tego chciał. Musiał się powstrzymywać.
    Powoli odchyliłam głowę tak, że nawiązaliśmy kontakt wzrokowy. Większość włosów ześliznęła się z mojej twarzy – ale nie wszystkie. Jego ręka drgnęła ponownie i znów miałam nadzieję, że wysunie ją naprzód. Tkwiła jednak w miejscu. Moja ekscytacja uległa przytłumieniu.
    – Czy to boli? – zapytał. Obmył mnie zapach znajomej wody po goleniu, zmieszany z jego słodyczą. Boże, błagałam by mnie dotknął.
    – Nie – skłamałam.
    – Nie wygląda tak źle. – pocieszył mnie. – Wyleczy się.
    – Nienawidzę jej. – powiedziałam, zaskoczona ilością jadu jaką wsączyłam w te trzy słowa. Nawet kiedy niespodziewanie poniosły mnie uczucia i pragnęłam Dymitra, wciąż nie mogłam porzucić urazy jaką żywiłam do swojej matki.
    – Nie, nie jest tak. – zaprzeczył delikatnie.
    – Jest tak.
    – Nie masz czasu na nienawiść wobec kogokolwiek. – doradził, jeszcze miłym głosem. – Nie w naszej profesji. Powinnaś się z nią pogodzić.
    Lissa powiedziała dokładnie to samo. Poczułam gniew. Ciemność w moim wnętrzu zaczęła się rozprzestrzeniać.
    – Pogodzić się z nią? Po tym jak z premedytacją podbiła mi oko? Dlaczego jestem jedyną osobą, która widzi jakie to jest szalone?
    – Ona absolutnie nie zrobiła tego z premedytacją. – powiedział twardym głosem. – Nie ważne jak mocno jej nie cierpisz, musisz w to uwierzyć. Nie zrobiłaby tego, a poza tym, widziałem ją później tego dnia. Martwiła się o ciebie.
    – Prawdopodobnie bardziej się martwiła, że ktoś wniesie przeciwko niej skargę za znęcanie się nad dziećmi. – burknęłam.
    – Czy nie sądzisz, że mamy w tym roku akurat czas, w którym powinno się wybaczać?
    Westchnęłam głośno.
    – To nie dodatek świąteczny. To moje życie. W prawdziwym świecie cuda i dobroć po prostu się nie zdarzają.
    Wciąż patrzył na mnie spokojnie.
    – W swoim prawdziwym świecie możesz czynić własne cuda.
    Moja frustracja uderzyła do granic wytrzymałości i dałam sobie spokój z utrzymywaniem samokontroli. Byłam tak zmęczona tym rozważnym gadaniem, podczas, gdy praktycznie wszystko w moim życiu szło źle. Gdzieś w środku wiedziałam, że Dymitr chciał pomóc, ale zwyczajnie nie miałam ochoty na słowa w dobrych intencjach. Chciałam ukoić swoje problemy. Nie chciałam myśleć o tym, co mogłoby zrobić ze mnie lepszego człowieka. Marzyłam tylko, żeby mnie przytrzymał i powiedział, że nie mam się martwić.

    – Ok, czy możesz chociaż ten jeden raz przestać? – zażądałam, opierając ręce na biodrach.
    – Przestać co?
    – Sprzedawać tą całą uduchowioną Zen gównianą gadkę. Nie mówisz do mnie jak do prawdziwej osoby. Naprawdę brzmisz jak „Christmas special”. – wiedziałam, że niesprawiedliwe było wyładowywanie na nim swojego gniewu, ale już prawie krzyczałam. – Przysięgam, czasami to brzmi tak, jakbyś sam chciał posłuchać własnej gadki. I wiem, że nie zawsze taki jesteś. Byłeś perfekcyjnie normalny w rozmowie z Tashą. Ale ze mną? Wszystko robisz mechanicznie. Nie dbasz o mnie. Po prostu utknąłeś w swej głupiej roli mentora.
    Wpatrywał się we mnie niezwykle zaskoczony.
    – Ja nie dbam o ciebie?
    – Nie. – Byłam małostkowa – bardzo, bardzo małostkowa. I znałam prawdę – że dbał o mnie i był kimś więcej, niż tylko mentorem. Nie mogłam już sobie pomóc. Brnęłam w to dalej i dalej. Dźgnęłam jego klatkę piersiową palcem. – Jestem dla ciebie kolejną uczennicą. Tylko dlatego ciągniesz i ciągniesz te swoje głupie lekcje życia… -
    Jego ręka, zamiast sięgnąć włosów, niespodziewanie pochwyciła moją, dotychczas dźgającą go w klatkę. Przyszpilił ją do ściany i byłam całkowicie zaskoczona widząc płomienie emocji w jego oczach. Nie była to dokładnie złość… tylko innego rodzaju frustracja.
    – Nie mów mi co czuję. – warknął.
    Zobaczyłam wtedy, że połowa z tego co mówiłam, okazała się prawdą. Prawie zawsze był spokojny, w pełni kontroli – nawet kiedy walczył. Ale powiedział mi także, jak kiedyś raz stracił kontrolę i pobił swojego ojca Moroja. Właściwie był ten raz taki jak ja – zawsze na granicy bezmyślnego działania i robienia rzeczy, których nie powinien.
    – Tak jest, czyż nie? – spytałam.
    – Co?
    – Zawsze walczysz o kontrolę. Jesteś taki jak ja.
    – Nie. – odpowiedział, wciąż oczywiście nad sobą pracując. – Nauczyłem się swojej kontroli.
    Coś pokrzepiło mnie w tej nowej świadomości.
    – Nie – poinformowałam go. – Nie nauczyłeś. Nadrabiasz miną i większość czasu utrzymujesz kontrolę. Ale czasami nie potrafisz. I czasami… – pochyliłam się do przodu, zniżając głos. – Czasami tego nie chcesz.
    – Rose…
    Mogłam poczuć jego ciężki oddech i wiedziałam, że jego serce bije tak szybko jak moje. Nie ruszał się z miejsca. Wiedziałam, że to było złe – znałam wszystkie logiczne powody, dla których powinniśmy zostać osobno. Ale właśnie wtedy to mnie nie obchodziło. Nie chciałam się kontrolować. Nie chciałam być dobra.
    Zanim zdał sobie sprawę co się działo, pocałowałam go. Nasze usta spotkały się i gdy poczułam, że oddaje ten pocałunek, wiedziałam, że miałam rację. Przycisnął się do mnie bliżej, więżąc mnie między sobą a ścianą. W dalszym ciągu trzymał moją dłoń, drugą wślizgując za głowę i osuwając ją wzdłuż moich włosów. Pocałunek przepełniony był tak wielką mocą; niósł złość, pasję, oswobodzenie…
    On był tym, kto to przerwał. Odskoczył ode mnie i zrobił kilka kroków w tył, wyglądając na roztrzęsionego.
    – Nigdy więcej tego nie rób. – powiedział twardo.
    – W takim razie nie oddawaj pocałunków. – odparowałam.
    Gapił się na mnie, co trwało chyba wieczność.
    – Nie prawię lekcji Zen, żeby posłuchać własnego gadania. Nie daję ich ponieważ jesteś kolejną uczennicą. Robię to, by nauczyć cię kontroli.
    – Świetnie ci ta robota idzie. – powiedziałam zawzięcie.
    Zamknął oczy na pół sekundy, wypuścił powietrze i wymamrotał coś po rosyjsku. Bez żadnego spojrzenia w moim kierunku obrócił się i opuścił salę.

Rozdział dziewiąty

    Nie widziałam Dymitriego przez jakiś czas po tym. Tego samego dnia, wysłał mi wiadomość, że jego zdaniem powinniśmy odwołać nasze dwie najbliższe sesje ze względu na zbliżający się wyjazdu z kampusu. Zajęcia i tak się właśnie kończyły. Jak powiedział: zrobienie przerwy w praktyce wydaje się rozsądną rzeczą.
    To była kiepska wymówka i wiedziałam, że to nie jest prawdziwy powód odwołania naszych sesji. Jeśli chciał mnie unikać, wolałabym, aby odwołał się do tego, że musi wraz z innymi strażnikami chronić morojów albo ćwiczyć tajne ruchy 'ninja'.
    Pomimo jego historii, wiedziałam, że unika mnie ze względu na pocałunek. Ten przeklęty pocałunek. Nie żałowałam go, niezupełnie. Tylko jeden Bóg wiedział jak długo czekałam żeby go pocałować. Ale zrobiłam to ze złych powodów. Zrobiłam to, ponieważ byłam zmartwiona i zirytowana, i po prostu chciałam udowodnić, że mogę to zrobić. Byłam zmęczona robieniem rozsądnych rzeczy, mądrych rzeczy. Ostatnio starałam się bardziej kontrolować, ale wydaje mi sie, że się właśnie poślizgnęłam.
    Nie zapomniałam ostrzeżeniu, które dął mi kiedyś – że nie tylko ze względu na wiek nie możemy być razem. To mogło przeszkadzać w naszej pracy. Naciskając go na pocałunek… Cóż, dolałam oliwy do ognia i to był problem, który ostatecznie mógł skrzywdzić Lissę. Nie powinnam była tego robić. Wczoraj nie byłam zdolna do powstrzymania się. Dzisiaj, gdy widziałam jaśniej nie mogłam uwierzyć, że to zrobiłam.
    Mason spotkał się ze mną w świąteczny poranek i razem poszliśmy dołączyć do reszty. To dostarczyło mi dobrego powodu, aby wypchnąć Dymitriego z mojej głowy. Lubiłam Masona – bardzo. I to nie było tak, że chciałabym uciec i wziąć z nim ślub. Jak mówiła Lissa, randkowanie z innymi byłoby dla mnie zdrowe.
    Tasza była gospodynią naszego wczesnego świątecznego obiadu połączonego ze śniadaniem w eleganckim salonie w gościnnych kwaterach Akademii. Dużo grup aktywistów i partii pojawiło się w szkole, ale szybko zauważyłam, że obecność Taszy zawsze stwarzała poruszenie. Ludzie przyglądali się jej potajemnie albo wychodzili z założenia, że najlepszym sposobem jest unikanie jej. Czasami mogła ich sprowokować. Czasami mogła się na nich po prostu przyczaić. Ale dzisiaj trzymała się z daleka od innych rodzin królewskich i zwyczajnie cieszyła się małą, prywatną grupą osób która od niej nie stroniła.
    Dymitri został zaproszony do tego 'zgromadzenia' i gdy go zobaczyłam, moja determinacja by wyrzucić go ze swojej głowy, odrobinę upadła. Wystroił się na tę okazję. No dobra "wystrojenie się" mogło być przesadą, ale pierwszy raz zdałam sobie sprawę, że był tego naprawdę bliski.
    Zwykle wyglądał nieco roboczo… jakby mógł w każdej chwili rzucić się do walki. Dziś jego ciemne włosy były związane z tyłu szyi, co sprawiało, że wyglądał schludnie. Miał na sobie swoje zwykłe dżinsy i skórzane buty, ale zamiast bawełnianego t-shirta czy ciepłej koszuli założył drobno wydziergany czarny sweter. To był właściwie zwykły sweter, nic drogiego czy zaprojektowanego, ale dodawał mu nutki połysku, którego zazwyczaj nie widziałam. I dobry Boże, to naprawdę mu pasowało.
    Dymitri nie obraził mnie czy coś, ale z pewnością nie miał zamiaru ze mną rozmawiać. Rozmawiał z Taszą; z fascynacją patrzyłam jak ich konwersacja przebiega w tak prosty sposób. Dowiedziałam się, że jego dobry przyjaciel był dalekim kuzynem Taszy; to był powód dla którego się znali.
    – Piecioro? – spytał Dymitri ze zdziwieniem. Dyskutowali o dzieciach przyjaciela. – Nie słyszałem o tym.
    Tasza skinęła głową.
    – To szalone. Naprawdę nie sądzę żeby jego zona miała więcej niż odstęp sześciu miesięcy pomiędzy urodzeniem dzieci. Ona również jest niska – więc staje się szersza i szersza.
    – Kiedy pierwszy raz go spotkałem, przysięgał że nigdy nie będzie mieć dzieci.
    Jej oczy powiększyły się z podniecenia.
    – Wiem! Nie mogę w to uwierzyć. Powinieneś go widzieć teraz. Roztkliwia się wokół nich tak, że nie mogę go zrozumieć przez większość czasu. Przysięgam, że rozmawia bardziej po dziecięcemu niż po angielsku.
    Dymitri uśmiechnął się w swój rzadki sposób.
    – Cóż… właśnie to dzieci robią z ludźmi.
    – Nie mogłabym sobie wyobrazić, gdyby ciebie to spotkało. – śmiała się – Zawsze jesteś taki opanowany. Oczywiście… przypuszczam, że mówiłbyś po dziecięcemu w języku rosyjskim i nikt by się o tym nie dowiedział.
    Obydwoje zaśmiali się z tego a ja odwróciłam się, wdzięczna za obecność Masona z którym mogłam porozmawiać. Był dobrym oderwaniem się od ignorującego mnie Dymitriego i pogrążonych w swoim własnym świecie rozmów, Lissy i Christiana.
    Sex wydawał się pogłębiać ich miłość i zastanawiałam się czy uda mi się z nią spędzić choć trochę czasu podczas wyjazdu na narty. W końcu zdołała się od niego oderwać żeby dać mi gwiazdkowy prezent. Otworzyłam pudełko i zajrzałam do środka. Zobaczyłam korale w kolorze bordowym i poczułam ulatujący zapach róż.
    – Co…
    Gdy podniosłam koraliki, ciężki złoty krucyfiks zakołysał się na ich końcu. Dała mi chotki. To było podobne do różańca, tylko mniejsze. Rozmiaru bransoletki.
    – Próbujesz mnie nawrócić? – zapytałam ironicznie.
    Lissa nie była chrześcijańskim fanatykiem czy czymś takim, ale wierzyła w Boga i regularnie chodziła do kościoła. Tak jak większość morojskich rodzin, które pochodziły z Rosji i wschodniej Europy, była ortodoksyjną chrześcijanką.
    A ja? Ja byłam prawdopodobnie ortodoksyjnie niewierząca. Wnioskowałam, że Bóg prawdopodobnie istnieje, ale nie miałam czasu ani energii aby to zbadać. Lissa respektowała to i nigdy nie próbowała mnie nawracać, dlatego też jej prezent wydał mi się dziwny.
    – Odwróć go. – powiedziała, wyraźnie rozbawiona na widok mojej zszokowanej miny. Zrobiłam to. Na odwrocie krzyża widniał wyryty na złoto, otoczony wiankiem kwiatów smok. Herb Dragomirów. Spojrzałam na nią zdziwiona.
    – To rodzinna pamiątka. – powiedziała – Jeden z dobrych przyjaciół mojego taty zachował pudełka z jego rzeczami. To było w jednym z nich. Należało do zasłużonej strażniczki mojej babci.
    – Liss… – powiedziałam. Chotki nabrały nowego znaczenia. – Ja nie mogę… nie możesz mi dawać czegoś takiego.
    – Właściwie to nie mogę tego zatrzymać. Jest przeznaczone dla strażnika. Mojego strażnika.
    Przyłożyłam koraliki do nadgarstka. Krzyż wyglądał odjazdowo na mojej skórze.
    – Wiesz – droczyłam się – Jest możliwość, że zostanę wykopana ze szkoły zanim zostanę twoja strażniczką.
    Uśmiechnęła się.
    – Cóż, wtedy możesz to zwrócić.
    Wszyscy wybuchnęli śmiechem. Tasza zaczęła coś mówić, ale przerwała gdy spojrzała w kierunku drzwi.
    – Janine!
    Stała tam moja matka, wyglądając sztywno i beznamiętnie jak zawsze.
    – Przepraszam za spóźnienie – powiedziała – Byłam na służbie.
    Praca. Jak zawsze. Nawet w święta. Czułam jak mój żołądek się przewraca a do policzków dociera fala ciepła na wspomnienie szczegółów naszej walki. Nie skontaktowała się ze mną od tamtej pory, nawet gdy byłam w szpitalu. Żadnych przeprosin. Nic. Zacisnęłam zęby.
    Usiadła z nami i szybko włączyła się do rozmowy. Krótki czas zajęło mi odkrycie, że ona może rozmawiać tylko na jeden temat: swojej pracy. Zastanawiałam się czy ma jakieś hobby.
    Atak na Badiców zajmował umysł każdego z nas i to powiodło ją do rozmowy o podobnym ataku w którym uczestniczyła. Ku mojej zgrozie, Mason chłonął każde jej słowo.
    – Tak więc, ścięcie głowy nie jest takie łatwe jak się wydaje – powiedziała swoim bardzo rzeczowym tonem.
    Nigdy nie myślałam, że to łatwe ale jej ton sugerował, że wszyscy uważają to za drobnostkę.
    – Trzeba przebić się przez rdzeń kręgowy i ścięgna.
    Przez więź poczułam jak Lissa staje się niespokojna. Nie była osoba lubiącą rozmawiać o makabrycznych rzeczach. Oczy Masona zabłysnęły.
    – Jaka jest najlepsza bron żeby to zrobić?
    Moja matka dobrze to przemyślała.
    – Siekiera. Możesz lepiej wyważyć cios.
    Zrobiła płynny ruch by to zilustrować.
    – Super – powiedział – mam nadzieję, że pozwolą mi nosić siekierę.
    To był komiczny i groteskowy pomysł – odkąd siekiery były poręcznymi broniami noszonymi dookoła? Przez pół sekundy, myśl że Mason mógłby iść ulicą z siekierą ponad swoim ramieniem poprawiła mi na trochę nastrój. Ten moment szybko minął. Szczerze mówiąc, nie mogłam uwierzyć, że prowadzimy te rozmowę podczas Świat. Jej obecność wszystko zepsuła.
    Na szczęście zgromadzenie rozproszyło się. Christian i Lissa wyszli zająć się swoimi sprawami, Dymitri i Tasza najwyraźniej mieli dużo do nadrobienia. Mason i ja byliśmy w połowie drogi do dormitorium dampirów, gdy dołączyła do nas moja matka. Żadne z nas się nie odezwało.
    Ciemne niebo było usiane gwiazdami, ostrymi i jasnymi. Ich blask pasował do lodu i śniegu wokół nas. Nosiłam swoja kurkę w kolorze kości słoniowej ze sztucznym, futrzanym przybraniem. Bardzo dobrze utrzymywała ciepło mojego ciała, nawet jeśli nie miałam nic przeciwko chłodnym powiewom wiatru muskającym moje policzki. Przez cały czas odkąd szliśmy czekałam aż moja matka skręci w kierunku strefy strażników, ale ona weszła z nami prosto do dormitorium.
    – Chciałabym z tobą porozmawiać – powiedziała w końcu.
    Mój alarm się włączył. Co powinnam teraz zrobić?
    To było wszystko co powiedziała, ale Mason natychmiast wychwycił aluzję. Nie był ani głupi ani nieświadomy towarzyskich sygnałów, ale w tym momencie chciałam żeby był. Znalazłam w tym nieco ironii: chciał walczyć z każdą strzygą na świecie, a bał się mojej matki. Spojrzał na mnie przepraszająco, wzruszył ramionami i powiedział:
    – Musze się dostać do… ym… pewnego miejsca. Zobaczymy się później.
    Z żalem patrzyłam jak odchodzi. Miałam ochotę pobiec za nim. Prawdopodobnie moja matka zaatakowałaby mnie i podbiła kolejne oko, gdybym próbowała ucieczki. Lepiej było robić rzeczy po jej myśli i mieć to za sobą.
    Czując się niekomfortowo, patrzyłam wszędzie tylko nie na nią i czekałam aż zacznie mówić. Kątem oka zauważyłam, że kilka osób się nam przygląda. Przypomniałam sobie, że prawdopodobnie każdy na świecie wiedział, że to ona podbiła mi oko i nagle postanowiłam że nie chcę mieć świadków dla jakiegokolwiek wykładu który zamierzała mi dać.
    – Chcesz… ym… iść do mojego pokoju? – spytałam.
    Wyglądała na zaskoczoną, prawie niepewną.
    – Oczywiście.
    Zaprowadziłam ja na górę, trzymając się w bezpiecznej odległości, kiedy szłyśmy.
    Niezręczne napięcie między nami wzrastało. Nie powiedziała nic gdy doszłyśmy do mojego pokoju, ale dostrzegłam jak dokładnie ocenia każdy jego kąt, jakby mogły się tam czaić strzygi.
    Niepewna co powinnam zrobić, usiałam na łóżku i czekałam, podczas gdy ona przechadzała się tam i z powrotem. Przejechała palcami przez stos książek o zachowaniach zwierząt i ewolucji.
    – Są potrzebne do sprawozdań?
    – Nie. Interesuję się nimi. To wszystko.
    Uniosła brwi. Nie wiedziała tego. Ale skąd mogła? Nie wiedziała nic o mnie. Kontynuowała swoje oszacowywanie, zatrzymując się na niewielkiej rzeczy, która najwyraźniej ją zaskoczyła – zdjęciu moim i Lissy przebranych za wróżki w Halloween. Niespodzianka. To było jakby moja matka spotykała mnie po raz pierwszy. Nagle odwróciła się i wyciągnęła do mnie rękę.
    – Proszę.
    Zaskoczona pochyliłam się do przodu i wsunęłam swoja rękę pod jej. Coś małego i zimnego spadło na moją dłoń. To był okrągły naszyjnik z wisiorkiem, mały – niewiele większy niż dziesięciocentówka w średnicy. Srebrna podstawa trzymała płaski dysk z kolorowymi szklanymi kołami. Marszcząc brwi, przesunęłam kciukiem po jego powierzchni. To dziwne, ale koła wyglądały prawie jak oczy. Jedno wewnętrzne było małe, zupełnie jak źrenica. Było tak ciemnoniebieskie, że wyglądało na czarne. Otaczał je większy, bladoniebieski krąg, który z kolei otoczony był przez koło bieli. Bardzo cienki pierścień ciemnoniebieskiego koloru zamykał go od zewnątrz.
    – Dziękuje. – powiedziałam. Nie spodziewałam się niczego od niej. Prezent był dziwny – po co do cholery dała mi oko? – ale to był prezent.
    – Ja… Nie mam nic dla ciebie.
    Skinęła głową. Jej twarz znowu była pusta i obojętna.
    – Nie szkodzi. Niczego nie potrzebuję.
    Odwróciła się i ponownie zaczęła chodzić po pokoju. Nie miała na to dużo miejsca ale jej krótki wzrost sprawiał, że stawiała mniejsze kroki. Za każdym razem, gdy mijała okno ponad moim łóżkiem, światło odbijało się w jej kasztanowych włosach rozświetlając je. Obserwowałam ją z zaciekawieniem i zdałam sobie sprawę, że była tak samo zdenerwowana jak ja. Zatrzymała się w swoim tempie i spojrzała z powrotem na mnie.
    – Jak twoje oko?
    – Coraz lepiej.
    – Dobrze.
    Otworzyła usta, a ja miałam wrażenie, że była o krok od przeprosin. Ale nie. Kiedy ponownie zaczęła chodzić, postanowiłam, że nie mogę znieść tej bezczynności. Zaczęłam odkładać swoje prezenty.
    Dzisiaj rano zdobyłam całkiem niezły połów rzeczy. Jedną z nich była sukienka z jedwabiu od Taszy; czerwona i haftowana w kwiaty. Moja mama przyglądała się jak wieszam jaą w maleńkiej wnękowej szafie.
    – To bardzo miłe ze strony Taszy.
    – Tak – zgodziłam się. – Nie wiedziałam, że zamierza mi coś podarować. Lubię ją.
    – Ja też.
    Odwróciłam się od szafy ze zdziwieniem i spojrzałam na mamę. Jej zdziwienie odzwierciedlało moje. Gdybym nie znała się lepiej, powiedziałabym, że właśnie się w czymś zgodziłyśmy. Może stał się cud Bożego Narodzenia.
    – Strażnik Belikov będzie odpowiednią partią dla niej.
    – Ja… – mrugnęłam – Dymitri?
    – Strażnik Belikov – poprawiła mnie surowo, nie akceptując mojego zwracania się do strażnika po imieniu.
    – Jak… Jakiego rodzaju partią? – spytałam.
    Uniosła brew.
    – Nie słyszałaś? Poprosiła go aby został jej strażnikiem – odkąd nie ma żadnego.
    Czułam się, jakbym znowu została uderzona pięścią.
    – Ale on… jest przydzielony tu. Do Lissy.
    – Przydział zawsze może zostać zmieniony. I niezależnie od reputacji Ozerów… ona ciągle jest z rodziny królewskiej. Jeśli zechce, może osiągnąć swój cel.
    Wpatrywałam się ponuro w przestrzeń.
    – Tak więc zgaduję, że są przyjaciółmi i wszystkim.
    – Więcej niż to – albo mogliby być.
    Bam! Uderzona jeszcze raz.
    – Co?
    – Hmm?? Oh. Ona… interesuje się nim. – Ton mojej matki wskazywał na to, że nie interesowały ją romantyczne sprawy.
    – Tasza chce mieć wampirze dzieci, więc to możliwe że mogą zrobić… hm… ustawienie jeśli on byłby jej strażnikiem.
    O. Mój. Boże.
    Czas zamarł.
    Moje serce przestało bić.
    Zdałam sobie sprawę, że moja mama czekała na odpowiedź. Oparła się na moim biurku i obserwowała mnie. Może była w stanie dopaść Strzygi ale była zupełnie nieświadoma moich uczuć.
    – Czy… Czy on zamierza to zrobić? Zostać jej strażnikiem? – spytałam z trudem.
    Wzruszyła ramionami.
    – Nie sądzę żeby już się na to zgodził, ale oczywiście to zrobi. To jest świetna okazja.
    – Oczywiście – powtórzyłam.
    Dlaczego Dymitri miałby stracić szansę zostać strażnikiem swojej przyjaciółki i mieć z nią dziecko?
    Myśl, że moja mama powiedziała coś jeszcze, ale tego nie słyszałam. Nie słyszałam niczego. Kontynuowałam myślenie o Dymitrim opuszczającym Akademię, opuszczającym mnie. Pomyślałam o tym, że Dymitri i Tasza tak dobrze ze sobą koegzystują. A następnie po tych wspomnieniach moja wyobraźnia zaczęła komponować przyszłe scenariusze. Tasza i Dymitri razem. Dotykający się. Całujący. Nadzy. Inne rzeczy…
    Zamknęłam oczy na pół sekundy po czym je otworzyłam.
    – Jestem naprawdę zmęczona.
    Zatrzymała się w środku zdania. Nie miałam pojęcia co mówiła przed tym jak jej przerwałam.
    – Jestem naprawdę zmęczona – powtórzyłam. Słyszałam obojętność w swoim głosie. Pustka. Zero emocji. – Dziękuję za oko… hm… rzecz… ale jeśli nie masz nic…
    Patrzyła na mnie ze zdziwieniem i widocznym na twarzy zakłopotaniem. Wtedy, tak po prostu, jej zwykła ściana chłodnego profesjonalizmu wróciła na swoje miejsce. Do tego momentu nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo ją opuściła. Ale zrobiła to. Tylko na krótki czas stała się w stosunku do mnie wrażliwa. Teraz ta wrażliwość zniknęła.
    – Jasne. – powiedziała sztywno – Nie chcę ci przeszkadzać.
    Chciałam jej powiedzieć, że tak nie było. Chciałam jej powiedzieć, że nie wykopuję jej z jakiegokolwiek osobistego powodu. I chciałam jej powiedzieć że pragnęłam aby była rodzajem kochającej, wyrozumiałej matki o której zawsze tylko słyszałam; takiej której możesz się zwierzyć. Być może nawet z nią mogłabym omówić moje problemy miłosne. Boże. Chciałabym móc powiedzieć o tym komukolwiek. W szczególności teraz. Ale byłam zbyt wciągnięta w swój osobisty dramat żeby powiedzieć słowo. Czułam się jakby ktoś rozerwał moje serce i porzucił po drugiej stronie pokoju. To był palący, przejmujący ból w klatce piersiowej i nie miałam pojęcia jak mogłabym się go kiedykolwiek pozbyć.
    To było do przyjęcia, że nie mogę mieć Dymitriego. Ale uświadomić sobie, że ktoś inny mógł, to zupełnie co innego. Nie powiedziałam do niej nic więcej, ponieważ moja zdolność mowy nie istniała. Furia błysnęła w jej oczach; jej usta przybrały mocno niezadowolony wyraz, który często nosiła. Bez słowa odwróciła się i wyszła trzaskając drzwiami. To trzaśniecie drzwiami było czymś, co w rzeczywistości sama miałam ochotę zrobić. Chyba naprawdę dzieliłyśmy jakieś geny.
    Ale zapomniałam o niej niemal natychmiast. Kontynuowałam siedzenie i myślenie. Myślenie i wyobrażanie. Spędziłam resztę dnia robiąc niewiele więcej. Opuściłam obiad. Uroniłam kilka łez. Ale przede wszystkim po prostu siedziałam na łóżku myśląc i pogrążając się coraz bardziej i bardziej w depresji.
    Odkryłam również, że jedyną rzeczą gorszą od wyobrażania sobie Dymitra i Taszy jest pamiętanie kiedy Dymitri i ja byliśmy razem.
    Już nigdy mnie nie dotknie tak jak wtedy, nigdy nie pocałuje…
    To były najgorsze święta wszechczasów.

Rozdział dziesiąty

    Wyjazd na narty nie mógłby nadejść w lepszym momencie. Niemożliwym było usunięcie z głowy sprawy Tashy i Dymitra, ale w ostateczności pakowanie i przygotowywanie się do wyjazdu upewniało mnie, że nie poświęcałam jej stu procent uwagi. Tylko jakieś dziewięćdziesiąt pięć.
    Rozpraszały mnie także inne sprawy. Akademia mogłaby – słusznie – być nadopiekuńcza, gdy spadła na nas ta cała sprawa, ale czasem oznaczało to całkiem fajne rzeczy. Przykład: Akademia miała dostęp do kilku prywatnych odrzutowców. To zaś oznaczało brak zagrożenia atakami strzyg na lotnisku oraz podróż w dobrym stylu. Każdy odrzutowiec był mniejszy od publicznego samolotu, ale siedzenia, bardzo wygodne, posiadały mnóstwo miejsca na nogi. Wyciągały się tak, że praktycznie można by w nich leżeć i spać. W razie dłuższej podróży oglądaliśmy telewizję na małych, osadzonych w siedzeniach konsolach. Czasami wyświetlały wirtualne posiłki. To uatrakcyjniało nam lot, który jednakże mógł być zbyt krótki na jakiekolwiek filmy i prawdziwe jedzenie. (nie miałam pojęcia zielonego jak to inaczej przetłumaczyć – pannalawenda)
    Wylecieliśmy późną porą dwudziestego szóstego. Kiedy wsiadłam na pokład, rozejrzałam się w poszukiwaniu Lissy, gdyż chciałam z nią pogadać. Nie rozmawiałyśmy tak naprawdę od świątecznego posiłku. Nie zaskoczyła mnie siedząc z Christianem, wyglądali jakby nie życzyli sobie dodatkowego towarzystwa. Nie mogłam dosłyszeć ich rozmowy, ale otulił ją ramieniem i miał tak rozluźniony, rozmarzony wyraz twarzy, jaki wywoływała u niego tylko Lissa. Pozostawałam w pełnym przekonaniu, że nigdy nie zająłby się ochroną Lissy tak dobrze jak ja, ale wyraźnie dawał jej szczęście. Przykleiłam do twarzy uśmiech i kiwnęłam do nich, przemierzając korytarz w kierunku miejsca, gdzie czekał na mnie Mason. Idąc, przeszłam również koło siedzących razem Dymitra i Tashy. Dosadnie ich zignorowałam.
    – Hej – powiedziałam, wślizgując się na miejsce obok Masona.
    Uśmiechnął się do mnie.
    – Hej. Gotowa na narciarskie wyzwanie?
    – Jak nigdy.
    – Nie martw się, dam ci fory.
    Prychnęłam drwiąco i ponownie oparłam głowę na siedzeniu.
    – Tak bardzo się łudzisz.
    – Trzeźwo myślący faceci są nudni.
    Ku memu zaskoczeniu jego dłoń ześliznęła się na moją, przykrywając ją całkowicie. Jego skóra była ciepła, a ja poczułam mrowienie w miejscach, gdzie mnie dotknął. Zaskoczyło mnie to. Byłam przekonana, że Dymitr jest jedynym, na którego reagowałam.
    Nadszedł czas by ruszyć dalej, pomyślałam. Tak jak Dymitr. Powinnam zrobić to już dawno temu.
    Złapałam go niespodziewanie, splatając nasze palce razem.
    – Też tak myślę. Będzie świetna zabawa.
    I była.
    Starałam się wciąż pamiętać, że znaleźliśmy się tu ze względu na tragedię, że gdzieś w świecie były Strzygi i ludzie, którzy mogą ponownie zaatakować. Nikt więcej nie wydawał się o tym myśleć i przyznaję, przechodziłam ciężkie chwile.
    Ośrodek był świetny. Zbudowany na wzór chaty z okrąglaków, ale żadna pionierska chata nie pomieściłaby setek ludzi ani miałaby tak luksusowych kwater. Okna były wysokie i pięknie łukowate, przyciemnione dla wygody Morojów. Kryształowe latarnie – elektryczne, ale przypominające pochodnie – wiszące wokół wszystkich wejść, dawały całemu budynkowi iskrzący, niemal ozdobny wygląd.
    Góry – co nocą moje ulepszone oczy ledwie mogły zobaczyć – otaczały nas i zakładałam się, że za dnia widok zapierał dech w piersiach. Jedna strona prowadziła do stoków, uzupełniona o strome wzgórza, windy i liny holownicze. Po drugiej stronie znajdowało się lodowisko, co bardzo mnie ucieszyło po straconej okazji przy chatce. Blisko niego znajdowały się małe pagórki przeznaczone do ślizgania.
    I to był jedynie teren wokół ośrodka.
    Wewnątrz cała aranżacja została stworzona, by zaspokoić potrzeby Morojów. Pod ręką stali karmiciele, zdolni służyć przez całą dobę. Stoki działały nocną porą. Straże i opiekunowie okrążali całe miejsce. Wszystko, czego żywy wampir mógł zapragnąć.
    Główny korytarz miał katedralny sufit i olbrzymi wiszący żyrandol. Podłoga składała się ze skomplikowanie ułożonych marmurowych płytek. Recepcja była otwarta przez cały czas, gotowa na spełnianie każdych naszych zachcianek. Reszta ośrodka, korytarze i hole, miały czerwono czarno złotą kolorystykę. Głęboki odcień czerwieni dominował nad resztą barw i zastanawiałam się, czy to podobieństwo do krwi było przypadkowe. Lustra i dzieła sztuki upiększały ściany, tu i tam stały zdobione ornamentami stoły. Dźwigały bladozielone wazony z nakrapianymi fioletem orchideami, które wypełniały powietrze ostrym zapachem.
    Pokój, który dzieliłam z Lissą był większy od wszystkich w dormitorium razem wziętych i miał te same bogate kolory jak w pozostałej części ośrodka. Dywan był tak miękki i głęboki, że wchodząc szybko zrzuciłam buty i przeszłam po nim bosymi stopami, rozkoszując się sposobem, w jakim moje stopy wsiąkały w tą miękkość. Miałyśmy wręcz królewskie łoża, nakryte pierzynami i taką ilością poduszek, że przysięgam, człowiek mógłby się w nich zgubić i nigdy nie zostać znalezionym. Francuskie drzwi otwierały się na przestrzenny balkon, na którym, biorąc pod uwagę, że to najwyższe piętro, mogłoby być świetnie, gdyby nie to, że na dworze panował totalny mróz. Podejrzewałam, że dwuosobowa gorąca wanna na dalekim końcu miała wynagrodzić to zimno.
    Tonąc w takim luksusie sięgnęłam punktu przeciążenia, gdzie cała reszta wyposażenia zdawała się wirować mi przed oczami. Głęboko czarna, marmurowa wanna. Telewizor plazmowy. Tabliczka czekolady i inne przekąski. Kiedy wreszcie zdecydowaliśmy się iść na narty, musiałam praktycznie siłą odciągnąć się od tego pokoju. Mogłabym tam spędzić prawdopodobnie resztę wakacji, leżąc i będąc całkowicie kontenta.
    Wyszliśmy wreszcie na zewnątrz i po raz pierwszy udało mi się wypchnąć z głowy Dymitra oraz moją mamę; zaczęłam się dobrze bawić. Z pewnością pomógł olbrzymi rozmiar ośrodka; istniała mała szansa, że na nich wpadnę.
    Po raz pierwszy od tygodni byłam w stanie skupić się na Masonie i zdałam sobie sprawę jaki był fajny. Spotykałam się też częściej niż zwykle z Lissą, co dodatkowo poprawiło mój nastrój. Razem z Lissą, Christianem, Masonem i mną spędzaliśmy czas na takich jakby podwójnych randkach. Wszyscy czworo spędziliśmy niemal cały pierwszy dzień jeżdżąc na nartach, z tym, że dwójka Morojów miała problem z nadążeniem. Zwracając uwagę na to, co z Masonem przeszliśmy na zajęciach, nie baliśmy się śmiałych zjazdów. Nasza konkurencyjna natura sprawiła, że byliśmy żądni wejścia sobie w drogę i prześcignięcia siebie nawzajem.
    – Macie skłonności samobójcze. – skomentował Christian w pewnym momencie.
    Było ciemno na zewnątrz i wysoka lampa podświetlała jego zdezorientowaną twarz. We dwoje z Lissą czekali na dole stoku, obserwując nasze – moje z Masonem- zjazdy. Przemieszczaliśmy się z szaleńczą prędkością. Część mnie, która usiłowała uczyć się kontroli i mądrości od Dymitra wiedziała, że to niebezpieczne, ale reszta mnie lubiła tą brawurę. Ciemna smuga buntowniczości jeszcze mnie nie opuściła.
    Mason wyszczerzył zęby, gdy zatrzymując się w ślizgu wzbiliśmy w powietrze sporo śniegu.

    – Nie. To była tylko rozgrzewka. Mam na myśli, że Rose była w stanie za mną nadążyć, łatwizna.
    Lissa potrząsnęła głową.
    – Nie przesadzacie lekko?
    Spojrzeliśmy na siebie z Masonem.
    – Nie.
    Znów potrząsnęła głową.
    – No cóż, my idziemy do środka. Spróbujcie się nie pozabijać.
    Odeszła z Christianem ramię w ramię. Odprowadziłam ich wzrokiem i odwróciłam się do Masona.
    – Jestem gotowa na dużo więcej. A ty?
    – Absolutnie.
    Wróciliśmy wyciągiem na szczyt wzgórza. Kiedy już mieliśmy zjeżdżać, Mason wtrącił.
    – Ok., co powiesz na to? Potrąć tamtych dwóch magnatów*, potem przeskocz krawędź, zawróć obrotowo unikając tamtych drzew i wyląduj tam.
    Podążałam za jego palcem, kiedy wskazał postrzępioną ścieżkę na dole największego zbocza.
    – To jedno jest naprawdę szalone, Mason.
    – Ah – powiedział triumfalnie – Wreszcie spękała. Warknęłam.
    – Nie spękała. – po kolejnym zbadaniu jego szaleńczej trasy, zgodziłam się. – Ok., zróbmy to.
    Zrobił gest w moją stronę.
    – Ty pierwsza.
    Wzięłam głęboki oddech i podskoczyłam. Moje narty sunęły gładko po śniegu i przeszywający wiatr uderzał w moją twarz. Porządnie i precyzyjnie wykonałam pierwszy skok, ale widząc przed sobą dalszą część trasy, zrozumiałam nagle jak to było niebezpieczne. Musiałam podjąć decyzję w okamgnieniu. Jeżeli tego nie zrobię, gadka Masona nigdy nie dobiegnie końca – poza tym naprawdę chciałam mu coś udowodnić. Jeżeli sobie poradzę, będę mogła czuć się całkiem bezpiecznie w kwestii swojej fantastyczności. Jeśli jednak spróbowałabym i nawaliła… mogłam skręcić kark.
    Gdzieś w mojej głowie, głos, który podejrzanie przypominał ten Dymitra, zaczął mówić mi na temat mądrych wyborów i uczenia się, kiedy należy zachować umiar.
    Zdecydowałam się go zignorować.
    Trasa okazała się tak ciężka, jak się tego obawiałam, ale przejeżdżałam ją doskonale, jeden szaleńczy ruch, za drugim. Śnieg fruwał wokół mnie kiedy wykonałam ten ostry, niebezpieczny zakręt. Kiedy bezpiecznie dotarłam na dół, spojrzałam w górę i zobaczyłam dziko machającego Masona. Nie mogłam zrozumieć o co mu chodzi i co mówi, ale wyobrażałam sobie jego wiwaty. Odmachałam mu i czekałam, aż pójdzie w moje ślady.
    Ale nie poszedł. I to dlatego, że w połowie drogi nie wytrzymał jednego skoku. Narty rozjechały się, wykręcając jego nogi. Upadł w dół.
    Dotarłam do niego prawie równocześnie z pracownikami ośrodka. Ku uldze wszystkich, Mason nie złamał karku ani niczego innego. Jego kostka zdawała się być paskudnie skręcona, co i tak uniemożliwiało mu narciarstwo podczas reszty pobytu.
    Jedna z instruktorek monitorujących stok podbiegła naprzeciw, z twarzą pełną furii.
    – Co wy dzieciaki sobie myślałyście? – wykrzyczała. Obróciła się do mnie. – Nie mogłam uwierzyć własnym oczom, kiedy zrobiłaś te idiotyczne popisówki! – Jej pełne furii spojrzenie opadło na Masonie – A wtedy ty musiałeś iść śmiało i ją naśladować!
    Chciałam kłócić się, że to wszystko był jego pomysł, ale wina nie miała w tej sprawie najmniejszego znaczenia. Byłam po prostu szczęśliwa, że nic mu się nie stało. Ale kiedy weszliśmy wszyscy do środka, zaczęło mnie gnębić poczucie winy. Zachowałam się nieodpowiedzialnie. Co by było, gdyby stała mu się poważna krzywda? Zatańczyły mi przed oczami okropne wizje. Mason ze złamaną nogą… złamanym karkiem…

    Co ja sobie myślałam? Nikt mnie nie zmusił do tego zjazdu. Mason to zaproponował… ale nie sprzeciwiłam się. Niebiosa wiedzą, że prawdopodobnie powinnam. Mogłabym znieść jakieś kpiny, ale Mason wystarczająco za mną szalał, że jakaś babska sztuczka szybko ukróciłaby to szaleństwo. Wpadłam w sidła ekscytacji i ryzyka – podobnie, kiedy całowałam Dymitra – nie myśląc wiele o konsekwencjach, bo w sekrecie, w głębi duszy, to impulsywne pragnienie bycia dziką, szaloną wciąż się czaiło.
    Mason też to miał i było to wymierzone we mnie.
    Mentalny głos Dymitra upomniał mnie raz jeszcze.
    Kiedy Mason bezpiecznie dotarł do ośrodka, dostał lód na kostkę, wyniosłam nasz sprzęt z powrotem na zewnątrz, stawiając go naprzeciwko magazynów. Kiedy wracałam do środka, przeszłam przez inne drzwi wejściowe niż zwykle. Było ono za wielkim, otwartym gankiem z ozdobnymi drewnianymi poręczami. Ganek był wybudowany w kierunku gór i miał zapierający dech w piersiach widok na szczyty i wzniesienia wokół- jeśli lubisz wystarczająco długo stać na kompletnym mrozie, by to podziwiać – czego wielu raczej nie robiło.
    Wspięłam się po kilku stopniach na ganek, otrzepując jednocześnie z butów śnieg. W powietrzu wisiał ciężki zapach, ostry i słodki zarazem. Coś w nim wydawało mi się znajome, ale nim zdążyłam to zidentyfikować, doszedł mnie z cienia czyjś głos.
    – Hej, little damphir.
    Zaskoczona, zdałam sobie sprawę, że rzeczywiście był ktoś jeszcze na ganku. Facet – Moroj – opierał się o ścianę niedaleko drzwi. Uniósł papierosa do ust, zaciągnął się nim długo i rzucił go na podłogę. Przydepnął niedopałek i wysłał mi cwaniackie spojrzenie. To był ten zapach, zrozumiałam nagle. Luksusowe papierosy.
    Zatrzymałam się ostrożnie i skrzyżowałam ręce na ramionach. Był nieco niższy od Dymitra, ale nie był tak wychudzony jak to Moroje zwykli wyglądać. Długi, ciemnoszary płaszcz – prawdopodobnie zrobiony z niewiarygodnie drogiej kaszmirowo- wełnianej mieszanki – przylegał do jego ciała wyjątkowo dobrze; skórzane, eleganckie buty, które nosił, wskazywały na jeszcze większy wydatek. Miał brązowe włosy, wyglądające jakby celowo stylizowano je na nieco rozczochrane, a jego oczy były niebieskie albo zielone. – światło było zbyt słabe, żeby się upewnić. Stwierdziłam, że miał ładną twarz i oceniłam, że jest kilka lat starszy ode mnie. Wyglądał, jakby dopiero co wyszedł z uroczystej kolacji.
    – Tak? – spytałam.
    Jego oczy prześliznęły się po moim ciele. Przyzwyczaiłam się do uwagi, jaką zwracali na mnie chłopcy Moroje. To nie było po prostu zazwyczaj takie bezpośrednie. I zwykle nie byłam zawinięta w zimowe ciuchy, nosząc szlachetną śliwę pod okiem.
    Potrząsnął ramionami.
    – Po prostu mówiłem hej, to tyle.
    Czekałam na więcej, ale jedyne co zrobił, to wcisnął dłonie w kieszenie płaszcza. Również wzruszając ramionami, zrobiłam parę kroków w przód.
    – Dobrze pachniesz, wiesz o tym? – spytał niespodziewanie.
    Znów się zatrzymałam i spojrzałam na niego zmieszana, co tylko lekko powiększyło jego chytry uśmiech.
    – Ja… um, co?
    – Dobrze pachniesz – powtórzył.
    – Żartujesz sobie? Przez cały dzień się pociłam. Jestem obrzydliwa. – chciałam odejść, ale było coś fascynującego w tym facecie. Nie uważałam go jako takiego za atrakcyjnego; byłam niespodziewanie zainteresowana rozmową z nim.
    – Pot to nic takiego. – powiedział, opierając głowę o ścianę i spojrzał zamyślony w górę. – Pot towarzyszy niektórym najwspanialszym chwilom w życiu. Tak, jeśli jest go za dużo, jest stary i nieprzyjemny, robi się całkiem obrzydliwie. Ale na pięknej kobiecie? Upajająco. Jeśli mogłabyś czuć jak wampir, wiedziałabyś o czym mówię. Większość ludzi to psuje i tonie w perfumach. Perfumy mogą być dobre… zwłaszcza, gdy idą w parze z naturalną chemią ciała. Ale ty potrzebujesz tylko nutki. Zmieszaj 20 procent tego i 80 procent własnego potu…mmm. – Przechylił głowę na bok i spojrzał na mnie – zabójczo sexy.
    Nagle przypomniałam sobie Dymitra i jego wodę po goleniu. Tak. Tamto było zabójczo sexy, ale nie miałam zamiaru mówić temu gościowi o tym.
    – No cóż, dzięki za lekcję higieny. – powiedziałam. – ale nie posiadam żadnych perfum oraz wybieram się właśnie pod prysznic, by zmyć z siebie te potne mechanizmy. Wybacz.
    Wyciągnął paczkę papierosów, oferując mi poczęstunek. Poruszył się tylko o krok bliżej, ale to wystarczyło, bym wyczuła u niego coś więcej. Alkohol. Potrząsnęłam głową na jego propozycję, a on wyjął jednego dla siebie.
    – Zły nałóg. – powiedziałam, obserwując jak go podpalał.
    – Jeden z wielu. – odpowiedział, wolno się zaciągając. – Jesteś tu z Akademią św. Władimira?
    – Jop.
    – Więc będziesz strażnikiem, gdy dorośniesz?
    – Oczywiście.
    Wypuścił z płuc dym i patrzyłam jak szybuje w ciemną noc. Nadzwyczajne zmysły wampira, czy nie, cudem było, że mógł wyczuć coś poza zapachem tych papierosów.
    – Jak długo potrwa, nim będziesz dorosła? – spytał – mógłbym potrzebować strażnika.
    – Kończę szkołę na wiosnę. Ale już dałam komuś słowo. Wybacz.
    W jego oczach zabłysło zaskoczenie.
    – Tak? Komu?
    – Wazylisie Dragomir.
    – Ah – wyszczerzył się w ogromnym uśmiechu. – Wiedziałem, że byłaś kłopotliwa tak szybko, jak cię tylko zobaczyłem. Jesteś córką Janine Hathaway.
    – Jestem Rose Hathaway. – poprawiłam go, nie chcąc być definiowana przy użyciu mojej matki.
    – Miło cię poznać, Rose Hathaway. – wyciągnął do mnie odzianą w rękawiczkę dłoń, którą uścisnęłam z lekkim wahaniem. – Adrian Iwaszkow.
    – I ty myślisz, że ja jestem kłopotliwa? – wymamrotałam. Iwaszkowie byli rodziną królewską, jedną z najbogatszych i najpotężniejszych. Stanowili typ ludzi, którzy byli przekonani, że zdobędą wszystko co zechcą i tym samym mogą wchodzić innym w drogę. Nie zdziwiła mnie więc jego arogancja.
    Zaśmiał się. Jego śmiech był przyjemny, głęboki i prawie melodyjny. Przywiódł mi na myśl kapiący z łyżki ciepły karmel.
    – Wygodne, co? Nasza reputacja nas wyprzedza.
    Potrząsnęłam głową.
    – Nic o mnie nie wiesz. I znam jedynie tę twojej rodziny. O tobie nie wiem nic.
    – A chcesz? – spytał kpiąco.
    – Wybacz. Nie interesują mnie starsi faceci.
    – Mam dwadzieścia jeden lat. Nie tak wiele więcej od ciebie.
    – Mam chłopaka. – to było małe kłamstewko. Mason nie był właściwie moim chłopakiem, ale myślałam, że Adrian da mi spokój jeśli pomyśli, że jestem zajęta.
    – Śmieszne, że nie wspomniałaś o tym od razu. – wydumał Adrian. – To nie on podbił ci to oko, czy nie?
    Poczułam, że się czerwienię, pomimo panującego zimna. Łudziłam się, że może nie zauważy tego oka, co było zwyczajnie głupie. Z jego wampirzym wzrokiem, prawdopodobnie dostrzegł to w momencie, gdy weszłam na ganek.

