Скачать fb2
Annabella

Annabella

Аннотация

    Annabella, córka kucharki, zakochuje się w poruczniku Marcusie Dalinie, który przybył do jej rodzinnego miasta, by chronić króla przed spiskowcami. Uboga dziewczyna może tylko marzyć o młodzieńcu z dobrej rodziny. Ale oto nieoczekiwanie los przychodzi Annabelli z pomocą. Jeden z zamachowców przypadkiem przekazuje jej tajną wiadomość, która ogromnie zainteresuje Marcusa…


Margit Sandemo Annabella

    Ze norweskiego przełożył Grzegorz Skommer

ROZDZIAŁ I

    Dzień jeszcze nie zaczął się na dobre, a ja już czułam, że matce trafiło się duże zamówienie. W takich chwilach prawie zawsze ma atak migreny. Matka nie skarży się zbyt często na tę przypadłość, lecz w nawale zajęć zdarza się, że ból dopada ją z całą gwałtownością. A kiedy dowiedziałam się, że matce trafiły się dwa duże zamówienia, przyczyna ataku stała się dla mnie aż nadto oczywista.
    Matka jest kucharką, doskonałą kucharką. Lepszej szukać by ze świecą w całym naszym miasteczku. Owdowiała wiele lat temu i musiała sobie sama radzić na tym świecie. Ojciec pochodził z zamożnej rodziny i póki żył, na niczym nam nie zbywało. Jego śmierć odmieniła nasz los i zmusiła matkę do szukania zatrudnienia.
    Najpierw została gospodynią u barona Reedera. Zamieszkałyśmy w posiadłości barona i nie cierpiałyśmy biedy aż do jego śmierci. Kiedy zmarł, matka straciła pracę i zabrakło nam środków na utrzymanie. Wtedy to zaczęła przygotowywać przyjęcia dla szlachetnie urodzonych i bogatych mieszczan Ystad, a jej talenty kulinarne stały się wkrótce powszechnie znane, tak że zamówienia zaczęły płynąć obfitą strugą ze wszystkich stron.
    Po śmierci ojca udało nam się zatrzymać dom i część pięknych sprzętów, które zdążył w nim zgromadzić. Ojciec cieszył się wielkim poważaniem w miasteczku, więc matka bez trudu znajdowała zajęcie u co znaczniejszych rodzin. Mieszkając u barona, mogła wynająć dom i zaoszczędzić trochę grosza. To pozwoliło nam później wrócić pod własny dach.
    Z początku byłam zbyt mała, by zostawać sama w domu, więc matka zabierała mnie ze sobą. Gdy dorosłam, chodziłam z nią tylko wtedy, gdy miałam na to ochotę. A ochotę miałam całkiem często, uwielbiałam bowiem skrywać się w zacisznym kąciku i wdychać rozkoszne zapachy, przyglądając się maminej krzątaninie i wsłuchując w polecenia, które rzucała kuchennym pomocnicom. W zaciszu kuchni czułam się bezpiecznie, a świat poza nią napawał mnie lękiem. Nie szukałam towarzystwa rówieśnic.
    Z biegiem lat matka zaczęła dopuszczać mnie do swoich tajemnic i muszę przyznać nieskromnie, że potrafię już dobrze gotować. Uważam nawet, że w niektórych dziedzinach dorównuję matce. Nigdy jej tego nie powiem, gdyż nie chcę jej zranić. Matka skąpi na surowcach, bo życie nauczyło ją oszczędności. Ja nie dbam o takie drobiazgi i traktuję każdą potrawę jak dzieło sztuki. Lubię eksperymentować i improwizować. Matka z pewnością wpadłaby w szał, widząc, jak szastam składnikami. Często jednak to właśnie moje małe dania i przystawki zbierają najwięcej pochwał. Mam szczerą nadzieję, że matka nigdy nie zwróci na to uwagi.
    Za domem założyłyśmy ogródek, w którym uprawiamy warzywa. Plonów starcza na własne potrzeby, nie odmawiamy też miejskim gospodyniom, którym zdarza się wpaść po pęczek pietruszki, szalotkę czy główkę sałaty. Ogródek przynosi nam dodatkowy dochód, a uprawa i sprzedaż warzyw należą do moich obowiązków. Oprócz warzyw hoduję w nim zioła. W jednej z szafek kuchennych stoją śliczne porcelanowe dzbanuszki pełne rodzimych i egzotycznych przypraw. Matka zawsze nosi ze sobą własne mieszanki, kiedy idzie gotować. Ja przemycam swoje, wspomniałam już bowiem, że matka nie zwykła szafować składnikami.
    Tego feralnego dnia wszystko szło jak po grudzie.
    – Cóż przyjdzie mi uczynić, Annabello? – Matka pociągnęła nosem. Migrena coraz bardziej dawała się jej we znaki. – Nie mogę sprawić zawodu Gyldenbrandom. Dotąd ich nie zawiodłam i nigdy się tak nie stanie, choćbym stała jedną nogą w grobie! Zresztą tak się nieomal czuję! – westchnęła i pociągnęła dłonią po czole. – Więc co mam zrobić z zamówieniem od Fernérów… Spodziewają się znamienitych gości i proszą usilnie o pomoc. Do stołu siądzie dziewięć osób, a obiad ma się składać z dziesięciu dań. O deserze nie wspomnę. Nie dam rady!
    – Musisz wybrać, co ważniejsze – zaproponowałam.
    Matka rozpłakała się na dobre. Głowa pękała jej z bólu.
    – Ależ pan Gyldenbrand kończy pięćdziesiąt lat! Wszystko już sobie zaplanowałam…
    Przerwała w pół zdania i przechyliwszy w bok głowę, spojrzała na mnie przenikliwie.
    – Annabello, pomagasz mi od dawna i całkiem nieźle sobie radzisz…
    Wiem, pomyślałam nieskromnie. Nie byłam pewna, o co matce chodzi, i jej kolejne słowa wprawiły mnie w osłupienie.
    – Annabello, nie mogłabyś zająć się obiadem u Fernérów? Proszę!
    – Dziesięciodaniowym obiadem dla znamienitych gości? – spytałam przerażona. – To tak jakby rzucić się do wody, nie umiejąc pływać!
    – Mówisz bzdury! Zresztą umiesz pływać – powiedziała matka. – Idź do Fernérów i dowiedz się, jakie mają życzenia. Sprawdź stan zapasów. Przygotowania i zakupy zajmą ci całą dobę. Sama zresztą wiesz, ile nocy strawiłyśmy na robieniu czekoladek.
    Bardzo dobrze wiedziałam. Lubiłam czekać, aż czekoladki wyschną na tyle, by je można było dekorować. Matce zwykle brakowało snu, więc odsyłałam ją do łóżka i sama kończyłam robotę.
    – Dobrze więc, pójdę tam od razu – odrzekłam.
    – Idź, idź. Zresztą zaczekaj… Sprawdź najpierw, czy zacier jest gotowy. W poniedziałek będę robić likier czeremchowy.
    – Ależ mamo! – wykrzyknęłam zgorszona. – Nie mogę sprawdzać zacieru przed wizytą u Fernérów!
    Przyczyna mego zgorszenia była prosta. Banię z zacierem przechowywałyśmy w końskim nawozie, by utrzymać właściwą temperaturę. Doglądanie zawartości nie należało do przyjemnych zadań. Bania stała w stajni sąsiada, a ja w żadnym razie nie mogłam tam teraz pójść! Miałabym składać wizytę Fernérom, przesiąknięta stajennym zapachem?
    Matka spojrzała na mnie bezradnie.
    – No tak, nie możesz… Więc idź już. Sama go doglądnę. Pospiesz się!
    Fernérowie mieszkali niedaleko, zaledwie kilka przecznic od naszego domu. Znałam tę rodzinę jedynie z opowiadań matki i wiedziałam, że pan domu jest kupcem tekstylnym. Ani on, ani jego żona nie wyróżniali się niczym szczególnym, za to brat pani Fernér był oficerem powiązanym z wysokimi kręgami w stolicy.
    Pani Fernér, drobna kobieta o jasnych włosach, mówiła niewiele i była bezradna aż do śmieszności. Nie miała w gruncie rzeczy złej natury i nigdy nie widziałam, by kogokolwiek potraktowała niesprawiedliwie. Mimo że na co dzień chodziła w pięknych strojach, było mi jej nawet odrobinę żal, a to przede wszystkim z uwagi na osobę pana Fernéra. Pan Fernér nie wzbudzał sympatii, zwykł krzyczeć na żonę i obrzucać ją niewybrednymi epitetami, których słabe echo docierało nawet do kuchni. Często zastanawiałam się, czemu się z nią ożenił, skoro wciąż okazuje niezadowolenie. Zapewne za młodu była słodką i oddaną istotą, bezwolną lalką, jakiej pragnie większość mężczyzn. Zresztą to typowe, mężczyźni unikają kobiet rozumnych, szukają niewolnic, które mogą poniżać. Tylko wtedy czują swą siłę i wartość.
    Taka jest moja opinia o mężczyznach, choć nie uważam się za ich wroga. Wręcz przeciwnie, ja też żyłam marzeniami i tęskniłam, lecz osobnicy pokroju pana Fernéra działali na mnie jak czerwona płachta na byka.
    Pani Fernér otworzyła drzwi i zdumiała się na mój widok. Musiałam użyć całego daru przekonywania, by uwierzyła, że dam sobie radę z dziesięciodaniowym obiadem. W końcu westchnęła zrezygnowana i uznała, że trzeba jej rady męża.
    Zostałam w kuchni, czekając na jej powrót. Drzwi do jadalni były otwarte i z miejsca, gdzie stałam, mogłam obserwować stół, wokół którego zgromadziło się parę osób. Nagle moje serce zabiło w niepokojąco szybkim rytmie.
    Zwrócony twarzą do mnie siedział pewien młodzieniec, oficer, jak mogłam się zorientować. Nie wiem doprawdy, dlaczego natychmiast przykuł moją uwagę, nie był bowiem uderzająco przystojny. Za to całkowicie w moim typie, jak to się banalnie określa, miał ciemne kręcone włosy, równie ciemne oczy o przenikliwym wyrazie i zmysłowe, kształtne usta.
    Poczułam, jak lęk i niepewność wzbierają we mnie gwałtowną falą. Młodzieniec omiótł spojrzeniem otwarte drzwi i na ułamek sekundy zatrzymał wzrok na mnie.
    To była dziwna, nieomal magiczna chwila. Spuściłam szybko oczy ku podłodze, a kiedy odważyłam się znów podnieść głowę, młodzieńca już nie było.
    Poczułam dziwną pustkę wokół siebie…
    A czego się spodziewałaś, zadałam sobie w duchu gniewne pytanie, wziął cię zapewne za dziewkę kuchenną. Matka nie omieszkała opowiedzieć mi ze szczegółami, jak mężczyźni traktowali takie dziewczęta. No, może nie ze wszystkimi szczegółami… Dała mi po prostu do zrozumienia, że dżentelmeni tracą wiele ze swej godności po takich kontaktach.
    Przyznaję, znałam się na gotowaniu, ale o mężczyznach nie mogłabym powiedzieć tego samego. Byłam niezwykle naiwną i wstydliwą panną.
    Matka wychowywała mnie surowo. Pragnęła, bym w oczach ludzi uchodziła za porządną i przyzwoitą dziewczynę, więc za wszelką cenę unikała drażliwych tematów. Zdołała nawet wpoić we mnie przekonanie, że świat mężczyzn jest straszny i należy się go strzec. Pewnie właśnie dlatego tak mnie pociągał i fascynował. Nieznany, tajemniczy świat…
    Nie mogłam zupełnie pojąć, czemu moje ciało przeniknął dreszcz, a policzki zapłonęły na widok młodego żołnierza. Czyżby to właśnie zwano miłością od pierwszego wejrzenia? Matka twierdziła, że taka miłość nie istnieje. Mówiła, że przyszłego małżonka znać trzeba całe lata, zanim pojawi się ślad uczucia, a ślubu nie godzi się brać bez odpowiednio długiego okresu narzeczeństwa. Zawsze też powtarzała, że dziewczyna musi pilnować cnoty, choć nigdy nie zdradziła, co właściwie rozumie przez te słowa.
    – O takich rzeczach się nie rozmawia – kwitowała moje natrętne pytania.
    Coś niecoś jednak wiedziałam, nasłuchałam się niejednego w czasie naszych kuchennych wędrówek.
    Zdarzyło mi się raz popełnić straszny błąd i spytać matkę, czy była zakochana w ojcu. Boże, jakże się wtedy rozzłościła!
    – Za grosz nie masz wstydu! – krzyczała, czerwona na twarzy. – Nawet przez myśl mi nie przeszło coś tak nieprzyzwoitego!
    Nie odważyłam się zapytać, w czym tkwi nieprzyzwoitość, zresztą matka i tak nie dała mi dojść do słowa.
    – Byłam dobrą żoną i wywiązywałam się ze wszelkich obowiązków małżeńskich. Nigdy nie upadłabym tak nisko, by pozwolić sobie na okazywanie uczuć. Żona winna być łagodna i wyrozumiała dla męża, zwłaszcza jeśli ten przeżywa trudne chwile, ma prowadzić gospodarstwo i dbać o dom i zdrowie rodziny. A jeśli on chce miłości… – matka nieomal wypluła to słowo – to niech idzie do kobiet innego pokroju!
    Jej słowa mocno mną wstrząsnęły. Od tamtej chwili instynktownie zaczęłam bać się mężczyzn, choć nie wiedziałam właściwie, co jest przyczyną tego strachu.
    Pani Fernér wróciła do kuchni i choć trudno w to uwierzyć, wyglądała na bardziej bezradną niż zazwyczaj.
    – Miła moja, i co mam teraz zrobić? – wykrzyknęła. – Co mam uczynić?
    – Poradzę sobie z gotowaniem, proszę pani – usiłowałam dodać jej otuchy.
    Spojrzała na mnie zdumiona, jakby dopiero mnie zauważyła.
    – Nie o to chodzi, Anna – Greta…
    – Annabella.
    – Tak, Annabella. Właśnie się dowiedziałam, że za dwa tygodnie mogę się spodziewać jeszcze dostojniejszych gości. Liczę na to, że twoja matka znajdzie wtedy czas dla mnie. Nie wiem, co zrobię, jeśli mi odmówi!
    Nie był to dla mnie komplement, ale postanowiłam jej wybaczyć.
    – Wydawało mi się, że pani goście już przyjechali – zaczęłam ostrożnie.
    – Tylko troje, i to nie ci najważniejsi. Reszta przyjedzie jutro. Och, Anna – Lisa, jestem kłębkiem nerwów!
    Uznałam, że nie warto jej znów poprawiać.
    – Wszystko się ułoży – powiedziałam spokojnie. – Jakie ma pani życzenia? Wiem, że obiad będzie się składać z dziesięciu dań.
    – Z dziesięciu! Nie, przynajmniej z osiemnastu!
    – Do jutra nie dam rady – przestraszyłam się.
    – Do jutra? Nie, chodzi mi o ten wystawny obiad. Jutro…
    Dzień następny wydał się nagle pani Fernér na tyle nieistotny, że oddała inicjatywę w moje ręce.
    – Muszę sporządzić listę surowców, które są w kuchni, no i muszę zrobić zakupy – stwierdziłam.
    – Oczywiście, wszystko już zapisałam.
    Bogu dzięki! Ta kobieta zachowała jeszcze resztkę rozsądku!
    – Większość potraw przygotuję zawczasu – dodałam z ulgą. – Muszę jednak być tutaj, to znaczy w kuchni, i dopilnować całości.
    – Oczywiście.
    Nie domyślała się nawet, z jaką chęcią to uczynię. Może zobaczę raz jeszcze pewnego gościa…
    Pani Fernér nie przestawała myśleć o przyjęciu, które miało się odbyć za dwa tygodnie.
    – Zastanawiam się – powiedziała bardziej do siebie niż do mnie – czy nie powinnam przenieść go do mego zamku. Wszak wie pani, że należę do szlachty?
    – Pani Fernér – odrzekłam, prostując się. – Moja matka i ja niechętnie przyjmujemy takie zlecenia. Byłyśmy we wszystkich większych posiadłościach, w Marsvinsholm, Svaneholm, w Tostrup. Wszyscy właściciele zatrudniają własnych kucharzy i nasza obecność prowadzi jedynie do niepotrzebnych scysji. Czują się urażeni, a nam nie pozostaje nic innego, jak przyjąć to do wiadomości.
    Pani Fernér spojrzała mi prosto w oczy.
    – Tak, sądzę, że masz rację, Annabello…
    Więc jednak pamiętała moje imię!
    – Jeszcze to przemyślę – westchnęła. – Przyjdź, kiedy zechcesz. Moje kucharki są do twojej dyspozycji.
    Skinęłam głową i przyjęłam listę zleceń. Na środku stołu miał stanąć półmisek z pasztetem, sposób przyrządzenia pani Fernér zostawiła do mego wyboru. Poza tym ryba, zaproponowałam pieczonego turbota, moją specjalność. Potem rodzaj potrawki.
    Kolejne pozycje na liście to stek barani i pieczona kaczka, którą udało mi się zamienić na faszerowanego indyka. I jeszcze gotowana szynka.
    Część produktów miałyśmy już we własnej spiżarni. Podsuwałam pani Fernér pewne sugestie, by zaoszczędzić sobie czasu i wysiłku.
    – Został nam deser – powiedziała w końcu. – Czy mogłabyś ułożyć na środku stołu piramidę z owoców i nadziewanych czekoladek? Z fontanną? I dodaj pieczone kasztany z masłem, orzechy, figi i rodzynki, rzecz jasna.
    Obiecałam załatwić wszystko poza fontanną. Wprowadziłam jeszcze kilka poprawek w jadłospisie, by uniknąć banalnych potraw serwowanych zwykle przy takich okazjach.
    O dziwo, pani Fernér się nie sprzeciwiła. Wręczyła mi pieniądze, a ja ruszyłam na targowisko.
    Choć było jeszcze dość wcześnie, najlepsze towary dawno już zniknęły ze straganów. Obie z matką znałyśmy większość przekupek, one zaś znały nasze oczekiwania. Sztuka gotowania polega na właściwym doborze składników. Matka była w tym względzie niezwykle wymagająca, ja pozwalałam sobie na drobne ustępstwa.
    Rzeźnik i handlarz ryb pojęli w lot, o co mi chodzi, i od razu zaopatrzyli mnie w niezbędne produkty. Wstąpiłam jeszcze do cukiernika, by zamówić migdałowe spody do ciast.
    Wtedy to ujrzałam go ponownie. Nie był sam, szedł w towarzystwie równego sobie wiekiem młodzieńca. Nie mogłam uwierzyć własnym uszom, kiedy mnie pozdrowił. Widzieliśmy się przez jedną krótką chwilę, a jednak mnie rozpoznał!
    Lekko skinęłam głową. Niezbyt uniżenie i wstydliwie, ale też nie za hardo, tak w sam raz. Nie wiedziałam, kim jestem, służącą czy córką szanowanego obywatela. Jego towarzysz rzucił mi wyzywające spojrzenie. Kiedy mnie mijali, usłyszałam, jak pyta przyjaciela, czy zaczął uganiać się za kucharkami.
    Reszta dnia upłynęła mi na bieganiu między domem a kuchnią pani Fernér. Moje pomocnice okazały się nadzwyczaj sprawne, ale i tak nie zdążyłam się ze wszystkim uwinąć, zanim nadeszła północ. Ruszyłam do domu, czekało mnie tam jeszcze mnóstwo zajęć.
    Nie przeszłam nawet połowy drogi, gdy poczułam, jak podwiązka zsuwa mi się w dół nogi. Przystanęłam pod latarnią, by ją poprawić. Nagle usłyszałam odgłos kroków i gwałtownie opuściłam spódnicę. Za późno. Mężczyzna, który zbliżył się do mnie, musiał wszystko widzieć. Co za wstyd!
    Zatrzymał się przede mną i zapytał cichym głosem:
    – Czy statek do Trelleborga już odpłynął?
    – Między Ystad a Trelleborgiem nie kursują statki – odpowiedziałam szybko. To nieoczekiwane spotkanie na opustoszałej ulicy odebrało mi pewność siebie.
    Mężczyzna skinął głową i zanim zdążyłam zaprotestować, wsunął mi w dłoń kartkę po czym się oddalił.
    Patrzyłam za nim w osłupieniu. Chciałam coś powiedzieć, ale zniknął mi z oczu. Rozłożyłam papier i przyjrzałam się mu w świetle latarni. Widniało na nim tylko jedno słowo:
    ALDEBARAN…

