Скачать fb2
Żniwo

Żniwo

Аннотация

    Trzymający w napięciu thriller medyczny mistrzyni tematu, głównej konkurentki Robina Cooka i Michaela Palmera. Doskonała lektura zwłaszcza dla tych, którzy mają wątpliwości co do funkcjonowania służby zdrowia…
    Dwie osoby gotowe do operacji i tylko jedno serce, które można przeszczepić. Gdy doktor Abby DiMatteo podejmowała decyzję, by dokonać przeszczepu u umierającego siedemnastolatka, nie przypuszczała, że wywoła tym lawinę wydarzeń. Kim jest czterdziestosześcioletnia, bogata kobieta, która, wedle przełożonych, winna była otrzymać narząd? Tego Abby nie wie. Wie jednak, że coś jest nie w porządku – jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki pojawia się drugie serce i operacja może się odbyć. Cud? To mało prawdopodobne. W wyniku podjętych decyzji, pracę traci przełożona kobiety, a sama Abby zaczyna stawiać sobie niewygodne pytania. Czy to możliwe, że narządy do transplantacji pochodzą z nie do końca legalnych źródeł? Gdzie leżą granice etyki lekarskiej? Dyrekcja nie życzy sobie rozgłosu, ale sumienie zmusza Abby do poprowadzenia prywatnego śledztwa.


Tess Gerritsen Żniwo

    Tytuł oryginalny: Harvest
    Przekład Agnieszka Jacewicz
    Jakubowi,
    mojemu mężowi
    i najlepszemu przyjacielowi

Rozdział pierwszy

    Był mały jak na swój wiek, mniejszy od innych chłopców, którzy żebrali w przejściu podziemnym w Nowym Arbacie. Miał jedenaście lat, a próbował już niemal wszystkiego. Od czterech lat palił papierosy, kradł od trzech i pół, a od dwóch robił sztuczki z kartami. Na tym ostatnim zajęciu specjalnie Jakowowi nie zależało, ale wujek Misza kazał mu to robić. Przecież musieli jakoś zdobyć pieniądze na chleb i papierosy. Jakow był najmniejszy i miał najjaśniejsze włosy ze wszystkich chłopców wujka Miszy, na niego spadała więc największa część roboty. Klienci zawsze woleli najmłodszych, jasnowłosych. Wydawało się, że nie przeszkadza im to, iż Jakow nie miał lewej ręki; większość nawet nie zauważała martwego kikuta. Byli oczarowani jego drobną figurką, jasną czupryną i śmiało patrzącymi niebieskimi oczami.
    Jakow bardzo chciał wreszcie skończyć z tym zajęciem i zacząć zarabiać na utrzymanie drobnymi kradzieżami kieszonkowymi, tak jak więksi chłopcy. Codziennie rano, kiedy budził się w mieszkaniu Miszy i wieczorem tuż przed zaśnięciem, chwytał zdrową ręką za zagłówek łóżka. Wyciągał się i wyciągał, miał nadzieję, że dzięki temu urośnie chociaż o milimetr. Wujek Misza mówił mu, że to bez sensu. Jakow był mały, bo należał do tych, którym po prostu nie dane było urosnąć. Kobieta, która siedem lat temu porzuciła go w Moskwie, też była mała. Jakow ledwie ją pamiętał, niewiele pamiętał również z tego, co było, zanim trafił do miasta. Wujek Misza trochę mu opowiadał o tamtych czasach, ale Jakow wierzył tylko w część tych historii. Był mały, ale swój rozum miał.
    Wrodzona nieufność sprawiała, że z niechęcią patrzył teraz na mężczyznę i kobietę, którzy przyszli omówić interesy z wujkiem Miszą i siedzieli naprzeciwko niego przy stole. Przyjechali dużym czarnym samochodem z przyciemnionymi szybami. Gregor miał na sobie garnitur, krawat i buty z prawdziwej skóry, Nadia była blondynką w kostiumie z cienkiej wełny, w ręku trzymała walizkę z okuciami. Nie była Rosjanką – co do tego nikt nie miał żadnych wątpliwości. Mówiła po rosyjsku płynnie, ale z wyraźnym obcym akcentem. Mogła być Amerykanką albo Angielką.
    Gdy mężczyźni obgadywali interesy przy butelce wódki, ona rozglądała się po mieszkaniu. Były tam wojskowe prycze, ustawione rzędem pod ścianą, ze stertą brudnej pościeli. W końcu spojrzała na chłopców stojących w milczeniu blisko siebie. Jasnoszarymi oczami uważnie przyglądała się każdemu z osobna: najstarszemu, piętnastoletniemu Piotrowi, potem trzynastoletniemu Stiepanowi i dziesięcioletniemu Aleksiejowi. W końcu spojrzała na Jakowa. Był przyzwyczajony, że dorośli często mu się przyglądają, więc spokojnie stał i patrzył na Nadię. Zwykle dorośli ignorowali pozostałych chłopców. Ale tym razem większe zainteresowanie wzbudził chudy i pryszczaty Piotr.
    – Postępuje pan właściwie, Michaile Iwanisewiczu – powiedziała Nadia do Miszy. – Dzieci nie mają tu żadnej przyszłości. My damy im szansę! – Uśmiechnęła się do chłopców.
    Niezbyt bystry Stiepan odwzajemnił uśmiech jak zakochany idiota.
    – Ale oni nie znają angielskiego – powiedział wujek Misza. – Najwyżej kilka słów.
    – Dzieci szybko się uczą. Nie mają z tym żadnych trudności.
    – Będą musiały mieć trochę czasu na naukę języka. Jedzenie…
    – Nasza agencja ma doświadczenie w przystosowaniu dzieci do nowego środowiska. Pracujemy z mnóstwem dzieci z Rosji. Przeważnie są to sieroty, tak jak oni. Jakiś czas spędzą w specjalnej szkole, gdzie będą mogli przyzwyczaić się do nowej sytuacji.
    – A jeżeli im się nie uda? Nadia przez chwilę milczała.
    – Takie przypadki również się zdarzają, choć bardzo rzadko. Najczęściej są to dzieci, które mają problemy emocjonalne – jej wzrok prześliznął się po wszystkich czterech chłopcach. – Czy martwi się pan o któregoś z nich szczególnie?
    Jakow wiedział, że to on miał problemy, o których rozmawiali dorośli. To on rzadko się śmiał i nigdy nie płakał, to jego wujek Misza nazywał „małym kamiennym chłopcem”. Jakow nie wiedział, dlaczego nigdy nie płakał. Inni chłopcy, kiedy ktoś ich skrzywdził, nie kryli łez. W takich chwilach on po prostu przestawał myśleć, wyłączał się, tak jak ekran telewizora późno w nocy, kiedy kończy się program. Żadnych myśli, żadnych obrazów, nic poza uspokajającą szarością.
    – To dobrzy chłopcy. Wszyscy. Wspaniali chłopcy – powiedział wujek Misza.
    Jakow spojrzał na swoich kolegów. Piotr miał nazbyt wystające łuki brwiowe i zawsze pochylone w przód ramiona. Uszy Stiepana były małe i dziwnie pofałdowane. Mózg umieszczony pomiędzy nimi nie mógł być większy od orzecha włoskiego. Aleksiej ssał kciuk. A ja – pomyślał Jakow, patrząc na przedramię zakończone kikutem – ja mam tylko jedną rękę.
    Dlaczego oni mówią, że jesteśmy wspaniali? Tak właśnie twierdzi wujek Misza. A kobieta przez cały czas mu potakuje. Byli najwyżej jako tako zdrowymi chłopcami.
    – Nawet zęby mają zdrowe! – zauważył wujek Misza. – Żadnych dziur. A popatrzcie, jaki wysoki jest mój Piotr.
    – Ten mi wygląda na niedożywionego – Gregor wskazał na Jakowa – co się stało z jego ręką?
    – Taki się już urodził.
    – Promieniowanie?
    – Poza tym wszystko z nim w porządku. Tylko dłoni mu brakuje.
    – To nie powinno stwarzać jakichkolwiek problemów – stwierdziła Nadia i wstała z krzesła. – Musimy iść, już czas.
    – Tak wcześnie?
    – Musimy trzymać się planu.
    – Ale – ich ubrania.
    – Dostaną ubrania z agencji. Lepsze niż te, które mają na sobie.
    – A więc to ma się stać tak szybko? Nie mamy nawet czasu, żeby się pożegnać?
    W oczach kobiety pojawił się wyraz zniecierpliwienia.
    – Tylko chwilę. Nie możemy przegapić naszych połączeń.
    Wujek Misza spojrzał na wszystkich czterech swoich chłopców. Nie byli rodziną, nie łączyła ich nawet miłość, raczej wzajemna zależność, wspólna niedola. Uściskał po kolei każdego ze swych podopiecznych. Jakowa mocniej przytulił i przytrzymał trochę dłużej niż pozostałych. Wujek Misza pachniał cebulą i papierosami, Jakow dobrze znał ten zapach. To był przyjazny zapach, ale mimo to uwolnił się z uścisku. Nie lubił, kiedy ktoś go przytulał czy w ogóle dotykał, nieważne kto.
    – Pamiętajcie o swoim wuju – wyszeptał Misza. – Jak już będziecie bogaci w tej Ameryce. Pamiętajcie, że się wami opiekowałem.
    – Ja nie chcę jechać do Ameryki – powiedział Jakow.
    – Tak będzie najlepiej dla was wszystkich.
    – Ale ja chcę zostać z tobą wujku! Chcę zostać tutaj.
    – Musisz jechać.
    – Dlaczego?
    – Ponieważ tak zadecydowałem. – Wujek Misza ujął go za ramiona i potrząsnął mocno. – Tak zadecydowałem.
    Jakow spojrzał na pozostałych chłopców, którzy uśmiechali się, i pomyślał: Im się to wszystko podoba, dlaczego tylko ja mam wątpliwości? Kobieta wzięła Jakowa za rękę.
    – Zaprowadzę ich do samochodu. Gregor zostanie i skończy całą papierkową robotę.
    – Wujku! – zawołał Jakow. Ale Misza już się odwrócił i patrzył przez okno.
    Nadia poprowadziła chłopców na korytarz i schodami w dół. Od ulicy dzieliły ich tylko dwa piętra. Tupanie i hałas, jaki robili chłopcy, zbiegając w dół, wydawał się odbijać echem od ścian pustej klatki schodowej. Byli już na parterze, kiedy Aleksiej zatrzymał się gwałtownie.
    – Zaczekajcie! Zapomniałem o Szu-Szu! – krzyknął i rzucił się z powrotem.
    – Wracaj! – zawołała Nadia. – Nie możesz tam iść!
    – Nie mogę go zostawić! – krzyknął Aleksiej.
    – Wracaj natychmiast!
    Aleksiej nie zareagował. Wbiegał po schodach, nie zważając na wołanie. Nadia właśnie miała za nim pobiec, kiedy Piotr powiedział:
    – On nie pojedzie bez Szu-Szu.
    – Kim, do cholery, jest ten Szu-Szu? – spytała zdenerwowana.
    – To wypchany pies. Aleksiej ma go od dawna.
    Nadia popatrzyła w górę klatki schodowej, w kierunku czwartego piętra i w tym właśnie momencie Jakow dojrzał w jej oczach coś, czego nie rozumiał: niepokój. Zatrzymała się w pół kroku, jakby nie wiedziała, czy ma biec za chłopcem, czy zostawić go w spokoju. Kiedy Aleksiej dołączył do nich, ściskając w rękach zniszczonego Szu-Szu, kobieta oparła się o poręcz schodów i odetchnęła z ulgą.
    – Mam go! – krzyknął Aleksiej, obejmując wypchanego zwierzaka.
    – No to idziemy – powiedziała Nadia, popędzając chłopców. Wszyscy czterej wepchali się na tylne siedzenia samochodu, ale było tam zbyt mało miejsca i Jakow musiał siedzieć częściowo na kolanach Piotra.
    – Nie mógłbyś posadzić tego kościstego tyłka gdzie indziej? – burknął Piotr.
    – Niby gdzie? Na twojej gębie? – Zaczęli się poszturchiwać.
    – Przestańcie! – powiedziała Nadia, odwracając się z przedniego siedzenia. – Zachowujcie się porządnie.
    – Tu jest za mało miejsca – poskarżył się Piotr.
    – To postarajcie się, żeby było go więcej. I bądźcie cicho! – spojrzała w kierunku bloku, gdzie na czwartym piętrze było mieszkanie Miszy.
    – Dlaczego czekamy? – zapytał Aleksiej.
    – Czekamy na Gregora. On jeszcze podpisuje dokumenty.
    – Jak długo to będzie trwało?
    Kobieta oparła głowę o siedzenie i patrząc przed siebie, powiedziała.
    – Niezbyt długo.
    Mało brakowało – pomyślał Gregor, kiedy Aleksiej wrócił do mieszkania po wypchanego psa. Gdyby chłopak pojawił się chwilę później, mogłoby się zrobić gorąco. Co ta głupia Nadia sobie wyobrażała? Puściła tego gówniarza z powrotem na górę! Od początku był przeciwny, żeby zatrudniać Nadię. Reuben uparł się jednak, że musi być kobieta. Ludzie bardziej ufają kobiecie. Odgłos kroków oddalał się w miarę, jak chłopiec zbiegał po schodach. Potem było głuche trzaśnięcie drzwi wejściowych. Wtedy Gregor odwrócił się do Miszy. Stary stał przy oknie, patrząc w dół na ulicę, gdzie w samochodzie siedzieli jego czterej chłopcy. Przycisnął dłonie do szyby, grube palce rozstawił szeroko. Kiedy odwrócił się, miał łzy w oczach. Pierwsze, co powiedział, dotyczyło jednak pieniędzy.
    – Są w walizce?
    – Tak – potwierdził Gregor.
    – Cała suma?
    – Dwadzieścia tysięcy dolarów amerykańskich. Pięć tysięcy za każdego dzieciaka. Zgodził się pan na taką sumę.
    – Tak – Misza westchnął i przesunął dłonią po twarzy pooranej głębokimi bruzdami. Widać było, że często zaglądał do kieliszka i dużo palił. – Zostaną adoptowani przez porządne rodziny – powiedział, uspokajając sam siebie.
    – Nadia już tego dopilnuje. Ona kocha dzieciaki. To dlatego wybrała taką pracę.
    Misza zdobył się na słaby uśmiech.
    – Może mogłaby znaleźć amerykańską rodzinę dla mnie?
    Gregor musiał go jakoś odciągnąć od okna. Wskazał walizkę leżącą na stole.
    – Proszę sprawdzić, jeżeli pan chce.
    Misza podszedł do walizki i otworzył zamek. W środku znajdowały się równo poukładane banknoty. Dwadzieścia tysięcy dolarów. Wystarczy na tyle wódki, żeby sobie zupełnie rozwalić wątrobę. Jak tanio w dzisiejszych czasach można kupić ludzką duszę – pomyślał Gregor. Teraz w Rosji można było dostać wszystko. Skrzynię izraelskich pomarańczy, amerykański telewizor, chwilę przyjemności z kobietą. Okazje były wszędzie, szczególnie dla tych, którzy chcieli je wykorzystać. Misza stał, gapiąc się na pieniądze. Należały teraz do niego, ale nie czuł z tego powodu satysfakcji, raczej obrzydzenie. Zamknął walizkę i stał nadal z opuszczoną głową. Jego dłonie spoczywały na czarnym, twardym plastiku.
    Gregor stanął za Miszą i popatrzył na jego łysinę. Szybko podniósł pistolet automatyczny z tłumikiem i wystrzelił dwukrotnie prosto w głowę. Krew prysnęła na ścianę. Misza, zanim upadł twarzą na podłogę, zahaczył o stół i walizka z głuchym hukiem upadła na dywan. Gregor zdążył ją chwycić, zanim rozpływająca się krew zdołała jej dosięgnąć. Na plastiku pozostały ślady krwi. Gregor poszedł do łazienki i wytarł walizkę papierem toaletowym. Wrzucił go do klozetu i spuścił wodę. Kiedy wrócił do pokoju, w którym leżał Misza, kałuża krwi rozlała się szerzej po podłodze i zaczęła już wsiąkać w drugi dywan.
    Gregor spojrzał dookoła, zastanawiając się, czy nie zostawił żadnych śladów i czy mógł uznać, że robota została wykonana. Kusiło go, żeby wziąć butelkę wódki, zdecydował jednak, że lepiej nie. Musiałby tłumaczyć się chłopcom, dlaczego zabrał cenną dla Miszy rzecz. Gregor nie miał cierpliwości odpowiadać na wszystkie pytania tych dzieciaków. To była rola Nadii. Wyszedł z mieszkania i zszedł na dół. Nadia i chłopcy czekali w samochodzie. Kiedy wsiadł, Nadia spojrzała na niego pytająco, wiedział, o co jej chodzi.
    – Masz wszystkie papiery? Podpisane? – zapytała.
    – Tak. Mam wszystkie.
    Nadia zagłębiła się w fotel, wzdychając z wyraźną ulgą. Ma za słabe nerwy – pomyślał Gregor ruszając. Bez względu na to, co mówił Reuben, kobieta jest dodatkowym ciężarem.
    Z tylnego siedzenia dobiegały odgłosy jakichś przepychanek. W lusterku Gregor widział, jak chłopcy rozdawali sobie kuksańce. Wszyscy oprócz najmniejszego Jakowa, który patrzył prosto przed siebie. Ich spojrzenia spotkały się w lusterku. Gregor miał dziwne wrażenie, że z dziecięcej twarzy patrzyły na niego oczy dorosłej osoby. Potem chłopak odwrócił się i szturchnął swojego sąsiada w ramię. Nagle tylne siedzenie zmieniło się w kłębowisko przewalających się ciał oraz wirujących rąk i nóg.
    – Spokój! – nakazała Nadia. – Czy nie potraficie siedzieć cicho? Czeka nas długa podróż do Rygi.
    Chłopcy uspokoili się. Przez chwilę było zupełnie cicho. Potem Gregor zobaczył w lusterku jak ten najmniejszy, ten z dorosłymi oczami, uderza łokciem sąsiada. Gregor nie mógł powstrzymać się od uśmiechu. Nie było powodów do obaw. W końcu przecież to były tylko dzieciaki.