    – To byłaby ostatnia rzecz, jaką by w życiu zrobił. Nabawiłam się tego podczas… treningu. Mam na myśli, trenuję, by zostać strażnikiem. Nasze zajęcia są zawsze brutalne.
    – To całkiem seksowne. – Upuścił drugiego papierosa na ziemię i zgasił go stopą.
    – Walenie mnie w oko?
    – No cóż, nie. Oczywiście, że nie. Mam na myśli, że pomysł walki z tobą jest seksowny. Jestem wielkim fanem sportów kontaktowych.
    – Wierzę, że jesteś. – powiedziałam sucho. Był arogancki i nachalny, ale jeszcze nie mogłam zmusić siebie do odejścia.
    Odwróciłam się na dźwięk kroków. Mia przeszła przez ścieżkę i wkroczyła po schodach na górę. Kiedy nas ujrzała, gwałtownie przystanęła.
    – Hej, Mia.
    Przerzucała wzrok między naszą dwójką.
    – Kolejny facet? – spytała. Po tonie jej głosu, można było wywnioskować, że byłam w posiadaniu własnego męskiego haremu.
    Adrian obdarzył mnie pytającym, rozbawionym spojrzeniem. Zacisnęłam zęby i zdecydowałam nie uczcić tego odpowiedzią. Wolałam nietypową grzeczność.
    – Mia, to jest Adrian Iwaszkow.
    Adrian użył tego samego czaru, jakim posłużył się wobec mnie. Potrząsnęła ręką. – Zawsze miło poznać przyjaciółkę Rose, zwłaszcza tak śliczną. – powiedział to tak, jakbyśmy znali się od dzieciństwa.
    – Nie jesteśmy przyjaciółkami – wyprostowałam. Tak wiele dla uprzejmości.
    – Rose spotyka się tylko z facetami i psychopatami – powiedziała Mia. Jej głos nosił typową pogardę, którą do mnie żywiła, ale coś w jej spojrzeniu mówiło mi, że Adrian złapał jej zainteresowanie.
    – Cóż – stwierdził pogodnie – Ponieważ jestem jednocześnie psychopatą i facetem, to by wyjaśniało dlaczego jesteśmy takimi dobrymi kumplami.
    – Ty i ja też się nie przyjaźnimy. – powiedziałam mu.
    Zaśmiał się.
    – Zawsze grasz trudną do zdobycia?
    – Ona nie jest trudna do zdobycia. – wtrąciła Mia, wyraźnie zmartwiona skupieniem uwagi Adriana na mnie. – Wystarczy, że spytasz o to połowy kolesi w naszej szkole.
    – O tak – odcięłam się – i możesz spytać pozostałą połowę o Mię. Jeśli możesz zrobić jej przysługę, ona zrobi wiele przysług tobie.
    Kiedy wypowiedziała mi i Lissie wojnę, zdołała zwerbować kilku chłopaków, by rozpowiadali w szkole, że zrobiłam z nimi kilka całkiem niezłych świństw. O ironio, przekonała ich do tego sypiając z nimi osobiście.
    Cień wstydu przemknął przez jej twarz, ale trzymała się jeszcze.
    – Cóż – powiedziała – przynajmniej nie robiłam ich za darmo.
    Adrian wydał z siebie jakieś kocie dźwięki.
    – Skończyłaś? – spytałam – Nadeszła twoja pora spania i dorośli chcieliby porozmawiać. – Młody wygląd Mii stanowił jej czuły punkt, ten, który często uwielbiałam wykorzystywać.
    – Oczywiście. – powiedziała ostro. Jej policzki zaróżowiły się, wzmagając jej wizerunek porcelanowej lalki. – I tak mam lepsze rzeczy do roboty. – odwróciła się przodem do drzwi i zatrzymała się opierając o nie dłoń. Spojrzała na Adriana. – Matka podbiła jej to oko, wiesz?
    Weszła do środka. Ozdobne drzwi zatrzasnęły się za nią.
    Adrian i ja staliśmy w milczeniu. W końcu wyjął kolejnego papierosa i go podpalił.
    – Twoja mama?
    – Zamknij się.
    – Jesteś typem człowieka, który albo ma przyjaciół od serca, albo śmiertelnych wrogów, nieprawdaż? Nikogo pomiędzy. Ty i Wazylisa jesteście jak siostry, huh?
    – Tak myślę.
    – Co u niej?
    – Huh? Co masz na myśli?
    Wstrząsnął ramionami i jeśli nie wiedziałabym, że tak należy robić, powiedziałabym, że przesadzał z tą swobodą.
    – Nie wiem. To znaczy, wiem, że uciekłyście… i była ta sprawa z jej rodziną i Wiktorem Daszkowem…
    Zesztywniałam na wzmiankę o Wiktorze.
    – Więc?
    – Nie wiem. Pomyślałem tylko, że może być jej ciężko to wszystko znieść.
    Badałam go ostrożnie, zastanawiając się do czego dążył. Był mały wyciek na temat zdrowia psychicznego Lissy, ale został dobrze zatamowany. Większość ludzi zapomniała lub uznała plotki za kłamstwo.
    – Muszę już iść. – zdecydowałam, że uniki będą teraz najlepszą taktyką.
    – Jesteś pewna? – w jego głosie brzmiał tylko lekki zawód. W większości wydawał się być tak samo zarozumiały i rozbawiony jak wcześniej. Coś w jego osobie nadal mnie intrygowało, ale cokolwiek to było, nie wystarczyło, by zwalczyć moje uczucia albo ryzykować rozmowę o Lissie. – Myślałem, że to pora na rozmowę dorosłych. Jest wiele dorosłych spraw, które chciałbym z tobą omówić.
    – Jest późno, padam ze zmęczenia i twoje papierosy przyprawiły mnie o ból głowy. – warknęłam.
    – Przypuszczam, że to znośne – zaciągnął się papierosem i wypuścił dym. – Niektóre kobiety myślą, że dzięki temu wyglądam sexy.
    – Myślę, że palisz je i w ten sposób zyskujesz czas na wymyślanie kolejnych dowcipnych tekstów.
    Zakrztusił się dymem, gdzieś pomiędzy śmiechem, a oddechem.
    – Rose Hathaway, nie mogę się doczekać kolejnego spotkania. Jeśli jesteś tak czarująca, gdy jesteś wkurzona i zmęczona oraz tak wspaniała kiedy masz podbite oko i ciuchy narciarskie, musisz być niszcząca w szczytowej formie.
    – Jeśli przez „niszczycielskość” rozumiesz strach o swoje życie, to tak. Masz rację. – Otworzyłam szarpnięciem drzwi. – Dobranoc, Adrian.
    – Wkrótce się zobaczymy.
    – Mało prawdopodobne. Mówiłam ci już, nie jestem zainteresowana starszymi facetami.
    Wkroczyłam do środka. Kiedy drzwi się zamknęły, ledwie dosłyszałam jego zawołanie.
    – Oczywiście, że nie jesteś.

Rozdział jedenasty

    Lissa wstała i wyszła zanim zdążyłam się ruszyć z łóżka, co oznaczało, że gdy szykowałam się następnego dnia, miałam łazienkę tylko dla siebie. Kochałam tę łazienkę. Była ogromna. Moje wielkie łóżko mogłoby się w niej zmieścić. Bardzo gorący prysznic z trzema różnymi dyszami pobudził mnie, choć od wczoraj bolały mnie mięśnie.
    Stojąc przed długim lustrem i rozczesując włosy, z niezadowoleniem zauważyłam, że siniak ciągle był na swoim miejscu. Był znacznie bledszy, jednakże stawał się żółtawy. Jakiś korektor i puder całkowicie go ukryły.
    Skierowałam się na dół w poszukiwaniu jedzenia. Pokój stołowy był w trakcie kończenia wydawania śniadań, ale jedna z kelnerek dała mi na odchodne kilka bułeczek z mąki pszennej, nadziewanych brzoskwiniowym marcepanem.
    Przeżuwając jedną podczas spaceru, rozluźniłam i rozszerzyłam swoje zmysły, aby poczuć gdzie jest Lissa. Po kilku chwilach wyczułam ją na drugiej stronie kampusu, z dala od studenckich kwater. Poszłam tym szlakiem do czasu, gdy znalazłam się przy pokoju na trzeci piętrze. Zapukałam.
    Drzwi otworzył Christian.
    – Przybyła śpiąca królewna. Witamy – wprowadził mnie do środka.
    Lissa siedziała po turecku na łóżku. Uśmiechnęła się na mój widok. Pokój był urządzony z przepychem zupełnie jak mój, ale większość mebli została zepchnięta na bok by stworzyć wolną przestrzeń, w której stała Tasza.
    – Dzień dobry – przywitała się.
    – Cześć – powiedziałam. To by było na tyle, co do unikania jej.
    Lissa poklepała miejsce obok siebie.
    – Musisz to zobaczyć.
    – Co się dzieje? – Usiadłam na łóżku i skończyłam jeść ostatnia bułeczkę.
    – Coś złego. – odparła psotnie. – Spodoba ci się.
    Christian wyszedł na środek pustej przestrzeni i stanął naprzeciwko Taszy. Przyjrzeli się sobie, zapominając o mnie i Lissie. Najwyraźniej moje wejście coś przerwało.
    – Dlaczego nie mogę po prostu utrzymać pochłaniającego zaklęcia? – spytał Christian.
    – Ponieważ zużywa zbyt dużo energii – odpowiedziała.
    Nawet w dżinsach kucyku – i z blizną – udało jej się wyglądać absurdalnie słodko.
    – Dodatkowo możesz zabić swojego przeciwnika.
    Christian zakpił:
    – Dlaczego miałbym nie chcieć zabić strzygi?
    – Nie zawsze będziesz walczył z jedną. Albo możesz potrzebować od niej informacji. Niezależnie od tego, powinieneś być przygotowany na obie sytuacje.
    Zdałam sobie sprawę, że ćwiczą magię ofensywną. Na widok Taszy radosne podniecenie i zainteresowanie zastąpiła posępność. Lissa nie żartowała mówiąc, że robią "złe rzeczy".
    Zawsze podejrzewałam, że praktykują magię ofensywna, ale… łał. Myślenie o tym a widzenie tego na własne oczy było dwiema różnymi sprawami. Używanie czarów jako broni było zakazane. Karalne. Uczniowi eksperymentujący z magią ofensywną mogło to zostać wybaczone i szybko wyegzekwowane w postaci kary, ale dorosły aktywnie uczący nieletniego… tak. Tasza mogła się znaleźć w niezłych tarapatach.
    Przez pół sekundy rozważałam pomysł wydania jej, ale natychmiast z tego zrezygnowałam. Mogę jej nienawidzić za to, że zabiera Dymitra, ale jakaś część mnie wierzyła w to, co ona i Christian robią. Dodatkowo, to było po prostu świetne.
    – Zaklęcie rozpraszające jest również użyteczne – ciągnęła.
    Jej niebieskie oczy stały się intensywnie skupione, jak zawsze gdy moroje skupiali się na używaniu magii. Jej nadgarstek śmignął do przodu i smuga ognia buchnęła przed twarzą Christiana. Nie dosięgła go, ale po tym jak się wzdrygnął, podejrzewałam, że był wystarczająco blisko by poczuć jego ciepło.
    – Spróbuj – zaproponowała.
    Christian wahał się przez chwilę, po czym zrobił ten sam ruch ręką co Tasza. Promień ognia wystrzelił, ale Christian nie miał nad nim tak dobrej kontroli jak ona. Nie osiągnął swojego celu.
    Promień przesunął się w stronę Taszy, ale zanim dotknął jej twarzy rozdzielił się dookoła niej, jakby uderzył w niewidoczną tarczę. Odchyliła kurs rozszczepionych płomieni swoją magią.
    – Nieźle – poza faktem, że mogłeś spalić mi twarz.
    Nawet ja nie chciałam żeby tak się stało. Ale jej włosy… ah, tak. Zobaczylibyśmy jakby pięknie by wyglądała bez tej kruczoczarnej grzywy. Ona i Christian ćwiczyli jeszcze chwilę. Z biegiem czasu stawał się coraz lepszy, ale oczywiście nie mógł posuwać się w nauce dalej, nie posiadając umiejętności Taszy.
    Moje zainteresowanie rosło i rosło, ponieważ wciągali się w to coraz bardziej, i zastanawiałam się nad wszystkimi możliwościami jakie może dawać ten rodzaj magii.
    Zakończyli lekcję, gdy Tasza oznajmiła, że musi iść. Christian westchnął, wyraźnie sfrustrowany, że nie był w stanie opanować zaklęcia w godzinę. Jego ambitna natura była prawie tak silna, jak moja.
    – Nadal uważam, że byłoby łatwiej po prostu spalić ich całkowicie – przekonywał.
    Tasza uśmiechnęła się i zaczesała włosy w koński ogon. Tak. Z pewnością mogłaby poradzić sobie bez tych pięknych włosów, w szczególności odkąd wiedziałam jak bardzo Dymitri lubi długie włosy.
    – Łatwiej, bo nie wymaga to tak dużego skupienia. To niechlujstwo. Twoja magia będzie silniejsza na dłuższą metę, jeśli się tego nauczysz. I, jak już mówiłam, to ma wiele zastosowań.
    Nie chciałam się z nią zgodzić, ale nic nie mogłam na to poradzić.
    – To mogłoby być naprawdę przydatne, gdybyś walczył ze strażnikiem. – powiedziałam podekscytowana. – Zwłaszcza jeśli całkowite spalenie strzygi wymaga tak dużo energii. Dzięki temu można wykorzystać szybki przepływ siły, by odwrócić uwagę strzyg. I to może je rozproszyć, bo nienawidzą ognia. Wtedy strażnik mógłby je zakołkować. Tym sposobem można by zdjąć całą masę strzyg.
    Tasza uśmiechnęła się do mnie. Niektórzy moroje – jak Lissa i Adrian – uśmiechali się bez pokazywania swoich zębów. Tasza zawsze pokazywała swoje, wliczając w to kły.
    – Dokładnie. Oboje powinniście któregoś dnia zapolować na strzygi. – przekomarzała się.
    – Nie sądzę. – odpowiedziałam.
    Słowa same w sobie nie były złe, ale ton którego użyłam by je wypowiedzieć, z pewnością był. Chłodny. Nieprzyjazny. Tasza popatrzyła na mnie momentalnie zaskoczona moją nagłą zmianą nastawienia, ale zignorowała ją.
    Przez więź poczułam szok Lissy. Jednakże Tasza nie wydawała się tym martwić. Poplotkowała z nami nieco dłużej i oznajmiła Christianowi, że zobaczą się na kolacji. Lissa posłała mi ostre spojrzenie, gdy ona, Christian i ja schodziliśmy w dół spiralnymi schodami prowadzącymi do holu.
    – Co to było? – spytała.
    – Co, co to było? – zapytałam niewinnie.
    – Rose. – powiedziała znacząco. Trudno było odgrywać niewinną, gdy twoja przyjaciółka wiedziała, że możesz czytać w jej myślach. Wiedziałam dokładnie o czym mówiła. – Zachowałaś się wobec Taszy jak jędza.
    – Nie byłam taka bardzo jędzowata.
    – Byłaś niegrzeczna! – wykrzyknęła, schodząc z drogi grupce morojskich dzieci, które przedzierały się przez hol. Były połączone w pary; a za nimi szedł wyglądający na zmęczonego morojski instruktor.
    Położyłam ręce na swoich biodrach.
    – Słuchaj, jestem w złym humorze, dobra? Nie spałam za dobrze. Poza tym, nie jestem taka jak ty. Nie muszę być grzeczna przez cały czas.
    Jak ostatnio często się zdarzało, nie mogłam uwierzyć w to, co właśnie powiedziałam. Lissa wpatrywała się we mnie, bardziej zdziwiona niż zraniona. Christian spojrzał spode łba, będąc na skraju odburknięcia mi, gdy na moje szczęście zjawił się Mason. Nie potrzebował usztywnienia czy czegoś, choć lekko utykał podczas chodzenia.
    – Hej tam, długi-skoczku! – zawołałam wyciągając ku niemu rękę.
    Christian odsunął swój gniew na mnie na później i odwrócił się do Masona.
    – To prawda, że twoje samobójcze ruchy w końcu cie dogoniły?
    Oczy Masona były skupione na mnie.
    – Czy to prawda, że spędzasz czasz Adrianem Ivaskhov'em?
    – Ja… co?
    – Słyszałem, że wczoraj się upiliście.
    – Naprawdę? – spytała zaskoczona Lissa.
    Popatrzyłam na nich dwoje.
    – Nie, oczywiście, że nie! Ledwo go znam.
    – Ale go znasz. – naciskał Mason.
    – Zaledwie.
    – On ma złą reputację – ostrzegła Lissa.
    – Tak – przytaknął Christian – Miał bardzo wiele dziewczyn.
    Nie mogłam w to uwierzyć.
    – Moglibyście nieco zwolnić? Rozmawiałam z nim zaledwie pięć minut! I to tylko dlatego, że zastąpił mi drogę. Gdzie dostaliście takie informacje? – natychmiast, odpowiedziałam na swoje pytanie. – Mia.
    Mason kiwnął głową i łaskie wyglądał na zakłopotanego.
    – Od kiedy z nią rozmawiasz? – spytałam.
    – Po prostu wpadłem na nią, to wszystko – odparł.
    – I uwierzyłeś jej? Wiesz, że ona kłamie przez cały czas.
    – Tak, ale zazwyczaj w każdym kłamstwie jej prawda. A ty z nim rozmawiałaś.
    – Tak. Rozmawiałam. To wszystko.
    Naprawdę próbowałam poważnie traktować myśl o spotykaniu się z Masonem, więc nie doceniłam tego, że mi nie wierzył. Rzeczywiście, wcześniej w roku szkolnym bardzo mi pomógł odkrywając kłamstwa Mii, więc byłam nieco zaskoczona, jego nagłą paranoją. Może gdy jego uczucia do mnie wzrosły, stał się bardziej zazdrosny.
    Niespodziewanie, Christian był tym, który pospieszył mi z pomocą i zmienił temat.
    – Przypuszczam, że dziś nie będziesz jeździł na nartach, co? – wskazał na kostkę Masona, natychmiastowo wywołując jego oburzenie.
    – Co, myślisz, że to mnie spowolni? – spytał Mason.
    Jego gniew zmniejszył się, zastąpiony przez palącą potrzebę udowodnienia swoich możliwości – którą on i ja dzieliliśmy. Lissa i Christian spojrzeli na niego, jakby był szalony, ale wiedziałam, że nic co byśmy nie powiedzieli, mogłoby go zatrzymać.
    – Chcecie z nami iść? – spytałam Lissę i Christiana.
    Lissa pokręciła głową.
    – Nie możemy. Musimy iść na obiad organizowany przez Contas.
    Christian jęknął.
    – Właściwie, to ty musisz iść.
    Trąciła go łokciem.
    – Ty też. W zaproszeniu wyraźnie napisano, że mam zabrać ze sobą gościa. Ponadto, to jest właściwie tylko rozgrzewka przed większą imprezą.
    – Którą? – spytał Mason.
    – Wielki obiadem Priscilli Voda – westchnął Christian.
    Widząc go tak rozgoryczonego, miałam ochotę się uśmiechnąć.
    – Najlepszej przyjaciółki królowej. Wszyscy snobistyczni arystokraci tam będą, i będę musiał założyć garnitur.
    Mason posłał mi uśmiech. Jego wcześniejszy antagonizm zniknął.
    – Narty brzmią coraz lepiej, co? Mniejsze wymagania co do stroju.
    Zostawiliśmy morojów i wyszliśmy na dwór. Mason nie mógł rywalizować ze mną w ten sam sposób co wczoraj; jego ruchy były wolne i niezgrabne. Ciągle, był dobry kiedy wszystko rozważyłam. Uraz nie był tak zły jak się obawialiśmy, ale rozważnie starał się szusować po najprostszej trasie.
    Księżyc w pełni wisiał w ciemnościach, jarząc się w srebrzystej bieli. Światła elektryczne przytłaczało większość z jego oświetlenia na ziemi, ale tu i tam, w cieniu, księżyc rzucał swój blask.
    Chciałam, żeby to wystarczyło, aby uwidocznić okoliczny łańcuch górski, ale jego szczyty ciągle pozostawały pod osłona ciemności. Zapomniałam popatrzeć na nie gdy było jaśniej.
    Bieg był dla mnie niezwykle łatwy, ale zostałam z tyłu z Masonem i tylko od czasu do czasu dokuczałam mu, stwierdzeniem, że jego narciarskie tempo mnie usypia. Nudnie albo nie, miło było być na zewnątrz. Aktywność fizyczna pobudzała moją krew wystarczająco, by pomimo mroźnego powietrza czuć się ciepło.
    Punktowe światła oświetlały śnieg, zamieniając je w ogromne morze bieli z połyskującymi kryształkami płatków. Jeśli udałoby mi się odwrócić i zablokować światła z mojego pola widzenia, mogłabym spojrzeć w górę i zobaczyć, jak gwiazdy rozlewają się na niebie. Były sztywne i krystaliczne na czystym, zimowym niebie.
    Byliśmy poza domem przez większą część dnia, ale tym razem, szybko zakończyłam nasz spacer udając, że jestem zmęczona, by Mason mógł odpocząć. Mógł sobie radzić z łatwym podbiegiem ze skręconą kostką, ale mogłabym powiedzieć, że to zaczynało mu szkodzić.
    Razem udaliśmy się z powrotem do schroniska, idąc bardzo blisko siebie i śmiejąc się z czegoś, co widzieliśmy wcześniej.
    Nagle, w zasięgu pola widzenia zobaczyłam smugę bieli i śnieżka rozbiła się o twarzy Masona. Natychmiast przeszłam do obrony, szarpiąc go do tyłu i rozglądając się dookoła. Dochodzące z obszaru kurortu okrzyki i wrzaski dowodziły, że byliśmy blisko okolicznych hangarów, które osłaniały sosny.
    – Zbyt wolno, Ashford – zawołał ktoś – Nie płacą za bycie zakochanym.
    Więcej śmiechów.
    Eddie Castile, najlepszy przyjaciel Masona i kilku innych nowicjuszy ze szkoły wychyliło się zza kępy drzew. Za nimi usłyszałam jeszcze więcej okrzyków.
    – Nadal chcemy cię wziąć do naszej drużyny, oczywiście jeśli chcesz. – powiedział Edie. – Nawet jeśli robisz uniki jak dziewczyna.
    – Drużyna? – spytałam podekscytowana.
    W Akademii rzucanie się śnieżkami było surowo zabronione. Pracownicy szkoły w niewytłumaczalny sposób bali sie, że rzucalibyśmy się śnieżkami wypełnionymi szklanymi odłamkami albo żyletkami. Nie miałam pojęcia skąd mogło im przyjść to głowy, że mielibyśmy posiadać takie rzeczy i używać ich w tym celu.
    Nie żeby bitwa na śnieżki była tak buntownicza, ale po tym całym ostatnim stresie, rzucanie w ludzi śnieżkami, zabrzmiało w tej chwili, jak najlepszy pomysł na świecie. Mason i ja popędziliśmy za innymi. Perspektywa zakazanych walk dała mu nową energię i była powodem, dla którego zapomniał o bólu w kostce.
    Nastawialiśmy się na walkę ze śmiertelnym zapałem. Bitwa szybko stała się przygwożdżaniem tak wielu osób, jak to możliwe, przy jednoczesnym odpieraniu ataków ze strony pozostałych.
    Byłam tak nadzwyczajnie dobra w obu tych rzeczach, że wkrótce posunęłam się dalej i strzelałam głupie odzywki do swoich ofiar. Po jakimś czasie, ktoś zauważył co robimy i krzyknął na nas.
    Ciągle się śmiejąc, będąc pokryci śniegiem; postanowiliśmy wracać do swojego schroniska. Nasz nastrój był tak dobry, że wiedziałam, iż sprawa z Adrianem została dawno zapomniana. Rzeczywiście, Mason spojrzał na mnie na chwilę zanim weszliśmy do środka.
    – Przepraszam… ym… za to że wcześniej naskoczyłem na ciebie i Adriana.
    Uścisnęłam jego rękę.
    – W porządku. Wiem, że Mia czasem potrafi opowiadać przekonywujące historie.
    – Tak… ale nawet jeśli byłaś z nim… nie żebym miał jakieś prawo…
    Wpatrywałam się w niego, zaskoczona, że jego zwykłe nieco aroganckie oblicze zastąpiła nieśmiałość.
    – A nie masz? – spytałam.
    Uśmiech powrócił na jego usta.
    – Mam?
    Odwzajemniając uśmiech, zrobiłam krok do przodu i go pocałowałam. Jego wargi były niesamowicie ciepłe w porównaniu do chłodnego powietrza. To nie był tak wstrząsający pocałunek, jaki miałam z Dymitrim przed wyjazdem, ale był słodki i miły – przyjazny rodzaj pocałunku, który może mógłby przerodzić się w coś więcej. Przynajmniej ja tak to widziałam. Sądząc po minie Masona, jego świat właśnie się zatrząsł.
    – Wow – powiedział, otwierając szeroko oczy. Księżyc sprawiał, że wyglądały na srebrzysto niebieskie.
    – Widzisz? – powiedziałam – Nie ma się o co martwić. Ani Adrianem, ani nikim innym.
    Pocałowaliśmy się znowu – tym razem nieco dłużej – zanim w końcu powlekliśmy się do swoich pokoi. Mason był wyraźnie w lepszym nastroju, tak bardzo jak tylko mógł być. rzuciłam się na łóżko z uśmiechem na twarzy.
    Pod względem technicznym nie byłam pewna czy byliśmy teraz parą, ale z pewnością byliśmy tego bliscy. Ale kiedy zasnęłam, śniłam o Adrianie Ivashkov.
    Znowu staliśmy na werandzie, tyle że teraz było lato. Powietrze było kojące i ciepłe, słońce wisiało na jasnym niebie, rozświetlając wszystko złotym światłem. Nie byłam tak długo na słońcu, od czasu kiedy mieszkałam wśród ludzi.
    Wszystko dookoła; góry i doliny były zielone i żywe, nawet ptaki śpiewały. Adrian stał oparty o poręcz werandy i je obserwował. Z opóźnieniem zareagowałam, gdy mnie zobaczył.
    – Oh. Nie spodziewałam się ciebie tutaj.
    Uśmiechnął się.
    – Miałem rację. Jesteś piękna kiedy jesteś czysta.
    Instynktownie, dotknęłam skóry wokół mojego oka.
    – Zniknął – powiedział.
    Nawet bez możliwości zobaczenia tego, jakimś cudem mu uwierzyłam.
    – Nie palisz.
    – Zły nawyk. – powiedział i skinął głową na mnie. – Boisz się sie? Nosisz dużo ochronnych ubrań.
    Zmarszczyłam brwi i spojrzałam w dół. Nie zauważyłam swoich ciuchów. Miałam na sobie parę koloryzowanych dżinsów, które kiedyś widziałam, ale nie mogłam sobie na nie pozwolić. Moja bawełniana koszulka była tak krótka, że pokazywała mój brzuch i kolczyk w pępku.
    Zawsze chciałam mieć tam kolczyk, ale nigdy nie mogłam sobie na to pozwolić. Naszyjnik, który teraz nosiłam był srebrny, a na jego końcu wisiało to dziwne niebieskie oko, które podarowała mi mama. Chotki od Lissy były owinięte wokół mojego nadgarstka.
    Spojrzałam w górę na Adriana, dostrzegając jak słonce prześlizguje się przez jego brązowe włosy. Tutaj, w dziennym świetle, mogłam zobaczyć że jego oczy są rzeczywiście zielone – głęboko szmaragdowe w przeciwieństwie do jasno nefrytowych oczu Lissy. Coś zastanawiającego nagle przyszło mi do głowy.
    – Nie przeszkadza ci słońce?
    Wzruszył ramionami.
    – Nah. To mój sen.
    – Nie, to mój sen.
    – Jesteś pewien?
    Jego uśmiech powrócił. Poczułam się zdezorientowana.
    – Ja… nie wiem.
    Zachichotał, ale moment później jego uśmiech zbladł. Po raz pierwszy od czasu gdy go poznałam, wyglądał poważnie.
    – Dlaczego masz tak dużo ciemności wokół siebie?
    Zmarszczyłam brwi.
    – Co?
    – Jesteś otoczona ciemnością.
    Jego oczy studiowały mnie dokładnie, ale nie w sposób sprawdź-mnie.
    – Nigdy nie widziałem nikogo takiego jak ty. Wszędzie są cienie. Nigdy bym tego nie przypuszczał. Nawet kiedy tu stoisz, ciemność ciągle rośnie.
    Spuściłam wzrok na swoje ręce ale nie zobaczyłam niczego niezwykłego. Spojrzałam z powrotem w górę.
    – Jestem naznaczona pocałunkiem cienia…
    – Co to znaczy?
    – Raz umarłam. – nigdy o tym z nikim nie rozmawiałam, pomijając Lissę i Victora Dashkova, ale to był sen. I to nie miało znaczenia. – I wróciłam.
    Zastanowienie rozświetliło jego twarz.
    – Ah, interesujące…
    Obudziłam się.
    Ktoś mną potrząsał. To była Lissa.
    Jej uczucia tak mocno mnie uderzyły przez naszą wieź, i przez chwilę próbowałam odrzucić jej umysł i wrócić do własnego. mentalna ściana nie zaczęła nas izolować. Wycofałam się we własny umysł, starając się przejść przez płynące od niej przerażenie i obawę.
    – Co się stało?
    – Strzygi znowu zaatakowały.

Rozdział dwunasty

    Zostałam błyskawicznie wyciągnięta z łóżka. Całe schronisko aż huczało od wiadomości. Ludzie byli skupieni w małych grupach rozsianych po holu. Członkowie rodzin usiłowali odnaleźć siebie nawzajem. Niektóre rozmowy prowadzone były przerażonym szeptem; niektóre były głośne i łatwe do podsłuchania.
    Zatrzymałam kilka osób, próbując się czegoś dowiedzieć. Każdy miał inną wersję tego, co się wydarzyło – niektórzy nawet się nie zatrzymali by porozmawiać. Spieszyli się, albo szukali bliskich osób i przygotowywali się do opuszczenia kurortu, przekonani że mogą znaleźć bezpieczniejsze miejsce.
    Zirytowana z powodu różniących się wersji wydarzeń, wreszcie – niechętnie – zdałam sobie sprawę, że muszę odszukać jedno z dwóch źródeł, które mogłoby udzielić mi sprawdzonych informacji. Moja matka lub Dymitri. To było jak rzucanie monetą. Nie byłam teraz naprawdę zachwycona żadną z jej stron. Zastanowiłam się chwilę i wreszcie zdecydowałam się na matkę, wiedząc, że nie przebywała właśnie z Taszą Ozerą.
    Drzwi do jej pokoju były uchylone, i gdy otworzyłam je razem z Lissą, zobaczyłam, że zostało tu założone coś w rodzaju tymczasowej centrali. Mnóstwo strażników kręciło się wokół, wchodziło i wychodziło, omawiając strategię. Kilkoro obdarzyło nas dziwnymi spojrzeniami, ale nikt nas nie zatrzymał ani nie wypytywał.
    Razem z Lissą usadowiłam się na małej kanapie by posłuchać rozmowy, którą prowadziła moja matka. Stała z grupą strażników, wśród których był Dymitri. To tyle z unikania go. Jego brązowe oczy spojrzały na mnie przelotnie a ja odwróciłam wzrok. Nie chciałam dzielić się z nim teraz moimi wzburzonymi uczuciami.
    Lissa i ja wkrótce rozpoznałyśmy szczegóły. Ośmiu morojów zostało zabitych wraz z pięciorgiem swoich strażników. Trzech morojów zaginęło, albo było martwych albo zostali zamienieni w strzygi. Atak naprawdę nie zdarzył się w pobliżu; to wydarzyło się gdzieś w północnej Kalifornii…
    Jednakże, tragedia taka jak ta nie mogła w niczym pomóc, ale rozległa się szerokim echem w świecie morojów, i dla niektórych, wydarzenia rozgrywające się dwa stany dalej były zdecydowanie zbyt blisko.
    Ludzie byli przerażeni i niebawem zorientowałam się, co w szczególności uczyniło ten atak tak znakomitym.
    – Musiało być ich więcej niż ostatnim razem. – powiedziała moja matka.
    – Więcej?! – krzyknął jeden ze strażników. – Ta ostatnia grupa była niebywała. Ciągle nie mogę uwierzyć, że dziewięć strzyg potrafiło współdziałać – oczekujesz ode mnie, że uwierzę iż potrafią się jeszcze bardziej zorganizować?
    – Tak. – burknęła moja matka.
    – Są jakieś dowody współpracy z ludźmi? – spytał ktoś inny.
    Wtedy moja matka zawahała się:
    – Tak. więcej rozbitych oddziałów. I sposób, w jaki to wszystko było prowadzone… To jest identyczne z atakiem na Badiców.
    Jej głos był twardy, ale było w nim również pewnego rodzaju znużenie. Zdałam sobie sprawę, że nie było to fizyczne wyczerpanie, tylko psychiczne. Stres i krzywda były widoczne w tej rozmowie.
    Zawsze myślałam o swojej mamie jak o nieczułej maszynie do zabijania, ale to było wyraźnie dla niej trudne. To była trudna, nieprzyjemna sprawa do dyskusji – ale jednocześnie, stawiała temu czoło bez wahania. To był jej obowiązek.
    W moim gardle utworzyła się bryła, którą szybko połknęłam. Ludzie. Identyczne jak w ataku na Badiców. Od tamtej masakry, obszernie przeanalizowaliśmy osobliwość takiej wieloosobowej grupy strzyg tworzących zespół i rekrutującej ludzi. Niejasno rozmawialiśmy wtedy o tym, w rodzaju: - Jeśli coś takiego zdarzy się ponownie…
    Ale nikt nie mówił na serio o tej grupie – zabójców Badicóv – że zrobią to jeszcze raz. Pierwszy raz mógł być szczęśliwym przypadkiem – może grupa strzyg spotkała się i pod wpływem impulsu zdecydowała się na atak.
    To było straszne, ale wtedy nie dopuszczaliśmy tego do siebie. Jednak teraz… teraz to wygląda jakby ta grupa strzyg nie była przypadkowym zdarzeniem. Zjednoczyli się ze strategicznym zamiarem wykorzystania ludzi i zaatakowali ponownie.
    Teraz mieliśmy to, co mogło być schematem: strzygi wyszukujące duże grupy ofiar. Seria zabójstw. Nie możemy ufać dłużej obronnej magii oddziałów. Nie możemy ufać nawet słońcu. Ludzie mogą poruszać się za dnia, udając się na zwiady i sabotując. Słoneczne światło nie było już bezpieczne. Pamiętam co powiedziałam Dymitriemu w domu Badiców: To wszystko zmienia, prawda? Moja matka przerzucała jakieś papiery w schowku.
    – Nie mają jeszcze szczegółów ekspertyz, ale ta sama liczba strzyg nie mogła tego zrobić. Żaden z Drozdovów ani nikt z ich załogi nie uciekł. Z pięcioma strażnikami, siedem strzyg byłoby zajętych – co najmniej chwilowo – do czasu ucieczki… Szukamy dziewięciu lub dziesięciu, może.
    – Janine ma rację – rzekł Dymitri – Jeśli przyjrzeć się miejscu… jest zbyt wielkie. Siedem strzyg nie mogło go oblec.
    Drozdovie byli jedną z dwunastu rodzin królewskich. Byli liczni i zamożni, w przeciwieństwie do wymierającego klanu Lissy. Mieli mnóstwo członków rodziny dookoła, ale rzecz jasna, taki atak był ciągle straszny. Ponadto, coś o nich wyleciało mi z głowy. To było coś, co powinnam pamiętać… coś co powinnam wiedzieć o Drozdovach.
    Podczas gdy część mojego umysłu zastanawiała się nad tym, zafascynowana obserwowałam swoją matkę. Słuchałam jak opowiada swoją wersje historii. Widziałam i czułam jej chęć walki. Ale tak naprawdę, prawdziwie; nigdy nie widziałam jej walczącej w krytycznej sytuacji w prawdziwym życiu.
    Pokazywała mi każdy kawałek niesamowitej kontroli jaką miała, gdy była blisko mnie; ale dopiero teraz zrozumiałam, jak bardzo było to niezbędne. Sytuacja taka jak ta wywoływała panikę.
    Również wśród strażników, mogłam wyczuć tych, którym ta historia dodała odwagi i chcieli zrobić coś radykalnego. Moja matka była głosem rozsądku; przypomnieniem, że muszą się skupić i w pełni ocenić sytuację. Jej opanowanie uspokajało każdego; jej silne usposobienie inspirowało ich. Zdałam sobie sprawę, że tak właśnie zachowywał się lider.
    Dymitri był tak samo opanowany jak ona, ale wstrzymywał się ze swoja oceną biegu wydarzeń. Przypomniałam sobie, że jako strażnik, miał mniejszy staż niż pozostali. Coraz więcej rozmawiano o tym, jak Drozdovie przygotowywali spóźnione przyjecie Świąteczne w sali bankietowej, gdy zostali zaatakowani.
    – Najpierw Badica, teraz Drozdovie – wymamrotał jeden ze strażników. – Oni ścigają arystokratów.
    – Oni ścigają morojów – stwierdził kategorycznie Dymitri – Arystokraci czy nie- arystokraci – to nie ma znaczenia.
    Arystokraci. Nie- arystokraci. Nagle dostrzegłam dlaczego Drozdovie byli tak ważni. Moje spontaniczne instynkty chciały bym wstała i natychmiast zadała pytanie, ale ja wiedziałam lepiej. To była prawdziwa sprawa. NIe było czasu na irracjonalne zachowania. Chciałam być tak silna jak moja matka i Dymitri, wiec zaczekałam, aż dyskusje zostaną zakończone. Kiedy grupa zaczynała się rozchodzić, skoczyłam z kanapy na równe nogi i utorowałam sobie drogę do własnej matki.
    – Rose – powiedziała zaskoczona. Tak jak w klasie Stana nie zauważyła mojej obecności w pokoju. – Co tutaj robisz?
    To było tak głupie pytanie, że nawet nie próbowałam na nie odpowiedzieć. Co ona myślała, że tutaj robiłam? To była jedna z większych tragedii jaka przydarzyła się morojom. Wskazałam na jej podkładkę do pisania.
    – Kto jeszcze zginął?
    Rozdrażnienie zmarszczyło jej czoło.
    – Drozdovie.
    – Ale kto jeszcze?
    – Rose, nie mamy czasu…
    – Mieli służbę, prawda? Dymitri mówił, że były ofiary wśród nie – arystokratów. Kim oni byli?
    Ponownie zobaczyłam na jej twarzy znużenie. Bardzo przejmowała się tymi zabójstwami.
    – Nie znam wszystkich nazwisk.
    Przerzucając kilka stron, przekręciła podkładkę w moja stronę
    – Tutaj.
    Przejrzałam listę. Moje serce zamarło.
    – Okej – powiedziałam. – Dzięki.
    Lissa i ja zostawiliśmy ich, by mogli wrócić do swoich spraw. Chciałabym móc pomóc, ale strażnicy funkcjonowali sprawnie i skutecznie; nie potrzebowali nowicjuszy plątających im się pod nogami.
    – Co to była za lista? – spytała Lissa, gdy wracałyśmy z powrotem do głównej części schroniska.
    – Pracowników Drozdovów. – odpowiedziałam. – Mama Mii pracowała dla nich…
    Lissa nabrała powietrza.
    – I?
    Westchnęłam.
    – Jej imię było na liście.
    – O Boże. – Lissa zatrzymała się. Wpatrywała się daleko w przestrzeń, przymykając oczy ze łzami.
    – O Boże. – powtórzyła
    Stanęłam naprzeciwko niej i położyłam ręce na jej ramionach. Była roztrzęsiona.
    – W porządku – powiedziałam. Jej strach przeniknął do mnie w postaci fali; to był drętwiejący strach. Szok.
    – Wszystko będzie dobrze.
    – Słyszałaś ich – odparła – Tam jest banda zoragnizowanych strzyg, które nas atakują! Ilu ich jest? Przyjdą tutaj?
    – Nie – powiedziałam stanowczo, choć nie miałam na to żadnego potwierdzenia. – Jesteśmy tutaj bezpieczni.
    – Biedna Mia…
    Nie było nic co mogłabym teraz powiedzieć. Uważałam Mię za absolutną sukę, ale nikomu bym tego nie życzyła, nawet mojemu najgorszemu wrogowi – którym, formalnie rzecz biorąc, była. Natychmiast poprawiłam tę myśl. Mia nie była moim największym wrogiem.
    Nie mogłam się zmusić do opuszczenia Lissy do końca dnia. Wiedziałam, że nie ma tu strzyg czających się w schronisku, ale moje obronny instynkty okazały się silniejsze. Strażnicy chronili swoich podopiecznych. Jak zwykle, ja też się o nią bałam; była niespokojna i zdenerwowana, wiec starałam się rozproszyć te uczucia.
    Pozostali strażnicy również dodawali otuchy morojom. Nie chodzili z nimi ramię w ramię, ale wzmacniali zabezpieczenia i pozostawali w stałym kontakcie z opiekunami będącymi przy miejscu ataku.
    Cały dzień napływały informacje o makabrycznych szczegółach ataku, jak również spekulacje, gdzie aktualnie przebywa grupa strzyg. Oczywiście, część z nich była wypuszczana przez nowicjuszy.
    Podczas gdy strażnicy robili to, co mogli robić najlepiej, Moroje również robili to co – niestety – robili najlepiej: rozmawiali. Wśród tak wielu arystokratów i innych ważnych morojów w schronisku, zorganizowano spotkanie w celu omówienia tego, co wydarzyło się ostatniej nocy i co można by zrobić w przyszłości.
    Nic oficjalnego nie mogło być tu rozstrzygnięte; moroje mieli królową i zarządzającą radę, rozstrzygająca tego typu sprawy. Każdy jednak wiedział, że zebrane tu opinie mogły popłynąć w górę, do zarządu. Nasze przyszłe bezpieczeństwo mogło zależeć od tego, co zostanie powiedziane na spotkaniu.
    Zorganizowano je w ogromnej sali bankietowej wewnątrz schroniska – w tej z podium i mnóstwem siedzących miejsc. Pomimo służbowej atmosfery, widać było, że ten pokój był przeznaczony do innych rzeczy, niż spotkania na temat masakry i obrony. Dywan miał aksamitną fakturę i był bogato zdobiony kwiatami w odcieniach srebra i czerni. Krzesła zostały zrobione z czarnego wypastowanego drewna i miały wysokie oparcia. Najwyraźniej były przeznaczone na ekstrawaganckie przyjęcia.
    Na ścianach wisiały obrazy dawno zmarłych arystokratów – morojów. Krótko zerknęłam na jeden, przedstawiający królową, której imienia nie znałam. Nosiła staromodną suknię – ze zbyt ciężkimi, jak na mój gust koronkami – i miała jasne blond włosy jak Lissa. Jakieś facet, którego nie znałam, a który był odpowiedzialny za uciszenie tłumu, stanął na podium. Większość członków rodzin królewskich zebrała się z przodu pokoju. Wszyscy pozostali, wliczając w to studentów, siedzieli gdzie tylko mogli.
    Christian i Mason odnaleźli mnie i Lissę i wszyscy ruszyliśmy zająć miejsca z tyłu sali, kiedy Lissa nagle pokręciła głową.
    – Usiądźmy z przodu.
    Cała nasza trójka zaczęła się na nią gapić. Byłam zbyt zaskoczona, żeby zagłębiać się w jej myśli.
    – Spójrz. – Wskazała.- Arystokraci siedzą tam, z rodzinami.
    To była prawda. Członkowie tych samych klanów zgromadzili się niedaleko od siebie: Badicowie, Ivashkowie, Zelkosi, itd. Tasza również tam siedziała, ale była sama. Christian był jedynym z Ozerów oprócz niej.
    – Muszę być z przodu.- powiedziała Lissa.
    – Nikt nie spodziewa się, że tu będziesz.- odpowiedziałam jej.
    – Muszę reprezentować Dragomirów.
    Christian zaczął szydzić.
    – To wszystko to skupisko arystokratycznego gówna.
    Jej twarz przybrała zdeterminowany wyraz.
    – Musze być z przodu.
    Otworzyłam się na odczucia Lissy i spodobało mi się to, co znalazłam. Większość dnia spędziła w spokoju i obawie, tak jak wtedy, kiedy dowiedziała się o mamie Mii. Ten strach był ciągle wewnątrz jej, ale opanowała go dzięki solidnemu zaufaniu i determinacji. Uznała, że jest jedną z panujących morojów i jak bardzo pomysł włóczących się strzyg przerażał ją, tak chciała być tego częścią.
    – Powinnaś to zrobić. – powiedziałam cicho. Mnie również podobał się pomysł przeciwstawienia się Christianowi.
    Lissa napotkała mój wzrok i uśmiechnęła się. Wiedziała co miałam na myśli. Chwilę później, odwróciła się do Christiana.
    – Powinieneś dołączyć do swojej ciotki.
    Christian otworzył usta, żeby zaprotestować. Gdyby nie okropieństwo sytuacji, widok Lissy pomiatającej Christianem byłby zabawny. Zawsze był uparty i trudny; nikomu nie udawało się go do niczego zmusić.
    Przyglądając się jego twarzy, zauważyłam to samo zrozumienie, które było u Lissy w podejściu do niego. Jemu również podobał się widok Lissy, która była silna. Wykrzywił usta w grymasie.
    – Ok.- Złapał ją za rękę i obydwoje odeszli do przodu.
    Mason i ja usiedliśmy. Tuż przed rozpoczęciem, po mojej drugiej stronie usiadł Dimitri, miał włosy spięte z tyłu, a jego skórzany płaszcz rozłożył się, kiedy opadł na krzesło. Spojrzałam na niego zaskoczona, ale nie odezwałam się.
    Na tym zebraniu było kilku strażników; większość zbyt zajęta pilnowaniem porządku. I tak to wyglądało. Właśnie tam byłam, uwięziona między moimi obydwoma mężczyznami.
    Spotkanie rozpoczęło się chwilę później. Każdy palił się do mówienia, jak jego zdaniem powinno się ocalić morojów, ale tak naprawdę dwie teorie zyskały największą uwagę.
    – Odpowiedź jest wokół nas – mówił pewien arystokrata, raz dopuszczony do głosu. Stał przy swoim krześle i rozglądał się dookoła pomieszczenia. – Tutaj. W takich miejscach jak to. I akademia Św. Vladimira. Wysyłamy swoje dzieci do bezpiecznych miejsc, miejsc gdzie znajdują bezpieczeństwo w liczbie i w łatwy sposób mogą być ochraniane. Zobaczcie jak wielu nas tu jest, zarówno dzieci jak i dorosłych. Czemu nie żyjemy tak przez cały czas?
    – Wielu z nas już to robi. – ktoś krzyknął z tyłu.
    Mężczyzna machnął ręką.
    – Kilka rodzin tu i tam. Albo w mieście z dużą populacją morojów. Ale ci moroje są ciągle zdecentralizowani. Większość nie składa swoich środków – ich strażnicy, ich magia. Jeśli moglibyśmy naśladować ten model…- rozłożył ręce. -… nigdy więcej nie musielibyśmy się obawiać strzyg.
    – A moroje nigdy więcej nie mieliby do czynienia z resztą świata. – wymamrotałam. – Cóż, dopóki ludzie nie odkryliby sekretnych miast wampirów pojawiające się w dziczy. Wtedy mielibyśmy wiele do czynienia.
    Inna teoria na temat tego, jak chronić morojów zawierała kilka logicznych kwestii, ale miała jeden wielki minus – zwłaszcza dla mnie.
    – Problemem jest po prostu to, że nie mamy wystarczająco wielu strażników.- zwolennikiem tego pomysłu była jakaś kobieta z klanu Szleskich. – I tak, odpowiedź jest prosta: uzyskać więcej. Drozdowie mieli pięciu strażników, a to nie było wystarczająco. Zaledwie sześciu do ochrony ponad tuzina morojów! To niedopuszczalne. Nic dziwnego, że tego rodzaju rzeczy się zdarzają.
    – Skąd proponujesz uzyskać więcej strażników?- zapytał mężczyzna będący zwolennikiem zjednoczenia się morojów. – Są tak jakby ograniczonym środkiem.
    Wskazała na miejsce, gdzie siedziałam z innymi nowicjuszami.
    – Mamy już wielu. Oglądałam ich trenujących. Są zabójczy. Czekamy aż skończą osiemnaście lat? Gdybyśmy przyspieszyli program treningowy i bardziej skupili na trenowaniu walki a nie książkach, moglibyśmy uzyskiwać strażników, kiedy skończą szesnaście lat.
    Dimitri wydał cichy gardłowy dźwięk, nie wydawał się szczęśliwy. Pochylił się, opierając łokcie o kolana i podpierając podbródek na rękach, zwężając brwi w zamyśleniu.
    – Nie tylko to, mamy wielu potencjalnych strażników, którzy się marnują. Gdzie są te wszystkie kobiety dampiry? Nasze rasy przeplatają się ze sobą. Moroje wykonują swoją część pomagając dampirom przetrwać. Dlaczego te kobiety nie wykonują swojej części? Dlaczego ich tu nie ma?
    Odpowiedział jej długi, prowokujący śmiech. Oczy wszystkich zwróciły się na Taszę Ozerę. Podczas gdy wiele innych rodzin arystokratycznych wystroiło się, ona ubrała się prosto i zwyczajnie. Założyła swoje zwykłe jeansy, biały top, który odkrywał kawałek brzucha, i niebieski koronkowy sweter z dzianiny, który sięgał jej kolan. Spoglądając na prowadzącego debatę, zapytała,
    – Mogę?
    Pokiwał głową. Kobieta z rodu Szleskich usiadła; Tasza wstała. W przeciwieństwie do innych przemawiających, podeszła zdecydowanie do mównicy, więc wszyscy doskonale ją widzieli. Jej czarne lśniące włosy były związane w kucyka, w pewnym sensie zupełnie ukazując jej obawy. Podejrzewałam, że to było specjalnie. Jej twarz była blada i wyzywająca. Piękna.
    – Nie ma tutaj tych kobiet, Moniko, ponieważ są zbyt zajęte wychowywaniem swoich dzieci – wiesz, tych, które chcesz zacząć wysyłać do walki jak tylko nauczą się chodzić. I proszę, nie obrażaj nas tym całym zachowywaniem się jakby moroje robiły wielką przysługę dampirom pomagając im w reprodukcji. Może w twojej rodzinie jest inaczej, ale dla reszty z nas, seks jest zabawą. Moroje, którzy robią to z dampirami, nie poświęcają się tak bardzo.
    Teraz Dimitri się wyprostował, a w jego wyrazie nie było już złości. Prawdopodobnie był pobudzony tym, że jego nowa dziewczyna wspomniała o seksie.
    Przeszyła mnie irytacja, miałam nadzieję, że jeśli miałam morderczy wyraz twarzy, to ludzie odbiorą, że to na strzygi, a nie na kobietę aktualnie przemawiającą do nas.
    Za Dimitrim, nagle zauważyłam Mię siedzącą samotnie, w dalszym rzędzie. Nie zauważyłam, że tu była. Zapadła się w siedzenie. Miała zaczerwienione oczy, a jej twarz była bledsza niż zwykle. Zabawny ból ścisnął mi klatkę, jeden z tych, których nigdy nie spodziewałam się, że będą wywołane przez nią.
    – A powodem, dla którego czekamy na tych strażników, którzy skończą osiemnaście lat jest to, że pozwalamy im nacieszyć się pozorami życia, zanim zmusimy ich do spędzenia reszty życia w ciągłym zagrożeniu. Potrzebują tych dodatkowych lat, żeby rozwinąć się zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Wyciągajcie ich zanim będą gotowi, traktujcie jakby byli częścią linii obrony – a stworzycie sobie paszę dla strzyg.
    Kilku ludzi sapnęło na ten dobór słów Taszy, ale udało jej się zwrócić na siebie uwagę.
    – Wciąż tworzycie więcej paszy, jeśli spróbujecie zmusić inne kobiety dampiry, żeby zostały strażnikami. Nie możecie zmuszać ich do takiego życia, jeśli tego nie chcą. Cały twój plan polegający na uzyskaniu więcej strażników zakłada rzucenie dzieci i niechętne wejście na drogę krzywdy, tylko po to, żebyście mogli – ledwie – zostać jeden krok przed wrogiem. Powiedziałabym, że to najgłupszy plan, jaki kiedykolwiek słyszałam, gdyby nie to, że wcześniej słuchałam jego.
    Wskazała na tego, który przemawiał jako pierwszy i który chciał ułożyć morojów. Zakłopotanie zachmurzyło jego rysy.
    – Zatem oświeć nas, Natasho,- powiedział. – Powiedz nam, co twoim zdaniem powinniśmy zrobić, skoro widocznie masz tak wielkie doświadczenie ze strzygami.
    Cienki uśmieszek poruszył usta Taszy, ale ona nie dała się znieważyć.
    – Co ja sądzę?-
    Podeszła bliżej końca podium, wpatrując się w nas, kiedy odpowiadała na jego pytanie.
    – Uważam, że powinniśmy przestać wymyślać plany, które zawierają nas opierających się na kimś albo czymś, co by nas chroniło. Myślicie, że jest za mało strażników? To nie jest problemem. Problemem jest to, że jest za dużo Strzygi. I pozwalamy im się rozmnażać i stają się coraz silniejsi, ponieważ nic nie robimy z nimi oprócz jakiś głupich kłótni jak ta. Uciekamy i chowamy się za dampirami i pozwalamy uciec Strzygi nietkniętym. To nasza wina. To przez nas ci Drozdowie zginęli. Chcecie armii? Cóż, no to jesteśmy. Dampiry nie są jedynymi, którzy mogą nauczyć się walczyć. Pytanie nie brzmi, Moniko, gdzie są kobiety dampiry w tej walce. Pytanie brzmi: Gdzie my jesteśmy?"
    Do tej pory Tasza krzyczała, a jej policzki zaróżowiły się z wysiłku. Oczy jej błyszczały żarem jej uczuć, a w połączeniu z resztą jej pięknych rysów – nawet z blizną – tworzyła uderzającą postać.
    Większość ludzi nie mogło oderwać od niej oczu. Lissa przyglądała się Taszy z uwielbieniem, zainspirowana jej słowami. Mason wyglądał jak zahipnotyzowany. Dimitri wyglądał na zafascynowanego. A dalej za nim…
    Dalej za nim była Mia. Mia już nie kuliła się w swoim krześle. Siedziała prosto, prosto jak kij, a jej oczy były rozszerzone się tak bardzo, jak tylko się dało. Wpatrywała się w Taszę jakby tylko ona miała wszystkie odpowiedzi na życie.
    Monica Szelsky wyglądała na mniej pełną podziwu, skrzyżowała swoje spojrzenie na Taszy.
    – Z pewnością nie sugerujesz morojom walki przy boku strażników kiedy przybędą strzygi?
    Tasza stopniowo mierzyła ją wzrokiem.
    – Nie. Sugeruję morojom i strażnikom, aby poszli walczyć ze strzygami zanim tamci przybędą.
    Wstał około dwudziestoletni facet, który wyglądał jak reprezentant Ralpha Laurena. Mogłabym się założyć o każde pieniądze, że był arystokratą. Nikt inny nie mógłby sobie pozwolić na tak idealne blond pasemka. Odwiązał z talii drogi sweter i przewiesił go przez swoje krzesło.
    – Oh – powiedział kpiącym głosem, przemawiając poza kolejnością. – Więc, zamierzasz po prostu dać nam pałki i kołki i wysłać nas do walki?
    Tasza wzruszyła ramionami.
    – Jeśli tak to ująć, Andrew, to pewnie. – przebiegły uśmiech przeszedł przez jej usta. – Ale są inne bronie, których również możemy nauczyć się używać. Takie, których strażnicy użyć nie mogą…
    Wyraz jego twarzy ukazywał jak bardzo szalony wydawał mu się ten pomysł. Przewrócił oczami.
    – Oh, naprawdę? Jak co?
    Jej uśmieszek zamienił się w stuprocentowy szeroki uśmiech.
    – Jak to.
    Machnęła ręką i sweter, który położył na swoim krześle, stanął w płomieniach. Wydał zaskoczony okrzyk i rzucił go na podłogę, gasząc stopami.
    To była chwila, wspólny wdech przeszedł przez salę. I wtedy… wybuchł chaos.