ROZDZIAŁ II

    Wpatrywałam się w kartkę z bezgranicznym zdumieniem. Aldebaran? Co to znaczy? Czy w taki sposób pozdrawia się nieznajomą? A może chodzi o jakieś miejsce? W Ystad nie ma gospody o takiej nazwie.
    Wzruszyłam ramionami i włożywszy karteczkę do kieszeni, ruszyłam w kierunku domu. Na rogu zderzyłam się z młodą dziewczyną. Jej wygląd nie pozostawiał żadnych złudzeń. Jeszcze ktoś weźmie mnie za ulicznicę, pomyślałam, nie przystoi o tej porze kręcić się po mieście bez towarzystwa. Przyspieszyłam kroku.
    Miałam jeszcze sporo do zrobienia, lecz trudy dnia dały mi się we znaki. Mimo to nie mogłam zasnąć. Przewracałam się w łóżku, obmyślając najdrobniejsze detale. Musiałam włożyć w tę pracę cały mój kunszt. Moje pierwsze samodzielne zadanie, mój debiut w roli kucharki! Chwilami przepełniała mnie duma, wiara i pewność siebie, chwilami ogarniało paraliżujące przerażenie.
    Wierciłam się niespokojnie, lecz sen nie przychodził. Między fantazjami o piramidach z czekoladek i owoców i fantazyjnie udekorowanych półmiskach zjawiał się obraz pewnego młodego, przystojnego oficera. Który ponoć zaczął uganiać się za kucharkami…
    Mijały godziny. Wstałam z łóżka i wypiłam kubek gorącego mleka. Dopiero wtedy zapadłam w sen, by po dwóch godzinach się zbudzić i zabrać do pracy.
    Miasto było jak wymarłe, kiedy przemierzałam ulicę, kierując się do domu Fernérów. Dźwigałam kosze i torby pełne surowców, przypraw i innych niezbędnych składników. W połowie drogi ramiona odmówiły mi posłuszeństwa. Postawiłam kosze na ziemi, by chwilę odpocząć.
    Wtedy to usłyszałam za sobą głęboki głos:
    – Czy mogę pomóc?
    To był on! Na miły Bóg, to był naprawdę on! Zaskoczona i przestraszona dałam sobie odebrać kilka pakunków.
    – Jestem zbyt leniwa, by nawrócić kilka razy – wymamrotałam bliska śmierci z zażenowania.
    – Tak, rozumiem – uśmiechnął się. – Idziesz do domu Fernérów, prawda?
    Skinęłam głową i szybko wyjaśniłam, że nie jestem jedną z kucharek pani Fernér, lecz zostałam wynajęta do przygotowania wieczornego posiłku.
    – A więc jesteś szefem kuchni? – nie przestawał się uśmiechać.
    Jeszcze raz skinęłam głową. Szef kuchni… To brzmiało dostojnie.
    – Proszę pozwolić mi się przedstawić – powiedział szarmancko, kłaniając się. – Nazywam się Marcus Dalin i jestem porucznikiem. A przy okazji dalekim krewnym… – zrobił przerwę, by się zastanowić. – Kim ja właściwie jestem… Krewnym szwagierki pani Fernér, tak mi się zdaje!
    Roześmieliśmy się oboje. Ten wspólny śmiech sprawił, że się rozluźniłam.
    – A ja nazywam się Annabella Mårtensdotter – odrzekłam. Byłam zdumiona własnym zachowaniem. Zawsze taka skromna, zamknięta w sobie, nie rzucająca się w oczy, nagle zapragnęłam rozkwitnąć jak kwiat i zwrócić na siebie uwagę. Zapragnęłam, by on zwrócił na mnie uwagę!
    Tak się już chyba zresztą stało, skoro zaofiarował się z pomocą. Gdyby nie chciał, mógł po prostu udać, że mnie nie widzi.
    Spojrzałam na niego ukradkiem. Może miał w zwyczaju zaczepiać obce dziewczęta na ulicy? Może to zwykły uwodziciel?
    Nie wyglądał na takiego. Jego oczy spoglądały z wyrazem ciepła i szczerości, a twarz wzbudzała natychmiastową sympatię. Chyba że tak właśnie wyglądali uwodziciele…
    Zapytał, co jest w koszach i torbach, więc udzieliłam mu wyjaśnień.
    – A tu są kasztany, podam je a la créme – zakończyłam, uchylając wieczko jednego z koszy.
    Marcus Dalin jęknął.
    – Brzmi cudnie! Z góry się cieszę na dzisiejszy wieczór!
    – Czeka mnie jeszcze mnóstwo pracy – westchnęłam. – Muszę przygotować nadziewane czekoladki i…
    – Pomogę ci – przerwał mi z zapałem.
    Uśmiechnęłam się i potrząsnęłam smutno głową. Nie mogłam na to przystać. Co by powiedziała pani Fernér, gdyby jeden z jej gości spędził cały dzień w kuchni!
    – Bardzo się denerwuję – powiedziałam, dobrze wiedząc, że nie powinnam się do tego przyznawać. – Pierwszy raz pracuję sama, bez matki. To ona jest kucharką, ale dziś ma inne zajęcie.
    – To nasza wina… – Marcus wyglądał na przygnębionego. – Powinniśmy byli wcześniej zawiadomić o przyjeździe.
    – Nie warto o tym mówić – pospieszyłam z odpowiedzią. – Jestem jedynie strasznie przejęta.
    – Dla ciebie to duże wyzwanie. – Zajrzał mi głęboko w oczy, zbijając mnie całkowicie z tropu.
    – Do stołu zasiądzie siedem osób – rzuciłam z zakłopotaniem, by zmienić temat rozmowy.
    – Tak, a razem z gospodarzami dziewięć – Marcus westchnął. – Towarzystwo niektórych z nich nie bardzo mnie raduje. Z wielką ochotą wyrwałbym się do kuchni!
    Nie wiedziałam, co odpowiedzieć, lecz Marcus ciągnął dalej:
    – Jedna z dam to prawdziwa femme fatale, a ja, szczerze mówiąc, nie cierpię kobiet tego pokroju.
    W jego głosie pojawił się szorstki ton. Femme fatale… Kobieta, która uwiedzie każdego mężczyznę, sprawczyni kłopotów małżeńskich, tragedii i rozwodów. Dla kogoś takiego niektórzy gotowi byli popełnić samobójstwo.
    – Pamiętaj, Annabello – mówił z pasją Marcus – nie wierz w to, co zobaczysz czy usłyszysz. Nie cierpię tej kobiety!
    Nie pojmowałam, o co mu chodzi. Czemu kieruje takie słowa do mnie? To miło z jego strony, lecz…
    Spojrzałam na niego. Szedł pogrążony w myślach. Biły od niego siła i pewność siebie, a twarz budziła zaufanie i tchnęła szczerością. Mogłabym przysiąc, że jest lojalny i odpowiedzialny. Te piękne oczy nie potrafiły kłamać.
    Przytrzymał mnie, kiedy potknęłam się o krawężnik.
    – Uważaj na wino! – krzyknęłam odruchowo.
    – A więc popijasz? – rzucił uszczypliwe.
    – Skądże znowu! – odrzekłam, czerwieniąc się. – Wina dodaję do potraw. Matka tego nie lubi. Mówi, że szkoda pieniędzy. Lecz skoro trzeba wina, to musi być wino.
    – Wiesz co, Annabello – powiedział Marcus, a w jego oczach zamigotały wesołe iskierki – prawdziwy z ciebie skarb!
    Jego poczucie humoru przypadło mi do gustu. Nie odważyłam się jednak spojrzeć mu w twarz, bo nie przywykłam do przyjmowania komplementów. To niepojęte, ja, Annabella Mårtensdotter, szłam ulicą w towarzystwie mężczyzny. I to jakiego mężczyzny! Sprawiał, że zapominałam o własnej niezdarności i czułam się piękna i godna jego szacunku.
    Zbliżając się do domu Fernérów, zwolniliśmy kroku.
    – Wczoraj pracowałaś do późna? – zapytał, spoglądając na mnie. – Słyszałem, jak buszujesz po kuchni, mój pokój jest powyżej.
    – Och! Nie dałam ci zasnąć? – rzuciłam przestraszona.
    – Nie myślałem o sobie.
    Schyliłam głowę.
    – Tak, pracowałam do późna. I wiesz co? – Spojrzałam na niego z nagłym ożywieniem. – Kiedy wracałam do domu, podszedł do mnie jakiś mężczyzna i dał mi dziwną karteczkę.
    – Tutaj?
    – Nie, tam, na rogu. Pod latarnią.
    Nagle zatraciłam gdzieś swoją powściągliwość. Prostolinijne zachowanie Marcusa wzbudzało zaufanie.
    – Zatrzymałam się w świetle latarni, by poprawić… suknię, a on zapytał mnie o statek do Trelleborga. Odrzekłam mu zgodnie z prawdą, że z Ystad nie odchodzą statki do Trelleborga.
    – Ależ odchodzą – poprawił mnie łagodnie. – Pan Fernér wspomniał, że zaczęły kursować w tym miesiącu.
    – Doprawdy? Więc oszukałam tego biedaka! – Spojrzałam z przestrachem na Marcusa. – To straszne!
    Zatrzymaliśmy się zupełnie bezwiednie, jakby żadne z nas nie miało ochoty wejść do środka.
    – Więc mężczyzna dał ci jakąś karteczkę?
    – Tak. Skinął tylko głową, gdy usłyszał odpowiedź, i wcisnął mi w dłoń zwitek papieru. Bardzo się zdumiałam. Z początku myślałam, że wziął mnie za… zresztą sam wiesz, i że chciał się umówić na schadzkę…
    – Nie można cię pomylić z taką dziewczyną – odrzekł z ciepłym uśmiechem. W jego ciemnych oczach pojawił się wyraz czułości.
    – A jednak… – Zawahałam się. – Ja… poprawiałam podwiązkę. Mógł źle zrozumieć sytuację.
    – Ach, tak. Co było napisane na kartce?
    – Tylko jedno słowo. Poczekaj, mam ją przy sobie…
    Grzebiąc w kieszeni, opowiedziałam mu jeszcze o spotkaniu z ulicznicą i o tym, jak nieprzyjemnie jest przemierzać samotnie ulice późną nocą.
    – Mam! To ta kartka – oznajmiłam, wręczając mu arkusik.
    – Aldebaran – odczytał na głos. W jego oczach pojawił się nagły wyraz zadumy.
    – Co to znaczy? – nie mogłam powstrzymać ciekawości.
    Marcus już otwierał usta, by mi odpowiedzieć, kiedy nagle dobiegł nas jasny kobiecy głos.
    – Marcus! Tutaj jesteś!
    Na widok właścicielki tego głosu Marcus wyszeptał bezgłośnie nie całkiem przyzwoity wyraz.
    – A więc przyjechali! – westchnął.
    Spojrzałam na tę młodą kobietę. Była tak piękna, że poczułam się przy niej jak brzydkie kaczątko. Nie zwracając na mnie uwagi, wyciągnęła ramiona w kierunku Marcusa.
    – Marcus – rzekła tylko, patrząc na niego z oddaniem. Miała wielkie, zielone, kocie oczy i ufarbowane na rudo włosy. Podejrzewałam, że w rzeczywistości były bure jak u myszy.
    Zarzuciła mu ramiona na szyję, nie przejmując się zbytnio pakunkami, które dźwigał.
    – Uwaga na szynkę! – krzyknęłam.
    – Co? – Kobieta roześmiała się, odwracając ku mnie. – Kim ona jest, Marcus?
    – To panna Annabella Mårtensdotter. Jest ekspertem w sprawach kuchni i dziś przygotuje nam wieczorny posiłek – Marcus skłonił mi się lekko. – A to baronowa Marietta Lehbeck.
    Dygnęłam, a Marietta wzięła Marcusa pod rękę. W tej samej chwili zbliżył się do nas młodzieniec, ten sam, z którym widziałam Marcusa poprzedniego dnia, w towarzystwie młodej dziewczyny. Dziewczyna nie wyróżniała się niczym szczególnym, miała niezgrabną sylwetkę i nosiła staromodny strój.
    – Panna Annabella – przedstawił mnie Marcus – a to mój dobry przyjaciel Johan. I panna Flora Mørne.
    W tak licznym gronie straciłam pewność siebie. Odebrałam Marcusowi pakunki i dziękując za pomoc, pospieszyłam do kuchni. Dobiegł mnie jeszcze głos Marietty:
    – No wiesz, Marcus, jak możesz…
    Płonęły mi policzki, doznałam srogiego rozczarowania. Czego się jednak mogłam spodziewać? Że porucznik prowadził życie w cnocie? Te czasy już minęły, mężczyźni pozwalali sobie na drobne miłostki. Frywolność i nieprzyzwoitość stały się modne, lecz ja dziękowałam matce za wychowanie w czystości!
    Dzień zszedł mi na przygotowaniach, więc nie poświęciłam gościom wiele uwagi. Dowiedziałam się jedynie, że przybył niejaki pułkownik Lehbeck, jak się domyśliłam, ojciec Marietty.
    Marcus zaszedł do mnie na krótką pogawędkę. Właśnie miesiłam składniki na ciastka zwane biedaczkami i szykowałam się do rozbicia jajek.
    – Pomogę ci – powiedział. – Ile potrzebujesz?
    – Trzydzieści.
    – Trzydzieści? Jak nazwałaś te ciasteczka? Biedaczki? Stanowczo za dużo jajek!
    – Same żółtka! – dodałam z uśmiechem. – Uważaj, by nie dostały się do białek, bo białka są mi potrzebne do innej potrawy.
    – Nie pojmuję, jak nad tym wszystkim panujesz – westchnął z podziwem.
    – Mam znakomite pomocnice – odrzekłam, uśmiechając się do kucharek pani Fernér. Dziewczęta zachichotały, posyłając Marcusowi długie spojrzenia.
    Marcus też się uśmiechnął i z ogromną powagą zabrał się do tłuczenia jajek.
    – Miło tu u was – stwierdził. – Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak uciążliwe jest towarzystwo tamtej kobiety.
    – Jak długo zostaniecie? – spytałam.
    – Tylko trzy dni. Ale wrócimy za dwa tygodnie.
    – Wszyscy?
    – Mam nadzieję, że nie. Ja z pewnością wrócę.
    Wypowiedział te słowa z takim zdecydowaniem, jakby chodziło o przyjemność, a nie obowiązek.
    Z pokojów dobiegł nas jasny kobiecy głos:
    – Marcus? Czy ktoś widział Marcusa?
    Marcus wykrzywił twarz w grymasie rezygnacji.
    – Koniec spokoju – westchnął. – Muszę opuścić tę oazę.
    Dopiero późnym popołudniem mogłam zająć się piramidą z owoców i słodyczy. Siedziałam w chłodnej spiżarni pochłonięta pracą, kiedy wpadła z impetem pani Fernér. Jej policzki pałały, z trudem panowała nad wzburzeniem. Zanim zdążyłam się przestraszyć, że ja jestem obiektem jej gniewu, zaczęła wyrzucać z siebie gwałtowne słowa.
    – Ta okropna kobieta! Czemu tu przyjechała? Nie życzę sobie jej obecności pod mym dachem!
    – Nie wiem, o czym pani mówi, pani Fernér – wymamrotałam.
    – Czy możesz to sobie wyobrazić? Ona jest nienasycona. Wciąż musi sama sobie udowadniać swą siłę oddziaływania. Nie rozumiem, co mężczyźni w niej widzą!
    Ja byłam w stanie to zrozumieć, ale nie zdradziłam się z tą myślą, bo pani Fernér miała łzy w oczach.
    – Ci głupcy dają się nabrać na najprostsze sztuczki – ciągnęła.
    Czułam, jak rośnie we mnie gniew. A więc Marietta Lehbeck uważała, że może zalecać się do pana Fernéra w jego własnym domu, i to na oczach żony! A pan Fernér… Jakże mógł upaść tak nisko?
    Jej następne słowa podziałały na mnie jak wiadro zimnej wody.
    – Biedny Marcus! Ten wspaniały, dobry młodzieniec musi się z nią ożenić!

ROZDZIAŁ III

    Przeraziłam się nie na żarty. Upuściłam trzy palone migdały na rozpoczętą kompozycję i zaniemówiłam na dłuższą chwilę.
    Marcus musi ożenić się z Marietta! Musi? Co to ma oznaczać?
    – Pani Fernér – zaczęłam drżącym głosem – mam podobne zdanie o tej młodej damie.
    Mogłam sobie pozwolić na te słowa, bo dopóki żył ojciec, tworzyliśmy dobrą rodzinę, a ludzie otaczali nas szacunkiem. Przynajmniej ci, którzy potępiali brak zasad i zepsucie.
    Marcus… Był jak z krótkiego, choć pięknego snu. Teraz musiałam się obudzić.
    Pani Fernér westchnęła ciężko, a jej oczy spoczęły na moim dziele.
    – Och, Annabello, to jest piękne! Czego jeszcze masz zamiar użyć oprócz palonych migdałów?
    – Francuskich ciasteczek z lukrem, petits fours, kandyzowanych płatków róży, wiśni w likierze i suszonych śliwek w koniaku. Wiśnie i śliwki obleję czekoladą. Na koniec mój własny specjał. Zechce pani skosztować?
    Podałam jej garść karmelków domowej roboty.
    – Mmm, rozpływają się w ustach. – Pani Fernér uśmiechnęła się. – Mogę prosić o jeszcze?
    Przepis na domowe karmelki nie stanowił żadnej tajemnicy, ale ja wprowadziłam doń istotną innowację, dzięki której moje cukierki miały lekką i delikatną konsystencję. Gotowałam cukier z wanilią, kakao i śmietaną i dodawałam drobno posiekane migdały, a potem ubijałam masę, póki nie ostygła. Moje karmelki zawsze robiły furorę. Cieszyłam się, że Marcus ich spróbuje.
    Marcus…
    Na samą myśl o nim poczułam ukłucie bólu w sercu.
    Pani Fernér zaniosła gotową piramidę do jadalni i umieściła pośrodku stołu. Potem zamknęła drzwi na klucz, by nikogo nie skusił widok smakołyków.
    Moja sympatia do pani Fernér rosła z każdą chwilą. Współczułam jej, bo los obdarzył ją oschłym i wymagającym mężem, a przecież pani Fernér była osobą ciepłą i życzliwą. Nigdy nie okazała mi arogancji czy wyniosłości, wręcz przeciwnie, traktowała mnie nieomal jak siostrę, z którą łączyły ją więzy wspólnej tajemnicy. Nie była przecież na tyle głupia, by nie zauważyć, że podkochuję się w Marcusie. Miałam też wrażenie, że pani Fernér źle znosi osamotnienie i lubi przebywać w moim towarzystwie. Marcus pojawił się w kuchni jeszcze raz tamtego wieczora, ale pochłonięta przygotowaniem zapiekanej szynki, nie miałam czasu długo z nim rozmawiać. Te kilka słów, które do niego skierowałam, wypowiedziałam z powściągliwością, jak przystoi pannie konwersującej z mężczyzną obiecanym innej kobiecie.
    – Annabello… – Marcus spojrzał na mnie z powagą. – Po tym, co przydarzyło się wczoraj, nie powinnaś wracać sama do domu. Czy mogę cię odprowadzić?
    Zaczerwieniłam się.
    – Dziękuję, poruczniku Dalin – odrzekłam sztywno, nie podnosząc wzroku znad stołu – ale tak być nie może. Zresztą jedna z tutejszych dziewcząt mieszka niedaleko mnie, więc pójdziemy razem.
    Marcus tylko się skłonił, choć na jego twarzy zagościł wyraz smutku. Odwrócił się do Marietty, która w tej samej chwili zjawiła się w kuchni i położyła mu rękę na ramieniu. Miałam ochotę wysmarować ciastem tę jej piękną twarzyczkę. Zwłaszcza kiedy Marcus uśmiechnął się do niej w taki sposób, jakby dzielili ze sobą mnóstwo słodkich tajemnic!
    Wtedy zgasły we mnie ostatnie iskierki miłości. Dla Marcusa byłam jedynie przelotną znajomością.
    W jednej chwili odstąpiła mnie radość z wykonywanej pracy…
    Byli już po trzech pierwszych daniach, na stół wjeżdżało czwarte. W pospiesznej krzątaninie zapomniałam o całym świecie. Służące, specjalnie na tę okazję wynajęte do podawania do stołu, znosiły nam meldunki z jadalni.
    – To przeklęte babsko nie przepuści żadnemu mężczyźnie – relacjonowała jedna z nich. – Nawet panu Fernérowi! Co za wstyd. Pani Fernér nie odrywa wzroku od talerza i popłakuje…
    Ja też miałam ochotę się rozpłakać. Byłam zmęczona, głodna i… nieszczęśliwa. Myśl, że Marcus ożeni się z taką kobietą, sprawiała mi niemal fizyczny ból.
    Dekorowałam właśnie płaty łososia gwiazdeczkami z marchewki, gdy przypomniałam sobie jego słowa. „Nie wierz w to, co zobaczysz czy usłyszysz. Nie cierpię tej kobiety!”
    Więc w co miałam wierzyć?
    Obiad był w toku, wynoszono kolejne dania i wszystko przebiegało bez zakłóceń. Dopiero przy marcepanowym torcie zdarzył się mały wypadek. Tort przesunął się na tacy i mimo wysiłków nie zdołałyśmy przywrócić mu pierwotnego wyglądu. Służąca, która zaniosła go do jadalni, wróciła niezwykle wzburzona.
    – Wiecie, co powiedziała ta diablica? – syknęła. – Ze czegoś równie żałosnego nie należy stawiać na stole. Na całe szczęście ten sympatyczny porucznik uratował sytuację. Stwierdził, że w życiu nie jadł pyszniejszego ciasta.
    Kiedy obiad dobiegł końca, opadałyśmy już z sił. Wreszcie i dla nas przyszła chwila wypoczynku i mogłyśmy posilić się z na wpół opróżnionych półmisków. Przyznam, że wszystko smakowało wyśmienicie.
    Właśnie dziękowałam moim pomocnicom, gdy wezwano nas wszystkie do salonu.
    – Co się stało? – jęknęła głucho gospodyni.
    Spojrzałyśmy po sobie. Z zaczerwienionymi policzkami, kosmykami włosów wysuwającymi się spod czepków, z dłońmi uwalanymi sadzą i w fartuchach nie prezentowałyśmy się zbyt atrakcyjnie.
    – Gdzie popełniłyśmy błąd? – mruknęłam nerwowo. Byłam bliska płaczu.
    Szybko pozbyłyśmy się fartuchów i poprawiłyśmy stroje przed lustrem. Gęsiego wkroczyłyśmy na pokoje, gotowe na przyjęcie krytyki.
    Powitano nas aplauzem! Panowie wstali i głośno klaskali w dłonie. Tylko Flora Mørne nie ruszyła się z krzesła, patrząc na nas pogardliwie. Marietta też się podniosła i klaskała równie ochoczo jak panowie. Popisuje się, pomyślałam kwaśno. Miałam tej kobiety powyżej uszu.
    Oczy pani Fernér błyszczały, tym razem ze szczęścia i dumy. Pułkownik Lehbeck wzniósł toast za panią domu, a potem zwrócił się do mnie, dziękując za najbardziej wyrafinowany obiad, jaki zdarzyło mu się jeść. Marcus spoglądał na mnie roziskrzonym wzrokiem, a pan Fernér, wyraźnie rozochocony obfitością wypitych trunków, wygłosił mowę. Wypełnił ją mnóstwem nadętych frazesów i zakończył hymnem na moją cześć, w którym uznał, że kunsztem dorównuję matce.
    Miałam nadzieję, że nigdy jej tego nie powie…
    Podziękowałyśmy, dygając wielokrotnie, i rozpłomienione wycofałyśmy się do kuchni. Jeszcze drzwi nie zamknęły się za nami, kiedy dobiegł nas głos Flory.
    – Ona miała brudne paznokcie!
    – Oczywiście, Floro – zareagowała błyskawicznie Marietta. – Spróbuj przygotować taki posiłek, nie brudząc sobie paznokci.
    W kuchni rozpoczęło się wielkie sprzątanie.
    – Nie lubię żadnej z tych kobiet – stwierdziłam kwaśno, zbierając resztki jedzenia. Słowa Flory przyćmiły moją radość i dumę z sukcesu.
    – Marietta jest miła – powiedziała jedna ze służących.
    – Doprawdy? – Spojrzałam na nią ze zdumieniem. – Jeszcze niedawno złościłaś się na nią, kiedy zrugała nas za tort marcepanowy.
    – Złościłam? Na Mariettę? Ależ skąd!
    – Przecież… mówiłaś, że…
    – Miałam na myśli Florę.
    Pozostałe służące włączyły się do dyskusji.
    – Marietta to dobra dziewczyna. To tej drugiej nie możemy znieść.
    – Ale ona umizguje się do wszystkich mężczyzn…?
    – To właśnie Flora Mørne!
    – Co? – Nie mogłam zrozumieć. – Marcus wspominał o femme fatale, więc z pewnością chodziło mu o Mariettę?
    – Gdzie tam! To Flora zyskała sobie taką sławę.
    – I to Flora zalecała się do pana Fernéra i doprowadziła panią Fernér do płaczu?
    – Tak.
    – No ale Marcus ma się ożenić z Mariettą?
    – To niemożliwe – roześmiały się chórem. – Oni są bliźniętami.
    Bliźniętami?
    Przenosiłam wzrok z jednej na drugą.
    – Chcecie więc powiedzieć, że Marcus żeni się z tą odrażającą…?
    – Florą Mørne, tak. Coś się za tym kryje. Oszukano go, czy też zmuszono do tego związku.
    Potrząsnęłam głową.
    – Więc wszystko pomieszałam. W głowie mi się nie mieści, że ktoś mógłby zakochać się we Florze…
    Marcus… Wcale się w niej nie zakochał. Nie znosił jej. I choć to absurdalne, zrobiło mi się lżej na duszy.
    Pomogłam przy zmywaniu, mimo że nie należało to do moich obowiązków. Nie mogłam uspokoić rozbieganych myśli.
    – Nie rozumiem jeszcze jednej rzeczy… Sądziłam, że Marietta jest córką pułkownika Lehbecka?
    – Ależ skąd! Jest jego żoną.
    – Wyszła za mąż za starego człowieka?
    – I co z tego? To mężczyzna z klasą – odparła jedna z pomocnic. – Wygląda na to, że są szczęśliwi.
    Nie skończyłyśmy zmywać, kiedy zjawiła się pani Fernér i zabrała mnie ze sobą. Miała zamiar urządzić herbatkę dla pań za parę dni i chciała zapytać o radę.
    Pozostałych gości nie zobaczyłam, słyszałam jedynie ich głosy w przyległych pokojach.
    Pani Fernér zapłaciła mi tego samego wieczora. Zanim zdążyłyśmy zakończyć rachunki, służba kuchenna poszła już do domu. Przyszło mi więc znów wracać samotnie, ale nie miało to większego znaczenia. Nie bałam się ciemności, a mój dom leżał niedaleko.
    Letnia noc była jasna i ciepła. Z rozkoszą oddychałam rześkim powietrzem. Wiedziałam, że matka nocuje u Gyldenbrandów, więc nie miałam się do kogo spieszyć.
    Szłam pogrążona w myślach o Marcusie i Florze, kiedy usłyszałam za sobą szybkie kroki. Ktoś biegł, choć pora była co najmniej dziwna na bieganie.
    Przyspieszyłam instynktownie. W tych krokach czaiła się ukryta groźba, odgadywałam to i ogarniał mnie coraz większy strach. Miałam nikłą nadzieję, że usłyszę głos Marcusa, że to on mnie goni, by odprowadzić do domu. Nikt jednak się nie odezwał.
    Moja przewaga zmalała i nagle ciężka dłoń zamknęła się na moim ramieniu. Wyrwałam się z krzykiem, lecz potknąwszy się o krawężnik, upadłam i zraniłam w kolano. Sparaliżowana strachem, w ogóle nie poczułam bólu.
    Mężczyzna skoczył na mnie, usiadł mi okrakiem na plecach i złapał za gardło. Krzyknęłam rozpaczliwie i w tej samej chwili znów usłyszałam kroki. Tym razem to był Marcus!
    Warknął gniewnie na napastnika i uścisk na mojej szyi zelżał. Marcus uderzył mężczyznę ze wściekłością, a ten chwiejnym krokiem rzucił się do ucieczki. Podnosząc się z ziemi, ujrzałam przelotnie jego twarz.
    Marcus nie uznał za stosowne ruszać w pogoń. Nachylił się z troską nade mną.
    – Co z tobą, Annabello? Przepraszam, powinienem był wcześniej wyjść z domu. Tylko że ona się domyśliła…
    – Oczywiście, że się domyśliła – przerwałam mu. – Ja też nie życzyłabym sobie, by mój narzeczony odprowadzał inną.
    – Flora nie jest moją narzeczoną – odrzekł zdecydowanie. – Jestem ofiarą niemiłosiernego losu i niedorzecznej tradycji rodzinnej. Co z tobą? Jesteś ranna?
    – Otarłam sobie jedynie kolano.
    – Zdaje się, że chciał cię udusić!
    – Na to wyglądało. Dziękuję za ratunek.
    – Znasz go?
    – Tak. A właściwie nie. To on dał mi wczoraj ten świstek papieru. – Ruszyłam w dół ulicy. – Nie mam jednak pojęcia, kim jest ten człowiek.
    Dotarliśmy pod dom. Zatrzymałam się.
    – Tutaj mieszkam – rzuciłam lekko. – Dziękuję za towarzystwo.
    – Piękny dom – stwierdził z niejakim zdziwieniem i pomógł mi otworzyć furtę.
    – Tak. Mój ojciec był rajcą miejskim – wyjaśniłam, wpuszczając go do środka. – Po jego śmierci matka nie chciała pozbywać się domu, więc zaczęła najmować się do pracy, by go zatrzymać. Cieszę się, że jej się to udało. – Odwróciłam się do Marcusa. – Musisz już iść. Dziękuję za pomoc…
    Nie doszłam jeszcze do siebie po tym nieprzyjemnym zdarzeniu i Marcus to zauważył.
    – O, nie – odrzekł stanowczo. – Nie odejdę, póki nie nabiorę pewności, że jesteś bezpieczna.
    – Splamisz moje dobre imię i reputację, jeśli nie odejdziesz – ostrzegłam. – Jestem sama, matki nie ma w domu.
    – Nikt nie wie, że tu jestem – droczył się ze mną. – Ulica była pusta, a ja wyjdę stąd niezauważenie. Pozwól mi zająć się raną. Przy okazji porozmawiamy spokojnie o tym zdarzeniu.
    Wstrzymałam oddech.
    – W takim razie obmyję kolano – oznajmiłam szybko. – Zaraz wracam.
    – Nie, nie! Trzeba to zrobić odpowiednio! Nie lękaj się. Przez myśl mi nie przeszło, by nastawać na twoją cześć. To nie w moim stylu. – Rzucił mi krótkie spojrzenie. – W twoim zresztą też nie.
    Skinęłam słabo głową.
    – Zaprowadź mnie do swego pokoju – poprosił.
    Z Marcusem czułam się bezpiecznie, a tego właśnie mi było trzeba, bo wciąż nie mogłam dojść do siebie po wstrząsie. Zresztą miał rację, nikt nas nie widział. Chyba że… Chyba że Flora wpadnie na pomysł, by go poszukać…
    Myśl o Florze wzbudziła we mnie ducha przekory. Niech go sobie szuka…
    – Chodź – powiedziałam – pokażę ci drogę.
    Usiadłam na łóżku zasłanym ładną białą kapą. Pokój był wysprzątany i pachniał czystością.
    – Zejdę do kuchni i zagotuję wodę – stwierdził Marcus. – Zrobić ci kawy? A może… – Zawahał się.
    Zrozumiałam jego wahanie. Kawa była luksusem zastrzeżonym dla bogatych i szlachetnie urodzonych. Gdzież jednak szukać kawy jak nie w domu kucharki? Oprócz zapłaty dostawałyśmy często trochę ziaren. Kiedy wyjaśniłam to Marcusowi, uśmiechnął się ciepło i ruszył do kuchni.
    Po jego wyjściu podciągnęłam spódnicę i przyjrzałam się ranie. Nie była groźna, lecz bolesna.
    Puściłam z przestrachem skraj sukni, kiedy tuż nad moją głową zabrzmiał głos Marcusa.
    – Nie wygląda tak źle. Nie… nie wstydź się, bo nie będę ci mógł pomóc.
    Uklęknął przy mnie i zbadał zadrapanie w świetle lampy. Byłam bliska omdlenia z zażenowania, ale zmusiłam się, by siedzieć w bezruchu. Marcus dotykał mego kolana z niezwykłą ostrożnością i delikatnością. Powoli budziłam się z szoku, do oczu napłynęły łzy. Przełknęłam ślinę, nie chciałam płakać.
    – Nie zdążyłeś wyjaśnić mi, co oznacza słowo „Aldebaran” – powiedziałam, kiedy czekaliśmy, aż woda się zagotuje. Byłam zadowolona, że udało mi się znaleźć neutralny temat rozmowy.
    – Nie, masz rację. W tym wypadku słowo musi mieć jakieś specjalne znaczenie, skoro napadł cię ten sam człowiek… Tylko jakie?
    Marcus zamyślił się na chwilę, zaraz jednak przyniósł wodę i zaczął przemywać moje kolano.
    – Aldebaran to nazwa gwiazdy w konstelacji Byka – zaczął – ale trudno przypuszczać, by miało to jakiś związek ze sprawą. Może chodzi o gospodę, statek, konia, jakiś kamień szlachetny… Cokolwiek. Aldebaran znaczy po arabsku „iść za kimś”.
    Znów pogrążył się w myślach.
    – To, co najbardziej mnie niepokoi, to…
    – Tak?
    – … to, że może chodzić o kryptonim spisku. A wtedy sytuacja stanie się naprawdę niebezpieczna.
    Spojrzałam nań pytająco, ale Marcus nie dodał ani słowa.
    – Dlaczego więc mnie napadnięto?
    – To proste. Mężczyzna wziął cię za kogoś innego. Mówiłaś, że zatrzymałaś się pod latarnią, by poprawić podwiązkę.
    – Sądzisz więc, że wziął mnie za ulicznicę?
    – Tak. Kogo spotkałaś w chwilę później?
    – Dziewkę uliczną!
    Marcus skinął głową.
    – Kartka była przeznaczona dla niej. Rozpoznałaś ją?
    Zawahałam się.
    – Nie… nie sądzę. Ale… dlaczego miałby wręczać kartkę ulicznicy?
    – Nie wiadomo, czy nią była. Przyznasz jednak, że kobiecie nietrudno wcielić się w tę rolę?
    – Tak – odrzekłam – każda może zdobyć się na odrobinę wulgarności. A tamta była wulgarna aż do przesady.
    Marcus nie odpowiedział, tylko kończył opatrunek.
    – Nie chcę być niedyskretna – zaczęłam ostrożnie – ale nie potrafię powściągnąć ciekawości…
    Uśmiechnął się.
    – By się dowiedzieć, co połączyło mnie z tym potworem, Florą Mørne? O to ci chodzi?
    – Tak…
    – Miałem nadzieję, że zapytasz, bo chętnie ci o wszystkim opowiem.
    Wygładził mi suknię, przyniósł kawę i rozsiadł się wygodnie. Zanim rozpoczął, zaczerpnął głęboko powietrza, jakby gotował się na coś bardzo nieprzyjemnego.