Rozdział drugi

    Była północ. Karen Terrio walczyła z sennością. Całą uwagę skupiła na tym, żeby nie zjechać z drogi. Siedziała za kierownicą już bez mała dwa dni. Wyjechała zaraz po pogrzebie ciotki Doroty i zatrzymywała się tylko na chwilę krótkiej drzemki albo na zjedzenie hamburgera i wypicie kawy. Wlewała w siebie całe litry kawy. Obrazy z pogrzebu ciotki z upływem dni coraz bardziej oddalały się we wspomnieniach. Zwiędłe mieczyki. Bezimienni kuzyni. Sczerstwiałe kanapki. Zobowiązania, zbyt wiele tych cholernych zobowiązań. Teraz tylko chciała jak najszybciej znaleźć się w domu.
    Była już tak blisko, tylko pięćdziesiąt mil od Bostonu, ale czuła, że znowu musi zjechać z autostrady i przespać się trochę, zanim ruszy dalej. Na ostatnim postoju, w kafejce „Dunkin Donuts” wypiła trzy filiżanki kawy. To pomogło na trochę, na tyle, aby bez problemów pokonać odcinek od Springfield do Sturbridge. Kofeina przestawała już działać i chociaż Karen wiedziała, że nie śpi, to jednak co chwila musiała gwałtownie podnosić opadającą głowę. Czuła, że przysypia, nawet jeżeli to były tylko sekundy. Z ciemności przed nią wyłonił się znak restauracji „Burger King”. Zamówiła kawę i ciastko – jagodziankę. Usiadła przy stoliku. O tej porze w restauracji było tylko kilku klientów, wszyscy mieli ze zmęczenia twarze blade jak maski. Duchy autostrady – pomyślała Karen. Te same, które odwiedzają każdy przystanek przy autostradzie. W restauracji było dziwnie cicho, każdy usilnie starał się nie zasnąć, żeby jak najszybciej ruszyć w dalszą drogę. O dzień dalej od swego dzieciństwa.
    Kiedy się obudzicie, będę już w domu – pomyślała. Jeszcze raz napełniła kubek kawą, nałożyła plastikową pokrywkę i wróciła do samochodu. Senność przestała jej dokuczać. Musi się udać. Jeszcze pięćdziesiąt mil, jakaś niecała godzina, i będzie przy drzwiach swego domu. Włączyła silnik i wyjechała z parkingu.
    Pięćdziesiąt mil – myślała – tylko pięćdziesiąt mil.
    W odległości dwudziestu mil od tamtego miejsca – w samochodzie zaparkowanym przy 7-Eleven – Vince Ławry i Chuck Servis kończyli dopijać piwo z ostatniego kartonu. Pili już tak od czterech godzin. Był to rodzaj współzawodnictwa między przyjaciółmi, kto wleje w siebie więcej i nie wyrzyga wszystkiego. Chuck prowadził o jedno piwo. Nie mieli pojęcia, ile w sumie wypili, stracili rachubę. Musieliby policzyć wszystkie puszki piętrzące się na tylnym siedzeniu. Obaj wiedzieli tylko to, że Chuck był o jedno piwo do przodu. Nawet nie starał się kryć triumfalnego spojrzenia, co Vince’a straszliwie wkurzało. Chuck musiał być zawsze lepszy we wszystkim. A to nie było fair. Vince mógłby wypić jeszcze jedną kolejkę, ale właśnie skończyło się piwo. Chuck miał teraz na twarzy ten swój uśmiech z gatunku „choćbyś pękł, nic mi nie zrobisz”. Chociaż doskonale wiedział, że rywalizacja nie była uczciwa.
    Vince otworzył drzwi samochodu i wygramolił się zza kierownicy.
    – Dokąd idziesz? – zapytał Chuck.
    – Kupię jeszcze trochę piwa.
    – Przecież ty już więcej nie możesz.
    – Odpieprz się – rzucił Vince i chwiejnym krokiem ruszył przez parking w kierunku drzwi frontowych 7-Eleven. Chuck zaśmiał się.
    – Nawet nie dajesz rady prosto chodzić! – krzyknął, wychylając się przez okno.
    Pieprzony dupek – pomyślał Vince. Przecież może, do cholery, iść. Nawet nieźle mu to wychodzi. Chce tylko wstąpić do 7-Eleven i wziąć jeszcze dwa kartony po sześć piw. Może trzy. Tak, dlaczego nie trzy, przecież dałby jeszcze radę trzem. Miał żelazny żołądek. Poza tym, że co chwila musiał sikać, to nie czuł żadnych skutków wypicia takiej ilości piwa.
    W drzwiach sklepu potknął się. Cholernie wysoki próg, mógłbym ich za to podać do sądu – pomyślał i szybko się pozbierał. Z chłodziarki wziął trzy kartony piwa i z miną ważniaka podszedł do lady, żeby zapłacić. Rzucił na blat dwudziestodolarowy banknot. Sprzedawca spojrzał na pieniądze i pokręcił głową.
    – Nie mogę tego wziąć – powiedział.
    – Co to znaczy, że nie może pan tego wziąć?
    – Nie mogę sprzedawać piwa nietrzeźwym klientom.
    – Chce pan powiedzieć, że jestem pijany?
    – Zgadza się.
    – Posłuchaj pan, tu są pieniądze, tak? Nie chcesz pan moich pieniędzy?
    – Nie chcę, żeby mnie później podano do sądu. Więc lepiej odstaw to piwo tam, synu, skąd je wziąłeś, dobrze? Kupiłbyś sobie kawę, hot-doga albo coś w tym rodzaju.
    – Nie chcę żadnego pieprzonego hot-doga.
    – To po prostu stąd wyjdź, chłopcze. No już.
    Vince pchnął jeden z kartonów piwa po ladzie, który spadł i roztrzaskał się o podłogę. Miał właśnie zrobić to samo z drugim, kiedy mężczyzna za ladą wyciągnął broń. Vince zamarł w pół drogi zaskoczony i gapił się na pistolet.
    – No już, wynoś się stąd – powiedział sprzedawca.
    – Dobra – Vince cofnął się, podnosząc obie ręce w górę w geście poddania – dobra, już mnie nie ma. – Wychodząc znowu potknął się o ten sam cholerny próg.
    – No, gdzie to masz? – spytał Chuck, kiedy Vince wsiadł z powrotem do samochodu.
    – Skończyło im się piwo.
    – To niemożliwe. Nie mogło im zabraknąć piwa.
    – Jak mówię, kurwa, że się skończyło, to się skończyło! – Vince włączył silnik i wcisnął pedał gazu. Z piskiem opon wyjechali z parkingu.
    – Dokąd teraz? – spytał Chuck.
    – Do innego sklepu – Vince wpatrywał się w ciemność. – Gdzie jest ten wjazd? Powinien być gdzieś tutaj.
    – Człowieku, daj sobie z tym spokój. Nie dasz rady wypić więcej i nie porzygać się.
    – Gdzie jest ten pieprzony wjazd?
    – Chyba minęliśmy go.
    – Nie, tutaj jest. – Vince gwałtownie skręcił w lewo, opony zapiszczały po asfalcie.
    – Hej! – zaczął Chuck – to chyba nie…
    – Mam jeszcze dwadzieścia dolców. Wezmą je. Ktoś je przyjmie.
    – Vince, jedziesz złą drogą!
    – Co? Chuck wrzasnął.
    – Jedziesz pod prąd!
    Vince potrząsnął głową i starał się skoncentrować na drodze. Oślepiały go jakieś światła. Świeciły mu prosto w oczy. Zdawało się, że stają się coraz jaśniejsze.
    – Zjedź na prawo! – krzyczał Chuck. – To samochód! Zjedź naprawo! Vince gwałtownie skręcił w prawo. Światła skierowały się w tę samą stronę. Usłyszał nieziemski wrzask. Nie Chucka, swój własny.
    Doktor Abby DiMatteo jeszcze nigdy nie czuła się tak zmęczona. Nie spała od dwudziestu dziewięciu godzin, jeżeli nie brać pod uwagę dziesięciominutowej drzemki w sali prześwietleń. Czuła, że widać po niej, iż jest wyczerpana. Na oddziale intensywnej terapii, w łazience spojrzała w lustro i z przerażeniem zobaczyła swoje podkrążone oczy i włosy w smętnym nieładzie. Była już dziesiąta rano, a nie zdążyła jeszcze ochlapać się pod prysznicem czy nawet umyć zębów. Na śniadanie, które przyniosła jej godzinę temu pielęgniarka oddziałowa, musiało wystarczyć gotowane jajko i kubek słodkiej kawy. Abby wiedziała, że będzie musiała mieć trochę szczęścia, aby znaleźć wolną chwilę na lunch, a jeszcze więcej, żeby wyjść ze szpitala koło piątej i na szóstą być w domu. W tej chwili zagłębienie się w fotel było szczytem jej marzeń.
    Podczas poniedziałkowego porannego obchodu nikt nie odpoczywał, zwłaszcza gdy obchód robił doktor Colin Wettig, przewodniczący programu stażowego chirurgii szpitala Bayside. Były generał armii, doktor Wettig, znany był z tego, że zadawał krótkie, ale bezlitosne pytania. Abby bała się go, podobnie jak wszyscy pozostali stażyści na chirurgii. Jedenastu z nich zebrało się teraz półkolem na oddziale intensywnej terapii. Część miała na sobie białe fartuchy, część – zielone kitle. Wszyscy patrzyli na Wettiga. Wiedzieli, że każdego z nich mógł zaskoczyć pytaniem. Brak odpowiedzi oznaczał długi okres upokorzeń ze strony przełożonego.
    Zespół odwiedził już czterech pacjentów na sali pooperacyjnej oddziału intensywnej terapii. Omówiono diagnozy i leczenie. Teraz wszyscy zebrali się przy łóżku numer 11, gdzie leży nowa pacjentka stażystki Abby. Przyszła więc kolej na nią, musiała przedstawić przypadek chorej. Chociaż trzymała przed sobą notatnik, nie patrzyła na swoje zapiski. Mówiła wszystko z pamięci, uważnie obserwując poważną twarz generała.
    – Pacjentka ma trzydzieści cztery lata, przyjęta została dziś o pierwszej nad ranem, przywieziona z wypadku, czołowe zderzenie przy dużej prędkości na Dziewięćdziesiątej. Intubowana i stabilizowana na miejscu wypadku. Po przewiezieniu na ostry dyżur stwierdzono liczne urazy. Skomplikowane złamanie czaszki, złamania lewego obojczyka i kości ramienia oraz poważne rany na twarzy. Przy wstępnym badaniu opisałam pacjentkę jako dobrze odżywioną, białą kobietę średniej budowy. Stwierdziłam brak reakcji na wszystkie bodźce za wyjątkiem wątpliwej reakcji prostownika.
    – Wątpliwej? – spytał doktor Wettig. – Co to znaczy? Prostownik reagował czy nie?
    Abby poczuła, jak jej serce zaczęło walić. Do licha, już przyczepił się do jej przypadku. Przełknęła ślinę i wyjaśniła.
    – Czasami kończyny pacjentki prostowały się pod wpływem bolesnych bodźców, a czasami nie.
    – Jak należy to odczytywać w skali Glasgow uwzględniającej reakcje motoryczne podczas śpiączki?
    – Skoro brak reakcji przypisany jest wartości jeden, a reakcja prostownika – dwóm punktom, to sądzę, że w przypadku tej pacjentki można przyjąć… jeden i pół.
    Szmer tłumionego śmiechu przeszedł przez salę.
    – Nie ma takiego wyniku, jak jeden i pół – stwierdził Doktor Wettig.
    – Wiem – powiedziała Abby. – Ale ta pacjentka nie pasuje do…
    – Proszę kontynuować przedstawianie przypadku – przerwał jej doktor Wettig.
    Abby zamilkła na chwilę i rozejrzała się po twarzach. Czyżby już zdołała wszystko zepsuć? Nie była pewna. Wzięła głęboki oddech i kontynuowała:
    – Oznaki życia były następujące: ciśnienie dziewięćdziesiąt na sześćdziesiąt, puls – sto. Była już intubowana. Nie mogła oddychać samodzielnie. Została poddana sztucznej wentylacji z szybkością dwudziestu pięciu oddechów na minutę.
    – Dlaczego akurat dwadzieścia pięć?
    – Żeby utrzymać ją na poziomie hiperwentylacji.
    – Dlaczego?
    – Aby obniżyć poziom dwutlenku węgla we krwi. To zminimalizowałoby obrzęk mózgu.
    – Proszę dalej.
    – Jak już wspomniałam, podczas oględzin głowy stwierdzono wgniecenia i pęknięcia lewej kości ciemieniowej i skroniowej. Groźne opuchlizny i rany twarzy utrudniały dokładną ocenę złamań kości twarzy. Źrenice ustawione centralnie nie wykazują reakcji na bodźce. Nos i gardło…
    – Odruch zwrotu oczu i głowy w kierunku bodźca?
    – Nie sprawdzałam.
    – Nie?
    – Nie. Nie chciałam pozwolić na ewentualne ruchy szyi, na wypadek, gdyby pacjentka miała przemieszczone kręgi.
    Zauważyła, że lekko skinął głową, jej odpowiedź została przyjęta.
    Opisała objawy fizykalne. Normalny odgłos oddechu, prawidłowa praca serca, nieznaczne obrażenia brzucha. Doktor Wettig nie przerywał jej. Kiedy skończyła przedstawianie wyników badań neurologicznych, poczuła większą pewność siebie. Była niemal dumna z siebie. Właściwie dlaczego nie? W końcu przecież wiedziała, co robiła.
    – Jakie były pani przewidywania? – zapytał Doktor Wettig – jeszcze zanim pani zobaczyła wyniki prześwietleń?
    – Z pozycji źrenic oraz braku reakcji na bodźce – zaczęła Abby – sądziłam, że w grę może wchodzić ucisk na śródmózgowie. Prawdopodobnie spowodowany powstaniem ostrego podtwardówkowego lub nadtwardówkowego krwiaka. – Przerwała, a po chwili dodała spokojnym i pewnym tonem: – Scyntygram potwierdził moje przypuszczenia. Duży lewostronny krwiak podtwardówkowy z dość znacznym przemieszczeniem. Zawiadomiłam neurochirurgię. Natychmiast przeprowadzono zabieg usunięcia skrzepu.
    – Tak więc twierdzi pani, że pani początkowe rozpoznanie okazało się w zupełności słuszne, doktor DiMatteo?
    Abby skinęła głową.
    – To może teraz sprawdzimy, jak wygląda sytuacja dziś – powiedział doktor Wettig, podchodząc do brzegu łóżka. Lekarską latarką zaświecił w oczy pacjentki. – Brak reakcji źrenic – stwierdził. Mocno nacisnął palcem na mostek. Kobieta pozostała nieruchoma. – Brak reakcji na ból mięśni prostujących czy jakichkolwiek innych.
    Wszyscy pozostali lekarze podeszli do przodu, tylko Abby nie ruszyła się z miejsca. Nie spuszczała wzroku z zabandażowanej głowy pacjentki. Wettig kontynuował badanie, uderzał gumowym młoteczkiem w ścięgna, zginał kolana i łokcie. Abby czuła, jak koncentracja opuszcza ją pod wpływem zmęczenia. Nie przestawała gapić się na niedawno ogoloną głowę kobiety. Pamiętała jej gęste brązowe włosy posklejane skrzepami krwi, wymieszane z potłuczonym szkłem. Również w ubraniu pełno było odłamków szkła. Wtedy, na ostrym dyżurze Abby pomagała rozcinać bluzkę kobiety. Była biało-niebieska, jedwabna, z metką „Donny Karan”. Ten ostatni detal szczególnie mocno wrył się w pamięć Abby. Nie krew, złamania czy poszarpana twarz, tylko właśnie tamta metka. „Donna Karan”. Sama kiedyś kupowała sobie rzeczy od „Donny Karan”. Przyszło jej na myśl, że kiedyś, gdzieś ta kobieta stała w sklepie, przeglądając bluzki, słuchając skrzypienia przesuwanych wieszaków…
    Doktor Wettig wyprostował się i spojrzał na pielęgniarkę z oddziału intensywnej terapii.
    – Kiedy usunięty został skrzep?
    – Zabieg zakończono około czwartej rano.
    – Sześć godzin temu?
    – Tak, minęło już sześć godzin. Wettig odwrócił się w stronę Abby.
    – Dlaczego więc nic się nie zmieniło?
    Abby ocknęła się z zamyślenia i zorientowała się, że wszyscy na nią patrzą. Spojrzała na pacjentkę. Pierś jej unosiła się i opadała z każdą świszczącą porcją powietrza z miecha respiratora.
    – Może… przyczyną jest opuchlizna pooperacyjna – powiedziała i popatrzyła na monitor. – Ciśnienie wewnątrzczaszkowe jest trochę podwyższone. Poziom dwadzieścia milimetrów.
    – Czy według pani to wystarczy, aby spowodować zmiany źreniczne?
    – Nie, ale…
    – Czy badała ją pani bezpośrednio po operacji?
    .- Nie. Została przeniesiona na oddział neurochirurgii. Rozmawiałam z lekarzem stamtąd po zabiegu i on poinformował mnie…
    – Nie pytam lekarza z neurochirurgii. Pytam panią, doktor DiMatteo. To pani diagnozowała podtwardówkowy skrzep. Został on usunięty. Dlaczego więc źrenice pacjentki są nieruchome i nie reagują na bodźce w sześć godzin po operacji?
    Abby zawahała się. Wettig przyglądał się jej, podobnie jak wszyscy pozostali. Upokarzającą ciszę rozpraszało tylko ciche brzęczenie respiratora. Doktor Wettig spojrzał ponaglająco na pozostałych lekarzy.
    – Czy ktoś może pomóc doktor DiMatteo odpowiedzieć na to pytanie? Abby wyprostowała się.
    – Sama mogę na nie odpowiedzieć – powiedziała.
    – Tak? – Doktor Wettig zwrócił się ponownie do niej.
    – Objawy źreniczne, odruchy ścięgniste – to sygnały ze śródmózgowia. Zeszłej nocy założyłam, że były one wywołane podtwardówkowym skrzepem, naciskającym na śródmózgowie. Skoro jednak stan pacjentki nie uległ poprawie, sądzę… sądzę, że się myliłam.
    – Sądzi pani?
    Abby z lekkim świstem wypuściła powietrze.
    – Myliłam się.
    – Jaka jest pani diagnoza teraz?
    – Krwotok w śródmózgowiu, który mógł być wywołany siłami ścierającymi lub uszkodzeniem pozostałym po krwiaku podtwardówkowym. Zmian tych scyntygram może jeszcze nie wykazać.
    Doktor Wettig patrzył na nią przez chwilę z nieprzeniknionym wyrazem twarzy. Potem odwrócił się do pozostałych lekarzy.
    – Krwotok w śródmózgowiu to rozsądne przypuszczenie. W połączeniu z wartością „trzy” według skali Glasgow – spojrzał na Abby – i pół – poprawił się – rokowania są praktycznie żadne. Pacjentka nie jest w stanie oddychać samodzielnie, nie wykazuje spontanicznych reakcji na bodźce i, jak się wydaje, nie ma żadnych odruchów pnia mózgu. W tej chwili nie mam żadnych innych sugestii prócz tej, aby kontynuować podtrzymywanie funkcji życiowych. Należy zastanowić się nad kwestią pobrania organów do transplantacji. – Skinął krótko w stronę Abby i skierował się do następnego pacjenta. Jeden z lekarzy uścisnął ramię Abby.
    – Hej, DiMatteo – szepnął – poszło ci nieźle. Zmęczona Abby skinęła tylko głową.
    Stażystka Oddziału Chirurgii, Doktor Vivian Chao, była postacią niemal legendarną wśród innych stażystów Szpitala Bayside. Mówiono, że dwa dni po tym, kiedy została przyjęta na staż, jej kolega dostał rozstroju nerwowego i trzeba go było odtransportować na oddział psychiatryczny. Vivian musiała przejąć jego obowiązki. Przez pełnych dwadzieścia dziewięć dni była jedyną stażystką na ortopedii, bez przerwy na dyżurze. Przeniosła swoje rzeczy do dyżurki i na głodowej diecie, składającej się jedynie z posiłków ze szpitalnej stołówki, straciła trzy kilogramy. Przez dwadzieścia dziewięć dni nie wyszła poza drzwi frontowe szpitala. Trzydziestego dnia skończyła się jej tura i Vivian poszła na parking tylko po to, żeby stwierdzić, że jej samochód odholowano tydzień wcześniej. Stróż parkingu uznał po prostu, że wóz został porzucony.
    Cztery dni po rozpoczęciu stażu przez kolejną grupę lekarz, z którym Vivian pracowała na zmianę, tym razem na chirurgii naczyniowej, został potrącony przez autobus komunikacji miejskiej i trafił do szpitala ze złamaniem miednicy. I znowu ktoś musiał wziąć za niego zastępstwo. Vivian Chao, niewiele myśląc, wprowadziła się z powrotem do dyżurki szpitalnej.
    W oczach pozostałych lekarzy-stażystów Vivian zyskała wtedy honorowy tytuł „uosobienie humanitaryzmu”, co zostało dodatkowo potwierdzone podczas uroczystości rozdania nagród. Połączono to z kolacją i Vivian dostała w prezencie parę stalowych kulek, co było uznaniem jej za kobietę o silnym męskim charakterze.
    Kiedy Abby usłyszała te historie o Vivian Chao, trudno jej było uwierzyć, że to ta sama osoba, którą przed sobą teraz widzi: małomówna Chinka tak drobna, że podczas operacji musi stawać na stołku. Chociaż Vivian rzadko zabierała głos podczas obchodu, to jednak zawsze stała na przedzie grupy stażystów z obojętnym wyrazem twarzy. Z taką miną Vivian podeszła tamtego popołudnia do Abby na oddziale intensywnej terapii. Abby umierała już wtedy ze zmęczenia, każdy kolejny krok był dla niej wysiłkiem, każda następna decyzja podejmowana była już tylko dzięki silnej woli. Dziewczyna nawet nie zauważyła stojącej obok niej Vivian, dopóki tamta nie odezwała się.
    – Słyszałam, że przyjęliście osobę z grupą AB RH+ z urazem czaszki. Abby spojrzała znad karty, w której zapisywała właśnie wyniki pacjenta.
    – Tak, zeszłej nocy.
    – Czy pacjentka jeszcze żyje?
    Abby popatrzyła w kierunku przeszklonej ściany sali z łóżkiem numer 11.
    – To zależy, co rozumiesz pod pojęciem żyje.
    – Serce i płuca w dobrym stanie?
    – Funkcjonują prawidłowo.
    – Ile ma lat?
    – Trzydzieści cztery. Dlaczego pytasz?
    – Prowadzę pacjenta. Końcowe stadium, zastoinowa niewydolność serca. Grupa krwi AB RH+. Już od dawna czeka na nowe serce. – Vivian podeszła do półki z kartami. – Które łóżko?
    – Jedenaste.
    Vivian wyciągnęła odpowiednią kartę z półki i podniosła metalową osłonę. Przeglądała papiery z poważnym wyrazem twarzy.
    – Ona już nie jest moją pacjentką – powiedziała Abby – przenieśli ją na neurochirurgię. Usunęli jej krwiak podtwardówkowy.
    Vivian nie przestała studiować karty.
    – Jest dopiero dziesięć godzin po operacji – poinformowała Abby. – Chyba trochę za wcześnie, żeby decydować o rezultatach.
    – Dotąd nie ma żadnych zmian neurologicznych, jak widzę.
    – Nie, ale jest szansa…
    – Z trzema punktami według skali Glasgow? Nie sądzę. – Vivian wsunęła kartę na miejsce i poszła w kierunku łóżka numer 11. Abby podążyła za nią. Stojąc w drzwiach sali, obserwowała, jak Vivian szybko bada pacjentkę. W podobny sposób zachowywała się na sali operacyjnej, nie marnowała czasu ani sił. Podczas pierwszego roku stażowania w szpitalu Abby często obserwowała Vivian w czasie operacji. Podziwiała jej małe zwinne dłonie, patrzyła zafascynowana na delikatne palce, spod których wychodziły idealne węzły. Abby w porównaniu z Vivian czuła się niezdarnie. Poświęcała godziny ćwiczeń i kilometry nici, zakładając węzły chirurgiczne na uchwytach szuflad swego biurka. Wychodziło jej to nawet całkiem sprawnie, ale wiedziała, że nigdy nie osiągnie maestrii magicznych rąk Vivian Chao. Teraz, kiedy patrzyła na Vivian badającą Karen Terrio, sprawność rąk Chinki wydała jej się niesamowita.
    – Brak reakcji na ból – zauważyła Vivian.
    – Jeszcze jest za wcześnie.
    – Może tak, może nie. – Vivian wyjęła z kieszeni młoteczek do badania odruchów i zaczęła opukiwać ścięgna pacjentki. – To naprawdę szczęście.
    – Nie pojmuję, jak możesz mówić o tym w ten sposób.
    – Mój pacjent z oddziału intensywnej opieki też ma grupę krwi AB RH+. Od roku już czeka na serce. To, jak dotąd, najlepiej odpowiada.
    Abby spojrzała na Karen Terrio. Raz jeszcze przypomniała jej się błękitno-biała bluzka. Zastanawiała się, o czym ta kobieta mogła myśleć, kiedy zapinała ją po raz ostatni. Może o zwyczajnych rzeczach. Na pewno nie o śmierci. Nie o szpitalnym łóżku, kroplówkach czy maszynach pompujących powietrze do jej płuc.
    – Chciałabym przeprowadzić krzyżową próbę limfocytów. Trzeba upewnić się, że to właściwy dawca – powiedziała Vivian. – Można również zaczynać typowanie innych organów. Zrobiono elektroencefalogram, prawda?
    – Ona nie jest moją pacjentką – powiedziała Abby. – Zresztą uważam, że na to wszystko jest jeszcze za wcześnie. Nikt jeszcze nie rozmawiał o tym z jej mężem.
    – Ktoś będzie musiał to zrobić.
    – Ona ma dzieci. Będą potrzebowały czasu na przemyślenie tego.
    – Organy nie mają zbyt wiele czasu.
    – Wiem. Wiem, że trzeba to będzie zrobić. Ale, tak jak mówiłam, ona jest dopiero dziesięć godzin po operacji.
    Vivian podeszła do zlewu i umyła ręce.
    – Chyba nie spodziewasz się, że nastąpi cud? W drzwiach sali pojawiła się pielęgniarka.
    – Wrócił mąż z dziećmi. Czekają, żeby wejść. Czy długo potrwa badanie?
    – Już skończyłam – stwierdziła Vivian. Wrzuciła zmięty papierowy ręcznik do pojemnika na śmieci i wyszła z sali.
    – Czy mogą wejść? – spytała pielęgniarka.
    Abby spojrzała na Karen Terrio. W tej chwili dostrzegła parę szczegółów, których lepiej żeby nie zobaczyło dziecko patrząc na matkę.
    – Jeszcze chwilę – powiedziała. – Zaraz. – Podeszła do łóżka i szybko wygładziła koce. Zmoczyła papierowy ręcznik pod kranem i wytarła ślady śluzu z policzka kobiety. Torbę z moczem przesunęła na drugą stronę łóżka, gdzie była mniej widoczna. Potem cofnęła się i raz jeszcze przyjrzała Karen Terrio. Zdawała sobie sprawę z tego, że ani ona, ani nikt inny nie był w stanie zrobić czegokolwiek, co zmniejszyłoby ból i cierpienie, przez jakie musiała przejść rodzina tej kobiety. Westchnęła i skinęła głową w kierunku pielęgniarki.
    – Mogą teraz wejść.
    O czwartej trzydzieści po południu, Abby ledwo była w stanie skoncentrować się na tym, co pisała. Nie mogła dłużej patrzeć w to samo miejsce. Była na dyżurze od ponad trzydziestu trzech godzin. Popołudniowy obchód już się zakończył. Wreszcie mogła iść do domu. Kiedy jednak zamknęła ostatnią kartę, jej wzrok raz jeszcze powędrował w kierunku łóżka numer 11. Weszła do sali. Stała tam przez jakiś czas bez ruchu, wpatrując się w Karen Terrio. Chciała bardzo zrobić coś, co jeszcze mogłoby pomóc, ale nic nie wymyśliła. Nie usłyszała zbliżających się kroków. Dopiero kiedy ktoś powiedział:
    – Witaj ślicznotko – Abby odwróciła się i zobaczyła, że niebieskooki brunet, doktor Mark Hodell, uśmiecha się do niej. Ten uśmiech był przeznaczony tylko dla niej. Abby tęskniła za tym uśmiechem przez cały dzień. Zwykle Abby i Mark znajdowali chwilę na wspólny lunch czy chociaż na wymianę kilku słów. Tego dnia jednak nie spotkali się przez cały dzień i teraz na widok ukochanego mężczyzny Abby poczuła, jak ogarnia ją radość. Schylił się, żeby ją pocałować. Potem cofnął i przyjrzał się jej rozczochranym włosom i wymiętemu fartuchowi.
    – Musiałaś mieć ciężką noc – powiedział ze współczuciem. – Spałaś trochę?
    – Może z pół godziny.
    – Doszły mnie pogłoski, że dzisiaj rano wyszłaś zwycięsko ze starcia z generałem.
    Wzruszyła ramionami.
    – Powiedzmy, że nie udało mu się całkiem mnie pogrążyć.
    – To już sukces.
    Uśmiechnęła się. Potem raz jeszcze spojrzała w kierunku łóżka numer 11 i uśmiech zniknął z jej twarzy. Karen Terrio niemal ginęła wśród całego sprzętu otaczającego jej łóżko. Respirator, kroplówki, rurki odprowadzające i monitory przedstawiające wykresy pracy serca, ciśnienia krwi i ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Instrumenty do mierzenia każdej funkcji życiowej. Po co więc w nowej erze techniki szukać pulsu czy kłaść dłonie na piersi chorego? Po co w ogóle są lekarze, skoro maszyny wykonują całą skomplikowaną pracę.
    – Przyjęłam ją zeszłej nocy – powiedziała Abby. – Ma trzydzieści cztery lata, męża i dwójkę dzieci. Dziewczynki bliźniaczki. Były tutaj. Widziałam je niedawno. To było dziwne, Mark. Zauważyłam, że bały się dotknąć matki. Stały tak i patrzyły, tylko patrzyły, ale nie chciały jej dotknąć. W myślach mówiłam do nich: musicie, musicie zrobić to teraz, bo to może być ostatni raz. Ostatnia szansa, jaką jeszcze macie. Ale one jej nie dotknęły. I myślę, że kiedyś będą żałowały. – Potrząsnęła głową. Nerwowo przesunęła ręką po oczach. – Słyszałam, że wypadek spowodował pijany facet, który jechał pod prąd. Wiesz, co mnie wkurza, Mark? Naprawdę mnie to wkurza. On będzie żył. Właśnie teraz siedzi na górze na oddziale ortopedycznym, jęcząc z powodu kilku połamanych kości. – Abby wzięła głęboki oddech i wydawało się, że cały jej gniew uleciał razem z westchnieniem. – Jezu, jestem tu po to, żeby ratować ludzkie życie, a chciałabym, żeby z tego gościa została mokra plama na autostradzie. – Odwróciła się od łóżka. – Chyba już czas, żebym poszła do domu. Mark pogłaskał ją po ramionach.
    – Chodź – powiedział – odprowadzę cię do wyjścia.
    Opuścili oddział intensywnej terapii i wsiedli do windy. Kiedy drzwi zasunęły się, Abby wtuliła się w fartuch Marka. Od razu otoczył ją ciepłymi, silnymi ramionami. Tu zawsze czuła się bezpiecznie. Zawsze. Jeszcze rok temu nawet o tym nie marzyła. Ona była stażystką, a Mark Hodell – specjalistą-chirurgiem w zakresie klatki piersiowej – i to nie byle jakim, bo czołowym chirurgiem zespołu transplantacyjnego szpitala Bayside. Spotkali się na sali operacyjnej przy nagłym przypadku. Pacjent, dziesięcioletni chłopiec, został przywieziony na sygnale. Z jego klatki piersiowej sterczała strzała – rezultat kłótni z bratem oraz fatalnego doboru prezentów urodzinowych. Mark już umył ręce i był ubrany, kiedy Abby weszła na salę operacyjną. To był pierwszy tydzień jej stażu. Była zdenerwowana i onieśmielona na samą myśl o tym, iż będzie asystowała słynnemu doktorowi Hodellowi. Podeszła do stołu. Z obawą spojrzała na mężczyznę stojącego naprzeciwko niej. Nad maską chirurgiczną zauważyła wysokie czoło i piękne niebieskie oczy przyglądające się jej badawczo.
    Operowali razem. Chłopiec przeżył. Miesiąc później Mark zaprosił Abby na randkę. Odmówiła mu dwukrotnie. Nie dlatego, że nie miała ochoty. Po prostu wydawało jej się, że nie powinna zgadzać się od razu.
    Minął kolejny miesiąc. On znowu poprosił ją o spotkanie. Tym razem Abby przyjęła zaproszenie. Potem Abby wprowadziła się do domu Marka w Cambridge. Na początku nie było jej łatwo. Musiała nauczyć się żyć z czterdziestojednoletnim mężczyzną, który nigdy dotąd nie dzielił życia ani mieszkania z kobietą. Teraz jednak, czując jak Mark ją obejmuje i podtrzymuje na duchu, nie potrafiła już sobie wyobrazić życia bez niego. Wiedziała, że nie umiałaby pokochać nikogo innego.
    – Biedactwo – wyszeptał Mark. Poczuła we włosach jego ciepły oddech. – To okrutne, prawda?
    – Chyba nie jestem stworzona do takiej pracy. Co ja, do cholery, tutaj robię?
    – To, o czym zawsze marzyłaś. Tak mi kiedyś mówiłaś.
    – Już nawet nie pamiętam, czego dokładnie dotyczyły tamte marzenia. Zaczynam o nich zapominać.
    – Czy nie było w nich czegoś o ratowaniu życia?
    – Prawda. No i teraz właśnie życzę śmierci temu pijakowi, który spowodował wypadek. – Potrząsnęła głową zdumiona własnymi myślami.
    – Abby, przechodzisz teraz przez najtrudniejszy etap. Jeszcze tylko dwa dni na oddziale pourazowym. Musisz wytrzymać jeszcze tylko dwa dni.
    – Wielka mi rzecz. Potem zaczyna się chirurgia klatki piersiowej.
    – W porównaniu z pourazowym to pestka. Pourazowy zawsze wykańcza psychicznie. Przetrzymasz to, tak jak inni.
    Jeszcze głębiej wtuliła się w jego ramiona.
    – Gdybym przerzuciła się na psychiatrię, czy straciłabym cały twój szacunek?
    – Cały. Co do tego nie ma wątpliwości.
    – Jesteś wstrętny.
    Śmiejąc się pocałowała go w czubek głowy.
    – Wiele osób tak myśli, ale tylko tobie wolno powiedzieć to głośno. Na parterze wysiedli z windy i wyszli ze szpitala. Boston już prawie tydzień kąpał się w fali wrześniowego słońca. Kiedy szli przez parking, Abby czuła, jak opuszczają ją resztki energii. Ledwie powłóczyła nogami po płytach chodnika. Właśnie tak z nami jest – pomyślała – trzeba przejść przez ogień, żeby zostać chirurgiem. Całe dnie umysłowego i emocjonalnego wyczerpania, godziny mozolnych siłowań ze świadomością, że pcha się naprzód fragmenty życia, które nieodwracalnie zostają za nami. Wiedziała, że to było bezwzględnie konieczne. Mark przeszedł przez to wszystko, więc dlaczego ona miała nie wytrzymać. Przytulił ją i pocałował jeszcze raz.
    – Jesteś pewna, że bezpiecznie dojedziesz do domu? – spytał.
    – Włączę po prostu automatycznego pilota.
    – Będę w domu za godzinę. Mam kupić po drodze pizzę? – spytał. Ziewając wsiadła za kierownicę.
    – Dla mnie nie, dziękuję.
    – Nie będziesz jadła kolacji? Włączyła silnik.
    – Wszystko, czego w tej chwili pragnę – westchnęła – to łóżko.