Rozdział trzynasty

    Ludzie wstawali i krzyczeli, chcąc by każdy słyszał ich opinię. W większości mieli takie same zdania: Tasza była w błędzie. Mówili jej, że jest szalona. Mówili, że wysyłanie moroi i dampirów do walki ze strzygami przyspieszy wymarcie obu gatunków. Mieli nawet odwagę sugerować, że to był od początku jej plan – że w jakiś sposób, w tym wszystkim, współpracowała ze strzygami.
    Dymitri wstał, z wyraźnym wstrętem widocznym na jego twarzy, gdy przyglądał się powstającemu zamieszaniu.
    – Równie dobrze możemy wyjść. Nic dobrego się teraz nie wydarzy.
    Mason i ja podnieśliśmy się, ale on pokręcił głową, kiedy zaczęłam iść za Dymitrim.
    – Idź. – powiedział Mason. – Chcę coś sprawdzić.
    Rzuciłam okiem na stojących i dyskutujących ludzi. Wzruszyłam ramionami.
    – Powodzenia.
    Nie mogłam uwierzyć, że minęło tylko kilka dni, odkąd ostatni raz rozmawiałam z Dymitrim. Idąc z nim do holu, czułam jakby minęły lata. Bycie z Masonem przez ostatnie kilka dni było fantastyczne, ale widząc znowu Dymitra, wszystkie moje uczucia do niego ponownie odżyły.
    Nagle, Mason wydał mi się dzieckiem. Moje cierpienie wywołane sytuacją z Taszą, również powróciło i głupie słowa wypłynęły z moich ust, zanim zdążyłam je zatrzymać.
    – Nie powinieneś tam być i bronić Taszy? – spytałam, – Zanim tłum ją dorwie? Będzie miała poważne kłopoty za używanie czarów w tym celu.
    Uniósł brew.
    – Tasza umie sama o siebie zadbać.
    – Tak, tak, ponieważ jest złym karatekiem skopującym ludziom dupy magią. Rozumiem to. Zastanawiałam się tylko… bo skoro zamierzasz być jej strażnikiem i w ogóle…
    – Gdzie to słyszałaś?
    – Mam swoje źródła.
    Jakoś, mówienie, że słyszałam to od swojej matki zabrzmiało mniej fajnie.
    – Zdecydowałeś się, prawda? Mam na myśli, że to brzmi jak dobry układ, odkąd zamierza dać ci dodatkowe świadczenia socjalne
    Spojrzał na mnie opanowanym wzrokiem.
    – To, co się dzieje miedzy nią a mną, nie jest twoja sprawą. – odparł lakonicznie.
    Słowa ‘między nią a mną’ zakuły. To zabrzmiało, jakby Tasza dopięła swego. I jak często się zdarzało, kiedy zostałam zraniona, mój temperament przejął nade mną kontrolę.
    – Cóż, jestem pewna, że będziecie szczęśliwi. Ona jest właściwie w twoim typie – wiem, jak lubisz kobiety, które nie są w twoim wieku. Ile jest od ciebie starsza, sześć lat? Siedem? Ja jestem o siedem lat młodsza.
    – Tak. – powiedział po kilku chwilach milczenia. – Jesteś. I w każdej sekundzie tej konwersacji, udowadniasz, jak młoda jesteś naprawdę.
    Łup. Moja szczęka prawie uderzyła w podłogę. Nawet cios od mojej matki nie zabolał mnie tak, jak to. Przez jedno uderzenie serca, myślałam, że zobaczyłam w jego oczach żal, jakby i on właśnie sobie uświadomił, jak bardzo szorstkie były jego słowa. Ale ten moment minął i jego wyraz twarzy ponownie stał się opanowany.
    – Little dampir – zawołał głos, znajdujący się gdzieś w pobliżu.
    Powoli, wciąż oszołomiona, zwróciłam się w stronę Adriana Ivashkova. Uśmiechnął się do mnie i krótko, kiwnął głową z uznaniem Dymitriemu. Podejrzewałam, że moja twarz jest w tej chwili jaskrawoczerwona. Jak dużo Adrian słyszał? Uniósł ręce w niedbałym geście.
    – Nie chcę przeszkadzać, czy coś. Chcę tylko z tobą porozmawiać, kiedy będziesz miała czas.
    Chciałam mu powiedzieć, że nie mam czasu na jakiekolwiek jego gierki, które właśnie prowadził, ale słowa Dymitra ciągle bolały. Patrzył na Adriana w bardzo dezaprobujący sposób. Podejrzewałam, że on, tak jak inni, słyszał o złej reputacji Adriana. Dobrze, pomyślałam.
    Nagle chciałam by poczuł się zazdrosny. Chciałam zranić go tak bardzo, jak on zranił mnie ostatnio. Połykając swój ból, odnalazłam swój man-eating uśmiech, jedyny którego używałam tylko od czasu do czasu, by wywołać lepszy efekt. Podeszłam do Adriana i położyłam mu rękę na ramieniu.
    – Mam teraz czas. – skinęłam głową Dymitriemu i idąc bardzo blisko Adriana, poprowadziłam go jak najdalej stąd.
    – Do zobaczenia później, strażniku Belikov.
    Ciemne oczy Dymitriego, podążały za nami lodowato. Odwróciłam się, i szłam nie oglądając się za siebie.
    – Nie stronisz od starszych facetów, hę? – spytał Adrian, gdy zostaliśmy sami.
    – Wyobrażasz sobie pewne rzeczy. – odparłam. – Wyraźnie moje olśniewające piękno zmąciło twoja mentalność.
    Zaśmiał się tym swoim subtelnym śmiechem.
    – To jest całkowicie możliwe.
    Zaczęłam się cofać, ale otoczył mnie swoim ramieniem.
    – Nie, nie, chcesz ze mną grać po przyjacielsku – to teraz musisz doprowadzić to do końca.
    Wytrzeszczyłam na niego oczy i pozwoliłam jego ramieniu pozostać na swoim miejscu. Mogłam poczuć od niego zapach alkoholu tak dobrze, jak wieczny zapach goździków. Zastanawiałam się czy był teraz pijany. Miałam wrażenie, że prawdopodobnie była niewielka różnica pomiędzy jego pozą pijaka a osoby trzeźwo myślącej.
    – Czego chcesz? – spytałam.
    Studiował mnie przez chwilę.
    – Chcę żebyś zabrała Wasylisę i poszła ze mną. Zamierzamy się dobrze bawić. Prawdopodobnie, będziesz chciała włożyć kostium kąpielowy. – wydawał się zawiedziony przyznaniem się do tego. – Chyba, że przyjdziesz nago.
    – Co? Grupa morojów i dampirów właśnie została zabita, a ty chcesz iść popływać i mieć dobra zabawę?
    – To nie jest tylko pływanie. – odparł cierpliwie. – Ponadto, te zabójstwa są powodem, dla którego powinnaś to zrobić.
    Zanim zdążyłam się temu sprzeciwić, zobaczyłam swoich przyjaciół za rogiem: Lissę, Masona i Christiana. Eddie Castile był w grupie, która nie powinna mnie zaskoczyć, ale Mia też tam była – co mnie na pewno zaskoczyło. Byli zatopieni w rozmowie do czasu, aż mnie zobaczyli.
    – Tutaj jesteś. – powiedziała Lissa, z zastanawiającym spojrzeniem na twarzy.
    Przypomniałam sobie, że ciągle byłam otoczona ramieniem Adriana. Strząsnęłam je.
    – Hej chłopaki. – powiedziałam. Chwila skrępowania wisiała wokół nas, i byłam całkiem pewna, że słyszałam cichy chichot Adriana.
    – Adrian zaprosił nas do siebie na basen.
    Patrzyli na mnie zaskoczeni, i prawie mogłam zobaczyć, jak różne spekulacje krążą im po głowach. Twarz Masona nieco ściemniała, ale tak jak reszta, nic nie powiedział. Powstrzymałam jęk. Adrian bardzo dobrze przyjął zapraszanie innych na swój sekretny antrakt. Z jego niefrasobliwą postawą, naprawdę nie oczekiwałam niczego więcej.
    Jak tylko mieliśmy już kostiumy kąpielowe, poszliśmy zgodnie z jego wskazówkami do wejścia, znajdującego się w jednym z dalszych skrzydeł schroniska. Mieściły się tam schody prowadzące w dół – w dół i w dół. Prawie dostałam zawrotu głowy, kiedy kręciliśmy się w kółko i w kółko. Światła elektryczne były zawieszone na ścianach, ale w miarę jak szliśmy dalej, malowane ściany zamieniały się w ciosane kamienie.
    Kiedy doszliśmy do swojego celu, odkryliśmy, że Adrian miał rację – to nie był tylko basen. Byliśmy w rejonie specjalnego spa kurortu, przeznaczonego tylko do użytku najbardziej elitarnej grupy morojów.
    W tym przypadku, było to miejsce zarezerwowane dla grupy arystokratów, którzy jak przypuszczałam, byli przyjaciółmi Adriana. Było ich tam około trzydziestu, wszyscy w jego wieku lub starsi, którzy wyglądali na znużonych oznakami bogactwa i elitarności. Uzdrowisko składało się z serii gorących, mineralnych basenów kąpielowych. Może byliśmy w jaskini albo coś, ale skład budowniczych dawno pozbył się jakiejkolwiek rustykalności z otoczenia. Czarne kamienne mury i sufit były wypolerowane i tak piękne, jak nic innego w kurorcie. To było jak bycie w jaskini – bardzo ładna robota projektantów.
    Półki ręczników ciągnęły się wzdłuż ścian, a stoliki były pełne egzotycznego jedzenia. Łaźnie pasowały do reszty ciosanych elementów wnętrza; kamiennych linii basenów zawierających gorącą wodę, ogrzewaną z jakiegoś podziemnego źródła. Para wypełniała pokój i słaby, metaliczny zapach unosił się w powietrzu. Dobiegły nas dźwięki balowiczów, śmiejących się i ochlapujących na wzajem.
    – Dlaczego Mia jest z tobą? – spytałam łagodnie Lissę.
    Kręciliśmy się wokół, szukając basenu, który nie był zajęty.
    – Rozmawiała z Masonem, gdy zbieraliśmy się do wyjścia. – odparła. Utrzymała swój cichy ton głosu. – Wydawało mi się, że nie możemy… nie wiem… ją zostawić…
    Nawet się z tym zgodziłam. Oczywiste oznaki żalu, były widoczne na jej twarzy, ale Mia wydawała się przez chwilę rozproszona przez cokolwiek, co mówił do niej Mason.
    – Myślałam, że nie znasz Adriana – dodała Lissa. Dezaprobata była zawieszona w jej głosie – i w więzi.
    W końcu znaleźliśmy ogromny basen, trochę na uboczu. Jakiś chłopak i dziewczyna byli po przeciwnej stronie, ale tu było wystarczająco dużo miejsca dla reszty z nas. Łatwo było ich ignorować. Włożyłam stopę do wody i natychmiast ją cofnęłam.
    – Nie znam. – powiedziałam jej.
    Ostrożnie, wsunęłam stopę do wody i powoli zrobiłam to samo z reszta mojego ciała. Gdy zanurzyłam się do połowy, skrzywiłam się. Miałam na sobie rdzawo-brązowe bikini, i wrząca woda zaskoczyła mój brzuch.
    – Musisz go znać przynajmniej trochę. Zaprosił cie na imprezę.
    – Tak, ale widzisz go z nami teraz?
    Śledziła moje spojrzenie. Adrian stał w daleko oddalonej stronie pokoju z grupą dziewczyn w bikini, znacznie szczuplejszych ode mnie. Jedną z nich była Betsy Johnson ubrana w strój, który już kiedyś widziałam i sama pragnęłam mieć taki sam. Westchnęłam i odwróciłam wzrok. Reszta z nas wskoczyła do wody. Było tak gorąca, że czułam się, jakbym siedziała w kotle pełnym zupy. Ponieważ Lissa wyglądała na przekonaną o mojej niewinności wobec Adriana, wróciłam do prowadzonej właśnie dyskusji.
    – O czym rozmawiacie? – przerwałam. To było łatwiejsze niż słuchanie i zastanawianie się nad tematem rozmowy.
    – O spotkaniu. – odparł podekscytowany Mason. Pozornie, przebolał widzenie mnie i Adriana razem. Christian usiadł na maleńkiej półce w basenie. Lissa skuliła się obok niego. Kładąc (prawem własności) swoje ramię wokół Lissy, przechylił się do tyłu i oparł plecami o krawędź basenu.
    – Twój chłopak chce poprowadzić armię przeciwko strzygom – powiedział do mnie. Mogłabym powiedzieć, że mówił to, by mnie sprowokować. Spojrzałam na Masona pytająco. Nie warto było podejmować wysiłku, żeby zakwestionować słowo chłopak.
    – Hej, to twoja ciotka to zasugerowała – przypomniał mu Mason.
    – Ona tylko powiedziała, że powinniśmy znaleźć strzygi zanim one znajda nas. – odparował Christian. – To nie ona pchała nowicjuszy do walki, tylko Monika Szelsky.
    Podeszła do nas kelnerka z tacą różowych drinków. Wyglądały elegancko w wysokich, kryształowych kieliszkach z cukrzonymi brzegami. Miałam nieodparte wrażenie, że napoje były alkoholowe, ale wątpiłam, by ktoś, kto je na tę imprezę przygotował, miał zostać wylegitymowany.
    Nie miałam pojęcia co to były za drinki. Większość z moich doświadczeń z alkoholem kończyła się na tanim piwie. Wzięłam jednego i odwróciłam się do Masona.
    – Myślisz, że to dobry pomysł? – spytałam go.
    Ostrożnie sączyłam napój. Tak jak strażnik na szkoleniu, czułam należy zawsze mieć się na baczności, ale dzisiejszej nocy znowu miałam ochotę być buntownikiem.
    Drink miał smak podobny do ponczu. Soku grejpfrutowego. Coś słodkiego, jak truskawki. Nadal byłam święcie przekonana, że zawiera alkohol, ale wydawało mi sie, że nie jest go na tyle dużo by spędzić mi sen z powiek.
    Wkrótce pojawiła się inna kelnerka z tacą pełną żywności. Przyjrzałam się temu, co zawierała i prawie niczego nie rozpoznałam. Było tam coś, co wyglądało jak grzyby nafaszerowane serem, i również coś jeszcze przypominające paszteciki z mięsem albo kiełbaskami. Jak przystało na dobrego mięsożercę, sięgnęłam po jednego, mając nadzieję, że nie jest to nic niedobrego.
    – To foie gras. – powiedział Christian. (foie gras – pasztet z gęsiej wątróbki z truflami marynowany w koniaku – przyp. tłum.)
    Na jego twarzy zagościł uśmiech, który mi się nie spodobał. Przyjrzałam się mu ostrożnie.
    – Co to?
    – Nie wiesz? – jego ton był pewny siebie, i po raz pierwszy w swoim życiu, zabrzmiał jak prawdziwy arystokrata, przekonujący o swojej elitarnej wiedzy nas, podwładnych.
    Wzruszył ramionami.
    – Zaryzykuj i się dowiedz.
    Lissa westchnęła ze złością.
    – To gęsia wątróbka.
    Szarpnęłam swoją rękę do tyłu. Kelnerka odeszła Christian się zaśmiał a ja spiorunowałam go wzrokiem. Przez ten czas, Mason cały czas zastanawiał się nad moim pytaniem, czy przystąpienie nowicjuszy do walk przed ukończeniem szkoły to dobry pomysł.
    – Co jeszcze robimy? – spytał z oburzeniem. – Co ty robisz? Ciągle biegasz z Belikovem każdego ranka. Co ci to daje?
    Co mi to daje? Sprawia, że moje serce wykonuje szalony bieg i mam nieprzyzwoite myśli.
    – Nie jesteśmy gotowi. – powiedziałam zamiast tego.
    – Mamy dodatkowo sześć miesięcy więcej.- wtrącił Eddie.
    Mason skinął potakująco głową.
    – Tak. Jak dużo więcej możemy się w tym czasie nauczyć?
    – Dużo – powiedziałam myśląc o tym, jak dużo nauczyłam się przez swój sezon treningowy z Dymitrim. Dokończyłam swój drink.
    – Ponadto, gdzie to się zatrzyma? Powiedzmy, że skończymy szkolenie sześć miesięcy wcześniej i nas odeślą. Co potem? Zdecydują się pójść dalej i obciąć nasz ostatni rok nauki? Nasz juniorski rok?
    Mason wzruszył ramionami.
    – Nie boję się walki. Mogłem załatwić każdą strzygę, gdy byłem w drugiej klasie. (szkoły średniej – przyp. tłum.)
    – Jasne. – odparłam sucho. – Tak jak załatwiłeś swoje narciarstwo na tamtym stoku.
    Twarz Masona, do tej pory zarumieniona z gorąca, stała się jeszcze czerwieńsza. Natychmiast pożałowałam swoich słów, zwłaszcza kiedy Christian zaczął się śmiać.
    – Nigdy nie myślałem, że dożyję dnia, w którym się z tobą zgodzę, Rose. Ale niestety, właśnie nadszedł.
    Kelnerka z koktajlami ponownie podeszła do nas, i oboje, Christian i ja wzięliśmy nowe drinki.
    – Moroje muszą zacząć pomagać nam bronić samych siebie.
    – Przy pomocy magii? – zapytała nagle Mia.
    To był pierwszy raz gdy się odezwała, odkąd znaleźliśmy się w tym miejscu. Odpowiedziała jej cisza. Myślę, że Mason i Eddie nie odpowiedzieli jej, bo nie mieli bladego pojęcia na temat walczenia czarami. Lissa, Christian i ja mieliśmy – i bardzo staraliśmy się wyglądać, jakbyśmy nie wiedzieli.
    Był jakiś zabawny rodzaj nadziei w oczach Mi, jednak, ja tylko mogłam sobie wyobrażać przez co musiała dzisiaj przejść. Obudziła się, by sobie uświadomić, że jej matka nie żyje a potem była wystawiona godziny i godziny politycznego przekomarzania się i bitwy na strategie. Fakt, że siedziała tutaj wyglądając na częściowo opanowaną był cudem. Przypuszczałam, że udzie, którzy naprawdę lubili swoje matki, w takiej sytuacji ledwie mogliby być zdolni do funkcjonowania. Nikt z nas nie wyglądał jakby zamierzał udzielić jej odpowiedzi, więc ostatecznie ja to zrobiłam.
    – Przypuszczam. Ale… nie wiem o tym za wiele.
    Skończyłam resztę swojego drinka i odwróciłam od niej oczy, w nadziei, że ktoś inny podejmie się rozmowy. Nikt tego nie zrobił. Mia wyglądała na rozczarowaną, ale nie powiedziała nic więcej, kiedy Mason wrócił do debaty na temat strzyg.
    Wzięłam trzeciego drinka zanurzyłam się w wodzie tak głęboko, jak tylko mogłam, by ciągle trzymać w ręku kieliszek. Ten drink był inny. Wyglądał na czekoladowy i miał bita śmietanę na szczycie. Spróbowałam odrobinę i zdecydowanie poczułam odrobinę alkoholu. Sądziłam, że czekolada prawdopodobnie go rozpuści.
    Kiedy byłam gotowa na czwarty drink, kelnerki nie było w zasięgu mojego wzroku. Nagle Mason wydał mi się naprawdę, naprawdę słodki. Chciałabym, by był teraz nieco romantyczny wobec mnie, ale on ciągle nadawał o strzygach i logice prowadzenia na nie ataków w ciągu dnia.
    Mia i Eddie z zapałem przytakiwali mu głowami, i miałam dziwne uczucie, że gdyby zdecydował się zapolować na strzygi właśnie teraz, oni by z nim poszli. Christian właściwie dołączył do tej rozmowy, ale występował bardziej w roli adwokata diabła. Typowe.
    Myślał, że cos w rodzaju ataku prewencyjnego wymaga udziału zarówno strażników jak i morojów – tak jak powiedziała Tasza. Mason, Mia i Eddie uważali, że jeżeli moroje do tego nie dorośli, to strażnicy powinni wziąć sprawy w swoje ręce.
    Przyznaję; ich entuzjazm był nawet zaraźliwy. Bardzo podobał mi się pomysł zdobycia przewagi nad strzygami. Ale w atakach na Badiców i Drozdovów, wszyscy strażnicy zostali zabici. Wprawdzie strzygi zorganizowały się w duża grupę i miały pomoc z zewnątrz, ale wszystko to mówiło mi, że teraz to nasza strona musi naprawdę uważać. Odkładając na bok powab Masona, nie chciałam dłużej słuchać o jego bojowych umiejętnościach. Chciałam kolejnego drinka. Wstałam i wspięłam się na krawędź basenu. Ku mojemu wielkiemu zdumieniu, świat zaczął się kręcić. Zdarzało mi się to już wcześniej, gdy wychodziłam z wanny lub jacuzzi zbyt szybko; ale kiedy rzeczy nie wyglądały tak jak powinny, zdałam sobie sprawę, że drinki były mocniejsze niż przypuszczałam.
    Pomyślałam, że czwarty drink nie jest dobrym pomysłem, ale nie chciałam wracać, żeby inni zobaczyli że się upiłam. Skierowałam się stronę pokoju, w którym zniknęła kelnerka. Miałam nadzieję, że może są tam jakieś ukryte zapasy deserów z musu czekoladowego a nie z gęsiej wątróbki.
    Podczas gdy szłam, zwracałam szczególna uwagę na śliską podłogę, uważając, by nie wpaść do jednego z basenów kąpielowych i nie rozbić sobie głowy, bo to z pewnością mogło mnie kosztować colness point (nie wiem jak to przełożyć). Poświęciłam tak dużo uwagi swoim stopom, próbując się nie zachwiać, że wpadłam na kogoś. W moim mniemaniu, to była jego wina; uderzył o mnie plecami.
    – Hej, uważaj. – powiedziałam odzyskując równowagę.
    Ale on nie zwracał na mnie uwagi. Jego oczy były zwrócone na innego faceta; faceta z krwawiącym nosem.
    Weszłam prosto w sam środek walki.

Rozdział czternasty

    Dwóch facetów, których wcześniej nigdy nie spotkałam, kłóciło się ze sobą. Wyglądali na dwadzieścia lat; nie zauważyli mnie. Ten, który na mnie wpadł, popchnął drugiego tak mocno, że ten się zatoczył.
    – Boisz się! – krzyczał koleś obok mnie. Miał na sobie zielone kąpielówki, a jego czarne włosy były wygładzone do tyłu przez wodę.
    – Wszyscy się boicie. Chcecie po prostu zaszyć się w swoich rezydencjach i pozwolić strażnikom odwalić całą brudną robotę. Co zamierzacie zrobić, kiedy oni wszyscy zginą? Kto wtedy was będzie ochraniał?
    Ten drugi wytarł krew ze swojej twarzy wierzchem dłoni. Nagle go rozpoznałam – przez jego blond pasemka. Był z rodziny królewskiej, tym który darł się na Taszę jakoby chciała przewodzić morojom w bitwie. Nazywała go Andrew. Próbował oddać uderzenie, ale mu się nie udało; miał kompletnie złą technikę.
    – To jest najbezpieczniejsze wyjście. Słuchajcie tej miłośniczki Strzyg a wszyscy będziemy martwi. Ona próbuje wybić całą naszą rasę!
    – Ona próbuje nas ocalić!
    – Ona próbuje przekonać nas do używania czarnej magii!
    Miłośniczką strzyg – musiała być Tasza. Koleś nie-arystokrata był pierwszą osobą spoza mojego otoczenia, która ją popierała.
    Zastanawiałam się jak wiele osób podzielało jego zdanie. Znowu popchnął Andrew, a mój instynkt – albo poncz – kazał mi włączyć się do akcji.
    Wyskoczyłam przed siebie i wcisnęłam się pomiędzy nich. Ciągle byłam zdezorientowana i trochę niepewna. Jeśli nie staliby tak blisko, prawdopodobnie przewróciłabym się. Obydwaj zawahali się, wyraźnie zaskoczeni.
    – Zjeżdżaj stąd. – warknął Andrew.
    Będąc mężczyznami i morojami, mieli więcej wzrostu i byli ciężsi ode mnie, ale ja byłam prawdopodobnie również silniejsza od każdego z nich.
    Mając nadzieję, że mogę dać sobie radę z większością, chwyciłam każdego za ramię, pociągając ich do siebie, a potem popchnęłam ich tak mocno, jak mogłam. Zachwiali się, nie spodziewając się mojej siły. Ja też trochę się zachwiałam.
    Nie-arystokrata rzucił mi piorunujące spojrzenie i zrobił krok w moją stronę Liczyłam na to, że był staroświecki i nie uderzy dziewczyny.
    – Co ty wyrabiasz? – zawołał. Zgromadziło się paru ludzi i oglądali pobudzeni. Oddałam jego spojrzenie.
    – Próbuję powstrzymać was przed byciem jeszcze większymi idiotami niż już jesteście! Chcecie pomóc? Przestańcie walczyć ze sobą! Odrywając sobie nawzajem głowy nie uratujecie morojów, jeśli nie spróbujecie ograniczyć tej głupoty z pulą genów. – Skierowałam się do Andrew.
    – Tasza Ozera nie próbuje nikogo wybić. Stara się nakłonić was, żebyście przestali być ofiarami. – Odwróciłam się do drugiego.
    – A co do ciebie, masz jeszcze daleką drogę do przejścia jeśli myślisz, że to jest sposób na zrozumienie siebie. Magia – zwłaszcza ofensywna magia – wymaga dużo samokontroli, a jak na razie nie zaimponowałeś mi swoją. Ja mam jej więcej niż ty, a jeśli byś mnie właściwie poznał, wiedziałbyś, jakie to chore.
    Dwóch gości gapiło się na mnie w zaskoczeniu. Byłam widocznie bardziej efektywna niż paralizator. Cóż, przynajmniej przez kilka sekund. Bo kiedy minął im szok wywołany moimi słowami, zaczęli kontynuować.
    Zostałam złapana w środku ognia i wypchnięta, prawie przewracając się w trakcie. Nagle, zza mnie, Mason stanął w mojej obronie. Uderzył pięścią pierwszego, którego mógł – nie-arystokratę.
    Poleciał do tyłu, z pluskiem wpadając do jednego z basenów. Wydałam okrzyk, przypominając sobie moje wcześniejsze obawy związane z pęknięciem czaszki, ale chwilę później ogarnął się i wytarł wodę z oczu.
    Chwyciłam ramię Masona, próbując go powstrzymać, ale zignorował mnie i ruszył na Andrew. Mocno go popchnął na kilku morojów – przyjaciół Andrew, jak podejrzewałam – którzy wydawali się próbować przerwać walkę.
    Gość w basenie wyszedł z niego, z wyrazem szału wypisanym na twarzy i zaczął kierować się na Andrew. Tym razem, oboje, ja i Mason, zablokowaliśmy mu drogę. Rzucił nam wszystkim wściekłe spojrzenie.
    – Nie rób tego. – ostrzegłam go.
    Zacisnął pięści, wyglądając jakby chciał próbować wyzwać nas wszystkich do walki. Ale byliśmy straszni, a nie wyglądał na takiego, co miał otoczkę przyjaciół jak Andrew – który obscenicznie wrzeszczał i ostatecznie został wyprowadzony. Mamrocząc parę pogróżek, nie-arystokrata wycofał się. Jak tylko wyszedł, odwróciłam się do Masona.
    – Straciłeś rozum?
    – Huh? – zapytał.
    – Wskakiwać w środek tego!
    – Ty też wskoczyłaś. – powiedział.
    Miałam zacząć się kłócić, kiedy zauważyłam, że miał rację.
    – To co innego. – burknęłam.
    Pochylił się w moim kierunku.
    – Jesteś pijana?
    – Nie. Oczywiście że nie. Po prostu próbuję trzymać cię z daleka od robienia czegoś głupiego. Tylko dlatego, że masz urojenia, że możesz pokonać strzygi, nie znaczy że musisz znęcać się nad wszystkimi innymi.
    – Urojenia? – zapytał ostro.
    Zaczęłam czuć coś jakby mdłości. Zawróciło mi się w głowie, ale szłam dalej w stronę bocznego pokoju, mając nadzieję, że się nie potknę.
    Ale kiedy doszłam, zobaczyłam, że to nie był pokój z drinkami czy deserami. Cóż, przynajmniej nie tak jak sądziłam. To był pokój z karmicielami. Paru ludzi leżało na pokrytych atłasem szezlongach z morojami obok siebie. Jaśminowe kadzidełko paliło się w powietrzu.
    Zaskoczona, przyglądałam się z niesamowitą fascynacją, jak blond morojski facet przechylił się i wgryzł w szyję bardzo ładnego rudzielca. Wtedy zauważyłam, że wszyscy ci karmiciele wyglądali wyjątkowo przystojnie. Jak aktorzy i modele. Tylko najlepsi dla arystokratów.
    Pił długo i intensywnie, a dziewczyna zamknęła oczy i rozchyliła usta, z wyrazem czystej rozkoszy na twarzy kiedy endorfiny moroja zalały jej krwiobieg. Zadrżałam, przypominając sobie jak sama doświadczałam tego samego rodzaju euforii. W moim zamroczonym przez alkohol umyśle, wszystko nagle wydało się zadziwiająco erotyczne. Właściwie, czułam się prawie jak intruz – jakbym oglądała ludzi uprawiających seks. Kiedy moroj skończył i zlizał ostatnią kroplę krwi, musnął ustami jej policzek w delikatnym pocałunku.
    – Chcesz na ochotnika?
    Delikatne koniuszki palców musnęły moją szyję i odskoczyłam. Odwróciłam się i zobaczyłam zielone oczy Adriana i porozumiewawczy uśmieszek.
    – Nie rób tego. – powiedziałam mu, odrzucając jego rękę.
    – W takim razie, co tutaj robisz? – zapytał.
    Wskazałam wokół siebie.
    – Zgubiłam się.
    Spojrzał na mnie.
    – Jesteś pijana?
    – Nie. Oczywiście że nie… ale…" Nudności trochę mi przeszły, ale ciągle nie czułam się dobrze. – Myślę, że powinnam usiąść.
    Złapał mnie za ramię.
    – Cóż, nie rób tego tutaj. Ktoś mógłby wpaść na kiepski pomysł. Chodźmy w jakieś spokojniejsze miejsce. – Poprowadził mnie do innego pokoju, rozejrzałam się z zainteresowaniem.
    To było miejsce do masaży. Kilku morojów leżało na stołach, wycofali się na masaż stóp wykonany przez hotelową obsługę. Olejek, którego używali pachniał jak rozmaryn i lawenda. W innej sytuacji, masaż brzmiałby świetnie, ale leżenie na brzuchu w chwili obecnej wydawało mi się nienajlepszym pomysłem.
    Usiadłam na dywanie na podłodze, przechylając się do ściany. Adrian nagle wyszedł i wrócił ze szklanką wody. Podał mi ją i usiadł.
    – Wypij to. Pomoże.
    – Mówiłam ci, nie jestem pijana, – wymamrotałam. Ale wodę i tak wypiłam do dna.
    – Uh-huh. – Uśmiechnął się do mnie. – Odwaliłaś niezłą robotę z tą walką. Kim był ten chłopak, który ci pomógł?
    – Mój chłopak, – powiedziałam. – Coś w tym stylu.
    – Mia miała rację. Masz wielu facetów w swoim życiu.
    – To nie tak.
    – Okay. – Dalej się uśmiechał. – Gdzie jest Vasilisa? Myślałem, że będzie z tobą.
    – Jest ze swoim chłopakiem. – badałam go.
    – Co to za ton? Zazdrość? Chcesz go dla siebie?
    – Boże, nie. Po prostu go nie lubię.
    – Źle ją traktuje? – zapytał.
    – Nie. – przyznałam. – On ją ubóstwia. Jest po prostu tak jakby palantem.
    Adriana wyraźnie to bawiło.
    – Ah, jesteś zazdrosna. Spędza z nim więcej czasu niż z tobą?
    Zignorowałam to.
    – Czemu wypytujesz o nią? Jesteś nią zainteresowany?
    Zaśmiał się.
    – Spokojnie, nie jestem nią zainteresowany w ten sam sposób, co tobą.
    – Ale jesteś zainteresowany.
    – Po prostu chcę z nią porozmawiać.
    Wyszedł, żeby przynieść mi więcej wody.
    – Lepiej się czujesz? – zapytał, podając mi szklankę. Była kryształowa i zawile rzeźbiona. Wydawała się zbyt ozdobna na zwykłą wodę.
    – Yeah… Nie sądziłam, że te drinki były aż takie mocne.
    – Na tym polega ich piękno. – zachichotał. – A będąc przy pięknie… masz świetny kolor. -
    Przesunęłam się. Mogłam nie pokazywać tak dużo gołego ciała jak te inne dziewczyny, ale pokazywałam więcej niż bym chciała przy Adrianie. Na pewno? Było w nim coś dziwnego. Jego aroganckie zachowanie irytowało mnie… ale lubiłam być w jego towarzystwie. Może dupek w środku mnie rozpoznał bratnią duszę.
    Gdzieś z tyłu mojego pijanego umysłu, włączyło się światełko. Ale nie mogłam dojść do sedna, o co chodziło. Napiłam się więcej wody.
    – Nie paliłeś papierosa od jakiś dziesięciu minut. – zauważyłam, chcąc zmienić temat.
    Skrzywił się.
    – Nie można tu palić.
    – Jestem pewna, że nadrobiłeś to sobie w ponczu.
    Znowu się uśmiechnął.
    – Cóż, niektórzy potrafią pić alkohol. Nie zamierzasz chorować, prawda?
    Dalej czułam się podpita, ale nudności ustały.
    – Nie.
    – Dobrze.
    Przypomniałam sobie o tym, że śniłam o nim. To był po prostu sen, ale to mnie dręczyło, zwłaszcza rozmowa o tym, że jestem otoczoną ciemnością. Chciałam go o to zapytać… mimo że wiedziałam, że to głupie. To był mój sen, nie jego.
    – Adrian…
    Zwrócił swoje zielone oczy na mnie.
    – Tak, kochanie?
    Nie mogłam zmusić się do zapytania.
    – Nieważne.
    Zaczął ripostę, ale wtedy odwrócił głowę w stronę drzwi.
    – Ah, oto i ona.
    – Kto…
    Lisa weszła do pokoju, śledząc wszystko wokół. Kiedy nas dostrzegła, zauważyłam zalewającą ją ulgę. Nie mogłam jednak tego czuć. Środki odurzające, jak alkohol, paraliżowały połączenie. To był kolejny powód, dla którego nie powinnam tak głupio ryzykować tej nocy.
    – Tu jesteś. – powiedziała, klękając przy mnie. Zerkając na Adriana, kiwnęła mu głową. – Hej.
    – Hej, kuzynko. – odpowiedział używając określenia, które czasem stosują wobec siebie rodziny arystokratyczne.
    – Wszystko ok? – zapytała mnie Lisa. – Kiedy zobaczyłam jak bardzo jesteś pijana, myślałam że możesz się gdzieś przewrócić i utopić.
    – Nie jestem…- przestałam próbować zaprzeczać. – Nic mi nie jest.
    Zwykły wyraz twarzy Adriana zmienił się gdy analizował Lisę. To ponownie przypomniało mi o śnie.
    – Jak ją znalazłaś?
    Lisa zaintrygowana spojrzała na niego. – Ja, um, sprawdzałam wszystkie pokoje.
    – Oh. – wyglądał na rozczarowanego. – Myślałem, że może użyłaś waszego połączenia.
    Obie, ona i ja, zaczęłyśmy się na niego gapić.
    – Skąd o tym wiesz? – zażądałam. Tylko kilku ludzi w szkole wiedziało. Adrian mówił o tym tak swobodnie, jakby mówił o kolorze moich włosów.
    – Hej, nie mogę ujawnić wszystkich moich sekretów, prawda? – zapytał tajemniczo. – A poza tym, sposób, w jaki wy dwie zachowujecie się wobec siebie… ciężko to wytłumaczyć. To całkiem cool… wszystkie stare mity okazują się prawdziwe.
    Lisa ostrożnie go obserwowała.
    – Połączenie działa tylko w jedną stronę. Rose może wyczuwać co czuję i myślę, ale ja nie mogę tego robić z nią.
    – Ah. – Usiedliśmy chwilowo w ciszy i napiłam się więcej wody. Adrian znowu zaczął mówić. – Tak czy inaczej, w czym się specjalizujesz kuzynko?
    Wyglądała na zakłopotaną. Obie wiedziałyśmy, że to ważne aby trzymać jej duchowe moce w tajemnicy przed innymi, którzy mogli chcieć nadużywać jej zdolność do leczenia, ale zawsze przeszkadzała jej historyjka o tym, że nie ma specjalizacji.
    – Nie mam. – powiedziała.
    – Myślisz że będziesz mieć? Że jesteś opóźniona?
    – Nie.
    – Pewnie jesteś jednak lepsza w innych elementach, prawda? Po prostu nie jesteś wystarczająco silna żeby naprawdę opanować jakąś? – Troszczył się o nią poklepując ją po ramieniu przesadnie demonstrując pocieszanie.
    – Yeah, skąd…
    W chwili gdy jego palce dotknęły jej, zamarła. To było jakby piorun w nią uderzył. Jej twarz przybrała dziwny wyraz. Nawet pijana, czułam zalewającą ją radość, która przechodziła przez połączenie. Wpatrywała się w Adriana w zdumieniu. Jego oczy również wpatrywały się w jej. Nie rozumiałam, dlaczego patrzyli na siebie w ten sposób i niepokoiło mnie to.
    – Hej – powiedziałam. – Przestań. Mówiłam ci, że ona ma chłopaka.
    – Wiem – powiedział ciągle jej się przyglądając. Mały uśmiech pojawił się na jego ustach. – Musimy kiedyś pogadać, kuzynko.
    – Tak, – zgodziła się.
    – Hej. – byłam zdezorientowana bardziej, niż kiedykolwiek przedtem. – Ty masz chłopaka. I oto on.
    Wróciła do rzeczywistości. Cała nasza trójka odwróciła się w stronę drzwi. Christian i inni tam stali. Nagle przypomniała mi się sytuacja, kiedy znaleźli mnie z Adrianem, który obejmował mnie ramieniem. Teraz nie wyglądało to lepiej. Lisa i ja siedziałyśmy bardzo blisko po jego obu stronach.
    Wyskoczyła w górę, wyglądając na trochę winną. Christian obserwował ją z zainteresowaniem.
    – Szykujemy się do wyjścia, – powiedział.
    – Dobrze, – odpowiedziała mu. Spojrzała na dół na mnie. – Gotowa?
    Pokiwałam głową i zaczęłam wspinać się na nogi. Adrian złapał mnie za rękę, jakbym potrzebowała pomocy w tym. Uśmiechnął się do Lisy.
    – Miło się z tobą rozmawiało. – Do mnie wymruczał bardzo cicho – Nie przejmuj się. Mówiłem ci, że nie jestem nią zainteresowany w ten sposób. Nie wygląda tak dobrze w stroju kąpielowym. Prawdopodobnie nie tak dobrze jak ktoś inny.
    Odciągnęłam od niego moje rękę.
    – Cóż, tego nigdy się nie dowiesz.
    – Nic nie szkodzi, – powiedział. – Mam niezłą wyobraźnię.
    Dołączyłam do reszty, skierowaliśmy się przez główną część hotelu. Mason rzucił mi dziwne spojrzenie, takie, jakie Christian rzucił wcześniej Lissie i trzymał się z daleka ode mnie, idąc z przodu z Eddim. Ku mojemu zaskoczeniu i zakłopotaniu, znalazłam się obok Mii. Wyglądała ponuro.
    – Ja… Naprawdę mi przykro w związku z tym, co się stało, – powiedziałam w końcu.
    – Nie musisz się zachowywać jakby cię to obchodziło, Rose.
    – Nie, nie. Naprawdę. To straszne… Tak mi przykro. – Nie patrzyła na mnie. – Czy… to znaczy, masz zamiar zobaczyć się wkrótce ze swoim tatą?
    – Jak tylko odbędzie się memoriał – powiedziała sztywno.
    – Oh.
    Nie wiedziałam co jeszcze powiedzieć, więc poddałam się i zamiast tego zwróciłam swoją uwagę na schody, po których wchodziliśmy na główne piętro hotelu. Nieoczekiwanie, Mia była tą, która kontynuowała moją rozmowę.
    – Przyglądałam się jak przerywałaś tą walkę… – powiedziała powoli. – Wspomniałaś o ofensywnej magii. Jakbyś coś o tym wiedziała.
    Oh. Świetnie. Zamierzała mnie szantażować… tak? W tym momencie, wydawała się jednak być prawie uprzejma.
    – Zgadywałam. – powiedziałam. Nie ma mowy żebym wsypała Tashę i Christiana. – Tak naprawdę nie wiem aż tyle. Po prostu historie, które słyszałam.
    – Oh. – jej twarz się zapadła. – Jakie historie?
    – Um, więc… – Próbowałam wymyślić coś ani zbyt ogólnikowego, ani zbyt konkretnego. – Tak jak mówiłam tamtym gościom… koncentracja jest ważna. Ponieważ jeśli walczysz ze strzygami, wszystkie rzeczy mogą się rozproszyć. Więc musisz to kontrolować.
    To była właściwie podstawowa zasada strażników, ale musiała być nowa dla Mii. Jej oczy rozszerzyły się w podnieceniu.
    – Co jeszcze? Jakich zaklęć używają ludzie?
    Potrząsnęłam głową.
    – Nie wiem. Naprawdę nawet nie wiem jak zaklęcia działają, i jak powiedziałam, to są tylko… historie, które słyszałam. Domyślam się, że po prostu znajdujesz sposoby na użycie swojego elementu jako broni. Jak… użytkownicy ognia mają niezłą przewagę, bo ogień zabija strzygi, więc dla nich to jest łatwe. A użytkownicy powietrza mogą dusić ludzi.
    Właściwie doświadczyłam namiastki tego ostatniego przez Lisę. To było straszne.
    Oczy Mii jeszcze bardziej się rozszerzyły.
    – A co z użytkownikami wody? – zapytała. – Jak woda może zranić strzygę?
    Zatrzymałam się.
    – Ja, uh, nigdy nie słyszałam żadnych historii o użytkownikach wody. Przepraszam.
    – Ale masz jakieś pomysły? Sposoby żeby ktoś jak ja mógł nauczyć się walczyć?
    Ah. Więc o to chodziło. To właściwie nie było takie całkiem szalone.
    Przypomniałam sobie, jaka pobudzona była na spotkaniu, kiedy Tasza mówiła o atakowaniu Strzyg. Mia chciała zemścić się na Strzyg, za śmierć swojej matki. Nic dziwnego, że ona i Mason byli w takich dobrych stosunkach.
    – Mia, – powiedziałam delikatnie, łapiąc drzwi żeby ją przepuścić. Byliśmy teraz prawie w korytarzu wejściowym. – Wiem że musisz chcieć… zrobić coś. Ale myślę, że lepiej będzie jak pozwolisz sobie na trochę, um, smutku.
    Zaczerwieniła się i nagle widziałam normalną i zdenerwowaną Mię.
    – Nie traktuj mnie z góry. – powiedziała.
    – Hej, nie traktuję. Poważnie. Po prostu mówię, że nie powinnaś robić niczego pochopnie, kiedy ciągle jesteś zdenerwowana. Poza tym… – ucięłam zdanie.
    Zwęziła oczy.
    – Co?
    Pieprzyć to. Musi wiedzieć.
    – Cóż, nie mam pojęcia, co może zdziałać użytkownik wody przeciwko strzygom. To jest prawdopodobnie najmniej użyteczny element przeciwko nim.
    Gniew wypełnił jej rysy.
    – Jesteś prawdziwą suką, wiesz o tym?
    – Po prostu mówię ci prawdę.
    – Dobrze, pozwól, że ja Ci powiem prawdę. Jesteś totalną idiotką, jeśli chodzi o facetów.
    Myślałam o Dymitrim. Nie do końca nie miała podstaw.
    – Mason jest świetny, – kontynuowała. – Jeden z najlepszych facetów, jakich znam – a ty nawet tego nie zauważasz! Zrobiłby dla ciebie wszystko, a ty wychodzisz rzucając się na Adriana Ivashkova.
    Jej słowa mnie zaskoczyły. Mia zakochała się w Masonie? I kiedy zdecydowanie nie rzucałam się na Adriana, mogłam przyznać, że to mogło tak wyglądać. I nawet jeśli to nie była prawda, to i tak nie sprawiłoby to żeby Mason nie czuł się zraniony i zdradzony.
    – Masz rację. – powiedziałam.
    Mia gapiła się na mnie tak zaskoczona, że zgodziłam się z nią, że nie powiedziała już nic więcej przez całą drogę. Doszliśmy do części korytarza, gdzie rozchodziliśmy się do różnych skrzydeł dla chłopców i dziewcząt. Chwyciłam za ramię Masona, kiedy inni odeszli.
    – Poczekaj. – powiedziałam mu. Musiałam go uspokoić o Adriana, ale mała część mnie zastanawiała się, czy robiłam to dlatego, że właściwie chciałam Masona, czy dlatego, że po prostu podobała mi się wizja jego chcącego mnie i samolubnie nie chciałam tego stracić. Zatrzymał się i spojrzał na mnie. Jego twarz była nieufna.
    – Chciałam ci powiedzieć, że przepraszam. Nie powinnam krzyczeć na ciebie po walce – wiem, że próbowałeś po prostu pomóc. A z Adrianem… nic się nie stało. Naprawdę.
    – Nie wyglądało na to. – powiedział Mason. Ale złość na jego twarzy słabła.
    – Wiem, ale uwierz mi, to wszystko przez niego. W jakiś głupi sposób zadurzył się we mnie.
    Mój ton musiał być przekonywujący, bo Mason uśmiechnął się.
    – Cóż. Trudno żeby nie.
    – Nie jestem nim zainteresowana – kontynuowałam. – Ani nikim innym.
    To było małe kłamstwo, ale nie sądzę żeby miało wtedy jakieś znaczenie. Miałam zamiar skończyć wkrótce z Dymitrim, a Mia miała rację co do Masona. Był wspaniały i słodki i ładny. Byłabym idiotką nie rozwijając tego… prawda?
    Moja ręka ciągle była na jego ramieniu, kiedy pociągnęłam go do siebie. Nie potrzebował więcej sygnałów. Pochylił się i pocałował mnie, a w międzyczasie zostałam przyciśnięta do ściany – podobnie jak z Dymitrim w sali treningowej. Oczywiście, to było nic w porównaniu do tego, co czułam z Dymitrim, ale nadal było to przyjemne na swój sposób. Objęłam rękami Masona i przycisnęłam go bliżej.
    – Moglibyśmy iść… gdzieś. – powiedziałam.
    Odepchnął mnie i zaczął się śmiać.
    – Nie kiedy jesteś pijana.
    – Nie jestem… już… aż tak pijana, – powiedziałam, próbując przycisnąć go z powrotem.
    Dając mi mały pocałunek w usta, zrobił krok do tyłu.
    – Wystarczająco pijana. Popatrz, to nie takie łatwe, wierz mi. Ale jeśli dalej będziesz mnie chciała, jutro – kiedy będziesz trzeźwa – wtedy pogadamy.
    Pochylił się i ponownie mnie pocałował. Próbowałam objąć go, ale znowu się oderwał.
    – Spokojnie, dziewczyno. – drażnił się i cofając do swojego korytarza.
    Rzuciłam mu piorunujące spojrzenie, ale on tylko roześmiał się i odwrócił. Jak odchodził, moje spojrzenie słabło i skierowałam się do swojego pokoju, z małym uśmiechem na twarzy.