ROZDZIAŁ IV

    Dobrze nam było ze sobą w tę cichą letnią noc! Marcus siedział na jedynym krześle, jakie miałam w pokoju, ja siedziałam na łóżku. Nasz związek był czysty i piękny, połączyła nas nić sympatii i oboje czuliśmy jej magiczną siłę. Nigdy dotąd nie znałam żadnego chłopca czy mężczyzny na tyle dobrze, by zaprosić go do siebie. Jeśli się nad tym zastanowić, to w ogóle nie znałam bliżej żadnego mężczyzny. Matka zadbała o to z niezwykłą starannością!
    Na swój sposób wyprowadziłam ją w pole…
    Czy to los sprawił, że spotkałam Marcusa? Czy los chciał, by matka spędziła tę noc poza domem? Potrząsnęłam głową. Nie byłam w stanie nawet wyobrazić sobie, że zostaniemy parą. A jednak…
    Westchnęłam. Jakże pragnęłam, by ta letnia noc nigdy się nie skończyła!
    Jednak musiała się skończyć. Jej czar nie mógł trwać wiecznie, bo trzeba było dotknąć spraw, które ciążyły nam obojgu. A zwłaszcza związku Marcusa z tą straszną Florą Mørne.
    Marcus zajrzał mi głęboko w oczy i zaczął z namysłem:
    – Marietta i ja jesteśmy bliźniętami. Pewnie słyszałaś?
    Skinęłam głową.
    – Tak, służące wspominały o tym.
    – Ach, tak. Więc pewnie wiesz też, że pochodzimy z dobrej i zamożnej rodziny.
    – No właśnie!
    – Co masz na myśli?
    – Pieniądze tworzą bariery między ludźmi.
    Marcus uśmiechnął się.
    – Tę barierę łatwo przełamać. – Rozejrzał się wokół. – Po tym domu nie znać ubóstwa.
    – Nie, ale to wszystko, co posiadamy – odrzekłam. – Nie ma nic więcej.
    – Nic więcej nie trzeba – stwierdził z powagą i ciągnął: – Marietta i ja mieliśmy starszego brata, Fredricka. Pewnego dnia przyprowadził Florę i oznajmił: ta albo żadna. Było to dla nas ogromnym rozczarowaniem. Na dodatek później Flora zdołała omamić naszego ojca.
    – Kobiety nie pojmują, co mężczyźni w niej widzą – przerwałam mu.
    – Tak… Doświadczyłem na sobie jej diabelskich sztuczek! Sam na sam bywa słodka i miła. Jej frywolność i swobodne zachowanie przyciągają wielu mężczyzn, którzy dają się nabrać na wygłaszane przez nią pompatyczne akty uwielbienia i deklaracje wierności.
    Ciekawa byłam, czy Marcus też dał się nabrać, ale nie odważyłam się spytać.
    – Mój ojciec przeznaczył Fredricka innej pannie, ale pod wpływem Flory zmienił zdanie i dał im swoje błogosławieństwo – mówił Marcus. – Pułkownik Lehbeck i Marietta wpadli we wściekłość, ja zaś miałem tyle innych zajęć, że nie wziąłem udziału w tej farsie.
    – Co na to wszystko twoja matka?
    – Matka nie żyje od wielu lat – westchnął. – Wtedy zjawił się przyjaciel Fredricka i Flora nie mogła się powstrzymać, by i na nim nie wypróbować swoich wdzięków. Wypróbowała, z dobrym skutkiem, ale sprowokowała tragedię. Fredrick wyzwał przyjaciela na pojedynek i go zastrzelił. Po tym zdarzeniu już nigdy nie przyszedł do siebie. Opowiadał Marietcie, że na wieść o śmierci jego rywala w oczach Flory pojawił się wyraz triumfu. W końcu popełnił samobójstwo.
    – Och, nie… – Odruchowo dotknęłam jego dłoni. Marcus podziękował mi wzrokiem.
    – I wtedy ojciec wpadł na ten szalony pomysł – mówił dalej. – Wymyślił, że mamy wobec Flory dług do spłacenia, bowiem straciła przyszłego małżonka. Uznał, że moim obowiązkiem wobec starszego brata jest zlitować się nad tą biedną kobietą i ją poślubić.
    – Przecież to absurd!
    – Też tak uważam – Marcus uśmiechnął się gorzko. – I Marietta, i jej mąż. Lecz mój ojciec jest generałem, więc uważa, że my, niżsi rangą, powinniśmy spełniać jego polecenia.
    – I wciąż obstaje przy swoim?
    – Tak. Honor oficera i honor rodziny przede wszystkim. Trzeba ratować dziewicę w potrzebie. Choć szczerze wątpię, czy Flora jest dziewicą!
    – Nie wolno ci tak mówić!
    Marcus nie słuchał.
    – Marietta zgadza się ze mną – powiedział. – Jej mąż też.
    – Czy Marietta jest z nim szczęśliwa? – spytałam.
    – Tak, Marietta potrzebuje starszego mężczyzny. To też było małżeństwo z rozsądku, zaaranżowane przez mojego ojca, ale okazało się udane.
    – Jesteście sobie z Marietta bardzo bliscy?
    – Tak. Zawsze się dobrze rozumieliśmy.
    – A jaką rolę odgrywa Johan?
    – To po prostu jeden z moich towarzyszy, który przypadkiem znalazł się tu z nami. Zauważyłaś zapewne, że Flora umizguje się do niego. Chce wzbudzić zazdrość, bo mój chłód i obojętność drażnią ją niezmiernie.
    Skinęłam głową.
    – Co było dalej? – Nie mogłam powstrzymać ciekawości. – Kiedy zginął twój brat?
    – Ledwie parę miesięcy temu. Od tamtej chwili unikałem Flory. Nie wiem doprawdy, kto ją zabrał w tę podróż, ale widzę w tym rękę Johana.
    – Czemu jednak tak na ciebie nastaje, skoro odrzucasz jej względy?
    – Wspominałem już, że jesteśmy zamożną rodziną, a ja mam przed sobą świetlaną karierę oficerską.
    – Innymi słowy, jesteś świetną partią.
    Świeca się dopalała, więc wymieniłam ją na nową. Marcus spojrzał na mnie z zachwytem.
    – Jakże bym chciał, by wszystko wyglądało inaczej, Annabello.
    Spuściłam wzrok.
    – Dlaczego właściwie przyjechałeś do naszego miasta?
    – Nie mogę powiedzieć, jestem związany przysięgą milczenia.
    – W takim razie nie wolno ci jej łamać – odrzekłam szybko.
    – Lecz muszę porozmawiać z pułkownikiem Lehbeckiem – ciągnął z namysłem, jakby mówił do samego siebie. – Musimy zastanowić się nad znaczeniem tego słowa. To nie żarty. Ten mężczyzna usiłował cię zabić!
    Wzdrygnęłam się. Marcus mówił prawdę. Nie wątpiłam ani przez chwilę, że napastnik miał taki zamiar.
    Marcus podniósł się z krzesła. W moim pokoiku wydawał się niezwykle wysoki.
    – Muszę już iść – powiedział – choć najchętniej zostałbym na noc Ze względu na ciebie – dodał szybko. – Nie powinnaś być sama, skoro ten człowiek chodzi na wolności. Może przenocujesz w domu Fernérów?
    Potrząsnęłam głową.
    – Nie, tutaj jestem bezpieczna – oświadczyłam z przekonaniem. – Matka panicznie boi się włamywaczy, wszystko jest zabezpieczone. Nikt nie dostanie się do środka.
    Marcus nie dał się łatwo przekonać. Obszedł cały dom, upewniając się, że nic mi nie grozi.
    – Masz rację – stwierdził, wróciwszy do mnie. – Nawet mysz się nie prześlizgnie!
    Obiecał odwiedzić mnie następnego dnia i ruszył ku drzwiom, ale zatrzymał się przy nich i spojrzał na mnie przenikliwie.
    – Annabello – zaczął zdecydowanym tonem – dotąd nie przejmowałem się zbytnio Florą i zwlekałem z podjęciem decyzji. Teraz będę walczyć i nie spocznę, póki nie zwolnię się od wymuszonej na mnie obietnicy. Mam bowiem wreszcie dla kogo walczyć!
    Po tych słowach opuścił mnie. Zostałam sam na sam z pięknymi marzeniami o przyszłości.
    Następnego ranka wstałam wcześnie i poświęciłam znacznie więcej czasu garderobie i uczesaniu niż zazwyczaj. Nałożyłam nawet odrobinę różu na policzki. Moja próżność zawstydzała mnie.
    Tego ranka zależało mi jednak na dobrym wyglądzie. Jaka szkoda, że nie miałam więcej sukien. Jaka szkoda, że nie byłam piękna. Jedynie miła i uprzejma – no i zręczna w sztuce gotowania. Z takimi przymiotami daleko zajść nie można…
    Przeczuwałam, że ojcu Marcusa trudno będzie zaimponować…
    Ojciec Marcusa! Co też przychodzi mi do głowy! Własna zuchwałość przyprawiła mnie o rumieniec.
    Ranek spędziłam na sporządzaniu listy produktów, których brakowało w spiżarni, a potem postanowiłam zająć się ogródkiem. W ostatnim czasie bardzo go zaniedbałam.
    Praca sprawiała mi przyjemność, nadawała sens życiu. Lubiłam swoje zajęcia i obowiązki. Czułam jednak, że zachodzi we mnie jakaś odmiana, która budzi potrzebę kontaktu z innymi ludźmi. Trochę mnie to przerażało.
    Usłyszałam skrzypnięcie furtki i w ogrodzie pojawił się Marcus.
    – Panna na łonie natury? – spytał żartobliwie. – Ładnie się prezentujesz pośród tych wszystkich ziół!
    Uśmiechnęłam się, otrzepując dłonie z piasku. Jak dobrze było znów go ujrzeć! Zapomniałam niemal, jak bardzo jest przystojny.
    Marcus przykucnął i zaczął rwać ze mną chwasty. Spytał, czy noc minęła spokojnie, i zdał mi relację ze swych poczynań.
    – Rozmawiałem z pułkownikiem Lehbeckiem, który życzy sobie, byś poszła ze mną do domu Fernérów. Sprawa niepokoi go w najwyższym stopniu. Byłem też w mieście i przepytywałem rybaków w porcie. Nie znają statku o nazwie Aldebaran, nie słyszeli też o takiej gospodzie. Pytałem również hodowców koni, ale żadne zwierzę nie nosi takiego miana. Nikt nie słyszał tej nazwy, a wielu nie ma pojęcia, co oznacza.
    – Może chodzi jednak o gwiazdę? – zapytałam.
    – „Który postępuje za czymś…” Nie chce mi się wierzyć. Przypuszczam, że chodzi o hasło, o jakąś tajną operację. O coś bardzo groźnego!
    – Tak, zdążyłeś już dać mi to do zrozumienia.
    Marcus uśmiechnął się.
    – Wybacz mi, że wyrażam się tak zagadkowo – powiedział i dodał lekkim tonem: – Popatrz, już nie ma żadnych chwastów!
    – Nie, zostały same osty.
    – Doprawdy? A ja myślałem, że to karczochy! – odrzekł niewinnie i oboje wybuchnęliśmy śmiechem.
    Zostawiłam matce karteczkę, w której wyjaśniłam powody mej nagłej wizyty u państwa Fernérów. Każdy krok naszego spaceru sprawia mi radość, szłam bowiem u boku Marcusa. Kochałam go. Naprawdę. Nie minęły jeszcze trzy dni, a ja już go kochałam!
    Nie wiedziałam, co dostrzegał we mnie, byłam przecież taka zwyczajna i przeciętna. Czułam jednak, że przypadliśmy sobie nawzajem do gustu w tej samej chwili, gdy nasze spojrzenia spotkały się w otwartych drzwiach jadalni. Ta myśl mnie cieszyła.
    Powitała nas pani Fernér, ubrana w strój do jazdy konnej. Miała podkrążone i opuchnięte oczy, ale zdobyła się na słaby uśmiech, wskazując nam drogę do pułkownika Lehbecka. Pułkownik nie był sam, towarzyszył mu Johan i jeszcze jeden mężczyzna. Johan posłał mi swój zdawkowy, lekko protekcjonalny uśmiech.
    W milczeniu wysłuchali mojej relacji, chwilami spoglądali po sobie znacząco. Wręczyłam pułkownikowi karteczkę z tajemniczym słowem. Potem wzięto mnie w krzyżowy ogień pytań. Zmysł obserwacji słabnie znacznie, kiedy leży się plackiem na ziemi, nie byłam więc w stanie dodać zbyt wiele do swej opowieści.
    – Z pewnością nie jest palaczem – rzuciłam ochoczo, rada, że mogę pomóc. – Poznałabym od razu, bo nie znoszę dymu tytoniowego…
    Zamilkłam raptownie, a zakłopotany pułkownik zgasił fajkę. Zaczerwieniłam się po same uszy i spojrzałam na Marcusa. Z trudem utrzymywał powagę.
    Pułkownik odsunął fajkę i popielniczkę na bok.
    – Ten człowiek spytał cię więc o statek do Trelleborga? – zaczął, wpatrując się we mnie. – Ktoś inny podałby godzinę odjazdu lub powiedziałby, że jej nie zna. Co ty odrzekłaś? Ze między Ystad a Trelleborgiem nie kursują statki. Zła odpowiedź. I co się dzieje? Dostajesz kartkę z tajemniczym słowem. Jaki stąd wniosek, moi panowie?
    – Że Annabella przypadkiem udzieliła oczekiwanej odpowiedzi – wtrącił Marcus. – Tak brzmiał odzew.
    – Właśnie! Nikt w Ystad nie odpowiedziałby w ten sposób, bo wszyscy wiedzą o rejsach do Trelleborga. – Pułkownik chrząknął. – Hm, wszyscy z wyjątkiem Annabelli… A więc kobieta, dla której kartka była przeznaczona, nie pochodzi stąd. Mężczyzna jest też przybyszem, skoro Annabella go nie zna. Wydaje jej się, że zdołałaby rozpoznać kobietę, która może być zamieszana w tę historię, ale nie jest tego pewna. Musimy zebrać te wątłe ślady i zobaczyć, dokąd nas zaprowadzą.
    – Jedna rzecz mnie niepokoi – odezwał się ten drugi, starszy mężczyzna. – Skąd napastnik wiedział, że Annabella będzie wracać o tak późnej porze?
    – Mógł po prostu cierpliwie czekać.
    – Dlaczego jednak chciał mnie… skrzywdzić? – spytałam. Słowo „zabić” nie przeszłoby mi przez gardło.
    – Bo przez pomyłkę przekazał ci ważną informację. Próbował więc cię usunąć, zanim zdążysz zainteresować tym innych.
    – Proszę mi wybaczyć zbytnią ciekawość – zaczęłam ostrożnie – ale chciałabym wiedzieć, o co w tym wszystkim chodzi. Co panów tak niepokoi?
    Mężczyźni wymienili spojrzenia. Pułkownik chrząknął i skinął głową.
    – Możemy jedynie powiedzieć – odrzekł – że w Szwecji panuje zamęt. Obecny porządek ma wielu przeciwników, a jest pośród nich sporo ludzi o niepohamowanej żądzy władzy. Wysłano nas zatem wcześniej, byśmy przygotowali miasto na… pewne wydarzenie.
    – Pani Fernér wspominała, że za dwa tygodnie spodziewa się wizyty – domyśliłam się.
    – To prawda – potwierdził pułkownik z uśmiechem. – Mamy nadzieję, że zechcesz wtedy znów zabłysnąć swym kunsztem kulinarnym.
    – Dziękuję – odpowiedziałam zawstydzona – ale zapewne zjawię się z matką.
    Pułkownik pokiwał głową i odwrócił się w stronę Marcusa i Johana.
    – Zostaniecie w Ystad – polecił. – Ja ruszam do Malmø, informujcie mnie o wszystkim. Miejcie oczy i uszy otwarte i pilnujcie Annabelli!
    Marcus skinął głową i wyprowadził mnie do przedpokoju.
    – Marietta chce się z tobą widzieć – oznajmił. – Chodź ze mną.
    Weszliśmy do saloniku. Na nasz widok piękna bliźniacza siostra Marcusa zbliżyła się z otwartymi ramionami.
    – Nareszcie! – rzuciła z uśmiechem. – Nareszcie Marcus znalazł odpowiednią dziewczynę. Trudno o lepszą kandydatkę, Annabello. Mówi o tobie bez przerwy, więc jeśli tylko dobrze rozegrasz tę partię… – Roześmiała się. – Natura obdarzyła cię urodą, a talent kulinarny jest niewątpliwą zaletą, więc…
    Oblałam się rumieńcem.
    – Pamiętaj, że razem z Wilhelmem jesteśmy po twojej stronie – dodała. – Wilhelm to mój mąż. Zrobimy co w naszej mocy, by uwolnić Marcusa od tej pijawki. Nasz ojciec jest głupcem! Uwierzył, że Flora to wzór cnót. Ta podła, podstarzała ladacznica!
    – Marietto! – Marcus bezskutecznie usiłował nadać głosowi ostre brzmienie.
    – Gdyby ojciec nie miał swoich lat – Marietta nie dała się zbić z tropu – to pewnie sam by ją poratował. Ale…
    Przerwała raptownie, bo w pokoju zjawiła się pani Fernér. Na widok Marcusa chciała się cofnąć, ale Marcus zaprosił ją do środka. Twarz pani Fernér nosiła ślady łez.
    – Co się stało, Lito? – Marietta objęła ją ramieniem.
    – To wstrętne! Takie poniżające… – Pani Fernér potrząsnęła głową. – Wszyscy mieli wybrać się na konną przejażdżkę, wszyscy poza mną i moim mężem. A teraz ta okropna kobieta postanowiła zostać w domu, a mój mąż chce mnie nakłonić do wyjścia. Wiadomo dlaczego…
    Marietta chwyciła się za głowę i jęknęła.
    – Och! Rozbolała mnie głowa – krzyknęła z przesadą. – Ja też zostanę w domu.
    – A ja zamierzałem udzielić Annabelli lekcji francuskiego – dodał szybko Marcus, puszczając do mnie oko.
    – Tak, zostajemy – pojęłam w lot.
    Oczy pani Fernér rozbłysły w ostrożnym uśmiechu.
    – Jedź, Lito – powiedziała Marietta. – Zadbamy, by ani na sekundę nie zostali sami. Bądź spokojna!