Rozdział trzeci

    W nocy do Niny Voss dotarło to jak najcichszy szept czy muśnięcie delikatnych skrzydeł: umieram. Świadomość tego nie przerażała jej. Już od tygodni czuwały przy niej na zmianę trzy pielęgniarki, codziennie odwiedzał ją też doktor Morissey, zapisując jej coraz to wyższe dawki furosemidu. Mimo tego wszystkiego Nina zachowywała spokój. Dlaczego miała się niepokoić? W życiu zaznała wystarczająco dużo szczęścia i błogosławionych chwil. Wiedziała już, co to miłość, radość i zachwyt. W ciągu swego czterdziestosześcioletniego życia widziała słońce wschodzące ponad świątyniami Karnaku, spacerowała o zmierzchu wśród ruin Delf i wspinała się na wzgórza Nepalu. Akceptowała swoje miejsce na tym świecie i osiągnęła wewnętrzny spokój. Żałowała tylko dwóch rzeczy. Po pierwsze, że nigdy nie miała własnego dziecka. Po drugie, bała się, że po jej śmierci Wiktor zostanie sam. Przez całą noc jej mąż czuwał przy niej, trzymał za rękę w ciągu tych długich godzin, kiedy walczyła o każdy następny oddech. Kaszel męczył ją, kiedy zmieniano kolejne aparaty tlenowe i kiedy badał ją doktor Morissey. Ale ona nawet przez sen czuła obecność Wiktora. Czasem przed świtem, przez mgłę swoich snów słyszała, jak mówił: Ona jest taka młoda. Taka młoda. Czy nie można jeszcze naprawdę czegoś zrobić? Czegokolwiek!
    Czegokolwiek! To był cały Wiktor. On wierzył w działanie, nie wierzył w przeznaczenie. Ale Nina wierzyła.
    Otworzyła oczy i stwierdziła, że noc wreszcie minęła, a przez okno sypialni wpadały do pokoju promienie słoneczne. Za tym oknem rozciągał się widok na jej ukochane Rhode Island Sound. Zanim zachorowała, zanim kardiomiopatia pozbawiła ją sił, świt zawsze zastawał ją już ubraną. Lubiła wychodzić wtedy na balkon i patrzeć na wschód słońca. Nawet kiedy Sound spowijała mgła, a powierzchnia wody zlewała się niemal z mlecznymi smugami unoszącymi się w powietrzu, Nina wstawała, aby poczuć nadchodzący dzień. Tak samo, jak teraz.
    – Było mi dane zobaczyć tyle świtów, dzięki ci Boże za każdy z nich.
    – Dzień dobry, kochanie – wyszeptał Wiktor.
    Nina spojrzała na uśmiechniętą twarz męża. Niektórzy patrząc na jego twarz, widzieli w niej władczość, inni geniusz i bezwzględność. Tego ranka Nina widziała w tej twarzy tylko zmęczenie i miłość. Wzięła go za rękę. Ujął jej dłoń i przycisnął do ust.
    – Musisz się przespać, Wiktorze – powiedziała.
    – Nie jestem zmęczony.
    – Przecież widzę, że jesteś.
    – Nie, nie jestem. – Jeszcze raz ucałował jej rękę. Poczuła ciepło na swojej chłodnej skórze. Patrzyli na siebie przez chwilę. W rurkach wprowadzonych przez nos Niny cicho syczał tlen. Od otwartych okien dobiegał odgłos fal oceanu rozbijających się o nadbrzeżne skały.
    Zamknęła oczy.
    – Pamiętasz tamten dzień… – Umilkła na chwilę, aby złapać oddech.
    – Jaki dzień? – zapytał cicho.
    – Dzień kiedy… złamałam nogę. – Uśmiechnęła się.
    Było to w tym samym tygodniu, kiedy się poznali w Gstaad. Powiedział jej później, że zwrócił na nią uwagę, kiedy zjeżdżała w dół i podążył za nią. Potem wjechał pod górę i znowu za nią zjechał. To było dwadzieścia pięć lat temu. Od tamtej pory nie rozstawali się.
    – Wiedziałam – szepnęła – w tamtym szpitalu… kiedy stałeś przy moim łóżku. Wiedziałam.
    – Co wiedziałaś, kochana?
    – Że byłeś mi przeznaczony. – Otworzyła oczy i znowu się do niego uśmiechnęła. Dopiero wtedy zauważyła płynącą po jego policzku łzę. Przecież Wiktor nigdy nie płakał! Nigdy w ciągu tych wspólnie spędzonych dwudziestu pięciu lat nie widziała u niego łez. Zawsze uważała, że jest silny. Teraz zdała sobie sprawę, jak bardzo się myliła.
    – Wiktorze – powiedziała, biorąc go za rękę – nie powinieneś się tego bać.
    Szybko, prawie ze złością, wytarł twarz dłonią.
    – Nie pozwolę, żeby do tego doszło. Nie mogę cię stracić.
    – Nigdy mnie nie stracisz.
    – Nie. To nie wystarczy! Chcę cię mieć przy sobie żywą. Musisz być ze mną.
    – Wiktorze, jeżeli jest coś… coś czego jestem pewna… – wzięła głęboki oddech. – To jest to, że czas, jaki nam dano tutaj… jest tylko bardzo małą cząstką… naszego istnienia.
    Czuła, jak Wiktor drży ze zniecierpliwienia. Wstał z krzesła i podszedł do okna. Stał tam, patrząc na Sound. Czuła, jak jej skóra chłodnieje pozbawiona ciepła jego rąk. Powróciły dreszcze.
    – Ja się wszystkim zajmę, Nina – powiedział.
    – W życiu… są rzeczy, których… nie możemy zmienić.
    – Już podjąłem pewne kroki.
    – Ale Wiktorze…
    Odwrócił się i spojrzał na nią. Jego ramiona przez chwilę zasłaniały światło poranka.
    – Zajmę się wszystkim, kochana – powiedział – ty nie musisz się niczym martwić.
    Był to jeden z tych nadzwyczajnie ciepłych i cudownych wieczorów. Zachód słońca, kostki lodu dźwięczące o szkło szklanek, wyperfumowane panie przepływające obok, szeleszczące jedwabiem. Abby stała w ogrodzie doktora Billa Archera i wydawało jej się, że nawet powietrze miało w sobie coś magicznego. Róże i ogrodowe powoje pięły się po drewnianej pergoli. Kwiaty układały się kolorowymi pasmami, przecinając zieleń olbrzymiego trawnika. Ogród był dumą pani domu, Marilee Archer, która donośnym kontraltem raz po raz recytowała botaniczne nazwy, oprowadzając pozostałe żony lekarzy po kolejnych rabatach swego królestwa. Archer stał na tarasie i popijając whisky z wodą sodową, śmiał się.
    – Marilee zna więcej łacińskich nazw niż ja.
    – W college’u uczyłem się łaciny przez trzy lata – powiedział Mark – ale pamiętam tylko to, czego nauczyłem się w szkole medycznej.
    Zebrali się wokół ceglanego rusztu, Bili Archer, Mark, Wettig i dwóch chirurgów odbywających staż w Bayside. Abby była w tym gronie jedyną kobietą. Nigdy nie mogła przyzwyczaić się do takiej sytuacji i czuć się swobodnie. Zdarzało się, że na chwilę zapominała o tym, ale wystarczyło, że rozejrzała się po pokoju, w którym przebywali chirurdzy, a doświadczała dobrze znanego uczucia skrępowania tym, że otaczali ją sami mężczyźni.
    Tego wieczoru na przyjęciu były również żony lekarzy, ale ich świat był inny od tego, w którym żyli ich mężowie. Do Abby stojącej razem z lekarzami docierały strzępy rozmów, jakie toczyły kobiety. O kwiatach, podróżach do Paryża, niezwykłych potrawach. Miała wrażenie, że znajduje się na niewidzialnej granicy między kobietami i mężczyznami. Nie należy w pełni do żadnej z tych grup, ale jest równie przyciągana przez obie.
    To Mark był tą kotwicą, która trzymała ją w kręgu mężczyzn. On i Bili Archer, który również specjalizował się w chirurgii klatki piersiowej, byli bliskimi przyjaciółmi. Archer przewodził zespołowi transplantacyjnemu. To on ściągnął Marka do Bayside siedem lat temu i nikt się nie dziwił, że obaj mężczyźni świetnie się rozumieli. Obydwaj byli ambitni i lubili ciężką pracę. Na sali operacyjnej pracowali w jednym zespole, a poza szpitalem ich rywalizacja rozciągała się od ośnieżonych wzgórz w Vermont po wody zatoki Massachusetts, gdyż obaj mieli jachty typu J-35, zakotwiczone w Marblehead Marina. Jak dotąd, w tym sezonie „Red Eye” Archera prowadziło z „Gimmie Shelter” Marka wynikiem sześć do pięciu. Mark planował wyrównać wynik podczas tego weekendu. Zwerbował więc do swojej załogi Roba Lessinga, lekarza stażującego w Bayside już drugi rok.
    Co oni widzieli w tych żaglówkach? – zastanawiała się Abby. Te niekończące się rozmowy. Mężczyźni i ich żeglujące maszyny! Konwersacja naszpikowana była mnóstwem fachowych terminów, a napędzana męską ambicją. W tym kręgu prym wiedli ci, których włosy przyprószyła już siwizna: Archer z przetykaną srebrem czupryną, Colin Wettig z dostojnie całkiem już siwą fryzurą i Mark, który w wieku czterdziestu jeden lat zaczynał lekko siwieć na skroniach. Kiedy rozmowa zeszła na sprawy konserwacji kadłuba, projektowania kila i oburzająco wysokich cen spinakerów, Abby przestała słuchać. Właśnie zauważyła dwoje spóźnionych gości: doktora Aarona Levi i jego żonę, Elaine. Aaron, kardiolog zespołu transplantacyjnego, człowiek bardzo nieśmiały, wziął sobie drinka i wycofał się w odległy kraniec trawnika, gdzie stał sobie teraz cicho z lekko zgarbionymi ramionami. Elaine natomiast rozglądała się w poszukiwaniu kogoś do rozmowy. Abby dostrzegła szansę uwolnienia się od towarzystwa całkowicie pochłoniętego tematem żaglówek. Dyskretnie opuściła Marka i ruszyła w kierunku pani Levi.
    – Elaine? Miło mi znowu panią widzieć. Elaine uśmiechnęła się.
    – Pani ma na imię… Abby, prawda?
    – Tak, Abby DiMatteo. Poznałyśmy się chyba na pikniku stażystów.
    – Ach tak, właśnie tak. Jest zawsze tylu nowych lekarzy. Mam problemy z zapamiętaniem wszystkich, ale panią pamiętam.
    Abby zaśmiała się.
    – Trzy kobiety wśród morza stażystów z pewnością się wyróżniają.
    – I tak jest lepiej niż kiedyś. Wtedy nie było w ogóle kobiet. Którą część programu przechodzi pani teraz?
    – Jutro zaczynam chirurgię klatki piersiowej.
    – Będzie więc pani pracowała z Aaronem.
    – Jeżeli będę miała szczęście uczestniczyć w jakiejś operacji przeszczepu.
    – Inaczej być nie może. Ostatnio zespół ma mnóstwo roboty. Przysyłają do nich nawet przypadki z Massachusetts General, z czego Aaron jest bardzo zadowolony. – Elaine spojrzała na Abby. – Wiele lat temu nie chcieli go przyjąć tam na staż. No, a teraz przysyłają mu pacjentów.
    – Jedyną przewagą szpitala Mass Gen nad Bayside jest tamtejsza harwardzka atmosfera – stwierdziła Abby. – Zna pani Vivian Chao, prawda? Naszą stażystkę?
    – Oczywiście.
    – Ukończyła medycynę na Harvardzie i znalazła się w pierwszej dziesiątce najlepszych studentów, ale wybrała staż w Bayside.
    Elaine zwróciła się do męża.
    – Aaronie, słyszałeś?
    Niechętnie spojrzał znad swego drinka.
    – Co takiego?
    – Vivian Chao wybrała Bayside, chociaż mogła iść do Mass Gen. Naprawdę Aaronie, tutaj jesteś w samej czołówce. Dlaczego miałbyś odejść?
    – Odejść? – Abby spojrzała na Aarona, ale on patrzył na swoją żonę.
    Najbardziej dziwiło Abby to, że oboje tak nagle zamilkli. Z drugiego końca trawnika dobiegały odgłosy śmiechu i fragmenty rozmów, ale tu państwo Levi nie odezwali się.
    Aaron odchrząknął.
    – Rozważałem tylko różne możliwości – powiedział – wie pani, mam ochotę wyjechać z miasta, przenieść się do jakiejś małej miejscowości. Każdy ma podobne marzenia, chociaż tak naprawdę nikt nie chce się przenosić do małego miasteczka.
    – Ja na pewno nie – stwierdziła Elaine.
    – Ja wychowałam się w małym mieście – powiedziała Abby. – Pochodzę z Belfastu w stanie Maine. Nie mogłam się doczekać, kiedy się stamtąd wyrwę.
    – Tak właśnie sobie to wyobrażam – wtrąciła Elaine. – Każdy stara się uciec do cywilizacji.
    – No, nie było aż tak źle.
    – Ale pani nie wróci tam, prawda? Abby zawahała się.
    – Moi rodzice nie żyją. Obie moje siostry przeniosły się do innych stanów. Właściwie nie mam po co tam wracać. Mam za to wiele powodów, żeby zostać tutaj.
    – To było tylko takie fantazjowanie – powiedział Aaron i pociągnął łyk ze swej szklanki. – Nigdy nie mówiłem o tym poważnie.
    Po słowach Leviego zapadła trochę nienaturalna cisza. Abby usłyszała, jak ktoś woła ją po imieniu. Odwróciła się i zobaczyła, że Mark macha w jej stronę ręką.
    – Przepraszam – powiedziała i poszła po trawniku w kierunku przyjaciela.
    – Archer oprowadza po swoim sanktuarium – powiedział Mark.
    – Jakim sanktuarium?
    – Chodź, to zobaczysz. – Wziął ją za rękę i poszli przez taras, po schodach na drugie piętro domu. Już kiedyś Abby była na górze domu Archerów. Wtedy oglądała olejne obrazy wiszące tam w prywatnej galerii. Dzisiaj została zaproszona do pokoju na końcu korytarza.
    Archer czekał już w środku. Na skórzanych fotelach siedzieli doktorzy Frank Zwick i Raj Mohandas. Abby nie zwróciła na nich uwagi, gdyż zaabsorbował ją sam pokój.
    Znalazła się w muzeum antycznych instrumentów medycznych. W gablotach umieszczono różnorodne narzędzia, które wzbudzały zarówno podziw, jak i przerażenie. Skalpele, specjalne pojemniki do upuszczania krwi, słoje na pijawki, kleszcze położnicze ze szczękami, które z łatwością mogły zmiażdżyć czaszkę noworodka. Nad kominkiem wisiał olejny obraz – walka o życie młodej kobiety toczona przez Śmierć i Lekarza. Z głośników płynęła muzyka Bacha – któryś z Koncertów Brandenburskich. Archer ściszył muzykę, tak że tylko w tle słychać było szept melodii, i pokój nagle wydał się dziwnie cichy.
    – Czy Aaron nie przyjdzie? – zapytał Archer.
    – Wie o spotkaniu. Na pewno już idzie na górę – stwierdził Mark.
    – To dobrze. – Archer uśmiechnął się do Abby. – Co pani sądzi o mojej małej kolekcji?
    Uważnie oglądała zawartość gabloty.
    – Jest fascynująca. Nawet nie wiem, do czego niektóre z tych instrumentów służą.
    Archer wskazał na dziwny przyrząd z dźwigniami i bloczkami.
    – To urządzenie jest niezwykle interesujące. Miało zadanie wytwarzać prąd elektryczny o małym natężeniu, pod wpływem którego leczono różne części ciała. Podobno miało to pomagać dosłownie na wszystko – od dolegliwości kobiecych po cukrzycę. Zabawne, prawda? W jakie nonsensy wierzono wówczas w medycynie naukowej!
    Abby zatrzymała się przed obrazem – czarno odziana Śmierć i Lekarz jako bohater, jako zwycięzca – myślała. No i oczywiście ratuje kobietę. Piękną kobietę.
    Otworzyły się drzwi.
    – Już jest – powiedział Mark. – Zastanawialiśmy się, Aaronie, czy nie zapomniałeś o naszym spotkaniu. – Aaron wszedł do pokoju. Nic nie powiedział. Skinął tylko głową i usiadł w fotelu.
    – Czy mogę zrobić pani nowego drinka, Abby? – spytał Archer.
    – Nie, dziękuję.
    – Tylko kropelkę brandy. Mark prowadzi, prawda? Abby uśmiechnęła się.
    – No dobrze. Dziękuję.
    Archer podał jej napełnioną szklaneczkę. W pokoju nagle zrobiło się cicho, jakby wszyscy czekali na zakończenie części formalnej. Dopiero teraz Abby zauważyła, że jest tu jedyną stażystką. Bili Archer wydawał tego rodzaju przyjęcia co kilka miesięcy, żeby powitać nową grupę stażystów, którzy zaczynali swoje zajęcia na urazówce i chirurgii klatki piersiowej. Tego wieczoru oprócz Abby na przyjęciu było sześciu innych stażystów, którzy teraz prawdopodobnie spacerowali po ogrodzie. Tutaj, w prywatnym gabinecie Archera, zebrali się tylko członkowie zespołu transplantacyjnego. I Abby.
    Usiadła na kanapie obok Marka i zaczęła powoli sączyć drinka. Czuła, jak po jej ciele rozchodzi się miłe ciepło wywołane alkoholem. Miała także satysfakcję, że spotkało ją tak niezwykłe wyróżnienie. Jako stażystka patrzyła na tych tu mężczyzn z podziwem. Samo asystowanie przy operacji przeprowadzanej przez Archera i Mohandasa było uważane za zaszczyt. Ponieważ w życiu osobistym związana była z Markiem, przyjęto ją do tego grona na stopie towarzyskiej. Nie zapomniała jednak, kim byli ci mężczyźni i jaki mogli mieć wpływ na jej karierę.
    Archer usiadł naprzeciwko niej.
    – Słyszałem o pani wiele dobrych rzeczy, Abby. Od generała. Rozmawiałem z nim dziś wieczorem, zanim wyszedł, powiedział wiele komplementów pod pani adresem.
    – Doktor Wettig, naprawdę? – Abby była tak zaskoczona, że nie mogła powstrzymać uśmiechu. – Prawdę mówiąc, nigdy nie jestem pewna, co naprawdę myśli o mojej pracy.
    – On już taki jest. Musi podtrzymywać trochę niepewności w swoim otoczeniu.
    Wszyscy zaczęli się śmiać. Abby również.
    – Pochwała z ust Colina to nie byle co – powiedział Archer. – Wiem, że uważa panią za jednego z najlepszych lekarzy z drugiego roku stażu. Pracowałem z panią, więc wiem, że ma rację.
    Abby niespokojnie poruszyła się na kanapie. Mark lekko uścisnął jej rękę. Archer zauważył ten gest i uśmiechnął się.
    – Oczywiście Mark uważa, że jest pani kimś wyjątkowym. Właśnie dlatego powinniśmy coś z panią przedyskutować. Wiem, że może się to wydawać trochę przedwczesne, ale zawsze stawiamy na długoterminowe plany. Nigdy nie zaszkodzi zbadanie terenu, zanim się tam udamy.
    – Chyba nie całkiem pana rozumiem – powiedziała Abby. Archer sięgnął po karafkę brandy i wlał trochę do swojej szklanki.
    – Nasz zespół interesuje się tylko najlepszymi. Najlepszymi w teorii i praktyce. Zawsze przyglądamy się stażystom pod kątem ewentualnego przyjęcia do naszego zespołu. Oczywiście nasze motywy są egoistyczne. Przygotowujemy w ten sposób nowych członków naszego zespołu. – Na chwilę przerwał. – Zastanawialiśmy się, czy pani byłaby może zainteresowana chirurgią transplantacyjną.
    Abby spojrzała zaskoczona na Marka. On tylko skinął głową.
    – Nie musi pani teraz podejmować decyzji – powiedział Archer. – Chcielibyśmy jednak, żeby rozważyła pani naszą propozycję. Mamy jeszcze kilka lat, żeby lepiej się poznać. Do tego czasu może nie będzie już pani chciała przyłączyć się do naszego zespołu. Może się okazać, że chirurgia transplantacyjna nie jest w kręgu pani zainteresowań.
    – Ależ nie. – Pochyliła się lekko. Na jej twarzy pojawił się rumieniec. – Chyba jestem trochę… i zaskoczona, i pochlebia mi to. Jest tylu doskonałych lekarzy na stażu w Bayside. Choćby Vivian Chao.
    – Tak, Vivian jest rzeczywiście dobra.
    – Za rok pewnie będzie się starała o członkostwo. Wtrącił się Mohandas.
    – Nie ma wątpliwości co do tego, że sprawność techniczna doktor Chao jako chirurga jest godna podziwu. Jest jednak wielu stażystów, którzy technicznie są doskonałymi chirurgami. Ale na pewno słyszała pani powiedzenie, że nawet małpę można nauczyć, jak operować. Sztuka polega na tym, aby wiedzieć, kiedy operować.
    – Raj chce przez to powiedzieć, że zależy nam na umiejętności dokonania właściwej diagnozy i oceny przypadku – wyjaśnił Archer. – A także na umiejętności pracy w zespole. Panią uważamy za kogoś, kto świetnie potrafi pracować w grupie dla wspólnych celów. To jest nasza idea, Abby, praca w zespole. Kiedy jest się na sali operacyjnej, wiele rzeczy może pójść nie tak, jak powinno. Może zawieść sprzęt. Może się zdarzyć nerwowy ruch skalpela. Serce może zaginąć podczas transportu. My musimy potrafić pracować razem niezależnie od wszelkich przeciwności. Tak właśnie robimy.
    – Pomagamy też sobie nawzajem – dodał Frank Zwick. – Zarówno na sali operacyjnej, jak i poza nią.
    – Właśnie tak – potwierdził Archer. Spojrzał na Aarona. – Zgodzisz się z tym, prawda?
    Aaron odchrząknął.
    – Tak, pomagamy sobie. To jedna z dobrych stron należenia do zespołu.
    – Jedna z wielu – dodał Mohandas.
    Przez chwilę nikt się nie odzywał. Z magnetofonu nadal płynęły dźwięki koncertu Brandenburskiego.
    – Lubię tę część – powiedział Archer i nastawił muzykę głośniej. Kiedy dźwięki skrzypiec popłynęły z głośników, Abby znowu zaczęła się przyglądać przedstawionej na obrazie walce Śmierci i Lekarza, walce o życie pacjenta, o jego duszę.
    – Wspomnieliście, że są także… inne korzyści – powiedziała Abby.
    – Na przykład – zaczął Mohandas – kiedy zakończyłem staż, miałem do spłacenia wiele pożyczek, które zaciągnąłem jako student. Jak zostałem członkiem zespołu, Bayside pomógł mi spłacić pożyczki.
    – To jest coś, o czym powinniśmy porozmawiać – powiedział Archer. – Sprawy, dzięki którym przynależność do naszego zespołu byłaby dla pani bardziej atrakcyjna. Dzisiaj młodzi chirurdzy kończą staż w wieku trzydziestu lat. Większość z nich ma już wtedy rodzinę, dziecko, czasami dwoje. Poza tym mają sto tysięcy dolarów długu. Nawet jeszcze nie kupili własnego domu! Spłata wszystkich pożyczek zabierze mi około dziesięciu lat. Będą już wtedy po czterdziestce i zaczną się martwić do jakich szkół posłać swoje dzieci. – Pokręcił głową. – Naprawdę nie wiem, dlaczego ludzie w obecnych czasach decydują się studiować medycynę. Z pewnością nie dla pieniędzy.
    – Na pewno wiąże się to z wieloma wyrzeczeniami – przyznała Abby.
    – A wcale nie musi. Właśnie w tym może pomóc Bayside. Mark wspomniał, że korzystałaś z różnego rodzaju dofinansowań w ciągu całych studiów.
    – Tak, ze stypendiów i pożyczek. W większości były to pożyczki.
    – To nie brzmi za dobrze. Abby przytaknęła.
    – Teraz zaczynam odczuwać skutki tego.
    – Czy w college’u też korzystałaś z pożyczek?
    – Tak. Moja rodzina nie należała do bogatych – przyznała Abby.
    – Mówisz to tak, jakbyś się tego wstydziła.
    – To był raczej… pech. Mój młodszy brat leżał w szpitalu przez wiele miesięcy, a nie byliśmy ubezpieczeni. Wtedy w mieście, w którym dorastałam, ubezpieczenia nie były tak powszechne.
    – To spowodowało, że tym trudniej było ci walczyć z przeciwnościami. Każdy z nas wie, co to znaczy. Raj był imigrantem, angielskiego nauczył się dopiero, jak miał dziesięć lat. Ja jako pierwszy w mojej rodzinie poszedłem do college’u. Wierz mi, że w tym pokoju nie ma żadnych bostońskich braminów, żadnych bogatych tatusiów, ani nawet małych funduszy powierniczych. Wiemy, przez co trzeba przejść, ponieważ sami pokonaliśmy tę samą drogę. Właśnie o taki rodzaj uporu i konsekwencji nam chodzi.
    Rozbrzmiewały właśnie ostatnie akordy koncertu. Odgłosy trąbek i instrumentów smyczkowych rozpłynęły się w powietrzu. Archer wyłączył stereo i spojrzał na Abby.
    – W każdym razie jest nad czym się zastanowić – powiedział. – Nie składamy ci żadnych konkretnych ofert. Można to raczej porównać z umawianiem się… – Archer uśmiechnął się do Marka – na pierwszą randkę.
    – Rozumiem – powiedziała Abby.
    – Powinnaś jeszcze o czymś wiedzieć. Jesteś jedyną spośród stażystów, do której zdecydowaliśmy się zwrócić z taką propozycją. Jedyną poważną kandydatką. Byłoby więc lepiej, gdybyś nie wspominała o tym reszcie personelu. Nie chcemy wprowadzać niezdrowej rywalizacji ani wywoływać niczyjej zazdrości.