Rozdział piętnasty

    Próbowałam pomalować paznokcie u nóg następnego ranka – nie było łatwo z takim okropnym kacem – kiedy usłyszałam pukanie do drzwi. Lissa wyszła zanim się obudziłam, więc chwiejnym krokiem przemierzyłam pokój, starając się nie zetrzeć świeżo pomalowanego lakieru. Otwierając drzwi, zobaczyłam stojącego za nimi jednego z bojów hotelowych z dużym pudłem, które trzymał w obu rękach. Przesunął je nieznacznie, by móc się zza niego wychylić i spojrzeć na mnie.
    – Szukam Rose Hathaway.
    – To ja.
    Wzięłam od niego pudło. Było wielkie, ale nie aż tak ciężkie. Z szybkim dziękuję, zamknęłam drzwi, zastanawiając się czy powinnam dać mu napiwek. No cóż.
    Usiadłam na podłodze z pudełkiem. Nie miało żadnych oznaczeń i było zapieczętowane taśmą do pakowania. Znalazłam długopis i wbiłam go w taśmę. Jak tylko przecięłam ją w wystarczającym stopniu, otworzyłam pudełko i zajrzałam do środka.
    Było zapełnione perfumami.
    Zawierało co najmniej trzydzieści małych flakoników z perfumami. Niektóre znałam, niektóre nie. Stały rzędem od szalenie drogich, przez kaliber gwiazd filmowych do tanich rodzajów, jakie widywałam w drogeriach. Eternity. Angel. Vanilla Fields. Jade Blossom. Michael Kors. Poison. Hypnotic Poison. Pure Poison. Happy. Light Blue. Jovan Musk. Pink Sugar. Vera Wang. Jedne po drugich, wyjmowałam je z pudełka, czytając opisy na opakowaniach, a następnie otwierałam butelki aby powąchać ich zawartość.
    Przejrzałam już prawie połowę, gdy uderzyła mnie rzeczywistość. To musiało być od Adriana.
    Nie miałam pojęcia jak udało mu się dostarczyć te wszystkie perfumy do hotelu w tak krótkim czasie, ale najwidoczniej pieniądze mogą wszystko. Dotychczas, nie potrzebowałam uwagi bogatego, rozpieszczonego moroja: najwyraźniej nie odebrał prawidłowo moich sygnałów. Z żalem, zaczęłam odstawiać perfumy z powrotem do pudła – i wtedy zatrzymałam się. Oczywiście, że je odeślę… ale nie byłoby krzywdą poznanie zawartości reszty flakoników, zanim je zwrócę.
    Jeszcze raz, zaczęłam wypakowywać butelkę po butelce. Niektóre wąchałam przy korku, inne rozpylałam w powietrzu. Na szczęśliwy traf. Dolce & Gabbana. Shalimar. Daisy.
    Zapachy, jedne po drugim, uderzały mnie: róża, fiołek, sandałowiec, pomarańcza, wanilia, orchidea…
    Do czasu gdy skończyłam, mój nos już prawie nie pracował. Wszystkie z nich były zaprojektowane dla ludzi. Mieli słabszy zmysł powonienia niż wampiry i nawet dampiry, więc wszystkie były nadzwyczaj mocne. Miałam nowe uznanie dla skromnych słów Adriana, że tylko odrobina perfum jest potrzebna. Jeśli wszystkie te butelki przyprawiały mnie o zawrót głowy, to mogłam sobie tylko wyobrazić co poczuliby moroje. Nadmierne przeciążenie zmysłów nie pomogło na straszny ból głowy, z którym się obudziłam.
    Tym razem naprawdę spakowałam perfumy, zatrzymując się przy jednych, które naprawdę polubiłam. Trzymając pudełko w ręce, zawahałam się. Wzięłam czerwoną buteleczkę i powąchałam ją ponownie. To był ostro – słodki zapach pewnego rodzaju owoców – ale nie tych kandyzowanych czy cukrowych. Dręczyłam swój umysł przypominając sonie woń, którą poczułam kiedyś od jednej dziewczyny ze swojego dormitorium. Ona powiedziałaby mi ich nazwę. To było jak wiśnia… ale ostrzejsze. Porzeczka – to, to zawierały. Była również w tych perfumach, zmieszana z niektórymi kwiatami: konwalią i innymi, których nie potrafiłam zidentyfikować. Jakakolwiek to była mieszanka, to przypadła mi do gustu. Słodka – ale nie zbyt słodka. Obejrzałam flakonik, szukając nazwy. Amor Amor.
    Pasuje, wymamrotałam, zważywszy, jak wiele miłosnych problemów miałam ostatnio.
    W każdym razie, zatrzymałam perfumy i przepakowałam resztę.
    Podniosłam pudło i zaniosłam je do recepcji, gdzie dostałam taśmy klejące, których użyłam do ponownego zapieczętowania pudła. Dostałam także wskazówki, jak dojść do pokoju Adriana. Iwaszkowie mieli praktycznie swoje własne skrzydło. To nie było zbyt daleko od pokoju Taszy.
    Czując się jak dostarczycielka, zeszłam do holu i zatrzymałam się przed drzwiami jego pokoju. Zanim zdążyłam zapukać, drzwi się otworzyły i przede mną stanął Adrian. Wyglądał na tak samo zaskoczonego jak ja.
    – Little dampir. – powiedział serdecznie. – Nie spodziewałem się ciebie tutaj zobaczyć.
    – Zwracam to.
    Podałam mu pudło przed nos zanim zaprotestował. Złapał je niezdarnie i zachwiał się nieco zaskoczony. Jak tylko dobrze je chwycił, cofnął się o kilka kroków i postawił je na ziemi.
    – Żadne z nich ci się nie spodobały? – spytał – Chcesz żebym przysłał ci więcej?
    – Nie wysyłaj mi więcej żadnych prezentów.
    – To nie jest prezent. To jest usługa publiczna. Która kobieta nie posiada własnych perfum?
    – Nie rób tego więcej – powiedziałam stanowczo.
    Nagle zza niego dobiegł czyjś głos.
    – Rose? Czy to ty?
    Spojrzałam poza nim. Lissa.
    – Co tutaj robisz?
    Pomiędzy moim bólem głowy, a tym, co przypuszczalnie było pewnym antraktem z Christianem, najlepszym co mogłam zrobić dzisiaj rano, było zablokowanie naszej więzi. Otworzyłam się na nią ponownie, pozwalając jej wstrząsowi wlecieć we mnie. Nie spodziewała się zobaczyć mnie tutaj.
    – Co tutaj robisz? – spytała
    – Panie, panie – powiedział przekornie. – Nie musicie się o mnie bić.
    Spiorunowałam go wzrokiem.
    – Nie zamierzamy. Chcę tylko wiedzieć, co się tutaj dzieje.
    Uderzył mnie znajommy zapach wody po goleniu, a potem usłyszałam za sobą czyjś głos.
    – Ja również.
    Podskoczyłam. Odwróciłam się do tyłu i zobaczyłam Dymitra stojącego w holu. Nie miałam zielonego pojęcia co on robił w skrzydle Iwaszkovów.
    Był w drodze do pokoju Taszy, zasugerował mój wewnętrzny głos.
    Dymitr bez wątpienia zawsze spodziewał się, że popadam w różnego rodzaju kłopoty, ale myślę, że widzenie tam Lissy, zaskoczyło go jako strażnika. Przeszedł obok mnie i wszedł do pokoju, patrząc pomiędzy nasza trojkę.
    – Uczniowie i uczennice nie powinni przebywać wzajemnie w swoich pokojach.
    Wiedziałam, że zwracanie uwagi na to, że technicznie rzecz biorąc Adrian nie był uczniem, nie wyciągnie nas z tarapatów. Nie powinnyśmy przebywać w żadnym męskim pokoju.
    – Jak ty to robisz? – spytałam Adriana z frustracją.
    – Jak co robię?
    – Pokazujesz nas w złym świetle!
    Zaśmiał się.

    – To wy jesteście tymi, które tutaj przyszły.
    – Nie powinieneś był ich wpuszczać. – skarcił go Dymitr. – Jestem pewny, że znasz zasady obowiązujące w Akademii Św. Władimira.
    Adrian wzruszył ramionami.
    – Tak, ale nie muszę przestrzegać żadnych głupich szkolnych przepisów.
    – Może nie – odparł chłodno Dymitr – Ale uważam, że powinieneś je mimo wszystko respektować.
    Adrian przewrócił oczami.
    – Jestem nieco zaskoczony widząc ciebie głoszącego mi reprymendę na temat niepełnoletnich dziewcząt.
    Zobaczyłam, jak w oczach Dymitra zapłonął gniew i na moment, pomyślałam, że zaraz zobaczę jak traci nad sobą kontrolę, z powodu której zawsze mu docinałam. Ale pozostał opanowany, i tylko jego zaciśnięte pieści świadczyły o tym, jak bardzo był rozzłoszczony.
    – Ponadto – ciągnął Adrian – Nic nikczemnego się tutaj nie działo. Po prostu spędzaliśmy razem czas.
    – Jeśli chcesz spędzać czas razem z młodymi dziewczętami, rób to w jednym z publicznych miejsc.
    Nie spodobało mi się nazwanie nas przez Dymitra 'młodymi dziewczętami'. Tutaj przesadził. I podejrzewałam, że część jego 'podejrzanej' reakcji brała się stad, że ja tutaj byłam.
    Adrian tylko się roześmiał, tym dziwnym rodzajem śmiechu, który przyprawiał mnie o dreszcze.
    – Dziewczęta? Dziewczęta? Pewnie. Młode i stare w tym samym czasie. Ledwie coś zobaczyły w życiu, i mimo to, zobaczyły już zbyt wiele. Jedna naznaczona życiem, i jedna naznaczona śmiercią… ale czy one są jedynymi o które się martwisz? Martw się o siebie, dampirze. Martw się o siebie, i martw się o mnie. My jesteśmy jedynymi, którzy są młodzi.
    Reszta z nas po prostu się na niego gapiła. Nie sądzę żeby ktokolwiek spodziewał się, że Adrian nagle podejmie niespodziewaną wycieczkę do Krejziville.
    Adrian uspokoił się i wyglądał zupełnie normalnie. Odwrócił się i podszedł do okna, mimochodem rzucając na nas okiem gdy wyciągał swoje papierosy.
    – Moje panie, prawdopodobnie powinniście już iść. On ma rację. Jestem złą zarazą. (czyt.autorytetem).
    Wymieniłam spojrzenie z Lissą. Szybko, obie wyszłyśmy i ruszyłyśmy za Dymitrem w dół korytarza, w kierunku holu.
    – To było… dziwne. – powiedziałam kilka minut później.
    Stwierdziłam oczywisty fakt, ale cóż; ktoś musiał to powiedzieć.
    – Bardzo – odparł Dymitr. Był bardziej zaskoczony niż zły.
    Gdy dotarliśmy do holu, zaczęłam iść za Lissą do naszego pokoju, ale Dymitr zagadnął mnie.
    – Rose – powiedział. – Mogę z tobą porozmawiać?
    Poczułam napływ współczujących uczuć od Lissy. Obróciłam się w kierunku Dymitra i przeszłam do bocznej strony pomieszczenia, z dala od przybywających gości. Grupa morojów, z diamentami i futrami minęła nas szybko, z widocznym na twarzach zaniepokojeniem. Boje hotelowi śpieszyli za nimi z bagażami. Ludzie ciągle wyjeżdżali szukając bezpiecznych miejsc. Paranoja wywołana strzygami była daleka od zakończenia.
    Głos Dymitra z powrotem przykuł moja uwagę.
    – To Adrian Iwaszkov. – wymówił jego imię w taki sam sposób, jak wymawiali je inni.
    – Tak, wiem.
    – To jest drugi raz, gdy cię z nim widzę.
    – Tak – powiedziałam gładko – Spotykamy się czasami.
    Dymitr wygiął brew w łuk, po czym potrząsnął głową w kierunku, z którego przyszliśmy.
    – Często przesiadujesz w jego pokoju?
    Kilka ripost wpadło do mojej głowy, i wtedy jedna złota przejęła pierwszeństwo.
    – To, co się dzieje miedzy nim a mną, nie jest twoja sprawą.
    Użyłam tonu bardzo podobnego do tego, którego on użył na mnie, gdy wygłaszał podobny komentarz na temat swój i Taszy.
    – W rzeczywistości, tak jak długo jesteś w Akademii, to co robisz jest moja sprawą.
    – Nie moje życie osobiste. Nie masz nic do powiedzenia w tej sprawie.
    – Nie jesteś jeszcze dorosła.
    – Jestem bardzo blisko tego. Poza tym, to nie jest tak, że magicznie stanę się dorosła w dniu swoich osiemnastych urodzin.
    – Oczywiście.- odparł.
    Zarumieniłam się.
    – Nie to miałam na myśli. Chciałam…
    – Wiem, co miałaś na myśli. I szczegóły techniczne nie mają teraz znaczenia. Ty jesteś uczennicą Akademii. Ja jestem twoim instruktorem. Moją pracą jest pomaganie ci i zapewnienie bezpieczeństwa. Przebywanie w sypialni kogoś takiego jak on… cóż, nie jest bezpieczne.
    – Potrafię sobie radzić z Adrianem Iwaszkovem – mruknęłam.- Jest dziwny – bardzo dziwny, najwyraźniej – ale nieszkodliwy.
    Potajemnie zastanawiałam się, czy problemem Dymitra może być to, że jest zazdrosny. Nie odciągnął Lissy na stronę, by na nią nakrzyczeć. Ta myśl uczyniła mnie na chwile szczęśliwą, ale potem przypomniałam sobie moją ciekawość, dlaczego on tam był.
    – Rozmawiając o życiu osobistym… Przypuszczam, że właśnie byłeś z wizytą u Taszy, co?
    Wiedziałam, że to było małostkowe i oczekiwałam odpowiedzi w rodzaju "to nie twój interes". Zamiast tego odpowiedział:
    – Właściwie, to byłem u twojej matki.
    – Z nią też masz zamiar się spiknąć?
    Oczywiście wiedziałam, że nie, ale dowcipna uwaga była zbyt dobra, żeby ją przepuścić. On również wydawał się to wiedzieć, ale posłał mi jedynie zmęczone spojrzenie.
    – Nie, szukaliśmy nowych danych o strzygach z ataku na Drozdovów.
    Mój sarkazm i gniew odpłynął. Drozdovie. Badica. Nagle, wszystko co stało się dzisiaj rano wydało się niezwykle banalne. Jak mogłam stać tutaj, kłócąc się z Dymitrem o romanse, które mogły lub nie mogły się wydarzyć, podczas gdy on i reszta strażników starali się nas chronić?
    – Czego się dowiedzieliście? – spytałam cicho.
    – Udało się nam wpaść na trop niektórych strzyg – odpowiedział. – Albo co najmniej ludzi, którzy z nimi współpracowali. Są świadkowie, którzy mieszkali niedaleko i widzieli niektóre z samochodów używanych przez tę grupę. Wszystkie tablice rejestracyjne pochodziły z różnych stanów – grupa wydaje się rozdzielać, co prawdopodobnie będzie stanowiło dla nas problem. Ale jeden ze świadków zapamiętał jeden z numerów. Był zarejestrowany na adres w Spokane.
    – Spokane? – zapytałam z niedowierzaniem. – Spokane, w stanie Waszyngton? Kto bierze Spokane na miejsce swojej kryjówki?
    Byłam tam kiedyś, raz. To miejsce było tak nudne, jak wszystkie inne północno-zachodnie zalesione miasta.
    – Strzygi, najwidoczniej. – powiedział z kamienną twarzą. – Adres był fałszywy, ale inne dowody wskazywały na to, że tam naprawdę były. Mieści się tam coś w rodzaju centrum handlowego, pod którym znajdują się podziemne tunele. W ich okolicy widziano strzygi.
    – Więc… – zmarszczyłam brwi – Zamierzasz je ścigać? Inni też idą? Mam na myśli to, co Tasza mówiła od dawna… Jeśli wiemy, gdzie oni są…
    Pokręcił głową.
    – Strażnicy nie mogą nic zrobić bez pozwolenia kogoś z góry. A to się na pewno nie zdarzy w najbliższym czasie.
    Westchnęłam.
    – Bo moroje za dużo gadają.
    – Są przezorni. – odpowiedział.
    Poczułam, że zdenerwowałam się jeszcze raz.
    – Daj spokój. Nawet ty nie chcesz być ostrożny w tej sprawie. Teraz rzeczywiście wiesz, gdzie ukrywają się strzygi. Strzygi, które masakrowały dzieci. Nie chcesz ich dorwać, kiedy one się tego nie spodziewają?
    Brzmiałam zupełnie jak Mason.
    – To nie takie proste. – powiedział – Odpowiadamy przed Radą Strażników i Rządem Morojów. Nie możemy tak po prostu tam wpaść i działać pod wpływem impulsu. A poza tym, nie wiemy jeszcze wszystkiego. Nigdy nie powinnaś wchodzić w jakąkolwiek sytuację bez znajomości wszystkich detali.
    – Znowu lekcja Zen – westchnęłam.
    Przebiegłam dłonią po włosach, zakładając je za uszy.
    – W każdym razie, dlaczego mi to mówisz? To są sprawy strażników. Nie są przeznaczone dla uszu nowicjuszy.
    Rozważył swoje słowa, i jego wyraz twarzy złagodniał. Zawsze wyglądał niesamowicie, ale takiego lubiłam go najbardziej.
    – Powiedziałem kilka rzeczy… któregoś dnia i dziś… których nie powinienem. Rzeczy, które obraziły twój wiek. Masz siedemnaście lat… Ale jesteś zdolna do uporania się i zrozumienia tych samych rzeczy, z którymi zmagają się o wiele starsi ludzie od ciebie.
    Moja klatka piersiowa uniosła się i odfrunęła.
    – Poważnie?
    Przytaknął.
    – Jesteś wciąż naprawdę młoda w wielu rzeczach – i zachowujesz się młodo – ale jedynym sposobem aby naprawdę to zmienić, jest traktowanie cię jak osoby dorosłej. Muszę robić to częściej. Wiem, że rozumiesz jak ważne są te informacje i zachowasz je dla siebie.
    Nie pokochałam stwierdzenia, że zachowuje się jak małolata, ale spodobał mi się jego pomysł traktowania mnie z nim na równi.
    – Dimka – doszedł do nas głos.
    Tasza Ozera podchodziła do nas. Uśmiechnęła się kiedy mnie zobaczyła.
    – Witaj, Rose.
    Mój humor odpłynął.
    – Hej. – powiedziałam bez wyrazu.
    Wsunęła rękę pod ramię Dymitra, prześlizgując palcami po skórze jego płaszcza. Wpatrywałam się wściekle w te palce. Jak śmiały go dotykać?
    – Masz ten wzrok. – powiedziała mu.
    – Jaki wzrok? – zapytał.
    Surowy wygląd, który przybrał na mnie, zniknął. Pojawił się mały, porozumiewawczy uśmiech na jego ustach. Prawie wesoły.
    – Ten wzrok, który mówi, że zamierzasz być na służbie cały dzień.
    – Poważnie? Mam taki wzrok? – w jego głosie był złośliwy i kpiący ton.

    Pokiwała głową.
    – Kiedy twoja zmiana technicznie się skończyła?
    Dymitr właściwie wyglądał – przysięgam – nieśmiało.
    – Godzinę temu.
    – Nie możesz dalej tak robić. – mruknęła. – Potrzebujesz przerwy.
    – Cóż… jeśli rozważysz, że zawsze jestem strażnikiem Lissy…
    – Póki co. – stwierdziła porozumiewawczo.
    Czułam się bardziej chora, niż poprzedniej nocy.
    – Na górze jest rozgrywany wielki turniej w bilard.
    – Nie mogę, – powiedział, ale na jego twarzy ciągle był uśmiech. – Nawet jeśli, długo nie grałem…
    Co do…? Dymitr grał w bilard?
    Nagle przestało mieć znaczenie to, że właśnie dyskutowaliśmy na temat tego, żeby traktował mnie jak dorosłą. Jakaś mała część mnie wiedziała, jakim pochlebstwem to było – ale reszta mnie chciała, żeby traktował mnie jak Taszę. Wesoło. Dokuczliwie. Zwyczajnie. Byli tacy znani sobie, tak kompletnie odprężeni.
    – Chodź w takim razie. – błagała. – Tylko jedną rundę! Możemy ich wszystkich pokonać.
    – Nie mogę. – powtórzył. Brzmiało to, jakby żałował. – Nie w przypadku gdy to wszystko ma miejsce.
    Uspokoiła się trochę.
    – Nie. Przypuszczam, że nie. – Zerkając na mnie, powiedziała złośliwie. – Mam nadzieję, że zauważasz jakiego hardkorowego (czyt. zagorzałego) idola masz tutaj. Nigdy nie jest poza służbą.
    – Cóż. – powiedziałam naśladując jej wcześniejszy lekki ton, – Póki co, przynajmniej.
    Tasza wyglądała na zaintrygowaną. Nie sądzę żeby jej przeszkadzało, że sobie z niej żartuję. Ciemne spojrzenie Dymitra powiedziało mi, że wiedział dokładnie, co robiłam. Od razu zauważyłam, że właśnie zabiłam jakikolwiek postęp, który wcześniej zrobiłam jako dorosła.
    – Tutaj skończymy, Rose. Pamiętaj, co powiedziałem.
    – Tak, – powiedziałam odwracając się. Nagle zapragnęłam iść do swojego pokoju i powegetować przez chwilę. Ten dzień już mnie zmęczył. – Zdecydowanie.
    Nie uszłam daleko, kiedy wpadłam na Masona. Dobry Boże. Wszędzie mężczyźni.
    – Jesteś wściekła. – powiedział jak tylko spojrzał na moją twarz. Miał talent do odkrywania moich humorów. – Co się stało?
    – Pewne… problemy z władzą. To był dziwny ranek.
    Westchnęłam, niezdolna do wybicia sobie Dymitra z głowy. Patrząc na Masona, przypomniałam sobie jak przekonywałam poprzedniej nocy, że chciałabym z nim czegoś poważniejszego. Byłam walnięta. Nie mogłam myśleć o nikim innym. Decydując, że najlepszym wyjściem, żeby usunąć jednego faceta, było zwrócenie uwagi na innego, chwyciłam Masona za rękę i wyprowadziłam go.
    – Chodź. Nie umawialiśmy się żeby iść dzisiaj gdzieś… um, prywatnie?
    – Liczę, że nie jesteś już pijana, – zażartował. Ale jego oczy wyglądały bardzo, bardzo poważnie. I zainteresowanie. – Przypuszczam, że już wszystko przeszło.
    – Hej, podtrzymuje moje roszczenia, nie ważne jak. – Otworzyłam swój umysł, szukałam Lissy.
    Nie było jej już w naszym pokoju. Wyszła do innych arystokratów, bez wątpienia ciągle nabierając wprawy na wielki obiad Priscilli Vody.

    – No chodź, – powiedziałam Masonowi. – Pójdziemy do mojego pokoju.
    Poza tym, kiedy Dymitrowi niewygodnie zdarzyło się odejść do pokoju kogoś innego, tak naprawdę nikt nie egzekwował zasady dotyczącej mieszanych płci. To było praktycznie jakbym wróciła do swoich drzwi Akademii. Jak szliśmy z Masonem na górę, opowiedziałam mu co Dymitr mi powiedział o strzygach w Spokane. Dymitr powiedział mi, żebym zatrzymała to dla siebie, ale znowu byłam wściekła na niego i nie widziałam niczego złego w powiedzeniu Masonowi. Wiedziałam, że będzie tym zainteresowany.
    Miałam rację. Mason naprawdę się tym emocjonował.
    – Co? – zawołał kiedy wchodziliśmy do mojego pokoju. – Oni nic nie robią?
    Wzruszyłam ramionami i siadłam na moim łóżku.
    – Dymitr powiedział…
    – Wiem, wiem… Słyszałem cię. O byciu ostrożnym i wszystko. – Mason wściekle kroczył naokoło mojego pokoju.- Ale jeśli te strzygi będą uganiać się za kolejnymi morojami… kolejnymi rodzinami… cholera! Będą sobie pluć w brodę, ze nie byli tacy ostrożni wcześniej.
    – Zapomnij o tym, – powiedziałam. Czułam się jakby niepocieszona, że ja na łóżku nie byłam wystarczająca, że odciągnąć go od szalonych planów walki. – Nie możemy nic zrobić.
    Przestał chodzić.
    – My moglibyśmy iść.
    – Iść gdzie? – zapytałam głupio.
    – Do Spokane. W mieście można złapać busy tam.
    – Ja… czekaj. Chcesz żebyśmy pojechali do Spokane i zajęli się strzygami?
    – Pewnie. Eddi też by poszedł… możemy iść do tego centrum handlowego. Nie będą zorganizowani czy coś, więc moglibyśmy poczekać i wystrzelać jednego po drugim…
    Mogłam tylko się gapić.
    – Kiedy stałeś się taki głupi?
    – Oh, rozumiem. Dzięki za głos wiary.
    – Tu nie chodzi o wiarę, – kłóciłam się, wstając i zbliżając się do niego. – Kopiesz tyłki morojów. Widziałam to. Ale to… to nie jest wyjście. Nie możemy zabrać Eddiego i zająć się strzygami. Potrzebujemy więcej ludzi. Więcej planowania. Więcej informacji.
    Oparłam ręce o jego klatkę piersiową. Położył swoje na nich i się uśmiechnął. Ogień walki był ciągle w jego oczach, ale mogłam powiedzieć, że jego umysł otworzył się na bliższe sprawy. Takie jak ja.
    – Nie to miałam na myśli nazywając cię głupim. – powiedziałam mu. – Przepraszam.
    – Mówisz tak teraz dlatego, że chcesz umieć ze mną postępować.
    – Oczywiście że tak. – zaśmiałam się, zadowolona widząc go zrelaksowanego.
    Natura naszej konwersacji przypominała mi trochę jedną z tych, którą mieli Lissa z Christianem w kaplicy.
    – Cóż. – powiedział, – Nie sądzę, żebym zamierzał być za surowy, żeby to wykorzystać.
    – Dobrze. Bo jest wiele rzeczy, które chcę zrobić.
    Przesunęłam ręce do góry i dookoła jego szyi. Jego skóra pod moimi palcami była ciepła i przypomniałam sobie, jak bardzo podobało mi się całowanie się z nim poprzedniej nocy.
    Nagle, ni stąd ni zowąd, powiedział:
    – Naprawdę jesteś jego uczennicą.
    – Kogo?
    – Belikowa. Po prostu myślałem nad tym, kiedy wspomniałaś, że potrzebujemy więcej informacji i materiałów. Zachowujesz się właśnie jak on. Zrobiłaś się poważna odkąd z nim trzymasz.
    – Nie, nie zrobiłam.
    Mason przycisnął mnie bliżej, ale teraz nagle nie czułam się już tak romantycznie. Chciałam migdalić się i zapomnieć o Dymitrze na chwilę, a nie rozmawiać o nim. Skąd to się wzięło? Mason miał mnie rozpraszać.
    Nie zauważył, że coś było nie tak.
    – Po prostu się zmieniłaś, to wszystko. To nie jest złe… po prostu inne.
    Coś w tym stwierdzeniu zdenerwowało mnie, ale zanim mogłam odzyskać równowagę, jego usta spotkały moje w pocałunku. Rozsądna dyskusja jakby znikła. Trochę tego ciemnego nastroju zaczęło we mnie wzrastać, ale po prostu znalazłam ujście w natężeniu fizycznym, kiedy z Masonem wpadliśmy na siebie. Szarpnęłam go na dół, na łóżko, dając sobie radę zrobić to, bez przerywania całowania. Byłam nikim jeśli nie wielozadaniowcem. Wbiłam paznokcie w jego tyłek, kiedy jego ręce przesuwały się w górę z tyłu mojej szyi i rozwiązał kucyk, który zrobiłam kilka minut wcześniej. Prowadząc palce przez niezwiązane włosy, przesunął usta niżej i pocałował mnie w szyję.
    – Jesteś… niesamowita. – powiedział.
    I mogłam stwierdzić, że miał to na myśli. Cała jego twarz była rozpalona uczuciem do mnie.
    Wygięłam się do góry w łuk, pozwalając jego ustom przycisnąć się mocniej do mojej skóry, podczas gdy jego ręce przesuwały się pod moją bluzkę. Ciągnęły się w górę wzdłuż mojego brzucha, ledwo szkicując krawędź mojego biustonosza.
    Zastanawiałam się nad tym, że dopiero co mieliśmy kłótnię minutę temu, byłam zaskoczona widząc jak szybko rzeczy się nasilały. Szczerze powiedziawszy jednak… Nie dbałam o to. W ten sposób żyłam własnym życiem. Zawsze wszystko ze mną było szybko i intensywnie. Noc kiedy z Dymitrem padliśmy ofiarą amuletu szczęścia Victora Daszkowa, też opierała się na całkiem wściekłej namiętności. Dymitr opanował to jednak, więc czasem braliśmy na wstrzymanie… i było to wspaniałe na swój sposób. Ale przez większość czasu, nie mogliśmy się powstrzymać. Mogłam znowu to wszystko poczuć. Sposób, w jaki jego ręce przejeżdżały po moim ciele. Głębokie, silne pocałunki.
    I wtedy zdałam sobie z czegoś sprawę.
    Całowałam Masona, ale w myślach byłam z Dymitrem. I to nie było tak, że sobie to przypominałam. Właściwie, to wyobrażałam sobie że byłam z Dymitrem – właśnie teraz -wracałam w kółko od nowa w myślach do tej nocy. Z zamkniętymi oczami, łatwo mi było udawać.
    Ale kiedy je otworzyłam i zobaczyłam oczy Masona, wiedziałam, że on był ze mną. Uwielbiał mnie i chciał mnie na długo. Dla mnie zrobić to… być z nim i udawać, że byłam z kimś innym…
    Nie było właściwe.
    Uwolniłam się z jego zasięgu.
    – Nie… przestań.
    Mason natychmiast przerwał, ponieważ takim typem faceta był.
    – Za dużo? – zapytał. Pokiwałam głową. – W porządku. Nie musimy tego robić.
    Znowu sięgnął do mnie, i odsunęłam się jeszcze dalej.
    – Nie, ja po prostu… nie wiem. Powiedzmy, że się rozmyśliłam, ok?
    – Ja… – na chwilę odjęło mu mowę. – Co się stało z tymi 'wieloma rzeczami do zrobienia', które chciałaś robić?
    Tak… to wyglądało całkiem źle, ale co mogłam powiedzieć? Nie mogę zbliżyć się fizycznie do ciebie, ponieważ kiedy to robię, po prostu myślę o innym facecie, którego właściwie pragnę. Jesteś po prostu zastępcą.
    Przełknęłam ślinę, czując się głupio.
    – Przepraszam, Mase. Po prostu nie mogę.
    Usiadł i przeczesał ręką swoje włosy.
    – Okej. Wszystko w porządku.
    Mogłam usłyszeć twardość w jego głosie.
    – Jesteś wściekły.
    Spojrzał nade mną, z burzliwymi emocjami na jego twarzy.
    – Jestem po prostu zdezorientowany. Nie mogę odczytać twoich sygnałów. W jednym momencie jesteś gorąca, a w następnej zimna. Powiedz mi, czego chcesz ode mnie, powiedz mi, czego nie. Jeśli wybierzesz coś, będzie dobrze, ale jeśli będziesz dalej sprawiać, że będę myślał o jednym, a wtedy kończysz, wyskakując z kompletnie innym kierunkiem. Nie tylko teraz – cały czas.
    To była prawda. Cofałam się i szłam do przodu z nim. Czasami flirtowałam, innym razem kompletnie go ignorowałam.
    – Czy jest coś, co chcesz żebym dla ciebie zrobił? – zapytał, kiedy nic nie mówiłam. – Coś co sprawi… nie wiem. Sprawi że będziesz się czuła ze mną lepiej?
    – Nie wiem, – powiedziałam słabo.
    Westchnął.
    – Więc czego w ogóle chcesz?
    „Dymitra”, pomyślałam. Zamiast tego, powtórzyłam;
    – Nie wiem.
    Wstał z jękiem i skierował się w stronę drzwi.
    – Rose, jak na kogoś kto twierdzi, że chce zebrać tak dużo informacji jak to możliwe, musisz się naprawdę wiele o sobie nauczyć.
    Drzwi trzasnęły za nim. Wzdrygnęłam się na ten hałas, kiedy wpatrywałam się w miejsce, w którym dopiero co stał Mason. Zdałam sobie sprawę z tego, że miał rację.
    Miałam jeszcze wiele do nauczenia.