ROZDZIAŁ V

    Całe towarzystwo ruszyło zwiedzać okolice Ystad i w domu zapanowała cisza. Stałyśmy z Mariettą przy oknie, przypatrując się, jak pan Fernér pomaga małżonce dosiąść wierzchowca. Pani Fernér wydawała się zalękniona, niepewnym ruchem przytrzymywała kapelusz na głowie. Jej mąż popatrywał na nią wzrokiem, w którym ulga przeplatała się z chytrością i poczuciem winy. Winy zresztą było w tym spojrzeniu najmniej!
    Pani Fernér pomachała mężowi i dołączyła do reszty. Pan Fernér nie zadał sobie trudu, by odwzajemnić gest pożegnania, i spiesznie wszedł do domu.
    – Teraz! – szepnęła Marietta.
    Wyślizgnęłyśmy się z pokoju i stanęłyśmy u szczytu schodów, spoglądając w dół. Flora czekała w sieni, twarz wykrzywiła w zachęcającym uśmiechu.
    – A więc? – usłyszałyśmy głos pana Fernéra. – Czujesz się lepiej?
    – Dużo lepiej – szepnęła, patrząc na niego uwodzicielsko. – Pewnie zaszkodziło mi coś z wczorajszego obiadu. Te dziewki kuchenne nie grzeszą czystością…
    Otworzyłam usta, lecz w tej samej chwili dłoń Marcusa zacisnęła się na mojej, więc się nie odezwałam. Flora wzięła pana Fernéra pod rękę i razem skierowali się do dużego salonu.
    Marietta mrugnęła do nas i ruszyła w dół schodów, jęcząc głośno:
    – Och! Ta straszna migrena!
    Flora i pan Fernér odwrócili się gwałtownie i spojrzeli na nią z zaskoczeniem.
    – Nie pojechałaś z tamtymi? – spytała Flora lodowatym tonem.
    – Nie, potwornie boli mnie głowa – odpowiedziała Marietta, dramatycznym gestem przykładając dłoń do czoła.
    Pan Fernér machnął ręką z irytacją.
    – Sprawdź w spiżarni – rzucił kwaśnym tonem – Lita trzyma jakieś środki w komodzie po prawej stronie. A potem się połóż. Albo idź na spacer. Świeże powietrze dobrze robi na ból głowy.
    – Tak też zrobię – zaszczebiotała Marietta. – Jak to dobrze, że i ty się lepiej czujesz, Floro! Jeśli ruszysz od razu, z pewnością dogonisz pozostałych gości.
    – O, nie, nie powinnam się dziś przemęczać – odrzekła Flora, przybierając minę cierpiętnicy. – Ty powinnaś jednak się przejść. Lub przespać. Zadbamy, by nikt ci nie przeszkadzał.
    Marietta cofnęła się w głąb salonu, pociągając za sobą Florę i pana Fernéra. Gdy tylko zniknęli nam z oczu, zbiegliśmy z Marcusem na dół i weszliśmy ukradkiem do biblioteki. Zasiedliśmy przy jednym ze stołów i pogrążyliśmy się w podręcznikach do nauki francuskiego.
    Marietta zniknęła w spiżarni.
    Liczyliśmy na to, że para zechce poszukać spokojnego miejsca na schadzkę. I rzeczywiście, w chwilę później stanęli w drzwiach biblioteki, spoglądając na nas z niepomiernym zdumieniem.
    Flora rozdziawiła usta. Nie wyglądała zbyt apetycznie.
    – Wy też zostaliście?
    – Tak – powiedział Marcus. – Pani Fernér pozwoliła łaskawie, bym udzielił pannie Annabelli kilku lekcji francuskiego, zwłaszcza w zakresie słownictwa kulinarnego. Najwspanialsze książki kucharskie wyszły spod pióra Francuzów. Wybraliśmy ten moment, by nikomu nie przeszkadzać.
    – Dziewka kuchenna na salonach!
    – Nie należy wyrażać się lekceważąco o uczciwym zajęciu – odrzekł sucho Marcus. – Poza tym, choć nie ma to w tej chwili żadnego znaczenia, wiedz, że Annabella nie jest dziewką kuchenną. – Uniósł jedną brew. – Ojciec prosił przekazać ci pozdrowienia, Floro. Niepokoi się o ciebie i twoje… dobre imię.
    – Ach, tak?
    – Uważa, że ostatnimi czasy zbytnio gustujesz w towarzystwie mężczyzn.
    Flora zesztywniała.
    – Dostałam wczoraj list od twego ojca – oświadczyła. – W ogóle o tym nie wspomina.
    Spojrzałam na Marcusa. Z pewnością blefował, ale Flora nie była pewna swego.
    – Nic na to nie poradzę, że panowie lgną do mnie – ciągnęła. – Mimo to jestem porządną i przyzwoitą kobietą, więc nie masz się czego obawiać. Ojciec powinien zwrócić baczniejszą uwagę na to, z kim ty przestajesz! – dodała, obrzucając mnie zimnym wzrokiem.
    – Być może! – rzucił wesoło Marcus. – Słuchajcie… Skoro jest nas czworo, może zagramy partyjkę?
    – Nie, dziękujemy, nie chcemy przerywać waszego słodkiego tête – à – tête.
    Wycofali się. Pan Fernér nie odezwał się ani słowem, ale poczerwieniał i sprawiał wrażenie zakłopotanego.
    Spojrzeliśmy po sobie. Co mieliśmy zrobić? Zaświtała mi w głowie pewna myśl.
    – Proszę pana! – krzyknęłam, wybiegając za nim.
    Zatrzymał się z ponurym wyrazem twarzy.
    – Słucham? – spytał z godnością. Coraz mniej go lubiłam.
    – Chodzi… o mojego ojca – zaczęłam. – Był w pana wieku i zawsze się dobrze o panu wyrażał, jako o dobrym przyjacielu i szlachetnym człowieku. Przed śmiercią bardzo chorował, a pańska wierna przyjaźń była mu wielkim pocieszeniem.
    – Hm! – chrząknął pan Fernér. – Doprawdy?
    Czynił wysiłki, by przypomnieć sobie, cóż takiego uczynił dla mego ojca. Wiedziałam jedynie, że go znał.
    – Chciałam podziękować za wszystko – dodałam, obrzucając go spojrzeniem pełnym wdzięczności i podziwu.
    Moje słowa wywarły na nim pewne wrażenie. Rysy jego twarzy złagodniały.
    – Hm… – chrząknął ponownie, tym razem z zażenowaniem. Musiałam obudzić w tym człowieku resztki dumy i sumienia. To z pewnością nie ułatwi Florze zadania!
    Zadowolona wróciłam do Marcusa, który czekał na mnie w bibliotece.
    Flora i pan Fernér zniknęli w drzwiach salonu, a my z Marcusem pospieszyliśmy tą samą drogą, by podsłuchać ich rozmowę w sieni. Teraz para była w zupełnie odmiennym nastroju.
    – Proszę się nimi nie przejmować – usłyszałam głos Flory. – Nic nie znaczą!
    – Dajmy sobie jednak spokój – odpowiedział pan Fernér.
    – Jaka szkoda – zaszczebiotała Flora. – Tak się cieszyłam na rozmowę z panem! Rzadko można spotkać mężczyzn pańskiego pokroju. Takich inteligentnych i niepospolitych…
    Marcus posłał mi zrezygnowane spojrzenie.
    Flora dodała coś jeszcze, czego nie zrozumieliśmy. Przechyliłam się przez poręcz i ujrzałam, jak bierze pana Fernéra pod rękę. Przypominała pająka, który stara się omotać swą ofiarę. Niemal hipnotyzowała go wzrokiem, on zaś toczył walkę z samym sobą.
    – Chodź – zdecydował. – Pójdziemy do mego pokoju!
    Wpadliśmy w panikę. Co teraz?
    Marietta była szybsza. Musiała usłyszeć te słowa, bo kiedy Flora i pan Fernér znaleźli się na piętrze, dobiegł nas jej beztroski głos.
    – Czy mogę pożyczyć przybory do szycia? Koronki w mojej koszuli nocnej się naddarły.
    Pan Fernér sapnął z wściekłością, Marietta jednak nie dała się zbić z tropu.
    – A co z pańską przepukliną? Ostatnio ponoć dawała się panu we znaki, tak przynajmniej twierdzi Lita…
    – Dość! – syknął gniewnie pan Fernér. – Idziemy stąd, Floro. To istny dom wariatów!
    – Wezmę tylko kapelusz – powiedziała szybko Flora. Wyglądała, jakby miała pęknąć ze złości.
    – Co robimy? – spytałam Marcusa.
    – Zostaw to mnie – odrzekł z uśmiechem triumfu. – Czas na popisowy numer!
    Przestraszyłam się nie na żarty i z niepokojem śledziłam go wzrokiem, kiedy schodził po schodach. Pan Fernér czekał na Florę, która nie zdążyła jeszcze wrócić z kapeluszem.
    – Miło z pańskiej strony, że zajmuje się pan Florą – zaczął Marcus uprzejmie. – Wiem, że poświęcam jej zbyt mało czasu, ale jak pan zapewne się domyśla, mam pewne obiekcje co do jej osoby.
    – Tak? Nie bardzo pojmuję?
    – Ależ, drogi panie. Pamięta pan z pewnością, że mój brat się zabił?
    – W efekcie pojedynku…
    – Pojedynek nie ma tu nic do rzeczy. Winna jest Flora. Nie może żyć bez mężczyzn, dlatego właśnie nabawiła się francuskiej choroby. O tym pan, rzecz jasna, słyszał. To żadna tajemnica. Była nieostrożna, zadała się z pewnym marynarzem. Mojego brata strasznie to dotknęło, a kiedy zabił w pojedynku najlepszego przyjaciela, stracił ochotę do życia.
    – Flora twierdzi, że bili się o nią.
    – Cóż… nie dziwię się. – Po głosie Marcusa poznawałam, że się uśmiecha. – Wszyscy wiedzą, że Flora musi czuć się ubóstwiana. Prawda zaś jest taka, że mężczyźni jej unikają ze względu na jej niewielki… nazwijmy to blessure d’amour. Dziękuję panu raz jeszcze. To może tchórzostwo z mojej strony, ale postawiłem warunek, że nie ożenię się z nią, póki nie wyzdrowieje. Z tego właśnie względu zwlekamy ze ślubem.
    W sieni rozległy się kroki Flory, więc Marcus szybko się oddalił.
    – Jestem gotowa – oznajmiła. – Ruszamy?
    – Co? Och… – Pan Fernér sprawiał wrażenie, jakby zbudził się z koszmarnego snu. – Nie… Obawiam się, że musisz wybrać się sama. Przypomniałem sobie, że czeka na mnie mnóstwo korespondencji.
    – A więc zostanę z tobą.
    – Nie, idź! – powiedział z irytacją. – Wyjdź na świeże powietrze. Jesteś taka blada!
    Po tych słowach zniknął w drzwiach gabinetu, zatrzaskując za sobą drzwi.
    Pobiegliśmy do Marietty. Na nasz widok podniosła kciuki w górę i wszyscy troje wybuchnęliśmy śmiechem.
    – Czy to prawda, że Flora choruje? – spytałam Marcusa,. Było mi jej trochę żal.
    – Jeśli dotąd nie zachorowała, to ma dużo szczęścia – odrzekł sucho.
    Marcus odprowadził mnie do domu. Musiałam wracać i chętnie zgodziłam się, by mi towarzyszył. Twierdził, że nie lubi, gdy chodzę sama. Nawet w biały dzień!
    Matka była już w domu. Na mój widok odetchnęła z ulgą, ale nie okazała zadowolenia.
    – Annabello! Gdzie się podziewałaś? – spytała surowym tonem. – Nie jesteś sama? Z mężczyzną?
    Przedstawiłam jej Marcusa. Stopień porucznika zrobił na niej wrażenie. Z miejsca jednak stała się podejrzliwa. Czytałam w jej oczach jak w księdze: skandale, nieślubne dzieci, plotki…
    – Głośno mówi się, że po Ystad grasuje przestępca – powiedział spokojnie Marcus – pozwoliłem więc sobie odprowadzić pani córkę do domu. Jest zbyt piękna i uczciwa i zbyt dobrze gotuje, by narażać ją na niebezpieczeństwo.
    – Więc tak… – Matka wyglądała na zdezorientowaną.
    – Annabella przygotowała najwspanialszy posiłek, jaki zdarzyło się nam jeść. Prawdziwy z niej skarb!
    – Rozumiem… – Matka wyprostowała się i spojrzała na mnie ostrym wzrokiem. – Annabello, zapomniałaś, że mamy dziś piec chleb?
    Rzeczywiście! Na śmierć zapomniałam.
    Marcus pożegnał się w chwilę później. Zaczęłam za nim tęsknić, zanim doszedł do drzwi. Matka nie dała mi jednak wiele czasu na myślenie, tylko zaprzęgła do pracy. Sama miała jakąś sprawę do załatwienia.
    Długo jej nie było. Wróciła zła, powiem więcej, zszokowana!
    Złożyła wizytę w domu Fernérów, gdzie powiedziano jej, że przerastam ją w sztuce kulinarnej. Te plotkarki z kuchni wygadały jej wszystko.
    Pocieszałam ją, jak mogłam, tłumaczyłam, że brak mi jej pewności i doświadczenia, ale matka nie mogła dojść do siebie.
    – Wiesz, czego jeszcze się dowiedziałam? – spytała ostro.
    – Nie…
    – Że ty, moja córka, którą wychowywałam na przyzwoitą dziewczynę, zadajesz się z mężczyzną obiecanym innej kobiecie!
    – To też usłyszałaś od kucharek? – zapytałam sucho.
    – Nie… To znaczy, one mówiły, że porucznik Dalin jest taki przystojny, że przyszedł do kuchni i nie mógł od ciebie oczu oderwać. Annabello, to nie przystoi!
    – Mamo…
    – Milcz! Wracając natknęłam się na pewną młodą damę. Spytała, kim jestem, a kiedy się przedstawiłam, opowiedziała mi straszne rzeczy!
    Matka zaczęła płakać.
    – Ta biedna kobieta była załamana, choć starała się dzielnie panować nad sobą. Panna Mørne, tak się nazywa, młoda i sympatyczna. Złożyła mi wyrazy ubolewania i miała powód po temu. Ponoć zwabiłaś jej przyszłego męża do naszego domu w środku nocy! Annabello, nie znajduję słów! Co za wstyd!
    – To nieprawda!
    Matka nie słuchała.
    – Wiesz, co jeszcze powiedziała? – ciągnęła bezlitośnie. – Przyjechał ojciec porucznika, generał Dalin, i wpadł we wściekłość. Zabronił synowi spotykać się z tobą! A ty masz zakaz opuszczania domu! Dopóki ten porucznik, ten… uwodziciel, nie wyjedzie!
    Łzy napłynęły mi do oczu. Byłam tak roztrzęsiona, że wyciągając chleb z pieca, niezręcznym ruchem odwróciłam go spodem do góry. Przeraziłam się.
    Bochenek odwrócony w piecu wróżył czyjąś rychłą śmierć!