    – Oczywiście, rozumiem.
    – To dobrze. – Archer rozejrzał się po pokoju. – Chyba wszyscy jesteśmy co do tego zgodni. Prawda, panowie?
    Wszyscy pokiwali głowami na znak zgody.
    – Pełna zgodność – stwierdził Archer z zadowoleniem i znowu sięgnął po karafkę z brandy. – To właśnie nazywam prawdziwie zgranym zespołem.
    – No i co o tym wszystkim myślisz? – zapytał Mark w drodze do domu. Abby odchyliła do tyłu głowę i zawołała radośnie.
    – Unoszę się ponad ziemią! Boże, co za wieczór!
    – Cieszysz się z tego, prawda?
    – Żartujesz? Jestem przerażona!
    – Przerażona? Czym?
    – Że nie podołam.
    Zaśmiał się i uścisnął dłonią jej kolano.
    – No, no. Przecież pracowaliśmy z wszystkimi stażystami, zgadza się? Wiemy, że staramy się o najlepszą.
    – A jaki pan miał na to wpływ, doktorze Hodell?
    – Powiedzmy, że wtrąciłem swoje pięć groszy. Tak się złożyło, że pozostali w zupełności się ze mną zgodzili.
    – Już to widzę.
    – To prawda. Możesz mi wierzyć, Abby, ty na naszej liście jesteś numer jeden. Sądzę, że sama dojdziesz do wniosku, że to dla ciebie wspaniała perspektywa.
    Oparła głowę o siedzenie, uśmiechnęła się. Do dzisiejszego wieczoru miała tylko mgliste wyobrażenie, gdzie będzie pracowała za trzy i pół roku. Pewnie harowałaby w jakimś podrzędnym szpitalu. Prywatne praktyki nie były już tak popularne, jak kiedyś, nie widziała tam swojej przyszłości, przynajmniej nie w Bostonie. A przecież właśnie w tym mieście chciała zostać. Tutaj był Mark.
    – Tak bardzo mi na tym zależy – powiedziała. – Mam nadzieję, że nie zawiodę was wszystkich.
    – Nie ma takiej możliwości. Zespół wie, czego się po kim spodziewać. Wszyscy są tego samego zdania.
    Przez chwilę siedziała cicho, a potem zapytała.
    – Nawet Aaron Levi?
    – Aaron? Dlaczego pytasz?
    – Nie wiem. Rozmawiałam dziś z jego żoną, Elaine. Odniosłam wrażenie, że Aaron nie jest całkowicie zadowolony. Wiedziałeś, że zastanawiał się nad wyjazdem?
    – Co takiego? – Mark spojrzał na nią zaskoczony.
    – Chce chyba przenieść się do małego miasteczka. Zaśmiał się.
    – Nigdy do tego nie dojdzie. Elaine to dziewczyna z Bostonu.
    – To nie Elaine. To Aaron o tym wspomniał. Mark prowadził przez chwilę w zupełnym milczeniu.
    – Pewnie źle zrozumiałaś – powiedział w końcu. Wzruszyła ramionami.
    – Może.
    – Światło, proszę – powiedziała Abby.
    Pielęgniarka poprawiła ustawienie górnej lampy, kierując strumień światła na klatkę piersiową pacjenta. Miejsca cięć zaznaczono na skórze czarnym flamastrem, dwa małe krzyżyki połączone linią idącą wzdłuż piątego żebra. To była mała klatka piersiowa. Mała kobieta. Mary Allen, osiemdziesiąt cztery lata, wdowa, przyjęta do Bayside tydzień temu. Skarżyła się na bóle głowy i utratę masy ciała. Prześwietlenie wykazało obecność licznych guzów w obu płucach. Przez sześć dni pacjentka poddawana była najrozmaitszym badaniom. Do klatki piersiowej wprowadzono wziernik oskrzelowy, wielokrotnie ją nakłuwano. Mimo tych wysiłków trudno było postawić ostateczną diagnozę. Dziś już ją znali.
    Doktor Wettig wziął skalpel i ustawił go ostrzem w kierunku zaznaczonego miejsca, gdzie miało być nacięcie. Abby czekała, aż doktor zacznie. On jednak nie zaczynał. Spojrzał na Abby poważnie, niebieskie oczy badawczo świdrowały ją sponad chirurgicznej maski.
    – Przy ilu chirurgicznych biopsjach płuc pani asystowała, DiMatteo?
    – Przy pięciu, o ile dobrze pamiętam.
    – Zna pani historię choroby pacjentki? Widziała pani prześwietlenie jej klatki piersiowej?
    – Tak.
    Wettig wręczył jej skalpel.
    – Obejmuje pani dowodzenie, pani doktor.
    Abby spojrzała zaskoczona. Generał rzadko przekazywał skalpel innym, nawet najbardziej doświadczonym stażystom.
    Ujęła skalpel, poczuła, jak ten kawałek stali układa się wygodnie w jej dłoni. Spokojnie zrobiła nacięcie, rozciągając skórę i przesuwając ostrze wzdłuż zaznaczonej linii. Pacjentka była szczupła, niemal wychudzona. Miała niewiele podskórnej tkanki tłuszczowej przesłaniającej widok. Następne, nieco głębsze nacięcie oddzieliło mięśnie międzyżebrowe. Abby była teraz w jamie opłucnej. Wsunęła palec przez nacięcie i dotknęła powierzchni płuca. Była miękka i gąbczasta.
    – Wszystko w porządku? – zapytała anestezjologa.
    – Jak najbardziej.
    – Proszę rozwieracz – powiedziała Abby.
    Przestrzeń między żebrami została rozszerzona. Respirator wpompował następną porcję powietrza i fragment tkanki płucnej został wypchnięty przez nacięcie. Abby chwyciła go, kiedy był wciąż jeszcze wypełniony powietrzem.
    Znowu spojrzała na anestezjologa.
    – W porządku?
    – Żadnych problemów.
    Abby skupiła uwagę na widocznym fragmencie tkanki płucnej. Wystarczyło krótkie spojrzenie, a już zauważyła jeden z guzów. Dotknęła go.
    – Wydaje się dość twardy – powiedziała – to niedobrze.
    – Nie ma się czemu dziwić – stwierdził Wettig. – Na prześwietleniu wyglądał jakby był specjalnie wyhodowany do chemioterapii. Musimy tylko potwierdzić typ komórek.
    – Bóle głowy? Przerzuty na mózg? Wettig skinął głową.
    – Ten jest bardzo aktywny. Osiem miesięcy temu prześwietlenie nie wykazało nic szczególnego, a teraz płuca wyglądają jak plantacja raka.
    – Ma osiemdziesiąt cztery lata – powiedziała jedna z pielęgniarek. – Przynajmniej trochę pożyła.
    Ale jakie to było życie? – zastanawiała się Abby, wycinając kawał płuca razem z guzem. Wczoraj po raz pierwszy zetknęła się z Mary Allen. Pacjentka siedziała spokojnie w szpitalnym pokoju, gdzie zasłony były zaciągnięte i panował półmrok. „To przez te bóle głowy” – tłumaczyła Mary. „Słońce boleśnie razi mnie w oczy. Tylko kiedy śpię ból ustaje. Znam już tyle różnych rodzajów bólu… Proszę, pani doktor, czy mogłabym dostać silniejszy środek nasenny?”
    Abby zakończyła resekcję i założyła szew na rozcięty brzeg płuca. Wettig nie miał żadnych uwag. Obserwował pracę Abby ze zwykłym spokojem i opanowaniem. Jego milczenie było wystarczającym komplementem. Już dawno zorientowała się, że brak krytyki ze strony generała był sukcesem.
    W końcu klatka piersiowa została zamknięta, wcześniej umieszczono w niej sączek. Abby ściągnęła zakrwawione rękawiczki i wrzuciła do kubła oznaczonego napisem „Skażone”.
    – Teraz czeka nas najtrudniejsze zadanie – powiedziała, kiedy pielęgniarki wywoziły pacjentkę z sali operacyjnej – przekazanie jej złych wieści.
    – Ona już wie – powiedział Wettig – pacjenci zawsze wiedzą. Weszli na salę pooperacyjną. Czworo pacjentów w różnym stanie przytomności zajmowało przedzielone zasłonami kabiny. Mary Allen za ostatnią przegrodą właśnie zaczynała się przebudzać. Poruszyła stopą. Jęknęła. Próbowała uwolnić rękę z krępujących pasów.
    Abby wzięła stetoskop i osłuchała płuca pacjentki.
    – Proszę jej podać pięć miligramów morfiny, kroplówka – zarządziła. Pielęgniarka wstrzyknęła dawkę leku, wystarczającą, aby złagodzić ból ale jednocześnie na tyle małą, aby pacjentka powoli odzyskiwała przytomność. Mary przestała jęczeć. Wykres pracy serca na ekranie pozostawał spokojny i regularny.
    – Jakieś zalecenia pooperacyjne, doktorze Wettig? – spytała pielęgniarka.
    Na chwilę zapadła cisza. Abby spojrzała na Wettiga, który powiedział:
    – Tutaj polecenia wydaje doktor DiMatteo – i wyszedł z sali. Pielęgniarki wymieniły znaczące spojrzenia. Wettig zawsze zapisywał własne zalecenia pooperacyjne. To był kolejny wyraz zaufania wobec Abby.
    Wzięła więc kartę, usiadła przy biurku i napisała: „Przeniesienie na V Oddział Wschodni, Kardiochirurgia; Diagnoza: Chirurgiczna biopsja tkanki licznych guzów płucnych. Stan pacjenta: stabilny”.
    Pisała spokojnie, zalecenia co do diety, leków, czynności. Doszła do linijki, w której należało podać sposób reanimacji. Automatycznie wpisała: Pełen zakres. Potem spojrzała na Mary Allen leżącą bez ruchu na łóżku. Zaczęła się zastanawiać, jak może się czuć ktoś, kto ma osiemdziesiąt cztery lata, rozległego raka, niewiele dni przed sobą, z których każdy niósł ze sobą głównie ból. Czy pacjent nie wolałby wybrać szybszej i łagodniejszej śmierci? Abby nie potrafiła odpowiedzieć na to pytanie.
    – Doktor DiMatteo? – To był głos wzywający ją przez głośnik.
    – Tak? – odezwała się Abby.
    – Było do pani wezwanie ze wschodniej czwórki około dziesięciu minut temu. Chcą, aby pani tam wstąpiła.
    – Neurochirurgia? Mówili, dlaczego?
    – Chodzi o pacjentkę Terrio. Chcą, żeby pani porozmawiała z jej mężem.
    – Karen Terrio już nie jest moją pacjentką.
    – Ja tylko przekazuję wiadomość.
    – W porządku, dziękuję.
    Z ciężkim westchnieniem Abby wstała i podeszła do łóżka Mary Allen, aby jeszcze raz spojrzeć na monitor przedstawiający pracę serca. Puls był trochę za szybki. Pacjentka znowu się poruszała i jęczała z bólu. Abby spojrzała na pielęgniarkę.
    – Proszę podać jeszcze dwa miligramy morfiny – powiedziała.
    Monitor EKG wyświetlał wykres o powolnym, spokojnym rytmie.
    – Jej serce jest takie silne – powiedział Joe Terrio przyciszonym głosem. – Nie poddaje się. Ona nie chce się poddać.
    Siedział przy łóżku swojej żony, trzymając jej dłoń i śledząc wzrokiem zieloną linię pulsującą na ekranie. Wydawał się zagubiony w tej ilości sprzętu otaczającego żonę. Rurki, monitory, pompy. Odczuwał ogromny lęk i całą swą uwagę skupił na monitorze EKG. Wierzył, że jeżeli pozna tajniki tego magicznego pudełka, będzie wiedział już wszystko. Zrozumie, dlaczego siedzi przy łóżku kobiety, którą kocha, której serce bije rytmicznie, jakby była zdrowa.
    Minęły sześćdziesiąt dwie godziny od momentu, kiedy pijany kierowca uderzył swoim wozem w samochód Karen Terrio. Jest trzydziestoczteroletnią kobietą, nie ma AIDS, nie ma raka, nie ma żadnych innych infekcji. Ma tylko martwy mózg. Stała się żyjącym supermarketem zdrowych organów. Serce. Płuca. Nerki. Trzustka. Wątroba. Kości. Rogówka. Skóra. Jeden wypadek i można będzie uratować życie lub poprawić zdrowie tuzinowi ludzkich istnień.
    Abby przesunęła stołek i usiadła naprzeciwko mężczyzny. Była jedynym lekarzem, który wcześniej poświęcił trochę czasu na rozmowę z Joem. Dlatego właśnie pielęgniarki wezwały ją, żeby teraz z nim pomówiła. Miała go przekonać, że powinien podpisać dokumenty i pozwolić swojej żonie spokojnie umrzeć. Usiadła cicho na chwilę przy Karen Terrio, której pierś unosiła się i opadała z zaprogramowaną częstotliwością dwudziestu pięciu oddechów na minutę.
    – Masz rację, Joe – zaczęła – jej serce jest silne. Mogłoby jeszcze pracować przez jakiś czas. Ale nie przez wieczność. W końcu organizm to wie. Pojmuje wszystko.
    Joe spojrzał na nią, oczy miał zaczerwienione od płaczu i braku snu.
    – Pojmuje?
    – Rozumie, że mózg jest martwy. Że serce nie ma już po co bić.
    – Jak to możliwe?
    – Mózg jest niezbędny. Nie tylko po to, żebyśmy mogli myśleć i czuć, ale także po to, aby pozostałym organom naszego ciała dać motywację. Kiedy tej motywacji zabraknie, serce, płuca, i inne rzeczy zaczynają zawodzić. – Abby spojrzała na wentylator. – Za nią oddycha maszyna.
    – Wiem. – Joe potarł dłońmi twarz. – Wiem, wiem, wiem…
    Abby nic nie powiedziała. Joe kołysał się w tył i w przód, rękami obejmując głowę, palce wczepił we włosy, raz po raz cicho jęczał, ale nie mógł pozwolić sobie na szlochanie. Kiedy podniósł głowę, kosmyki włosów miał posklejane i wilgotne od łez. Raz jeszcze spojrzał na monitor. Jedyne miejsce, na które mógł bez obawy patrzeć.
    – To wszystko dzieje się za szybko. Za wcześnie.
    – Nie jest za wcześnie. Jest niewiele czasu do chwili, kiedy organy przestaną prawidłowo funkcjonować. Wtedy już nie będzie ich można użyć. W ten sposób nikomu nie pomożemy, Joe.
    Spojrzał na nią ponad ciałem swojej żony.
    – Przyniosła pani dokumenty?
    – Tak.
    Prawie nie patrzył na formularze. Po prostu podpisał i oddał papiery. Pielęgniarka z oddziału intensywnej terapii i Abby były świadkami przy składaniu podpisów. Kopie formularzy miały trafić do karty Karen Terrio, do Banku Organów w Nowej Anglii oraz do akt działu koordynującego transplantacje w Bayside. Potem organy miały być pobrane.
    Długo po pogrzebie Karen Terrio fragmenty jej ciała będą żyły. Serce, którego bicie czuła, kiedy biegała jako dziecko, kiedy zakochała się i wychodziła za mąż w wieku lat dwudziestu i kiedy później rodziła dzieci, to samo serce będzie biło w obcej piersi. Ludzkość chyba zaczęła zbliżać się do nieśmiertelności.
    Nie mogło to jednak być żadnym pocieszeniem dla Joego Terrio, który wciąż jeszcze czuwał, teraz w milczeniu, przy łóżku żony.
    Abby znalazła Vivian Chao w przebieralni przy sali operacyjnej. Vivian właśnie zakończyła trwającą cztery godziny operację, ale na jej kitlu, który leżał teraz na ławce, nie było widać śladu potu.
    – Mamy zgodę na pobranie organów – powiedziała Abby.
    – Dokumenty podpisane? – spytała Vivian.
    – Tak.
    – To dobrze. Zarządzę wykonanie próby krzyżowej limfocytów. – Vivian sięgnęła po świeży fartuch. Miała teraz na sobie tylko bieliznę. Na jej wątłej, płaskiej piersi można byłoby policzyć wszystkie żebra. Uosobienie humanitaryzmu – pomyślała Abby – to stan świadomości, a nie ciała.
    – Jak wyglądają jej funkcje życiowe? – zapytała Vivian.
    – Utrzymują się na stałym poziomie.
    – Trzeba podnieść trochę jej ciśnienie krwi. Nerki poddać perfuzji. Nie co dzień pojawia się para nerek od osoby z grupą krwi AB RH+. – Vivian wpuściła w spodnie dół koszuli. Każdy jej ruch był precyzyjny i pełen elegancji.
    – Będziesz przy pobraniu? – spytała Abby.
    – Jeżeli mój pacjent dostanie to serce – będę. Pobranie to łatwiejsza część. Dopiero przeszczep staje się naprawdę interesujący. – Vivian zatrzasnęła drzwiczki szafki i założyła kłódkę. – Masz chwilę? Przedstawię cię Joshowi.
    – Joshowi?
    – Mojemu pacjentowi. Jest na oddziale intensywnej opieki.
    Wyszły z przebieralni i skierowały się korytarzem do windy. Vivian miała krótkie nogi, ale nadrabiała szybkim krokiem.
    – Nie możesz przewidzieć rezultatów przeszczepu serca, jeżeli nie znasz stanu pacjenta przed i po operacji – stwierdziła Vivian. – Chcę ci więc pokazać stan przed. Może będzie ci dzięki temu trochę łatwiej.
    – Co przez to rozumiesz?
    – Twoja pacjentka ma serce, ale nie ma mózgu. Mój pacjent ma mózg i właściwie nie ma już serca. – Drzwi windy otworzyły się. Vivian weszła do środka. – Kiedy pogodzisz się z tragedią, wszystko zaczyna mieć sens.
    Jechały windą w milczeniu. Oczywiście, że to ma sens – myślała Abby. Ma to sens, który dla Vivian jest oczywisty. Ale trudno jest mi zapomnieć o dwóch małych dziewczynkach stojących przy łóżku swojej mamy i bojących się jej dotknąć… Vivian poprowadziła. Joshua O’Day spał na łóżku numer 4.
    – Ostatnio dużo śpi – wyszeptała pielęgniarka, blondynka o miłej twarzy. Na identyfikatorze miała napisane „Hannah Love, pielęgniarka oddziałowa”.
    – Jakieś zmiany w podawanych lekach? – spytała Vivian.
    – Według mnie pogorszyło mu się. – Hannah westchnęła. – Już od tygodni jestem jego pielęgniarką. Odkąd został przyjęty do szpitala. To taki wspaniały dzieciak, wie pani? Naprawdę miły. Trochę zwariowany. Ale ostatnio tylko śpi. Albo patrzy się na swoje odznaki. – Ruchem głowy wskazała na tablicę przy łóżku, do której przyczepiono różne nagrody i wstęgi. Jedna z nich to honorowe członkostwo w Pinewood Derby. Abby słyszała o Pinewood Derby. Jej brat również należał kiedyś do Młodych Skautów.
    Abby podeszła do łóżka. Chłopiec wyglądał na młodszego, niż się spodziewała. Według karty, którą pokazała jej Hannah, miał siedemnaście lat. Mógł spokojnie uchodzić za czternastolatka. Gąszcz rurek otaczał jego łóżko, kroplówki i cewnik Swan-Ganza, używanego do monitorowania ciśnień w prawym przedsionku i arterii płucnej. Na ekranie powyżej Abby widziała odczyt ciśnienia przedsionkowego. Było wysokie. Serce chłopca było za słabe, żeby efektywnie pompować krew, która cofała się w systemie żył. Nawet nie patrząc na monitor, Abby doszłaby do tych samych wniosków, widząc żyły na szyi chłopca. Były wypukłe.
    – Masz przed sobą gwiazdę szkolnej ligi baseballa z Redding High School sprzed dwóch lat – powiedziała Vivian. – Nie interesuję się tą grą i nie mam pojęcia, jak ocenić średnią jego trafień. W każdym razie ojciec jest z niego bardzo dumny.
    – O tak, ojciec jest dumny – przytaknęła Hannah. – Przyszedł tu kiedyś z piłką i rękawicą. Musiałam go wyprosić, kiedy zaczęli do siebie rzucać. – Hannah roześmiała się. – Ojczulek jest tak samo szalony, jak dzieciak!
    – Od jak dawna choruje? – zapytała Abby.
    – Już od roku nie chodzi do szkoły. Wirus Coxsackie B. W ciągu sześciu miesięcy miał zastoinową niewydolność płuc. Tu na oddziale jest od miesiąca, czeka na serce. – Vivian przerwała i uśmiechnęła się. – Prawda, Josh?
    Chłopiec miał otwarte oczy. Wydawało się, że patrzy na gości jakby przez warstwę gazy. Kilka razy zamrugał oczami, a potem odwzajemnił uśmiech Vivian.
    – Hej, doktor Chao.
    – Widzę, że wystawa powiększyła się o jakieś nowe wstążki – stwierdziła Vivian.
    – Ach, te. Nie mam pojęcia, skąd moja mama je wydostaje. Ona przechowuje wszystko, wie pani. Ma nawet plastikową torebkę z moimi mlecznymi zębami. Niezłe, co?
    – Josh, przyprowadziłam kogoś, żeby ciebie zobaczył. To jest doktor DiMatteo, jedna ze stażystek na chirurgii.
    – Cześć Josh – powiedziała Abby.
    Wydawało się, że chłopiec potrzebuje chwili, aby przenieść wzrok na Abby. Nie odezwał się.
    – Nie będziesz miał nic przeciwko temu, żeby doktor DiMatteo cię zbadała? – spytała Vivian.
    – Po co?
    – Bo kiedy już dostaniesz nowe serce, to będziesz jak ten szalony biegacz z telewizji. Nie damy rady cię przytrzymać wystarczająco długo, żeby cię zbadać.
    Josh uśmiechnął się.
    – Pani sobie ze mnie żartuje.
    Abby podeszła do łóżka. Josh już podciągnął piżamę. Miał białą i gładką klatkę piersiową. Wydawało się, że powinna należeć do chłopca, a nie do nastolatka. Abby położyła dłoń na jego sercu i poczuła, jak trzepocze się niczym ptak w klatce. Wzięła stetoskop i przez chwilę słuchała bicia serca. Zauważyła, że chłopiec przygląda się jej z obawą i nieufnością. Takie spojrzenie zawsze miały dzieci, które długo przebywały w szpitalu i zdążyły nauczyć się, że każdy nowy lekarz może być powodem nowego bólu. Kiedy Abby wyprostowała się i wsunęła stetoskop z powrotem do kieszeni, zauważyła wyraz ulgi na twarzy chłopca.
    – To wszystko? – zapytał.
    – Wszystko – potwierdziła Abby, wygładzając swój szpitalny fartuch. – Jaka jest twoja ulubiona drużyna, Josh?
    – A jaka miałaby być?
    – Aha, „Red Sox”.
    – Mój tata nagrał mi ich wszystkie mecze. Kiedyś chodziliśmy razem do parku, mój tata i ja. Kiedy wrócę do domu, to obejrzę wszystkie te taśmy. Trzy pełne dni baseballa… – wziął głębszy oddech, spojrzał w sufit i cicho powiedział. – Chcę wrócić do domu, doktor Chao.
    – Wiem – powiedziała Vivian.
    – Chcę znów zobaczyć swój pokój. Tęsknię za moim pokojem. – Przełknął ślinę, ale nie zdołał powstrzymać szlochu. – Chcę zobaczyć mój pokój. Tylko tyle. Chcę tylko zobaczyć mój pokój.
    Hannah już była przy nim. Objęła chłopca i zaczęła go lekko kołysać. Starał się nie płakać, zacisnął pięści, twarz wtulił w jej włosy.
    – Wszystko w porządku – mruczała Hannah. – Płacz dziecinko, nie wstydź się łez. Jestem tu z tobą. Zostanę przy tobie, Josh. Tak długo, jak będziesz potrzebował. Wszystko będzie dobrze – oczy Hannah i Abby spotkały się. Łzy na twarzy pielęgniarki nie były łzami Josha, tylko jej własnymi. Abby i Vivian cicho wyszły z pokoju. W dyżurce pielęgniarek Abby patrzyła, jak Vivian podpisuje dwa egzemplarze zlecenia krzyżowej próby limfocytów pomiędzy krwią Karen Terrio i Josha O’Daya.
    – Kiedy można go poddać operacji? – spytała Abby.
    – Możemy być gotowi na jutro rano. Im wcześniej tym lepiej. Chłopak miał trzy przypadki częstoskurczu komorowego w przeciągu wczorajszego dnia. Przy tak niestabilnym rytmie serca, nie ma zbyt wiele czasu. – Vivian odwróciła się do Abby. – Naprawdę chciałabym, żeby chłopak zobaczył jeszcze niejeden mecz tych swoich „Red Soxów”. A ty? – Mimo tych słów, twarz Vivian była spokojna i nieprzenikniona. W środku może jest miękka – pomyślała Abby – ale na zewnątrz nigdy tego nie okaże.
    – Doktor Chao? – zwrócił się do Vivian strażnik oddziału.
    – Tak?
    – Właśnie dzwoniłem na chirurgię w sprawie tej krzyżowej próby limfocytów. Oni już przeprowadzają taką próbę z krwią Karen Terrio.
    – Wspaniale. Choć raz nie trzeba czekać.
    – Ale, doktor Chao, oni nie porównują tego z próbką krwi Josha O’Daya. Vivian odwróciła się i spojrzała na strażnika.
    – Co takiego?
    – Poinformowano mnie, że próba jest między Karen Terrio a jakąś prywatną pacjentką, Niną Voss.
    – Ale Josh jest przecież w stanie krytycznym! Jest pierwszy na liście.
    – Powiedzieli mi tylko tyle, że serce idzie do kogo innego.
    Vivian zerwała się na nogi. W trzy sekundy była przy telefonie i wybierała numer. Chwilę później Abby usłyszała, jak mówi:
    – Tu doktor Chao. Chciałabym wiedzieć, kto zarządził próbę limfocytów Karen Terrio. – Przez moment słuchała, a potem marszcząc brwi, odłożyła słuchawkę.
    – Wiesz, kto to był? – spytała Abby.
    – Tak.
    – Kto?
    – Mark Hodell.