Rozdział szesnasty

    Lissa znalazła mnie dopiero później. Spałam po tym jak Mason wyszedł, zbyt przygnębiona żeby wyjść z łóżka. Jej trzaśnięcie drzwiami wyrwało mnie ze snu.
    Byłam zadowolona, że ją widzę. Musiałam wyżalić się z tej sprawy z Masonem, ale zanim to zrobiłam, sprawdziłam jej uczucia. Były równie mętne jak moje. Więc, jak zawsze, postawiłam ją najpierw.
    – Co się stało?
    Usiadła na swoim łóżku wpadając w pierzynę. Była wściekła i jednocześnie smutna.
    – Christian.
    – Poważnie?
    Nigdy nie widziałam żeby ze sobą walczyli. Często dokuczali sobie nawzajem, ale to było coś w takim stylu, który średnio mógł doprowadzić Lissę do łez.
    – Dowiedział się… Byłam z Adrianem rano.
    – Oh, wow, – powiedziałam. – Tak. To może sprawiać problem.
    Wstając, podeszłam do komody gdzie znalazłam moją szczotkę. Zaskoczona, stanęłam przy lustrze z pozłacaną ramą i zaczęłam rozczesywać kołtuny powstałe podczas mojej drzemki.
    Jęknęła.
    – Ale do niczego nie doszło! Christian świruje bez powodu. Nie mogę uwierzyć, że mi nie ufa.
    – Ufa ci. To wszystko jest po prostu dziwne i tyle. – Myślałam o Dymitrze i Taszy. – Ludzie przez zazdrość robią i mówią głupie rzeczy.
    – Ale do niczego nie doszło. – powtórzyła. – To znaczy, byłaś tam i-hej, w końcu się nie dowiedziałam. Co Ty tam robiłaś?
    – Adrian wysłał mi karton perfum.
    – On – masz na myśli, że to ogromne pudełko, które trzymałaś?
    Kiwnęłam głową.
    – Ua.
    – Tak. Przyszłam mu to oddać. – Powiedziałam. – Pytanie brzmi, co ty tam robiłaś?
    – Po prostu rozmawiałam. – Odpowiedziała.
    Zaczęła się rozjaśniać, bliska powiedzenia mi czegoś, ale nagle się rozmyśliła. Czułam myśli, które zaprzątały jej umysł i wtedy zepchnęła je dalej.
    – Mam ci dużo do opowiedzenia, ale najpierw powiedz mi, co się z tobą dzieje.
    – Nic się ze mną nie dzieje.
    – Wszystko jedno, Rose. Nie jestem połączona z tobą psychicznie jak ty, ale wiem, kiedy jesteś wkurzona na coś. Jesteś jakby przybita od świąt Bożego Narodzenia. Co jest?
    Teraz nie był odpowiedni czas na zagłębianie się w to, co stało się podczas świąt, kiedy moja mama powiedziała mi o Dymitrim i Taszy. Ale opowiedziałam Lissie historię o Masonie-zmieniając przyczyny, dlaczego przerwałam-i mówiłam wprost jak zwykle.
    – Cóż… – powiedziała kiedy skończyłam. – Miałaś rację.
    – Wiem. Ale tak jakby go sprowokowałam. Mogę sobie wyobrazić, dlaczego był zmartwiony.
    – Prawdopodobnie możecie to jednak naprawić. Idź pogadać z nim. On szaleje za tobą.
    To było więcej niż niedopowiedzenie. Rzeczy pomiędzy mną a Masonem nie dało się tak łatwo naprawić.
    – Nie wiem, – powiedziałam jej. – Nie wszyscy są tacy jak ty i Christian.
    Jej twarz pociemniała.
    – Christian. Dalej nie mogę uwierzyć, że zachowuje się tak głupio w związku z tym.
    Nie to miałam na myśli, ale zaczęłam się śmiać.
    – Liss, pocałujecie się i pogodzicie w dzień. Prawdopodobnie więcej niż pocałujecie.
    Wymknęło mi się, zanim zdążyłam się powstrzymać. Jej oczy się rozszerzyły.
    – Ty wiesz. – Pokręciła głową w rozdrażnieniu. – Oczywiście, że wiesz.
    – Przepraszam, – powiedziałam. Nie miałam zamiaru pozwolić jej dowiedzieć się o tym, że wiem o sprawie z seksem, przynajmniej dopóki sama by mi powiedziała.
    Wpatrywała się we mnie.
    – Jak dużo wiesz?
    – Uh, nie dużo, – skłamałam. Skończyłam czesać swoje włosy, ale zaczęłam bawić się uchwytem szczotki żeby uniknąć jej oczu.
    – Muszę nauczyć się trzymać cię z dala od mojego umysłu. – wymamrotała.
    – To jedyna droga, którą mogę 'rozmawiać' z tobą ostatnio. – Kolejne potknięcie.
    – Co to miało znaczyć? – Zażądała.
    – Nic… Ja… – Rzuciła mi ostre spojrzenie. – Ja… Ja nie wiem. Po prostu czuję jakbyśmy już za wiele ze sobą nie rozmawiały.
    – Potrzeba dwojga żeby to naprawić. – powiedziała z powrotem życzliwym głosem.
    – Masz rację, – odpowiedziałam, nie wspominając o tym, że we dwie możemy to naprawić tylko jeśli jedna nie będzie zawsze ze swoim chłopakiem. To prawda, też byłam winna na swój sposób zablokowania stosunków-ale chciałam z nią porozmawiać ostatnio wiele razy. Po prostu czas nigdy nie wydawał się być odpowiedni-nawet teraz.
    – Wiesz, nigdy nie sądziłam, że będziesz pierwsza. Albo raczej nigdy nie sądziłam, że będę na ostatnim roku i ciągle będę dziewicą.
    – Tak, – powiedziała sucho. – Ja też.
    – Hej! Co to miało znaczyć?
    Uśmiechnęła się szeroko, kiedy złapałam jej wzrok. Potem jej uśmiech zniknął.
    – Ugh. Muszę iść na bankiet Priscilli. Christian miał iść ze mną, ale wyszedł na idiotę… – jej oczy skupiły się z nadzieją na mnie.
    – Co? Nie. Proszę, Liss. Wiesz jak nienawidzę tych arystokratycznych formalności.
    – Oh, no chodź, – błagała. – Christian odpadł. Nie możesz rzucić mnie wilkom. I nie mówiłaś właśnie, że powinnyśmy więcej rozmawiać? – Jęknęłam. – Poza tym, kiedy będziesz moim strażnikiem, będziesz musiała robić coś takiego cały czas.
    – Wiem, – powiedziałam ponuro. – Myślałam, że może mogłabym cieszyć się swoimi ostatnimi sześcioma miesiącami wolności.
    Ale w końcu przekonała mnie żebym z nią poszła, jak z resztą obie wiedziałyśmy, że się stanie.
    Nie miałyśmy dużo czasu, musiałam wziąć szybki prysznic, wysuszyć się i zrobić makijaż. Dla kaprysu założyłam sukienkę od Taszy, i podczas gdy ciągle chciałam żeby okropnie cierpiała za to że pociągała Dymitra, byłam teraz wdzięczna za ten prezent. Wygładziłam jedwabny materiał, zadowolona widząc że ten odcień czerwieni wyglądał na mnie tak zabójczo, jak sobie to wyobrażałam. To była długa, w azjatyckim stylu sukienka z wyhaftowanymi na jedwabiu kwiatami. Wysoka stójka i długi brzeg zakrywały większość ciała. Moje czarne oczy do tej pory praktycznie nie istniały.
    Lissa, jak zawsze, wyglądała niesamowicie. Założyła głęboko liliową sukienkę Johnny Raski, znanej morojskiej projektantki. Była bez rękawów i zrobiona z satyny. Cienkie wyglądające jak ametyst kryształy rozłożone w paski błyszczały na jej twarzy. Włosy spięła w koka w luźny i artystyczny sposób.
    Kiedy doszłyśmy do sali bankietowej, przyciągnęłyśmy kilka spojrzeń. Nie sadzę, żeby arystokraci spodziewali się, że księżniczka Dragomirów przyprowadzi ze sobą swoją dampirzą przyjaciółkę na ten pełen uprzedzeń, tylko-z-zaproszeniem obiad. Ale hej, na zaproszeniu Lissy było 'z osobą towarzyszącą'. Zajęłyśmy swoje miejsca przy jednym ze stolików z kilkoma arystokratami, których imiona szybko zapomniałam. Oni byli zadowoleni ignorując mnie, a ja byłam zadowolona będąc ignorowana.
    Poza tym, to nie tak, że nie było żadnych innych osób do rozmowy. Ta sala była w całości udekorowana na srebrno-niebiesko. Niebieskie jedwabne obrusy pokrywające stoły, były tak lśniące i gładkie, że byłam przerażona jedząc na nich. Świeczniki z miodowymi świecami wisiały wszędzie na ścianach, a kominek udekorowany barwionym szkłem, trzeszczał dalej w rogu. Efekt był spektakularny, panorama koloru i światła, dezorientowały wzrok. W rogu szczupła morojka grała łagodnie na wiolonczeli, z marzycielskim wyrazem twarzy, kiedy skupiała się na piosence. Brzdęk kryształowych kieliszków do wina dopełniały niskie, słodkie nuty smyczka.
    Obiad był równie fascynujący. Jedzenie było wyszukane, ale rozpoznałam wszystko na swoim talerzu (chińszczyzna oczywiście) i wszystko mi smakowało. Nie było żadnego foie gras (pasztet strasburski). Łosoś w sosie z grzybów shiitake (twardziak japoński). Sałatka z gruszkami i kozim serem. Łagodne, wypchane migdałami ciastka (Pastries/pastry – rodzaj ciastek duńskich) na deser. Jedyne, na co narzekałam to to, że porcje były małe. Jedzenie wydawało się być tu bardziej po to, żeby po prostu dekorować talerze, i przysięgam, zjadłam wszystko w dziesięciu gryzach. Moroje mogli ciągle potrzebować jedzenia ze swoją krwią, ale nie potrzebowali jej tak dużo jak ludzie – albo, powiedzmy, dorastające dampirki-potrzebowały.
    Zdecydowałam, że samo jedzenie mogłoby zmotywować mnie do przejścia przez to przedsięwzięcie. Z wyjątkiem tego, że kiedy posiłek się skończył, Lissa powiedziała mi, że nie możemy wyjść.
    – Musimy wmieszać się w tłum. – wyszeptała.
    Wmieszać się w tłum?
    Lissa roześmiała się na mój dyskomfort.
    – Ty jesteś tą towarzyską.
    To była prawda. W większości sytuacji, ja byłam tą, która rzucała się w tłum i nie bała się rozmawiać z ludźmi. Lissa zazwyczaj była bardziej nieśmiała. Tylko, z tą grupą, strony się zamieniły. To był jej żywioł, nie mój, i to zdumiało mnie widząc po prostu jak dobrze teraz radzi sobie z wyższymi kręgami arystokratów. Była idealna, błyszcząca i grzeczna. Każdy żarliwie z nią rozmawiał, a ona zawsze wydawała się wiedzieć jak dobrze odpowiedzieć. Nie używała wpływu, właściwie, ale zdecydowanie dobrze funkcjonowała w tym otoczeniu, przyciągając do siebie innych. Myślę, że to może być nieświadomy efekt ducha. Nawet z lekarstwami, jej magiczna i naturalna charyzma spisywała się dobrze. Wcześniej, gdy zainteresowanie towarzystwa skupiało się na niej, stresowała się, teraz z łatwością sobie radziła. Byłam z niej dumna. Większość rozmów była całkiem lekka: moda, arystokratyczne miłości i życie, itd. Nikt zdaje się nie chciał psuć atmosfery okropną rozmową o strzygach.
    Więc przyczepiłam się do jej boku na resztę nocy. Próbowałam sobie wmówić, że to tylko praktyka przed przyszłością, kiedy i tak będę chodzić za nią jak cichy cień. Prawda była taka, że po prostu czułam się zbyt niewygodnie w tej grupie i wiedziałam, że moja zwykła złośliwa obrona była tutaj bezużyteczna. Dodatkowo, byłam boleśnie świadoma, że byłam jedynym dampirem, który był gościem na obiadzie. Tak, były inne dampiry, występujące w roli oficjalnych strażników, stojących na obrzeżach sali.
    Kiedy Lissa działała w tłumie, zniosło nas do małej grupy morojów, którzy podnosili głosy. Rozpoznałam jednego z nich. To był ten koleś, który walczył, któremu pomogłam przerwać, tylko że tym razem miał na sobie uderzający czarny smoking zamiast kąpielówek. Spojrzał na nasze przybycie, wyraźnie sprawdzając nas, ale widocznie mnie nie pamiętał. Ignorując nas, kontynuował swoją kłótnię. Nic zaskakującego, mówili na temat ochrony morojów. To był ten, który był za tym, aby moroje ruszyli z ofensywą na strzygi.
    – Której części wyrazu 'samobójstwo' nie rozumiesz? – pytał jeden z mężczyzn stojących niedaleko. Miał białe włosy i bujne wąsy. Też miał na sobie smoking, ale ten młodszy wyglądał w nim lepiej. – Moroje trenujący jako żołnierze będą końcem naszej rasy.
    – To nie jest samobójstwo. – wyjaśniał młodszy. – To jest właściwa rzecz do wykonania. Musimy zacząć uważać na siebie samych. Uczenie się walczyć i używać naszej magii jest naszą największą zaletą, inną niż strażnicy.
    – Tak, ale ze strażnikami nie potrzebujemy więcej zalet. – powiedział białowłosy. – Słuchałeś nie-arystokratów. Nie mają żadnych strażników, dlatego oczywiście są przerażeni. Ale nie ma powodu żeby nas pogrążać i ryzykować nasze życia.
    – Nie robią tego. – powiedziała nagle Lissa. Jej głos był łagodny, ale wszyscy w tej grupce zatrzymali się i spojrzeli na nią. – Kiedy mówisz o morojach uczących się walczyć, robisz to tak, że brzmi to jakby to była sprawa wszystko-albo-nic. Tak nie jest. Jeśli nie chcesz walczyć, to nie powinieneś. Całkowicie to rozumiem. – Mężczyzna wyglądał na nieco udobruchanego. – Ale właśnie dlatego, że możesz polegać na strażniku. Wielu morojów nie może. I jeśli chcą uczyć się samoobrony, to nie ma powodu, dla którego nie powinni tego robić na własną rękę.
    Młodszy uśmiechnął się szeroko w triumfie do swojego przeciwnika.
    – Teraz rozumiesz?
    – To nie takie łatwe. – kontynuował białowłosy. – Gdyby to tylko zależało od was, szalonych ludzi, którzy chcą się zabić, wtedy dobrze. Idźcie to zrobić. Ale gdzie zamierzacie nauczyć się tych wszystkich tak zwanych umiejętności walki?
    – Sami znajdziemy magię. Strażnicy nauczą nas prawdziwej walki fizycznej.
    – Teraz rozumiesz? Wiedziałem, dokąd to zmierza. Nawet jeśli reszta z nas nie bierze udziału w waszej misji samobójczej, dalej chcecie pozbawić nas naszych strażników, żeby trenowali waszą niby armię.
    Młodszy zmarszczył brwi na słowo 'niby', a ja zastanawiałam się czy więcej pięści może latać (pewnie jakiś idiom, ale nie mam pojęcia jaki).
    – Nam to zawdzięczacie.
    – Nie, nie zawdzięczają. – powiedziała Lissa.
    Zaintrygowane spojrzenia zwróciły się w jej stronę. Tym razem, to białogłowy obserwował ją triumfując. Młodszy zaczerwienił się ze złości.
    – Strażnicy są najlepszymi środkami do walki, jakie mamy.
    – Są, – zgodziła się. – ale to nie daje ci prawa do zabierania ich z dala od swoich obowiązków. – Białogłowy praktycznie rozpalił się.
    – Zatem jak mielibyśmy się uczyć? – zażądał inny gość.
    – Tak samo jak strażnicy. – poinformowała go Lissa. – Jeśli chcecie nauczyć się walczyć, idźcie do akademii. Stwórzcie klasy i zacznijcie od początku, tak samo jak robią to nowicjusze. W ten sposób, nie będziecie zabierać strażników z daleka od czynnej ochrony. To bezpieczne środowisko, a strażnicy tam i tak specjalizują się w nauczaniu uczniów. – Troskliwie przerwała. – Moglibyście nawet zacząć tworzyć część obronną w standardowym programie dla morojów już dla obecnych uczniów.
    Zaskoczeni, wszyscy gapili się na nią, ze mną włącznie. To było takie eleganckie rozwiązanie i wszyscy inni wokół nas to dostrzegli. Nie spełniało stu procent wymagań, ale było gdzieś pośrodku w drodze z innymi sposobami, które nie mogło zaszkodzić drugiej stronie. Czysty geniusz. Inni moroje badali ją z uwielbieniem i fascynacją.
    Nagle wszyscy zaczęli mówić o jednym, podekscytowani pomysłem. Przyciągali Lissę, i wkrótce zaczęła się żarliwa konwersacja kontynuująca plan. Powlekłam się na skraj i stwierdziłam, że jest po prostu dobrze. Wtedy wycofałam się całkowicie i odszukałam rogu niedaleko od drzwi.
    Po drodze minęłam kelnerkę z tacą z przystawkami. Dalej głodna, przypatrzyłam się im podejrzanie, ale nie zauważyłam niczego wyglądającego jak foie gras (pasztet strasburski) z innego dnia. Wskazałam na coś, co wyglądało jak jakiś rodzaj duszonego, krwistego mięsa.
    – Czy to gęsia wątróbka? – zapytałam.
    Pokręciła głową.
    – Sweetbread. (potrawa z trzustki jagnięcej lub cielęcej- przyp. tłum.)
    Nie brzmiało źle. Sięgnęłam po to.
    – To jest Trzustka. – usłyszałam za sobą. Szarpnęłam się do tyłu.
    – Co? – pisnęłam. Kelnerka wzięła mój szok za odmowę i poszła dalej.
    Adrian Iwaszkov wszedł w moje pole widzenia, wyglądając na ogromnie zadowolonego z siebie.
    – Zadzierasz ze mną? – Zapytałam. – 'Sweetbread' to trzustka?
    Nie wiem czemu mnie to aż tak szokowało. Moroje żywili się krwią. Czemu nie organy wewnętrzne? Dalej powstrzymywałam dreszcze.
    Adrian wzruszył ramionami.
    – To naprawdę dobre.
    Pokręciłam głową zniesmaczona.
    – O rany. Bogaci ludzie są do dupy.
    Dalej był rozbawiony.
    – Co tu robisz, Little dampir? Chodzisz za mną?
    – Oczywiście że nie. – szydziłam. Był ubrany perfekcyjnie, jak zawsze. – Zwłaszcza nie po tych wszystkich kłopotach, jakich nam przysporzyłeś.
    Błysnął jednym ze swoich prowokacyjnych uśmiechów, i pomimo tego jak bardzo mnie irytował, znowu czułam to przytłaczające pragnienie bycia blisko niego.
    Co się ze mną działo?
    – Nie wiem, – drażnił się.
    Wyglądał teraz na idealnie świętego, nie pokazując ani śladu dziwnego zachowania, którego byłam świadkiem w jego pokoju. I taak, wyglądał dużo lepiej w smokingu niż ten facet, którego widziałam tutaj do tej pory.
    – Biorąc pod uwagę jak często się spotykamy? To znaczy, to już jakiś piąty raz? To zaczyna wyglądać podejrzanie. Nie przejmuj się jednak. Nie powiem twojemu chłopakowi. Żadnemu z nich.
    Otworzyłam usta żeby zaprotestować, ale wtedy przypomniałam sobie że widział mnie wcześniej z Dymitrem. Odrzuciłam rumieniec.
    – Mam tylko jednego chłopaka. Coś w tym stylu. Może już nie. Tak czy inaczej, nie ma o czym mówić. Nawet cię nie lubię.
    – Nie? – zapytał Adrian, ciągle się uśmiechając. Pochylił się do mnie, jakby miał jakiś sekret do podzielenia się. – Więc dlaczego używasz moich perfum?
    Tym razem, zarumieniłam się. Zrobiłam krok do tyłu.
    – Nie używam.
    Zaśmiał się.
    – Oczywiście że używasz. Policzyłem pudełka jak wyszłaś. Poza tym, mogę je wyczuć na tobie. Ładne. Ostre… ale ciągle słodkie – dokładnie takie – jak jestem pewien – jaka jesteś w środku. I miałaś prawo, wiesz. Właśnie wystarczająco żeby doprowadzić do krawędzi… ale nie wystarczająco żeby pochłonąć twój własny zapach.
    Sposób, w jaki powiedział 'zapach', sprawił że brzmiało jak brzydkie słowo.
    Moroje z arystokracji mogli sprawić, że czułam się, niekomfortowo, ale startujące do mnie dupki nie. Z zasady radziłam sobie z takimi. Zrzuciłam swoją nieśmiałość i przypomniałam, kim byłam.
    – Hej – powiedziałam, zarzucając włosy do tyłu. – Miałam każde prawo żeby zabrać jedno. Zaoferowałeś je. Twoim błędem jest to, że zakładasz, że to coś znaczy, że wzięłam jedno. To nic nie znaczy. Oprócz tego, że może ty powinieneś być bardziej ostrożny z tym, na co wyrzucasz wszystkie swoje pieniądze.
    – Ooh, Rose Hathaway jest tu dla zabawy, moi drodzy – Przerwał i wziął kieliszek z czymś, co wyglądało jak szampan, od przechodzącego obok kelnera. – Chcesz jeden?
    – Nie piję.
    – Racja. – Adrian i tak podał mi kieliszek, potem przegonił kelnera i napił się szampana. Miałam przeczucie, że to nie był jego pierwszy tej nocy. – Więc. Wygląda na to, że nasza Wazylisa pokazała mojemu tacie gdzie jego miejsce.
    – Twojemu… – zerknęłam do tyłu na grupkę, którą właśnie opuściłam. Białogłowy ciągle tam stał, wściekle gestykulując. – Ten facet to twój tata?
    – Tak twierdzi moja matka.
    – Zgadzasz się z nim? Co do tego, że walczący moroje to samobójstwo?
    Adrian wzruszył ramionami i wziął kolejny łyk.
    – Naprawdę nie mam opinii na ten temat.
    – To niemożliwe. Jak możesz nie czuć nic do żadnej ze stron?
    – Nie wiem. Po prostu to nie jest coś, nad czym się zastanawiam. Mam lepsze rzeczy do roboty.
    – Jak śledzenie mnie. – zasugerowałam. – I Lissę.
    Ciągle chciałam wiedzieć, czemu była w jego pokoju.
    Znowu się uśmiechnął. – Mówiłem ci, to ty chodzisz za mną.
    – Tak, tak, wiem. Pięć razy… – przerwałam. – Pięć razy?
    Pokiwał głową.
    – Nie, były tylko cztery. – policzyłam je wolną ręką. – Była ta pierwsza noc, noc w kurorcie, wtedy, kiedy przyszłam do twojego pokoju i teraz dzisiejsza noc.
    Jego uśmiech zrobił się tajemniczy.
    – Skoro tak mówisz.
    – Tak mówię… – Znowu moje słowa stopniowo zamierały. Rozmawiałam z Adrianem jeszcze jeden raz. Coś w tym stylu. – Chyba nie masz na myśli…
    – Czego? – W jego oczach zapalił się wyraz zaciekawienia i podniecenia. To było bardziej pełne nadziei niż aroganckie.
    Zachłysnęłam się, przywołując sen.
    – Nic. – Starając się nie myśleć o tym, wzięłam łyk szampana. Przez pokój uderzyły we mnie uczucia Lissy, spokojne i zadowolone. Dobrze.
    – Czemu się uśmiechasz? – zapytał Adrian.
    – Bo Lissa dalej tam jest i radzi sobie w tym tłumie.
    – Nic dziwnego. Jest jedną z tego typu ludzi, którzy mogą oczarować każdego, kogo chcą, jeśli się postarają wystarczająco. Nawet ludzi, którzy ją nienawidzą.
    Rzuciłam mu krzywe spojrzenie.
    – Tak samo się czuję, kiedy z tobą rozmawiam.
    – Ale ty mnie nie nienawidzisz. – powiedział, kończąc szampana. – Nie naprawdę.
    – Ale też cię nie lubię.
    – Skoro tak mówisz. – Zrobił krok w moja stronę, niezagrażający, po prostu tworzył między nami przestrzeń bardziej intymną. – Ale mogę z tym żyć.
    – Rose!
    Ostry głos mojej mamy przeszył powietrze. Kilku ludzi w zasięgu słuchu spojrzało na nas. Moja matka – całe pięć stóp żywej złości – przedzierała się do nas.

Rozdział siedemnasty

    – Co ty sobie wyobrażasz będąc tutaj? – domagała się wyjaśnienia.
    Jej głos był zbyt głośny donośny, jak na mój gust.
    – Nic, ja…
    – Wybacz nam, Lordzie Iwaszkov – warknęła.
    I wtedy, tak jakbym miała pięć lat, złapała mnie za ramię i szarpnięciem wyciągnęła z pokoju. Szampan wylał się z mojego kieliszka i ochlapał dół mojej sukienki.
    – A co niby ty sobie wyobrażasz, że robisz? – wykrzyknęłam, gdy tylko znalazłyśmy się w przedpokoju. Żałośnie spojrzałam w dół na swoja sukienkę. – To jest jedwab. Mogłaś go zniszczyć.
    Zabrała mi z ręki kieliszek szampana i postawiła go na pobliskim stoliku.
    – Bardzo dobrze. Może to cie oduczy ubierania się, jak tania dziwka.
    – W’uala – powiedziałam w szoku – To coś po macoszemu. Gdzie nagle zwrócili ci twoje macierzyństwo? – wskazałam na sukienkę. – To nie jest wcale tanie. Uważałaś, że to miło ze strony Taszy, że mi ją podarowała.
    – Tak, bo nie spodziewałam się że założysz ją na przyjęcie morojów i zrobisz z siebie widowisko.
    – Nie robie z siebie widowiska. A poza tym ta sukienka wszystko zakrywa.
    – Tak ciasna sukienka równie dobrze może pokazywać wszystko. – zripostowała.
    Ona, oczywiście, była ubrana w roboczą czerń: czarne proste lniane spodnie i pasującą marynarkę. Sama miała nieco kobiecego ciała, ale ten strój całkowicie to zakrył.
    – Zwłaszcza, gdy znajdujesz się w takim towarzystwie jak to. Twoje ciało… przyciąga wzrok. I flirtowanie z morojem naprawdę ci nie pomaga.
    – Nie flirtowałam z nim.
    Jej oskarżenie mnie rozgniewało, bo czułam, że ostatnio zachowywałam się naprawdę dobrze. Kiedyś ciągle flirtowałam – i robiłam inna rzeczy – z chłopakami morojami, ale potem po kilku rozmowach i jednym żenującym incydentem z Dymitrem, uzmysłowiłam sobie jak głupie to było. Dampirki musiały być ostrożne zadając się z morojami, i ja również się tego trzymałam.
    Coś małostkowego przyszło mi do głowy.
    – Poza tym. – powiedziałam drwiąco – Czy to nie to powinnam robić? Romansować z morojami i przedłużać swoją rasę? Zrobiłaś to samo.
    Popatrzyła na mnie groźnie.
    – Nie kiedy byłam w twoim wieku.
    – Byłaś tylko kilka lat starsza niż ja.
    – Nie rób niczego głupiego, Rose. – powiedziała – jesteś za młoda na dziecko. Nie masz doświadczenia w tego typu sprawach – nawet nie żyłaś jeszcze swoim własnym życiem. Nie będziesz w stanie wykonywać pracy którą chcesz.
    Jęknęłam, upokorzona.
    – Czy my naprawdę musimy o tym dyskutować? Jak przeszłyśmy ode mnie rzekomo flirtującej nagle do mnie-wylegarni dzieci? Nie uprawiałam seksu ani z nim, ani z nikim innym, a nawet jeśli, to wiem co to antykoncepcja. Dlaczego mówisz do mnie jakbym była dzieckiem?
    – Ponieważ tak postępujesz.
    To było niezwykle podobne do tego, co powiedział mi Dymitr.
    Spiorunowałam ja wzrokiem.
    – Więc zamierzasz mnie teraz wysłać do mojego pokoju?
    – Nie, Rose. – nagle wydała się zmęczona. – Nie musisz isc do swojego pokoju, ale w żadnym wypadku nie wrócisz na przyjęcie. Mam nadzieję, że nie przyciągnęłaś zbyt dużej uwagi.
    – Mówisz tak, jakbym dawała tam pokaz tańca erotycznego. – powiedziałam. – Byłam po prostu z Lissa na obiedzie.
    – Zdziwiłabyś się jakie rzeczy mogą wywołać pogłoski. – ostrzegła. – Zwłaszcza z Adrianem Iwaszkovem.
    Po tym, odwróciła się i skierowała w stronę holu. Obserwując ją, czułam jak gniew i uraza palą mnie od środka. Przesadziła z reakcją. Nie zrobiłam niczego złego. Wiedziałam, że ma tą całą swoją dziwko-sprzedajacą-krew paranoję, ale to było ekstremalne, nawet jak na nią. Najgorsze w tym wszystkim było to, że wyciągnęła mnie stamtąd i kilka osób było tego świadkami. Jak na kogoś, kto rzekomo nie chce bym przyciągała uwagę, to ona właśnie to spartaczyła.
    Kilku morojów, którzy stali niedaleko mnie i Adriana, wyszło z pokoju. Spojrzeli w moim kierunku, i zaczęli szeptać między sobą, gdy mnie mijali.
    – Dzięki, mamo. – mruknęłam do siebie.
    Upokorzona, ruszyłam w przeciwną stronę, niespecjalnie wiedząc dokąd idę. Udałam się w kierunku tylnej części schroniska, z daleka od wszelkiej sfery aktywności. Doszłam do końca holu, gdzie znalazłam drzwi za którymi były schody. Drzwi nie były zamknięte, więc weszłam nimi na górę i stanęłam przed kolejnymi drzwiami. Na moją uciechę, prowadziły na mały taras na dachu, który nie wydawał się być często używany. Pokrywała go warstwa śniegu, ale było jeszcze wcześnie i słonce jasno świeciło, sprawiając że wszystko błyszczało.
    Zignorowałam warstewkę śniegu, leżącego na dużym, pudełkopodobnym przedmiocie, który wyglądał jakby był częścią systemu wentylacyjnego. Nie zważając na moją sukienkę, usiadłam na nim. Objęłam się wokół ramionami i patrzyłam w dal, ciesząc się z widoku słońca, które rzadko miałam okazje oglądać.
    Byłam zaskoczona, gdy drzwi otworzyły się kilka minut później. Kiedy odwróciłam sie, byłam jeszcze bardziej zaskoczona widząc Dymitra. Moje serce odrobinę zatrzepotało, i odwróciłam się od niego, niepewna co o tym myśleć. Jego buty skrzypiały na śniegu, gdy podchodził do miejsca, gdzie siedziałam. Chwilę później, zdjął swój długi płaszcz i okrył nim moje ramiona.
    Usiadł obok mnie.
    – Musisz być zmarznięta.
    Byłam, ale nie chciałam tego przyznawać.
    – Słonce zachodzi.
    Przechylił do tyłu swoja głowę, patrząc na doskonałe niebieskie niebo. Wiedziałam, że tęskni za słońcem tak samo jak ja czasami tęskniłam.
    – Faktycznie. Ale nadal jesteśmy w górach w środku zimy.
    Nie odpowiedziałam. Siedzieliśmy tak chwilę w przyjemniej ciszy. Od czasu do czasu, lekki podmuch wiatru rozwiewał śnieg dookoła. Dla morojów była noc, i większość z nich niedługo położy się spać, więc szlaki narciarskie były puste.
    – Moje życie jest katastrofą. – powiedziałam w końcu.
    – Nie jest katastrofą. – odpowiedział automatycznie.
    – Śledziłeś mnie na przyjęciu?
    – Tak.
    – Nie wiedziałam, że tam jesteś.
    Jego ciemne ubranie wskazywało, że musiał pełnić obowiązki strażnika na przyjęciu.
    – Więc zobaczyłeś jak znamienita Janine wywołuje zamieszanie wyciągając mnie z sali.
    – Nie było zamieszania. Praktycznie nikt tego nie zauważył. Ja widziałem, ponieważ cię obserwowałem.
    Odmówiłam sobie pozwolenia na ekscytowanie się tym faktem.
    – Ona twierdziła inaczej – powiedziałam mu – Mogłabym równie dobrze pracować na rogu (jako prostytutka – przyp. tłum.), jeśli o nią chodzi.
    Zrelacjonowałam mu rozmowę z przedpokoju.
    – Ona po prostu się o ciebie martwi. – powiedział Dymitr, gdy skończyłam.
    – Przesadziła.
    – Czasem matki bywają nadopiekuńcze.
    Wpatrywałam się w niego.
    – Tak, ale to jest moja matka. I nie wydaje się taka nadopiekuńcza, naprawdę. Myślę, że ona bardziej boi się tego, że ją zawstydzę czy coś. I cała ta rzecz bycia-zbyt-młodą-matką jest głupia… Nie zamierzam zrobić niczego podobnego.
    – Może ona nie mówiła o tobie. – odparł.
    Znowu cisza. Otworzyłam usta.
    Nie masz doświadczenia w tego typu sprawach – nawet nie żyłaś jeszcze swoim własnym życiem. Nie będziesz w stanie wykonywać pracy którą chcesz.
    Moja mama miała dwadzieścia lat, gdy się urodziłam. Dorastając, zawsze wydawało mi się, że to dużo. Ale teraz… to było tylko kilka lat więcej ode mnie. Wcale niedużo. Czy ona uważała, że urodziła mnie za szybko? Wykonywała tandetna pracę, wychowując mnie prosto, tylko dlatego, że nie widziała lepszego rozwiązania? Żałowała, tego, jak się miedzy nami ułożyło? I czy było… czy mogło było możliwe, że miała pewne osobiste doświadczenie, w tym, że ludzie rozsiewali pogłoski o niej i moroju? Odziedziczyłam wiele z jej cech. Mam na myśli to, że nawet dzisiaj zauważyłam jak ładną miała figurę. Miała zbyt piękną twarz, jak na – prawie czterdziestolatkę. Prawdopodobnie była naprawdę, naprawdę atrakcyjna gdy była młodsza…
    Westchnęłam. Nie chciałam o tym myśleć. Gdybym to zrobiła, musiałabym na nowo przeanalizować nasze relacje – może nawet uznałabym moją matkę za realną osobę – i tak miałam już za dużo stresujących mnie relacji. Lissa zawsze mnie martwiła, nawet gdy dla odmiany, wydawało sie, że wszystko jest okej. Mój tak-zwany romans z Masonem był w rozsypce. I jeszcze, oczywiście, był Dymitr…
    – Nie walczymy teraz. – wyrwało mi się.
    Spojrzał na mnie z ukosa.
    – Chcesz walczyć?
    – Nie. Nienawidzę z tobą walczyć. Mam na myśli walkę werbalną, nie tą na sali.
    Myślałam, że wykryłam cień uśmiechu. Zawsze pół-uśmiech dla mnie. Rzadko pełny.
    – Ja również nie lubię z tobą walczyć.
    Siedząc obok niego, zachwyciłam się pojawiającymi się we mnie uczuciami ciepła i szczęścia. W przebywaniu z nim i czuciu się tak dobrze, było coś, co pobudzało mnie w taki sposób, w jaki Mason nigdy nie potrafił. Uświadomiłam sobie, że nie można zmuszać się do miłości. Albo tam jest, albo jej nie ma. Jeśli jej tam nie ma, musisz po prostu to przyznać. Jeśli tam jest, musisz zrobić wszystko, żeby chronić tego kogo kochasz.
    Następne słowa, które popłynęły z moich usta, zadziwiły mnie, dlatego, że były całkowicie niesamolubne i dlatego, że w rzeczywistości miałam je na myśli.
    – Powinieneś ją przyjąć.
    Wzdrygnął się.
    – Co?
    – Ofertę Taszy. Powinieneś ją wziąć. To naprawdę wielka szansa.
    Pamiętałam mowę mojej mamy o byciu gotowym na dziecko. Ja nie byłam. Może ona też nie była. Ale Tasza, tak. I wiedziałam, że Dymitr też był gotowy. Byli w bardzo dobrych relacjach. On mógł być jej strażnikiem, mieć z nią dzieci… to był dobry układ dla obojga.
    – Nigdy nie spodziewałem się usłyszeć od ciebie czegoś takiego. – odpowiedział napiętym głosem – Zwłaszcza po…
    – Po tym jaką suką byłam? Yeah.
    Mocniej owinęłam się płaszczem przed zimnem. Pachniał tak jak on. Był upajający, i w połowie miałam wrażenie, jakbym była objęta jego ramionami. Adrian mógł wiedzieć coś o mocnym zapachu.
    – Więc, tak jak powiedziałam, nie chcę już dłużej walczyć. Nie chcę żebyśmy nienawidzili się nawzajem. I… cóż… – ze zmęczeniem przymknęłam oczy, po czym je otworzyłam – Nie ważne, co czuję wobec nas… Chcę żebyś był szczęśliwy.
    Znowu cisza. Odnotowałam uczucie bólu w klatce piersiowej.
    Dymitr wyciągnął rękę i objął mnie ramieniem. Przyciągnął mnie do siebie, a ja oparłam głowę o jego klatkę piersiową.
    – Roza. – to było wszystko, co powiedział.
    To był pierwszy raz, gdy świadomie mnie dotknął, od czasu nocy zaklętego pożądania. Sala ćwiczeń to było zupełnie co innego… bardziej zwierzęcego. Tu, nie chodziło nawet o seks. Tu chodziło po prostu o bycie blisko z kimś, o kogo się troszczyłeś, o uczucia jaki ten rodzaj związku wlewał w ciebie.
    Dymitr może uciec z Taszą, ale i tak będę go kochać. Prawdopodobnie zawsze będę go kochać.
    Troszczyłam się o Masona. Ale prawdopodobnie nigdy go nie pokocham.
    Zerknęłam na Dymitra, pragnąc pozostać w jego ramionach na zawsze. Czułam się wobec niego fair. I – nie ważne jak bardzo bolała mnie myśl o nim i Taszy – robienie tego, co było dla niego dobre, było słuszne. Teraz, wiedziałam, był czas żebym przestała być tchórzem i zrobiła kolejną słuszną rzecz. Mason powiedział, że powinnam się czegoś o sobie nauczyć. Właśnie to zrobiłam.
    Niechętnie, oderwałam się i oddałam Dymitrowi jego płaszcz. Wstałam. Przyjrzał mi się dziwnie, wyczuwając mój niepokój.
    – Gdzie idziesz? – zapytał.
    – Złamać komuś serce. – odparłam.
    Podziwiałam Dymitra przez jedno uderzenie serca więcej – ciemne, bystre oczy i jedwabiste włosy. I wtedy skierowałam się do środka. Musiałam przeprosić Masona… i powiedzieć mu, że między nami nigdy nic nie będzie.

Rozdział osiemnasty

    Buty na wysokim obcasie zaczęły mnie obcierać, więc zdjęłam je po wejściu do środka, i spacerowałam dalej boso. Nie byłam dotąd w pokoju Masona, ale zapamiętałam jego numer, kiedy raz o nim wspominał, więc trafiłam tam z łatwością.
    Shane, współlokator Masona, otworzył drzwi w kilka chwil po tym, jak zapukałam.
    – Witaj, Rose.
    Ustąpił mi miejsca i weszłam do środka, rozglądając się badawczo. W TV leciała jakaś długa reklama – jedną z wad nocnego życia był brak dobrych programów – puste puszki po coli pokrywały niemal każdą płaską powierzchnię. Nigdzie nie było ani śladu Masona.
    – Gdzie on jest? – spytałam.
    Shane stłumił ziewnięcie.
    – Myślałem, że był z tobą.
    – Nie widziałam go cały dzień.
    Ziewnął ponownie i zmarszczył brwi.
    – Spakował do torby kilka rzeczy wcześniej. Pomyślałem, że wybieracie się na jakiś romantyczny, szalony wypad. Piknik czy coś. Hej, ładna sukienka.
    – Dzięki. – burknęłam, czując, że marszczę brwi.
    Pakowanie torby? To nie miało żadnego sensu. Nie miałby dokąd pójść. Poza tym, nie miałby jak się stąd wydostać. Ośrodek był ściśle chroniony przez strażników z Akademii. Tylko mi i Lissie udało się im uciec za pomocą wpływu, i to wciąż było moim wrzodem na dupie. Jednakże, dlaczego u licha Mason spakował torbę, jeśli nie uciekał?
    Zadałam Shane’owi jeszcze kilka pytań i zdecydowałam się pójść śladem jedynej możliwości, która zdawała mi się być szalona. Znalazłam strażnika odpowiedzialnego za bezpieczeństwo i plan straży. Dał mi nazwiska strażników, którzy pełnili służbę wokół granic kurortu w czasie, kiedy ostatni raz widziano Masona. Znałam większość nazwisk, wielu było teraz po służbie, co ułatwiło mi ich znalezienie.
    Niestety, pierwsza dwójka nie zauważyła dziś Masona. Kiedy zapytali, dlaczego chcę to wiedzieć, udzieliłam im wymijających odpowiedzi i uciekłam. Trzecią osobą na mojej liście był facet o imieniu Alan, który zazwyczaj pracował w dolnej części kampusu Akademii. Właśnie wrócił z jazdy na nartach i kładł z powrotem swój sprzęt przy drzwiach. Rozpoznał mnie i uśmiechnął się, gdy podeszłam.
    – Pewnie, widziałem go. – powiedział, pochylając się nad swoimi butami.
    Zalała mnie ulga. Do tego czasu nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo się martwiłam.
    – Wiesz gdzie on jest?
    – Nie. Wypuściłem go z Eddie’m Castile… i, jak jej tam na imię, Rinaldi, przez północną bramę i nie widziałem ich potem.
    Osłupiałam. Alan kontynuował odpinanie nart, jakbyśmy rozmawiali o warunkach na stoku.
    – Pozwoliłeś Masonowi, Eddie’mu… i Mii wyjść?
    – Ta.
    – Um… Dlaczego?
    Skończył i spojrzał na mnie ponownie, z wesołym i lekko zdezorientowanym wyrazem twarzy.
    – Ponieważ mnie poprosili.
    Zaczęło mnie ogarniać lodowate uczucie. Dowiedziałam się, który strażnik pełnił z Alanem wartę przy północnej bramie i szybko go znalazłam. Dał mi identyczną odpowiedź. Wypuścił Masona, Eddie’go i Mię bez żadnych pytań. W dodatku, podobnie jak Alan, nie widział w tym niczego złego. Sprawiał wrażenie wręcz oszołomionego. To był wyraz twarzy, który już wcześniej widziałam… wyraz, jaki przybierali ludzie, gdy Lissa używała wpływu.
    W szczególności, widziałam, że działo się to wtedy, gdy Lissa nie chciała by ludzie za dobrze pamiętali pewne rzeczy. Mogła schować w nich wspomnienia, jak również wymazać je lub czasowo zablokować. Była w tym tak dobra, że mogła sprawić, by ludzie o tym całkowicie zapominali. Wobec faktu, że strażnicy ciągle o tym pamiętali, znaczyło to tyle, że pracował nad nimi ktoś, kto nie miał tak dobrych zdolności jak Lissa.
    Ktoś, powiedzmy, taki jak Mia.
    Nie byłam mięczakiem, ale przez moment poczułam, że chyba się przewrócę. Świat zawirował, zamknęłam oczy i wzięłam głęboki oddech. Gdy byłam już w stanie je otworzyć, nie zauważyłam żadnych zmian w otoczeniu. No dobra. Żaden kłopot. Rozwiążę to.
    Mason, Eddie i Mia opuścili dziś ośrodek. To nie wszystko, posłużyli się wpływem – co było zupełnie zakazane. Nic nikomu nie powiedzieli. Uciekli przez północną bramę. Widziałam mapę ośrodka. Północna brama chroniła wjazd, który prowadził do jedynej w tej okolicy asfaltowej drogi, szosy, która prowadziła do małego miasta leżącego dwanaście mil stąd. Miasto, o którym wspominał Mason, miało też autobusy.
    Do Spokane.

    Spokane – gdzie prawdopodobnie mieszkała wędrowna grupa strzyg wraz z ludźmi.
    Spokane – gdzie Mason mógł spełnić swoje durne marzenia o zabijaniu strzyg.
    Spokane – o którym dowiedział się wyłącznie przeze mnie.

    Nie, nie, nie – mamrotałam pod nosem, prawie wbiegając do pokoju.

    Zdarłam z siebie sukienkę i przebrałam się w ciężkie, zimowe ciuchy: buty, dżinsy i sweter. Chwytając płaszcz i rękawiczki, pośpieszyłam z powrotem do drzwi, po czym przystanęłam. Działałam bezmyślnie. Co właściwie zamierzałam zrobić? Oczywiście, musiałam o tym komuś powiedzieć… ale to wpędziłoby trio w poważne kłopoty. I mogło być również sygnałem dla Dymitra, że chodziłam i plotkowałam na temat tajnych informacji o strzygach w Spokane, które powierzył mi w tajemnicy, na znak poszanowania mojej dojrzałości.
    Sprawdziłam czas. Zajmie to trochę, zanim ktokolwiek z ośrodka zorientuje sie, że zniknęliśmy. Oczywiście, jeśli tylko mogłabym się z niego wydostać.
    Kilka minut później, zapukałam do drzwi Christiana. Otworzył, wyglądając śpiąco i cynicznie jak zwykle.
    – Jeśli przyszłaś przeprosić za nią – powiedział wyniośle – To się nie krępuj i…
    – Oh, zamknij się. – warknęłam. – Tu nie chodzi o ciebie.
    Pośpiesznie, przekazałam mu szczegóły tego, co się działo. Nawet Christian nie miał na to dowcipnej docinki.
    – Więc… Mason, Eddie i Mia poszli do Spokane polować na strzygi?
    – Tak.
    – Cholera jasna. Dlaczego z nimi nie poszłaś? To brzmi jak coś, co mogłabyś zrobić. Oparłam się ochocie przylania mu.
    – Ponieważ nie jestem szalona! (czytaj: chora umysłowo – przyp. Ginger.) Ale zamierzam iść tam po nich, zanim zrobią coś jeszcze głupszego.
    I wtedy Christian załapał.
    – Czego chcesz ode mnie?
    – Muszę wydostać się z ośrodka. Oni namówili Mię, by użyła wpływu na strażnikach. Potrzebuję ciebie do zrobienia tego samego. Wiem, że ćwiczyłeś.
    – Tak – zgodził się – Ale… cóż…
    Po raz pierwszy odkąd go znam, wyglądał na zakłopotanego.
    – Nie jestem w tym bardzo dobry. Używanie wpływu wobec dampirów jest prawie niemożliwe. Lissa jest w tym sto razy lepsza niż ja, czy jakikolwiek inny moroj.
    – Wiem. Ale nie chcę jej wpakować w kłopoty.
    Prychnął.
    – Ale nie masz nic przeciwko pakowaniu w nie mnie?
    Wzruszyłam ramionami.
    – Nieszczególnie.
    – Jesteś dziełem systemu wiesz? (skutkiem ubocznym wpajania dampirom ochrony swoich podopiecznych – dop. tłum. szazi)
    – Tak, właściwie, to jestem.
    W ten sposób, pięć minut później, podjęliśmy samotną wędrówkę w kierunku północnej bramy. Słonce wschodziło, więc prawie wszyscy byli w środku. To mogło działać na naszą korzyść, bo miałam nadzieję, że ułatwi naszą ucieczkę.
    Głupi, głupi, kontynuowałam myślenie. To nie miało szansy na powodzenie. Dlaczego Mason to zrobił? Wiedziałam, że miał tę swoją całą szaloną postawę członka straży obywatelskiej… i na pewno wydawał się zdenerwowany tym, że strażnicy niczego nie zrobili w związku z niedawnym atakiem. Poza tym. Czy to naprawdę wytrąciło go z równowagi? Musiał wiedzieć, jakie to było niebezpieczne. Czy było możliwe… czy było możliwe, że zdenerwowałam go tak bardzo próbą poradzenia sobie z tą tragedią, że od tego zwariował? (według szazi: Rose zdenerwowała Masona katastrofalnym romansem J – przyp. Ginger)
    Wystarczająco, by to zrobić i namówić do tego Mię i Eddiego? Nie żeby tę dwójkę trudno było przekonać. Eddie wszędzie poszedłby za Masonem, a Mia była prawie taką samą entuzjastką wybicia wszystkich strzyg na świecie, co Mason.
    Jednak z tych wszystkich pytań, które sobie zadałam, jedno było zdecydowanie jasne. To ja powiedziałam Masonowi o strzygach w Spokane. Przyznaję się bez bicia, to była moja wina, i gdyby nie ja, nic takiego by się nie wydarzyło.
    – Lissa zawsze utrzymuje kontakt wzrokowy. – pouczyłam Christiana, gdy zbliżaliśmy się do wyjścia. – I mówi naprawdę spokojnym głosem. Nie wiem co jeszcze. Mam na myśli to, że ona mocno się koncentruje, więc ty też tego spróbuj. Skup się na narzuceniu im własnej woli.
    – Wiem. – warknął. – Widziałem jak to robi.
    – Świetnie. – odburknęłam. – Staram się tylko pomóc.
    Mrużąc oczy, zobaczyłam tylko jednego strażnika stojącego przy bramie. Szczęśliwy traf. Byli w trakcie zmiany. Ze słońcem na niebie, znikało ryzyko zagrożenia za strony strzyg. Strażnicy nadal pełnili swoje obowiązki, ale teraz mogli nieco odpocząć.
    Facet na służbie nie wyglądał na specjalnie zaniepokojonego.
    – Co tutaj robicie, dzieciaki?
    Christian przełknął ślinę. Mogłam zobaczyć oznaki napięcia na jego twarzy.
    – Wypuścisz nas za bramę. – powiedział.
    Nutka zdenerwowania wprawiła jego głos w drżenie, ale poza tym, zbliżył sie do uspokajającego tonu Lissy. Niestety, nie wywołał pożądanego efektu. Jak Christian wcześniej wspomniał, używanie wpływu na strażniku było prawie niemożliwe. Mia miała szczęście. Strażnik uśmiechnął się do nas.
    – Co? – spytał wyraźnie rozbawiony.
    Christian spróbował jeszcze raz.
    – Wypuścisz nas.
    Uśmiech faceta nieco osłabł, i zobaczyłam jak mrugnął ze zdziwienia. Jego oczy nie przygasły tak jak u ofiar Lissy, ale Christian zrobił wystarczająco dużo, by zafascynować go na krótką chwilę. Niestety, mogłam powiedzieć, że to nie było wystarczające, by przekonać strażnika do wypuszczenia nas z ośrodka. Na szczęście, zostałam wytrenowana, aby móc zniewolić ludzi bez używania magii.
    Obok jego stanowiska stał ogromny Maglite, długości dwóch stóp i z pewnością ważący siedem funtów. Chwyciłam Maglite i wymierzyłam nią cios w tył głowy strażnika. Stęknął i zgiął się upadając na ziemię. Ledwo zobaczył jak do niego podeszłam, i pomimo straszliwego czynu, którego właśnie się dopuściłam, nawet życzyłam sobie, żeby jeden z moich instruktorów był tutaj i podziwiał moje jakże niezwykłe przedstawienie.
    – Jezu Chryste! – krzyknął Christian. – Właśnie napadłaś strażnika.
    – Tak.
    To tyle, jeśli chodzi o sprowadzenie tria bez wpadnięcia w większe kłopoty.
    – Po prostu nie wiedziałam jak bardzo jesteś beznadziejny w używaniu wpływu. Wygrzebię się z tego później. Dzięki za pomoc. Powinieneś wracać zanim przyjdzie następna zmiana.
    Pokręcił głową i skrzywił się.
    – Nie, wchodzę w to razem z tobą.
    – Nie – kłóciłam się – Potrzebowałam cię tylko do opuszczenia kurortu. Nie musisz wpadać przez to w kłopoty.
    – Ja już mam kłopoty! – wskazał na strażnika.- Widział moją twarz. Jestem w to zamieszany tak czy owak, więc równie dobrze mogę pomóc ci ratować sytuację. Przestań być suką dla odmiany.
    Odeszliśmy pospiesznie i rzuciłam jedno, ostatnie, pełne skruchy spojrzenie na strażnika. Byłam prawie pewna, że nie uderzyłam go na tyle mocno by spowodować poważne obrażenia, a ze świecącym słońcem, nie zamarzłby czy coś.
    Po około pięciu minutach spacerowania w dół autostrady, wiedziałam, że mamy problem. Pomimo przykrycia i założenia okularów przeciwsłonecznych, słonce dawało się we znaki Christianowi. Spowalniał nas, i z pewnością nie zajęłoby długo czasu znalezienie strażnika, którego powaliłam i ściganie nas z powrotem.
    Samochód – nie jeden z tych, z Akademii – pojawił się za nami i wtedy podjęłam decyzję. Nie pochwalałam jeżdżenia autostopem, wcale. Nawet ktoś taki jak ja wiedział, jakie to było niebezpieczne. Ale musieliśmy szybko dostać się do miasta, i modliłam się byśmy nie trafili na jakiegoś odrażającego, natrętnego faceta, który próbowałby z nami partaczyć.
    Na szczęście, gdy samochód zjechał na pobocze, to była tylko para w średnim wieku, wyglądająca na nic więcej, tylko bardzo zaniepokojoną.
    – W porządku dzieciaki?
    Wskazałam kciukiem za siebie.
    – Nasz samochód zjechał z drogi. Możecie nas podwieźć do miasta, żebym mogła zadzwonić do mojego taty?
    Podziałało. Piętnaście minut później wysadzili nas na stacji benzynowej.
    Miałam naprawdę kłopot z pozbyciem się ich, bo tak bardzo chcieli nam pomóc. Ostatecznie, przekonaliśmy ich, że nic nam nie będzie i przeszliśmy kilka bloków do dworca autobusowego. Tak jak podejrzewałam, to miasto nie było doborowym miejscem do podróży. Trzy linie obsługiwały miasto: dwie prowadziły do innych ośrodków narciarskich i jedna, która prowadziła do Lowston w Idaho.
    Z Lowston można było dostać się do innych miejsc.
    Trochę liczyłam na to, że wpadniemy na Masona i resztę zanim przyjedzie ich autobus. Wtedy moglibyśmy zaciągnąć ich z powrotem do kurortu bez jakichkolwiek kłopotów. Niestety, nie było po nich śladu. Wesoła kobieta siedząca w kasie doskonale wiedziała, o kim mówimy. Potwierdziła, że cała trójka kupiła bilety do Spokane, które było po drodze do Lowston.
    – Cholera. – powiedziałam.
    Kobieta uniosła brwi na moje przekleństwo. Zwróciłam się do Christiana.
    – Masz pieniądze na autobus?
    Christian i ja nie rozmawialiśmy za wiele podczas podróży, z wyjątkiem tego, że nazwałam go idiotą za głupie zachowanie w sprawie Lissy i Adriana. Do czasu, gdy dotarliśmy do Lowston, w końcu wymusiłam na nim poczucie winy, co było małym cudem. Christian przespał resztę drogi do Spokane, ale ja nie mogłam. Po prostu w kółko myślałam o tym, że to była moja wina.
    Było późne popołudnie, gdy dotarliśmy do Spokane. Zaczepiliśmy kilku ludzi i w końcu znaleźliśmy kogoś, kto wiedział gdzie znajduje się centrum handlowe, o którym wspominał Dymitr. To była długa droga z dworca autobusowego, ale możliwa do przejścia. Moje nogi były sztywne po pięciu godzinach jazdy autobusem i chciałam ruchu. Słońce było jeszcze na niebie, ale słabło i było mniej szkodliwe dla wampirów, więc Christian nie miał nic przeciwko spacerowi.
    I jak to często się zdarzało, gdy byłam w spokojnym nastroju, poczułam szarpnięcie i zostałam wciągnięta do głowy Lissy. Nie opierałam się wchodzeniu w nią, ponieważ chciałam wiedzieć, co się działo w kurorcie.
    – Wiem, że chcesz ich chronić, ale musimy wiedzieć gdzie oni sa.
    Lissa siedziała na łóżku w naszym pokoju, podczas gdy Dymitr i moja matka wpatrywali się w nią. To Dymitr był tym, który to powiedział. Widzenie go jej oczami było interesujące. Darzyła go dużym szacunkiem, bardzo różniącym się od intensywnej kolejki górskiej (roller coaster – przyp. Ginger), której zawsze doświadczałam.
    – Mówiłam ci. – powiedziała. – Nie wiem. Nie wiem co się stało.
    Frustracja i troska o nas wybuchły w niej. Zasmuciło mnie widzenie jej zaniepokojonej, ale jednocześnie cieszyłam się, że więź działała w jedna stronę. Nie mogła zrelacjonować tego, o czym nie wiedziała.
    – Nie mogę uwierzyć, że nie powiedzieli ci gdzie idą. – powiedziała moja matka. Jej słowa brzmiały powierzchownie, ale widziałam oznaki zmartwienia na jej twarzy.
    – Zwłaszcza z waszą… więzią.
    – Ona działa tylko w jedną stronę. – odparła smutnie Lissa. – Wiesz o tym.
    Dymitr ukląkł, by zrównać się z Lissą i spojrzeć jej w oczy. Musiał całkiem mocno się wysilić, by komukolwiek spojrzeć w oczy.
    – Jesteś pewna, że nie ma niczego? Niczego, o czym mogłabyś nam powiedzieć? Nie ma ich nigdzie w mieście. Mężczyzna na stacji autobusowej nie widział ich… jednak jesteśmy prawie pewni, że musieli tam pójść. Potrzebujemy czegoś, czegokolwiek by pójść dalej. (w znaczeniu – posunąć się w poszukiwaniach)
    Mężczyzna na stacji? To były kolejny szczęśliwy traf. Kobieta, która sprzedała nam bilety najwidoczniej musiała pójść do domu. Jej zmiana nie znała nas.
    Lissa zacisnęła zęby i spiorunowała go wzrokiem.
    – Nie sądzisz, że gdybym coś wiedziała to powiedziałabym ci? Uważasz, że ja się o nich nie martwię? Nie mam zielonego pojęcia gdzie oni są. Żadnego. I dlaczego oni uciekli… to nie ma żadnego sensu. Zwłaszcza, że ze wszystkich ludzi, zabrali ze sobą Mię.
    Uczucie krzywdy przemknęło przez więź, ból pozostawienia jej z dala od czegokolwiek, co robiliśmy, nie ważne jak złego.
    Dymitr westchnął i odchylił się na piętach. Sądząc po jego minie, oczywiście jej wierzył. To było również oczywiste, że się martwił – martwił w bardziej niż profesjonalny sposób. I widzenie tej troski – troski o mnie – do końca wyżarło moje serce.
    – Rose? – głos Christiana przywiódł mnie do siebie – Myślę, że jesteśmy na miejscu.
    Plac składał się z otwartego, szerokiego obszaru przed centrum handlowym. Kawiarnia została wpasowana w róg głównego budynku, jej stoliki wystawały wokół całego placu. Tłumy wchodziły i wychodziły z kompleksu, zabiegani również o tej porze dnia.
    – Wiec, jak ich znajdziemy? – spytał Christian.
    Wzruszyłam ramionami.
    – Może jeśli będziemy działaś jak strzygi, będą próbowali nas zakołkować.
    Mały, niechętny uśmieszek zagrał mu na twarzy. Nie chciał tego przyznać, ale uważał, że mój żart był zabawny.
    Weszliśmy do środka. Jak każde centrum handlowe, było pełne pozawieszanych łańcuchów, i samolubna część mnie zastanawiała się, czy jeśli znajdziemy nasze trio wcześnie, to moglibyśmy znaleźć czas na zakupy.
    Razem z Christianem dwa razy przeszliśmy cały metraż centrum, ale nie znaleźliśmy żadnych oznak obecności naszych przyjaciół, czy też niczego przypominającego tunele.
    – Może jesteśmy w złym miejscu. – powiedziałam w końcu.
    – Albo może oni walczą. – zasugerował Christian – Mogli pójść w jakieś inne… czekaj.
    Wskazał na coś, a ja podążyłam za jego gestem. Trzech zdrajców siedziało przy stoliku w środku części restauracyjnej, wyglądając na przybitych. Wyglądali tak nędznie, że prawie się nad nimi zlitowałam.
    – W tej chwili, zabiłbym za aparat fotograficzny. – powiedział Christian uśmiechając się z wyższością.
    – To nie jest zabawne. – powiedziałam mu, zbliżając się w stronę grupy.
    Wewnątrz odetchnęłam z ulgą. Najwyraźniej nie znaleźli żadnej strzygi, byli ciągle żywi, i może moglibyśmy ich zabrać z powrotem zanim wpadniemy w jeszcze gorsze tarapaty.
    Nie zauważyli mnie do czasu, gdy byłam prawie tuż obok nich. Głowa Eddiego drgnęła w górę.
    – Rose? Co ty tutaj robisz?
    – Postradałeś rozum? – krzyknęłam. Kilku ludzi siedzących obok nas posłało nam zaskoczone zdziwione spojrzenia. – Wiesz w jak wielkich jesteś tarapatach? W jak wielkie tarapaty wpędziłeś nas?
    – Jak do diabła nas znalazłaś? – spytał cicho Mason, rozglądając się wokół z niepokojem.
    – Właściwie nie do końca jesteście przestępczymi mózgami. – powiedziałam im. – Twój informator na dworcu autobusowym wydał cię. Po tym, zorientowałam się, że chcesz iść na swoje bezsensowne poszukiwanie strzyg.
    Spojrzenie, które posłał mi Mason mówiło, że nie był zupełnie szczęśliwy z mojego widoku. Jednakże, to Mia zabrała głos.
    – To nie jest bezsensowne.
    – Naprawdę? – domagałam się. – Zabiliście jakieś strzygi? Czy w ogóle jakiekolwiek znaleźliście?
    – Nie. – przyznał Eddie.
    – Dobrze. – powiedziałam. – Macie szczęście.
    – Dlaczego jesteś taka przeciwna zabijaniu strzyg? – spytała zapalczywie Mia. – Czy to nie jest powód, dla którego trenujesz?
    – Trenuję dla rozsądnych misji, nie dziecięcych popisów, jak to.
    – To nie są popisy. – załkała. – Oni zabili moją matkę. A strażnicy nic nie robią. Nawet ich informacje są złe. W tunelach nie ma żadnych strzyg. Prawdopodobnie nie ma żadnych w całym mieście.
    Christian był pod wrażeniem.
    – Znaleźliście tunele?
    – Tak. – powiedział Eddie. – Ale jak powiedziała Mia, były bezużyteczne.
    – Powinniśmy je zobaczyć, zanim wrócimy. – powiedział do mnie Christian. – To może być całkiem cool, i jeśli informacje były złe, to nie ma żadnego niebezpieczeństwa.
    – Nie. – warknęłam. – Wracamy do domu. Natychmiast.
    Mason wyglądał na zmęczonego.
    – Zamierzamy ponownie przeszukać miasto. Nawet ty nie możesz nas zmusić do powrotu, Rose.
    – Nie, ale szkolni strażnicy mogą, gdy zadzwonię i powiem im, że jesteście tutaj.
    Nazwanie tego szantażowaniem albo donosicielstwem: efekt był taki sam. Troje z nich patrzyło na mnie, jakbym właśnie, jednocześnie zlinczowała ich wszystkich.
    – Naprawdę mogłabyś to zrobić? – spytał Mason. – Mogłabyś nas wydać w ten sposób?
    Przetarłam swoje oczy, rozpaczliwie zastanawiając się, dlaczego starałam się być tutaj głosem rozsądku. Gdzie była ta dziewczyna która uciekła ze szkoły? Mason miał rację. Zmieniłam się.
    – Tu nie chodzi o wydawanie kogokolwiek. Tu chodzi o utrzymanie was przy życiu.
    – Myślisz, że jesteśmy bezbronni? – spytała Mia. – Myślisz, że zostalibyśmy natychmiast zabici?
    – Tak – powiedziałam. – Chyba, że znalazłaś jakiś sposób by używać wody jako broni?
    Zaczerwieniła się i nie powiedziała nic więcej.
    – Przynieśliśmy srebrne kołki – powiedział Eddie.
    Fantastycznie. Musieli je ukraść. Spojrzałam błagalnie na Masona.
    – Mason, proszę. Odwołaj to. Wracajmy.
    Patrzył na mnie przed dłuższy czas. W końcu westchnął.
    – Okej.
    Eddie i Mia wyglądali na osłupiałych, ale to Mason pełnił rolę przywódcy wśród nich, i bez niego nie mieli inicjatywy. Wydawało sie, że Mia przyjęła to najgorzej i poczułam się wobec niej źle. Ledwie, gdy miała jakikolwiek prawdziwy czas, by opłakiwać swoja matkę; ona po prostu wskoczyła na pokład zemsty, jako drogi radzenia sobie z bólem. Będzie musiała się z tym uporać, kiedy wrócimy.
    Christian był ciągle podekscytowany pomysłem zobaczenia podziemnych tuneli. Biorąc pod uwagę, że cały swój czas spędzał na strychu, nie powinnam być tym aż tak zaskoczona.
    – Widziałem rozkład jazdy. – powiedział do mnie. – Mamy trochę czasu przed następnym autobusem.
    – Nie możemy ot tak wchodzić do jakiegoś legowiska strzyg – sprzeczałam sie, podchodząc do wyjścia z centrum handlowego.
    – Tam nie ma żadnych strzyg. – powiedział Mason. – Poważnie, tam są te wszystkie rzeczy dozorców. Żadnego śladu czegokolwiek dziwnego. Naprawdę, myślę, że strażnicy mają złe informacje.
    – Rose – powiedział Christian. – Znajdźmy w tym wszystkim nieco zabawy.
    Wszyscy patrzyli na mnie. Czułam się jak matka, która nie kupiłaby swoim dzieciom słodyczy w sklepie z cukierkami.
    – Dobra, w porządku. Aczkolwiek, tylko zerkniecie.
    Reszta doprowadziła Christiana i mnie do przeciwnego końca centrum handlowego, przez drzwi oznaczone jako TYLKO DLA PERSONELU. Ominęliśmy kilku dozorców, a potem wślizgnęliśmy się przez następne drzwi, które doprowadziły nas do schodów, które prowadziły na dół. Miałam krótko moment déjà vu, przywołując kroki na dół na imprezie u Adriana w spa (Ginger mówi, że brak weny twórczej xD – dop. szazi). Tylko, że te schody były bardziej brudne i śmierdziały całkiem paskudnie.
    Doszliśmy na sam dół. To nie był tak do końca tunel, raczej wąski korytarz, oblepiony brudnym cementem. Brzydkie światła fluorescencyjne były sporadycznie osadzone wzdłuż ścian. Przejście rozchodziło się w nasze lewo i prawo. Pudła ze zwykłymi środkami czyszczącymi i elektrycznymi były rozłożone dookoła.
    – Widzicie? – powiedział Mason. – Nuda.
    Rozejrzałam się w każdą stronę.
    – Co jest tam na dole?
    – Nic. – westchnęła Mia. – Pokażemy ci.
    Poszliśmy na dół w prawo i znaleźliśmy więcej tego samego. Zaczynałam zgadzać się ze stwierdzeniem, że to nuda, kiedy minęliśmy jakieś czarne napisy na jednej ze ścian. Zatrzymałam się i spojrzałam na nie. To była lista liter.