ROZDZIAŁ VI

    Na nic się nie zdały moje wyjaśnienia, matka nie chciała mnie wysłuchać. Flora Mørne była sympatyczną i porządną kobietą, ze wszech miar godną zaufania. A ja zadawałam się z obcym mężczyzną!
    Powtarzała w kółko te oskarżenia, aż rozbolała mnie głowa.
    Na co jednakże mogłam liczyć? Że poślubię Marcusa któregoś dnia? Niewyobrażalne. Lepiej zakończyć ten romans, zanim będzie za późno. Nigdy nie zostaniemy parą, musiałam to sobie wreszcie jasno uprzytomnić. On, syn generała, ze świetlaną przyszłością przed sobą, i ja, zubożała córka szanowanego ojca, która musiała zarabiać na życie pracą dla innych. Na dodatek, w kuchni. Szacunek mieszkańców Ystad nie znaczył wiele w kręgach sztokholmskiej socjety!
    Rozsądek podpowiadał mi, że najwyższy czas przerwać ten związek.
    Co chwila jednak łzy napływały mi do oczu, odwracałam się wtedy tyłem do matki, by nie zauważyła, że płaczę. Tak minęły dwa długie dni.
    Trzeciego dnia ktoś złożył nam wizytę.
    Byłam zajęta właśnie niewdzięczną robotą – gotowaniem mydła. Z przedsionka dobiegł mnie głos matki, zaskoczony i rozradowany:
    – Toż to pani Lehbeck we własnej osobie! Proszę wejść! Nieporządek u nas, córka gotuje mydło. Bardzo proszę do salonu…
    Marietta! Serce zabiło mi mocniej. Obtarłam dłonie.
    – Dziękuję, lecz długo nie zabawię – odrzekła Marietta. – Widzi pani, bardzo nam wszystkim brakuje pani córki, taka z niej miła i słodka istota. Zaprosiłam ją na wczorajszy wieczór, ale się nie zjawiła. Może jest chora?
    Niewinne kłamstewka należały do stałego repertuaru Marietty.
    – Doprawdy… nie wiedziałam – usłyszałam głos matki. – Zaprosiła pani moją…
    – Mogę z nią porozmawiać?
    – Rzecz jasna. Annabello!
    Zanim zdążyłam otworzyć usta, Marietta wkroczyła do pralni.
    – Tu jesteś – uśmiechnęła się. – Niepokoiliśmy się o ciebie. Czemu nie przyszłaś?
    Spojrzałam bezradnie na matkę, która poczuła się zmuszona do odpowiedzi.
    – To moja wina – stwierdziła przepraszającym tonem. – Może źle zrozumiałam, ale wydawało mi się, że Annabella była na tyle zuchwała, by… zalecać się do mężczyzny i… – jąkała się, zakłopotana.
    Marietta odrzuciła w tył głowę i roześmiała się serdecznie.
    – Annabella zuchwała! Gdyby wszyscy byli do niej podobni, świat byłby znacznie przyjemniejszym miejscem. Jeśli zaś chodzi o mego brata, porucznika Dalina, to nie jest on ani zaręczony, ani związany w jakikolwiek sposób.
    Matka spoglądała po nas zmieszana.
    – Lecz… panna Mørne twierdziła, że… i była taka przekonująca…
    – Obrzucanie innych błotem należy do ulubionych zajęć panny Flory Mørne – oświadczyła Marietta oschłym tonem. – Jest wściekła na mojego brata za to, że odrzuca jej względy. Nie wątpię, że z najwyższą rozkoszą oczerniła pani córkę, bo domyśla się, jakie uczucia mój brat żywi wobec Annabelli.
    Matka wciąż trwała przy swoim.
    – Nadal uważam, że tak się nie godzi.
    Stała w progu, jakby nie chciała zostawić mnie samą z Marietta. Marietta podeszła bliżej. Miałam wrażenie, że chce mi coś powiedzieć, gdy z udanym zainteresowaniem przyglądała się mojemu zajęciu.
    – Nigdy nie widziałam, jak robi się mydło – stwierdziła, ustawiając się plecami do mojej matki. Matka nie ruszyła się z miejsca. W końcu Marietta poprosiła ją o szklankę wody.
    – Mieliśmy dziś na obiad śledzie – wyjaśniła – i to dość słone. Bardzo chce mi się pić.
    Matka wyszła i w tej samej chwili Marietta wcisnęła mi w dłoń jakiś karteluszek.
    – Od Marcusa – szepnęła. – Ojciec wysłał go do Trelleborga, by nie pozostawał pod twoim złym wpływem – dodała z uśmiechem.
    Matka wróciła ze szklanką soku w dłoni. W chwilę później Marietta się pożegnała.
    – Czy Annabella mogłaby odwiedzić mnie dziś wieczorem? – spytała. – Czuję się taka samotna.
    – Hm… – Matka zawahała się. – Sama nie wiem… Nie przystoi, by dziewczyna odwiedzała dom, w którym pełno jest młodzieńców… – Zamilkła na moment, po czym dodała zdecydowanie: – Poza tym dziś wieczorem potrzebuję jej pomocy. Nie, może innym razem.
    Pokiwałam Marietcie. Bardzo się starałam, by matka nie odkryła listu schowanego w kieszonce fartucha. Jeden nieostrożny ruch mógł spowodować szelest papieru.
    Ledwie skończyłam pracę w pralni, pobiegłam na górę do mego pokoju. Nie mogłam się doczekać, kiedy otworzę list od Marcusa. Pomyśleć tylko! List od Marcusa – do mnie!
    Rozłożyłam karteczkę i zaczęłam czytać. Ręce mi drżały, nie mogłam spokojnie trzymać papieru.
    Najdroższa Annabello!
    Najdroższa… Przybliżyłam list do oczu. Najdroższa…
    Myślę, że wiesz, iż pragnąłem pożegnać się z Tobą, lecz nie miałem wyboru. Wysłano mnie do Trelleborga w trybie nagłym. Nie zamierzam się jednak poddawać, Annabello. Muszę zobaczyć się z Tobą! Jak najszybciej! Nie spocznę, póki nie będziesz moja!
    Opuściłam kartkę. Co miał na myśli? Oświadczyny czy bezwstydną propozycję? Mógłby wyrażać się jaśniej! Oświadczyny gotowa byłam przyjąć. Bezwstydnej propozycji nie. Tak przynajmniej uważałam.
    Czytałam dalej.
    Piszę ten list u Fernérów, czekając, aż przygotują mi konia do drogi. Ojciec pilnuje każdego mego kroku, więc się nie wyślizgnę. Wiem jedynie, że nie będę stacjonował w Trelleborgu przez cały czas, mam pełnić straż wzdłuż wybrzeża na zachód od Ystad W sobotę będę w Abbekås. Spotkajmy się tam w sobotę w południe. Ja przyjadę konno z Abbekås, ty z Ystad…
    Konno! Nie miałam konia, nie jeździłam od wielu lat. Przynajmniej od śmierci ojca. Zamyśliłam się. Może Marietta ma wierzchowca…
    Na wschód od Svarte leży niewielka zatoczka obrośnięta dębami, które nachylają się nad wodą. Tam się spotkamy, w biały dzień, by nie wzbudzać podejrzeń. Gdybym nie mógł przybyć, przyślę Ci wiadomość, obiecuję. Mam Ci tyle do powiedzenia.
    W sobotę? Został raptem jeden dzień! Jak miałam tego dokonać? Byłam jednak pewna, że zjawię się w Svarte, choćbym miała dotrzeć tam na piechotę!
    List kończył zwrot: Twój oddany Marcus.
    Starannie złożyłam arkusik. Papier pogiął się i zmiął, Marietta nosiła go przez kilka dni. Dla mnie jednak stanowił największy skarb, najpiękniejszą i najcenniejszą rzecz, jaką kiedykolwiek posiadałam. Ukryłam go w skrzynce z przyborami do szycia, pod luźną deseczką, gdzie przechowywałam wzory.
    W sobotę… Jutro. Matka przygotowywała na wieczór skromny obiad u bankiera Blomberga, a ja obiecałam jej pomóc. Dzień zejdzie nam zapewne na przygotowaniach.
    Gdybym jednak wstała wcześnie rano i uporała się ze wszystkim, zanim dzień zacznie się na dobre? A później poprosiła o zgodę na odwiedzenie Marietty?
    Czy matka się zgodzi? Marcusa nie było już u Fernérów, więc nie miała powodu mi odmówić. Warto przynajmniej spróbować.
    Matka nie okazała zachwytu na wieść o moich zamiarach. Skoro jednak pani Lehbeck usilnie prosi, to mogę iść…
    Cały następny ranek upłynął mi na gorączkowej pracy. Nie chciałam zawieść matki. W końcu jednak mogłam pójść do Marietty.
    Marietta zdziwiła się na mój widok. Słuchała cierpliwie, kiedy powtarzałam jej treść listu Marcusa.
    – Możesz wziąć mego konia – powiedziała, gdy skończyłam. – Rzecz jasna, że możesz!
    Miałam jeszcze sporo czasu, więc postanowiłam złożyć krótką wizytę pani von Blenk, która zamówiła u matki przygotowanie obiadu. Pochwały, jakimi mnie obdarowano u Fernérów, sprawiły, że tym razem matka mnie zleciła to zadanie, sobie pozostawiając rolę asystentki. Miałam tylko wpaść do pani von Blenk i ustalić menu.
    Byłam już przy drzwiach, kiedy nadszedł pan Fernér i poprosił mnie do gabinetu. Wymieniłyśmy z Marietta zdumione spojrzenia, po czym ruszyłam za gospodarzem, mając nadzieję, że nie zajmie mi dużo czasu.
    Fernér zlustrował mnie spojrzeniem. Zdawało mi się, że dopiero teraz dostrzegł we mnie kobietę, a nie dziewczynkę trzymającą się matczynego fartucha. Spotkałam jego wzrok. Chyba nie sądził, że jestem drugą Florą Mørne? Że jest w stanie czymkolwiek mi zaimponować…?
    – Słyszałem, że ktoś cię napadł, Annabello? – rzucił raptownie.
    – Od kogo? – odrzekłam impulsywnie. Ci, którzy o tym wiedzieli, mieli milczeć, a Fernér nie był obecny przy mojej rozmowie z Lehbeckiem.
    – To nie ma znaczenia – zniecierpliwił się. – Czy rzeczywiście zostałaś napadnięta?
    – Tak…
    – Z jakiego powodu?
    – Nie wiem.
    – Słyszałem co innego. Pomylono cię z inną osobą. Z kim?
    – Tego już naprawdę nie mogę wiedzieć. Gdybym znała prawdę, sprawa nie byłaby tak tajemnicza.
    Przybrał surowy wyraz twarzy, co mnie w ogóle nie przestraszyło. Nigdy nie darzyłam tego człowieka wielkim szacunkiem, a resztki respektu dla niego straciłam, gdy ośmieszył się zalotami do Flory Mørne.
    – Czemu nie odpowiadasz na moje pytania, dziewczyno?
    – Bo mi nie wolno – rzuciłam.
    Pan Fernér postanowił zmienić taktykę. Przechylił głowę i spojrzał na mnie przymilnie.
    – Możesz mi zaufać, Annabello. Wszak przyjaźniłem się z twoim ojcem. Pamiętam cię, jak byłaś małą dziewczynką. Siadywałaś mi na kolanach i…
    Myśl, że mogłam siedzieć na kolanach u tego człowieka, napełniła mnie obrzydzeniem.
    – Przykro mi – zaczęłam oficjalnym tonem – lecz muszę milczeć. Pułkownik Lehbeck zakazał mi rozmawiać na ten temat nawet z najlepszymi przyjaciółmi Przyjaciele mają przyjaciół i…
    Zaczerwienił się na twarzy.
    – Insynuujesz, że jestem plotkarzem?
    – Nie, za to pan uważa, że ze mnie gaduła.
    Poczerwieniał jeszcze bardziej, lecz po chwili wziął się w garść.
    – Możesz odejść, Annabello – rzekł, siląc się na uprzejmość. – Gdybyś miała jakieś… kłopoty, to przyjdź do mnie!
    Nigdy w życiu, pomyślałam. Skłoniłam się lekko i opuściłam pokój.
    Pospiesznie ruszyłam w kierunku posiadłości von Blenków. Marietta obiecała przygotować wierzchowca na mój powrót.
    Przeszłam zaledwie połowę drogi, gdy ujrzałam Florę Mørne niosącą mnóstwo pakunków. Szła niezdarnie. Od dziecka przyzwyczajana do okazywania uprzejmości podeszłam do niej i zaofiarowałam pomoc. Zbyt późno dostrzegłam, że pewien młodzieniec z Ystad najwyraźniej wpadł na ten sam pomysł jednocześnie ze mną. Na mój widok wycofał się zmieszany. Flora posłała mi wściekłe spojrzenie. Zrozumiałam w tej samej chwili, że udawała bezradność po to tylko, by przyciągnąć uwagę młodzieńca. Doprawdy, zdawała się nienasycona.
    – Witaj – powiedziałam beztrosko, usiłując nawiązać grzeczną rozmowę. – Co sądzisz o Ystad, naszej małej mieścinie?
    – Zapadła dziura – odrzekła kwaśno.
    – Uważam, że to przyjemne miejsce – nie dałam się zbić z tropu – ale rozumiem, że przyjezdni mogą tu się czuć trochę obco. Możesz mnie odwiedzić, jeśli doskwiera ci nuda. Z pewnością nie masz zbyt wielu przyjaciół…
    Flora spojrzała na mnie lodowato.
    – Dziękuję, ale nie zadaję się ze sprzątaczkami! – rzuciła.
    Wzruszyłam ramionami. Przez krótką chwilę było mi jej żal i szczerze chciałam jej pomóc. Myślałam, że jest samotna i nieszczęśliwa i trzeba jej bratniej duszy.
    Teraz zdałam sobie sprawę z pomyłki. Nie zasługiwała na pomoc.
    – I jeszcze jedno – powiedziała surowym tonem tuż przed odejściem. – Nie sądź, że twoje próby uwiedzenia Marcusa mają dla mnie jakieś znaczenie. Schlebia ci jedynie po to, by wzbudzić we mnie zazdrość. Tak naprawdę to wielbi ziemię, po której stąpam. To ja nie jestem nim zainteresowana i on dobrze o tym wie. Jest bowiem najgorszym kochankiem, z jakim los mnie zetknął! Teraz znasz całą prawdę!
    Muszę szczerze przyznać, że kiedy dotarłam na miejsce, nie byłam w stanie się skupić, ale nie sądzę, by pani von Blenk zauważyła cokolwiek. Chętnie przystała na moje propozycje i zapewniła, że nie obawia się o końcowy efekt. Pośród gości miała być pewna arogancka i zadufana w sobie żona bogacza, która pod niebiosa wychwalała własną kucharkę. Czeka ją niespodzianka!
    Rozstałam się z panią von Blenk w roztargnieniu i pospieszyłam po konia Marietty.
    Przez cały czas nie dawała mi spokoju dociekliwość pana Fernéra. Czemu okazał takie zainteresowanie moją przygodą? Jak dużo tak naprawdę wiedział? Skąd wzięli się ci wszyscy ludzie w jego domu? Pytania cisnęły mi się do głowy. Sprawa robiła się coraz bardziej zagadkowa.

ROZDZIAŁ VII

    Z początku nie mogłam dogadać się z koniem Marietty. Ostatecznie udało się nam uzgodnić pewien rytm, ale z pewnością siedząc w siodle nie stanowiłam wzoru elegancji!
    Jechałam niespiesznie, wolałam się spóźnić, niż w ogóle nie dotrzeć do celu.
    Wiedziałam, gdzie leży Svarte, znałam również zatoczkę z dębami, którą Marcus opisał w liście, odwiedzałam ją bowiem w dzieciństwie. Z Ystad było tam niedaleko, Marcus miał przed sobą znacznie dłuższą drogę.
    Pogardliwe słowa Flory o Marcusie towarzyszyły mi przez cały czas. Usiłowałam odepchnąć je od siebie, wiedziałam wszak, że Flora nie brzydziła się kłamstwem. Utkwiły one jednak jak cierń w moim sercu, a to z pewnością było zamiarem tej kobiety.
    Wiał zimny wiatr od morza. Nie ubrałam się odpowiednio, przemarzłam więc wkrótce do szpiku kości i zaczęłam się obawiać, że na spotkanie dotrę sina i drżąca.
    Serce łomotało mi w piersiach na samą myśl o tej schadzce. Upłynęła cała wieczność od chwili, kiedy widziałam Marcusa. Nie mogłam przypomnieć sobie jego twarzy, choć usilnie się starałam. Poświęciłam mu ostatnio tyle myśli, że jego obraz zupełnie mi się zatarł.
    A jeśli nie przyjedzie? Albo ja się spóźnię? Popędziłam konia. Było już niedaleko, zaczęłam orientować się w okolicy.
    Kiedy rozległ się huk, mój wierzchowiec skoczył nerwowo. To był strzał, poniósł się echem po lesie i polach. Jednocześnie dobiegł mnie czyjś przeszywający krzyk.
    Echo wystrzału wciąż jeszcze dźwięczało mi w uszach, gdy dostrzegłam jeźdźca pędzącego w głąb lądu. Mignął mi jedynie przez chwilę, zapamiętałam tylko kasztanową maść jego konia.
    Może to był Marcus? A może…
    Wzięłam się w garść. Strzał nie musiał mieć nic wspólnego z Marcusem, może ktoś polował, może ktoś ćwiczył się w sztuce posługiwania się bronią palną, może…
    Nie mogłam jednak uspokoić rozdygotanego serca i opanować lęku. Ten krzyk wyszedł z ust człowieka…
    Dojeżdżałam do zatoczki. Najpierw ujrzałam spłoszonego osiodłanego konia, potem ciało, na wpół zanurzone w wodzie…
    – Marcus!
    Poruszył się słabo, słysząc mój rozpaczliwy krzyk. W mgnieniu oka zeskoczyłam z siodła i uklękłam przy Marcusie. Z największą ostrożnością zaczęłam wyciągać go z wody. Był ciężki, fale utrudniały mi zadanie, ale nie poddałam się, póki nie położyłam go na suchej ziemi. Ujęłam jego głowę w dłonie i zaczęłam błagać, by nie umierał.
    – Najdroższy – łkałam – nie mogę cię teraz utracić. Zrozum! Teraz, gdy cię poznałam, nie mogę już żyć bez ciebie. Tylko ciebie pragnę, Marcus. Jestem twoja, nieważne, co napisałeś w liście. Nieważne, jak chcesz mnie mieć. W jaki sposób. Chcę tylko być twoja. Musisz żyć!
    Wybuchnęłam płaczem tak gwałtownym, że nie mogłam wydusić z siebie słowa, a mój wzrok okrył się mgłą. Nagle poczułam, jak poruszył ramieniem. Kiedy otarłam łzy, ujrzałam, że się śmieje!
    – Cudowna, piękna Annabello – wykrztusił. – Mój list oznacza, że pragnę, byś została moją żoną. Ale nie kuś mnie zbyt mocno, bo poważnie potraktuję twoje słowa!
    – Marcus, chciałam tylko… Pomogę ci wydostać się na brzeg. Jest zimno, przemokniemy do cna. – Wzięłam go znów pod ramiona i uniosłam z wielkim trudem. Marcus jęknął z bólu, lecz zebrał wszystkie siły i z moją pomocą dowlókł się na suchą trawę.
    – Gdzie cię trafił? – spytałam zupełnie niepotrzebnie, bowiem nogawka jego spodni cała była przesiąknięta krwią.
    – To nic poważnego – powiedział. – Draśnięcie, choć dość bolesne! Marny z niego strzelec.
    – Rozpoznałeś go?
    – Nie.
    – Ja widziałam uciekającego jeźdźca, ale niezbyt wyraźnie.
    Spoglądałam w dół na twarz Marcusa spoczywającą na moich kolanach. Kochałam go miłością niewysłowioną, która napełniała mnie szczęściem i bólem jednocześnie. Wiedziałam, że nie jesteśmy sobie pisani. Jego ojciec przyrzekł go innej kobiecie, a mnie nigdy nie uzna za synową.
    W tej chwili jednak Marcus należał wyłącznie do mnie.
    Rozerwałam nogawkę spodni w miejscu, gdzie przebiła ją kula, i stwierdziłam, że Marcus ma rację. Rana nie była groźna. Pocisk nie naruszył kości.
    – Muszę ją czymś opatrzyć – powiedziałam. Mój zielony szal okazał się znakomitym bandażem. – Gotowe – dodałam, kiedy było już po wszystkim. – Możesz wstać?
    Pomogłam mu się podnieść i, o dziwo, uczynił to bez większego trudu. Zrobił pierwsze niezdarne kroki wsparty na moim ramieniu, po czym uszedł kawałek sam, wrócił do mnie i objął ramionami. Zakręciło mi się w głowie ze szczęścia, kiedy obdarzył mnie ciepłym spojrzeniem.
    – Annabello – zaczął – wszystko miało być inaczej. Mieliśmy siedzieć w cieniu drzew i… Teraz nastrój prysł. Jesteś przestraszona i dobrze to rozumiem. Wrócimy do Ystad wzdłuż wybrzeża.
    – Wolno ci to uczynić?
    – Nie muszę się meldować przed wieczorem. A ty? Nie masz żadnych zajęć?
    – Wieczorem muszę pomóc matce – odpowiedziałam z wahaniem.
    – W takim razie odprowadzę cię. Porozmawiamy w drodze.
    Dosiedliśmy koni. Spojrzałam na Marcusa pytająco.
    – Marcus… Sądzisz, że postrzelono cię przypadkowo?
    – Nie sądzę – odrzekł, cedząc słowa.
    Jechaliśmy wolno ramię w ramię.
    – Marcus – spytałam po chwili milczenia – nie uważasz, że już czas, bym dowiedziała się o celu twej wizyty w Ystad? Co się dzieje? Dlaczego się tu zjawiliście? Nie kieruje mną ciekawość, tylko niezręcznie się czuję, kiedy wszyscy wokół mnie znają przynajmniej część sekretu. Nawet ta głupia Flora.
    – Masz rację – odrzekł – i tak okoliczności sprawiły, że zostałaś wmieszana w sprawę. Powinnaś przynajmniej wiedzieć, czego się strzec.
    Skinęłam głową.
    Marcus wahał się dłuższą chwilę. Dobrze go rozumiałam, miał przecież złamać przysięgę milczenia. Nie mogłam jednakże pojąć, dlaczego nie miałby zawierzyć mnie, skoro wśród wtajemniczonych była Flora.
    – Wiesz już, że w kraju toczy się walka o władzę – zaczął Marcus. – Pośród rywalizujących stron jest grupka fanatyków, którzy za cel obrali sobie obalenie siłą naszego monarchy. Ich przywódca jest demagogiem.
    – Demagogiem?
    – Wichrzycielem. Kimś, kto porywa masy, apelując do najgorszych instynktów ludzkich. Ten człowiek o nazwisku Cederwed to fanatyk o magicznej wręcz umiejętności oddziaływania na innych. W jego wzroku, głosie, całej postaci jest coś niezwykle sugestywnego.
    – Jaki to ma związek z Ystad?
    Marcus nie odpowiedział, tylko spytał nagle:
    – Nie sądzisz, że to mógł być on, ten człowiek, który wręczył ci kartkę?
    – Nie – potrząsnęłam głową. – Jestem pewna. W tamtym człowieku nie było nic fascynującego.
    – W takim razie to nie on. Mówi się, że Cederwed ma niesamowity wpływ na kobiety. Posłuchaj…
    Marcus przerwał, czekając, aż dojedziemy do otwartego odcinka wybrzeża. To było cudowne – tak jechać z Marcusem pod jasnym niebem Skåne, mając z jednej strony morze, a z drugiej rozległe połacie pól.
    – Jego wysokość król Gustaw IV Adolf i jego małżonka królowa Fryderyka wybierają się do Baden, by odwiedzić swoich krewnych – zaczął wreszcie. – Obawiając się Cederweda, utrzymują trasę i datę podróży w tajemnicy.
    – Wyruszą z Ystad?
    – Tak. Nie zauważyłaś, że w mieście wzmocniono ostatnio posterunki wojskowe?
    – Skoro tak twierdzisz… – Spojrzałam na niego badawczo. – A więc ty i twoja grupa zajmujecie się przygotowaniami do podróży?
    – Zgadza się. Doszły nas pogłoski, że Cederwed i jego poplecznicy chcą uderzyć, kiedy król będzie opuszczał kraj.
    Przyszła mi do głowy straszna myśl.
    – Marcus – jęknęłam – nie powinnam wspominać w tej chwili o jedzeniu, ale czy to właśnie król i królowa spożywać będą posiłek u Fernérów w przyszłym tygodniu?
    Marcus uśmiechnął się. Oczy mu błyszczały.
    – Taki jest ich zamiar.
    – Och, nie…
    – Nie bój się. Będziecie miały z matką mnóstwo czasu, by się przygotować.
    Nie odpowiedziałam. Nie pora, by zaprzątać sobie tym głowę. Chciałam wiedzieć więcej o zadaniu Marcusa.
    – Sądzicie więc, że w Ystad jest szpieg, który zna plany króla?
    – Tak uważamy. Nie mamy jednak pewności, słowo „Aldebaran” to nasz jedyny ślad. Nie wiemy zresztą, czy ma ono jakiś związek z królem, ale napaść na ciebie traktujemy bardzo poważnie. – Potrząsnął głową. – A ojciec odesłał mnie tylko dlatego, że bardziej mi zależy na tobie niż na Florze.
    – Dokąd król uda się po wyjeździe z Ystad?
    – Jeszcze się nie zdecydował. Miał jechać bezpośrednio do Baden, ale ostatnio zaczął wspominać o Kopenhadze. W jednym z tamtejszych teatrów jest ponoć pewna aktorka, do której czuje słabość. Król nie jest uwodzicielem, więc chodzi z pewnością o platoniczny związek. Kiedy aktorka była ze swoją trupą w Sztokholmie, król odwiedzał teatr co wieczór. Przybywał incognito i czekał na nią w przedpokoju, zwanym „wolim okiem”. Obawiamy się, że uczyni to samo w Kopenhadze. To niesłychane, by tak traktować królową.
    Przyszło mi coś do głowy.
    – Annabello…
    – Cicho! Myślę.
    – O czym?
    – O tym, co powiedziałeś kiedyś o Aldebaranie…
    – Co…
    – Wspominałeś, co znaczy to słowo. Gwiazda…
    – „która postępuje za czymś”. Chodzi o to, po jakich innych gwiazdach ukazuje się nad horyzontem.
    – No tak, ale jakie miejsce zajmuje w konstelacji?
    – Ach… myślisz o oku Byka?
    – Właśnie. Sądzisz, że jest jakiś związek między tym okiem a „wolim okiem” w teatrze?
    Marcus zamyślił się.
    – Nie przypuszczam – powiedział po chwili – ale to zbadam. W tej sprawie nie może być niedomówień. Pojadę z tobą aż do Ystad i porozmawiam z kimś z mojej grupy. Jeśli nie ma ich na miejscu, pomówię z Fernérem.
    – Można mu wierzyć?
    Fernér jest gorącym zwolennikiem króla. Mój ojciec nie życzy sobie, by wtajemniczać go w sprawę, ale ja nie uważam tego za właściwe.
    – Wypytywał mnie dzisiaj.
    – Ach, tak? Myślę, że uraziliśmy jego dumę, nie informując o niczym. Ciężki orzech do zgryzienia… – Westchnął i mówił dalej, jakby głośno wyrażał myśli: – Wyślemy Johana do Malmø, niech Lehbeck zdecyduje, co zrobić z „wolim okiem”. Powinni odradzić królowi wyprawę do Kopenhagi. – Uśmiechnął się nagle. – Dość już o królewskich problemach – dodał miękko – zatrzymajmy się tu na chwilę. Mam ci tyle do powiedzenia.
    Rozglądnęliśmy się. Miejsce nie było najwłaściwsze, nie osłonięte i dobrze widoczne ze wszystkich stron. Przed nami rozpościerało się miasto.
    – Nie – zdecydował – nie tutaj.
    – Muszę wracać do matki – rzekłam niepewnie. – Czy nie moglibyśmy…
    – Spotkać się później? Jeśli tylko dostanę przepustkę. Jakże chciałbym wrócić do Ystad, większy tu ze mnie pożytek niż tam, na spokojnej wsi! – Spojrzał na mnie przeciągle. – Spotkamy się jutro wieczorem?
    – Tak – zgodziłam się ochoczo. – Marcus… możesz zdobyć łódź? Nigdy nie pływałam łodzią, tak chciałabym powiosłować…
    – Zdobędę łódź – odrzekł ze śmiechem. – Bądź pewna. Przyjdę po ciebie jutro, o ósmej wieczorem, choćbym miał zdezerterować!
    Ruszyliśmy dalej w lepszych nastrojach, myśl o kolejnym spotkaniu dodawała nam otuchy. Nagle przypomniałam sobie słowa Flory.
    – Marcus?
    – Tak?
    – Spotkałam dzisiaj Florę. Powiedziała coś… ohydnego…
    – Zawsze to robi. Cóż mówiła tym razem?
    – Ona… Chyba nie zdobędę się, by powtórzyć jej słowa*
    – Spróbuj. Chcę znać prawdę.
    – Powiedziała, że… jesteś kiepskim kochankiem. – Zaczerwieniłam się. – Najgorszym, jakiego kiedykolwiek miała!
    Po raz pierwszy ujrzałam Marcusa prawdziwie wzburzonego.
    – Przeklęta suka! – syknął przez zaciśnięte zęby. Zamknął oczy i westchnął głęboko, po czym podjechał bliżej i wziął mnie za rękę. – Wybacz, że straciłem panowanie nad sobą, Annabello – powiedział. – Przysięgam, że nigdy nie byłem jej kochankiem. Sama myśl wzbudza we mnie obrzydzenie!
    – Byłam pewna – szepnęłam.
    – Nie myśl o tym – dodał miękko. – Nie istnieją dla mnie inne kobiety. Liczysz się jedynie ty. Na ciebie czekałem.
    Uniósł moją dłoń i pocałował ją. Zadrżałam lekko, kiedy odwrócił ją i ucałował wewnątrz, potem w czubki palców, w nadgarstek…
    – Wierzysz mi, Annabello? – spytał, wbijając we mnie wzrok.
    – Tak – odrzekłam bezgłośnie.
    Marcus wyprostował się w siodle i spojrzał na Ystad.
    – Często nachodzi mnie ochota, by zabić tę kobietę – mruknął z zaciętością. – Ona niszczy wszystko wokół siebie. Nic jednak nie jest w stanie otworzyć oczu mojemu ojcu…
    Kiedy wróciłam do domu, matka odchodziła od zmysłów.
    – Gdzie się podziewałaś, Annabello! Nie zdążymy przygotować obiadu u bankiera Blomberga na dzisiejszy wieczór!
    – Uspokój się – powiedziałam pojednawczo. – Panuję nad sytuacją. Pasztety stoją w spiżarni, a desery w piwnicy.
    Matka nie mogła opanować wzburzenia, a moje uwagi o obiedzie u Fernérów w przyszłym tygodniu nie poprawiły sytuacji.
    – To jacyś dostojni goście – jęknęła. – Przyszła dziś do mnie sama pani Fernér, by omówić listę potraw. Chce, byś wzięła udział w przygotowaniach.
    – Mówiła, kto przyjeżdża? – spytałam.
    – Nie.
    – Król z królową.
    – Ach, tak.
    – To prawda!
    – Żarty się ciebie trzymają, Annabello!
    Westchnęłam. Opowiedziałam jej o wizycie króla i zobowiązałam do zachowania tajemnicy. Matka miała przerażenie w oczach, a ja wcale nie byłam pewna, czy dobrze uczyniłam. Uznałam jednak, że powinna wiedzieć, komu ma zaprezentować swój kunszt kulinarny.
    W czasie obiadu o Blombergów matka nie mogła się skupić. Dobrze ją rozumiałam. W drodze powrotnej późnym wieczorem ożywiła się, jakby myśl o przyszłym wydarzeniu wcale nie była dla niej tak niemiła.
    Przechodziłyśmy właśnie w pobliżu domu Fernérów, kiedy z bramy wyłonił się jakiś człowiek Wzdrygnęłyśmy się obie, o tej porze bowiem ulice były zwykle ciche i opustoszałe. Widziałam go jedynie przez ułamek sekundy, kiedy przechodząc obok nas rzucił mi ukradkowe spojrzenie. Nie mogłam jednak nie zwrócić na niego uwagi, bowiem w jego wzroku kryła się jakaś niezwykła moc. Nie był zbyt urodziwy, lecz coś w jego wyglądzie znamionowało silną osobowość. Emanował siłą, która dana jest niewielu. Serce zabiło mi gwałtownie, gdy spotkałam jego wzrok.
    Matka obejrzała się za nim.
    – Dziwny typ – mruknęła.
    Nie zaprzeczyłam.
    Następnego ranka, kiedy omawiałyśmy szczegóły królewskiego obiadu, przybiegła jedna z dziewek kuchennych Fernérów z poleceniem, by Annabella natychmiast stawiła się w ich domu. Natychmiast! Wszyscy byli niezwykle poruszeni!
    Zdziwiłam się niepomiernie. Byli źli na mnie? Nie zrobiłam nic strasznego, ukradłam jedynie Marcusa Florze, ale nie miałam z tego powodu żadnych wyrzutów sumienia. Wręcz przeciwnie, uważałam to za dobry uczynek i byłam pewna poparcia Marietty.
    Nabrałam głęboko powietrza, pomyślałam o Marcusie i ruszyłam za dziewczyną.