Rozdział czwarty

    Abby i Mark zarezerwowali na ten wieczór stolik w „Casablance”, restauracji znajdującej się niedaleko ich domu w Cambridge. Mieli w ten sposób uczcić szczególną rocznicę – sześć miesięcy, odkąd razem zamieszkali. Jednak towarzyszący im nastrój trudno było nazwać wesołym.
    – Chcę tylko wiedzieć, kim jest ta Nina Voss? – spytała Abby.
    – Już ci mówiłem, że nie wiem – powiedział Mark. – Czy moglibyśmy już zakończyć temat?
    – Ten chłopiec jest w krytycznym stanie. Trzeba go reanimować dwa razy dziennie. Na liście biorców jest już od roku. Kiedy wreszcie pojawia się odpowiednie serce, wy omijacie, cały system rejestracji? Oddajecie serce jakiejś prywatnej pacjentce, która ciągle jeszcze jest w domu?
    – Nie oddajemy tego serca. To decyzja kliniki.
    – Kto podjął taką decyzję?
    – Aaron Levi. Zadzwonił do mnie dziś po południu. Powiedział, że Nina Voss ma zostać przyjęta do szpitala jutro. Prosił, żebym zarządził ogólne badania dawcy.
    – To wszystko, co ci powiedział?
    – Tak to można streścić. – Mark sięgnął po butelkę wina i napełnił swój kieliszek, rozlewając trochę płynu na serwetę. – Czy moglibyśmy już zmienić temat?
    Przyglądała mu się, jak powoli sączy wino, nie patrząc na nią, nie mogąc spojrzeć jej w oczy.
    – Kim ona jest? Ile ma lat?
    – Nie chcę o tym rozmawiać.
    – To ty będziesz ją operował. Musisz wiedzieć, ile ma lat.
    – Czterdzieści sześć.
    – Jest z naszego stanu?
    – Z Bostonu.
    – Słyszałam, że przyleci z Rhode Island. Pielęgniarki mi powiedziały.
    – Ona i jej mąż mieszkają latem w Newport.
    – Kim jest jej mąż?
    – Nazywa się Wiktor Voss. Tyle o nim wiem.
    – Skąd Voss wziął pieniądze?
    – Czy mówiłem coś o pieniądzach? – Ciągle jeszcze na nią nie patrzył, nie podnosił wzroku znad kieliszka.
    – Letni dom w Newport? Oszczędź sobie, Mark.
    Dawniej spojrzałaby na niego z rozczuleniem. Kochała jego szczere spojrzenie, drobne zmarszczki wokół oczu i ust, ujmujący uśmiech. Ale dziś jest inaczej.
    – Nie wiedziałam, że tak łatwo można sobie kupić serce – powiedziała Abby.
    – Za szybko wyciągasz wnioski.
    – Dwoje pacjentów czeka na serce. Jeden, to biedny, dzieciak bez ubezpieczenia, dlatego trafił pod opiekę stażystki. Druga ma letni dom w Newport. Kto zostanie nagrodzony? Nietrudno zgadnąć.
    Po raz trzeci sięgnął po butelkę wina i napełnił swój kieliszek. Jak na kogoś, kto zachowywał umiar we wszystkim, tego wieczoru pił jak nałogowiec.
    – Posłuchaj – zaczął – cały dzień spędziłem w szpitalu. Ostatnią rzeczą, na jaką mam teraz ochotę, jest rozmawianie o tym. Zostawmy w spokoju ten temat.
    Oboje umilkli. Spór o serce Karen Terrio potrafił skutecznie zdusić rozmowę na jakikolwiek inny temat. Może powiedzieliśmy już sobie wszystko, co mieliśmy do powiedzenia – myślała Abby. Może zaczęła się właśnie następna faza ich związku. Opowiedzieli już sobie historie swego życia i teraz musieliby znaleźć nowe tematy do rozmowy. Byli ze sobą zaledwie od sześciu miesięcy, a już zaczynają się dłuższe chwile ciszy i przemilczeń.
    – Ten chłopiec przypomina mi Pete’a – powiedziała. – Pete też był fanem „Red Soxów”.
    – Kto taki?
    – Mój brat.
    Mark nie odezwał się. Siedział przygarbiony, widać było, że czuł się nieswojo. Nigdy nie czuł się swobodnie, kiedy w rozmowie pojawiało się imię Pete’a. W końcu śmierć nigdy nie była przyjemnym tematem do rozmowy. Codziennie staramy się unikać tego słowa. Mówi się „zgasł” lub „nie udało się przywrócić go do życia”, lub „to był trudny przypadek”, ale rzadko używa się słowa zmarł.
    – Szalał na punkcie „Red Soxów” – powiedziała. – Miał wszystkie karty z baseballem. Kupował je za pieniądze, które dostawał na lunch. Wydawał fortunę na małe plastikowe okładki, żeby jego karty się nie niszczyły. Pięć centów za okładkę na kartę za centa. Taka widocznie jest logika dziesięciolatka.
    Mark łyknął wina. Siedział w złym humorze, niechętny do rozmowy. Uroczysta kolacja okazała się niewypałem. Abby zamilkła i jedli, nie odzywając się do siebie.
    W domu Mark schował się za stertę swoich medycznych czasopism. Zawsze tak robił, gdy były jakiekolwiek konflikty między nimi. Abby natomiast nie miałaby nic przeciwko porządnej, zdrowej kłótni. Jej rodzina, gdzie były trzy uparte córki i jeden mały Pete, przechodziła niejednokrotnie burze wywołane przez rywalizujące między sobą rodzeństwo. Nigdy jednak nikt nie miał wątpliwości, że łączy ich miłość. Abby zdecydowanie wolała kłótnię od milczenia w gniewie. Nie potrafiła znieść takiej ciszy.
    Sfrustrowana poszła do kuchni i wyczyściła zlew. Staję się podobna do matki – pomyślała z niechęcią. Wkurzam się i co robię? Sprzątam kuchnię. Wytarła kuchenkę, a potem rozmontowała i wyczyściła palniki. Wszystko lśniło czystością, kiedy usłyszała, jak Mark szedł na górę do sypialni. Poszła za nim.
    Leżeli po ciemku obok siebie, ale w pewnej odległości. Milczenie doskwierało jej straszliwie. Wiedziała, że odzywając się pierwsza, okaże się słabszą stroną, ale nie mogła już dłużej wytrzymać.
    – Nienawidzę, kiedy tak postępujesz – powiedziała.
    – Proszę, Abby. Jestem zmęczony.
    – Ja również. Oboje jesteśmy zmęczeni. Wygląda na to, że jesteśmy zmęczeni bez przerwy. Ale ja nie będę mogła zasnąć, jeżeli z tobą nie porozmawiam. Ty też nie.
    – W porządku. Co mam powiedzieć?
    – Cokolwiek! Chcę, żebyś po prostu do mnie mówił.
    – Nie widzę powodu, dla którego mamy rozmawiać ciągle o tym samym.
    – Ale to są rzeczy, o których muszę z tobą porozmawiać.
    – Dobrze. W takim razie słucham.
    – Słuchasz jak przez ścianę. Mam wrażenie, że jestem w konfesjonale. Rozmawiam przez kratkę z mężczyzną, którego nie widzę. – Westchnęła, patrząc w ciemność. Doznała nagle dziwnego wrażenia, że unosi się w powietrzu niczym nieskrępowana, wolna, oderwana. – Ten chłopak na oddziale intensywnej opieki ma tylko siedemnaście lat – powiedziała. Mark nie odezwał się. – Bardzo przypomina mi mego brata, choć Pete był o wiele młodszy. Jest w nim taka udawana odwaga, jaką starają się okazywać wszyscy chłopcy. Miał ją również Pete.
    – To nie ja sam podjąłem decyzję – powiedział Mark. – Inni również są za to odpowiedzialni. Cały zespół transplantacyjny. Aaron Levi, Bili Archer. Nawet Jeremiah Parr.
    – Dlaczego właśnie on, dyrektor szpitala?
    – Parr dba o to, żeby nasze statystyki dobrze wyglądały. Wszystkie badania dowodzą, że prawdopodobieństwo przyjęcia przeszczepu jest większe w przypadku pacjentów z zewnątrz.
    – Bez nowego serca Josh O’Day nie ma szans na przeżycie.
    – Wiem, to tragedia, ale takie jest życie. – Leżała spokojnie, zaskoczona jego rzeczowym tonem. Mark dotknął jej ręki. Cofnęła dłoń.
    – Mogłeś wpłynąć na zmianę ich decyzji – powiedziała. – Mogłeś przekonać ich, że…
    – Już za późno. Zespół podjął decyzję.
    – A czym jest ten zespół? Bogiem? – Długo milczeli. W końcu Mark cicho powiedział:
    – Uważaj na to, co mówisz, Abby.
    – Masz na myśli to, co mówię o świętym zespole?
    – Tamtego wieczoru, u Archera, wszyscy mówiliśmy poważnie. Potem Archer powiedział mi jeszcze, że uważa cię za najlepszy nabytek w ostatnich latach. On jest bardzo ostrożny i wymagający. Bardzo uważnie wybiera ludzi do zespołu i nie mamy mu tego za złe. Potrzebujemy osób, które będą pracowały z nami, a nie przeciwko nam.
    – Nawet jeżeli nie zgodzą się z wami?
    – Na tym polega praca w zespole, Abby. Wszyscy mamy własne poglądy. Ale decyzje podejmujemy wspólnie. I trzymamy się ich. – Znowu dotknął jej dłoni. Tym razem nie zabrała jej, ale też nie odwzajemniła uścisku. – Daj spokój, Abby – powiedział miękko. – Są stażyści, którzy zabiliby, żeby dostać się do zespołu transplantacyjnego w Bayside. Tobie to członkostwo podano na tacy. Przecież tego właśnie chciałaś, prawda?
    – Oczywiście, przeraża mnie nawet to, jak bardzo mi zależy. Właściwie nie zdawałam sobie z tego sprawy do chwili, kiedy Archer wspomniał o takiej możliwości… – Wzięła głęboki oddech i westchnęła. – Nienawidzę tego, że zawsze chcę coraz więcej, coraz wyżej. Jest coś, co mnie ciągnie. Najpierw chodziło o to, żebym mogła uczyć się w college’u. Potem była szkoła medyczna. Potem – staż na chirurgii. Teraz – wejście do tego zespołu. Jak daleko jestem od punktu, w którym zaczynałam. Wtedy tylko marzyłam, żeby zostać lekarzem…
    – To już ci dziś nie wystarcza?
    – Chciałabym, żeby wystarczało, ale tak nie jest.
    – Więc nie zmarnuj tej szansy. Abby, proszę o to ze względu na nas oboje.
    – Mówisz tak, jakbyś przeze mnie mógł stracić wszystko.
    – Bo to ja zaproponowałem ciebie. Powiedziałem im, że wybranie twojej osoby będzie znakomitym posunięciem – spojrzał na nią – nadal tak uważam.
    Przez chwilę leżeli, nic już nie mówiąc. Potem Mark wyciągnął rękę, a Abby pozwoliła, żeby objął ją ramieniem.
    Dźwięk kilkunastu pagerów naraz poprzedził zwięzłe ogłoszenie nadane przez szpitalny węzeł radiowy:
    – Reanimacja, oddział intensywnej opieki, Reanimacja, oddział intensywnej opieki.
    Abby wraz z innymi stażystami z chirurgii ruszyła w kierunku schodów. Zanim dotarła na oddział intensywnej opieki, zobaczyła tam tłumnie zebrany personel medyczny. Przyszło więcej osób, niż było potrzeba przy reanimacji. Większość stażystów zaczynała już rozchodzić się. Abby również miała taki zamiar, gdy zorientowała się, że reanimowano pacjenta zajmującego łóżko numer 4, Josha O’Daya. Przepchnęła się przez tłum w białych kitlach i fartuchach. W samym centrum leżał Josh O’Day, jego wątłe ciało było całkowicie odsłonięte i oświetlone lampami z góry. Hannah Love robiła chłopcu masaż serca. Inna pielęgniarka gorączkowo wyciągała z szuflad wózka fiolki i strzykawki i podawała je lekarzom. Abby spojrzała na monitor pokazujący pracę serca.
    Migotanie komór. Wykres umierającego serca.
    – Rurka do intubacji, siedem i pół! – krzyknął ktoś.
    Dopiero wtedy Abby zauważyła Vivian Chao pochyloną nad głową Josha. Vivian już miała gotowy laryngoskop. Pielęgniarka od wózka zerwała folię zabezpieczającą rurkę i podała ją Vivian.
    – Nie przerywać masażu serca! – nakazała Vivian. Anestezjolog przyłożył maskę do twarzy Josha, kilkakrotnie ściskając pojemnik w kształcie balona, ręcznie pompując powietrze do płuc chłopca.
    – W porządku – powiedziała Vivian. – Intubujemy.
    Technik zdjął maskę. W przeciągu kilku sekund Vivian wprowadziła rurkę i podłączyła tlen.
    – Lidokaina podana – powiedziała pielęgniarka. Stażysta obserwował monitor.
    – Cholera. Ciągle jeszcze ma migotanie komór. Dajcie znowu te płetwy. Dwieście dżuli. – Pielęgniarka podała mu elektrody, defibrylatora. Lekarz przyłożył je do piersi chłopca w te same miejsca, na których pozostał żel. Jedna elektroda przy mostku, druga za sutkiem. – Odsunąć się.
    Wstrząs elektryczny przebiegł przez ciało Josha, pobudzając wszystkie mięśnie do jednoczesnego skurczu. Chłopiec szarpnął się, a potem leżał nieruchomo. Wzrok wszystkich skierowany był na monitor.
    – Ciągle nie wyszedł z migotania – powiedział ktoś. – Bretylium, dwa pięćdziesiąt.
    Hannah automatycznie powróciła do wykonywania rytmicznych ucisków serca. Była spocona i czerwona z wysiłku, na twarzy widać było przerażenie.
    – Zastąpię cię – zaproponowała Abby.
    Hannah chętnie odsunęła się. Abby weszła na stołeczek i ułożyła dłonie na piersi Josha w dolnej części mostka. Klatka piersiowa chłopca była słaba i krucha. Wyglądała, jakby mogła złamać się pod zbyt mocnym naciskiem. Abby zaczęła masaż. To zadanie nie wymagało myślenia. Wystarczyło pamiętać i utrzymać rytm: naciśnij, zwolnij, naciśnij, zwolnij, naciśnij, zwolnij. Uczestniczyła w tym zamieszaniu, a jednocześnie była jakby poza nim. Jej myśli biegły wstecz. Nie mogła teraz zdobyć się, żeby spojrzeć na twarz Josha. Całą swoją uwagę koncentrowała na klatce piersiowej chłopca i na swoich dłoniach. To mógł być ktokolwiek: starszy mężczyzna, ktoś obcy. Naciśnij, zwolnij. Starała się skoncentrować. Naciśnij, zwolnij.
    – Wszyscy cofnąć się raz jeszcze! – znowu ktoś krzyknął.
    Abby odsunęła się. Ciało chłopca poderwało się pod wpływem wstrząsu elektrycznego. Migotanie komór. Serce daje znać o tym, że długo już nie wytrzyma. Abby skrzyżowała dłonie i ponownie położyła je na piersi chłopca. Naciśnij, zwolnij. Wróć do nas, Joshua, zdawały się mówić jej ręce, wróć do nas!
    Nowy głos dołączył do innych.
    – Spróbujmy jeszcze podać dużą dawkę chlorku wapnia. Sto miligramów – powiedział Aaron Levi. Stał przy nogach łóżka ze wzrokiem utkwionym w monitor.
    – Ale on jest na dygoksynie – stwierdził jeden ze stażystów.
    – W tej chwili nie mamy nic do stracenia. Pielęgniarka napełniła strzykawkę i podała ją lekarzowi.
    – Sto miligramów chlorku wapnia. – Zawartość wstrzyknięto do kroplówki.
    – W porządku, spróbujcie raz jeszcze defibrylację – powiedział Aaron. – Tym razem czterysta dżuli.
    – Wszyscy do tyłu! – Abby znowu odsunęła się. Nogi chłopca zadrżały i opadły nieruchomo. – Znowu – zarządził Aaron. Kolejny wstrząs. Linia na ekranie podskoczyła w górę. Kiedy wróciła do poprzedniego poziomu, pojawił się pojedynczy skok – poszarpany wierzchołek wykresu zespołu komorowego. Niemal natychmiast cofnął się z powrotem do stanu migotania komór.
    – Jeszcze raz! – powiedział Aaron.
    Elektrody przyłożono do klatki piersiowej Josha. Ciałem szarpnęło czterysta dżuli. Wszyscy jednocześnie spojrzeli na monitor. Znowu zespół komorowy. Jeszcze jeden. I następny.
    – Mamy sinusoidę – stwierdził Aaron.
    – Wyczuwam puls! – powiedziała pielęgniarka. – Czuję puls!
    – Ciśnienie siedemdziesiąt na czterdzieści… rośnie… dziewięćdziesiąt na pięćdziesiąt…
    Przez salę przeszło zbiorowe westchnienie ulgi. Siedząca w nogach łóżka Hannah nie kryła płaczu. Witaj z powrotem, Josh – pomyślała Abby, patrząc na chłopca przez łzy. Powoli wszyscy zaczęli wychodzić, ale Abby nie miała siły, żeby się ruszyć. W milczeniu pomagała pielęgniarkom pozbierać zużyte strzykawki, fiolki, kawałki plastiku i szkła, czego zawsze było pełno po każdej reanimacji. Hannah Love pociągała nosem, wycierając jednocześnie zwilżonym ręcznikiem ślady żelu z piersi Josha. Jej ruchy były delikatne.
    Vivian przerwała ciszę.
    – Mógł już teraz mieć nowe serce – przerwała ciszę Vivian. Wzięła do ręki wstęgę Młodego Skauta. Pinewood Derby, trzeci stopień. – Mógł dziś rano znaleźć się na sali operacyjnej. Do dziesiątej transplantacja byłaby zakończona. Jeżeli go stracimy, będzie to twoja wina, Aaron. – Vivian spojrzała na Aarona Leviego, który właśnie miał złożyć swój podpis na karcie pacjenta.
    – Doktor Chao – powiedział cicho. – Czy nie powinniśmy porozmawiać o tym na osobności?
    – Nie dbam o to, kto słucha! To serce jest idealnie dopasowane. Chciałam, żeby Josh rano trafił na stół. Ale pan zwlekał z decyzją. Wszystko pan opóźnia. Cholera. – Wzięła głęboki oddech i spojrzała na wstęgę, którą trzymała w dłoni. – Nie wiem, co wy wszyscy robicie. Wy wszyscy.
    – Dopóki pani się nie uspokoi, nie zamierzam z panią o tym rozmawiać – powiedział Aaron, po czym odwrócił się i wyszedł.
    – Ale będzie pan musiał. – Vivian wyszła za nim.
    Przez otwarte drzwi Abby słyszała, jak Vivian naciskała Aarona. Pytała. Żądała wyjaśnień.
    Abby pochyliła się i podniosła upuszczoną przez Vivian zieloną wstęgę. Ten kolor nie był kolorem zwycięstwa – po prostu uhonorowanie godzin pracy nad kawałkiem drewna, ścieranie, malowanie, smarowanie osi, zakładanie ołowianych ciężarków. Cały wysiłek musiał zostać nagrodzony. Wrażliwe ego małego chłopca potrzebuje takich nagród.
    Wróciła Vivian. Była blada, milczała. Stanęła przy łóżku Josha i długo patrzyła na unoszącą się i opadającą pierś chłopca.
    – Zabieram go – powiedziała w końcu.
    – Co takiego? – Abby spojrzała z niedowierzaniem. – Dokąd?
    – Do Massachusetts General. Do zespołu transplantacyjnego tamtego szpitala. Przygotuj Josha do przewiezienia. Ja muszę wykonać parę telefonów.
    Dwie pielęgniarki nie ruszyły się. Patrzyły na Vivian zdziwione. Hannah zaprotestowała.
    – On może tego nie przeżyć.
    – Jeżeli zostanie tutaj, to na pewno nie przeżyje – powiedziała Vivian. – Stracimy go. Czy chcecie do tego dopuścić?
    Hannah spojrzała na wątłą pierś, która unosiła się i opadała pod trzymanym przez pielęgniarkę ręcznikiem.
    – Nie – powiedziała. – Chcę, żeby żył.
    – Ivan Tarasoff był moim profesorem na Harvardzie. Kieruje tamtejszym zespołem transplantacyjnym. Skoro nasz zespół nie chce tego zrobić, to zwrócę się do Tarasoffa.
    – Nawet jeżeli Joshua przeżyje przeniesienie – wtrąciła Abby – nadal będzie potrzebował serca.
    – No to będziemy musieli je załatwić. – Vivian spojrzała prosto w oczy Abby. – Serce Karen Terrio.
    Abby od razu zrozumiała jaka jest jej rola w planie Vivian. Skinęła głową.
    – Porozmawiam zaraz z Joem Terrio.
    – Musimy to mieć na piśmie. Dopilnuj, żeby to podpisał.
    – A co z pobraniem? Nie możemy korzystać z zespołu w Bayside.
    – Tarasoff przyśle swojego człowieka. My będziemy asystować. Serce dostarczymy mu pod sam próg. Nie możemy dopuścić do żadnych opóźnień. Wszystko zostanie przeprowadzone szybko i sprawnie, zanim ktokolwiek zdoła nas powstrzymać.
    – Zaczekajcie – przerwała jedna z pielęgniarek. – Wy nie możecie wydać dyspozycji co do przeniesienia pacjenta do szpitala Mass Gen.
    – Ależ mogę – stwierdziła Vivian. – Josh O’Day podlega opiece stażystów, czyli mnie. Biorę na siebie całą odpowiedzialność. Wy tylko róbcie, o co proszę. Przygotujcie go do przewiezienia.
    – Dobrze, doktor Chao – powiedziała Hannah. – Zamierzam nawet z nim pojechać.
    – Ty zajmij się najważniejszym, dobrze DiMatteo? – Vivian spojrzała na Abby. – Zdobądź dla nas serce.
    Półtorej godziny później Abby przygotowywała się do operacji. Po kolejnym umyciu trzymała ręce lekko uniesione i weszła przez wahadłowe drzwi na salę operacyjną numer 3.
    Dawca, Karen Terrio, leżała na stole. Otulało ją fluorescencyjne światło. Pielęgniarka zmieniała kroplówki. W tym przypadku niepotrzebna była narkoza. Karen Terrio nie odczuwała bólu.
    Vivian ubrana w operacyjny kitel i rękawiczki stanęła po jednej stronie stołu, po drugiej – doktor Lim, chirurg, który miał pobrać nerkę. Abby już kiedyś pracowała z Limem. Mówił niewiele. Znany był ze swojej zręcznej i cichej pracy.
    – Podpisane i zapieczętowane? – zapytała Vivian.
    – W trzech egzemplarzach. – Abby własnoręcznie napisała zgodę na bezpośrednie przekazanie organu. Dokument precyzował, że serce Karen Terrio miało zostać oddane siedemnastoletniemu Joshowi O’Dayowi.
    To właśnie wiek chłopca poruszył męża Karen, Joego Terrio. Siedział przy łóżku, trzymając żonę za rękę i w milczeniu słuchał tego, co Abby opowiadała o siedemnastolatku, który kochał baseball. Bez słowa podpisał papiery. Potem pocałował żonę na pożegnanie.
    Pielęgniarki pomogły Abby ubrać się w sterylny kitel operacyjny i rękawiczki.
    – Kto będzie operował? – zapytała.
    – Doktor Frobisher, z zespołu Tarasoffa. Już kiedyś z nim pracowałam – powiedziała Vivian. – Jest już w drodze do nas.
    – Masz jakieś wiadomości o Joshu?
    – Tarasoff dzwonił jakieś dziesięć minut temu. Zrobili mu badanie krwi i przygotowali salę operacyjną. Są gotowi. – Spojrzała niecierpliwie na Karen Terrio. – Jezu, sama mogłabym wziąć to serce, gdzie do cholery jest ten Frobisher?
    Czekali. Dziesięć minut, piętnaście. Zadzwonił interkom, był telefon od Tarasoffa z Mass Gen. Pytał się, czy już operowali.
    – Jeszcze nie – odparła Vivian. – Możemy zacząć w każdej chwili. Kolejny dzwonek interkomu.
    – Przybył doktor Frobisher – poinformowała pielęgniarka. – Już się przygotowuje.
    Pięć minut później drzwi sali operacyjnej otworzyły się i wszedł Frobisher, trzymając w górze ręce, z których kapała woda.
    – Rękawiczki numer dziewięć – powiedział krótko.
    Surowy wyraz jego twarzy nie zachęcał do rozmowy. Atmosfera na sali stała się napięta. Nikt poza Vivian nigdy jeszcze nie pracował z Frobisherem. Pielęgniarki w milczeniu pomogły mu się ubrać i włożyć rękawiczki. Podszedł do stołu i krytycznym okiem przyjrzał się przygotowanej pacjentce.
    – Znowu stara się pani namieszać, doktor Chao? – zapytał.
    – Jak zawsze – odparła Vivian. Wskazała na pozostałe osoby stojące przy stole operacyjnym. – Doktor Lim zajmie się nerkami. Doktor DiMatteo i ja będziemy panu asystowały.
    – Historia pacjentki?
    – Uraz czaszki. Martwy mózg, formularze dawcy podpisane. Ma trzydzieści cztery lata, wcześniej nie chorowała, jej krew została przebadana.
    Frobisher podniósł skalpel i zapytał.
    – Czy powinienem wiedzieć o czymś jeszcze?
    – Nie. Bank Organów potwierdził, że dopasowanie jest idealne. Proszę mi wierzyć.
    – Nie cierpię, kiedy ludzie tak do mnie mówią – mruknął Frobisher. – No dobra, przyjrzyjmy się temu, musimy upewnić się, czy serce rzeczywiście jest w dobrym stanie. Potem ustąpimy miejsca doktorowi Limowi, żeby zrobił to, co do niego należy. – Przytknął skalpel do piersi Karen Terrio. Jednym sprawnym ruchem wykonał cięcie przez środek klatki piersiowej, odsłaniając mostek. – Piła mostkowa. – Pielęgniarka podała mu elektryczną piłę. Abby przytrzymała rozwieracz. Musiała się odwrócić, kiedy Frobisher przecinał mostek. Dźwięk piły sprawił, że zrobiło jej się niedobrze. Do tego dochodził zapach pyłu kostnego. Żadna z tych rzeczy nie przeszkadzała Frobisherowi. Jego ręce pracowały z niezwykłą precyzją. Już po chwili kierował skalpel ku osierdziu. Doktor rozciął błonę.
    Z satysfakcją spojrzał na bijące serce. Odwrócił się do Vivian i spytał:
    – Jaka jest pani opinia, doktor Chao?
    Vivian ze skupieniem sięgnęła ręką w głąb klatki piersiowej. Jej palce delikatnie dotykały ścian i przesuwały się wzdłuż tętnic wieńcowych. Serce biło w jej dłoniach.
    – Jest piękne – powiedziała cicho. Miała błyszczące oczy, kiedy popatrzyła na Abby. – Wspaniałe serce dla Josha.
    Zadźwięczał interkom.
    – Doktor Tarasoff na linii – dał się słyszeć głos pielęgniarki.
    – Proszę mu powiedzieć, że serce wygląda dobrze – powiedział Frobisher. – Właśnie zaczynamy pobierać nerki.
    – On chce rozmawiać z którąś z lekarek. Mówi, że to bardzo ważne. Vivian spojrzała na Abby.
    – Idź przyjmij telefon.
    Abby ściągnęła rękawiczki i podeszła do telefonu na ścianie.
    – Halo, doktor Tarasoff? Mówi stażystka Abby DiMatteo. Serce wygląda wspaniale. Powinniśmy być u was za półtorej godziny.
    – To już może być za późno – odpowiedział Tarasoff. Abby słyszała w tle jakieś hałasy, głosy, dźwięk metalowych przyborów. Sam Tarasoff wydawał się zdenerwowany. Przez chwilę rozmawiał z kim innym. Potem znowu zwrócił się do niej. – Musieliśmy chłopca reanimować dwukrotnie w ciągu ostatnich dziesięciu minut. Teraz mamy go znowu na sinusoidzie. Nie możemy dłużej zwlekać. Albo natychmiast zakładamy bypass, albo już po nim. Zresztą i tak możemy go stracić. – Chwila ciszy w słuchawce, tym razem to on kogoś słuchał. Potem zwrócił się do Abby już tylko po to, żeby powiedzieć. – Tniemy go. Przyjeżdżajcie jak najszybciej.
    Abby odłożyła słuchawkę i zwróciła się do Vivian.
    – Zakładają Joshowi bypass. Dwa razy go reanimowali. Natychmiast muszą mieć serce.
    – Wyjęcie nerek zabierze mi godzinę – powiedział doktor Lim. – Do diabła z nerkami – ucięła Vivian. – Zajmujemy się sercem.
    – Ale…
    – Ona ma rację – powiedział Frobisher. – Mrożona solanka! – zawołał do pielęgniarki. – Przygotować pojemnik z lodem! I niech ktoś zawoła karetkę do transportu.
    – Czy mam znowu się zdezynfekować? – spytała Abby.
    – Nie. – Vivian ujęła rozwieracz. – Skończymy w kilka minut. Ty będziesz nam potrzebna do przewiezienia serca.
    – A co z moimi pacjentami?
    – Zastąpię cię. Zostaw swój beeper na biurku, w pokoju lekarskim. Jedna z pielęgniarek zaczęła wsypywać lód do pojemnika. Druga ustawiała wiadra z zimną solanką obok stołu operacyjnego. Frobisher nie musiał wydawać żadnych innych poleceń; te pielęgniarki doskonale znały swoją robotę. Wiedziały, co mają robić.
    Frobisher skalpelem wykonywał wstępne cięcia mające uwolnić serce. Organ ciągle jeszcze pompował bogatą w tlen krew do arterii. Teraz trzeba było je zatrzymać, zgasić ostatnie oznaki życia w Karen Terrio.
    Frobisher wstrzyknął roztwór potasu w ujście aorty. Serce skurczyło się jeszcze raz. I jeszcze raz. Potem zatrzymało się, znieruchomiało. Mięśnie zostały sparaliżowane nagłą dawką potasu. Abby nie mogła powstrzymać się od spojrzenia na monitor. Serce przestało pracować. Karen Terrio nie żyła.
    Pielęgniarka wlała wiadro zimnej solanki do klatki piersiowej, żeby szybko ochłodzić serce. Potem do pracy przystąpił Frobisher, podwiązując i przecinając połączenia.
    Kilka chwil później wyjął serce z piersi i delikatnie umieścił w naczyniu. Krew rozlewała się w chłodnej solance, tworząc malowniczy wzór. Pielęgniarka podeszła, trzymając otwarty plastikowy woreczek. Frobisher jeszcze chwilę płukał serce w roztworze, potem wsunął je do torby, zalewając solanką. Całość włożono do kolejnej torby, a później do specjalnego pojemnika.
    – Teraz serce jest w pani rękach, doktor DiMatteo – powiedział Frobisher. – Pojedzie pani ambulansem, a ja będę jechał za wami swoim samochodem.
    Abby wzięła pojemnik. Pchnęła drzwi sali operacyjnej i usłyszała głos Vivian:
    – Tylko go nie upuść.