    D
    B
    C
    O
    T
    D
    V
    L
    D
    Z
    S
    I

    Niektóre miały linie i były oznaczone obok znakami x, ale w większa część wiadomości była bełkotliwa. Mia dostrzegła, że zaczęłam się temu bliżej przyglądać.
    – To jest prawdopodobnie sprawka dozorców. – powiedziała. – Albo może jakiś gang to zrobił.
    – Prawdopodobnie. – powiedziałam, dalej to studiując.
    Reszta przesunęła się niespokojnie, nie rozumiejąc mojej fascynacji wobec bezładnej mieszaniny liter. Ja również nie rozumiałam jej, ale coś w mojej głowie ciągnęło mnie, żebym została.
    Wtedy zrozumiałam.
    B dla Badiców, Z dla Zeklosów, I dla Iwaszkovów
    Gapiłam się. Była tam pierwsza litera nazwiska każdej rodziny arystokratycznej. Były trzy nazwiska na D, ale biorąc pod uwagę podstawie kolejność, dało się właściwie odczytać listę jako ranking ważności. Zaczęłam od najmniejszych rodzin – Dragomir, Badica, Conta – i przeszłam do góry przez cały ogromny klan Iwaszkovów. Nie rozumiałam kresek i linii przy literach, ale szybko zauważyłam, które nazwiska miały przy sobie x: Badica i Drozdov.
    Zrobiłam krok do tyłu od ściany.
    – Musimy się stąd wydostać, – powiedziałam. Przeraził mnie trochę mój własny głos. – W tej chwili.
    Reszta spojrzała na mnie zaskoczona.
    – Dlaczego? – zapytał Eddi. – Co się dzieje?
    – Powiem wam później. Musimy po prostu iść.
    Mason skierował się w stronę, w którą zmieszaliśmy.
    – To wyprowadzi nas kilka przecznic dalej. Jest bliżej do przystanku.
    Spojrzałam w dół w nieznaną ciemność.
    – Nie. – powiedziałam – Pójdziemy z powrotem drogą, którą przyszliśmy.
    Wszyscy spojrzeli na mnie, jakbym była szalona, kiedy próbowaliśmy odtworzyć swoje kroki, ale nikt nie zakwestionował mojej decyzji. Kiedy wynurzyliśmy się z przodu centrum handlowego, odetchnęłam z ulgą widząc, że słońce dalej było na zewnątrz, chociaż stopniowo zamierało za horyzontem i rzucało pomarańczowe i czerwone światło na budynki. Pozostałości światła powinny ciągle nam wystarczać, abyśmy wrócili na przystanek autobusowy, zanim naprawdę znajdziemy się w niebezpieczeństwie bycia zauważonym przez strzygi.
    A teraz wiedziałam, że strzygi były naprawę w Spokane. Informacja Dymitra była prawidłowa. Nie wiedziałam co ta lista znaczyła, ale z całą pewnością związana była z atakami. Musiałam to natychmiast zgłosić innym strażnikom, i z całą pewnością nie mogłam tego powiedzieć reszcie, zanim nie znaleźliśmy się bezpiecznie w kurorcie. Mason pewnie wróciłby do tuneli, jeśli wiedziałby co odkryłam.
    Większość naszej drogi na przystanek przeszliśmy w milczeniu. Myślę, że mój humor przestraszył innych. Nawet Christianowi wydawały się wyczerpać szydercze komentarze. W środku, moje emocje zawirowały, oscylując między złością i poczuciem winy, jako że pełniłam kluczową rolę w tym wszystkim.
    Przede mną, Eddi zatrzymał się, i prawie na niego wpadłam. Rozejrzał się.
    – Gdzie jesteśmy?
    Otrząsając się z myśli, również przyjrzałam się okolicy. Nie pamiętałam tych budynków.
    – Cholera. – zawołałam. – Zgubiliśmy się? Czy nikt nie trzymał się drogi, którą przyszliśmy?
    To pytanie było nie fair, skoro najwidoczniej ja też nie zwracałam na to uwagi, ale mój temperament nigdy nie naciskał mnie bez przyczyny. Mason studiował mnie przez chwilę, a potem wskazał.
    – Tędy.
    Odwróciliśmy się i poszliśmy w dół wąskiej uliczki, pomiędzy dwoma budynkami. Nie sądziłam, że szliśmy dobrą drogą, ale tak naprawdę nie miałam lepszego pomysłu. Nie chciałam też stać w miejscu, dyskutując.
    Nie uszliśmy daleko, kiedy usłyszałam dźwięk silnika i pisk opon. Mia szła środkiem ulicy, gdy mój instynkt ochronny kopnął mnie i rzuciłam się, żeby ją chronić, zanim nawet dostrzegłam, co nadchodziło. Chwytając ją, szarpnęłam ją z ulicy i wpadła na jedną ze ścian budynku. Chłopcy zrobili to samo.
    Duży, szary van z przyciemnianymi szybami wypadł zza rogu i kierował się w naszą stronę. Przycisnęliśmy się płasko do ściany, czekając aż przejedzie.
    Tylko że nie przejechała.
    Piszcząc, zatrzymała się dokładnie przed nami, i drzwi się rozsunęły. Trzech dużych gości wypadło ze środka, i ponownie, moje instynkty zaczęły działać. Nie miałam pojęcia, kim byli albo czego chcieli, ale z pewnością nie byli przyjaźnie nastawieni. To było wszystko, co musiałam wiedzieć.
    Jeden z nich przesunął się w kierunku Christiana, wycelowałam w niego i uderzyłam go pięścią. Koleś ledwie się zachwiał, ale myślę, że był wyraźnie zaskoczony, że w ogóle to poczuł. Prawdopodobnie nie spodziewał się, że ktoś tak mały jak ja, może być tak groźny. Ignorując Christiana, ruszył w moją stronę. Kątem oka, widziałam Masona i Eddiego walczących z inną dwójką. Mason właśnie wyciągał swój ukradziony srebrny kołek. Mia i Christian stali tam, zmrożeni.
    Nasi napastnicy polegali dużej ilości. Nie mieli takiego przygotowania jak my w technikach ofensywy (ataku – dop. Szazi) i defensywy (obrony – dop. Szazi.). Niestety, mieliśmy też tą wadę, że byliśmy zapędzeni w róg naprzeciwko ściany. Nie mieliśmy gdzie uciec. Najważniejsze było to, że mieliśmy coś do stracenia.
    Jak Mię.
    Koleś który walczył z Masonem wydawał się zdawać sobie z tego sprawę. Odsunął się od Masona i zamiast jego, chwycił ją. Ledwo widziałam błysk jego pistoletu, zanim przystawił jego lufę do jej szyi. Odsuwając się od swojego przeciwnika, krzyknęłam do Eddiego żeby przestał. Wszyscy byliśmy szkoleni, żeby natychmiast reagować na tego typu rozkazy. Eddie powstrzymał swój atak, spoglądając na mnie pytająco. Kiedy zobaczył Mię, jego twarz zbladła.
    Nie chciałam niczego poza okładaniem pięściami tych mężczyzn – kimkolwiek byli – ale nie mogłam ryzykować, że ten facet skrzywdzi Mię. On również to wiedział. Nie musiał nawet grozić. Był człowiekiem, ale wiedział o nas wystarczająco, żeby wiedzieć, że będziemy trzymać się z daleka, aby chronić morojów. Nowicjusze mieli powiedzenie, które wpajano nam od wczesnych lat: Tylko oni się liczyli.
    Wszyscy się zatrzymali i patrzyli pomiędzy mnie a jego. Widocznie zostaliśmy tutaj uznani za przywódców.
    – Czego chcecie? – zapytałam ostro.
    Koleś przycisnął pistolet bliżej szyi Mii, a ona pisnęła. Przez tą całą jej gadkę o walczeniu, była mniejsza ode mnie i podobnie mniej silna. I była zbyt przerażona żeby się poruszać.
    Mężczyzna nachylił głowę do otwartych drzwi vana
    – Chcę żebyście weszli do środka. I nie próbujcie niczego. Spróbujecie, a ona zginie.
    Patrzyłam na Mię, vana, resztę moich przyjaciół, i wtedy wróciłam do gościa. Cholera.

Rozdział dziewiętnasty

    Nienawidziłam być bezsilna. I nienawidziłam przegrywać bez walki. To, co miało miejsce na zewnątrz uliczki nie było prawdziwą walką. Jeśli by było – gdybym była zmuszona biciem do posłuszeństwa… no, tak. Może mogłabym to zaakceptować. Może. Ale ja nie byłam bita. Miałam zaledwie zabrudzone ręce. Zamiast tego, poszłam spokojnie za nimi.
    Jak tylko posadzili nas na podłodze vana, związali nasze ręce z tyłu czymś w rodzaju kajdanek – pasów plastiku przepasanych razem i wytrzymałych tak dobrze, jak nic innego zrobionego z metalu.
    Po tym, jechaliśmy w ciszy. Ludzie od czasu do czasu szeptali coś do siebie, mówiąc zbyt cicho, by któreś z nas mogło coś usłyszeć. Christian i Mia mogli zrozumieć coś z tych słów, ale siedzieli w pozycji uniemożliwiającej porozumienie się z kimkolwiek z nas. Mia wyglądała na tak samo przerażoną, jak na ulicy, podczas gdy strach Christiana szybko ustąpił miejsca swojej typowej aroganckiej irytacji, i nawet on nie ośmielił się drwić z działań pobliskiej straży.
    Byłam pełna podziwu dla samokontroli Christiana. Nie wątpiłam, że któryś z mężczyzn mógłby go uderzyć, gdyby uwolnił się z więzów, i ani ja ani reszta nowicjuszy, w tej sytuacji, nie zdołalibyśmy ich powstrzymać. Instynkt chronienia morojów był we mnie tak głęboko zakorzeniony, że nie mogłam go odsunąć nawet na chwilę i zacząć martwić się o siebie. Christian i Mia byli moimi priorytetami. Musiałam wydostać ich z tego bagna.
    Ale jak miałam to zrobić? Kim byli ci faceci? To była tajemnica. Oni byli ludźmi, ale w tej chwili nie wierzyłam, że grupa dampirów i morojów stała się przypadkowymi ofiarami porwania. Zostaliśmy wybrani z ważnej przyczyny.
    Nasi porywacze nie podjęli prób zawiązania nam opasek na oczy by ukryć przed nami trasę, czego nie obierałam za dobry znak. Myśleli, że nie znamy miasta wystarczająco dobrze, żeby odtworzyć nasze kroki? Albo założyli, że to nie ma znaczenia, ponieważ nie mogliśmy uciec z jakiegokolwiek miejsca, do którego nas zabierali? Wszystkim, co wyczuł mój instynkt było to, że oddalaliśmy się od centrum, i kierowaliśmy się bardziej w pobliże podmiejskich stref. Spokane było tak nudne, jak je sobie wyobrażałam. W przeciwieństwie do nieskazitelnego białego śniegu leżącego na dachach, błotniste, szare kałuże ciągnęły się wzdłuż ulic i brudne plamy zdobiły trawniki. Ponad to, było tam też dużo mniej zielonych drzew niż to zapamiętałam ostatnim razem. W porównaniu do obrazów z moich wspomnień, postrzępione, bezlistne drzewa wydawały się szkieletami. To tylko spotęgowało wrażenie nadciągającego nieszczęścia.
    W moim odczuciu, po mniej niż godzinie jazdy, van porzucił cichą, ślepą uliczkę i podjechaliśmy pod bardzo zwyczajny – mimo to ogromny – dom. Inne domy – identyczne, jak to zwykle są podmiejskie domy stojące przy jednej drodze – były blisko, co dawało mi nadzieję. Może sąsiedzi mogliby udzielić nam jakiejś pomocy.
    Wjechaliśmy do garażu, i kiedy drzwi za nami zamknęły się z powrotem, mężczyźni wprowadzili nas do domu. Wyglądał bardziej interesująco niż na zewnątrz. Antyczne, barokowe sofy i krzesła. Duże, słonowodne akwarium. Miecze skrzyżowane nad kominkiem. Jeden z tych idiotycznych nowoczesnych obrazów, składający się z kilku maźnięć przeciągniętych wdłuż po płótnie.
    Część mojej niszczycielskiej natury chciała przestudiować każdy detal miecza, ale parter nie był naszym docelowym miejscem. Zamiast tego, zostaliśmy poprowadzeni wąskimi schodami w dół, do piwnicy tak dużej jak piętro powyżej. Tylko, w przeciwieństwie do otwartej przestrzeni na parterze, piwnica została podzielona na szereg pokoi z zamkniętymi drzwiami. To było jak szczurzy labirynt. Nasi porywacze bez wahania przeprowadzili nas przez niego do izdebki z betonową podłogą i nieotynkowanymi ściankami działowymi.
    Meble wewnątrz pokoju składały się z kilku wyglądających niewygodnie krzeseł z tyłami z listew – tyły te wydawały się być doskonałym miejscem na ponowne skrępowanie naszych rąk. Ludzie posadzili nas w taki sposób, że Mia i Christian siedzieli po jednej stronie pokoju, a reszta z nas, dampirów, siedziała po drugiej. Jeden facet – prawdopodobnie przywódca – przyglądał się uważnie jak jeden z jego ludzi związywał ręce Eddiego nowym paskiem plastiku.
    – Na nich musisz specjalnie uważać. – ostrzegł, kiwając głową w naszym kierunku – Oni mogą próbować walczyć.
    Jego wzrok powędrował najpierw na twarz Eddiego, potem Masona a potem na mnie. Facet i ja mierzyliśmy się wzrokiem przez kilka chwil. Skrzywiłam się. Spojrzał z powrotem na swojego wspólnika.
    –  obserwuj w szczególności.
    Gdy, ku jego satysfakcji, zostaliśmy skrepowani, wydał jeszcze innym kilka rozkazów a następnie wyszedł z pokoju, głośno trzaskając drzwiami. Jego kroki rozbrzmiewały echem w całym domu, gdy wchodził na górę. Moment później, zapadła cisza.
    Siedzieliśmy i gapiliśmy się na siebie. Kilka minut później, Mia pisnęła i zaczęła mówić.
    – Co wy zamierzacie…
    – Zamknij się. – rzucił jeden z mężczyzn.
    Zrobił jeden ostrzegawczy krok w jej stronę. Zbladła i skuliła się, ale ciągle wyglądała tak, jakby chciała powiedzieć coś jeszcze. Przyciągnęłam jej wzrok i potrząsnęłam głową. Zachowała milczenie z szeroko otwartymi oczami i z drżącą wargą.
    Nie było nic gorszego niż czekanie i niewiedza, co się z tobą stanie. Twoja własna wyobraźnia może być okrutniejsza, niż jakikolwiek porywacz. Odkąd nasi strażnicy nie chcieli z nami rozmawiać lub powiedzieć nam, na co czekamy, wyobrażałam sobie szereg najgorszych rodzajów scenariuszy. Pistolety były oczywistym zagrożeniem, i nawet zaczęłam się zastanawiać, jakby to było dostać kulkę. Prawdopodobnie bolałoby. I gdzie by strzelali? Prosto w serce czy w głowę? Szybka śmierć. Ale gdzie jeszcze? W brzuch? Śmierć byłaby powolna i bolesna. Zadrżałam na myśl, o wylewającej się ze mnie krwi. Myślenie o tym wszystkim, przypomniało mi o domu Badiców – może tak samo jak im, rozcięliby nam gardła. Ci ludzie równie dobrze oprócz broni mogli posiadać noże.
    Oczywiście, zastanawiałam się dlaczego ciągle jesteśmy żywi. Wyraźnie czegoś od nas chcieli, ale czego? Nie wypytywali nas o żadne informacje. I byli ludźmi. Co ludzie mogliby od nas chcieć? Zazwyczaj baliśmy się w spotkania wśród ludzi szalonych typów zabójców albo tych, którzy chcieliby przeprowadzać na nas eksperymenty. Ci nie wyglądali na żaden z tych typów.
    Więc czego chcieli? Dlaczego tu byliśmy? W kółko i w kółko wyobrażałam sobie coraz to okropniejsze, przerażające wydarzenia. Jedno spojrzenie na twarze moich przyjaciół pokazało, że nie byłam jedyną, która przeżywała twórcze męczarnie. Zapach potu i strachu wypełniał pokój.
    Straciłam poczucie czasu i nagle zostałam wyrzucona ze swoich wyobrażeń, gdy doszedł mnie odgłos kroków na schodach. Do sali wszedł przywódca porywaczy. Reszta ludzi wyprostowała się, napięcie wokół nich narastało. O Boże. To jest to, uświadomiłam sobie. To jest to, na co czekaliśmy.
    – Tak, sir. – usłyszałam słowa lidera. – Są tutaj, tak jak sobie życzyłeś.
    W końcu, uświadomiłam sobie. Osoba stojąca za naszym porwaniem. Panika uderzyła mnie. Musiałam uciec.
    – Wypuść nas stąd! – krzyknęłam, naprężając swoje więzy. – Wypuść nas stąd, ty sku…
    Przerwałam. Coś wewnątrz mnie zamarło. Moje gardło zaschło. Moje serce chciało się zatrzymać. Strażnik wrócił z mężczyzną i kobietą, których nie rozpoznałam. Jednakże, rozpoznałam, że byli…

    …strzygami.

    Prawdziwymi, żywymi – cóż, mówiąc w przenośni – strzygami. Nagle to wszystko zaświtało razem. Nie tylko raporty ze Spokane były prawdziwe. To czego się baliśmy – strzyg pracujących z ludźmi – stało się prawdziwe. To wszystko zmieniało. Światło dzienne nie było już wcale bezpieczne. Nikt z nas nie był już bezpieczny. Co gorsza, uświadomiłam sobie, że to muszą być te szubrawe strzygi – te, które zaatakowały dwie rodziny morojów z pomocą ludzi. Ponownie wróciły do mnie te straszne wspomnienia: krew i ciała wszędzie. Żółć wypełniła moje gardło, i starałam się przenieść swoje myśli z przeszłości do teraźniejszości. Nie żeby to było jakoś bardziej uspokajające.
    Moroje mieli blada skórę, taką która zarumieniała się i łatwo spalała. Ale te wampiry…
    Ich skóra była biała, kredowa, w taki sposób, że wyglądała jak rezultat zrobienia złego makijażu. Źrenice ich oczu były otoczone czerwonym pierścieniem, dowodząc jakimi potworami byli.
    Kobieta, faktycznie, przypominała mi Natalie – moją biedną przyjaciółkę, którą ojciec namówił do zamienienia się w strzygę. Zajęło mi kilka chwil żeby zauważyć jakie było podobieństwo, ponieważ nie wyglądali jak coś żywego. Kobieta była niska – prawdopodobnie była człowiekiem zanim zamieniono ja w strzygę – i miała brązowe włosy z brzydkimi, rozjaśnionymi od słońca pasemkami.
    I wtedy mnie to uderzyło. Ta strzyga była nowa, bardziej niż Natalie była. To nie stało się oczywiste, dopóki nie porównałam jej z tym mężczyzną. Twarz kobiety-strzygi miała w sobie odrobinę życia. Ale jego… Jego była twarzą śmierci.
    Była całkowicie pozbawiona jakiegokolwiek rodzaju ciepła czy uczucia. Jego ekspresja była zimna i wyrachowana, zaprawiona nikczemną radością rozrywki. Był wysoki, tak wysoki jak Dymitr i miał szczupłą posturę ciała, która wskazywała na to, że przed zmianą był morojem. Długości ramion czarne włosy okalały jego twarz i wyraźnie odcinały się na tle jaskrawego szkarłatu jego frakowej koszuli. Jego oczy były tak ciemne i tak brązowe, że bez czerwonego pierścienia wokół, prawie niemożliwym byłoby powiedzenie gdzie kończy się źrenica a gdzie zaczyna tęczówka.
    Jeden ze strażników szturchnął mnie mocno, mimo, że milczałam. Spojrzał na strzygę-mężczyznę.
    – Chcesz żebym ją zakneblował?
    I nagle zorientowałam się, że przypierałam plecami do swojego krzesła, nieświadomie próbując trzymać się od niego tak daleko, jak to było tylko możliwe. On również zdał sobie z tego sprawę i wąski, bezzębny uśmiech przebiegł po jego wargach.
    – Nie. – powiedział. Jego głos był jedwabisty i niski. – Chciałbym usłyszeć, co ma do powiedzenia. – Uniósł brew na mnie – Proszę. Kontynuuj.
    Przełknęłam ślinę.
    – Nie? Nic do dodania? Cóż. Gdy coś przyjdzie ci na myśl, czuj się w obowiązku podzielić się tym z nami.
    – Isaiah. – zawołała kobieta. – Dlaczego ich tutaj trzymasz? Dlaczego po prostu nie skontaktujesz się z innymi?
    – Elena, Elena – zamruczał do niej Isaiah. – Zachowuj się. Nie zamierzam przepuścić okazji osobistej zabawy z dwoma morojami i… – podszedł od tyłu do mojego krzesła i odgarnął moje włosy, sprawiając że zadrżałam. Chwilę później spojrzał również na szyje Eddiego i Masona. -… trzema niezaprzysiężonymi dampirami.
    Wymówił te słowa z prawie szczęśliwym westchnieniem i wtedy zdałam sobie sprawę, że szukał tatuaży strażników.
    Podchodząc do Mii i Christiana, Isaiah oparł rękę na swoim biodrze, w miarę jak ich studiował. Mia mogła tylko spotkać jego spojrzenie na chwilę przed tym, jak odwróciła wzrok. Strach Christiana był wyraźny, ale zdołał oddać badawcze spojrzenie strzygi. To napełniło mnie dumą.
    – Spójrz na te oczy, Eleno.
    Elena podeszła i stanęła przy Isaiah’u, gdy ten mówił.
    – Te bladoniebieskie. Jak lód. Jak atrament. Prawie nikt nie ma takich poza rodzinami arystokratów. Badicóv. Ozerów. Okazjonalnie Zeklosów.
    – Ozera. – powiedział Christian, bardzo starając się zabrzmieć nieustraszenie.
    Isaiah przechylił swoja głowę.
    – Doprawdy? Na pewno nie… – nachylił się bliżej nad Christianem. – Ale wiek się zgadza… i te włosy… – uśmiechnął się. – Syn Lucasa i Moiry?
    Christian nic nie powiedział, ale potwierdzenie na jego twarzy było oczywiste.
    – Znałem twoich rodziców. Świetni ludzie. Niebywali. Ich śmierć była hańbą… ale, cóż… przypuszczam, że sami byli sobie winni. Mówiłem im, że nie powinni po ciebie wracać. To byłoby marnotrawstwo zmieniać cię tak młodo. Twierdzili, że zamierzają po prostu trzymać cię przy sobie i przebudzić, gdy będziesz starszy. Ostrzegłem ich, że to będzie katastrofa, ale, cóż…
    Delikatnie wzruszył ramionami. "Przebudzenie" było terminem którego używały między sobą strzygi, gdy kogoś zamieniały. To brzmiało jak religijne doświadczenie.
    – Nie chcieli słuchać, i nieszczęście spotkało ich w inny sposób.
    Nienawiść, głęboka i ciemna, zagotowała się w oczach Christiana. Isaiah uśmiechnął się ponownie.
    – To bardzo wzruszające, że znalazłeś drogę do mnie po takim czasie. Być może, po tym wszystkim, będę mógł zrealizować ich marzenie.
    – Isaiah. – powiedziała kobieta-Elena-znowu. Każde słowo z jej ust brzmiało jak jęk – Powiadom pozostałych…
    – Przestań wydawać mi rozkazy!
    Isaiah złapał ją za ramię i odepchnął – tyle tylko, że pchniecie rzuciło nią przez pokój i prawie przez ścianę. Ona ledwie wyciągnęła rękę w odpowiednim momencie, by zatrzymać zderzenie. Strzygi miały lepszy refleks niż dampiry i nawet moroje: jej brak gracji oznaczał całkowite zaskoczenie. I naprawdę, on ledwie ja dotknął. Pchniecie było lekkie – jednak sforsowałoby mały samochód.
    To bardziej wymusiło moje przekonanie, że oboje byli zupełnie innej klasy. Jego siła powalała jej siłę rozmiarem. Była jak mucha, którą mógł pacnąć daleko. Siła strzyg rosła z wiekiem – jak również przez konsumpcję krwi morojów, i w mniejszym stopniu, krwi dampirów. Uświadomiłam sobie, że ten facet nie był po prostu stary. On był wiekowy. I przez lata wypił mnóstwo krwi. Przerażenie napełniło postać Eleny, i nawet mogłam zrozumieć jej strach. Strzygi zwracały się przeciwko sobie przez cały czas. On mógł oderwać jej głowę, jeśli by zechciał.
    Skuliła się, odwracając wzrok.
    – Ja… przepraszam, Isaiah.
    Isaiah wygładził koszulę – nie żeby była pognieciona. Jego głos nabrał chłodnego, przyjemnego charakteru, którego wcześniej używał.
    – Oczywiście masz swoje opinie, Eleno, i przyjąłbym je z otwartymi ramionami gdybyś wyrażała je w cywilizowany sposób. Jak myślisz, co powinniśmy zrobić z tymi szczeniętami?
    – Powinieneś – to jest, myślę że powinniśmy wziąć ich teraz. Zwłaszcza morojów. – Ona najwyraźniej bardzo się starała nie jęknąć ponownie i go nie zdenerwować. – Jeśli… nie zamierzasz rzucać ich innym na uroczysta kolację, prawda? To byłoby kompletne marnotrawstwo. Musielibyśmy się podzielić, a wiesz, że pozostali nie będą wdzięczni. Nigdy nie są.
    – Nie urządzam uroczystej kolacji dla nich. – oświadczył wyniośle.
    Uroczysta kolacja?
    – Ale też ich teraz nie zabiję. Jesteś młoda, Eleno. Myślisz tylko o natychmiastowym zaspokojeniu. Kiedy będziesz miała tyle lat co ja, nie będziesz taka… niecierpliwa.
    Przewróciła oczami, gdy nie patrzył.
    Odwracając się, omiótł spojrzeniem mnie, Masona i Eddiego.
    – Wasza trójka, obawiam się że umrze. Nie można tego uniknąć. Chciałbym powiedzieć, że jest mi przykro, ale, cóż, wcale nie jest mi przykro. Taki jest porządek świata. Masz wybór, w jaki sposób umrzesz, jednakże i to zostanie narzucone przez twoje zachowanie.
    Jego oczy zatrzymały się na mnie. Naprawdę nie rozumiałam, dlaczego wszyscy tutaj wydawali się wyodrębniać mnie jako osobę stwarzającą problemy. Cóż, może nią byłam.
    – Niektórzy z was będą umierać boleśniej niż pozostali.
    Nie musiałam widzieć Masona i Eddiego żeby wiedzieć, że ich strach odzwierciedlał mój. Byłam prawie pewna, że usłyszałam nawet, jak Eddie zajęczał.
    Isaiah nagle odwrócił się na pięcie, w wojskowym stylu, i stanął twarzą do Mii i Christiana.
    – Wy dwoje, szczęśliwie, macie wybór. Tylko jedno z was umrze. Drugie będzie żyło w chwalebnej nieśmiertelności. Będę nawet na tyle uprzejmy, aby wziąć go pod swoje skrzydła do czasu, aż będzie nieco starszy. Taka jest moja dobroć. (raczej charytatywność -przyp. Ginger)
    Nie mogłam temu zaradzić. Dusiłam się ze śmiechu.
    Isaiah obrócił się i wpatrywał we mnie. Zamilkłam i czekałam, aż rzuci mną przez pokój tak jak zrobił to z Eleną, ale nie zrobił nic więcej, tylko się gapił. To wystarczyło. Moje serce gwałtownie przyspieszyło, i poczułam łzy wypełniające moje oczy. Zawstydził mnie mój własny strach. Chciałabym być taka, jak Dymitr. Może nawet jak moja matka. Po kilku długich, męczących chwilach, Isaiah odwrócił się ponownie do morojów.
    – Teraz. Tak jak mówiłem, jedno z was zostanie przemienione i będzie żyło wiecznie. Ale to nie ja go przemienię. Sam przemieni się z wyboru.
    – Raczej wątpię, – powiedział Christian.
    W te dwa słowa włożył tyle rozdrażnienia i oporu, ile się tylko dało, ale ciągle dla wszystkich w pokoju było oczywiste, że był przerażony.
    – Ah, jak ja uwielbiam ducha Ozery. – rozmyślał Isaiah. Zerknął na Mię, jego czerwone oczy błyszczały. Cofnęła się w strachu. – Ale nie pozwól mu traktować się z góry, moja droga. Nie ma możliwości podzielenia się krwią. I tak właśnie to zostanie rozstrzygnięte. – skierował się do nas, dampirów. Jego spojrzenie zamroziło mnie, i wyobraziłam sobie, że mogłabym poczuć fetor zgnilizny. – Jeśli chcecie żyć, wszystko co musicie zrobić, to zabić jedno z tej trójki. – ponownie odwrócił się do morojów. – To tyle. Nie takie nieprzyjemne, w sumie. Po prostu powiedzcie jednemu z tych gentlemanów tutaj, że chcecie to zrobić. Uwolnią was. Wtedy napijecie się z nich i przemienicie się w jednego z nas. Kto zrobi to jako pierwszy, będzie wolny. Drugi będzie obiadem dla Eleny i mnie.
    W pokoju zawisła cisza.
    – Nie. – powiedział Christian. – Nie ma szans żebym zabił jednego ze swoich przyjaciół. Nie obchodzi mnie, co zrobisz. Umrę pierwszy.
    Isaiah machnął lekceważąco ręką.
    – Łatwo jest być odważnym, kiedy nie jest się głodnym. Pożyj kilka dni bez żadnych substancji odżywczych… i tak, ta trójka zacznie wyglądać bardzo dobrze. I są. Dampiry są przepyszne. Niektórzy wolą je od morojów, i podczas gdy nigdy podzielałem takich przekonań, mogę z pewnością docenić różnorodność.
    Christian zmarszczył brwi.
    – Nie wierzysz mi? – zapytał Isaiah. – W takim razie, pozwól że udowodnię.
    Wrócił na moją stronę pokoju. Zdałam sobie sprawę, co zamierzał zrobić, i bez żadnego przemyślenia sprawy odezwałam się.
    – Użyj mnie. – wyrzuciłam z siebie. – Napij się ze mnie.
    Zadowolenie z siebie Isaiaha, zachwiało się na chwilę, a jego brwi się podniosły.
    – Zgłaszasz się na ochotnika?
    – Robiłam to już wcześniej. Pozwól morojowi pożywić się ze mnie. Nie mam nic przeciwko. Lubię to. Zostaw resztę w spokoju.
    – Rose! – wykrzyknął Mason.
    Zignorowałam go, i patrzyłam błagalnie na Isaiaha. Nie chciałam żeby pożywiał się ze mnie. Na myśl o tym, czułam się chora. Ale dawałam krew wcześniej, i wolałam żeby wziął półkwarty (Półkwarta – jednostka objętości lub pojemności równa 0,568 l – przyp. Szazi) ode mnie, zanim dotknie Eddiego lub Masona.
    Nie mogłam odczytać jego uczuć, kiedy mnie oceniał. Przez pół sekundy, myślałam że może się zgodzi, ale zamiast tego, pokręcił głową.
    – Nie. Nie ty. Jeszcze nie.
    Poszedł dalej i stanął przed Eddim. Szarpnęłam więzy tak mocno, że wbiły się boleśnie w moją skórę. Nie puściły.
    – Nie! Zostaw go w spokoju!
    – Cisza. – rzucił ostrym tonem Isaiah, nie patrząc na mnie.
    Oparł rękę z jednej strony twarzy Eddiego. Eddi zadygotał i stał się tak blady, że myślałam, że zemdleje.
    – Mogę to uczynić łatwym, albo mogę uczynić żeby bolało. Twoje milczenie wesprze wybór.
    Chciałam krzyczeć, chciałam wyzwać Isaiaha wszystkimi rodzajami przezwisk i wykrzyczeć mu wszystkie rodzaje gróźb. Ale nie mogłam. Moje oczy skakały po pokoju, tak jak wcześniej, szukając wyjścia. Ale nie było żadnego. Tylko puste, czyste białe ściany. Żadnych okien. Jedyne, cenne drzwi, które zawsze były strzeżone. Byłam bezradna, dokładnie tak bezradna jak w momencie kiedy ciągnęli nas do vana. Czułam się jakbym płakała, bardziej z frustracji niż strachu. Jaką będę strażniczką, skoro nie potrafię chronić swoich przyjaciół?
    Ale siedziałam cicho, a satysfakcja przeszyła twarz Isaiaha. Fluorescencyjne światło dawało jego skórze słaby, szarawy odcień, podkreślający ciemne kręgi pod jego oczami. Chciałam go zaatakować.
    – Dobrze. – uśmiechnął się do Eddiego i trzymał swoją twarz tak, aby mogli utrzymywać bezpośredni kontakt wzrokowy. – Nie będziesz ze mną teraz walczył, nieprawdaż?
    Tak jak wspominałam, Lissa była dobra w używaniu wpływu. Ale ona nie mogłaby zrobić tego. W kilka sekund, Eddi zaczął się uśmiechać.
    – Nie. Nie będę z tobą walczył.
    – Dobrze. – powtórzył Isaiah. – I dasz mi swoją szyję dobrowolnie, prawda?
    – Oczywiście. – odpowiedział Eddi, odchylając swoją głowę do tyłu.
    Isaiah zniżył usta, a ja odwróciłam wzrok, próbując skupić się na wyświechtanym dywanie. Nie chciałam tego widzieć. Słyszałam jak Eddi wydawał łagodne, zadowolone jęki. Karmienie samo w sobie było stosunkowo ciche – żadnego siorbania czy czegoś takiego.
    – Tutaj.
    Spojrzałam ponownie, kiedy usłyszałam że Isaiah znowu zaczął mówić. Krew kapała z jego ust, ale oblizał je w poprzek, swoim językiem. Nie mogłam zobaczyć rany w szyi Eddiego, ale podejrzewałam, że też była zakrwawiona i straszna. Mia i Christian wpatrywali się w niego z rozszerzonymi oczami, zarówno ze strachem jak i fascynacją. Eddi rozglądał się dookoła szczęśliwym, odurzonym mglistym wzrokiem, nawalony zarówno endorfinami jak i wpływem.
    Isaiah doprowadził się do porządku i uśmiechnął do morojów, zlizując ostatnie krople krwi ze swoich ust.
    – Widzicie? – powiedział, kierując się do drzwi. – To jest właśnie takie proste.