ROZDZIAŁ VIII

    Kiedy dotarłyśmy na miejsce, trzęsłam się jak osika. Ku memu zdziwieniu czekali na mnie w komplecie, Marcus, Marietta, pan i pani Fernér, pułkownik Lehbeck, Johan, Flora i jakiś jegomość o nieprzyjemnej powierzchowności, ubrany w bogato szamerowany mundur. Powiadomiono mnie, że to ojciec Marcusa i Marietty.
    Towarzystwo uzupełniał inny dystyngowany mężczyzna, którego dotąd nie spotkałam. Był to brat pani Fernér ze Sztokholmu. To on pełnił funkcję łącznika między domem Fernérów a dworem królewskim.
    Marietta siedziała obok męża i trzymała go za rękę. Jej twarz nosiła ślady łez. To było do niej zupełnie niepodobne.
    Z duszą na ramieniu dygnęłam przed nimi. Generał Dalin nie zaszczycił mnie spojrzeniem. Flora siedziała obok niego. W jej spojrzeniu nie było śladu litości. Nie wystraszyłam się, czułam się silna miłością Marcusa. Marcus milczał, ale wzrokiem dodawał mi otuchy.
    Pierwszy przemówił pułkownik Lehbeck, spokojnie i przyjaźnie, jak to miał w zwyczaju:
    – Dowiedzieliśmy się o wypadku, któremu uległ Marcus – powiedział. – Johan przyjechał z wieścią do Malmø i natychmiast się tu zjawiliśmy. Nie zrozumieliście powagi sytuacji?
    Zanim zdążyłam odpowiedzieć, wtrącił się generał:
    – Zlekceważyliście mój zakaz! Potajemna schadzka, co za prostactwo! Poza tym naruszyliście cześć tej szlachetnej kobiety.
    Flora zacisnęła usta i skinęła potakująco.
    – Nie o tym właściwie myślałem – ciągnął Lehbeck, a ja poczułam doń jeszcze większą sympatię. – To, co mnie niepokoi, to pewien drobny szczegół, którego tu zgromadzeni zdają się nie zauważać. Mianowicie ktoś z obecnych musiał wiedzieć o miejscu spotkania! Marietta dostała list od Marcusa i miała przekazać go Annabelli. Co stało się z listem?
    Marietta potarła dłonią czoło.
    – Już mówiłam – zaczęła niepewnie. – Trzymałam go w torebce, ale kiedy tam pewnego razu zajrzałam, listu nie było. Później jednak go znalazłam, w torebce właśnie!
    – A list był zmięty, jakby ktoś go przeczytał. Prawda?
    – Tak…
    – Miła moja! Nikt w tym domu nie zagląda do cudzych torebek – obruszyła się pani Fernér.
    – To właśnie należy sprawdzić – wtrącił jej brat. – Jeśli nie znajdziemy rozwiązania tej zagadki, para królewska nie będzie mogła się tu zatrzymać. Trzeba będzie zmienić trasę podróży.
    Pani Fernér wybuchnęła płaczem. Jej mąż usiłował ją uspokoić. Zauważyłam krople potu na jego czole.
    – Panno Annabello – Lehbeck spojrzał na mnie. – Proszę opowiedzieć nam wszystko, ale to wszystko, o tym jeźdźcu, którego ujrzałaś w zatoczce koło Svarte.
    Spojrzenia obecnych w pokoju spoczęły na mnie, więc bardzo się zmieszałam.
    – Tam było tyle drzew – wyjąkałam. – Widziałam go jedynie przez parę sekund.
    – Jakiej maści był koń?
    – Kasztan… tak sądzę. Wszystko działo się szybko, daleko ode mnie…
    – Ale to był mężczyzna?
    – Nie jestem pewna. Przykro mi, widziałam jeźdźca przez krótką chwilę.
    Pułkownik skinął głową i odwrócił się do pani Fernér.
    – Pani Fernér, czy któryś z gości opuszczał dom wczoraj koło godziny dwunastej?
    – Ja… mój Boże… ja też wyjeżdżałam.
    Następna w kolejności gospodyni potwierdziła, że wszyscy przebywali o tej porze poza domem. Wszyscy oprócz Flory.
    Flora uśmiechnęła się z zadowoleniem, a generał poklepał ją po ramieniu.
    Nie mogłam znieść jej widoku, więc obróciłam się do pułkownika Lehbecka.
    – Panie pułkowniku – zaczęłam ostrożnie – nie wiem, czy to może mieć jakieś znaczenie, ale wczoraj wieczorem widziałyśmy z matką pewnego mężczyznę.
    – Tak?
    – Ten człowiek… – Zawahałam się. – Marcus opowiadał mi o kimś, kogo spotkany przez nas mężczyzna przypomina z wyglądu.
    – Mów dalej!
    Zanim zdążyłam ponownie otworzyć usta, generał wysyczał:
    – Marcus! Zdradziłeś tajemnice stanu tej… tej dziewce kuchennej!
    Wywiązała się chaotyczna wymiana zdań. Wszyscy mówili jednocześnie, niektórzy brali mnie w obronę, inni nie byli pewni, co o tym wszystkim sądzić. Z ust Flory nie schodził uśmieszek zadowolenia.
    W końcu do głosu doszedł Marcus.
    – Annabella zamieszana jest w tę sprawę jak każde z nas, a może i bardziej. Napadnięto ją, próbowano pozbawić życia. To ona dostała kartkę z tym tajemniczym słowem.
    Jego ojciec prychnął z pogardą.
    – Też mi wymysł! Aldebaran i „wole oko” w teatrze kopenhaskim! To śmieszne!
    Pułkownik Lehbeck siedział z niewzruszoną miną. Z wielkim trudem przychodziło mu sprzeciwiać się przełożonemu.
    – To całkiem właściwe, że zapoznano nas z tą teorią – powiedział. – Mój kolega… – skinął głową w kierunku brata pani Fernér – przedstawi tę kwestię Jego Wysokości. Będzie usilnie odradzał wyjazd do Kopenhagi.
    – Może lepiej byłoby zastawić na tych fanatyków pułapkę w teatrze – zaproponował Marcus.
    Brat pani Fernér uśmiechnął się.
    – Myśleliśmy o tym, nie jesteśmy jednak obecnie w najlepszych stosunkach z Duńczykami. Para królewska powinna porzucić myśl o wyjeździe do Danii.
    – Uważam, że Marcus postąpił roztropnie, dzieląc się swymi wątpliwościami – wtrącił Johan, który rzadko zabierał głos.
    – Ja też tak sądzę – przyznała Flora.
    Generał musiał skapitulować, widać było, że liczy się ze zdaniem Flory.
    – Wróćmy do człowieka, którego Annabella i jej matka spotkały wczorajszego wieczora – drążył temat Lehbeck. – Czy to mógł być Cederwed? Tak blisko domu? Wiecie, co to oznacza?
    W pokoju zapadło ponure milczenie. Flora siedziała ze spuszczoną głową. Raptem podniosła ją i spytała przymilnie:
    – Jesteście pewni, że ta dziewczyna mówi prawdę? A może stara się jedynie wzbudzić zainteresowanie swoją osobą?
    – Zapytaj moją matkę – rzuciłam z pasją. – Zanim zdążę cokolwiek z nią uzgodnić!
    – Nie ma co się denerwować… – Lehbeck pomachał uspokajająco ręką. – Wierzymy ci, Annabello. Musimy jedynie zastanowić się nad tym nowym aspektem sprawy…
    Towarzystwo rozeszło się. Pan Fernér podszedł do mnie i poprosił o chwilę rozmowy.
    Ruszyłam za nim do gabinetu, lecz uprzedził nas generał. Chciał porozmawiać ze mną pierwszy. Ani ja, ani pan Fernér nie ośmieliliśmy się zaprotestować.
    Wymieniłam nerwowe spojrzenia z Marcusem i poszłam za jego ojcem. Nie miałam okazji, by zamienić z Marcusem choć parę słów. W jego wzroku wyczułam niepokój.
    Miał ku temu powody. Dobrze znał ojca!
    W gabinecie generał Dalin spojrzał na mnie ostro spod krzaczastych brwi.
    – Znam takie jak ty – zaczął z pogardą. – Kobiety pozbawione zasad moralnych. Dobrze wiem, o co ci chodzi. Owinęłaś sobie mego syna wokół palca, tak że zapomniał o obowiązkach wobec ojczyzny i tej miłej, oddanej kobiety, którą mu wybrałem. Stanowi dobrą partię, pochodzi z dobrej rodziny i ma spory majątek. Twój plan spalił jednak na panewce. Mój syn nie ożeni się z byle kim! Masz… To powinno uleczyć twoje wygórowane ambicje!
    Rzucił na stół skórzany mieszek.
    – Co to jest? – Podniosłam woreczek i usłyszawszy brzęk monet, odrzuciłam go jak oparzona. – Chce pan zapłacić, bym trzymała się z dala od Marcusa? – powiedziałam lodowatym tonem. – Co za podłość! Jak pan może być taki wstrętny, taki odrażający!
    Zraniona duma kazała mi zapomnieć o pozycji społecznej tego człowieka.
    – Uważam poza tym, że syn pański sam potrafi podjąć właściwą decyzję – ciągnęłam. – Pragnie pan uczynić z niego tchórzliwego fajtłapę, który z pokorą zgina kark? Jeśli Flora rzeczywiście jest tak wspaniałą kobietą, to proszę pojąć ją za żonę! Złamała życie drugiemu z pańskich synów i się tym puszy. Chce pan, by złamała teraz życie Marcusowi? Zresztą proszę się nie obawiać, zostawię pańskiego syna w spokoju. Nie chciałabym mieć pana za teścia!
    Cisnęłam mu woreczek z pieniędzmi na kolana i wypadłam z pokoju. Zalana łzami pobiegłam w kierunku wyjścia, odtrąciwszy rękę Marcusa, który usiłował mnie zatrzymać. Dogonił mnie dopiero przy bramie i siłą zmusił, bym weszła z powrotem do domu. Generał zmierzał właśnie schodami do swego pokoju. Miał marsową minę i w dłoni ściskał woreczek z pieniędzmi.
    – Uspokój się, Annabello – pocieszał mnie Lehbeck. – Domyślam się, że generał postąpił z tobą mało dyplomatycznie. Nie odchodź jednak, zrób to dla Marcusa, on ciebie potrzebuje.
    – Doprawdy? – Głos Flory zabrzmiał jak trzaśniecie bicza. Weszła niepostrzeżenie do pokoju.
    Marietta spojrzała na nią z nienawiścią.
    – Nie jesteś tu mile widziana – rzuciła cierpko. – Wyjdź!
    Flora wyszła. Byłam pewna, że zatrzyma się za drzwiami i będzie podsłuchiwać.
    – Marcus – wyszeptałam żałośnie – zachowałam się niewybaczalnie głupio wobec twego ojca. Wszystko zniszczyłam.
    – Annabello, kochanie… – Marcus próbował mnie uspokoić. – To nie twoja wina, to ojciec zachował się nieodpowiednio. Proponował ci pieniądze?
    Skinęłam tylko głową i przełknęłam łzy.
    – Ja… rzuciłam mu pieniądze na kolana. I nagadałam tyle głupstw… Nie wiem, co we mnie wstąpiło.
    W pokoju pojawił się pan Fernér.
    – Kiedy się uspokoisz, Annabello – powiedział do mnie, obrzucając pozostałe osoby spojrzeniem – przyjdź do gabinetu. Pamiętaj, że mam z tobą do pomówienia.
    – Tak… – znów zaczęłam płakać. – Tak mi przykro… Narobiłam tyle zamieszania, i to przy tak dostojnych gościach!
    – O tym porozmawiamy później.
    – Idź, Annabello – rzekł Marcus, ocierając mi łzy chusteczką. – Zaczekam na ciebie na zewnątrz.
    Ruszyłam za Fernérem do jego gabinetu.
    W pomieszczeniu panowała całkowita cisza. Za oknem przechadzali się strażnicy miejscy, w dole ulicy widać było sylwetki żołnierzy.
    Usiadłam i opuściłam głowę. Nigdy dotąd nie czułam się tak bezradna. Generał nigdy mi nie wybaczy, teraz mogłam być pewna, że Marcus nie będzie mój. Musiałby zerwać z ojcem, a tego przecież nie mogłam od niego wymagać. Zerwanie nie byłoby zresztą takie proste, skoro obaj byli oficerami. Pożałowałam przez chwilę, że Marcus nie jest cywilem.
    Jeszcze jednej rzeczy byłam pewna – tego, że Marcus nie ożeni się z Florą. Zbyt mocno jej nienawidził.
    Podniosłam głowę, kiedy wszedł Fernér. Pod pachą trzymał plik papierów.
    – A więc, Annabello – zaczął usiadłszy – zapomnijmy o tym nieprzyjemnym incydencie. Co innego zaprząta mi umysł i potrzebuję twojej pomocy…
    Miałam dość własnych problemów, tak że z trudem skupiłam uwagę.
    – Chodzi o… Lite, moją żonę – wyjąkał. – Ona bardzo cię ceni, tak samo zresztą jak Mariettę i Marcusa, ale tamci należą do innego świata. Ty jesteś prostolinijna, miła i taktowna, twój dom jest tutaj, w Ystad.
    Taktowna? Zwymyślanie generała trudno uznać za objaw taktu!
    Wyszeptałam słowa podziękowania.
    Pan Fernér mówił dalej:
    – Otóż… – wyraźnie skrępowany z trudem dobierał słowa – panna Flora zachowała się niegrzecznie wobec Lity. Naopowiadała jej mnóstwo kłamstw.
    – Nie dziwi mnie to wcale – przerwałam mu. – Twierdzi zapewne, że ją coś z panem łączy?
    Pan Fernér spojrzał na mnie z przestrachem. Ja też przeraziłam się własnej szczerości.
    – Tak – westchnął. – Nawet gorzej. Twierdzi, że jestem w niej zakochany do szaleństwa i obgaduję przy niej własną żonę. Że chciałem z nią uciec, lecz ona powstrzymała mnie przez wzgląd na Lite.
    – Cała Flora! – rzuciłam szorstko. – Mnie też prawiła podłości o Marcusie. A on przecież jej nie znosi!
    Pan Fernér westchnął.
    – Jak mam przekonać Lite? – Pokręcił głową. – Wiesz, Annabello, jak bliski byłem, by ulec pokusie, lecz dzięki wam ustrzegłem się błędu. Między nami do niczego nie doszło! Kocham Lite, tylko ją, i nie chcę jej stracić. Mogłabyś z nią porozmawiać? Przemówić jej do rozsądku?
    Zawahałam się. To nie moja sprawa… Ratować małżeństwo…
    – Spróbuję – powiedziałam.
    Fernér odetchnął z ulgą. Raptem przypomniał sobie o papierach, które trzymał w dłoni.
    – Masz, Annabello – dodał – to dla ciebie. Przepisy mojej matki na potrawy z mięsa. Ona świetnie gotowała. Chcę, byś je zatrzymała.
    – Ależ… Ja nie mogę…
    – Bądź tak dobra! Wiele dla nas zrobiłaś.
    Wzięłam zapisane odręcznym pismem arkusiki i przejrzałam je. Przepisy były wspaniałe.
    – Dziękuję – zmieszałam się. – Nie powinien pan…
    – Nie ma o czym mówić – przerwał mi. – Teraz są twoje.
    Podziękowałam raz jeszcze. Rozległ się dzwonek wzywający na posiłek. Kiedy wyszłam, wszyscy czekali zgromadzeni przed jadalnią.
    Marcus podszedł do mnie, wziął za rękę i obrzucił pytającym spojrzeniem. Nie mogłam mu wyjawić tematu mojej rozmowy z Fernérem, musiał powstrzymać ciekawość.
    Poszukałam wzrokiem Lity Fernér, ale nigdzie nie było jej widać.
    Do Fernéra zbliżyła się gospodyni. W ręce trzymała jakąś kartkę.
    – Panna Flora zgubiła to, kiedy przed chwilą udawała się do swego pokoju – powiedziała. – Czy zechce pan jej to oddać?
    Ci, co stali najbliżej, nie byli w stanie ukryć zdziwienia. Kartka wykonana była z takiego samego papieru jak ta, którą wręczono mi na ulicy. Ta ze słowem „Aldebaran”!
    Pułkownik odebrał Fernérowi kartkę, rozłożył ją i zaczął głośno czytać, nie ukrywając podniecenia:
    Mój gołąbku pocztowy!
    Niedziela, ta sama pora, to samo miejsce, to samo przebranie. Inny posłaniec. Tym razem Ty masz odebrać wiadomość! Jeśli spiszesz się dobrze, nie minie Cię nagroda, tak jak ostatnio. Moja żona jest wciąż nieosiągalna! Twój C.
    – C – zamyślił się brat pani Fernér. – To może oznaczać Cederwed.
    Tak. Na imię ma Carl – dodał pułkownik.
    Wszyty wstrzymali oddech. Ciszę przelała Marietta:
    – Flora… Więc to ona donosiła. Nic dziwnego, że znali nasz każdy krok!
    – Bzdura! – przerwał jej z irytacją ojciec. – Oskarżacie ją bezpodstawnie. Ktoś inny mógł zgubić tę kartkę. Na przykład ona… – spojrzał na mnie.
    – Nie, panie generale – wtrąciła się gospodyni. – Panna Flora zgubiła tę kartkę. Widziałam. Annabella w ogóle nie wchodziła na schody!
    Brat pani Fernér zwrócił się do mnie:
    – Powiedziałaś, jak mi się zdaje, że byłabyś w stanie rozpoznać tę… ulicznicę, którą spotkałaś tamtej nocy? Czy to mogła być Flora Mørne?
    – To niesłychane! – wybuchnął ojciec Marcusa.
    Udałam, że nie słyszę jego uwagi.
    – Trudno powiedzieć – zaczęłam – bo tamta kobieta miała mocny makijaż i była w przebraniu, chyba też w peruce. Lecz jej oczy… Te oczy najbardziej utkwiły mi w pamięci, chyba musiałam je widzieć wcześniej. Wprawdzie z Florą zetknęłam się na krótką chwilę, tu w tym domu, ale… – Zamyśliłam się. – Tak, to mogła być Flora – dokończyłam.
    – Co za bezczelność, rzucać oskarżenia pod adresem tej biednej kobiety, która nawet nie może się bronić! – zagrzmiał generał.
    – Spokojnie… – Pułkownik Lehbeck usiłował studzić rozpalone nastroje. – Najlepiej będzie, jak porozmawiamy z Florą Mørne osobiście i damy jej szansę złożenia wyjaśnień. Lub szansę obrony – dodał.
    Wszyscy ruszyli schodami do pokoju Flory. Pułkownik Lehbeck zapukał. Nikt nie odpowiedział. Lehbeck zapukał ponownie. Cisza. Marietta pchnęła drzwi.
    Stojący najbliżej weszli do środka i stanęli jak wryci. Zajrzałam do pokoju.
    Flora leżała w poprzek łóżka. Na jej szyi zaciśnięta była pętla z cienkiego drutu.
    Flora nie żyła.