Rozdział piąty

    W moich rękach jest życie Josha O’Daya – myślała Abby, kurczowo zaciskając ręce na pojemniku z lodem. Ruch na ulicach Bostonu był zawsze duży w godzinach popołudniowych. Jak za sprawą czarodziejskiej różdżki w gąszczu samochodów pojawiał się prześwit. Kierowcy ustępowali miejsca karetce z migoczącym światłem. W innych okolicznościach pewnie podobałaby się jej ta jazda. To było niezwykłe doświadczenie patrzeć, jak bostońscy kierowcy – zazwyczaj grubiańscy – ustępowali drogi. W tej chwili jednak Abby była zbyt skoncentrowana na tym, co trzymała na kolanach. Przez cały czas miała świadomość, że każda mijająca sekunda oddala Josha od życia.
    – Wiezie tam pani jakieś życie, pani doktor? – spytał kierowca karetki, człowiek o nazwisku Furillo.
    – Mam tu serce – powiedziała Abby. – Wspaniałe serce.
    – Do kogo ono jedzie?
    – Do siedemnastoletniego chłopca.
    Furillo manewrował pomiędzy zatrzymującymi się samochodami, jego ręce kręciły kierownicą z wielką wprawą, niemal z artyzmem.
    – Jeździłem już z nerkami z lotniska. Ale muszę pani powiedzieć, że to moje pierwsze serce.
    – Moje też – przyznała Abby.
    – Jak długo może być w takich warunkach, pięć godzin?
    – Coś koło tego.
    Furillo spojrzał na nią i uśmiechnął się.
    – Proszę się odprężyć. Kiedy tam dotrzemy, będzie pani jeszcze miała cztery i pół godziny wolnego czasu.
    – Nie martwię się o serce, tylko o chłopca. Ostatnia wiadomość, jaką o nim miałam, nie była najlepsza.
    Furillo skupił całą uwagę na drodze.
    – Jesteśmy już prawie na miejscu. Jeszcze najwyżej pięć minut. Jakiś głos zachrypiał przez radio.
    – Jednostka Dwadzieścia Trzy, tu Bayside. Jednostka Dwadzieścia Trzy, tu Bayside.
    Furillo podniósł mikrofon.
    – Dwadzieścia Trzy, Furillo.
    – Dwadzieścia Trzy, proszę natychmiast wrócić do Bayside.
    – To niemożliwe. Przewożę żywy organ do Mass Gen. Jestem w drodze do Mass Gen. Odbiór.
    – Dwadzieścia Trzy, masz polecenie natychmiast wrócić do Bayside.
    – Bayside, weźcie inną jednostkę. My tutaj mamy na pokładzie żywy organ.
    – To jest polecenie skierowane do jednostki Dwadzieścia Trzy. Masz natychmiast wrócić.
    – Kto wydał to polecenie?
    – Doktor Aaron Levi, osobiście. Masz nie jechać do Mass Gen. Odbiór. Furillo spojrzał na Abby.
    – O co w tym wszystkim chodzi, do cholery?
    Dowiedzieli się – pomyślała Abby. O Boże, dowiedzieli się. I próbują nas zatrzymać…
    Spojrzała na pojemnik zawierający serce Karen Terrio. Pomyślała o wszystkich miesiącach i latach, jakie powinien mieć przed sobą siedemnastoletni chłopak.
    – Niech pan jedzie dalej. Proszę nie zawracać – powiedziała.
    – Co takiego?
    – Powiedziałam, niech pan jedzie dalej!
    – Ale otrzymałem rozkaz.
    – Jednostka Dwadzieścia Trzy, tu Bayside – przerwało mu radio. – Proszę odpowiedzieć.
    – Proszę dowieźć mnie tylko do Mass Gen – powiedziała Abby. – Koniecznie!
    Furillo spojrzał na radio.
    – Jezu, nie wiem…
    – Dobra, to proszę mnie tu wysadzić! – zażądała Abby. – Resztę drogi przejdę pieszo.
    Głos przez radio powtórzył:
    – Jednostka Dwadzieścia Trzy, tu Bayside. Proszę natychmiast odpowiedzieć.
    – Pieprzcie się – wymruczał Furillo, patrząc na odbiornik. Dodał gazu. Pielęgniarka w zielonym kitlu czekała już na ambulans. Kiedy Abby wysiadła, trzymając pudło, pielęgniarka spytała.
    – Z Bayside?
    – Mam serce!
    – Proszę za mną!
    Abby zdążyła odwrócić się i tylko gestem podziękować kierowcy, potem ruszyła za pielęgniarką. Prawie biegła, mijając korytarze i zatłoczone poczekalnie. Obie wsiadły do windy. Pielęgniarka nacisnęła guzik.
    – Co z chłopcem? – spytała Abby.
    – Założyli mu bypass. Nie można było dłużej zwlekać.
    – Znowu trzeba go było reanimować?
    – Praktycznie bez przerwy – pielęgniarka spojrzała na pojemnik. – Pani trzyma jego ostatnią szansę.
    Wysiadły z windy i znowu biegły przez szereg automatycznie otwieranych drzwi do skrzydła, w którym znajdowała się chirurgia.
    – To już tu. Ja wezmę serce – powiedziała pielęgniarka.
    Przez przeszkloną ścianę Abby widziała twarze w maskach patrzące jak zahipnotyzowane na pojemnik przekazywany na sali operacyjnej. Natychmiast serce wyjęto z lodu.
    – Jeżeli włoży pani świeży fartuch, to będzie mogła tam wejść – powiedziała pielęgniarka. – Do damskiej przebieralni idzie się tym korytarzem.
    – Dziękuję. Chyba tak zrobię.
    Zanim Abby włożyła nowy kitel, czepek i pokrowce na buty, zespół na sali operacyjnej już wyjmował chore serce z piersi Josha. Abby wcisnęła się między personel, ale nie widziała zbyt wiele, słyszała tylko rozmowę chirurgów. Poczuła się spokojna, a nawet radosna. Właściwie wszystkie sale operacyjne wyglądały podobnie, taka sama nierdzewna stal, niebieskozielone pokrowce i jasne lampy. Ale atmosfera panująca wśród personelu zależna była od głównego chirurga. Słysząc swobodną i spokojną wymianę zdań, Abby wyczuła, że Ivan Tarasoff był lekarzem, z którym przyjemnie się pracowało. Przeszła na drugą stronę i stanęła obok anestezjologa. Monitor nad jej głową przecinała prosta linia. W piersi Josha nie było jeszcze bijącego serca; bypass przejął chwilowo jego funkcje. Powieki chłopca były zaklejone specjalną taśmą, by chronić rogówkę przed nadmiernym wysuszeniem. Włosy Josha schowano pod papierowym czepkiem, jeden czarny kosmyk wyśliznął się i wił na jego czole. Ciągle jeszcze tu z nami jesteś – pomyślała. Uda ci się, dzieciaku.
    Anestezjolog spojrzał na Abby.
    – Pani jest z Bayside? – spytał szeptem.
    – Tak, przywiozłam serce. Czy jak dotąd wszystko w porządku?
    – Przez jakiś czas było naprawdę gorąco. Ale najgorsze mamy już za sobą. Tarasoff jest szybki. Już pracuje nad aortą. – Skinął głową w kierunku chirurga.
    Ivan Tarasoff miał śnieżnobiałe brwi i łagodne oczy. Wszyscy tak właśnie wyobrażamy sobie doskonałego dziadka. Jego prośby o igłę czy odsysacz były wypowiadane takim samym miłym tonem, jakim mógłby prosić o kolejną filiżankę herbaty, bez okazywania wyższości, po prostu profesjonalista przy pracy. Abby znowu spojrzała na monitor. Wciąż przecinała go linia prosta. Josh w dalszym ciągu nie dawał oznak życia.
    Rodzice Josha O’Daya byli w poczekalni, płakali i śmiali się na przemian. Zresztą wszyscy dookoła byli radośni. O szóstej rano zakończyła się zwycięsko walka o życie.
    – Nowe serce sprawuje się bardzo dobrze – powiedział doktor Tarasoff. – Zaczęło bić wcześniej, niż się spodziewaliśmy. To dobre, silne serce. Powinno wystarczyć Joshowi na całe życie.
    – Nie wiedzieliśmy, co się dzieje – powiedział pan O’Day. – Powiedziano nam tylko, że przenieśli go tutaj. Że to było coś bardzo nagłego. Myśleliśmy… myśleliśmy… – odwrócił się do żony i objął ją. Stali tak przy sobie, milczeli, nie byli w stanie mówić.
    Pielęgniarka powiedziała łagodnie.
    – Gdyby państwo chcieli zobaczyć Josha, to chłopiec właśnie zaczyna się budzić.
    Tarasoff z uśmiechem patrzył, jak rodziców Josha poprowadzono na salę pooperacyjną. Potem odwrócił się i spojrzał na Abby.
    – Właśnie dlatego robimy to – powiedział cicho – dla chwil takich, jak ta.
    – Mało brakowało – stwierdziła Abby.
    – Naprawdę mało – pokręcił głową. – Robię się chyba za stary na takie emocje.
    Weszli do pokoju chirurgów. Tarasoff nalał dwie kawy. Bez czepka, z siwymi włosami w nieładzie przypominał raczej szalonego profesorka, a nie sławnego kardiochirurga. Podał Abby kubek z kawą.
    – Proszę przekazać Vivian, że następnym razem chciałbym, żeby dała mi znać nieco wcześniej – powiedział. – Ledwo do mnie zadzwoniła, a dzieciak już był na progu szpitala. Mało brakowało, a to mnie musieliby reanimować.
    – Przysyłając chłopca tutaj, do pana, Vivian dobrze wiedziała, co robi. Zaśmiał się.
    – Vivian Chao zawsze wie, co robi. Taka sama była, kiedy studiowała medycynę.
    – Jest doskonałą stażystką.
    – Pani też jest na stażu oddziału chirurgii w Bayside? Abby skinęła głową i łyknęła gorącej kawy.
    – Drugi rok.
    – Wspaniale. W tej dziedzinie za mało mamy kobiet, a za wiele siłaczy ze skalpelami. Tacy to by tylko kroili.
    – Dziwnie to brzmi w ustach lekarza chirurga. Tarasoff spojrzał na pozostałych lekarzy gromadzących się w pobliżu dzbanka z kawą.
    – Takie małe bluźnierstwo – szepnął – czasem zdrowo jest tak pogadać. Abby wypiła kawę i spojrzała na zegarek.
    – Muszę wracać do Bayside. Przypuszczam, że nie powinnam była zostawać nawet na operację. Cieszę się jednak, że byłam przy niej. – Uśmiechnęła się. – Dziękuję, doktorze, za uratowanie życia temu chłopcu.
    Uścisnął jej dłoń.
    – Ja jestem tylko hydraulikiem, doktor DiMatteo – powiedział – to pani dostarczyła najważniejszą część.
    Było już po siódmej, kiedy taksówka przywiozła Abby przed wejście szpitala Bayside. Kiedy tylko przeszła przez drzwi, zauważyła na tablicy elektronicznej swoje nazwisko. Podeszła do telefonu, podniosła słuchawkę i zgłosiła się.
    – Mówi DiMatteo.
    – Pani doktor, wzywamy panią od kilku godzin – powiedział operator.
    – Vivian Chao miała przejmować wiadomości kierowane do mnie. Ma mój pager.
    – Pani pager jest tutaj, na biurku operatora. Pan Parr próbował się z panią skontaktować.
    – Jeremiah Parr?
    – Numer pięć-sześć-sześć. Administracja.
    – Jest już siódma godzina. Czy zastanę go jeszcze?
    – Był u siebie pięć minut temu.
    Abby odłożyła słuchawkę, poczuła skurcz w żołądku. Jeremiah Parr, dyrektor szpitala, nie był lekarzem. Dotąd rozmawiała z nim tylko raz, na dorocznym pikniku wydawanym z okazji przyjęcia do pracy nowych pracowników. Uścisnął wtedy jej dłoń, wymienili kilka uprzejmych uwag, to wszystko. Potem Parr oddalił się, by powitać pozostałych stażystów. Podczas tego krótkiego spotkania zrobił na niej wrażenie człowieka, który nigdy nie traci zimnej krwi. I ubiera się w świetne garnitury. Oczywiście widziała go parę razy od tamtego czasu. Uśmiechali się do siebie i kłaniali, mijając w korytarzu czy spotykając w windzie, ale Abby wydawało się, że dyrektor nie pamięta nawet, jak ona ma na imię. A dziś poszukiwał jej przez pager o siódmej wieczorem.
    To nie oznacza nic dobrego – myślała. Absolutnie nic dobrego.
    Podniosła słuchawkę i nakręciła numer domu Vivian. Przed rozmową z Parrem chciała wiedzieć, co jest grane. Vivian na pewno coś wie. Nikt nie odpowiadał. Abby rozłączyła się, skurcz w żołądku stawał się coraz bardziej mocny. Czas stawić czoło skutkom podjętej decyzji. Postanowiłyśmy ratować życie chłopca. Czy można uznać to za przestępstwo? Z bijącym sercem wjechała windą na drugie piętro.
    Skrzydło administracji było słabo oświetlone pojedynczym rzędem lamp pod panelami sufitowymi. Abby szła wzdłuż pasma światła. Jej kroki tłumiła pokrywająca podłogę wykładzina. Mijała ciemne pokoje biurowe, przy biurkach sekretarek nie było już nikogo. Tylko w odległym końcu korytarza za zamkniętymi drzwiami paliło się światło. Ktoś był w pokoju konferencyjnym. Podeszła do drzwi i zapukała. Otworzyły się. Przed Abby stał Jeremiah Parr. Światło miał za sobą i rysy jego twarzy były niewyraźne. Dalej, przy stole konferencyjnym siedziało kilku mężczyzn. Abby rozpoznała Billa Archera, Marka i Mohandasa. Zespół transplantacyjny.
    – Doktor DiMatteo – powiedział Parr.
    – Przepraszam, nie wiedziałam, że próbował pan skontaktować się ze mną – zaczęła tłumaczyć się. – Byłam poza terenem szpitala.
    – Wiemy, gdzie pani była. – Parr wyszedł z pokoju. Mark dołączył do niego. Obaj mężczyźni stanęli naprzeciwko niej w słabo oświetlonym holu. Zostawili uchylone drzwi, i Abby widziała, jak Archer wstał ze swego miejsca i zamknął je.
    – Proszę do mego biura – powiedział Parr. Kiedy tylko zatrzasnął drzwi swego gabinetu, zaczął. – Czy zdaje sobie pani sprawę ze szkód, jakie pani spowodowała? Czy ma pani o tym pojęcie?
    Abby spojrzała na Marka, ale z jego twarzy nic nie wyczytała. To ją najbardziej przeraziło, że nie potrafiła odgadnąć wyrazu twarzy człowieka, którego kochała.
    – Josh O’Day żyje – powiedziała. – Przeszczep uratował mu życie. Nie mogę uważać tego za błąd.
    – Błąd tkwi w sposobie, w jaki zostało to wszystko przeprowadzone – stwierdził Parr.
    – Stałyśmy przy jego łóżku, patrząc jak umiera. Tak młody chłopiec nie powinien…
    – Abby – przerwał jej Mark. – My nie kwestionujemy twego instynktu lekarskiego. Był prawidłowy, oczywiście, że był prawidłowy.
    – Co to za gadka o instynkcie, Hodell? – uciął Parr. – One ukradły to cholerne serce! Doskonale wiedziały, co robią i nie zastanawiały się, kogo w to wciągają! Pielęgniarki. Kierowca karetki. Nawet doktor Lim znalazł się w tym bagnie!
    – Działanie zgodne z dyspozycjami głównej stażystki należy do obowiązków Abby. I właśnie tak postąpiła. Wykonywała jej polecenia.
    – Muszą ponieść tego konsekwencje. Zwolnienie głównej stażystki nie wystarczy.
    Vivian zwolniona? Abby spojrzała na Marka, szukając u niego potwierdzenia.
    – Vivian wszystko wyjaśniła – powiedział Mark – przyznała, że ciebie i pielęgniarki nakłoniła do współpracy.
    – Wątpię, czy doktor DiMatteo tak łatwo można nakłonić do czegokolwiek – stwierdził Parr.
    – A co pan powie o doktorze Limie? – zapytał Mark. – On również był na sali operacyjnej. Czy jego też zamierza pan zwolnić?
    – Lim nie wiedział, co się działo – powiedział Parr – był tam tylko po to, żeby pobrać nerki. Wiedział jedynie, że w Mass Gen biorca był już na stole. Poza tym w karcie był dokument stwierdzający bezpośrednie przekazanie organu. – Parr odwrócił się do Abby – sporządzony przez panią.
    – Joe Terrio podpisał to z własnej woli – powiedziała Abby – zgodził się, żeby chłopiec dostał to serce.
    – Oznacza to, że nikt nie może być oskarżony o kradzież organu – zauważył Mark. – Wszystko odbyło się legalnie, Parr. Vivian dokładnie wiedziała, za które sznurki pociągnąć. To się tyczy również udziału Abby w całej sprawie. – Abby chciała coś powiedzieć w obronie Vivian, ale zauważyła ostrzeżenie w oczach Marka. „Uważaj. Nie wykop sobie grobu”.
    – Mamy pacjentkę, która została przyjęta do naszego szpitala i czeka na serce. Teraz jednak nie mamy dla niej serca. Co mam do cholery powiedzieć jej mężowi? Przykro mi, panie Voss, ale serce znalazło się w niewłaściwym miejscu? – Parr zwrócił do Abby twarz wykrzywioną złością. – Pani jest tylko stażystką, doktor DiMatteo. Podjęła pani decyzję, która nie leży w pani kompetencjach. Voss już się o wszystkim dowiedział. Teraz szpital musi za to zapłacić. Będzie nas to drogo kosztowało.
    – Daj spokój, Parr – Mark starał się załagodzić sytuację – jeszcze do tego nie doszło.
    – Uważasz, że Wiktor Voss nie zadzwoni do swoich prawników?
    – Jakie ma podstawy? Jest przecież zgoda na bezpośrednie przekazanie organu. Serce musiało iść do chłopca.
    – Tylko dlatego, że ona nakłoniła męża Terrio do podpisania tej zgody! – powiedział Parr, oskarżycielsko wskazując Abby.
    – Ja mu tylko powiedziałam o Joshu – stwierdziła Abby – powiedziałam, że chłopiec ma tylko siedemnaście lat.
    – To wystarczy, żeby panią zwolnić – Parr spojrzał na zegarek – poczynając od siódmej trzydzieści dziś wieczór, to znaczy od tej chwili, jest pani skreślona z listy stażystów.
    Abby patrzyła na niego zaszokowana. Chciała zaprotestować, ale przez ściśnięte gardło nie mogła wydobyć żadnego słowa.
    – Nie może pan tak postąpić – powiedział Mark.
    – Dlaczego nie?
    – Po pierwsze, taka decyzja należy do przewodniczącego programu szkolenia. Znając generała, nie sądzę, że pozwoliłby komukolwiek naruszać jego prawa. Po drugie, na chirurgii i tak jest już za mało lekarzy. Jeżeli stracimy Abby, to lekarze na kardiochirurgii będą mieli dyżury co drugą noc, będą zmęczeni, będą popełniać błędy. Parr, jeżeli chcesz mieć prawników w szpitalu, to właśnie w ten sposób ich sobie załatwisz. – Spojrzał na Abby. – Jutro masz dyżur, prawda? – Skinęła głową.
    – To co teraz zrobisz, Parr? – spytał Mark – znasz kogoś na drugim roku stażu, kto mógłby przejąć jej obowiązki? – Jeremiah Parr patrzył na Marka.
    – To tylko na razie. Wierz mi, ustępuję tylko na razie. – Odwrócił się do Abby. – Jutro usłyszy pani o tym więcej. Może pani odejść. – Wprawdzie na miękkich nogach, ale jakoś zdołała Abby wyjść z gabinetu Parra. Była zbyt zmęczona, żeby myśleć o czymkolwiek. W połowie korytarza kiedy poczuła, że odrętwienie ustępuje, po jej twarzy zaczęły płynąć łzy. Pewnie załamałaby się zupełnie i rozpłakała na dobre, gdyby nagle Mark nie pojawił się przy niej.
    – Abby – odwrócił ją twarzą do siebie – całe popołudnie szpital przypominał bardziej pole walk. Co ty zrobiłaś? Czy ty w ogóle dzisiaj myślałaś?
    – Ratowałam życie młodego chłopca. Właśnie to dzisiaj robiłam! – jej głos załamał się i przeszedł w szloch. – Uratowałyśmy go, Mark. Dokładnie to powinnyśmy dziś zrobić. Tu nie chodziło tylko o wypełnianie czyichś poleceń. Kierowałam się swoim własnym instynktem. Moim. – Zła na siebie, że płakała, gwałtownie wytarła łzy. – Jeżeli Parr chce się na mnie wyżyć, to dlaczego mu nie pozwolisz. Przedstawię fakty jakiejkolwiek komisji etyki zawodowej. Siedemnastoletni chłopiec przeciwko jakiejś żonie bogacza. Wszystko im wyłożę, Mark. Pewnie i tak zostanę zwolniona, ale nie poddam się bez walki – odwróciła się i zaczęła iść wzdłuż korytarza.
    – Jest inny sposób. Łatwiejszy.
    – Żaden nie przychodzi mi do głowy.
    – Posłuchaj mnie – chwycił ją za ramię – pozwól, żeby to Vivian odpadła. Ją i tak to czeka.
    – Robiłam więcej niż tylko wypełnianie jej poleceń.
    – Abby, przyjmij prezent, kiedy ci go ofiarowują! Vivian wzięła całą winę na siebie. Zrobiła to, żeby ochronić ciebie i pielęgniarki. Zostaw to tak, jak jest.
    – Co się z nią stanie?
    – Już złożyła rezygnację. Peter Dayne będzie teraz głównym stażystą.
    – A co z nią?
    – To już jej sprawa, na pewno nie może zostać w Bayside.
    – Przecież zrobiła dokładnie to, co należało zrobić. Uratowała życie swemu pacjentowi. Za to nie można jej wylać!
    – Zlekceważyła podstawową zasadę tego szpitala. Manewrowała zespołem. W tym szpitalu nie możemy sobie pozwolić na trzymanie osób takich, jak Vivian. Albo lekarz jest z nami, albo przeciwko nam – przerwał na chwilę – po której stronie jesteś ty?
    – Nie wiem – pokręciła głową. Poczuła, że łzy znowu zaczęły płynąć po jej policzkach. – Już nie wiem.
    – Zastanów się nad tym, jakie masz możliwości, Abby. Albo raczej, jakich możliwości nie masz. Vivian praktycznie skończyła pięcioletni staż. Może pójść, dokąd będzie chciała. Może znaleźć pracę, otworzyć prywatną praktykę. Ty jesteś jeszcze stażystką. Jeżeli teraz cię zwolnią, to nigdy nie zostaniesz chirurgiem. Co zamierzasz? Do końca życia zajmować się drobnymi zabiegami? Czy tego właśnie chcesz?
    – Nie – odetchnęła głęboko, niemal rozpaczliwie. – Nie!
    – To czego do cholery chcesz?
    – Dokładnie wiem, czego chcę! – ze złością wytarła twarz dłonią. Jeszcze raz wzięła głęboki wdech. – Jeszcze dziś to wiedziałam. Dziś po południu, kiedy obserwowałam Tarasoffa na sali operacyjnej. Widziałam, jak wziął serce dawcy, wtedy było tylko kawałkiem mięsa. Chłopiec leżał na stole. Tarasoff sprawił, że to nieżywe serce zaczęło bić w piersi Josha. Nagle wlał w niego nowe życie… – przerwała na chwilę. Musiała przełknąć kolejne łzy napływające jej do oczu. – Właśnie wtedy wiedziałam, czego chcę. Chcę robić to, co Tarasoff – spojrzała na Marka – przeszczepiać życie dzieciakom takim jak Josh O’Day. Mark skinął głową.
    – Musisz więc się postarać, żeby tak było. Abby, to wciąż jeszcze jest możliwe. Twoja praca, wejście do zespołu, wszystko.
    – Ale jak?
    – To ja zaproponowałem ciebie na członka zespołu transplantacyjnego. Nadal uważam, że jesteś najlepszą kandydatką. Pogadam z Archerem i z innymi. Jeżeli poprzemy cię wszyscy, Parr będzie musiał wycofać się.
    – Jeżeli…
    – Ty też masz na to wpływ. Po pierwsze, pozwól, żeby Vivian wzięła winę na siebie. To ona była główną stażystką. To ona popełniła błąd.
    – Ależ nie!
    – Nie znasz całej sprawy. Nie widziałaś drugiej pacjentki.
    – Jakiej drugiej pacjentki?
    – Niny Voss. Przyjęto ją dziś w południe. Może powinnaś teraz ją zobaczyć. Zrozumiesz wtedy, że dokonanie wyboru wcale nie było takie proste i jasne. Możliwe, że to właśnie wy popełniłyście błąd.
    Abby przełknęła ślinę.
    – Gdzie ona jest?
    – Czwarte piętro. Oddział intensywnej opieki.
    Już z korytarza Abby słyszała gwar dochodzący z oddziału: kakofonia głosów, dźwięk przenośnego aparatu do prześwietleń, dwa telefony dzwoniące naraz. W chwili, kiedy minęła drzwi, harmider przycichł, nawet dzwonki telefonów umilkły. Kilka pielęgniarek gapiło się na nią; pozostali specjalnie odwracali wzrok.
    – Doktor DiMatteo – usłyszała głos Aarona Leviego. Właśnie wyszedł z sali numer 5. Stał teraz, patrząc na nią z ledwie hamowaną wściekłością. – Może powinna pani sama to zobaczyć.
    Personel oddziału rozstępował się przed Abby, gdy szła do sali numer 5. Przez szybę zobaczyła leżącą w łóżku kobietę. Wyglądała na bardzo słabą, miała jasne włosy i twarz równie bladą, co prześcieradła. Rurka wprowadzona do gardła była podłączona do respiratora. Kobieta walczyła z maszyną, jej pierś unosiła się spazmatycznie, kiedy próbowała wciągnąć powietrze. Maszyna nie współpracowała. Ostrzegawczy brzęczyk rozbrzmiewał raz po raz, kiedy respirator wydzielał oddechy w swoim własnym, wybranym wcześniej rytmie, ignorując rozpaczliwe próby pacjentki, która nie mogła złapać tchu. Obie ręce kobiety zostały przypięte pasami. Jeden ze stażystów zakładał właśnie plastikowy cewnik, wkłuwając się głęboko w arterię promieniową nadgarstka. Drugi nadgarstek wyglądał jak poduszka do szpilek, cały posiniaczony i pokłuty igłami od kroplówek. Pielęgniarka, mówiąc coś próbowała uspokoić pacjentkę, która była całkowicie przytomna. Patrzyła w górę z przerażeniem w oczach, jakie mają często zranione zwierzęta.
    – To jest Nina Voss – powiedział Aaron. Abby milczała, zaskoczona i przerażona tym, co zobaczyła.
    – Przywieziono ją osiem godzin temu. Od chwili przyjęcia jej stan stale się pogarsza. O piątej reanimowano ją. Częstoskurcz komorowy. Dwadzieścia minut temu – znowu reanimacja. Dlatego właśnie jest intubowana. Dziś wieczorem miała zostać poddana operacji. Zespół był gotowy. Sala operacyjna gotowa. Pacjentka była bardziej niż gotowa. Wtedy dowiedzieliśmy się, że dawca przeszedł operację wiele godzin przed planowanym czasem. I że serce, które powinna była otrzymać ta kobieta, zostało skradzione. Skradzione, doktor DiMatteo.
    Abby ciągle milczała. Przerażona patrzyła na to, co działo się w piątej sali. W tej właśnie chwili Nina Voss podniosła wzrok i na moment ich oczy spotkały się. W oczach Niny widać było błaganie o litość. Ból, jaki Abby w nich zobaczyła, wstrząsnął nią.
    – Nie wiedziałyśmy – wyszeptała – nie miałyśmy pojęcia, że jej stan jest krytyczny…
    – Czy zdaje sobie pani sprawę z tego, co się teraz stanie? Czy potrafi pani wyobrazić to sobie?
    – Chłopiec – Abby odwróciła się do Aarona – chłopiec żyje.
    – A co z życiem tej kobiety?
    Na to Abby nie miała odpowiedzi. Wszystko jedno, co by powiedziała, w jaki sposób próbowałaby bronić się, usprawiedliwiać, nie umniejszało to cierpienia tej kobiety za szybą.
    W jej kierunku, od stanowiska pielęgniarek zmierzał mężczyzna, którego prawie nie zauważyła. Dopiero kiedy spytał: – Czy to jest doktor DiMatteo? – Abby spojrzała na niego. Mógł mieć około sześćdziesięciu lat, był wysoki i dobrze ubrany. Należał do tych osób, które nie mogły być niezauważone.
    – Tak, to ja jestem Abby DiMatteo – odpowiedziała cicho. Dopiero kiedy to powiedziała, zdała sobie sprawę, że mężczyzna patrzy na nią z nienawiścią. Lekko cofnęła się, kiedy zbliżył do niej poczerwieniałą od gniewu twarz.
    – A więc jest i ta druga. To pani i ta skośnooka lekarka! – wrzasnął.
    – Panie Voss, bardzo proszę… – powiedział Aaron.
    – Wydaje się pani, że można mnie lekceważyć? – krzyczał dalej Voss – będzie pani musiała ponieść tego konsekwencje, szanowna pani doktor! Już ja dopilnuję, żeby tak się stało! – z zaciśniętymi pięściami zbliżył się o krok do Abby.
    – Panie Voss – wtrącił Aaron – proszę mi wierzyć, rozprawimy się z doktor DiMatteo w odpowiedni sposób.
    – Chcę, żeby została wyrzucona z tego szpitala! Nie chcę jej tutaj więcej widzieć!
    – Panie Voss – powiedziała Abby – bardzo mi przykro. Nie potrafię wyrazić tego, jak bardzo.
    – Zabierzcie ją stąd do cholery! – ryknął Voss.
    Aaron szybko stanął między nimi. Chwycił Abby mocno za ramię i odciągnął od drzwi sali.
    – Lepiej będzie, jak już pani stąd pójdzie – powiedział.
    – Gdybym tylko mogła z nim porozmawiać, wyjaśnić…
    – Najlepszą rzeczą, jaką może pani teraz zrobić jest opuszczenie tego oddziału.
    Abby spojrzała na Vossa stojącego przed salą żony, jakby zamierzał ochronić ją przed jakimś atakiem z zewnątrz. W spojrzeniu miał tyle nienawiści, że żadne rozmowy czy wyjaśnienia nie dotarłyby teraz do niego. Abby przytaknęła Aaronowi.
    – Dobrze – powiedziała – wyjdę stąd. – Odwróciła się i opuściła oddział.
    Trzy godziny później Stewart Sussman zaparkował samochód przy Tanner Avenue 1451 i jeszcze raz sprawdził, czy to ten numer. Dom był skromny, z ciemnymi okiennicami i krytą frontową werandą. Działkę otaczał biały płot. Chociaż było już za ciemno, żeby dokładnie przyjrzeć się ogrodowi, Sussman domyślał się, że trawa była równo przystrzyżona, a grządki kwiatowe dokładnie wypielone. W powietrzu unosiła się delikatna woń róż. Sussman zostawił samochód, przeszedł przez furtkę, a potem po schodach wszedł na werandę. Domownicy byli w środku. Paliły się światła, za zasłoniętymi oknami Sussman dostrzegł jakieś poruszenie. Zadzwonił. Otworzyła kobieta. Miała zmęczoną twarz, jej ramiona wydawały się dźwigać niewidzialny ciężar.
    – Tak? – zwróciła się do przybysza.
    – Przykro mi, że państwu przeszkadzam. Nazywam się Stewart Sussman. Czy mógłbym zamienić kilka słów z Josephem Terrio?
    – On chyba wolałby nie rozmawiać teraz z nikim. Widzi pan, właśnie straciliśmy… kogoś z rodziny.
    – Rozumiem, pani…
    – Terrio. Jestem matką Joego.
    – Wiem o pani synowej, pani Terrio. Bardzo państwu współczuję, ale to jest niezwykle ważne. Muszę porozmawiać z pani synem. To ma właśnie związek ze śmiercią Karen Terrio.
    Kobieta wahała się przez chwilę.
    – Przepraszam na chwilę – powiedziała, po czym zamknęła drzwi. Usłyszał, jak woła Joego. Moment później drzwi otworzyły się ponownie i stanął w nich mężczyzna. Miał zaczerwienione oczy, a z jego postaci bił smutek.
    – Jestem Joe Terrio – powiedział. Sussman wyciągnął rękę.
    – Panie Terrio, zostałem tutaj przysłany przez kogoś, kto jest zaniepokojony okolicznościami śmierci pańskiej żony.
    – Jakimi okolicznościami?
    – Była pacjentką w Centrum Medycznym Bayside, prawda?
    – Tak, ale o co chodzi?
    – Chodzi o opiekę medyczną pańskiej żony i o to, czy nie popełniono żadnych błędów. Błędów, które okazały się fatalne w skutkach.
    – Kim pan jest?
    – Jestem adwokatem z firmy Hawks, Craig i Sussman. Naszą specjalnością jest dochodzenie, czy były błędy w opiece medycznej.
    – Nie potrzebuję prawnika. Nie chcę, żeby jakiś poganiacz karetek zawracał mi głowę dziś wieczór.
    – Ależ panie Terrio…
    – Proszę się stąd wynosić – Joe zaczął zamykać drzwi, ale Sussman wyciągnął rękę, aby go powstrzymać.
    – Panie Terrio – powiedział cicho. – Mam powód podejrzewać, że lekarze popełnili błąd, straszliwy błąd. Możliwe, że pana żona nie musiała umierać. Jeszcze nie jestem tego całkowicie pewien, ale za pańską zgodą mogę przyjrzeć się aktom. Dotrzeć do wszystkich faktów.
    Powoli Joe otworzył znowu drzwi.
    – Kto pana przysłał? Wspomniał pan, że ktoś kazał panu tu przyjechać. Kto to taki?
    Sussman spojrzał na niego z wyrazem współczucia w oczach.
    – Przyjaciel.