Rozdział dwudziesty

    Potrzebowaliśmy planu ucieczki i to szybko. Niestety, moje jedyne pomysły wymagały użycia rzeczy, których w rzeczywistości nie miałam pod kontrolą. Jak na przykład żeby nas zostawić samych, żebyśmy mogli się wymknąć. Albo gdybyśmy mieli głupich strażników, których moglibyśmy łatwo ogłupić i wyślizgnąć się stąd. W ostateczności, powinniśmy być niedokładnie strzeżeni, żebyśmy mogli się uwolnić.
    Jednak nic z tych rzeczy się nie stało. Po prawie dwudziestu czterech godzinach, nasza sytuacja właściwie się nie zmieniła. Ciągle byliśmy więźniami, ciągle ostrożnie związani. Nasi porywacze pozostali czujni, prawie tak skuteczni jak dowolna grupa strażników. Prawie.
    Najbliższa droga do wolności była pilnie nadzorowana – i szczególnie żenująca – przerwy na łazienkę. Mężczyźni nie dawali nam jedzenia czy wody. Było to brutalne dla mnie, ale połączenie człowieka z wampirem uczyniło dampirów twardych. Mogłam dać sobie radę z niewygodami, nawet jeśli szybko osiągałam punkt, w którym zabiłabym za cheeseburgera i jakieś naprawdę, ale to naprawdę tłuste frytki.
    Dla Mii i Christiana… cóż, było trochę ciężej. Moroje mogli chodzić tygodniami bez jedzenia i wody, jeśli ciągle dostawali krew. Bez krwi, mogliby wytrzymać kilka dni, zanim staliby się schorowani i słabi, tak długo jak mieliby inną żywność. W ten sposób radziłyśmy sobie z Lissą, kiedy żyłyśmy na własną rękę, odkąd nie mogłam karmić jej codziennie.
    Jeśli zabierze się jedzenie, krew i wodę, to wytrzymałość morojów spada na łeb na szyję. Ja byłam głodna, ale Mia i Christian byli wygłodniali. Ich twarze już wyglądały mizernie, a ich oczy były prawie rozgorączkowane. Isaiah pogarszał sprawę podczas swoich kolejnych wizyt. Za każdym razem, schodził na dół i włóczył się w swój irytujący, szyderczy sposób. Wtedy, zanim wychodził, brał kolejne łyki od Eddiego. Do trzeciej wizyty, praktycznie mogłam zauważyć jak Mia i Christian ślinią się. Pomiędzy endorfinami i brakiem jedzenia, byłam prawie pewna, że Eddi nawet nie wiedział gdzie byliśmy.
    Nie mogłam spać naprawdę w tych warunkach, ale podczas drugiego dnia, zaczęłam przysypiać od czasu do czasu. Głód i zmęczenie też by na was tak działały. W pewnym momencie, właściwie śniłam, co było zaskoczeniem odkąd myślałam, że nie mogę zapaść w głęboką drzemką w tych wariackich warunkach.
    We śnie – a doskonale dobrze wiem, że to był sen – stałam na plaży. Zabrało mi chwilę rozpoznanie, która dokładnie to była plaża. To była ta wzdłuż wybrzeża Oregonu – piaszczysta i gorąca, z Pacyfikiem rozciągającym się w oddali. Byłyśmy tu kiedyś z Lissą, kiedy mieszkałyśmy w Portland. To był piękny dzień, ale nie mogła znieść przebywania na zewnątrz w takim słońcu. W rezultacie, nasza wizyta była krótka, ale zawsze chciałam móc zostać dłużej i rozkoszować się tym wszystkim. Teraz miałam całe słońce i ciepło, jakiego chciałam.
    – Little dampir. – powiedział głos za mną. – Najwyższy czas.
    Odwróciłam się zaskoczona i zastałam Adriana Iwaszkova przyglądającego się mi. Miał na sobie spodnie khaki i luźny podkoszulek i – w zadziwiająco zwyczajnym stylu jak na niego – nie miał butów. Wiatr zmierzwił jego brązowe włosy, a ręce miał wepchnięte do kieszeni, kiedy pozdrowił mnie tym swoim charakterystycznym uśmiechem.
    – Ciągle masz swoje zabezpieczenie. – dodał.
    Krzywiąc się, myślałam przez moment, że gapił się na moją klatkę piersiową. Wtedy zauważyłam, że jego oczy skierowane były na mój brzuch. Miałam na sobie jeansy i top od bikini, a mały wisiorek z niebieskim okiem znowu zwisał z mojego pępka. Chotki były na moim nadgarstku.
    – A ty znowu jesteś w słońcu. – powiedziałam. – Więc podejrzewam, że to twój sen.
    – To nasz sen.
    Poruszałam stopami w piasku.
    – Jak dwoje ludzi może dzielić sen?
    – Ludzie cały czas dzielą się snami, Rose.
    Podniosłam wzrok na niego marszcząc brwi.
    – Muszę wiedzieć, co masz na myśli. O tym, że otacza mnie ciemność. Co to znaczy?
    – Szczerze powiedziawszy, nie wiem. Każdego oprócz ciebie otacza światło. Ty masz cienie. Zabierasz je od Lissy.
    Moje zmieszanie wzrosło.
    – Nie rozumiem.
    – Nie mogę teraz się w to zagłębiać. – powiedział mi. – Nie po to tu jestem.
    – Jesteś tu z jakiegoś powodu? – zapytałam, oczami błądząc po niebiesko-szarej wodzie. Była hipnotyzująca. – Nie jesteś po prostu… tutaj, żeby być tutaj?
    Zrobił krok do przodu i złapał moją dłoń, zmuszając mnie, żebym na niego spojrzała. Cała wesołość znikła. Był śmiertelnie poważny.
    – Gdzie jesteś?
    – Tutaj. – powiedziałam zdziwiona. – Dokładnie tak jak ty.
    Adrian pokręcił głową.
    – Nie, nie to miałem na myśli. W prawdziwym świecie. Gdzie jesteś?
    Prawdziwy świat? Wokoło nas, plaża nagle zamazała się, jak film, który wyszedł nieostry. Chwilę później, wszystko samo się naprawiło. Wysiliłam swój mózg. Prawdziwy świat. Obrazy napłynęły do mnie. Krzesła. Strażnicy. Więzy.
    – W piwnicy… – powiedziałam powoli. Trwoga nagle zniszczyła piękno tej chwili, kiedy wszystko do mnie wróciło. – O Boże, Adrian. Musisz pomóc Mii i Christianowi. Nie mogę…
    Adrian ścisnął mocniej moją rękę.
    – Gdzie?
    Świat znowu zamigotał, i tym razem nie wyostrzył się już ponownie. Przeklął
    – Gdzie jesteś, Rose?
    Świat zaczął się rozpadać. Adrian zaczął się rozpadać.
    – W piwnicy. W domu. W…
    Zniknął. Obudziłam się. Odgłos otwieranych drzwi pokoju przywrócił mnie do rzeczywistości.
    Isaiah i Elena weszli do holu. Musiałam tłumić pogardę, kiedy ją zobaczyłam. On był arogancki i podły, i wszechstronnie zły. Ale był taki, bo był przywódcą. Miał siłę i moc żeby pławić się swoim okrucieństwem-nawet, jeśli mi się to nie podobało. Ale Elena? Była lokajem. Groziła nam i robiła szydercze komentarze, ale większość jej możliwości do robienia tego brało się z tego, że była jego pomocnicą. Była totalną lizuską.
    – Witajcie dzieci. – powiedział. – Jak się dzisiaj mamy?
    Odpowiedziały mu ponure, gniewne spojrzenia. Przechadzał się do Mii i Christiana, ze skrzyżowanymi rękami z tyłu.
    – Jakieś zmiany w podejściu na lepsze, od czasu mojej ostatniej wizyty? Rozmawialiście okropnie długo, co niepokoiło Elenę. Widzicie, jest bardzo głodna, ale-jak podejrzewam-nie tak głodna, jak wasza dwójka.
    Christian zwęził oczy.
    – Pierdol się. – powiedział przez zaciśnięte zęby.
    Elena warknęła i wypadła do przodu.
    – Nie śmiej…
    Isaiah machnął na nią, żeby przestała.
    – Zostaw go w spokoju. To po prostu znaczy, że musimy zaczekać trochę dłużej, i naprawdę, to czekanie jest zabawne.
    Elena sztyletowała wzrokiem Christiana.
    – Szczerze – kontynuował Isaiah, obserwując Christiana. – Nie mogę się zdecydować, czego bardziej chcę: zabić cię, czy żebyś do nas dołączył. Obie opcje są na swój sposób zabawne.
    – Nie męczy cię słuchanie swojego gadania? – zapytał Christian.
    Isaiah rozważył to.
    – Nie. Nie do końca. To również mnie nie męczy.
    Odwrócił się i podszedł do Eddiego. Biedny Eddi ledwo jeszcze mógł usiedzieć prosto na swoim krześle po tych wszystkich karmieniach, przez które przeszedł. Gorzej, Isaiah nie potrzebował nawet używać wpływu. Twarz Eddiego rozjaśniła się głupim szerokim uśmiechem, podniecony na następne ugryzienie. Był tak uzależniony, jak karmiciel.
    Zalała mnie złość i zniesmaczenie.
    – Cholera! – wydarłam się. – Zostaw go w spokoju!
    Isaiah zerknął do tyłu na mnie.
    – Cicho bądź, dziewczyno. Nie uznaję cię za równie zabawną jak pana Ozerę.
    – Naprawdę? – warknęłam. – Jeśli wkurwiam cię tak bardzo, to użyj mnie żeby udowodnić swoją głupią opinię. Ugryź mnie zamiast niego. Pokaż mi moje miejsce i to jakim skurwysynem jesteś.
    – Nie! – zawołał Mason. – Użyj mnie.
    Isaiah przewrócił oczami.
    – Dobry Boże. Jaka szlachetna zgraja. Wszyscy jesteście Spartakusami, prawda?
    Odszedł od Eddiego i wsunął palec pod brodę Masona, przechylając mu głowę do góry.
    – Ale ty – powiedział Isaiah. – Nie masz tego naprawdę na myśli. Oferujesz się tylko z jej powodu. – Wypuścił Masona i podszedł przede mnie, wpatrując się w dół tymi czarnymi, czarnymi oczami. – A ty… Na początku ci naprawdę nie wierzyłem. Ale teraz? – uklęknął tak, że był na mojej wysokości. Odrzuciłam pomysł unikania jego oczu, nawet jeśli wiedziałam, że kładło to na mnie niebezpieczeństwo, że użyje wpływu. – Myślę, że naprawdę masz to na myśli. I to jednak nie jest szlachetność. Ty chcesz tego. Naprawdę byłaś ugryziona wcześniej.
    Jego głos był magiczny. Hipnotyzujący. Nie używał właściwie wpływu, ale zdecydowanie miał otaczającą go nienaturalną charyzmę. Jak Lissa i Adrian. Wyczekiwałam każdego jego słowa.
    – Sądzę, że wiele razy. – dodał.
    Pochylił się nade mną, czułam na szyi ciepło jego oddechu. Gdzieś za nim, mogłam słyszeć Masona, który coś krzyczał, ale całe moje skupienie było teraz na tym, jak blisko mojej skóry były zęby Isaiaha. W ciągu kilku ostatnich miesięcy, byłam ugryziona tylko raz – a to było wtedy, kiedy Lissa była w zagrożeniu. Przed tym, gryzła mnie przynajmniej dwa razy w tygodniu przez dwa lata, i dopiero ostatnio zdałam sobie sprawę, jak bardzo byłam od tego uzależniona. Nie było niczego – niczego -na świecie, jak ugryzienie moroja, jak powódź rozkoszy wysyłana do ciebie. Oczywiście, we wszystkich zestawieniach, ugryzienia strzyg były nawet mocniejsze…
    Zachłysnęłam się, nagle świadoma swojego ciężkiego oddechu i walącego serca. Isaiah wydał niski chichot.
    – Tak. Jesteś dziwką sprzedającą krew w toku rozwoju. Niefortunnie dla ciebie-ponieważ nie zamierzam dać ci tego, czego chcesz.
    Wycofał się dalej, a ja zapadłam się w swoje krzesło. Bez dalszego opóźniania, wrócił do Eddiego i pił. Nie mogłam na to patrzeć, ale tym razem z zazdrości, nie zniesmaczenia. Tęsknota zapaliła się wewnątrz mnie. Pożądałam tego ugryzienia, pożądałam tego każdym nerwem mojego ciała.
    Kiedy Isaiah skończył, zaczął opuszczać pokój, ale zatrzymał się. Skierował swoje słowa do Mii i Christiana.
    – Nie odwlekajcie tego. – ostrzegł. – Złapcie szansę, żeby się ocalić. – Kiwnął głową w moją stronę. – Możecie mieć nawet chętną ofiarę.
    Wyszedł. Wzrok Christiana napotkał mój przez pokój. Jego twarz w jakiś sposób wyglądała nawet mizerniej, niż kilka godzin wcześniej. Głód palił w jego spojrzeniu, i wiedziałam, że miałam podobnie: żądza zaspokojenia tego głodu. Boże. Zostaliśmy tak nabrani. Myślę, że Christian zauważył to w tym samym momencie. Jego usta wykrzywiły się w gorzkim uśmiechu.
    – Rose, nigdy nie wyglądałaś tak dobrze. – stwierdził, zanim strażnicy kazali mu się zamknąć.

    Trochę się zdrzemnęłam przez cały dzień, ale Adrian nie wrócił w moich snach. Zamiast tego, kiedy wisiałam na krańcu świadomości, przyłapałam się na zakradaniu się w znajome tereny: głowę Lissy. Po tych wszystkich dziwnych wydarzeniach z ostatnich dwóch dni, przebywając w jej umyśle, czułam się jakbym wróciła do domu.
    Była w jednej z sal bankietowych hotelu, tylko że była pusta. Siedziała na podłodze z daleka od tego, próbując zostać niezauważoną. Wypełniło ją zdenerwowanie. Czekała na coś-albo raczej, na kogoś. Kilka minut później, do środka wślizgnął się Adrian.
    – Kuzynko. – powiedział na powitanie. Usiadł przy niej i wyciągnął kolana, nie przejmując się o swoje drogie, eleganckie spodnie. – Przepraszam za spóźnienie.
    – W porządku. – powiedziała.
    – Nie widziałaś, że tu byłem, dopóki mnie nie zobaczyłaś, prawda?
    Rozczarowana pokręciła głową. Czułam się bardziej zdezorientowana niż kiedykolwiek.
    – A siedząc ze mną… nie możesz naprawdę niczego dostrzec?
    – Nie.
    Wzruszył ramionami.
    – Cóż. Mam nadzieję, że to wkrótce przyjdzie.
    – Jak to wygląda dla ciebie? – zapytała, umierając z ciekawości.
    – Wiesz co to są aury?
    – Są jak… obręcz światła wokół ludzi, prawda? Coś z New Age?
    – Coś w tym stylu. Każdy ma rodzaj duchowej energii, która promieniuje z niego. Cóż, prawie każdy. – jego zawahanie sprawiło, że zaczęłam zastanawiać się nad tym, że rzekomo byłam w ciemności. – Na podstawie koloru i wyglądu, możesz wiele powiedzieć o osobie… cóż, jeśli ktoś właściwie potrafi widzieć aury, to tak jest.
    – A ty potrafisz. – powiedziała. – I możesz powiedzieć, że używam ducha z mojej aury?
    – Twoja jest w zazwyczaj złota. Jak moja. Zmienia się z innymi kolorami, w zależności od sytuacji, ale złoty zawsze zostaje.
    – Ilu jeszcze znasz ludzi, takich jak my?
    – Niewielu. Widuję ich po prostu od czasu do czasu. Oni tak jakby trzymają się razem. Jesteś pierwszą, z którą właściwie rozmawiałem. Nie wiedziałem nawet, że to jest nazywane 'duchem'. Chciałbym, żebym wiedział o tym, kiedy nie miałem specjalizacji. Po prostu byłem czymś w rodzaju dziwaka.
    Lissa podniosła rękę i wpatrywała się, życząc sobie, żeby zobaczyła świecące światło naokoło. Nic. Westchnęła i opuściła rękę.
    I wtedy na to wpadłam.
    Adrian też był użytkownikiem ducha. To dlatego był taki ciekaw Lissy, dlatego chciał porozmawiać z nią i pytał o połączenie i jej specjalizację. To także wyjaśniało wiele innych rzeczy – jak jego charyzma. Wydawało się, że nie mogłam uciec, kiedy byłam blisko niego. Użył wpływu tego dnia, kiedy byłyśmy z Lissą w jego pokoju – i w ten sposób zmusił Dymitra, żeby dał mu spokój.
    – Więc, w końcu cię wypuścili? – zapytał ją Adrian.
    – Tak. W końcu doszli do wniosku, że naprawdę niczego nie wiem.
    – Dobrze, – powiedział. Zmarszczył brwi, i wtedy zdałam sobie sprawę, że był trzeźwy dla odmiany. – I jesteś pewna, że nic nie wiesz?
    – Właśnie ci to powiedziałam. Nie mogę sprawić, aby połączenie działało w ten sposób.
    – Hmmm. Cóż. Musimy to zrobić.
    Popatrzyła gniewnie.
    – Co, twoim zdaniem, ukrywam? Jeślibym mogła ją znaleźć, zrobiłabym to!
    – Wiem, ale żeby zrobić to wszystko, musisz mieć silne połączenie. Użyj go, żeby porozmawiać z nią w jej snach. Próbowałem, ale nie mogę wytrzymać wystarczająco długo, żeby-
    – Co powiedziałeś? – zawołała Lissa. – Rozmawiać z nią w jej snach?
    Teraz on wyglądał na zdezorientowanego.
    – Oczywiście. Nie wiesz jak to zrobić?
    – Nie! Żartujesz sobie? Jak to jest w ogóle możliwe?
    Moje sny…
    Przypomniałam sobie, jak Lissa mówiła o niewyjaśnionym zjawisku wśród morojów, jak mogą wykraczać moce ducha poza uzdrawianie, rzeczy, o których jeszcze nikt nawet nie wiedział. Wyglądało na to, że Adrian był w moich snach nie przez przypadek. Zdołał dostać się do mojej głowy, może w podobny sposób jak ja widziałam umysł Lissy. Zaniepokoiły mnie te myśli. Nawet Lissa ledwo to mogła pojąć.
    Wsadził rękę we włosy i przechylił głowę do tyłu, wpatrując się w kryształowy żyrandol nad nim, zastanawiając się.
    – Okej. Więc. Nie widzisz aur, nie rozmawiasz z ludźmi w snach. Co ty robisz?
    – Ja… Ja potrafię uzdrawiać ludzi. Zwierzęta. Rośliny też. Mogę przywrócić do życia martwe rzeczy.
    – Poważnie? – wydawał się być pod wrażeniem. – Okay. Masz za to uznanie. Co jeszcze?
    – Um, mogę używać wpływu.
    – Wszyscy możemy to robić.
    – Nie, ja mogę naprawdę to robić. To nie jest trudne. Mogę kazać ludziom zrobić wszystko, czego chcę – nawet złe rzeczy.
    – Ja też to potrafię. – jego oczy rozjaśniły się. – Zastanawiam się, co by się stało, gdybyś próbowała użyć tego na mnie…
    Zawahała się i w roztargnieniu skierowała swoje palce na powierzchnię czerwonego dywanu.
    – Cóż… nie mogę.
    – Właśnie powiedziałaś, że możesz.
    – Mogę – po prostu nie teraz. Wzięłam tą receptę… na depresję i inne rzeczy… i to odcięło mnie od magii.
    Wyrzucił rękę do góry.
    – Zatem jak mam nauczyć cię chodzić w snach? Jak inaczej zamierzamy znaleźć Rose?
    – Zrozum. – powiedziała ze złością. – Nie chcę brać lekarstw. Ale kiedy ich nie mam… Robię naprawdę szalone rzeczy. Niebezpieczne rzeczy. To właśnie robi z tobą duch.
    – Ja nie biorę niczego. Mam się dobrze. – powiedział.
    Zrozumiałam, że nie, nie miał. Lissa również to zrozumiała.
    – Byłeś naprawdę dziwny tego dnia, kiedy Dymitr był w twoim pokoju. – zauważyła. – Zacząłeś mówić chaotycznie i bez sensu.
    – Oh, to? Tak… to się zdarza od czasu do czasu. Ale poważnie, nie za często. Raz w miesiącu, jakoś tak. – brzmiał szczerze.
    Lissa wpatrywała się w niego, nagle przewartościowując wszystko. Co jeśli Adrian mógł to robić? Co jeśli mógł używać ducha bez tabletek i bez żadnych szkodliwych efektów ubocznych? To byłoby wszystkim, na co miała nadzieję. Poza tym, nie była nawet pewna, czy pigułki jeszcze działały…
    Uśmiechnął się, zgadując, o czym myślała.
    – Co byś powiedziała, kuzynko? – zapytał. Nie musiał używać wpływu. Jego propozycja była bardzo kusząca sama w sobie. – Mogę nauczyć cię wszystkiego, co wiem, jeśli będziesz w stanie dojść do magii. To chwilę zajmie, zanim pigułki wydostaną się z twojego systemu, ale kiedy to zrobią…

Rozdział dwudziesty pierwszy

    To nie było to, czego w tej chwili potrzebowałam. Mogłabym poradzić sobie z czymkolwiek co Adrian robił: podwalał się do niej, namawiał ją do palenia tych swoich śmiesznych papierosów, cokolwiek. Ale nie to. Rzucenie tabletek przez Lissę było dokładnie tym, czego chciałam uniknąć.
    Niechętnie, wycofałam się z jej głowy i wróciłam do swojej własnej ponurej sytuacji. Miałam ochotę zobaczyć co dalej rozwinie się w przypadku Adrian i Lissy, ale obserwowanie ich nie było dobre. Okej. Naprawdę potrzebowałam teraz planu. Musiałam działać. Musiałam nas stąd wydostać. Ale, rozglądając się wokoło siebie, nie znalazłam się bliżej ucieczki niż byłam wcześniej i spędziłam następne kilka godzin rozmyślając i spekulując.
    Pilnowało nas dzisiaj trzech strażników. Wyglądali na nieco znudzonych, ale nie wystarczająco, żeby się rozproszyć. Obok, Eddie wydawał się nieprzytomny, a Mason wpatrywał się tępo w podłogę. Po przeciwnej stronie pokoju, Christian praktycznie utkwił wzrok w niczym, a Mia spała. Boleśnie świadoma tego, jak bardzo miałam wysuszone gardło, prawie roześmiałam się, przypominając sobie, jak powiedziałam jej, że magia wody jest bezużyteczna. Nie można nią za wiele zrobić w walce, ale oddałabym jej wszystko za przywołanie odrobiny…
    Magii.
    Dlaczego o tym wcześniej nie pomyślałam? Nie byliśmy bezsilni. Niezupełnie.
    Powoli w moim umyśle powstał plan – plan, który był prawdopodobnie szalony, ale był najlepszym jaki mieliśmy. Moje serce łomotało w oczekiwaniu i natychmiast doprowadziłam się do porządku, zanim strażnicy zobaczyli moje nagłe olśnienie. Christian przyglądał mi się z przeciwnej strony pokoju. Zobaczył mój krótki błysk podniecenia i uświadomił sobie, że coś wymyśliłam. Obserwował mnie z zaciekawieniem, gotowy do działania tak jak ja.
    Dobrze. Jak moglibyśmy to zacząć? Potrzebowałam jego pomocy, ale praktycznie nie miałam sposobu by przekazać mu to, co miałam na myśli. Tak naprawdę, to nie byłam nawet pewna, czy w ogóle by mi pomógł – był bardzo słaby.
    Podtrzymałam jego wzrok, dając mu do zrozumienia, że zaraz coś się stanie. Na jego twarzy widać było zmieszanie, ale i również determinację. Po upewnieniu sie, że żaden ze strażników nie patrzy wprost na mnie, przesunęłam się nieznacznie, szarpiąc swoje nadgarstki. Spojrzałam za siebie na tyle, na ile mogłam, i ponownie napotkałam spojrzenie Christiana. Zmarszczył brwi, a ja powtórzyłam gest.
    – Hej. – powiedziałam głośno.
    Mia i Mason drgnęli zaskoczeni.
    – Zamierzacie, chłopaki, kontynuować głodzenie nas? Nie możemy przynajmniej dostać wody czy czegoś?
    – Zamknij się. – powiedział jeden ze strażników.
    To była zupełnie typowa odpowiedź, ilekroć ktokolwiek z nas się odezwał.
    – Daj spokój. – użyłam swojego najbardziej zjadliwego głosu. – Nawet łyku czegokolwiek? Moje gardło płonie. Praktycznie stoi w ogniu.
    Podczas gdy wypowiedziałam te kilka ostatnich słów, moje spojrzenie powędrowało do Christiana, a potem powróciło do strażnika, który mnie uciszał.
    Zgodnie z przewidywaniami, podniósł się ze swojego miejsca i podszedł do mnie chwiejnym krokiem
    – Nie każ mi się powtarzać – warknął.
    Nie wiedziałam, czy naprawdę zrobiłby cokolwiek agresywnego, ale nie byłam zainteresowana zachęcaniem go do tego właśnie teraz. Poza tym, chciałam osiągnąć swój cel. Jeśli Christian nie załapał aluzji, nie było nic więcej, co mogłabym zrobić. Mając nadzieję, że wyglądam na przestraszoną, zamknęłam się.
    Strażnik wrócił na swoje miejsce, i po chwili przestał mnie obserwować. Ponownie spojrzałam na Christiana i szarpnęłam nadgarstki. No dalej, no dalej, myślałam. Połącz to razem, Christian.
    Nagle jego brwi wystrzeliły i wpatrywał się we mnie w zdumieniu. Cóż. Najwyraźniej na coś wpadł. Miałam tylko nadzieję, że to było to, co chciałam. Jego spojrzenie stało się pytające; jakby pytał czy naprawdę jestem poważna. Stanowczo kiwnęłam głową. Zmarszczył brwi pogrążając się w myślach na kilka chwil, a następnie wziął głęboki, miarowy oddech.
    – W porządku. – powiedział.
    Wszyscy ponownie podskoczyli.
    – Zamknij się. – powiedział automatycznie jeden z naszych strażników. Brzmiał jakby był wyczerpany.
    – Nie. – powiedział Christian – Jestem gotowy. Gotowy do picia…
    Każdy w pokoju zamarł na czas kilku uderzeń serca, włącznie ze mną. To nie było dokładnie to, co miałam na myśli. Przywódca strażników wstał.
    – Nie pogrywaj sobie z nami.
    („screw around” – oznacza również uprawiać z kimś ostry seks xD, więc – według szazi – równie dobrze może chodzić o to, że Christian chce przypadkiem uprawiać seks ze strażnikami J – przyp. Ginger)
    – Nie zamierzam. – powiedział Christian. Miał rozpalony, zdesperowany wygląd twarzy, i nie sądziłam, że był kompletnie sfałszowany.
    – Jestem tym zmęczony. Chcę się stąd wydostać, i nie chcę umrzeć. Będę pił… i chcę ją.
    Skinął głową na mnie. Mia pisnęła ze strachu. Mason nazwał Christiana w sposób, za który w szkole zarobiłby areszt.
    To zdecydowanie nie było to, co miałam na myśli. Dwóch pozostałych strażników przyglądało się swojemu przywódcy pytająco.
    – Powinniśmy iść po Isaiaha? – spytał jeden z nich.
    – Nie sądzę, żeby tu był. – powiedział lider. Studiował Christiana przez kilka sekund a następnie podjął decyzję. – W każdym razie, nie chcę go niepokoić jeśli to jest żart. Puśćcie go i wtedy zobaczymy.
    Jeden z mężczyzn wydobył parę ostrych szczypiec. Przesunął się za Christiana i pochylił. Usłyszałam ostry dźwięk przebijanego plastiku, gdy więzy ustępowały. Chwytając ramię Christiana, strażnik szarpnął go do pozycji pionowej i doprowadził go do mnie.
    – Christian! – krzyknął Mason z furią wypełniającą jego głos. Pomimo swojego skrępowania, walczył, kołysając nieco krzesło. – Postradałeś rozum? Nie pozwól im tego zrobić!
    – Wy, musicie umrzeć, ale ja nie. – odparował Christian, odgarniając czarne włosy z oczu – Nie ma z tego innego wyjścia.
    Naprawdę nie wiedziałam co teraz się stanie, ale byłam pewna, że powinnam pokazać o wiele więcej emocji, gdybym właśnie miała umrzeć. Dwóch strażników stanęło po obu stronach Christiana, patrząc przezornie, jak pochyla się w moim kierunku.
    – Christian. – szepnęłam, zaskoczona jak łatwo było brzmieć na wystraszoną – Nie rób tego.
    Jego wargi wykrzywiły się w jeden z gorzkich uśmiechów, które tak dobrze inscenizował.
    – Ty i ja nigdy się nie lubiliśmy, Rose. Jeśli już mam kogoś zabić, równie dobrze możesz to być ty. – jego słowa były lodowate, skrupulatne. Wiarygodne. – Ponadto, myślałem, że tego chcesz.
    – Nie tego. Proszę, nie…
    Jeden ze strażników popchnął Christiana.
    – Skończ z tym, albo wracaj do swojego krzesła.
    Z mrocznym uśmiechem na twarzy, Christian wzruszył ramionami.
    – Przykro mi, Rose. W każdym razie i tak umrzesz. Może warto zrobić to w słusznej sprawie?
    Przysunął swoją twarz do mojej szyi.
    – To prawdopodobnie będzie bolało – dodał.
    W rzeczywistości wątpiłam w to… jeśli naprawdę zamierzałby to zrobić. Ponieważ nie zamierzał… prawda? Poruszyłam się niespokojnie. Z tego co mówią, jeśli cała krew zostałaby z ciebie wyssana, dostajesz również tyle endorfin pompowanych w ciebie w trakcie tego procesu, że przyćmiewają większość bólu. To było jak zasypianie. Oczywiście, to były tylko spekulacje. Ludzie, którzy umarli z powodu ugryzień wampira nigdy tak naprawdę nie wrócili żeby zrelacjonować to doświadczenie.
    Christian trącił nosem moją szyję, przesuwając swoją twarz pod moje włosy tak, że częściowo go zakryły. Jego wargi otarły się o moja skórę, każda tak miękka, jak ją pamiętałam z czasu kiedy on i Lissa całowali się. Chwilę później, koniuszki jego kłów dotknęły mojej skóry.
    I wtedy poczułam ból. Prawdziwy ból.
    Ale nie pochodził z ugryzienia. Jego zęby tylko napierały na moją skórę; nie przerwały jej. Jego język był przystawiony do mojej szyi w chlupoczącym ruchu, ale nie było krwi do ssania. Jeśli cokolwiek, to było więcej niż jakiś rodzaj dziwnego, nienormalnego pocałunku.
    Nie, ból pochodził z moich nadgarstków. Palący ból. Christian używał swojej magii by doprowadzić ciepło do moich więzów, właśnie tak jak tego chciałam. Zrozumiał moją wiadomość. Plastik stawał się coraz gorętszy i gorętszy, w miarę jak ledwie kontynuował picie. Ktoś, kto patrzyłyby z bliska nie byłby w stanie powiedzieć, że na wpół udaje, ponieważ moje włosy przysłaniały widok strażnikom.
    Wiedziałam, że plastik jest trudny do stopienia, ale dopiero teraz, gdy topił się naprawdę, naprawdę rozumiałam, co to oznaczało. Temperatura wymagana do zrobienia jakichkolwiek uszkodzeń, była daleko poza wymaganą normą. To było jak zanurzenie rąk w lawie. Więzy z plastiku paliły moją skórę, gorąco i okropnie. Wierciłam się, mając nadzieję, że przyniesie mi to ulgę w bólu. Nie przyniosło. Jednakże, zauważyłam, że więzy nieco ustępowały kiedy się ruszałam. Miękły. Dobrze. To było coś. Po prostu musiałam wytrzymać nieco dłużej. Rozpaczliwie próbowałam się skupić na ugryzieniu Christiana i zarazem oderwać się od tego. Podziałało na jakieś pięć sekund. Nie dostawałam jednak w ten sposób dużo endorfin, z pewnością nie dość, by zwalczyć ten narastający, straszliwy ból. Zajęczałam, prawdopodobnie czyniąc siebie bardziej przekonywującą.
    – Nie mogę w to uwierzyć. – wymamrotał jeden ze strażników – On rzeczywiście to robi.
    Za nimi, myślałam że słyszę płacz Mii. Więzy paliły coraz bardziej. Nigdy nie czułam niczego tak bolesnego w całym swoim życiu, a przeszłam wiele. Zemdlenie szybko stało się bardzo realną możliwością.
    – Hej. – powiedział nagle strażnik. – Co tak śmierdzi?
    Tym zapachem był roztopiony plastik. Albo może moje roztopione ciało. Szczerze mówiąc, to nie miało znaczenia, bo kiedy następnym razem poruszyłam swoimi nadgarstkami, przedarły się przez brejowate, rozpalone więzy.
    Miałam dziesięć sekund zaskoczenia i wykorzystałam je. Zerwałam się ze swojego krzesła, popychając przy tym Christiana do tyłu. Miał strażników po obu swoich stronach, a jeden z nich ciągle trzymał szczypce. Jednym ruchem, złapałam za nie i wyrwałam po czym dźgnęłam je w policzek tamtego faceta. Wydał coś w rodzaju bulgotającego krzyku, ale nie czekałam by zobaczyć co się stało. Moje okno zaskoczenia zostało zamknięte, i nie mogłam już tracić czasu. Tak szybko, jak puściłam szczypce, uderzyłam pięścią drugiego faceta. Z reguły moje kopniaki były silniejsze niż ciosy pięścią, ale ciągle uderzałam dość mocno by go zaskoczyć i wprawić w osłupienie.
    Do tego czasu, lider strażników wszedł do akcji. Tak jak się obawiałam, ciągle miał broń i zaatakował nią.
    – Nie ruszaj się! – krzyknął, mierząc do mnie.
    Zamarłam. Strażnik, którego uderzyłam otrząsnął się i złapał mnie za ramię. Obok, facet w którego wbiłam szczypce, jęczał na podłodze. Ciągle trzymając mnie na muszce, lider zaczął coś mówić i wtedy krzyknął, przestraszony. Broń żarzyła się słabym pomarańczem i wypadła z jego rąk. Gdy ją trzymał, jego skóra stała się czerwona i zaogniona. Zdałam sobie sprawę, że to Christian podgrzał metal. Tak. Zdecydowanie powinniśmy byli użyć magii na samym początku. Jeśli z tego wyjdziemy, zamierzałam stanąć w obronie poglądów Taszy. Anty-magiczne nastawienie morojów względem walki, było tak wpojone w nasze mózgi, że nawet nie pomyśleliśmy, żeby spróbować tego wcześniej. To było głupie.
    Obróciłam się do faceta, który mnie trzymał. Nie sądzę, by spodziewał sie, że dziewczyna mojego rozmiaru podejmie tyle prób walki i dodatkowo, ciągle był w pewnym sensie ogłuszony tym, co stało się tamtemu facetowi i broni. Miałam wystarczająco dużo miejsca, by kopnąć go prosto w brzuch, kopniakiem, który zasługiwałby na szóstkę na mojej lekcji walki. Chrząknął przy uderzeniu, którego siła popchnęła go na ścianę. Błyskawicznie znalazłam się na nim. Łapiąc garść jego włosów, trzasnęłam jego głową o podłogę wystarczająco mocno by go znokautować, ale nie zabić.
    Natychmiast zerwałam się z miejsca, zaskoczona, że lider jeszcze mnie nie dopadł. To nie powinno zabrać mu dużo czasu by otrząsnąć się z szoku spowodowanym rozgrzaniem broni. Ale kiedy odwróciłam się, pokój był cichy. Lider leżał nieświadomy na ziemi – z nowo uwolnionym, wiszącym nad nim, Masonem. Obok, Christian trzymał w jednej ręce szczypce a w drugiej broń. Musiała być ciągle gorąca, ale jego moc musiała go na to uodpornić. Mierzył do mężczyzny, którego dźgnęłam. Facet nie był nieprzytomny, zaledwie krwawił, ale, tak jak ja, zamarł pod lufą.
    – Cholera jasna. – mruknęłam, ogarniając scenę. Wprawiając w osłupienie Christiana, wyciągnęłam rękę – Daj mi to, zanim zrobisz komuś krzywdę.
    Oczekiwałam zgryźliwego komentarza, ale on po prostu oddał mi broń trzęsącymi się rękami. Schowałam ją za pasek. Studiując go uważniej, dostrzegłam, jak bardzo był blady. Wyglądał jakby mógł w każdej chwili runąć na podłogę. Zrobił całkiem dobre czary, jak na kogoś, kto głodował przez dwa dni.
    – Mase, weź kajdanki. – powiedziałam.
    Nie odwracając się do reszty z nas, Mason zrobił parę kroków w tył, w kierunku pudła, gdzie nasi porywacze trzymali zapas plastikowych pasów, którymi nas związali. Wyciągnął trzy takie pasy a następnie coś jeszcze. Zwrócił się do mnie z pytającym spojrzeniem i złapał rolkę taśmy izolacyjnej.
    – Idealnie. – powiedziałam.
    Przywiązaliśmy naszych porywaczy do krzeseł. Jeden pozostał przytomny, ale walnęliśmy go tak, że on też stracił przytomność i wtedy zakleiliśmy im usta taśmą klejącą. (duct tape – Taśma tekstylna jednostronnie klejąca o podwyższonej wytrzymałości i szerokim wachlarzu zastosowań. Charakteryzuje się dużą odpornością na warunki atmosferyczne, starzenie, wilgoć i temperaturę. Doskonale przylega do klejonych powierzchni. – przyp. szazi ze strony producenta ^^) Nie chciałam żeby narobili hałasu, gdyby odzyskali przytomność.
    Kiedy uwolniliśmy Mię i Eddiego, cała nasza piątka zebrała się razem i zaczęliśmy planować nasze następne posunięcie. Christian i Eddie ledwo mogli ustać, ale Christian przynajmniej był świadomy otoczenia. Twarz Mii była zalana łzami, ale podejrzewałam, że jest w stanie wykonywać rozkazy. I w ten oto sposób, ja i Mason zostaliśmy najsprawniejszymi w grupie.
    – Według zegarka tego gościa, jest rano. – powiedział. – Wszystko co musimy zrobić, to wydostać się na zewnątrz, a wtedy nie będą mogli nas dotknąć. Przynajmniej dopóki nie przybędzie tu więcej ludzi.
    – Mówili, że Isaiah wyszedł. – powiedziała Mia słabym głosem. – Powinniśmy móc się stad wydostać, prawda?
    – Ci mężczyźni nie uwolnią się przez kilka godzin. – powiedziałam. – Mogli się mylić. Nie możemy zrobić niczego głupiego.
    Ostrożnie, Mason otworzył drzwi prowadzące do naszego pokoju i rozejrzał się po pustym korytarzu.
    – Myślicie, że jest tutaj jakieś wyjście na zewnątrz?
    – Dzięki temu nasze życie stałoby się prostsze, – wymamrotałam. Spojrzałam do tyłu na resztę. – Zostańcie tutaj. Idziemy sprawdzić resztę piwnicy.
    – Co jeśli ktoś przyjdzie? – zawołała Mia.
    – Nie zrobią tego. – zapewniłam ją.
    Właściwie byłam całkiem pewna, że nie było nikogo innego w piwnicy; przybiegliby biorąc pod uwagę cały ten hałas. I gdyby ktoś próbował zejść schodami na dół, usłyszelibyśmy go najpierw.
    Mason i ja, robiąc zwiad wokół piwnicy, poruszaliśmy się ostrożnie, pilnując nawzajem swoich pleców i sprawdzając każdy zakamarek. Każdy kawałek tego szczurzego labiryntu, który pamiętałam z początku naszego porwania. Pokręcone korytarze i mnóstwo pokoi. Jedne po drugich, po kolei otwieraliśmy wszystkie drzwi. Wszystkie pokoje były puste, okazyjnie zawierając jakieś krzesło, lub dwa, na czarną godzinę. Wzdrygnęłam się na myśl o tym, że wszystkie z nich były prawdopodobnie używane jako więzienia, dokładnie takie jak nasze.
    – Nawet jednego, cholernego okna w całym tym miejscu. – mruknęłam kiedy skończyliśmy nasz obchód. – Musimy iść na górę.
    Skierowaliśmy się do wyjścia z naszego pokoju, ale zanim tam doszliśmy, Mason złapał mnie za rękę. – Rose…
    Zatrzymałam się i podniosłam na niego wzrok.
    – Tak?
    Jego niebieskie oczy – bardziej poważne niż kiedykolwiek widziałam – patrzył żałośnie w dół.
    – Naprawdę spieprzyłem sprawę.
    Myślałam o wszystkich wydarzeniach, które do tego doprowadziły.
    – My spieprzyliśmy sprawę, Mason.
    Westchnął.
    – Mam nadzieję… mam nadzieję, że kiedy to wszystko się skończy, będziemy mogli usiąść i porozmawiać, i wszystko sobie wyjaśnić. Nie powinienem był wściekać się na ciebie.
    Chciałam mu powiedzieć, że tak się nie stanie, że kiedy zniknął, byłam właściwie na drodze do powiedzenia mu, że sprawy pomiędzy nami nie potoczą się lepiej. Ale to nie wydawał się być odpowiedni czas ani miejsce żeby zrywać, więc skłamałam.
    Ścisnęłam jego dłoń.
    – Też mam taką nadzieję.
    Uśmiechnął się i wróciliśmy do reszty.
    – W porządku. – powiedziałam im. – Zrobimy tak.
    Szybko naradziliśmy się co do planu i zaczęliśmy skradać się po schodach. Ja prowadziłam, za mną podążała Mia, która próbowała wesprzeć ociągającego się Christiana. Mason podniósł częściowo naćpanego Eddiego.
    – Powinienem być pierwszy. – mruknął Mason, kiedy stanęliśmy na szczycie schodów.
    – Nie powinieneś, – odburknęłam, opierając swoja dłoń na klamce.
    – Tak, ale jeśli coś się stanie…
    – Mason. – przerwałam.
    Spojrzałam na niego ostro i nagle, miałam przed sobą krótkie przebłysk widoku mojej matki w dniu, w którym rozpętała się sprawa ataku na Drozdovów. Spokojna i kontrolująca się, nawet w obliczu czegoś tak okropnego. Oni potrzebowali przywódcy, dokładnie tak, jak ta grupa potrzebowała go teraz, i starłam się tak bardzo, jak mogłam, naśladować ją.
    – Jeśli coś się stanie, wydostaniesz ich stąd. Uciekajcie szybko i jak najdalej stąd. Nie wracajcie bez gromady strażników.
    – Ty będziesz pierwszą, którą zaatakują! Co powinienem zrobić? – syknął. – Zostawić cię?
    – Tak. Zapomnij o mnie, jeśli możesz ich wydostać.
    – Rose, nie zamierzam…
    – Mason. – Ponownie widziałam swoją matkę, walczącą z taką siłą i mocą żeby przewodzić innym. – Możesz to zrobić czy nie?
    Wpatrywaliśmy się w siebie przez kilka ciężkich chwil, podczas gdy reszta wstrzymała oddechy.
    – Mogę to zrobić. – powiedział sztywno.
    Kiwnęłam głową i obróciłam się dookoła.
    Drzwi do piwnicy zaskrzypiały kiedy je otworzyłam, i wykrzywiłam się na ten dźwięk. Ledwo śmiałam oddychać, stałam idealnie nieruchomo na szczycie schodów, czekając i nasłuchując. Dom i jego ekscentryczne urządzenie wyglądało tak samo jak wtedy, kiedy zostaliśmy wprowadzeni. Ciemne zasłony zakrywały całe okna, ale na krańcach, mogłam dostrzec dostające się jasne światło. Słońce nigdy nie smakowało tak słodko jak w tym momencie. Dostanie się do niego, oznaczało wolność.
    Nie było żadnych dźwięków, żadnego ruchu. Rozglądając się, próbowałam sobie przypomnieć gdzie były drzwi wejściowe. Były z drugiej strony domu – naprawdę niedaleko, biorąc pod uwagę, że w tym momencie to była wielka przepaść.
    – Chodź ze mną na zwiady. – szepnęłam do Masona, mając nadzieję, że dzięki temu poczuje się lepiej z byciem w tyle.
    Pozwolił Eddiemu oprzeć się o Mię, na chwilę, i poszedł ze mną przodem, żeby zrobić szybki obchód głównego (w sensie najbliższego – przyp. tłum.) otoczenia. Nic. Od tego miejsca do drzwi wejściowych pole było czyste. Wypuściłam powietrze z ulgą. Mason ponownie wziął Eddiego, i ruszyliśmy do przodu, wszyscy byliśmy spięci i nerwowi. Boże. Zamierzaliśmy to zrobić, zdałam sobie sprawę. Naprawdę zamierzaliśmy to zrobić. Nie mogłam uwierzyć, jakie mieliśmy szczęście. Byliśmy tak blisko od katastrofy – i już prawie się udało. To był jeden z tych momentów, który zaczynasz doceniać swoje życie i chcesz zmienić sprawy. Drugiej szansy, obiecujesz sobie, że nie pozwolisz zmarnować. Uświadamiasz sobie, że…
    Usłyszałam, jak się poruszają prawie w tym samym czasie, kiedy ich zobaczyłam; krok przed nami. To było jak magiczna sztuczka Isaiaha i Eleny, bez żadnego ostrzeżenia. Tylko że, wiedziałam, że tym razem, nie było w tym żadnej magii. Strzygi po prostu poruszały się tak szybko. Musieli być w jednym z reszty głównych pokoi na parterze, które zakładaliśmy że były puste – nie chcieliśmy tracić dodatkowego czasu na sprawdzenie ich. Beształam się w środku za nie sprawdzenie każdego cala całego parteru. Gdzieś, z tyłu mojej pamięci, słyszałam siebie szydzącą z mojej matki w klasie Stana: "Wydaje mi się, że twoi ludzie zawiedli. Dlaczego nie sprawdziłaś tego miejsca i nie upewniłaś się w pierwszej kolejności, że było oczyszczone ze strzyg? Wydawać by się mogło, że zaoszczędziłoby ci to dużo kłopotów."
    Karma jest prawdziwą dziwką.
    (Karma – w buddyzmie i i hinduizmie: sumaryczny efekt działań człowieka w różnych wcieleniach, mający wpływ na jego dalsze losy – przyp. szazi)
    – Dzieci, dzieci. – zanucił Isaiah. – To nie tak działa ta gra. Złamaliście zasady.
    Okrutny śmiech zagrał na jego ustach. Uważał nas za zabawnych, a nie za jakiekolwiek prawdziwe zagrożenie. Szczerze? Miał rację.
    – Szybko i daleko, Mason, – powiedziałam niskim głosem, nie odwracając wzroku od strzyg.
    – No, no… gdyby wzrok potrafił zabijać… – Isaiah wygiął brwi, jakby coś mu przyszło na myśl. – Myślisz, że możesz wziąć nas oboje na siebie? – zachichotał.
    Zacisnęłam zęby.
    Nie, nie sądziłam, że mogę wziąć ich obojga na siebie. Właściwie, byłam całkiem pewna że umrę. Ale, byłam również całkiem pewna, że najpierw mogę zapewnić piekielną rozrywkę.
    Zaatakowałam Isaiaha, ale wyciągnęłam broń na Elenę. Możesz skoczyć na ludzkich strażników – ale nie na strzygi. Zauważyli jak nadchodzę, praktycznie zanim w ogóle się poruszyłam. Nie spodziewali się jednak, że będę miała broń. I kiedy Isaiah blokował moje atakujące ciało, bez jakiegokolwiek wysiłku, dalej mogłam odstrzelić Elenę, zanim złapał mnie za ramiona i powstrzymał mnie. Wystrzał pistoletu zadzwonił mi głośno w uszach, a ona zaczęła krzyczeć z bólu i zaskoczenia. Celowałam w jej brzuch, ale spudłowałam i trafiłam w jej udo. Nie żeby to miało znaczenie. Gdybym spudłowała w jakiekolwiek inne miejsce – i tak by to jej nie zabiło, ale gdybym strzeliła w brzuch bolałby dużo bardziej.
    Isaiah trzymał moje nadgarstki tak mocno, że myślałam, że połamie mi kości. Wypuściłam pistolet. Uderzył o podłogę, odbijając się i prześlizgnął się do drzwi. Elena wrzasnęła z furią i rzuciła się na mnie z pazurami. Isaiah powiedział jej, żeby się kontrolowała i popchnął mnie z dala od jej zasięgu. Przez cały czas, broniłam się rękami tak bardzo jak to możliwe, ale nie tak wystarczająco żeby uciec czy powstrzymać jej atak.
    I wtedy: najsłodszy z dźwięków.
    Otwierające się drzwi wejściowe.
    Mason wykorzystał to, że odwróciłam ich uwagę. Zostawił Eddiego z Mią i przybiegł do mnie i zaczął mocować się ze strzygami, próbując zmusić je do przesunięcia się pod drzwi. Isaiah odwrócił się z tą swoją prędkością światła – i krzyk jak światło słoneczne zalało go całego. Ale pomimo tego, że cierpiał, jego refleks był dalej szybki. Wyszarpał się z oświetlonej części do salonu, ciągnąc ze sobą Elenę i mnie – ją za ramię, a mnie za szyję.
    – Wyprowadź ich! – krzyknęłam.
    – Isaiah. – zaczęła Elena, wyrywając się z jego uchwytu.
    Pchnął mnie na podłogę i wykręcił mnie (Ginger mówi że zrobił młynek ^^ – przyp. szazi), gapiąc się na swoje uciekające ofiary. Z trudem złapałam powietrze, kiedy puścił moje gardło i przez gąszcz swoich włosów, spojrzałam za siebie, na drzwi. W samą porę, żeby zobaczyć jak Mason przeciągał Eddiego przez próg na zewnątrz, do bezpiecznego światła. Mia i Christian już wyszli. Prawie załkałam z ulgi.
    Isaiah odwrócił mnie do tyłu z całą furią burzy, jego oczy były czarne i straszne, kiedy zbliżał się do mnie w całej swojej okazałej wielkości. Jego twarz, która zawsze była przerażająca, stała się czymś wykraczającym poza moim pojęciem. (Boże, co to w ogóle za zdanie? Chodzi o to, że wyglądał tak strasznie, że to wykraczało poza wszelakie zrozumienie. – przyp. szazi).
    'Potworny' nie był nawet namiastką tego.
    Szarpnął mnie do góry za włosy. Krzyczałam z bólu, a kiedy zniżył swoją głowę tak, że nasze twarze prawie się ze sobą stykały.
    – Chcesz być ugryziona, dziewczyno? – domagał się – Chcesz zostać dziwką sprzedającą krew? Cóż, możemy to załatwić. W każdym tego słowa znaczeniu. I to nie będzie przyjemne. I To nie będzie odrętwiające. To będzie bolesne – jak dobrze wiesz, wpływ działa w obie strony. Upewnię się, że będziesz przekonana, że poczujesz najgorszy ból w całym swoim życiu. I upewnię się również, że będziesz umierać bardzo, bardzo długo. Będziesz krzyczała. Będziesz płakała. Będziesz mnie błagała, żebym z tym skończył i pozwolił ci umrzeć…
    – Isaiah. – załkała z rozdrażnieniem Elena – Po prostu zabiją ją teraz. Gdybyś zrobił to wcześniej, tak jak ci mówiłam, nic z tego by się nie stało.
    Ciągle trzymał mnie w uścisku, ale jego oczy powędrowały w jej kierunku.
    – Nie przerywaj mi.
    – Stajesz się melodramatyczny – kontynuowała. Tak, ona naprawdę była mazgajowata. Nigdy nie myślałam, że strzygi są do tego zdolne. To było niemal komiczne. – I rozrzutny.
    – Nie odszczekuj mi się. – powiedział.
    – Jestem głodna. Mówię tylko, że powinieneś…
    – Puść ją, albo cie zabiję.
    Odwróciliśmy się wszyscy słysząc nowy głos, ponury i wściekły. Mason stał w drzwiach, otoczony światłem, trzymając upuszczoną bron. Isaiah studiował go przez kilka chwil.
    – Oczywiście. – powiedział w końcu. Brzmiał znudzenie. – Spróbuj tego.
    Mason nie wahał się. Wystrzelił i strzelał dopóki opróżnił całego magazynku w klatce piersiowej Iasiaha. Każda kula sprawiała, że strzyga wzdrygał się trochę, ale poza tym, ciągle stał i trzymał się mnie. (Kinia, trzeba było pożyczyć mu bazukę. Nie byłoby co zbierać xD – przyp. Ginger) Zdałam sobie sprawę, z tego, co znaczy być starą i potężną strzygą. Kula w udzie zraniłaby młodego wampira jak Elena. Ale Isaiaha? Dostanie wiele strzałów w klatkę piersiową było po prostu niedogodnością.
    Mason również to sobie uświadomił, i jego postawa stwardniała, jak rzucał broń na podłogę.
    – Wynoś się stąd! – krzyknęłam.
    Ciągle stał w słońcu, ciągle był bezpieczny.
    Ale on mnie nie słuchał. Podbiegł do nas, wychodząc z chroniącego go światła. Podwoiłam swoje zmagania, mając nadzieję, że odwrócę uwagę Isaiaha od Masona. NIe podziałało. Isaiah popchnął mnie do Eleny, zanim Mason był nawet w połowie drogi do nas. Błyskawicznie, Isaiah zablokował i chwycił Masona dokładnie tak, jak wcześniej chwycił mnie.
    Tylko, w przeciwieństwie do mnie, Isaiah nie przytrzymał ramienia Masona. Nie pociągnął Masona za włosy i nie wygłaszał długich, chaotycznych pogróżek dotyczących śmierci w męczarniach. Isaiah po prostu przestał atakować, chwycił głowę Masona w obie ręce i wykonał szybki skręt. To był przerażający trzask. Oczy Masona rozszerzyły się. Potem stały się puste.
    Ze zirytowanym westchnieniem, Isaiah rozluźnił swój uścisk i rzucił wiotkim ciałem Masona w kierunku gdzie trzymała mnie Elena. Wylądowało przed nami. Zalała mnie fala nudności i zawrotów głowy, podczas gdy moja świadomość odpłynęła.
    – Masz. – powiedział Isaiah do Eleny. – Jak widzisz, wystarczy poczekać. I zostaw trochę dla mnie.