ROZDZIAŁ IX

    Zdarzenia potoczyły się szybko. Wezwano policjantów, którzy przybyli po dziesięciu minutach. Posłano służącą do mojej matki z wiadomością, że przez jakiś czas nie wrócę do domu. Wreszcie zgromadzono nas wszystkich w największym salonie domu Fernérów.
    Komisarz stawiał najdziwniejsze pytania, ja jednak byłam zbyt wstrząśnięta, by śledzić tok jego rozumowania. Dopiero gdy zapytał o domniemany motyw zabójstwa, nadstawiłam ucha. Skierował to pytanie do każdego z nas, a zaczął od generała.
    Ten surowy, oschły mężczyzna siedział skulony w krześle, wsparłszy dłonie o czoło. Wydarzenia ostatnich chwil zupełnie go załamały.
    – Nie mogę pojąc, że ktoś żywił wobec niej złe zamiary – westchnął ciężko. – Taka wspaniała dziewczyna. Biedaczka, tyle się ostatnio wycierpiała! Nikt nie miał powodu, by nastawać na jej życie.
    Jego córka była odmiennego zdania.
    – Marietto Lehbeck, czy miała pani powody, by życzyć śmierci Florze Mørne? – zapytał komisarz.
    – Setki – odpowiedziała krótko Marietta. Generał zesztywniał, a ona mówiła dalej: – Codziennie życzyłam jej śmierci. Ale jej nie zabiłam.
    – A pan, pułkowniku Lehbeck?
    – Zgadzam się z żoną. Panna Mørne zasługa na śmierć. Ja tego nie zrobiłem.
    – Pani Fernér?
    Lita Fernér była wśród nas. Siedziała z dala od męża.
    – Gardziłam nią – stwierdziła zmęczonym głosem. – Próbowała odebrać mi męża i chyba się jej to udało. Przynajmniej głośno się tym chwaliła.
    – Nie, to się jej nie udało – wtrąciłam szybko, a wszyscy spojrzeli na mnie ze zdumieniem. – Kłamała – dodałam i zamilkłam skrępowana.
    Komisarz zwrócił się do Johana.
    Młody oficer rozglądał się z roztargnieniem, po czym bezradnie rozłożył ręce.
    – Ledwo ją znałem.
    – Kilka dni temu spędziliście razem parę upojnych chwil w pokoju – powiedziała sucho Marietta.
    – Och… – Johan zaczerwienił się. – To był niewinny flirt…
    – Panie Fernér?
    Fernér poruszył się nerwowo.
    – To prawda – mruknął cicho – że panna Mørne proponowała mi romans. Odrzuciłem jej propozycję.
    Brat pani Fernér nie znał Flory, wiedział jednak, że cieszyła się złą sławą w Sztokholmie. Chodziły po mieście pogłoski, że uwiodła najlepszego przyjaciela swego narzeczonego, zmuszając obu kochanków do pojedynku. Narzeczony zabił przyjaciela, a później odebrał sobie życie. Chwaliła się ponoć, iż obaj mężczyźni zabili się z miłości do niej.
    Generał jęknął cicho. Znał tę historię, dotyczyła wszak jego syna Fredricka.
    Przyszła kolej na Marcusa. Marcus źle wyglądał.
    – Był pan zaręczony z panną Mørne, czyż nie? – spytał policjant.
    – Nie, nigdy nie byłem z nią zaręczony – odrzekł zdecydowanie Marcus. – Nie powinno się mówić źle o zmarłych, ale muszę przyznać, że nienawidziłem jej bardziej niż kogokolwiek w tym pokoju.
    – Nie rozumiem więc…
    – Mój ojciec wymyślił parę miesięcy temu, że Marcus musi przejąć narzeczoną brata, by ratować honor rodziny. Marcus nigdy nie poprosił jej o rękę. Nie znosił jej, bo usiłowała go uwieść jeszcze przed śmiercią naszego brata Fredricka – powiedziała Marietta.
    – Marietto! – Generał spojrzał na nią z przerażeniem.
    – Tak wygląda prawda, ojcze – Marietta dzielnie wytrzymała wzrok generała. – Tyle że nigdy nie chciałeś jej przyjąć do wiadomości.
    – Zgadza się – poparł ją pułkownik Lehbeck. – Na mnie też próbowała swych czarów.
    – Ach, tak… – Komisarz drapał się po podbródku. – Ach, tak… – Nagle spojrzał ostro na Marcusa. – Więc porucznik Dalin miał istotny powód, by życzyć pannie Mørne śmierci.
    – Wszyscy je mieliśmy – powiedziała Lita Fernér.
    Komisarz spoglądał po zebranych z rezygnacją. W końcu odwrócił się do mnie.
    – Pozostaje nam jeszcze panna Mårtensdotter. Pani też nie miała powodu, by lubić pannę Mørne?
    – Nie, nie miałam powodu, by ją lubić – odrzekłam. – Nie miałam też powodu, by jej nienawidzić. Było mi jej nawet trochę żal.
    Generał wstał i ruszył do drzwi. Komisarz usiłował go zatrzymać.
    – Nikt stąd nie wyjdzie, póki nie skończymy – oświadczył.
    – Znajdzie mnie pan w moim pokoju – odrzekł stanowczo generał i wyszedł, nie zaszczyciwszy policjanta spojrzeniem. Komisarz wzruszył ramionami z rezygnacją.
    – Nigdy dotąd nie słyszałem tylu negatywnych opinii o ofierze – mruknął pod nosem, po czym podniósł głos i spojrzał na nas: – Utrudniacie nam państwo zadanie! Nikt nie usiłuje uwolnić się od podejrzeń. Wręcz przeciwnie! Zwykle jest jeden motyw, może dwa, w tej sprawie co najmniej tuzin!
    – Chwileczkę – wtrącił Marcus. – Annabellę może pan wyłączyć ze śledztwa, cały czas była w gabinecie.
    – O możliwościach dokonania zabójstwa porozmawiamy później – rzucił szorstko policjant. – Chcę zwrócić uwagę na fakt, że zabójstwo panny Mørne nie musi mieć związku z planowanym zamachem na króla. Niewiele osób wie o wizycie królewskiej. Ktoś mógł popełnić tę zbrodnię z innych, całkiem osobistych pobudek. Zgadzacie się państwo?
    Przytaknęliśmy zgodnie.
    – Jednakże udział panny Mørne w spisku jest więcej niż prawdopodobny – nie ustępował pułkownik Lehbeck.
    – Sprawdzimy to. Chyba nawet wiem jak…
    Komisarz zebrał wszystkich, którzy mieli coś wspólnego z wizytą królewską. Byli to pułkownik Lehbeck, Johan, Marcus, brat pani Fernér i starszy mężczyzna, którego nazwiska dotąd nie poznałam. Wezwano też generała Dalina. Pozostali właśnie zbierali się do odejścia, kiedy policjant przywołał i mnie. Zdziwiłam się, ale posłusznie wróciłam na swoje miejsce. Marcus usiadł obok i wziął mnie za rękę.
    Zauważyłam, że jest strasznie blady. Szepnęłam mu, że nie najlepiej wygląda.
    – To nic – odrzekł cicho – rana mi trochę dokucza.
    – Jeśli się nie mylę – rozpoczął komisarz, spoglądając po nas – Flora Mørne była kochanką Cederweda. Ten list na to wskazuje. To niebezpieczny i bezlitosny człowiek, nie sądzę więc, by była czymś więcej niż zabawką w jego ręku.
    Generał Dalin nie odzywał się, wzrok wbił w podłogę. Było mi go żal. W jego oczach Flora stanowiła ideał kobiety, a okazała się rozpustnicą i zdrajczynią.
    Skierowałam uwagę na policjanta, który wyjaśnił nam, że list wskazuje na udział Flory w spisku Cederweda i jego popleczników. Przypuszczalnie to ona miała spotkać się z tamtym mężczyzną i odebrać kartkę z tajemniczym słowem „Aldebaran”. W liście znalezionym na schodach była wzmianka o nowym spotkaniu, w niedzielę wieczorem. Czyli dzisiaj!
    – Najważniejsze, by nikt się nie dowiedział o śmierci Flory – zakończył komisarz, patrząc na nas z powagą. Potem zamilkł na chwilę i wbił wzrok we mnie.
    – Chcę, by pani, panno Mårtensdotter, odegrała jej rolę!
    Wzdrygnęłam się. Marcus zaczął gorąco protestować.
    – Proszę się nie bać – uspokajał nas komisarz. – Będę z moimi ludźmi w pobliżu. To jedyny sposób, by zwabić spiskowców w pułapkę.
    Marcus i pułkownik Lehbeck nie byli zachwyceni pomysłem, ale komisarz upierał się przy swoim. Chodziło wszak o życie króla! Zostało niewiele czasu, ledwie tydzień, zbyt mało, by zmieniać trasę podróży.
    – Drogi panie – spytał z rozdrażnieniem brat pani Fernér – nie sądzi pan chyba, że król może spędzić noc w tym domu, który stał się sceną mordu, knowań i skandali?
    – Poczekajmy na rozwój wydarzeń – odrzekł komisarz. – Jeśli dziś wieczorem uda się nam złapać jednego z przywódców spisku, poznamy może miejsce planowanego ataku. Jeśli plan zawiedzie, rozejrzymy się za innym miejscem noclegu. Przyjazd pary królewskiej musi jednak pozostać ściśle strzeżoną tajemnicą. Dlatego prosimy o pomoc Annabellę, która i tak już została wmieszana w tę sprawę. Marietta Lehbeck zbyt jest znana w kręgach sztokholmskiej socjety, by mogła wziąć udział w tej maskaradzie.
    Pomimo gorących protestów Marcusa, zgodziłam się posłużyć za przynętę. Drżałam na samą myśl o czekającym mnie zadaniu, ale bardzo chciałam przysłużyć się sprawie.
    Po ustaleniu wszystkich szczegółów Marcus wyszedł ze mną do przedpokoju.
    – No i nie będzie wycieczki łodzią – powiedział smętnie i pogłaskał mnie po policzku. – A tak się na nią cieszyłem!
    – Ja też – odrzekłam z uśmiechem. – Popłyniemy innym razem – dodałam, przyglądając się mu z niepokojem. – Połóż się, chyba masz gorączkę. Lekarz musi zająć się twoją raną.
    – Nie ma mowy! – wykrzyknął z pasją. – Będę blisko ciebie dziś wieczorem. Niech ktoś spróbuje cię tknąć!
    Potrząsnęłam głową. Żywiłam nadzieję, że ma dość rozsądku, by zostać w domu. Widać było, że nie czuje się najlepiej.
    Opuściłam Marcusa i udałam się na poszukiwanie Lity Fernér. Znalazłam ją w salonie. Przekazałam jej słowa męża i dorzuciłam sporo od siebie. O natarczywości Flory i rozpaczy pana Fernér a, który nie mógł jej się pozbyć.
    – On bardzo panią kocha – zakończyłam z powagą.
    Wiadomość o śmierci Flory utrzymano w czterech ścianach domu. Służba złożyła przysięgę milczenia, a policjantom zakazano wszelkich rozmów na ten temat. Nawet moja matka nie dowiedziała się o niczym, więc nie mogła zrozumieć, dlaczego wybieram się do Fernérów z nocną wizytą. W jej pojęciu zbyt często tam bywałam. Nie mogłam podać jej prawdziwej przyczyny, zanim sprawa znajdzie swoje rozwiązanie.
    W przebraniu ulicznicy stanęłam na tym samym rogu co poprzednio. Nogi trzęsły się pode mną, a serce biło w oszalałym rytmie. Niechby pojawił się w pobliżu ktoś z sąsiadów lub znajomych! Mogłabym pożegnać się z dobrą opinią w tym mieście.
    Ze strachu spotniały mi ręce i zaschło mi w ustach. Co się stanie, jeśli ten człowiek zwietrzy pismo nosem? Wystarczy jeden strzał oddany z bliskiej odległości, a policja i Marcus będą bezradni. Starałam się nie ulec panice.
    Rozejrzałam się wokół, nigdzie żywego ducha. Jeśli rzeczywiście strzegli mnie policjanci, to doskonale się maskowali.
    A Marcus? Był w pobliżu? Może leżał w łóżku powalony gorączką?
    Zegar na wieży kościelnej wybił północ. Nic się nie wydarzyło.
    A może byłam sama? Może policjanci nie dotrzymali słowa? Strach sparaliżował mnie całkowicie. Gdyby trzeba było uciekać, nie mogłabym ruszyć się z miejsca.
    Zesztywniałam na odgłos kroków. Odwróciłam się powoli i ujrzałam starszą panią prowadzącą małą dziewczynkę.
    Pani Nilsson z targowiska!
    Puściłam rąbek sukni, który do tej pory trzymałam uniesiony we frywolnym geście. Policzki pałały mi ze wstydu.
    – Annabello, po co tu stoisz? – spytała ze zdziwieniem pani Nilsson.
    – Czekam na matkę – skłamałam.
    – Znowu ma robotę?
    – Tak. I nie lubi wracać samotnie po nocy.
    – U kogo dziś gotuje?
    Zatkało mnie.
    – U… u Fernérów.
    – Coś ostatnio dużo świętują.
    – Tak, mają ważnych gości.
    Pani Nilsson skinęła głową, życzyła mi dobrej nocy i odeszła w swoją stronę.
    Jej nagłe pojawienie się mogło wystraszyć nieznajomego!
    Czekałam dalej, ale wokół panowała cisza. Zaczęły mi cierpnąć nogi.
    Minęło kolejne pól godziny. Z ciemności wychynął komisarz, a ulica zaroiła się od policjantów.
    – To nie ma sensu, Annabello – westchnął komisarz. – Musieliśmy pomylić miejsce i czas. Może list został napisany dużo wcześniej.
    – Lub ten człowiek wiedział o pułapce – dodał Marcus, który zjawił się przy moim boku. Miał rozpalone gorączką policzki i utykał.
    Johan też tam był.
    – Przecież ich informator w domu Fernérów nie żyje – powiedział.
    – Może jest ich kilku – odrzekł krótko Marcus.
    – Hm… – Komisarz tarł podbródek.
    Byłam zmęczona i przemarznięta i nie miałam ochoty dyskutować nad możliwymi rozwiązaniami. Z wdzięcznością przyjęłam kurtkę, którą otulił mnie Marcus. Ofiarował się odprowadzić mnie do domu.
    – Zrobiłaś, co do ciebie należało, Annabello – stwierdził. – Słodka i pociągająca z ciebie ulicznica!
    Spojrzałam na niego z oburzeniem. Pozostali roześmiali się.
    – Kręcimy się w miejscu – westchnął Marcus, gdy ruszyliśmy w kierunku mojego domu.
    – Tak – przyznałam i spojrzałam na niego pytająco. – Sądzisz, że w domu Fernérów jest jeszcze jeden zdrajca?
    – Na to wygląda. Zbyt wiele w tej sprawie dziwnych zbiegów okoliczności – odrzekł z goryczą.
    Pożegnaliśmy się niedaleko domu, tak by nie zauważyła nas moja matka. Marcus pocałował mnie delikatnie w ucho i niechętnie puścił moją dłoń. Stał i patrzył za mną, dopóki nie dotarłam bezpiecznie do drzwi.
    Następne dni upłynęły mi na przygotowaniach do obiadu u państwa von Blenk. W poniedziałek rano wezwano nas do Fernérów dla omówienia szczegółów królewskiego posiłku. Nie było wprawdzie pewności, czy król z królową zatrzymają się w domu Fernérów, ale na wszelki wypadek wszystko musiało być zapięte na ostatni guzik.
    Marcus leżał w łóżku. W ranę wdało się zakażenie i lekarz zalecił odpoczynek. Marietta przemyciła kilka listów do mnie. Jak wynikało z ich treści, jedynym marzeniem Marcusa było wyzdrowieć i zabrać mnie na przejażdżkę łodzią.
    Ja też posłałam mu kilka listów, trochę ciastek i czekoladek, ale go nie odwiedziłam. Nie wypadało. Nie odwiedza się mężczyzn w ich sypialniach!
    Obiad u von Blenków zakończył się pełnym sukcesem. Pani von Blenk dała nam do zrozumienia, że zawsze będzie korzystać z naszych usług. Matka pęczniała z dumy, ja czułam zażenowanie, zarówno pochwałami, jak i przewagą, którą w moim odczuciu zdobyłam nad matką.
    Czwartek zszedł na przygotowaniach do królewskiego obiadu. Wieczorem padałam z nóg ze zmęczenia. Zapomniałam jednak o nim, kiedy zjawił się posłaniec z listem od Marcusa. Marcus powiadamiał mnie, że czuje się dobrze i zaprasza na przejażdżkę łodzią. Jeśli mam ochotę.
    Miałam ochotę! Skończyłam zajęcia w okamgnieniu. Kiedy o zachodzie słońca siedziałam w malutkiej łódce wiosłowej, po zmęczeniu nie zostało ani śladu. Wokół rozpościerała się spokojna toń wody, a ja przyglądałam się silnym dłoniom Marcusa ściskającym wiosła. Jakże go kochałam! A jego wzrok mówił mi, że on odwzajemnia moje uczucia.
    Długie rozstanie nie wyszło nam na dobre. Byliśmy równie zawstydzeni i niepewni jak przy pierwszym spotkaniu. Oboje myśleliśmy o listach, które pisywaliśmy do siebie w trakcie choroby Marcusa. Gorące, szczere listy miłosne. Łatwo przelewać uczucia na papier, znacznie trudniej mówić o nich!
    Opowiadałam Marcusowi o swoich zajęciach, on o atmosferze w domu Fernérów. Nie zdarzyło się nic nowego, ale wszyscy zaczęli traktować się z podejrzliwością. Cederwed wciąż przebywał w mieście, nikt jednak nie wiedział, gdzie i kiedy uderzy.
    Popłynęliśmy na wschód, minęliśmy port i oddalaliśmy się od miasta. Zbliżaliśmy się do starego portu, który nie był w użyciu od co najmniej stu lat. Leżał teraz przed nami, brzydki i zniszczony, musieliśmy go opłynąć, by dotrzeć do pięknych plaż położonych tuż za nim.
    Łódka prześlizgnęła się obok kamiennych bloków, pozostałości kei, i zbliżała do starego nabrzeża. W murze z kamienia widać było słabe ślady po wyrytych nazwach statków, które cumowały tam wiele lat temu. Niektóre spoczywały na dnie, inne tkwiły na wpół pogrzebane w przybrzeżnych piaskach.
    Czytałam napisy. „Hildur” z Falsterbo. Måsen, Malmø 1701. I…
    – Marcus! – szepnęłam bezgłośnie.
    Zauważył już to, co ja. Nazwę statku, który przybijał do tego miejsca w poprzednim stuleciu. „Aldebaran”!