Rozdział szósty

    Nigdy przedtem Abby nie bała się iść do pracy, ale kiedy tego ranka wchodziła do szpitala Bayside, miała wrażenie, że wchodzi prosto w ogień. Zeszłego wieczoru Jeremiah Parr groził jej, dziś musiała stawić mu czoło. Postanowiła wrócić do swych zwykłych obowiązków i spokojnie wypełniać je. Miała pacjentów i kilka zaplanowanych na ten dzień operacji. W nocy wypadał jej dyżur. Zamierzała robić to, co do niej należy. I robić to jak najlepiej, głównie ze względu na swoich pacjentów, a także na Vivian. Godzinę wcześniej rozmawiały przez telefon. Vivian powiedziała jej na pożegnanie.
    – Ktoś w tym szpitalu musi trzymać stronę Josha O’Daya. Trzymaj się tego, DiMatteo. Ze względu na nas obie.
    Kiedy Abby weszła na oddział intensywnej terapii, zauważyła, że wszyscy na jej widok w jednej chwili zaczęli rozmawiać przyciszonymi głosami. Pewnie każdy już wiedział, co się wydarzyło. Słyszała ciche uwagi pielęgniarek, zauważyła ich spojrzenia. Wzięła karty swoich pacjentów potrzebne podczas obchodu. Była trochę zdenerwowana, więc musiała skupiać całą uwagę na tak prostej czynności. Wszystkie karty umieściła na specjalnym wózku i zabrała na salę, gdzie leżał jeden z jej pacjentów. Poczuła ulgę, kiedy zaciągnęła zasłony i nikt z korytarza nie mógł jej obserwować. Podeszła do pacjentki. Mary Allen miała zamknięte oczy. Leżała, a chude ramiona i nogi podciągnęła jak w pozycji embrionalnej. Dwa dni wcześniej miała biopsję płuca i dwukrotnie miała podciśnienie, dlatego zatrzymano ją na oddziale intensywnej terapii, by przez cały czas była pod ścisłą obserwacją. Według zapisków pielęgniarki, ciśnienie Mary przez ostatnie dwadzieścia cztery godziny utrzymywało się na stałym poziomie. Nie zarejestrowano również żadnych odchyleń od normalnej pracy serca. Istniała szansa, że Mary jeszcze tego dnia zostałaby przeniesiona na zwykłą salę oddziału chirurgii.
    – Pani Allen? Kobieta poruszyła się.
    – Doktor DiMatteo – wyszeptała.
    – Jak się pani dzisiaj czuje?
    – Nie za dobrze. To ciągle boli.
    – W którym miejscu?
    – W piersi, w głowie, teraz znowu w plecach. Wszędzie.
    Abby widziała zapis w karcie, że pielęgniarki podawały pacjentce morfinę przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Najwidoczniej to nie wystarczało. Abby musiała zalecić wyższą dawkę.
    – Damy pani lekarstwo przeciwbólowe – powiedziała do Mary. – Tyle, ile będzie trzeba, żeby czuła się pani lepiej.
    – I żebym mogła spać. Nie mogę spać – Mary westchnęła i zamknęła oczy. – Chciałabym po prostu zasnąć i już się nie obudzić…
    – Pani Allen? Mary?
    – Czy nie mogłaby pani tego dla mnie zrobić? Jest pani moim lekarzem. Dla pani to takie łatwe. Takie proste.
    – Mogę tylko złagodzić ból – powiedziała Abby.
    – Ale nie może pani zlikwidować raka. Czy tak? – Oczy kobiety otworzyły się znowu i patrzyły na Abby z prośbą o całkowitą szczerość.
    – Nie – powiedziała Abby – tego nie możemy usunąć. Nowotwór zaatakował zbyt wiele miejsc. Możemy skierować panią na chemioterapię, żeby go zahamować. Dzięki temu zyskałaby pani trochę więcej czasu.
    – Czasu? – Mary uśmiechnęła się z rezygnacją – po co mi ten czas? Żeby poleżeć tu jeszcze przez kolejny tydzień czy miesiąc? Wolałabym chyba mieć wszystko to już za sobą.
    Abby wzięła ją za rękę, poczuła same kości pod pergaminową skórą.
    – Może najpierw zajmiemy się zlikwidowaniem tego bólu. Jeżeli nam się to uda, może zobaczy pani wszystko w innym świetle. – W odpowiedzi Mary odwróciła się tyłem do Abby, jakby chciała odciąć się od świata.
    – Pewnie chce pani osłuchać moje płuca – powiedziała tylko.
    Obie wiedziały, że to badanie jest formalnością. Nic nieznaczącą ceremonią. Stetoskop na plecach, na sercu. Abby automatycznie badała pacjentkę. Prócz tego niewiele mogła zaoferować Mary Allen. Kiedy skończyła, kobieta nadal leżała odwrócona do niej tyłem.
    – Przeniesiemy panią z oddziału intensywnej terapii – powiedziała Abby – może teraz pani leżeć na zwykłej sali, gdzie jest znacznie ciszej. Nie będzie pani przeszkadzało tyle różnych dźwięków. – Mary nie odpowiadała. Abby usłyszała głęboki oddech i długie westchnienie. Wyszła z sali z poczuciem klęski i bezradności, jakiego jeszcze dotąd nie znała. Niewiele mogła zrobić. Mogła tylko uśmierzyć ból. Tylko tyle, poza tym musiała pogodzić się z naturalnym biegiem rzeczy. Otworzyła kartę Mary Allen i zapisała: „Pacjentka wyraziła życzenie śmierci. Zwiększyć dawkę morfiny w celu kontrolowania bólu i zmienić kod na Nie reanimować”. Zapisała też polecenie przeniesienia i oddała kartę Cecily, pielęgniarce Mary Allen.
    – Chcę, żeby czuła się lepiej – powiedziała. – Proszę potroić dawkę leków przeciwbólowych. Dawać tyle, ile potrzebuje, żeby zasnąć.
    – Jaka jest górna granica?
    Abby przez chwilę milczała, zastanawiając się nad granicą pomiędzy ulżeniem pacjentce a stanem nieprzytomności, pomiędzy snem a śpiączką. W końcu powiedziała.
    – Nie ma górnej granicy. Ona umiera, Cecily. I chce umrzeć. Jeżeli morfina ma jej to ułatwić, właśnie to powinniśmy jej podawać. Nawet jeżeli oznacza to, że koniec nadejdzie trochę wcześniej.
    Cecily skinęła głową na znak, że całkowicie się z tym zgadza. Kiedy Abby zaczęła iść w kierunku kolejnej sali, usłyszała głos Cecily.
    – Doktor DiMatteo?
    – Tak?
    – Chciałam tylko… powiedzieć coś. Myślę, że powinna pani wiedzieć, że… – Cecily nerwowo rozejrzała się wkoło. Zauważyła, że kilka pielęgniarek patrzyło w ich stronę. Czekały. Cecily odchrząknęła. – Chciałam, żeby pani wiedziała… my uważamy, że pani i doktor Chao postąpiłyście właściwie, dając to serce Joshowi. – Abby musiała zamrugać, żeby powstrzymać łzy, które niespodziewanie napłynęły jej do oczu.
    – Dziękuję, dziękuję wam bardzo – wyszeptała, a kiedy podniosła głowę, zauważyła, że wszyscy dokoła kiwają z aprobatą głowami.
    – Jest pani jedną z najlepszych stażystek, jakie tu kiedykolwiek pracowały, doktor Di – powiedziała Cecily – chciałyśmy, żeby pani wiedziała o tym.
    W ciszy, która zapadła po tych słowach, ktoś zaczął klaskać. Potem dołączyła następna para rąk, i jeszcze jedna. Abby stała, przyciskając kartę pacjenta do piersi i nie była w stanie nic powiedzieć. Wszystkie pielęgniarki z oddziału intensywnej terapii spontanicznie zaczęły bić brawo. Oklaskiwały właśnie ją. To była owacja na stojąco.
    – Chcę, żeby została wyrzucona z tego szpitala – powiedział Wiktor Voss. – I zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby do tego doprowadzić.
    Jeremiah Parr przez osiem lat dyrektorowania w Centrum Medycznym Bayside zetknął się z różnymi problemami. Raz musiał sobie poradzić z dwoma strajkami pielęgniarek, innym razem z groźbą płacenia wielomilionowych odszkodowań za błędy w sztuce lekarskiej, jeszcze innym razem z uzbrojonymi zwolennikami „Prawa do Życia” miotającymi się po szpitalnych korytarzach. Jeszcze nigdy nie zetknął się z taką wściekłością i furią, jaką widział teraz na twarzy Wiktora Vossa. O dziesiątej rano Voss w towarzystwie dwóch prawników wkroczył do gabinetu Parra i zażądał zwołania konferencji. Teraz było już koło południa i grupa zebranych powiększyła się o przewodniczącego programu stażu chirurgicznego, Colina Wettiga, oraz Susan Casado, prawniczkę reprezentującą Bayside. To Parr zadecydował, że trzeba wezwać Susan. Jak dotąd nie było jeszcze mowy o podjęciu jakichkolwiek oficjalnych kroków, ale Parr uważał, że powinien być ostrożny. Zwłaszcza że tym razem miał do czynienia z kimś tak potężnym, jak Wiktor Voss.
    – Moja żona jest umierająca – mówił Voss. – Czy do pana to dociera? Umierająca. Może nie przeżyć kolejnej nocy. Całkowitą winą za to obarczam te dwie stażystki.
    – Doktor DiMatteo jest dopiero na drugim roku stażu – stwierdził Wettig. – To nie ona podjęła decyzję. Zrobiła to nasza główna stażystka, doktor Chao, i już została zwolniona.
    – Chcę, żeby doktor DiMatteo również złożyła rezygnację.
    – Ona nie może tego zrobić.
    – To znajdźcie powód, żeby ją zwolnić.
    – Doktorze Wettig – odezwał się Parr, chciał żeby zabrzmiało to spokojnie i rozsądnie. – Musi się znaleźć jakaś podstawa do wykluczenia doktor DiMatteo z programu.
    – Nie ma żadnej – stwierdził Wettig stanowczo. – Wszystkie jej oceny są celujące i wszystkie znajdują się w rejestrze. Panie Voss, wiem, że dla pana cała ta sytuacja jest trudna i bolesna. Zdaję sobie również sprawę, że naturalnym odruchem jest zrzucanie winy na kogoś innego. Sądzę jednak, że pański gniew i pretensje skierowane są w niewłaściwą stronę. Problem leży bowiem w tym, że nie ma wystarczającej ilości organów do transplantacji. Tysiące ludzi czekają na nowe serce, ale tych serc jest zaledwie kilka. Proszę się zastanowić, co stałoby się, gdybyśmy zwolnili doktor DiMatteo. Mogłaby odwołać się od naszej decyzji. Sprawa trafiłaby wyżej. Tam zostałaby poddana ocenie. Pojawiłyby się pytania, na które trzeba by było odpowiedzieć. Na przykład, dlaczego siedemnastoletni chłopiec od razu nie dostał tego serca? – Zapadła cisza.
    – Jezu – mruknął Parr.
    – Chyba rozumie pan, o co mi chodzi? – kontynuował Wettig. – Nie wygląda to za dobrze. Również szpital na tym traci. Nie chcemy przecież, żeby o tego typu sprawach pisano w gazetach. Przejawy wojny międzyklasowej: biednym przypada krótszy koniec kija. W taki właśnie sposób będą to przedstawiali dziennikarze. Niezależnie od tego, czy jest to prawda, czy też nie. – Wettig pytająco rozejrzał się po zgromadzonych przy stole. Nikt się nie odezwał.
    Tę ciszę można byłoby opisać w wielu tomach – pomyślał Parr.
    – Oczywiście nie możemy pozwolić, żeby ludzie to wszystko niewłaściwie rozumieli – powiedziała Susan. – Choć może się to wydawać oburzające, to jakakolwiek wzmianka o handlu organami oznaczałaby nasz koniec.
    – Po prostu mówię, jak sprawa wygląda teraz – stwierdził Wettig.
    – Nie dbam o to, jak ona wygląda – powiedział Voss – one ukradły to serce.
    – Nie odbyło się bezpośrednie przekazanie. Pan Terrio miał pełne prawo, żeby wybrać biorcę.
    – Miałem gwarancję, że to serce otrzyma moja żona.
    – Gwarancję? – Wettig zmarszczył czoło i spojrzał na Parra. – Czy jest coś, o czym ja nie wiem?
    – Zadecydowano o tym jeszcze przed przyjęciem pani Voss do szpitala – poinformował Parr. – To było idealne dopasowanie.
    – Podobnie jak w przypadku chłopca – uciął Wettig. Voss gwałtownie podniósł się z miejsca.
    – Pozwólcie, że coś wam wyjaśnię. Moja żona umiera przez Abby DiMatteo. Wy mnie jeszcze dobrze nie znacie. Powiem wam tylko tyle, że nikt nie może zakpić sobie ze mnie albo z mojej rodziny i tak po prostu odejść…
    – Panie Voss – przerwał mu jeden z prawników. – Może powinniśmy to przedyskutować w…
    – Do cholery! Pozwólcie mi skończyć!
    – Proszę, panie Voss, w ten sposób niczego pan nie zyska.
    Voss spojrzał na swego adwokata. Z widocznym wysiłkiem powstrzymał kolejny wybuch i usiadł na swoim miejscu.
    – Chcę, żeby w sprawie doktor DiMatteo coś jednak zostało zrobione – powiedział i popatrzył znacząco na Parra. Parr był już zupełnie mokry. Boże, tak łatwo byłoby po prostu zwolnić tę stażystkę. Niestety, generał nie zamierzał trzymać ich strony w tej grze. Przeklęci chirurdzy i ich etyka! Nie pozwalali, aby ktoś inny zajął się rozgrywką. Dlaczego Wettig tak się upierał w tej sprawie?
    – Panie Voss – powiedziała Susan Casado najbardziej przymilnym tonem, na jaki potrafiła się zdobyć, jakby chciała powstrzymać bestię przed atakiem. – Czy mogę zaproponować, żebyśmy wszyscy jeszcze raz przemyśleli tę sprawę? Zbyt szybkie wchodzenie na oficjalną drogę prawną rzadko daje oczekiwane rezultaty. Być może za kilka dni będziemy w stanie rozwiać pana obawy. – Susan wymownie spojrzała na Wettiga. Generał równie wymownie zignorował jej spojrzenie.
    – Za kilka dni – powiedział Voss – moja żona może już nie żyć. – Wstał z miejsca i z pogardą popatrzył na Parra. – Nie potrzebuję czasu na przemyślenia. Chcę, żeby zrobiono coś w sprawie doktor DiMatteo. I ma to nastąpić jak najprędzej.
    – Widzę kulę – powiedziała Abby.
    Mark skierował strumień światła na tylną część klatki piersiowej. Zauważyli, że jakiś metal błysnął, a potem zniknął w wypełniającym się powietrzem płucu.
    – Masz dobre oczy, Abby. Skoro ty ją dostrzegłaś, to może zechcesz wykonać zabieg?
    Abby wybrała kleszczyki spośród innych instrumentów. Płuca znowu się powiększyły, zasłaniając widok.
    – Muszę go mieć na wydechu. Przynajmniej przez chwilę.
    – Sie robi – powiedział anestezjolog.
    Abby wsunęła rękę głęboko do wnętrza klatki piersiowej wzdłuż wewnętrznego wygięcia żeber. Mark delikatnie odciągnął prawe płuco, a Abby zacisnęła końce kleszczyków wokół fragmentu metalu i ostrożnie wyciągnęła go z jamy klatki piersiowej.
    Kula, spłaszczony pocisk kaliber dwadzieścia dwa, z brzękiem wylądowała w metalowej miseczce.
    – Nie krwawi. Wygląda na to, że możemy go zaszywać – powiedziała Abby.
    – Ten facet miał cholerne szczęście – stwierdził Mark, śledząc tor, jakim prawdopodobnie przeszedł pocisk. – Kula weszła tuż przy mostku, po prawej stronie. Pewnie żebro albo coś innego zmieniło jej bieg tak, że wylądowała w opłucnej. Dla gościa skończyło się to tylko odmą opłucnej.
    – Miejmy nadzieję, że zapamiętał tę lekcję.
    – Jaką lekcję?
    – Nigdy nie zdradzaj swojej żony!
    – To ona strzelała?
    – Hej kolego, mamy wreszcie równouprawnienie czy nie?
    Zaczęli zaszywać klatkę piersiową pacjenta, pracowali swobodnie, jak dwoje dobrze zgranych ludzi. Była czwarta po południu. Abby od siódmej rano była na dyżurze. Miała już ból w łydkach od stania przez cały dzień, a czekały ją jeszcze kolejne dwadzieścia cztery godziny. Teraz jednak czuła się świetnie, podniesiona na duchu tym, że operacja się udała, a także tym, że mogła operować razem z Markiem. Tak właśnie wyobrażała sobie ich wspólną przyszłość. W marzeniach mieli pracować razem, pewni siebie i partnera. Mark był doskonałym chirurgiem, szybkim, a jednocześnie niezwykle dokładnym. Od ich pierwszej wspólnej operacji Abby bardzo odpowiadała atmosfera panująca na sali. Mark nigdy nie tracił spokoju, nie krzyczał na pielęgniarki, w ogóle nigdy nie podnosił głosu. Myślała o tym, że gdyby ona kiedykolwiek miała iść pod nóż, to chciałaby, żeby to właśnie Mark Hodell trzymał skalpel. Teraz pracowała z nim. Jej ręka czasem dotykała jego dłoni, głowy pochylały się ku sobie. To był właśnie mężczyzna, którego kochała, oraz praca, którą kochała. W tej chwili potrafiła zapomnieć o Wiktorze Vossie i cieniu padającym na jej karierę. Może kryzys już minął. Nie spadł jeszcze żaden topór, żadna złowróżbna wiadomość nie dotarła do niej z biura Parra. Przeciwnie, Colin Wettig wziął ją dzisiaj na stronę i powiedział, że z pracy na urazówce otrzymała znakomite oceny. Wszystko się ułoży – myślała, patrząc, jak pielęgniarki wywożą pacjenta z sali. Wszystko w jakiś cudowny sposób się ułoży.
    – Doskonała robota, DiMatteo – powiedział Mark, zdejmując fartuch.
    – Założę się, że mówisz to wszystkim stażystom.
    – No dobrze, to posłuchaj czegoś, czego nigdy nie mówię innym stażystom – pochylił się do niej i szepnął. – Czekam na ciebie w dyżurce.
    – Hm… doktor DiMatteo… – usłyszeli.
    Abby i Mark, oboje lekko zaczerwienieni, odwrócili się w kierunku drzwi, przez które wsunęła głowę pielęgniarka.
    – Jest dla pani wiadomość od sekretarki pana Parra, prosi panią do siebie, do działu administracji.
    – Teraz?
    – Czekają tam na panią – powiedziała pielęgniarka i zniknęła za drzwiami. Abby spojrzała na Marka z obawą.
    – O Boże. O co im teraz chodzi?
    – Nie trać zimnej krwi. Jestem pewien, że wszystko jest w porządku. Chcesz, żebym poszedł z tobą?
    Przez chwilę zastanawiała się nad jego propozycją, ale w końcu pokręciła przecząco głową.
    – Jestem już dużą dziewczynką. Powinnam poradzić sobie sama.
    – Jeżeli będziesz miała jakieś problemy, zadzwoń na mój pager. Przyjdę od razu. – Uścisnął jej rękę. – Obiecuję.
    Z trudem zdobyła się na słaby uśmiech. Potem wyszła z sali operacyjnej i powoli poszła w kierunku windy. Z podobnym uczuciem strachu, które towarzyszyło jej zeszłego wieczoru, wjechała na drugie piętro i przeszła przez korytarz do gabinetu Parra. Sekretarka skierowała ją na salę konferencyjną. Abby zapukała do drzwi.
    – Proszę wejść – usłyszała głos Parra.
    Wzięła głęboki wdech i otworzyła drzwi. Parr wstał z miejsca przy stole konferencyjnym. W pokoju znajdował się jeszcze Colin Wettig oraz kobieta, której Abby nie rozpoznawała, brunetka około czterdziestki w dobrze skrojonym żakiecie. Wyraz ich twarzy nic Abby nie mówił, ale instynktownie wyczuwała, że spotkanie to nie będzie należało do najprzyjemniejszych.
    – Doktor DiMatteo – powiedział Parr – przedstawiam pani Susan Casado, prawnika reprezentującego Bayside.
    Prawnika? Nie brzmi to za dobrze – pomyślała Abby.
    Obie kobiety podały sobie ręce. Uścisk pani Casado wydawał się nienaturalnie serdeczny w porównaniu z chłodnym uściskiem Abby. Przez chwilę w pokoju panowała cisza zakłócana jedynie szelestem papierów przekładanych przez panią adwokat.
    W końcu odezwał się Parr.
    – Doktor DiMatteo, może powie nam pani, jaka była pani rola przy opiece nad Karen Terrio. – Abby zmarszczyła brwi. Tego zupełnie się nie spodziewała.
    – Przeprowadziłam wstępne rozpoznanie u pani Terrio – powiedziała – potem zarządziłam przeniesienie jej na neurochirurgię. Tam przejęli opiekę nad pacjentką.
    – A więc jak długo była ona pod pani opieką?
    – Oficjalnie? Mniej więcej około dwóch godzin.
    – Co dokładnie pani zrobiła w przeciągu tych dwóch godzin?
    – Ustabilizowałam ją. Zarządziłam wszelkie konieczne badania laboratoryjne. Wszystko jest w karcie.
    – Tak, mamy jej kopię – odezwała się Susan Casado. Stuknęła palcem w kartę chorobową leżącą na stole.
    – Wszystko jest tam udokumentowane – powiedziała Abby – moje notatki i zalecenia również.
    – Dokładnie wszystko, co pani robiła? – spytała Susan.
    – Tak. Wszystko.
    – Czy pamięta pani może coś, co mogło negatywnie wpłynąć na stan pacjentki?
    – Nie.
    – Czy teraz uważa pani, że można było zrobić coś jeszcze?
    – Nie.
    – Z tego, co wiem, pacjentka zmarła.
    – Miała rozległy uraz czaszki, którego doznała w wypadku samochodowym. Stwierdzono u niej śmierć mózgu.
    – Już po tym, kiedy została przeniesiona na inny oddział. Abby rozpaczliwie rozejrzała się wkoło.
    – Czy ktoś mógłby mi powiedzieć, o co w tym wszystkim chodzi?
    – O co chodzi? – powiedział Parr. – O to, że nasza firma ubezpieczeniowa „Vanguard Mutual” – firma ta jest również pani firmą – kilka godzin temu otrzymała pisemne zawiadomienie, że będziemy oskarżeni o błąd w sztuce lekarskiej. Dostarczono nam dokumenty podpisane przez prawnika z firmy „Hawles, Craig i Sussman”. Przykro mi o tym mówić, doktor DiMatteo, ale wygląda na to, że oskarżona będzie i pani, i Bayside.
    Abby głośno westchnęła. Zaciskała dłonie na brzegu stołu, zrobiło jej się niedobrze. Wiedziała, że wszyscy czekają na odpowiedź, ale była w stanie tylko z niedowierzaniem kręcić głową.
    – Rozumiem, że nie spodziewała się pani tego – powiedziała Susan Casado.
    – Ja… – Abby przełknęła ślinę – oczywiście, że nie.
    – To tylko wstępne kroki – stwierdziła Susan. – Sama pani oczywiście rozumie, że, zanim sprawa trafi do sądu, trzeba spełnić określone formalności. Po pierwsze, sprawa trafi do odpowiedniej komisji weryfikacyjnej, która zadecyduje, czy mamy tu, czy też nie mamy do czynienia z błędem w sztuce lekarskiej. Jeżeli komisja zadecyduje, że nic takiego nie miało miejsca, cała sprawa może się zakończyć na tym etapie. Bez względu na to, powód i tak ma prawo wnieść pozew do sądu.
    – Powód? – mruknęła Abby. – Kto jest tym powodem?
    – Mąż zmarłej pacjentki, Joseph Terrio.
    – To jakaś pomyłka. Nieporozumienie.
    – Ma pani rację, że to nieporozumienie – stwierdził Wettig. Wszyscy spojrzeli na generała, który dotąd nie brał udziału w rozmowie. – Sam sprawdzałem rejestr. Każdą jego stronę. Nie ma mowy o żadnym błędzie. Doktor DiMatteo zrobiła wszystko, co powinna była zrobić.
    – Dlaczego więc tylko jej nazwisko wymieniono w pozwie? – spytał Parr.
    – Wymieniono tylko mnie? – Abby zdziwiona spojrzała na panią adwokat. – A co z całym oddziałem neurochirurgii? Z salą nagłych przypadków? Nikogo innego nie wymieniono?
    – Tylko panią – powiedziała Susan. – Oraz pani pracodawcę, to znaczy Bayside.
    Abby była zdumiona.
    – Nie mogę w to uwierzyć…
    – Ja także nie – poparł ją Wettig. – Nie tak się przeprowadza tego typu sprawy i wszyscy o tym dobrze wiemy. Ci przeklęci prawnicy zwykle walą jak z automatu, wymieniają wszystkich możliwych lekarzy, którzy znajdowali się w odległości mili od pacjenta. Coś w tym wszystkim jest podejrzanego. Tu chodzi o coś innego.
    – To Wiktor Voss – powiedziała cicho Abby.
    – Voss? – Wettig ze zniecierpliwieniem machnął ręką. – Jaki miałby w tym cel?
    – Postanowił mnie wykończyć. To właśnie jego cel. – Rozejrzała się po obecnych na sali. – Dlaczego tylko moje nazwisko zostało wymienione w pozwie? W jakiś sposób Voss dotarł do Joego Terrio, zdołał go przekonać, że ja popełniłam jakiś błąd. Gdybym tylko mogła porozmawiać z Joem…
    – To absolutnie wykluczone – powiedziała Susan. – Byłaby to oznaka desperacji. Znak dla powoda, że jest pani w opałach.
    – A jestem?
    – Nie. Jeszcze nie. Jeżeli rzeczywiście miał miejsce jakiś błąd, wcześniej czy później i tak wyszłoby to na jaw. Możemy mieć nadzieję, że kiedy komisja rozstrzygnie spór na pani korzyść, druga strona zrezygnuje z wniesienia sprawy do sądu.
    – A co będzie, jeżeli mimo to dojdzie do rozprawy sądowej?
    – To nie miałoby sensu. Same koszty sądowe…
    – Czy wy tego nie widzicie, Voss płaci rachunki. Jemu nie zależy na zwycięstwie czy przegranej w tej sprawie! Mógłby opłacić całą armię prawników tylko po to, żeby mnie nastraszyć. Joe Terrio – to może być dopiero pierwszy pozew. Wiktor Voss może sprawdzić wszystkich pacjentów, którzy kiedykolwiek znajdowali się pod moją opieką. Przekonać ich, żeby mnie podali do sądu.
    – A my występujemy jako pani pracodawca. Co znaczy, że również Bayside zostanie pozwany – stwierdził Parr. Wyglądał fatalnie, niemal tak fatalnie, jak czuła się Abby.
    – Musi być jakiś sposób, żeby to powstrzymać – powiedziała Susan. – Jakiś sposób na Wiktora Vossa i załagodzenie sytuacji. – Nikt się nie odezwał, ale Abby patrząc na Parra, niemal czytała w jego myślach. Najszybszy sposób to zwolnić mnie – pomyślała. Czekała, aż spadnie na nią jakiś cios, ale tak się nie stało. Tylko Susan i Parr wymienili spojrzenia. Susan powiedziała.
    – To dopiero początek gry. Mamy miesiące na podjęcie odpowiednich kroków. Na obmyślenie odpowiedzi. Tymczasem… – Spojrzała na Abby – przydzielimy pani doradcę z „Vanguard Mutual”. Proponowałabym, żeby spotkała się pani z ich prawnikiem jak najszybciej. Może pani również zastanowić się nad wynajęciem własnego adwokata.
    – Czy powinnam?
    – Tak.
    Abby przełknęła ślinę.
    – Nie wiem, czy mnie stać na zatrudnienie adwokata…
    – W sytuacji, w jakiej się pani znalazła, doktor DiMatteo, nie może pani sobie pozwolić na nie zatrudnienie go.
    Dyżur tej nocy okazał się dla Abby zbawienny. Seria wezwań nie dała jej odpocząć przez cały wieczór. Wzywano ją do wszystkich, począwszy od pacjentów z odmą płuc na oddziale intensywnej terapii, aż po gorączkę pooperacyjną na chirurgii. Nie miała czasu myśleć o pozwie Joego Terrio. Bywały jednak momenty, gdy telefon milczał. Wtedy Abby czuła, że jest bliska łez. Nie spodziewała się, że właśnie Joe Terrio pozwie ją do sądu. Co takiego mogłam zrobić źle? – zastanawiała się – czy mogłabym wtedy dać z siebie więcej? Okazać mu więcej współczucia? Do cholery, Joe, czego jeszcze ode mnie oczekiwałeś? Abby wiedziała, że dała z siebie wszystko. Spełniła swoje zadanie najlepiej jak mogła. W nagrodę za czas, jaki poświęciła Karen Terrio, otrzymała taki właśnie cios. Ogarnęła ją złość. Złość na prawników, na Wiktora Vossa, nawet na Joego. Współczuła mu, ale jednocześnie czuła się zdradzona. Zdradzona przez człowieka, którego ból i cierpienie sama odczuwała.
    O dziesiątej wreszcie mogła wrócić do dyżurki. Zbyt zdenerwowana, żeby czytać swoje pisma i za bardzo zła, żeby z kimkolwiek rozmawiać, nawet z Markiem, leżała na łóżku i gapiła się w sufit. Miała wrażenie, że jej nogi są sparaliżowane. Całe ciało wydawało się zdrętwiałe i bez życia. Jak ja przetrwam tę noc – zastanawiała się, nie mogąc zdobyć się nawet, żeby wstać z łóżka.
    Kiedy o dziesiątej trzydzieści zadzwonił telefon, musiała podnieść się. Usiadła i podniosła słuchawkę.
    – Doktor DiMatteo. Dzwonię z sali operacyjnej. Doktorzy Archer i Hodell potrzebują pani tutaj.
    – Teraz?
    – Jak najszybciej. Mamy nagły przypadek.
    – Zaraz tam będę. – Abby odłożyła słuchawkę. Z westchnieniem ogarnęła palcami włosy. Gdyby to był inny dyżur, inna noc, już byłaby na nogach i przygotowywałaby się do operacji. Dzisiaj z niechęcią myślała o tym, że za chwilę będzie stała naprzeciwko Marka i Archera przy stole operacyjnym. Do cholery, DiMatteo! Jesteś chirurgiem, więc zachowuj się jak chirurg! – powiedziała sobie.
    To wściekłość na samą siebie kazała jej w końcu wstać i wyjść z dyżurki.
    Marka i Archera znalazła na górze w pokoju chirurgów. Stali przy mikrofalówce i rozmawiali przyciszonymi głosami. Ze sposobu, w jaki poderwali głowy, kiedy weszła, poznała, że była to prywatna rozmowa. Jednak na jej widok obaj uśmiechnęli się.
    – Jesteś wreszcie – powiedział Archer – w okopach wszystko w porządku?
    – Jak na razie, tak – odparła Abby – słyszałam, że coś się szykuje.
    – Transplantacja – poinformował Mark – zespół już się zbiera. Kłopot w tym, że nie możemy złapać Mohandasa. Zastąpi go stażysta z piątego roku, ale twoja asysta również może okazać się potrzebna. Możesz się przebrać?
    – Do przeszczepu serca? – Nagły przypływ adrenaliny wystarczył, aby Abby otrząsnęła się z przygnębienia. Złożyła ukłon w stronę Marka. – Będę zaszczycona.
    – Jest tylko jeden mały problem – powiedział Archer – pacjentką jest Nina Voss.
    Abby spojrzała na niego z niedowierzaniem.
    – Tak szybko znalazło się dla niej serce?
    – Mieliśmy szczęście. Serce przywiozą z Burlington. Wiktor Voss pewnie dostałby zawału, gdyby dowiedział się, że będziesz przy operacji. Ale wszystko stało się tak nagle. Na sali może być potrzebna dodatkowa para rąk. Wzięliśmy pod uwagę wszystkie okoliczności i wybranie ciebie wydaje się zupełnie uzasadnione.
    – Czy nadal jesteś gotowa nam pomóc? – spytał Mark. Abby nawet się nie zawahała.
    – Absolutnie tak – powiedziała.
    – W porządku – stwierdził Archer. – No to mamy załatwioną asystę – skinął w kierunku Marka – widzimy się na sali operacyjnej za dwadzieścia minut.
    O jedenastej trzydzieści zadzwonił chirurg ze szpitala Wilcox Memorial w Burlington, Vermont. Zakończono operację pobrania serca od dawcy. Było w doskonałym stanie i znajdowało się już w drodze na lotnisko. Schłodzono je do temperatury czterech stopni i czasowo zatrzymano jego akcję, stosując płukankę potasową. W takich warunkach serce mogło przebywać zaledwie cztery do pięciu godzin. Bez przepływu krwi przez tętnicę wieńcową każda minuta powodowała obumieranie kolejno kilku komórek mięśnia sercowego. Im dłużej organ był niedokrwiony, tym bardziej zmniejszała się szansa, że to serce zacznie bić w piersi Niny Voss. Specjalnie zorganizowany przelot miał trwać nie dłużej niż półtorej godziny. O północy zebrał się zespół transplantacyjny szpitala Bayside. Wszyscy byli już przebrani w zielone chirurgiczne kitle. Razem z Billem Archerem, Markiem i anestezjologiem, Frankiem Zwickiem, zebrał się niemały zespół pomocniczy: pielęgniarki, technik odpowiedzialny za perfuzję, kardiolog Aaron Levi oraz Abby.
    Nina Voss została przewieziona na salę operacyjną numer 3. O pierwszej trzydzieści zatelefonowano z lotniska Logan International – samolot wylądował bezpiecznie. Dla chirurgów był to znak, że powinni zaczynać. Gdy Abby myła ręce, widziała przez szybę salę operacyjną, w której część zespołu zaczęła przygotowywać wszystko do operacji. Pielęgniarki już wykładały tace z narzędziami chirurgicznymi i otwierały sterylnie opakowane pokrowce. Perfuzjonista ustawiał przyrząd do zakładania bypassu. Stażysta stał obok, czekając, aż będzie mógł zająć się przygotowaniem pacjentki do operacji.
    Na stole operacyjnym, pośrodku zwojów drutów od EKG i rurek od kroplówek leżała Nina Voss. Wydawała się nie zdawać sobie sprawy z zamieszania, jakie panowało wokół niej. Doktor Zwick stał nad pacjentką i cicho coś jej mówił, wstrzykując jednocześnie dawkę pentobarbu do kroplówki. Powieki pani Voss poruszyły się i zamknęły. Zwick nałożył jej maskę na usta i nos. W krótkich odstępach czasu specjalnym urządzeniem wpompował kilka porcji tlenu, potem zdjął maskę z twarzy pacjentki.
    Następną czynność należało przeprowadzić szybko i sprawnie. Pacjentka była nieprzytomna, niezdolna do samodzielnego oddychania. Zwick odchylił jej głowę mocno do tyłu i wsunął zakrzywiony laryngoskop do krtani. Zlokalizował struny głosowe i umieścił plastikową rurkę wewnątrztchawiczną na odpowiednim miejscu. Napełniony powietrzem specjalny mankiet miał utrzymywać rurkę na miejscu, tak aby nie wysunęła się z tchawicy. Zwick podłączył rurkę do respiratora i pierś pacjentki zaczęła podnosić się i opadać. Intubacja dotchawiczna nie trwała dłużej niż trzydzieści sekund.
    Lampy operacyjne zostały włączone i skierowane na stół. Spowita w to niezwykłe światło Nina wydawała się nieziemska. Jedna z pielęgniarek ściągnęła z niej prześcieradło, odsłaniając klatkę piersiową. Pod bladą skórą wyraźnie odznaczały się żebra. Piersi Niny były małe, jakby skurczone. Stażysta zdezynfekował odsłonięty fragment klatki piersiowej pacjentki, malując jodyną na skórze szerokie pasy.
    Drzwi otworzyły się i na salę weszli Mark, Archer i Abby z rękami podniesionymi w górę. Z łokci kapała im woda. Wzięli sterylne ręczniki, ubrania i rękawiczki. Zanim wszyscy zakończyli ubieranie się, Nina Voss była już przygotowana do operacji. Archer podszedł do stołu operacyjnego.
    – Czy przywieziono już serce? – zapytał.
    – Jeszcze czekamy – odparła pielęgniarka.
    – Przecież z Logan mają dwadzieścia minut jazdy.
    – Może utknęli w jakimś korku ulicznym.
    – O drugiej nad ranem?
    – Jezu – westchnął Mark. – Tylko tego by brakowało, żeby mieli wypadek.
    Archer spojrzał na monitory.
    – Tak się zdarzyło w Mayo. Nerka leciała do nas aż z Teksasu. Zaraz przy wyjeździe z lotniska ambulans zderzył się z ciężarówką. Organ został zgnieciony, idealnie nadawał się do przeszczepu.
    – Żartujesz – powiedział Zwick.
    – Chyba nie żartowałbym w sprawie nerek? Stażysta spojrzał na ścienny zegar.
    – Od pobrania mijają już trzy godziny.
    – Czekać, spokojnie czekać – powiedział Archer. Zadzwonił telefon. Wszyscy zwrócili głowy w stronę aparatu i patrzyli, jak pielęgniarka podnosi słuchawkę. Po kilku sekundach powiedziała:
    – Jest na dole, już do nas idzie.
    – No dobra – powiedział Archer. – Tniemy.
    Z miejsca, w którym stała Abby, nie można było dokładnie obserwować tego, co się dzieje. Ramię Marka co jakiś czas całkowicie zasłaniało widok. Archer i Mark pracowali szybko i w godnej podziwu harmonii. Zabrzęczał interkom.
    – Doktor Mapes jest już tu z przesyłką – powiadomiła pielęgniarka dyżurująca przy wejściu.
    – Zakładamy kaniulę – powiedział Mark. – Może pan doktor zechce przyłączyć się?
    Abby spojrzała w kierunku drzwi sali operacyjnej. Przez szybę widać było przebieralnię. Stał tam mężczyzna z pojemnikiem podobnym do tego, w którym sama przewoziła serce Karen Terrio.
    – Doktor wejdzie, jak tylko się przebierze – poinformowała pielęgniarka. Chwilę później Doktor Mapes wszedł na salę ubrany w zielony kitel. Był to niski mężczyzna z krzaczastymi brwiami i nosem, którego kształt ostro rysował się pod maską chirurgiczną, przypominając dziób jastrzębia.
    – Witamy w Bostonie – powiedział Archer do przybyłego. – Jestem Bili Archer, a to Mark Hodell.
    – Leonard Mapes. Operowałem razem z doktorem Nichollsem w Wilcox.
    – Jak tam lot?
    – Nie zawadziłoby jakieś trunkowe wzmocnienie. Uśmiech Archera widać było nawet przez maskę.
    – To jaki prezent nam przywiozłeś?
    – Śliczny. Będziecie z niego zadowoleni.
    – Przyjrzę mu się, jak tylko skończę zakładać kaniulę.
    Kaniulacja górnej tętnicy była pierwszym etapem podłączenia pacjentki do bypassu. To szerokie pudło, kontrolowane przez lekarza specjalistę, na jakiś czas mogło przejąć funkcje serca i płuc. Gromadziło krew z żył, zaopatrywało w tlen i pompowało z powrotem do tętnicy. Archer jedwabnymi nićmi zszył dwa końce aorty. Czubkiem skalpela nakłuł naczynie krwionośne. Trysnęła z niego jasnoczerwona krew. Błyskawicznie wprowadził kaniulę w nacięcie i zacisnął nici. Krwawienie zmniejszyło się i za chwilę ustało, kiedy Archer zaszył jeden koniec kaniuli na miejscu. Drugi koniec został podłączony do tętniczej rurki aparatu bypassowego. Mark razem z Abby zaczynał kaniulację żylną.
    – W porządku – powiedział Archer, odchodząc od stołu. – Rozpakujmy nasz prezent.
    Pielęgniarka otworzyła pojemnik i wyjęła serce owinięte w dwie zwykłe plastikowe torby. Rozpakowała i umieściła je w miseczce z roztworem solanki. Archer delikatnie podniósł ochłodzone serce.
    – Niezła robota – zauważył – zrobiliście kawał dobrej roboty.
    – Dziękuję – powiedział Mapes.
    Archer ostrożnie przesunął palcem po powierzchni serca.
    – Tętnice gładkie. Wszystko czyściutkie.
    – Wydaje się trochę małe, nieprawdaż? – zauważyła Abby obserwująca wszystko z drugiej strony stołu. – Jak duży był dawca?
    – Czterdzieści cztery kilogramy – powiedział Mapes. Abby zmarszczyła brwi.
    – Dorosły?
    – Nastolatek, zdrowy, chłopiec.
    Abby zauważyła błysk niepokoju w oczach Archera. Przypomniała sobie, że Bili ma dwóch dorastających synów. Ostrożnie położył serce z powrotem do miseczki z solanką.
    – Nie pozwolimy, żeby się zmarnowało – powiedział i całą swoją uwagę skupił na pacjentce.
    Mark i Abby kończyli już kaniulację żylną. Dwie rurki z metalowymi zakończeniami zostały wprowadzone do prawego przedsionka i zaszyte. Miała się tam zbierać krew z żył, która następnie była odprowadzana do pompy z tlenem.
    Archer i Mark pracowali zgodnie razem. Złapali dolną i górną żyłę główną, odcinając dopływ krwi do serca.
    – Zacisk aorty – powiedział Mark, odcinając tętnicę.
    Serce z odciętym dopływem żylnym i tętniczym było tylko bezużytecznym workiem. Krążenie krwi w organizmie Niny Voss było całkowicie kontrolowane przez maszyny. Również temperatura ciała pacjentki znajdowała się pod kontrolą. Przez ochładzanie płynów ustrojowych ciało można było stopniowo doprowadzić do temperatury dwudziestu pięciu stopni, czyli do hipotermii głębokiej. Dzięki temu zwiększały się szansę prawidłowego zachowania wszczepionego mięśnia sercowego i obniżało zużycie tlenu. Zwick wyłączył respirator. Rytmiczny odgłos miechów ustał. Nie było potrzeby pompowania tlenu do płuc pacjentki, tę funkcję przejął bypass. Teraz można było zaczynać przeszczep.
    Archer przeciął aortę i tętnice płucne. Krew trysnęła do wnętrza klatki piersiowej i na podłogę. Pielęgniarka natychmiast zaczęła ją wycierać. Archer nie przerywał pracy, nie zważał na pot spływający z czoła. Wykonał nacięcie przedsionków. Więcej krwi, o ciemniejszej barwie trysnęło na jego fartuch. Sięgnął głębiej do wnętrza klatki piersiowej. Chore serce Niny Voss, blade i zwiotczałe, zostało wyjęte i odłożone.
    Abby spojrzała na monitor i poczuła niepokój na widok prostej linii wykresu EKG. Oczywiście nie mogło być mowy o pracy serca, skoro go nie było. Płuca były nieruchome, serce wyjęto, a jednak pacjentka jeszcze żyła.
    Mark wziął nowe serce z miseczki i ostrożnie umieścił je w piersi Niny.
    – Niektórzy nazywają to wzniosłą pracą hydraulika – powiedział, obracając serce tak, żeby lewy przedsionek znalazł się na właściwym miejscu. – Mogłoby to przypominać zaszywanie wypchanego zwierzaka czy coś w tym rodzaju. Wystarczy jednak chwila nieuwagi i zanim się człowiek zorientuje, serce zostanie wszyte odwrotnie. – Jeden ze stażystów zaśmiał się. – To nic śmiesznego. Tak się kiedyś zdarzyło.
    – Solanka – powiedział Archer i pielęgniarka wylała trochę schłodzonego roztworu solanki na serce, żeby utrzymać jego niską temperaturę pod lampami operacyjnymi.
    – Milion rzeczy może pójść nie tak – powiedział Mark, wbijając igłę głęboko w lewy przedsionek – reakcja na leki, niewłaściwe znieczulenie. I tak zawsze wina spadnie na chirurga.
    – Tutaj zbiera się za dużo krwi – powiedział Archer. – Abby, odsysacz! Na sali w ciszy słychać było teraz tylko pracę urządzeń. Lekarze zwiększyli tempo pracy. Każdy nowy szew zakładano przy odgłosie cichego szczękania zacisków igłowych. Mimo ciągłego odsysania krew wsiąkała w prześcieradła i kapała na podłogę. Ręczniki leżące pod stopami były całe nią przesiąknięte. Za chwilę wymieniono je na nowe. Archer odciął nić chirurgiczną.
    – Zespolenie prawego przedsionka zakończone.
    – Cewnik perfuzyjny – poprosił Mark. Pielęgniarka podała mu i Mark wprowadził go do lewego przedsionka. Wlał solankę o temperaturze czterech stopni. Przepływ zimnego płynu ochłodził komorę i zapobiegł ewentualnym kieszeniom powietrza wewnątrz.
    – Nieźle, nieźle – powiedział Archer, zmieniając lekko ułożenie serca, żeby przeprowadzić zespolenie z aortą. – Teraz zajmiemy się tymi rurkami.
    Mark spojrzał na zegar.
    – Patrzcie, według planu jesteśmy do przodu. Co za niesamowity zespół. Rozległ się dźwięk interkomu. Usłyszeli głos pielęgniarki.
    – Pan Voss pyta, jak czuje się jego żona.
    – Wszystko jest w porządku – zawołał Archer. – Żadnych komplikacji.
    – Ile czasu to jeszcze zajmie?
    – Może godzinę. Proszę mu powiedzieć, żeby czekał. Interkom wyłączył się. Archer spojrzał na Marka.
    – Ten facet mnie zamęczy.
    – Voss?
    – Lubi rządzić wszystkimi.
    – Tylko bez żartów.
    Chirurgiczna igła trzymana przez Archera zagłębiła się w połyskliwej ścianie aorty.
    – Ale pewnie gdybym ja miał tyle forsy, też lubiłbym rozkazywać.
    – Skąd on ma tyle pieniędzy? – spytał stażysta. Archer spojrzał na niego zaskoczony. – Nie wiesz nic o Wiktorze Vossie? VMI International? Wszystko, co jest związane z chemią i automatyką.
    – Czy V ze skrótu VMI wzięło się właśnie od jego nazwiska?
    – Dokładnie tak. – Archer zakończył ostatni szew i uciął nić. – Aorta zrobiona. Zdjąć zacisk.
    – Wyjmuję cewnik perfuzyjny – powiedział Mark i zwrócił się do Abby. – Przygotuj przewody elektrostymulatora do wprowadzenia. – Archer wziął nową igłę i zaczął zespolenie płucne. Właśnie kończył szew, kiedy zauważył, że organ się wybrzuszył. – Popatrzcie tylko! – powiedział. – Lodowato zimne, a już spontaniczny skurcz. Ta dziecinka aż rwie się do pracy.
    – Elektrostymulacja wprowadzona – powiedział Mark.
    – Wlew isuprelu – powiedział Zwick. – Dwa mikrogramy. – Wszyscy czekali, aż isuprel zacznie działać, aż serce powtórnie się skurczy. Ono jednak pozostawało nieruchome.
    – No dalej – powiedział Archer. – Nie spraw nam zawodu.
    – Defibrylator? – zapytała pielęgniarka.
    – Nie. Dajmy mu szansę. – Powoli serce ścisnęło się, a potem znowu znieruchomiało.
    – Zwiększam poziom isuprelu do trzech mikrogramów – powiedział Zwick. Jeszcze jeden skurcz. I znowu nic.
    – No zacznij bić – ponaglał Archer. – Daj mu jeszcze trochę.
    – Cztery mikrogramy – powiedział Zwick, regulując wlew dożylny. Serce ścisnęło się i rozkurczyło. Skurczyło ponownie i znowu rozkurczyło.
    Zwick spojrzał na monitor. Na ekranie pojawił się falisty wykres pracy serca.
    – Rośnie do pięćdziesięciu. Sześćdziesięciu czterech. Siedemdziesięciu…
    – Miarka na jeden i dziesięć – powiedział Mark.
    – Właśnie to robię – stwierdził Zwick, dostosowując poziom isuprelu. Archer zwrócił się do pielęgniarki.
    – Proszę połączyć się przez interkom i powiadomić oddział pooperacyjny, że już zamykamy.
    – Miarka jeden i dziesięć – poinformował Zwick.
    – OK. – powiedział Mark. – Zdejmujemy ją z bypassu. Pozbądźmy się tych kaniulacji.
    Zwick stuknął w respirator. Wydawało się, że wszyscy naraz odetchnęli z ulgą.
    – Pozostaje nam mieć nadzieję, że ona i to serce jakoś się dogadają – powiedział Mark.
    – Czy wiemy, jak dokładne było dobranie serca? – spytał Archer. Odwrócił się, by spojrzeć na Mapesa. Nikogo za nim już nie było. Abby była tak pochłonięta operacją, że nawet nie zauważyła, kiedy mężczyzna opuścił salę operacyjną.
    – Wyszedł jakieś dwadzieścia minut temu – powiedziała jedna z pielęgniarek.
    – Tak po prostu?
    – Może chciał zdążyć na samolot.
    – Nawet nie miałem okazji uścisnąć mu ręki – zauważył Archer. Odwrócił się do pacjentki leżącej na stole. – No dobra. Czas zamykać.