Rozdział dwudziesty drugi

    Przerażenie i szok zżerały mnie tak bardzo, że myślałam, że moja dusza mogłaby umrzeć, że świat mógłby się skończyć właśnie tu i teraz – ponieważ na pewno, na pewno nie mógłby pójść dalej po czymś takim. Nikt nie mógłby pójść dalej. Chciałam wywrzeszczeć mój ból do wszechświata. Chciałam płakać do czasu gdy się roztopię/rozpuszczę. Chciałam upaść obok Masona i umrzeć razem z nim.
    Elena uwolniła mnie, najwyraźniej uważając, że jestem w pozycji nie stwarzającej zagrożenia, odkąd znajduję się pomiędzy nią a Isaiahem. Obróciła się w kierunku ciała Masona. A ja przestałam czuć. Po prostu działałam.
    – Nie. Dotykaj. Go.
    Nie rozpoznałam własnego głosu. Przewróciła oczami.
    – Niewiarygodne, jesteś naprawdę denerwująca. Zaczynam rozumieć punkt widzenia Isaiaha – musisz cierpieć zanim umrzesz.
    Odwracając sie, klęknęła i odwróciła ciało Masona na plecy.
    – Nie dotykaj go! – wrzasnęłam.
    Pchnęłam ją, z marnym skutkiem. Odepchnęła mnie z powrotem, prawie przewracając. To było wszystko, co mogłam zrobić, żeby ustać na nogach i pozostać w pozycji pionowej.
    Isaiah patrzył na nas z rozbawionym zainteresowaniem, a potem przeniósł wzrok na podłogę. Chotki od Lissy wypadły z kieszeni mojej kurtki. Podniósł je. Strzygi mogły dotykać świętych obiektów – historie o nich, bojących się świętych krzyży, były nieprawdziwe. Nie mogły tylko przekraczać świętej ziemi. Odrzucił krzyżyk tak, by zwisał i przejechał palcami po wyrytym smoku.
    – Ach, Dragomirowie. – powiedział w zadumie. – Prawie o nich zapomniałem. Łato o to. Ilu ich zostało, jedno? Dwoje? Ledwie warci pamiętania.
    Straszne czerwone oczy skupiły się na mnie.
    – Znasz któregoś z nich? Będę musiał zobaczyć się z nimi któregoś dnia. To nie powinno być bardzo trudne do…
    Nagle, usłyszałam wybuch. Z dala od nas Akwarium eksplodowało, gdy woda wystrzeliła z niego, roztrzaskując szkło. Ledwie odnotowałam, że jego kawałki poleciały w moją stronę. Woda złączyła się w powietrzu tworząc asymetryczną kulę. Zaczęła się przemieszczać. Wprost na Isaiaha. Gapiąc się na to, czułam jak moja szczeka opada.
    On również to obserwował, bardziej zdziwiony niż przerażony. Przynajmniej do czasu, gdy to owinęła się wokół jego twarzy i zaczęła go dusić.
    Podobnie jak kule, uduszenie nie mogło go zabić. Ale mogło sprawić, że poczułby piekielne dolegliwości.
    Jego ręce rozpaczliwie próbowały odciągnąć wodę. Nie było warto. Jego palce po prostu prześlizgały się przez nią. Elena zapomniała o Masonie i zerwała się na nogi.
    – Co to jest? – wrzasnęła. Potrząsała nim, bezskutecznie próbując go uwolnić. – Co się dzieje?
    Ponownie, nie czułam. Działałam. Moja ręka zacisnęła się wokół dużego kawałka szkła z rozbitego akwarium. Był poszarpany i ostry, wbijał się w moja rękę.
    Szybko rzuciłam się do przodu, zagłębiając szkło w klatce piersiowej Isaiaha, wycelowanie w serce było w praktyce tak trudne, jak na ćwiczeniach. Isaiah wydał stłumiony przez wodę okrzyk i upadł na podłogę. Jogo oczy przetoczyły się do tyłu, gdy z bólu stracił przytomność.
    Elena gapiła się, tak zszokowana jak ja, gdy Isaiah zabijał Masona. Oczywiście, Isaiah nie był martwy, ale był tymczasowo poza rozgrywką. Jej twarz wyraźnie wskazywała na to, że nawet nie śniło jej sie, że to może być możliwe.
    W tym momencie, mądrze byłoby pobiec w kierunku drzwi i bezpiecznego światła słonecznego. Zamiast tego, pobiegłam w przeciwną stronę, w kierunku kominka. Złapałam jeden z zabytkowych mieczy i odwróciłam się w kierunku Eleny. Nie musiałam iść daleko, ponieważ Elena szybko doszła do siebie i rzuciła się na mnie.
    Warcząc z wściekłością, próbowała mnie złapać. Nigdy nie trenowałam z mieczem, ale zostałam wyszkolona do walki jakąkolwiek prowizoryczną bronią, którą mogłam znaleźć. Użyłam miecza do zachowania miedzy nami dystansu, moje ruchy były niezdarne ale na razie skuteczne.
    Białe kły błysnęły w jej ustach.
    – Zamierzam sprawić, że…
    – Będę cierpiała, żałowała i zapłacę za to że się w ogóle urodziłam? – zasugerowałam.
    Przypomniałam sobie walkę z własną matką, gdy przez cały czas byłam w defensywie. To nie przeszłoby tym razem. Musiałam atakować. Dźgając do przodu, próbowałam wymierzyć jej cios… Bez szczęścia. Przewidywała każdy mój ruch.
    Nagle, za nią, Isaiah jęknął w miarę, jak zaczął wstawać. Spojrzała do tyłu, a ja, najmniejszym możliwym ruchem z rozmachu, przeciągnęłam miecz wzdłuż jej klatki piersiowej. Przecięłam materiał jej bluzki i drasnęłam skórę, ale nic więcej. Mimo to, wzdrygnęła się i z paniką spojrzała w dół. Myślę, że wbite w serce Isaiaha szkło ciągle było nowością dla jej umysłu.
    I to było to, czego naprawdę potrzebowałam.
    Zebrałam całą moją siłę, cofnęłam się i zamachnęłam. Ostrze miecza uderzyło w bok jej szyi, mocno i głęboko. Wydała okropny, przerażający krzyk; krzyk, który przyprawił mnie o dreszcze. Spróbowała ruszyć się w moim kierunku. Wycofałam się i uderzyłam ponownie. Chwyciła się rękami za gardło i osunęła na kolana. Uderzałam i uderzałam, za każdym razem, coraz bardziej zagłębiając miecz w jej szyi. Odcinanie komuś głowy było trudniejsze niż myślałam, że będzie. Stary, tępy miecz prawdopodobnie mi w tym nie pomagał.
    Ale w końcu, odzyskałam swoje zmysły na tyle by zorientować się, że przestała się ruszać. Jej głowa leżała tam, oderwana od ciała; jej martwe oczy patrzył na mnie jakby nie mogła uwierzyć w to, co się stało. To dotyczyło nas obu.
    Ktoś zaczął krzyczeć, i przez surrealistyczną sekundę myślałam, że to była Elena. Wtedy podniosłam wzrok i spojrzałam przez pokój. Mia stała w drzwiach, z wytrzeszczonymi oczami i skórą zabarwiona na zielono, jakby miała zaraz zwymiotować. Daleko w głębi mojego umysłu, zdałam sobie sprawę, że to ona spowodowała eksplozję akwarium. Po tym wszystkim, magia wody z pewnością nie pozostawała bezwartościowa.
    Ciągle nieco wstrząśnięty, Isaiah próbował wstać. Ale rzuciłam się na niego, zanim mógł w pełni zapanować nad własnym ciałem. Miecz zgrzytał, z każdym ciosem niosąc krew i ból. Czułam się teraz jak stary zawodowiec. Isaiah ponownie upadł na podłogę. W moim umyśle, ciągle widziałam, jak skręca Masonowi kark, i siekałam, i siekałam tak mocno jak tylko mogłam, jakby wystarczająco mocne uderzenia mogły jakimś cudem wymazać pamięć.
    – Rose, Rose!
    Przez moje wypełnione nienawiścią znęcanie sie, ledwie poznałam głos Mii.
    – Rose, on nie żyje!
    Powoli, drżąc, powstrzymałam następny cios i spojrzałam w dół na jego ciało – jego głowa nie była już jego częścią. Miała rację. Był martwy. Bardzo, bardzo martwy.
    Spojrzałam na resztę pokoju. Krew była wszędzie, ale ten horror tak naprawdę do mnie nie docierał. Mój świat zwolnił, zwolnił do dwóch bardzo prostych zadań. Zabicia strzyg. Obrony Masona. Nie byłam w stanie przetworzyć nic więcej.
    – Rose – wyszeptała Mia. Jej słowa wypełniał strach, była roztrzęsiona. Bała się o mnie, nie o strzygi. – Rose, musimy iść. Chodź.
    Odciągnęłam od niej wzrok i spojrzałam w dół, na szczątki Isaiaha. Po kilku chwilach, dowlokłam się do ciała Masona, wciąż kurczowo trzymając miecz.
    – Nie. – wychrypiałam. – Nie mogę go zostawić. Inne strzygi mogą przyjść…
    Moje oczy piekły, jakby rozpaczliwie chciały płakać. Nie byłam tego jednak pewna. Wciąż wrzała we mnie żądza mordu, przemoc i wściekłość były jedynymi emocjami które byłam zdolna teraz odczuwać.
    – Rose, wrócimy po niego. Jeśli inne strzygi mają tutaj przyjść, to musimy się stąd wydostać.
    – Nie. – powtórzyłam, nawet na nią nie patrząc. – Nie zostawię go. Nie chcę zostawiać go samego.
    Wolną ręką pogłaskałam włosy Masona.
    – Rose…
    Szarpnęłam głowę do góry
    – Wynoś się stad! – krzyknęłam na nią. – Wynoś się i zostaw nas samych.
    Zrobiła kilka kroków do przodu, a ja podniosłam miecz. Zamarła…
    – Wynoś się. – powtórzyłam. – Idź, znajdź pozostałych.
    Powoli, Mia cofnęła się w kierunku drzwi. Posłała mi ostatnie, rozpaczliwe spojrzenie, zanim wyszła. Zapadła cisza i rozluźniłam swój uścisk na mieczu, ale go nie puściłam. Moje ciało ugięło się do przodu i położyłam swoją głowę na klatce piersiowej Masona. Stałam się obojętna na wszystko: na świat wokół mnie, na czas sam w sobie. Może mijały sekundy. Może godziny. Nie wiedziałam. Nie wiedziałam nic, poza tym, że nie mogę zostawić Masona samego. Egzystowałam w innym stanie, w stanie który z trudem pozwalał utrzymać terror i rozpacz na dystans. Nie mogłam uwierzyć, że Mason nie żył. Nie mogłam uwierzyć, że właśnie przywołałam śmierć. Tak długo jak odmawiałam przyznania tego, mogłam udawać, że to się nie zdarzyło.
    Podniosłam głowę, słysząc brzmiące w pobliży głosy i kroki. Ludzie 'wlewali' się przez drzwi. Naprawdę nie mogłam rozpoznać żadnego z nich. Nie musiałam. Oni byli zagrożeniem, zagrożeniem przed którym musiałam chronić Masona. Gdy kilku z nich podeszło do mnie, zerwałam się na równe nogi, unosząc miecz i trzymając go obronnie nad ciałem Masona.
    – Cofnijcie się. – ostrzegłam – Trzymajcie się od niego z daleka.
    Kontynuowali podchodzenie.
    – Cofnijcie sie! – krzyknęłam.
    Zatrzymali się. Z wyjątkiem jednego.
    – Rose. – dobiegł mnie łagodny głos. – Opuść miecz.
    Moje ręce zadrżały. Przełknęłam ślinę.
    – Trzymaj się od nas z daleka.
    – Rose. – głos przemówił ponownie, głos, który moja dusza mogłaby poznać wszędzie.
    Niepewnie, w końcu stałam się świadoma otoczenia, pozwalając by szczegóły dotarły do mojej świadomości. Skupiłam swój wzrok na twarzy stojącego przede mną mężczyzny. Brązowe oczy Dymitra, łagodne i twarde, patrzyły na mnie z góry.
    – W porządku. – powiedział. – Wszystko będzie dobrze. Możesz opuścić miecz.
    Moje ręce zatrzęsły się bardziej gdy walczyłam by utrzymać rękojeść.
    – Nie mogę. – wypowiedziane przeze mnie słowa bolały. – Nie mogę go zostawić samego. Muszę go chronić.
    – Ochroniłaś go. – powiedział Dymitr.
    Miecz wypadł z moich rąk, lądując z głośnym łoskotem na drewnianej podłodze. Podążyłam za nim, upadając na czworaka, chcąc płakać, ale ciągle nie byłam do tego zdolna.
    Ramiona Dymitra owinęły się wokół mnie, pomagając mi wstać. Wokół nas zaroiło się od głosów, i jeden po drugim, zaczęłam rozpoznawać ludzi, których znałam i którym ufałam. Dymitr zaczął mnie ciągnąć w kierunku drzwi, ale odmówiłam ruszenia się w tym momencie. nie mogłam. Moje ręce kurczowo trzymały jego koszulę, gniotąc ją. Ciągle trzymając jedno ramię wokół mnie, odgarniał moje włosy z dala od mojej twarzy. Oparłam o niego swoją głowę, pozwalając mu w dalszym ciągu delikatnie gładzic moje włosy i mamrotać coś po rosyjsku. Nie rozumiałam tego, co do mnie mówił, ale jego łagodny ton uspokoił mnie.
    Strażnicy rozeszli się po całym domu, badając go cal po calu. Kilku z nich zbliżyło się do nas i ulękło przy ciałach, na które nie chciałam nawet patrzeć.
    – Ona to zrobiła? Z obojgiem?
    – Ten miecz nie był ostrzony od lat!
    Zabawny dźwięk ugrzązł w moim gardle. Dymitr ścisnął moje ramie pocieszająco.
    – Zabierz ja stąd, Belikov.
    Powiedział kobiecy głos za nim, brzmiał znajomo. Dymitr ponownie ścisnął moje ramię.
    – Chodź, Roza. Czas stąd wyjść.
    Tym razem poszłam. Wyprowadził mnie z domu, podtrzymując mnie, jakbym potrzebowała pomocy z poradzeniem sobie, z każdym bolesnym krokiem. Mój umysł ciągle odmawiał zaakceptowania tego, co stało się naprawdę. Nie mogłem zrobić nic więcej, niż po prostu podążać w jednym z otaczających mnie kierunków.
    Ostatecznie,skończyłam w jednym z odrzutowców Akademii. Silniki ryknęły wokół nas, gdy samolot wystartował. Dymitr mruknął coś o szybkim powrocie i zostawił mnie samą na swoim miejscu. Patrzyłam prosto przed siebie, studiując każdy detal siedzenia przede mną. Ktoś usiadł obok mnie i okrył kocem moje ramiona. Dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, że cała drżę.
    – Jestem zimna. – powiedziałam. – Jak mogę być tak zimna?
    – Jesteś w szoku. – odpowiedziała Mia.
    Obróciłam głowę i spojrzałam na nią, studiując jej blond loki i duże, niebieskie oczy. Coś w widzeniu jej uwolniło moje wspomnienia. Wszystko wróciło z powrotem. Ścisnęłam swoje zamknięte oczy.
    – O Boże. – wydyszałam. Otworzyłam oczy i ponownie skupiłam je na niej. – Uratowałaś mnie – uratowałaś mnie gdy wysadziłaś akwarium. Nie powinnaś tego robić. Nie powinnaś wracać.
    Wzruszyła ramionami.
    – A ty nie powinnaś wracać po miecz.
    Właściwa uwaga
    – Dziękuję. – powiedziałam – To, co zrobiłaś… nigdy bym nawet o tym nie pomyślała. To było genialne.
    – Nie wiedziałam o tym – dumała, uśmiechając się ze smutkiem – Woda nie jest użyteczną bronią, pamiętasz?
    Dusiłam się ze śmiechu, chociaż tak naprawdę, nie uważałam swoich starych słów za tak zabawne. Już nie.
    – Woda jest wspaniała bronią – powiedziałam ostatecznie. – Kiedy wrócimy, będziemy musieli znaleźć praktyczne sposoby na wykorzystanie jej.
    Jej twarz rozjaśniła się. Zapał błysnął w jej oczach.
    – Chciałabym. To więcej niż nic.
    – Przykro mi… z powody twojej mamy.
    Mia po prostu kiwnęła głową.
    – Jesteś szczęściarą, że ciągle masz swoją. Nawet nie wiesz jaką.
    Odwróciłam się i ponownie zaczęłam wpatrywać się w siedzenie przede mną. Następne słowa, które wyszły z moich ust, zaskoczyły mnie:
    – Chciałabym żeby tu była.
    – Jest. – powiedziała zaskoczona Mia. – Była z grupą, która przeprowadziła nalot na dom. Nie widziałaś jej?
    Potrzasnęłam głową.
    Zamilkłyśmy. Mia wstała i wyszła. Minutę później, ktoś jeszcze usiadł obok mnie. Nie musiałam jej widzieć, zęby wiedzieć kim była. Po prostu wiedziałam.
    – Rose. – powiedziała moja matka. Po raz pierwszy w moim życiu, słyszałam niepewność w jej głosie. Może strach. – Mia powiedziała, że chcesz mnie widzieć.
    Nie odpowiedziałam. nie patrzyłam na nią.
    – Czego… czego potrzebujesz?
    Nie wiedziałam czego potrzebuję. Nie wiedziałam co robić. Szczypanie w moich oczach stało się nie do zniesienia i zanim się zorientowałam, zaczęłam płakać. Duży, bolesny szloch ogarnął moje ciało. Łzy, które tak długo powstrzymywałam, spływały mi po twarzy. Strach i żal, które wyparłam ze swojego czucia, ostatecznie wybuchły, paląc mnie od środka. Ledwie mogłam oddychać. Moja matka objęła mnie ramieniem i ukryłam swoją twarz w jej klatce piersiowej, szlochając coraz mocniej.
    – Wiem. – powiedziała łagodnie, obejmując mnie mocniej. – Rozumiem.

Rozdział dwudziesty trzeci

    Ociepliło się w dniu mojej ceremonii molnija. W rzeczywistości, było tak ciepło, że dużo śniegu w miasteczku akademickim zaczęło topnieć, spływając po kamiennych ścianach budynku akademii, wąskimi, srebrnymi strugami. Do końca zimy było jeszcze daleko, więc wiedziałam, że wszystko znów zamarznie w ciągu następnych kilku dni. Ale teraz, cały świat sprawiał wrażenie, jakby płakał.
    Wyszłam z incydentu w Spokanie z niewielkimi siniakami i skaleczeniami. Oparzenia po więzach były moją najgorszą raną. Ale ciągle trudno mi było uporać się, z tym, że spowodowałam śmierć; że ją widziałam. Nie chciałam niczego więcej, niż tylko zwinąć się w kłębek i nie rozmawiać z nikim, może poza Lissą. Ale czwartego dnia po powrocie do Akademii, moja mama znalazła mnie i powiedziała mi, że przyszedł czas, żebym otrzymała swoje znaki.
    Zajęło mi kilka chwil, zanim załapałam, o co jej chodziło. Potem dotarło do mnie, że ścinając głowy dwóm strzygom, zarobiłam dwa znaki molnija. Moje pierwsze. Świadomość tego ogłuszyła mnie. Całe moje życie, zważywszy na moją przyszłość, jako strażniczki, było oczekiwaniem na znaki. Uważałam je za sprawę honoru. Ale teraz? Znaki molnija, były czymś, o czym chciałabym zapomnieć.
    Ceremonia miała miejsce w budynku strażników, w dużym pokoju używanym do spotkań i bankietów. W ogóle nie przypominał wspaniałej jadalni w kurorcie. Był wydajny i praktyczny, tak jak strażnicy. Prosty i ciasno utkany dywan, w niebieskoszarym odcieniu. Nagie, białe ściany trzymały oprawione czarno-białe zdjęcia św. Vladimira przed lat. Nie było tam żadnych innych dekoracji ani Fonfarów; już w tym momencie powaga i siła tego momentu były widoczne.
    Byli tu wszyscy strażnicy z kampusu – ale nikt z nowicjuszy. Tłoczyli się w głównym pokoju, stając w grupkach, ale nie rozmawiając. Kiedy ceremonia się rozpoczęła, bez słowa stanęli w uporządkowany sposób i patrzyli na mnie.
    Usiadłem na stołku w kącie pokoju, pochylając się do przodu, z włosami zasłaniającymi przód mojej twarzy. Za mną, strażnik nazywający się Lionel przyłożył igłę do tatuowania do tyłu mojej szyi. Znałam go, odkąd tylko zaczęłam uczęszczać do Akademii, ale nigdy nie zdawałam sobie sprawy, że jest wykwalifikowany w tatuowaniu znaków molnija.
    Zanim zaczął, odbył szeptaną rozmowę z moją matką i Albertą.
    – Ona nie ma „znaku obietnicy. – zauważył. – Nie ukończyła szkolenia.
    – Zdarza się. – powiedziała Alberta. – Zabiła. Zrób molnija, a znak obietnicy dostanie później.

    Wobec przechodzącego przez moje ciało bólu; nie spodziewałam się, że tatuaże będą bolały tak bardzo, jak bolały. Ale przygryzłam wargę i siedziałam cicho, kiedy Lionel tatuował znaki. Proces ten wydawał się ciągnąć bez końca. Gdy skończył, wyjął kilka luster, i manewrując nimi, pokazał mi tył mojej szyi. Dwa malutkie, czarne tatuaże, były tam, tuż obok siebie, odcinając się na mojej zaczerwienionej, wrażliwej skórze. Molnija oznaczało w rosyjskim "błyskawicę", co miał symbolizować ich poszarpany kształt. Dwa znaki. Jeden dla Isaiaha, jeden dla Eleny.
    Gdy tylko je zobaczyłam, zabandażował je i dał mi wskazówki jak o nie dbać, dopóki się nie zagoją. Większość z nich przegapiłam, ale pomyślałam, że mogę o nie zapytać później.
    Wciąż byłam tym wszystkim wstrząśnięta.
    Po tym, wszyscy zebrani strażnicy podchodzili do mnie, jeden po drugim. Każdy z nich, dał mi jakąś oznakę sympatii – uścisk, pocałunek w policzek – i miłe słowa.
    – Witamy w szeregach. – powiedziała Alberta, jej zwietrzała twarz wygładziła się, gdy mnie uścisnęła.
    Dymitr nie powiedział nic, gdy przyszła jego kolej, ale jak zawsze, jego oczy powiedziały mi wszystko. Duma i czułość wypełniły jego twarz, a ja przełknęłam łzy. Oparł delikatnie jedną rękę na moim policzku, przytakną i odszedł.
    Myślałam, że zemdleję, kiedy Stan – instruktor, z którym walczyłam od swojego pierwszego dnia w Akademii – uścisną mnie i powiedział:
    – Teraz jesteś jedną z nas. Zawsze wiedziałem, że będziesz jedną z najlepszych.
    Gdy podeszła do mnie moja matka, nie mogłam powstrzymać łzy, która spłynęła po moim policzku. Otarła ją, po czym przesunęła palce na tył mojej szyi.
    – Nigdy nie zapomnij. – powiedziała mi.
    Nikt nie powiedział „gratuluję” i cieszyłam się z tego. Śmierć nie była czymś, czym można było się ekscytować.
    Kiedy to się już skończyło, podano napoje i jedzenie. Podeszłam do bufetu i włożyłam na talerz zapiekankę serową i kawałek sernik z owocami mango. Jadłam właściwie bez smakowania jedzenia i odpowiadałam na pytania innych, nie wiedząc nawet, co mówiłam przez większość czasu. To było tak, jakbym była Rose-robotem, wykonującym ruchy, których się po mnie spodziewano. Z tyłu mojej szyi, moja skóra piekła od tatuaży, a w myślach widziałam obraz niebieskich oczu Masona i czerwonych Isaiaha.
    Czułam się winna, że nie cieszyłam się bardziej moim wielkim dniem, ale ulżyło mi, gdy grupa w końcu zaczęła się rozpraszać. Moja matka podeszła do mnie, tak jak inni, żegnając się. Poza jej słowami podczas ceremonii, nie rozmawiałyśmy dużo, od czasu mojego załamania w samolocie. Wciąż uważałam, że to trochę zabawne – jak również trochę żenujące. Nigdy o tym nie wspominała, ale cos odrobinę przesunęło się w naszych relacjach, Nie byłyśmy nigdy koło przyjaźni… ale nie byłyśmy już też wrogami.
    – Lord Szelsky niedługo wyjeżdża. – powiedziała, gdy stanęłyśmy obok drzwi wejściowych, niedaleko miejsca, gdzie krzyknęłam na nią pierwszego dnia. - Jadę razem z nim.
    – Wiem. – powiedziałem.
    Nie było żadnych pytań, czy musi wyjeżdżać. To właśnie tak było. Moroje byli na pierwszym miejscu. Strażnicy podążali za nimi Przez kilka chwil przyglądała mi się brązowymi, zamyślonymi oczami. Pierwszy raz od dłuższego czasu, miałam wrażenie, że jesteśmy równe. Bez tego jej patrzenia na mnie z góry. Co było dość dziwne, bo byłam o pół stopy wyższa od niej.
    – Dobrze sobie poradziłaś. – powiedziała w końcu. – Zważywszy na okoliczności.
    To był jedynie w połowie komplement, ale nie zasłużyłam na więcej. Teraz, rozumiałam błędy i pomyłki, które doprowadziły do wydarzeń w domu Isaiaha.
    Niektóre były moja winą; inne nie. Chciałabym móc zmienić to, co się stało, ale wiedziałam, że ona ma rację. W bagnie, które sama stworzyłam, ostatecznie, zrobiłam to, co mogłam.
    – Zabijanie strzyg nie było tak wspaniałe, jak myślałam, że jest – powiedziałem jej. Posłała mi smutny uśmiech.
    – Nie. Nigdy nie jest.
    Pomyślałam wtedy o wszystkich znakach na jej szyi, wszystkich zabójstwach. Zadrżałam.
    – O, hej. – marząc, aby zmienić temat, sięgnęłam do kieszeni i wyciągnęłam mały niebieski wisiorek, który mi dała. – Ta rzecz, którą mi dałaś. To jest n-nazar.
    Zająknąłem się przy słowie. Wyglądała na zaskoczoną.
    – Tak. Skąd wiesz?
    Nie chciałam tłumaczyć jej moich snów z Adrianem.
    – Ktoś mi powiedział. To ochronny amulet, prawda?
    Zamyślenie przemknęło przez jej twarz, po czym wypuściła powietrze i kiwnęła głową.
    – Tak. To pochodzi ze starego przesądu na Bliskim Wschodzie… Niektórzy ludzie wierzą, że Nazar ma przeciwdziałać złemu urokowi, chroni tego, który go nosi przed klątwami i tymi, którzy chcą go zranić. – przejechałam palcami po kawałku szkła.
    – Bliski Wschód… miejsce w rodzaju, hm, Turcji?
    Wargi mojej matki zmarszczyły się.
    – Miejsce dokładnie takie jak Turcja. – zawahała się. – To był… prezent. Prezent, który otrzymałam dawno temu… – jej spojrzenie skryło się wewnątrz, zatraciło we wspomnieniu. – Otrzymywałam dużo… uwagi, od mężczyzny, gdy byłam w twoim wieku. Uwagi, która na początku wyglądała na pochlebną, ale nie była nią do końca… Czasami ciężko powiedzieć, kto jest tobą naprawdę zainteresowany, a kto chce cię wykorzystać. Ale kiedy poczujesz, że to prawdziwe… cóż, będziesz wiedzieć.
    Wtedy zrozumiałam, dlaczego była tak nadopiekuńcza, jeśli chodziło o moją reputację – on zagroził jej własnej reputacji, gdy była młodsza. Może więcej niż to zostało uszkodzone…
    Wiedziałam również, dlaczego dała mi nazar. Mój ojciec najpierw dał to jej. Pomyślałam, że ona nie chce już o tym więcej rozmawiać, wiec nie pytałam. Wystarczyła mi wiedza, że w ich stosunkach może, tylko może, w ich stosunkach nie chodziło tylko o biznes i geny.
    Pożegnałyśmy się, i wróciłem do swojej klasy. Każdy wiedział gdzie byłam tego ranka, moi koledzy-nowicjusze chcieli zobaczyć moje znaki molnija. Nie obwiniłam ich. Gdyby nasze role się odwróciły, też bym ich nękała.
    – No Dalej, Rose – błagał Shane Reyes, i przytrzymał mój kucyk.
    Spacerowaliśmy po naszym porannym treningu. Zanotowałam w pamięci, aby umyć jutro moje włosy. Kilka innych osób poszło za nami i zaczęło powtarzać jego prośby.
    – Tak. Pokaż nam, co dostałaś za swoją szermierkę!
    Ich oczy promieniały entuzjazmem i podnieceniem. Byłam bohaterem, ich koleżanka z klasy zdołała wytropić przywódców wędrownej grupy strzyg, która sterroryzowała nas podczas naszego wyjazdu. Ale zauważyłam kogoś stojącego z tyłu z grupy, kogoś, kto nie wyglądał ani na chętnego ani podnieconego. Eddie. Spotykając moje spojrzenie, posłał mi mały, smutny uśmiech. Zrozumiał.
    – Wybaczcie chłopaki.- powiedziałam, odwracając się do nich. – One muszą zostać zabandażowane. Zalecenia lekarza.
    Spotkało się to z narzekaniami, które szybko zamieniły się w pytania, jak w rzeczywistości zabiłam strzygi. Ścięcie głowy było jednym z najcięższych i najrzadszych sposobów zabicia wampira; nie było łatwo unieść miecz pod odpowiednim kątem.
    Więc, opowiedziałam moim przyjaciołom, co się zdarzyło, najlepiej jak umiałam, starając się trzymać faktów i nie wychwalać zabójstwa.
    Szkolny dzień nie zakończył się, choć nadszedł już czas. Razem z Lissą wracałyśmy do mojego dormitorium. Nie miałyśmy okazji porozmawiać od czasu wydarzeń w Spokane. Przeszłam przez liczne przesłuchania, a potem był jeszcze pogrzeb Masona. Lissa wypełniała swoje obowiązki wobec wyjeżdżających z kampusu arystokratów, więc nie miała wiele więcej wolnego czasu ode mnie.
    Bycie blisko niej sprawiało, że czułam się lepiej. Nawet jeśli mogłam w każdej chwili znaleźć się w jej głowie, to nie było to samo co, co fizyczne przebywanie z osobą, która się o ciebie troszczy.
    Kiedy doszłyśmy do drzwi mojego pokoju, dostrzegłam bukiet frezji postawiony obok nich, na podłodze. Wzdychając, podniosłam kwiaty, nawet nie patrząc na dołączoną kartkę.
    – Od kogo to? – spytała Lissa otwierając drzwi.
    – Od Adriana – odpowiedziałam.
    Weszłyśmy do środka, i wskazałam na swoje biurko, gdzie stało kilka innych bukietów. Postawiłam frezje obok nich.
    – Będę szczęśliwa, kiedy on opuści kampus. Nie sadzę, żebym mogła znieść więcej tego.
    Odwróciła się do mnie zdziwiona.
    – Oh, hm, ty nie wiesz.
    Przez wieź dostałam ostrzeżenie, które powiedziało mi, że nie spodoba mi się to, co za chwilę mi powie.
    – Czego nie wiem?
    – Cóż, on nie wyjeżdża. Zamierza tutaj zostać na jakiś czas.
    – Musi wyjechać. – sprzeczałam się.
    O ile wiedziałam, jedynym powodem, dla którego wrócił był pogrzeb Masona, choć ciągle nie byłam pewna, dlaczego to zrobił, ponieważ ledwie go znał. Może Adrian zrobił to na pokaz. Albo może kontynuował śledzenie mnie i Lissy.
    – On studiuje. Albo jest w jakiejś innej szkole. Nie wiem, ale z pewnością coś robi.
    – Wziął sobie semestr wolnego.
    Gapiłam się na nią. Śmiejąc się z mojego szoku, pokiwała głową.
    – Zamierza tutaj zostać i pracować ze mną… i panną Carmack. Przez cały ten czas, nie wiedział nawet czym jest duch. Wiedział tylko, że nie ma specjalizacji, tylko te dziwne umiejętności. Zatrzymał je w tajemnicy, zwłaszcza, gdy od czasu do czasu, spotykał innego użytkownika ducha. Ale oni nie wiedzieli więcej, niż on sam.
    – Powinnam była domyślić się wcześniej. – zadumałam się. – Było coś takiego w przebywaniu blisko niego… Zawsze chciałam z nim rozmawiać, wiesz? On po prostu miał tą… charyzmę. Tak jak ty. Zgaduję, że to wszystko jest powiązane z duchem, wpływem czy czymkolwiek. To sprawia, że go lubię… mimo tego, że go nie lubię.
    – Nie? – przekomarzała się.
    – Nie. – odpowiedziałam stanowczo. – I nie lubię tej całej rzeczy ze snem.
    Jej jadeitowe oczy rozszerzyły się szeroko ze zdumienia.
    – To jest świetne. – powiedziała. – Zawsze mogłaś powiedzieć, co działo się ze mną, ale ja nigdy nie byłam zdolna komunikować się z tobą w inny sposób. Cieszę się, że wydostaliście się gdy zrobiłaś to… ale chciałabym tak jak Adrian, umieć chodzić w snach, i móc pomóc cię znaleźć
    – A ja nie. – powiedziałam. – Cieszę się, że Adrian nie namówił cię do rzucenia tabletek.
    Dowiedziałam się o tym dopiero kilka dni po pobycie w Spokane. Lissa wyraźnie odrzuciła początkową propozycję Adriana, mówiącą, że rzucenie tabletek mogło jej pozwolić nauczyć się więcej o duchu. Jednak później, przyznała mi sie, że gdybyśmy z Christianem dłużej pozostali zaginieni, przełamałaby się i posłuchała Adriana.
    – Jak się czujesz ostatnio? – zapytałam przypominając sobie o jej obawach związanych z lekami. – Ciągle masz wrażenie, że leki nie działają?
    – Mmmm… cóż, trudno to wyjaśnić. Wciąż czuję się blisko magii, jakby juz nie blokowały mnie tak bardzo. Ale nie czuję żadnych innych psychicznych efektów ubocznych… żadnego rozstrojenia czy czegokolwiek.
    – Wow, to świetnie.
    Piękny uśmiech rozjaśnił jej twarz.
    – Wiem. To pozwala mi myśleć, że jest nadzieja, że któregoś dnia nauczę się korzystać ze swojej magii.
    Widzenie jej tak szczęśliwej przywróciło uśmiech na moje usta. Nie podobało mi sie, że ponure uczucia zaczęły do niej wracać i byłam szczęśliwa, że w końcu znikły. Nie rozumiałam jak i dlaczego, ale tak długo jak czuła się dobrze…

    Każdy jest otoczony światłem, oprócz ciebie. Ty masz cienie. Zabierasz je od Lissy.

    Słowa Adriana uderzyły w mój umysł. Z trudem, pomyślałam o swoim zachowaniu przez ostatnie kilka tygodni. Niektóre wybuchy złości. Moja buntowniczość – nietypowa nawet jak na mnie. Mój własny, czarny wir emocji, powstający w mojej klatce piersiowej…
    Nie, zdecydowałam. Tu nie było podobieństwa. Ciemne uczucia Lissy miały magiczne podłoże. Moje miały stresowe. Poza tym, teraz czułam się dobrze.
    Widząc, jak mnie obserwuje, próbowałam przypomnieć sobie, w którym momencie przerwałyśmy rozmowę.
    – Może ostatecznie znajdziesz na to sposób. Mam na myśli to, że skoro Adrian mógł znaleźć sposób na używanie ducha i nie potrzebuje leków…
    Nagle zaśmiała się.
    – Nie wiesz, prawda?
    – Czego nie wiem?
    – Adrian sam się leczy.
    – Tak? Ale powiedział… – jęknęłam. – Oczywiście, że tak. Papierosy. Picie. I Bóg tylko wie, co jeszcze.
    Przytaknęła.
    – Tak. Prawie zawsze ma coś w swoim organizmie.
    – Ale prawdopodobnie nie w nocy… i dlatego może pchać się w moje sny.
    – Kurczę, chciałabym umieć to robić. – westchnęła.
    – Może któregoś dnia się nauczysz. Tylko nie zostań przy okazji alkoholiczką.
    – Nie mam zamiaru – zapewniła mnie. – Ale będę się uczyć. Żaden z innych użytkowników ducha nie mógł tego robić, Rose – cóż, poza Św. Władimirem. Będę się uczyła tak, jak on. Zamierzam nauczyć się używać ducha – i nie pozwolę by to mnie raniło.
    Uśmiechnęłam się i dotknęłam jej dłoni. Całkowicie jej wierzyłam.
    – Wiem.
    Rozmawiałyśmy przez resztę wieczoru. Kiedy nadszedł czas na moje codzienne ćwiczenia z Dymitrem, rozdzieliłyśmy się. W miarę jak się oddalałam, myślałam nad tym, co mnie zaniepokoiło. Pomimo, że grupa atakujących strzyg miała o wielu więcej członków, strażnicy byli przeświadczeni, że Isaiah był ich liderem. To wcale nie znaczyło, że w przyszłości nie będzie innych zagrożeń, ale oni czuli, że minie niewiele czasu, zanim jego ludzie przegrupują się.
    Ale nie mogłam przestać myśleć o liście, którą widziałam w tunelu w Spokane, tej, na której spisano arystokratów, ze względu na ich pozycję. Isaiah wspomniał Dragomirów imiennie. Wiedział, że ich prawie nie było, ale brzmiał jakby interesowało go bycie tym, który ich wykończy. Oczywiście, był teraz martwy… a jeśli tam były inne strzygi z tym samym pomysłem?
    Pokręciłam głową. Nie mogłam się tym przejmować. Nie dzisiaj. Ciągle musiałam dojść do siebie po tym wszystkim. Wkrótce, pomyślałam. Wkrótce będę musiała się tym zająć.
    Nawet nie wiedziałam czy nasze ćwiczenia były wciąż aktualne, ale tak czy siak, poszłam do szatni. Po tym, jak przebrałam się w strój do ćwiczeń, udałam się w dół, do sali gimnastycznej i znalazłam Dymitra w magazynku, (magazynek? u mnie, na szkółce karate nazywa się to pokojem poza-ćwiczeniowym, gdzie chłopcy ćwiczą z dziewczynami… wiecie co xD A szazi twierdzi, że w gimnazjum, zamykali się w magazynkach i pili vodke na dyskotekach xD Do żadnej z tych rzeczy nie namawiam – przyp. Ginger) czytającego jedną z tych swoich zachodnich powieści, które tak kochał. Podniósł wzrok, gdy weszłam. Rzadko widywałam go w ciągu tych ostatnich kilku dni, przez co wnioskowałam, że był zajęty Taszą.
    – Spodziewałem sie, że możesz przyjść. – powiedział, wsuwając zakładkę pomiędzy strony.
    – To czas ćwiczeń.
    Pokręcił głową.
    – Nie. Żadnych ćwiczeń dzisiaj. Wciąż musisz odzyskiwać siły.
    – Mam czysty rachunek zdrowotny. Jestem gotowa zacząć.
    Wsadziłam w moje słowa tak dużo brawury Rose Hathaway, jak tylko mogłam. Dymitr nie dał się na to nabrać. Gestem wskazał na krzesło obok siebie.
    – Usiądź, Rose.
    Zawahałam się tylko na moment, zanim spełniłam jego prośbę. Przesunął swoje krzesło bliżej mojego, tak, że praktycznie siedzieliśmy naprzeciwko siebie. Moje serce zabiło nierówno, gdy spojrzałam prosto w te cudne, ciemne oczy.
    – Nikt nie dochodzi do siebie po swoim pierwszym zabiciu… zabiciach… tak łatwo. Nawet jeśli to były strzygi… choć, technicznie rzecz biorąc to ciągle jest odbieranie życia. Trudno to określić. I po tym wszystkim co przeszłaś… – westchnął, po czym pochylił się do przodu i ujął moją dłoń w swoją.
    Jego palce były dokładnie takie, jak je zapamiętałam, długie i silne, stwardniałe przez lata szkolenia.
    – Kiedy zobaczyłem twoją twarz… kiedy znaleźliśmy cię w tym domu… nawet sobie nie wyobrażasz, jak się wtedy czułem.
    Przełknęłam ślinę.
    – Jak… jak się czułeś?
    – Załamany… zrozpaczony. Żyłaś, ale sposób w jaki patrzyłaś… Nie sądziłem, że kiedykolwiek dojdziesz do siebie. I zmartwiło mnie to, że spotkało to ciebie tak młodo. – uścisnął moją dłoń – Dojdziesz do siebie – teraz to wiem, i cieszy mnie to. Ale nie jesteś tu. Jeszcze nie. Utrata kogoś, o kogo się troszczysz, nigdy nie jest prosta.
    Spuściłam wzrok i zaczęłam studiować podłogę.
    – To moja wina. – powiedziałam cichym głosem.
    – Hmm?
    – Mason. Jego śmierć.
    Nie musiałam widzieć jego twarzy, żeby wiedzieć wypełniające ją współczucie.
    – Oh, Roza, nie. Podjęłaś kilka złych decyzji… powinnaś powiadomić starszych, gdy zorientowałaś sie, że zniknął… ale nie możesz się obwiniać. Nie zabiłaś go.
    Łzy wypełniły moje oczy, gdy ponownie spojrzałam w górę.
    – Równie dobrze mogłam to zrobić. Cały powód dla którego tam poszedł – był moją winą. Pokłóciliśmy się… i powiedziałam mu o Spokane, chociaż prosiłeś mnie żebym…
    Jedna łza wypłynęła z rogu mojego oka. Naprawdę, musiałam się nauczyć zatrzymywać to. Tak jak moja matka, Dymitr delikatnie starł łzę z mojego policzka.
    – Nie możesz się o to obwiniać. – powiedział mi. – Możesz żałować swoich decyzji i chcieć móc zrobić wszystko inaczej, ale ostatecznie, Mason również podjął swoje decyzje. To było to, co postanowił zrobić. To była jego decyzja, nieważne jaką odegrałaś w tym rolę.
    Gdy Mason wrócił po mnie, zdałam sobie sprawę, że pozwolił uczuciom, do mnie, przejąć nad sobą kontrolę. Dymitr zawsze się tego obawiał; że jeśli on i ja będziemy mieli jakiekolwiek rodzaj związku, to wpędziłoby to nas – i jakiekolwiek moroja, którego chronilibyśmy – w niebezpieczeństwo.
    – Chciałabym być zdolna… Nie wiem, zrobić cokolwiek…
    Powstrzymując kolejne łzy, zabrałam swoje ręce z uścisku Dymitra i wstałam, zanim zdążyłabym powiedzieć coś głupiego.
    – Powinnam iść. – powiedziałam twardo. – Daj mi znać kiedy będziesz chciał wznowić ćwiczenia. I dzięki za… rozmowę.
    Zaczęłam się odwracać, gdy nagle usłyszałam jak powiedział:
    – Nie.
    Spojrzałam do tyłu.
    – Co?
    Podtrzymał moje spojrzenie, i coś ciepłego, pięknego i cudownego wystrzeliło miedzy nami.
    – Nie. – powtórzył – Powiedziałem jej nie. Taszy.
    – Ja… – zamknęłam usta zanim moja szczęka uderzyła w ziemię. – Ale… dlaczego? To była jedyna-szansa-w-życiu. Mogłeś mieć dziecko. A ona była… ona była, wiesz, zainteresowana…
    Cień uśmiechu przemknął przez jego twarz.
    – Tak, była. Jest. I to dlatego musiałem jej odmówić. Nie mógłbym tego odwzajemnić… dać jej to, czego chciała. Nie gdy… – zrobił kilka kroków w moim kierunku – Nie gdy moje serce jest gdzie indziej.
    Prawie rozpłakałam się ponownie.
    – Ale wydawałeś się być nią tak zainteresowany. I wciąż podkreślałeś, jak młodo się zachowuję.
    – Zachowujesz się młodo. -powiedział. – Bo jesteś młoda. Ale rozumiesz pewne rzeczy, Roza. Rzeczy, o których ludzie starsi od ciebie, nawet nie zdają sobie sprawy. Tego dnia…
    Od razu wiedziałam do którego dnia nawiązał. Tego, gdy przycisnął mnie do ściany.
    – Miałaś rację co do tego, że walczę by zachować nad sobą kontrolę. Nikt nigdy nie zdawał sobie z tego sprawy – i to mnie przestraszyło. Ty mnie przestraszyłaś.
    – Dlaczego? Nie chcesz zęby ktokolwiek wiedział?
    Wzruszył ramionami.
    – Czy oni wiedzą o tym, czy nie, to nie ma znaczenia. Ważne jest to, że ktoś – że ty – znasz mnie tak dobrze. Kiedy ktoś może zajrzeć do twojej duszy, jest trudno. To zmusza cie do otworzenia się. Bycia wrażliwym. Dużo łatwiej jest być z kimś, kto jest dla ciebie zwykłym przyjacielem.
    – Jak Tasza.
    – Tasza Ozera jest niezwykła kobietą. Jest piękna i dzielna. Ale ona nie…
    – Ona nie mogła cie mieć. – dokończyłam.
    Skinął głową.
    – Wiem to. Ale ciągle chciałem pogłębiać nasza relację. Wiedziałem, że łatwiej byłoby gdyby mogła zabrać mnie od ciebie. Myślałam, że mogłaby sprawić, bym o tobie zapomniał.
    Myślałam tak samo o Masonie.
    – Ale nie mogła.
    – Tak. I… to jest problem.
    – Ponieważ to byłoby złe, gdybyśmy byli razem.
    – Tak.
    – Bo między nami jest zbyt duża różnica wieku.
    – Tak.
    – Ale najważniejsze jest to, że kiedyś zostaniemy strażnikami Lissy i musimy skupić się na niej – nie na sobie nawzajem.
    – Tak.
    Myślałam o tym przez chwilę, a potem spojrzała mu prosto w oczy.
    – Cóż – powiedziałam w końcu. – Nie jesteśmy jeszcze strażnikami Lissy.
    Przygotowałam się na następną odpowiedź. Wiedziałam, że będzie kolejną życiową lekcją Zen. Coś o sile wewnętrznej i wytrwałości, o wyborach których dokonaliśmy dzisiaj i które mogły się stać kolejnym szablonem dla przyszłości albo jakimś innym nonsensem.
    Zamiast tego, pocałował mnie.
    Czas zatrzymał się gdy pochylił się i ujął moja twarz w swoje dłonie. Zbliżył swoje usta do moich. Na początku, to był ledwie pocałunek, ale wkrótce nasilił się; stał się gwałtowny i głęboki. Kiedy w końcu odsunął się, pocałował moje czoło. Pozostawił tam swoje usta na kilka sekund, podczas gdy jego ramiona obejmowały mnie mocniej. Chciałabym, żeby ten pocałunek trwał wiecznie. Rozluźniając uścisk, przebiegł palcami przez moje włosy i w dół mojego policzka. Cofnął się w kierunku drzwi.
    – Zobaczymy się później, Roza.
    – Na następnych ćwiczeniach? – spytałam – Wznowimy je, prawda? Mam na myśli to, że jest jeszcze wiele rzeczy, których musisz mnie nauczyć.
    Stojąc w drzwiach, spojrzał na mnie i uśmiechnął się.
    – Tak. Mnóstwo rzeczy.

Richelle Mead


***

Top.Mail.Ru