ROZDZIAŁ X

    Marcus zawrócił łódź do miasta, wiosłując z taką siłą, że spod dzioba tryskały strugi piany. Spytałam go, co zamierza. Odrzekł, że nie wraca do domu Fernérów, bo już nikomu tam nie ufa, nawet własnej siostrze. Pójdzie wprost do komisarza, który też znał datę wizyty pary królewskiej.
    Kiedy pomógł mi wysiąść na pomost, przytulił mnie na krótką chwilę, po czym powiedział z powagą:
    – Annabello, wygląda na to, że nie dane nam jest to, czego pragniemy najbardziej: być razem, tylko we dwoje. Chcę jednak, byś wiedziała, że ogromnie zależy mi na tobie. Rozmyślałem sporo przez ostatnie dni i jednego jestem pewien. Ty albo żadna inna.
    – A twój ojciec?
    – Mój ojciec jest głupcem – odrzekł, uśmiechając się krzywo. – Marietta ma rację. Zbyt długo pozwalałem wodzić się za nos. Po śmierci matki nie było nam łatwo. Zostaliśmy z ojcem, nic w tym dziwnego, że decydował o wszystkim. Teraz mam dwadzieścia cztery lata i nie dbam o to, że jest generałem. Chcę żyć własnym życiem! Razem z tobą, Annabello…
    Westchnęłam ze szczęścia i przytuliłam się do niego. Potem ruszyliśmy spiesznie do domu komisarza.
    Komisarz przyjął nas w szlafroku, ale zapewniał, że nie zdążył się jeszcze położyć. Poprosił nas do środka. Marcus zaczął natychmiast zdawać relację z naszego odkrycia.
    – W starym porcie? – Komisarz spoglądał na nas ze zdumieniem. – Tam właśnie ma przybić okręt Jego Wysokości! Więc… wiedzą i o tym. A wtajemniczonych jest tak niewielu…
    – Nawet ja o tym nie wiedziałem – stwierdził Marcus. – A biorę udział w przygotowaniach od samego początku.
    – Nigdy nie słyszałem o tym wyrytym napisie – mruknął do siebie komisarz.
    – Nic dziwnego – odrzekłam. – Z lądu go nie widać, a od morza też trudno dostrzec.
    – Hm… czy to oznacza, że zaatakują od strony morza? – zastanawiał się komisarz. – Specjalnie wybraliśmy stary port, by zwieść ewentualnych napastników! Spróbujemy wyprowadzić ich w pole jeszcze raz! Zwołam natychmiast moich ludzi i wyślę ich na okręt królewski, który zakotwiczony jest w dobrze strzeżonym miejscu. Poruczniku Dalin, chcę, by pan rozpuścił pogłoskę w domu Fernérów, że król przybędzie dzień wcześniej, niż zapowiadano. Proszę uczynić to w sposób dyskretny, by nikt nie nabrał podejrzeń. Proszę rozpowiadać, że król przejedzie przez miasto do portu i odpłynie stamtąd jutrzejszego wieczora! Zadbam o to, by w porcie roiło się od policjantów i lojalnych żołnierzy. Puścimy przez miasto powóz podobny do królewskiej karety.
    – Co z królewskim okrętem? – spytał Marcus.
    – Zjawi się, rzecz jasna, tam gdzie trzeba. Tyle że bez króla. – Komisarz spojrzał na mnie. – Annabello, możesz zagrać rolę królowej? Przez jeden dzień?
    – Tylko jeśli ja zostanę królem – wtrącił Marcus, zanim zdążyłam się odezwać.
    Roześmieliśmy się serdecznie, a komisarz skinął głową.
    – Jeszcze jedna rzecz – dodałam szybko. – To może drobiazg, ale co zrobimy z obiadem królewskim? Nie możemy przygotować posiłku w domu Fernérów, skoro rozniesie się, że król nie będzie tam biesiadował. To może wzbudzić podejrzenia.
    Marcus i komisarz zamyślili się.
    W końcu Marcus znalazł wyjście z sytuacji.
    – Biorę to na siebie. Przygotujcie obiad. Nakażę, by fakt, że król nie przybędzie do domu Fernérów, był najściślej strzeżoną tajemnicą. Nawet służba kuchenna nie może o tym wiedzieć, choćby miała pracować na próżno!
    Marcus odprowadził mnie do domu. Utykał mocno, a jego wykrzywiona bólem twarz wzbudzała mój niepokój. Obiecał jednak, że odpocznie następnego dnia. Cieszyliśmy się oboje, że piątek spędzimy razem, pracując w domu Fernérów. Może uda się nam skraść kilka wolnych chwil dla siebie. A wieczorem zagramy rolę pary królewskiej…
    Matka czekała na nas przy furcie. Nie zdziwiłabym się, gdyby miała rózgę schowaną za plecami. Zanim Marcus zdołał dojść do głosu, obrzuciła nas potokiem słów o nieodpowiedzialnych dziewczętach, które wieczorami uciekają z domu, o niewiernych mężczyznach, o ciężkiej pracy nad królewskim obiadem.
    Matka paplała wciąż, kiedy Marcus poprosił o jej zgodę na małżeństwo ze mną. Kiedy dotarł do niej sens jego słów, zamilkła gwałtownie, szczęka jej opadła i wlepiła bezmyślnie wzrok przed siebie. Potem chwyciła mnie mocno za ramię, rozejrzała się wokół, jakby w obawie, że ktoś usłyszał słowa Marcusa, i powiedziała zmieszana:
    – Wejdźcie do środka!
    Ruszyliśmy za nią przez furtę i weszliśmy do domu.
    – Czyż nie jest tak, że porucznik Dalin ma się ożenić z inną kobietą? – spytała.
    – Nie, już ci mówiłam – zaprzeczyłam z rezygnacją. – To zmyślona historyjka.
    Matka spojrzała na mnie ostro.
    – Milcz, kiedy rozmawiam z porucznikiem – rzuciła.
    Kiedy przesłuchujesz porucznika, pomyślałam, ale umilkłam posłusznie.
    – Annabella mówi prawdę – wyjaśnił spokojnie Marcus. – To historia bez znaczenia. Jestem wolnym człowiekiem. Zresztą tamta kobieta nie żyje.
    – Annabella opowiadała mi o tym – odrzekła matka. – Uważam, że nie czas teraz na nowe oświadczyny, tak krótko po jej śmierci.
    – Flora Mørne nie miała nic wspólnego ze mną ani z moim życiem – zapewnił Marcus. – Znalazłem wreszcie dziewczynę, której pragnę, i chcę się z nią zaręczyć jak najszybciej, by ludzie nie wzięli jej na języki.
    Matka wyraźnie złagodniała, ale w jej głosie wciąż brzmiała nutka sceptycyzmu:
    – Czy porucznik może zapewnić Annabelli godziwe życie?
    – Ależ mamo! – zaprotestowałam głośno.
    Marcus uśmiechnął się.
    – Sądzę, że mogę.
    I zdał nam sprawozdanie ze swoich rocznych dochodów, posiadanego majątku i przywilejów. Obie z matką opadłyśmy na krzesła. Matka zbladła.
    – Teraz już rozumiem, dlaczego Flora trzymała się ciebie tak kurczowo, choć okazywałeś jej jawne lekceważenie – wyjąkałam głucho. – Marcus, to się nie może udać. Jestem biedną dziewczyną. Nie mam nic…
    – Masz – przerwał mi Marcus. – Wszystko czego pragnę. Ciepło, czułość, odwagę, szczerość, radość z pracy… umiejętności kulinarne, z którymi nikt nie może się równać! Nie chcę żadnej innej!
    Matka była wniebowzięta, ale i zakłopotana.
    – Drogi poruczniku – powiedziała, nerwowo gestykulując – proszę nie sądzić, że podawałam w wątpliwość pańską zamożność. Jest pan dobrym i uczciwym człowiekiem. Jeśli pragnie pan Annabelli, zostanie pańską żoną!
    W sekundę później znalazłam się w objęciach Marcusa, a on przytulił nas obie. Matka wyjęła najlepszy likier, który miał właściwie zostać użyty do pieczenia królewskich ciast, W takiej jednak chwili znaczenie tamtej wizyty znacznie przybladło.
    Matka odprowadziła nas do bramy, gdzie pomachałam Marcusowi na pożegnanie. Ani na chwilę nie zostawiła nas samych. Jak dotąd obdarował mnie dwoma pocałunkami, jednym w czoło i jednym w rękę. Uważałam, że było ich zdecydowanie za mało!
    Wstałyśmy o wschodzie słońca i rzuciłyśmy się w wir pracy, by zdążyć z przygotowaniami do królewskiego obiadu. O dziewiątej zjawiłyśmy się w kuchni Fernérów.
    Marcus szepnął wszystkim na ucho o wcześniejszej wizycie króla, każdemu dając do zrozumienia, że jest jedynym posiadaczem sekretu, i zakazując dzielenia się nim z kimkolwiek. Nie powiadomił jedynie pani Fernér, było bowiem powszechnie wiadomo, że zachowanie tajemnicy jest ponad jej siły.
    Porozmawiawszy ze wszystkimi, Marcus położył się do łóżka. Noga zaczęła go znów boleć i nie czuł się najlepiej. Bardzo się niepokoiłam jego stanem zdrowia, zresztą wszystkim strasznie się niepokoiłam. To miało być najbardziej niezwykłe popołudnie w moim życiu. Przygotowywałam obiad dla króla i królowej, choć nawet nie wiedziałam, czy zechcą go spożyć! Mój ukochany Marcus leżał złożony chorobą. W tym domu zamordowano młodą kobietę. Wieczorem miałam wziąć udział w niebezpiecznym przedstawieniu. Jak w takich okolicznościach zachować spokój i skupienie?
    Biedna pani Fernér biegała z kąta w kąt, biadoląc:
    – Przyjadą czy nie? Cały ten wysiłek na marne? Mam nadzieję, że nie przyjadą, bo jeśli przyjadą, to umrę z nerwów. Nie, muszą przyjechać, bo inaczej też umrę! Pomyślcie tylko, moje przyjaciółki zzielenieją z zazdrości… Och, nie… Dłużej tego nie zniosę! Jestem taka zdenerwowana…
    W środku dnia wygospodarowałam pięć minut, by odwiedzić Marcusa w jego pokoju. O dziwo, matka zgodziła się bez szemrania. Byliśmy wszak zaręczeni, więc nie widziała w tym nic zdrożnego.
    – Nie dłużej jednak niż pięć minut, Annabello – zaznaczyła surowo.
    Marcus ucieszył się na mój widok.
    – Jak się czujesz? – spytałam.
    – Lepiej – uśmiechnął się. – Dam sobie radę wieczorem, moja mała królowo.
    Ja też się uśmiechnęłam i pogłaskałam go po włosach. Jakie piękne uczucie, nikt już nie mógł mi tego zabronić! W marzeniach posuwałam się dalej, w marzeniach pozwalałam się całować i… O, nie, nawet w marzeniach była granica, której nie ośmielałam się przekroczyć, bo moje ciało zalewała wtedy fala ciepła, a policzki pałały rumieńcem…
    Marcus nie chciał mnie wypuścić.
    – Annabello, twoja suknia ma za duży dekolt – żartował, przewracając oczyma. – I stoisz za blisko…
    Cofnęłam się.
    – Poza tym pachniesz cudnie ziołami, karmelowym sosem i… Jestem głodny, Annabello, głodny tego i owego!
    Roześmiałam się, lecz raptem przypomniałam sobie o generale.
    – Marcus – spytałam – co mówi twój ojciec? Wciąż jest załamany tą historią z Florą?
    Marcus uniósł się na łokciu.
    – Był tu dzisiaj – odrzekł. – Tak, jest załamany, ale i pełen poczucia winy. Przyznał, że zabrał Florę w tę podróż, byśmy mogli się lepiej poznać, a teraz wstydzi się swojej naiwności. Wszyscy wokół przejrzeli tę kobietę, tylko on był ślepy. Powiedziałem mu, że się tobie oświadczyłem i uzyskałem błogosławieństwo twojej matki, a on zasypał mnie gradem pytań, by upewnić się, że nie chodzi ci wyłącznie o mój majątek. Chciał wiedzieć, co wniesiesz w wianie, więc wyliczyłem wszystkie twe zalety. A jest ich niemało! I cóż z tego? W jego oczach jedyną godną uwagi wiadomością było to, że twój ojciec zasiadał w radzie miejskiej. Dlaczego ludzie przywiązują wagę do takich drobiazgów?
    W odpowiedzi tylko się uśmiechnęłam. Potem ścisnęłam go za rękę, pocałowałam w czoło i podeszłam do drzwi.
    – Muszę iść – powiedziałam cicho. – Jeśli zostanę tu choć chwilę dłużej, to wskoczę ci do łóżka!
    Wybiegłam. W życiu nie zdobyłam się na równie odważną wypowiedź. Resztę popołudnia spędziłam w lekkim, niemal frywolnym nastroju. Dolałam rumu zamiast madery do pasztetu z gęsi. To nic, potrawa stała się jedynie bardziej pikantna!
    Wyjaśniłam matce w oględnych słowach, że komisarz policji zlecił mi tajną misję tego wieczora. Poleciłam jej milczeć. Matka przestraszyła się, ale wysłuchała mnie z namaszczeniem. Potem pobiegłam do domu, by się przebrać, a w chwilę później przysłano po mnie powóz i zawieziono na przedmieście, gdzie niecierpliwie czekali Marcus i komisarz.
    Nasz przejazd przez Ystad musiał robić wrażenie. Jako woźnice wystąpili policjanci, w powozach jadących przed nami i za nami byli żołnierze w przebraniach lokajów i służących. Słońce już zaszło, ale w ogóle nie zwróciliśmy na to uwagi. Za ciężkimi aksamitnymi zasłonami powozu Marcus wziął mnie w ramiona i przytulił.
    – Długo czekałem na tę chwilę – szepnął, muskając mnie w policzek. Potem zaczął mnie całować, z początku czule i ostrożnie. Wkrótce zrozumiałam, dlaczego tak trudno utrzymać związek kobiety i mężczyzny we właściwych granicach. Obiecałam sobie, że nigdy nie spojrzę z pogardą na kobietę upadłą. Teraz już wiedziałam, jak niewiele trzeba, by dać się porwać zmysłom…
    Marcus przeżywał te same tortury. Oddychał głośno i patrzał na mnie nieomal z przestrachem. Ja miałam oczy szeroko rozwarte, a moje wargi drżały.
    – Musimy pobrać się jak najszybciej – wyjąkał.
    – Tak – odrzekłam bezgłośnie. Odsunęliśmy się od siebie i wcisnęliśmy w przeciwległe kąty powozu. Na szczęście byliśmy już prawie na miejscu.
    Powóz dojechał do starego portu. Mimo ciemności na redzie widać było zarys ogromnego okrętu. Przy kei, w miejscu gdzie wyryty był napis „Aldebaran”, cumowała niewielka, dobrze zamaskowana łódź pełna żołnierzy.
    Przyszedł ten niebezpieczny moment, gdy Marcus i ja musieliśmy przesiąść się z powozu do łodzi, stanowiąc łatwy cel dla ewentualnych napastników. Marcus był w większym niebezpieczeństwie, grał przecież rolę króla, a ja tylko go wspierałam. Nagle ta maskarada wydała mi się makabryczną grą, w której stawką było życie Marcusa. Chciałam wciągnąć go w głąb powozu, ale pod jego ostrzegawczym spojrzeniem opamiętałam się i poszłam w jego ślady.
    W porcie panowała cisza. Pod silną eskortą żołnierzy weszliśmy na pokład łodzi i odbiliśmy od brzegu, kierując się w stronę królewskiego okrętu.
    Kiedy dotarliśmy na miejsce, zaprowadzono nas do jednego z salonów. Oszołomił mnie jego przepych. Nie spodziewałam się tak luksusowo urządzonych wnętrz!
    Okręt wypłynął powoli z portu. Przez małe okrągłe okienka wyglądaliśmy na ciemną toń wody. Dano nam do zrozumienia, byśmy nie wychodzili spod pokładu. Stanowiliśmy wszak cel ataku tych fanatyków i nie mogliśmy narażać życia, wystawiając się na ich strzały.
    Ściskałam kurczowo dłoń Marcusa. Czekaliśmy w milczeniu, ale nic nie nastąpiło.
    Czyżbyśmy znów źle ocenili sytuację?
    A jednak nie, zdarzenia potoczyły się jak lawina. Podnieceni marynarze przebiegli raptem przez salon, pokład zaroił się od żołnierzy. Wyjrzeliśmy ponownie przez okienko i ujrzeliśmy cienie małych łodzi otaczających okręt.
    Tym razem nie popełniliśmy błędu. Słowo „Aldebaran” wskazywało miejsce ataku. A w domu Fernérów skrywał się jeszcze jeden poplecznik Cederweda. Inaczej łodzie nie ruszyłyby do akcji. Ktoś musiał zdradzić, że król zamierza wyjechać dzień wcześniej.
    Marcus z desperacją przycisnął mnie do podłogi. Zrozumiałam, że obawia się strzałów w okna. Było to dość prawdopodobne, napastnicy musieli zakładać, że król i królowa znajdują się w salonie.
    Leżeliśmy plackiem na podłodze, nic nie widząc, ale wszystko słysząc.
    Rozbrzmiały rozkazy, potem głuche odgłosy wystrzałów i walka rozpoczęła się na dobre.
    – Kocham cię, Annabello – powiedział Marcus.
    – Ja też cię kocham – odrzekłam i przysunęłam się bliżej do niego.
    Usłyszeliśmy kilka głośnych wybuchów, potem szybkie kroki na pokładzie, jakieś krzyki. Marcus uniósł się do połowy, by wyjrzeć przez okienko.
    – Marcus! – krzyknęłam. – Natychmiast się połóż!
    Rzucił się na podłogę, a w tej samej chwili kula przeszyła szybę w miejscu, z którego wyglądał. Skuliliśmy się pod ścianą.
    – Annabello, czeka nas wspólna przyszłość – szepnął Marcus z rozpaczą, jakby dopiero zdał sobie sprawę z niebezpieczeństwa. – Nie możemy teraz umrzeć!

ROZDZIAŁ XI

    Walka ustała. Cederwed i jego ludzie wpadli w zasadzkę, policjanci i żołnierze rozprawili się z nimi bez większego trudu.
    Komisarz zszedł do salonu i oznajmił nam, że niebezpieczeństwo minęło. Mogliśmy wyjść na pokład.
    Widoku, który ujrzałam, nigdy nie zapomnę. Wszędzie leżeli ranni.
    – Zwyciężyliśmy – triumfował komisarz. – Król może jutro zatrzymać się u Fernérów, a potem ruszyć w dalszą drogę, nie obawiając się napaści.
    – Skąd ta pewność, że król jest bezpieczny u Fernérów? – spytałam, ale odpowiedź była zbyteczna. W następnej bowiem chwili zobaczyłam Johana. Stał ze spuszczoną głową między dwoma żołnierzami, unikając wzroku Marcusa. Ręce miał skute kajdankami.
    Johan! A więc on był drugim informatorem Cederweda w domu Fernérów! Powinniśmy byli domyślić się tego wcześniej. Cały czas trzymał się na uboczu, niewiele mówił, zachowywał się podejrzanie, a myśmy niczego nie dostrzegli.
    Marcus zbliżył się do swego dawnego towarzysza.
    – Johan – spytał z niedowierzaniem w głosie – to ty strzelałeś do mnie tamtego dnia na plaży?
    – Tak. – Johan wciąż nie był w stanie spojrzeć mu w oczy.
    – Dlaczego? Nie stanowiłem dla was zagrożenia. Chciałem jedynie spotkać się z Annabellą!
    – Flora mnie zmusiła – wymamrotał Johan. – Przeczytała ukradkiem list, który napisałeś do Annabelli. Zrozumiała, że cię traci, i nie mogła tego znieść. Obawiała się reakcji otoczenia na wieść o tym, że przegrała rywalizację z Annabellą.
    – I ty zgodziłeś się mnie zabić! Z jej polecenia! Johan!
    Johan podniósł wzrok i odrzekł hardo:
    – Wierzyłem jej. Była moją pierwszą, wielką miłością. Potem dopiero zrozumiałem swój błąd, kiedy oznajmiła, że jestem jedynie narzędziem. Zależało jej tylko na Cederwedzie, ale on też miał jej dość. Kazał mi ją zabić, bo za dużo mówiła i zachowywała się nieodpowiedzialnie. Poszedłem więc do niej, powtórzyłem jej słowa Cederweda i…
    – Zabiłeś ją? – dokończył spokojnie Marcus. – Sama się o to prosiła. Igranie ludzkimi uczuciami musi prowadzić do tragedii.
    Położył dłoń na ramieniu Johana.
    – Johan, jestem głęboko przejęty tym, co się stało. Byliśmy dobrymi przyjaciółmi i tak cię zapamiętam.
    Powiedziawszy te słowa, Marcus odwrócił się i odszedł. Johan patrzył za nim w milczeniu. Zanim jednak odwrócił głowę, ujrzałam łzy w kącikach jego oczu.
    Siedziałyśmy z matką całą noc, przygotowując czekoladki. Stało się to poniekąd naszym zwyczajem. Marcus zaofiarował się z pomocą, ale odesłałam go do łóżka. Pojechał wprost do domu Fernérów.
    Pani Fernér zatrudniła mnóstwo służby na następny dzień, ale odpowiedzialność za menu spoczywała na mnie i na matce.
    Matka doceniła we mnie godną siebie rywalkę w sztuce kulinarnej. Czasami nawet pytała mnie o radę. I mam wrażenie, że była ze mnie dumna.
    Przez całe przedpołudnie w kuchni Fernérów wrzała gorączkowa praca. Tyle jeszcze było do zrobienia, że zaczęłyśmy się obawiać, czy zdążymy na czas. A wiele potraw należało przyrządzić tuż przed podaniem na stół. Ze zdenerwowania popełniałyśmy pomyłki. Musiałam kilkakrotnie biec do domu po dodatkowe składniki. Parę razy za mocno rozgrzałyśmy piec i musiałyśmy czekać, aż się schłodzi.
    Chwilami strach zupełnie mnie paraliżował. Gdy objęłam wzrokiem chaos panujący w kuchni i spiżarni, wpadłam w panikę, ale wzięłam się szybko w garść.
    Annabello, powiedziałam w duchu. Jeden raz w życiu przygotowujesz obiad dla pary królewskiej. Postaraj się! Pamiętaj, że Marcus też weźmie w nim udział. Przygotuj go dla niego! Włóż w ten wysiłek całą swoją miłość!
    Pomogło. Nugat rozpływał się w ustach jak gorący pocałunek, a cielęcina smakowała niebiańsko.
    Nagle w kuchni zapanowało niezwykłe ożywienie. W chwilę później wpadła pani Fernér. Jej policzki pokrywaj duże czerwone plamy.
    – Już są! – krzyknęła zziajana. – Na miły Bóg, przyjechali!
    I zniknęła.
    Wpadłyśmy w panikę. Ręce nam się trzęsły, tak że z trudem mogłyśmy pracować. Matka o mały włos nie przypaliła cebuli. Jedna z młodziutkich kucharek skaleczyła się w palec i zaczęła płakać histerycznie, inną rozbolał brzuch.
    A ja poczułam gniew. Uznałam, że para królewska nie powinna zatrzymywać się w prywatnym domu i wprowadzać zamęt w życie zwykłych ludzi. Cederwed nie stanowił już zagrożenia, mogli więc zatrzymać się w gospodzie!
    Choć tam nie dostaliby tak dobrego jedzenia…
    Zazwyczaj król wyruszał statkiem ze Sztokholmu, ale tylko wtedy gdy jeździł sam. Królowa cierpiała na chorobę morską, wybrali więc Ystad, by skrócić podróż morzem.
    Drzwi do kuchni znów się otworzyły i ponownie pojawiła się w nich pani Fernér. Jego Wysokość oświadczył, że pragnie odpocząć. Obiad przeniesiono na godzinę ósmą.
    Rzecz jasna, wpadłyśmy w jeszcze większą panikę. Teraz znałyśmy godzinę. Ostateczny termin, przed którym musiałyśmy zakończyć przygotowania.
    Marcus zaglądał co chwila do kuchni, ale brutalnie wypraszałyśmy go za drzwi. Nie było teraz czasu na pocałunki i uściski! Dałyśmy mu do zrozumienia, że tylko przeszkadza.
    Dzień minął jak z bicza strzelił. Zanim się obejrzałyśmy, zjawiły się służące w wykrochmalonych fartuchach i czepkach, gotowe, by wnosić półmiski.
    Jego Królewska Mość z małżonką zasiadł do stołu.
    Spłynął na mnie niezwykły spokój. Do dziś nie wiem, skąd się wziął. Wiedziałam po prostu, że zrobiłam, co do mnie należało, i nikt nie miał prawa oczekiwać więcej. Nikt, nawet król i królowa. Niech się dzieje, co chce.
    Zaczęłyśmy od specjalności mojej matki. Od zupy, gęstej zupy winnej gotowanej na mięsie cielęcym, ze śmietaną i jajkiem. Potem podałyśmy trzy talerze zakąsek. Węgorz marynowany w białym winie, puree z łososia i kurczęcia, pieczarki w sosie śmietanowym, pasztet z nerek z szalotką, gotowane na twardo jajka z sardynkami i oliwkami i… Wszystkiego nie pamiętam, ale półmiski wyglądały niezwykle apetycznie.
    Przed podaniem ryb udało nam się chwilę odpocząć. Mój spokój udzielił się pozostałym dziewczętom. Nie były już tak napięte i spocone, pracowały sprawnie i szybko. Popołudniowe zdenerwowanie znikło bez śladu.
    Serwowano jedno danie po drugim. Ryby, mięsa ciepłe i zimne, wykwintnie udekorowane. Sama ozdabiałam półmiski i byłam zadowolona z ich wyglądu. Gospodyni nadzorująca serwowanie potraw powiedziała, że dekoracje zebrały wiele pochwał.
    Wreszcie nadszedł czas na desery, kremy, budynie, sałatki owocowe z likierem – likierem pani Fernér, bo nasz własny wypiłyśmy – i, rzecz jasna, piramidę z czekoladek i ciasteczek.
    Nie rozumiem doprawdy, jak można tyle zjeść podczas jednego posiłku, choć przyznam, że goście długo nie wstawali od stołu!
    Kiedy obiad dobiegł końca, odetchnęłyśmy z ulgą. Usiadłyśmy na podłodze, wzdychając ze zmęczenia i śmiejąc się.
    – Jesteście aż tak wyczerpane? – spytał jakiś wesoły głos ponad naszymi głowami. Głos należał do brata pani Fernér. Zerwałyśmy się z podłogi i wygładziłyśmy fartuchy.
    – Król i królowa pragną przyjść do kredensu i podziękować za posiłek – powiedział brat pani Fernér. – Zwłaszcza Annabelli i jej matce. Przesyłają również podziękowania pozostałej służbie.
    Dziewczęta dygnęły z zażenowaniem, a matka i ja poprawiłyśmy fartuchy i włosy, by jak najlepiej się prezentować. Czekałyśmy jeszcze chwilę, para królewska bowiem konwersowała wciąż w salonie, skąd dochodziły nas ożywione winem i jedzeniem głosy.
    I nagle stanęła przed nami monarsza para Szwecji, a my skłoniłyśmy się głęboko. Jak to dobrze, że nikt nie potrafił czytać w moich myślach, bo poczułam większą sympatię do królowej. Wyglądała na osobę dowcipną i wesołą, król zaś nie sprawiał imponującego wrażenia.
    – A więc to jest dziewczyna, która wystąpiła wczoraj w mojej roli – powiedziała królowa, uśmiechając się do mnie. – Mogła mi się trafić znacznie gorsza zmienniczka. Wykazałaś się niezwykłą odwagą.
    Skłoniłam się ponownie.
    – Cała przyjemność po mojej stronie – odrzekłam, zerkając na Marcusa, który stał w drzwiach jadalni. Uśmiechnął się i mrugnął do mnie. Matka zaś wyglądała jak żywy znak zapytania, przecież nic nie wiedziała o naszej maskaradzie.
    Para królewska podziękowała nam za obiad.
    – Prosty i delikatny – stwierdziła królowa z uśmiechem. – I bardzo smaczny.
    Prosty? Miałam ochotę nią potrząsnąć! Nie zdawała sobie sprawy, ile pracy włożyłyśmy w przygotowanie tego posiłku!
    Król uratował sytuację.
    – Porucznik Dalin i panna Annabella zachowali się wczoraj nadzwyczaj odważnie. Wyrażamy wdzięczność za uratowanie nam życia. Ten czyn nie pozostanie bez nagrody.
    Biedna matka nic nie pojmowała. Kiedy król wyszedł, musiałam opisać jej ze szczegółami wydarzenia w porcie.
    Marcus zaczął się niecierpliwić. Czekał cały wieczór na to, by zostać ze mną sam na sam, więc teraz porwał mnie z kuchni, od naczyń i sprzątania, i uprowadził do swojego pokoju. Wino wypite do obiadu ośmieliło go nadzwyczajnie i przeżyliśmy krótką chwilę miłosnego uniesienia. Na koniec musiałam się salwować ucieczką z jego objęć, żeby móc z czystym sumieniem wystąpić na ślubie w białej sukni. Marcus opamiętał się i poprosił mnie o przebaczenie. Moje rozpalone policzki i błyszczące oczy zdradzały jednak, że nie miał za co przepraszać!
    Kiedy opuszczałyśmy z matką dom Fernérów, podszedł do mnie ojciec Marcusa. Chciał porozmawiać ze mną chwilę na osobności w kredensie.
    Właśnie tam ten dumny pan pokornie poprosił mnie, kuchenną dziewkę, o wybaczenie. Popełnił niewybaczalny błąd, uznając pochodzenie za ważniejsze od cech charakteru. Przepraszał i witał w swojej rodzinie.
    Spojrzałam na niego z powagą.
    – Panie generale – powiedziałam – różnimy się bardzo i pewnie nigdy do końca się nie zrozumiemy. Jedna rzecz jednak nas łączy, oboje pragniemy szczęścia Marcusa.
    Generał skinął głową i uścisnął mi dłoń. Nie trzeba było więcej słów.
    Byłam w siódmym niebie. W drodze do domu matka paplała w kółko o weselu, ale w ogóle jej nie słuchałam.
    Pobraliśmy się z Marcusem w małym kościółku w jego rodzinnej miejscowości. Uroczystość była niezwykle piękna. Nawet sobie nie wyobrażałam, że Marcus ma tylu dostojnych krewnych i przyjaciół. Zaczęłam nieomal rozumieć obiekcje generała, czy wpuścić do rodziny taką prostą dziewczynę jak ja.
    Marietta wyglądała prześlicznie tego dnia. Biła mnie na głowę urodą i elegancją, ale nie miało to żadnego znaczenia. Zostałyśmy najlepszymi przyjaciółkami. Śmiałam się na myśl o tym, że kiedyś wzięłam ją za femme fatale i chciałam wydrapać jej oczy!
    W czasie weselnego obiadu wywołałam mały skandal, schodząc do kuchni, by przypilnować gotowania warzyw. Marietta musiała mnie przyprowadzić, bo Marcus nie mógł mnie znaleźć, kiedy mieliśmy zasiąść do stołu. Marietta dobrze wiedziała, gdzie mnie szukać.
    Generał wygłosił piękną mowę, witając mnie w rodzinie. Kiedy moja matka miała uczynić to samo, nie mogła opanować wzruszenia i z jej skomplikowanej przemowy nikt nie zrozumiał ani słowa. I może to i lepiej, naplotła bowiem masę sentymentalnych bzdur o wnukach.
    A o tym jeszcze wstydziłam się rozmawiać. Dotąd opierałam się Marcusowi, lecz napotykając teraz jego zdecydowany wzrok, wiedziałam, że moja niewinność długo się nie uchowa.
    I wcale nie miałam nic przeciwko temu!

Margit Sandemo


***

Top.Mail.Ru