Rozdział siódmy

    Nadia miała już tego dość. Ciągłe jęki i narzekania. Hałaśliwi chłopcy skarżyli się na nudę. Często wybuchały między nimi kłótnie. To wszystko dawało się jej we znaki. Do tego dochodziła jeszcze choroba morska. Gregor, ta wielka małpa, też chorował, podobnie jak prawie wszyscy chłopcy. W ciągu dnia, kiedy mocniej wiało i o statek raz po raz uderzały mocno fale Morza Północnego, wszyscy siedzieli w swoich kojach i głośno jęczeli. Ich głosy docierały aż na górny pokład. Nikt nie miał ochoty zaglądać do mesy, również hole były puste. Ich tymczasowy dom na wodzie przypominał bardziej opustoszały statek-widmo, z załogą składającą się z duchów i upiorów. Natomiast Jakow nigdy w życiu tak wspaniale się nie bawił. Nie miał najmniejszych nawet objawów choroby morskiej. Mógł łazić swobodnie po wszystkich zakamarkach statku. Nikt go nie zatrzymywał. Przeciwnie, członkowie załogi byli zadowoleni, kiedy kręcił się w pobliżu. Często zachodził do Kubiszewa, do maszynowni. W oparach tego hałaśliwego piekła, przy zgrzytających tłokach i silnikach chłopiec i mechanik siadali sobie i grali w szachy. Czasami nawet Jakowowi udawało się wygrać. Kiedy chłopcu zaczynało burczeć w brzuchu, szedł do kuchni, gdzie Lubi, okrętowy kucharz, dawał mu trochę barszczu, herbaty albo kilka miodowych ciastek – specjałów, które często jada się w jego rodzinnych stronach na Ukrainie. Lubi był małomówny: Jeszcze? – pytał, albo – Wystarczy ci? Poza tym rzadko się odzywał. Posiłki, jakie przygotowywał, wystarczały za wszelkie słowa. Chłopca poza kuchnią i maszynownią bardzo interesowała również zakurzona ładownia oraz pomieszczenie radiotelegrafisty, gdzie pełno było przycisków i pokręteł. Był jeszcze pokład. Stały na nim przykryte brezentem szalupy, z których każda była doskonałą kryjówką. Nie wolno mu było chodzić tylko do rufowej części statku. Jeszcze nie znalazł żadnego przejścia, którym mógłby się tam dostać.
    Najbardziej lubił przebywać na mostku. Kapitan Dibrov oraz nawigator witali Jakowa, uśmiechając się pobłażliwie. Pozwalali mu siadać przy stole z mapą. Tam palcem jedynej ręki, którą miał, śledził trasę, jaką już pokonali. Od portu w Rydze, przez Morze Bałtyckie, następnie przez kanał i cieśninę Maime, wokół półwyspu Danii i w poprzek Morza Północnego najeżonego platformami wiertniczymi. Morze Północne było o wiele większe, niż Jakow sobie wyobrażał. Nie była to tylko mała niebieska kałuża z mapy. Płynęli przez nie już dwa dni. Wkrótce, jak powiedział mu nawigator, mieli wpłynąć na jeszcze większą wodę – na Ocean Atlantycki.
    – Oni chyba tak długo nie wytrzymają – powiedział Jakow.
    – Kto nie wytrzyma?
    – Nadia i chłopcy.
    – Oczywiście, że wytrzymają – powiedział nawigator. – Każdy dostaje morskiej choroby na Morzu Północnym. Potem ich żołądki uspokoją się. To wszystko ma związek z uchem środkowym.
    – Co ma ucho wspólnego z żołądkiem?
    – W uchu jest zmysł równowagi. Zbyt wielkie kołysanie zakłóca ją.
    – Jak?
    – Tak naprawdę sam tego nie rozumiem. Ale wiem, że tak właśnie jest.
    – A ja nie choruję. Czy ja mam inne ucho środkowe?
    – Ty pewnie jesteś urodzonym żeglarzem.
    Jakow spojrzał na kikut kończący jego lewe ramię i pokręcił głową.
    – Chyba nie. Nawigator uśmiechnął się.
    – Masz poukładane w głowie. Mózg jest o wiele ważniejszy. Będziesz go potrzebował tam, dokąd jedziesz.
    – Dlaczego?
    – W Ameryce, jak umiesz myśleć, to możesz być bogaty. Ty chcesz być bogaty, prawda?
    – Nie wiem.
    Nawigator i kapitan zaczęli się śmiać.
    – Może jednak ten chłopak wcale nie ma głowy – powiedział kapitan. Jakow popatrzył na nich poważnie.
    – To był tylko dowcip – wyjaśnił nawigator.
    – Wiem.
    – Dlaczego ty się nigdy nie śmiejesz? Nigdy nie widziałem, żebyś się śmiał.
    – Nigdy mi się nie chce. Kapitan parsknął.
    – Szczeniak jedzie do jakiejś bogatej rodziny w Ameryce i nie chce mu się śmiać. Może coś jest z nim nie tak?
    Jakow wzruszył ramionami i wrócił do oglądania mapy.
    – Również nigdy nie płaczę.
    Aleksiej spał skulony na dolnej koi, przyciskając do siebie Szu-Szu. Obudził się, kiedy Jakow usiadł na jego materacu.
    – Nie wstaniesz? – spytał Jakow.
    – Jest mi niedobrze. – Aleksiej zamknął oczy.
    – Lubi zrobił pierogi na kolację. Zjadłem dziewięć.
    – Nie mów o jedzeniu.
    – Nie jesteś głodny?
    – Jestem głodny, ale jest mi za bardzo niedobrze, żebym mógł jeść. Jakow westchnął i rozejrzał się po kabinie. Było tam osiem koi, z których sześć zajmowali chłopcy zbyt chorzy, żeby mogli się bawić. Jakow był już w innych kajutach, ale z tamtymi było równie źle. Czy tak miało być przez cały Atlantyk?
    – To przez twoje ucho wewnętrzne – powiedział Jakow.
    – O czym ty mówisz? – jęknął Aleksiej.
    – To twoje ucho. To przez nie jest ci niedobrze.
    – Z moimi uszami wszystko jest w porządku.
    – Już od czterech dni chorujesz. Musisz wstać i coś zjeść.
    – Och, zostaw mnie w spokoju.
    Jakow chwycił Szu-Szu i wyrwał go małemu.
    – Oddaj to! – Aleksiej zaczął płakać.
    – Choć i weź go ode mnie.
    – Oddaj mi go!
    – Najpierw wstań. No dalej. – Jakow wstał szybko z koi, kiedy Aleksiej bezskutecznie próbował dosięgnąć swego wypchanego psa. – Poczujesz się lepiej, kiedy wstaniesz.
    Aleksiej usiadł. Przez chwilę trzymał się brzegu materaca, jego głowa kiwała się z każdym ruchem statku. Nagle przycisnął dłonie do ust, poderwał się z koi i przebiegł przez kabinę. Wymiotował do zlewu. Potem jęcząc wgramolił się z powrotem na swoje łóżko. Jakow oddał mu Szu-Szu. Aleksiej przycisnął swego pluszowego ulubieńca do siebie.
    – Mówiłem ci, że jest mi niedobrze. Idź już sobie. – Jakow wyszedł z kajuty chłopców i ruszył wzdłuż korytarza. Zapukał do drzwi kabiny Nadii. Nikt nie odpowiedział. Podszedł do drzwi kabiny Gregora i znowu zapukał.
    – Kto tam? – dobiegł go jęk.
    – To ja. Jakow. Czy pan też jest ciągle chory?
    – Odpieprz się! Idź sobie gdzie indziej.
    Jakow poszedł. Przez chwilę łaził po statku. Lubi poszedł już do swojej kabiny. Kapitan i nawigator byli zbyt zajęci, żeby z nim rozmawiać. Zszedł na dół do maszynowni odwiedzić Kubiszewa. Kubiszew miał czas. Rozłożyli więc szachownicę. Jakow miał pierwszy ruch. Ruszył pionkiem.
    – Byłeś kiedyś w Ameryce? – zapytał, przekrzykując pracę tłoków.
    – Dwa razy – powiedział Kubiszew, ruszając pionkiem królowej w przód.
    – Podobało ci się tam?
    – Nie wiem. Zawsze umieszczają nas w specjalnych zamkniętych kwaterach, jak tylko wpływamy do portu. Nigdy nic nie widziałem.
    – Dlaczego kapitan tak robi?
    – To nie kapitan. To ci ludzie z kabiny na rufie.
    – Jacy ludzie? Nigdy ich nie widziałem.
    – Nikt ich nie widuje.
    – To skąd wiesz, że tam są?
    – Zapytaj Lubiego. On dla nich gotuje. Ktoś musi przecież zjadać to żarcie, które on wysyła na górę. No to co, wykonasz w końcu ten ruch czy nie?
    Jakow w skupieniu przesunął kolejny pionek.
    – Dlaczego po prostu nie zejdziesz ze statku, kiedy tam dojedziemy? – spytał.
    – A po co?
    – Żeby zostać w Ameryce i wzbogacić się. Kubiszew chrząknął.
    – Tyle, co mi płacą, wystarcza. Nie mogę narzekać.
    – Ile ci płacą?
    – Jesteś za bardzo wścibski.
    – Naprawdę dużo?
    – Więcej, niż kiedyś zarabiałem. Więcej, niż zarabia większość ludzi. Za to tylko, że pływam przez Atlantyk tam i z powrotem.
    Jakow wykonał ruch królową.
    – A więc to dobra praca? Tak? Dobrze jest być mechanikiem?
    – Głupio ruszyłeś. Niepotrzebnie odsłaniasz królową. Dlaczego tak zrobiłeś?
    – Wypróbowuję nowe ruchy. Czy ja też mógłbym kiedyś zostać mechanikiem na statku?
    – Nie.
    – Ale przecież tobie dużo płacą.
    – Tylko dlatego, że pracuję dla „Sigajev Company”. Oni bardzo dobrze płacą.
    – Dlaczego?
    – Bo trzymam gębę na kłódkę.
    – Dlaczego?
    – Skąd mam niby wiedzieć? – Kubiszew sięgnął przez szachownicę. – Mój skoczek bije twoją królową. Widzisz, mówiłem, że to był głupi ruch.
    – To był eksperyment – powiedział Jakow.
    – Mam nadzieję, że dzięki temu czegoś się nauczyłeś.
    Kilka dni później Jakow zapytał nawigatora: – Co to jest „Sigajev Company”? Nawigator spojrzał na niego zaskoczony.
    – Gdzie słyszałeś tę nazwę?
    – Kubiszew mi powiedział.
    – Nie powinien był.
    – To ty też nie możesz o tym mówić? – spytał Jakow.
    – Tak jest.
    Przez chwilę Jakow milczał. Patrzył tylko, jak nawigator przestawia coś na swoich urządzeniach. Na małym ekranie przez cały czas mrugały jakieś numerki, które on zapisywał w książce, a potem sprawdzał na swojej mapie.
    – Gdzie jesteśmy? – zapytał Jakow.
    – Tutaj – nawigator wskazał na mapie malutki krzyżyk pośrodku oceanu.
    – A skąd wiesz?
    – Z obliczeń. Odczytuję je z tego ekranu. Wysokość i szerokość geograficzna. Widzisz?
    – Musisz być bardzo mądry, żeby być nawigatorem, prawda?
    – Naprawdę nie tak bardzo. – Teraz po mapie przesuwał dwie plastikowe linijki połączone zawiasami. Złożył je razem i skierował do róży wiatrów w rogu mapy.
    – Czy wy robicie coś nielegalnego? – zapytał Jakow.
    – Co?
    – No, czy dlatego właśnie nie wolno wam o tym mówić? Nawigator westchnął.
    – Moim obowiązkiem jest przeprowadzenie tego statku od Rygi do Bostonu i z powrotem do Rygi.
    – Czy zawsze wozicie sieroty?
    – Nie. Zwykle mamy jakiś ładunek, skrzynie, pakunki. Nigdy nie pytam, co w nich jest. W ogóle nie zadaję pytań.
    – No to nie wiesz, czy to nie jest nielegalne. Nawigator roześmiał się.
    – Jesteś małym diabełkiem, wiesz? – powiedział i wrócił do robienia notatek i zapisywania cyfr w równych kolumnach.
    Chłopiec przez chwilę obserwował go w milczeniu, a potem zapytał:
    – Myślisz, że ktoś będzie chciał mnie adoptować?
    – Oczywiście, że tak.
    – Nawet z tym? – Jakow uniósł swój kikut.
    Gdy nawigator spojrzał, Jakow zauważył błysk współczucia w jego oczach.
    – Jestem pewien, że ktoś cię zaadoptuje – powiedział.
    – Skąd to wiesz?
    – Ktoś przecież zapłacił za przywiezienie cię tutaj, prawda? Załatwił potrzebne papiery.
    – Nigdy nie widziałem moich papierów, a ty?
    – To nie moja sprawa. Do mnie należy tylko doprowadzenie tego statku do Bostonu. – Nawigator odsunął Jakowa od stołu. – Może byś tak wrócił do innych chłopców, co?
    – Oni nadal czują się źle.
    – No to idź gdzie indziej.
    Jakow niechętnie opuścił mostek i wyszedł na pokład. Był sam. Spojrzał w dół na wodę rozcinaną dziobem statku. Wyobrażał sobie ryby pływające gdzieś tam, poniżej, w ich szarym i mokrym świecie. Nagle poczuł, że brakuje mu powietrza. Przyglądanie się wirującej wodzie sprawiło, że poczuł zawrót w głowie. Ale nie ruszył się, stał, przytrzymując się swoją zdrową ręką. Pomyślał o zimnej i głębokiej wodzie i pierwszy raz od dawna poczuł strach. Naprawdę się bał.

Rozdział ósmy

    Przez dwie noce z rzędu śnił się jej ten sam sen. Pielęgniarki tłumaczyły, że to z powodu leków, jakie jej podawano. Metyloprednisolon, cyklosporyna i leki przeciwbólowe. Przebywała w szpitalu już od kilku dni, nic więc dziwnego, że miała złe sny. Każdego chorego gnębią w szpitalu koszmary. Nie powinna się tym przejmować, w końcu sny odchodzą.
    Jednak Nina Voss leżała w szpitalnym łóżku, myśląc, że ten sen nigdy nie odejdzie. Nigdy nie będzie mogła o nim zapomnieć. Teraz stał się jak nowe serce częścią niej samej.
    Dotknęła ręką bandaży na piersi. Minęły już dwa dni od operacji i chociaż ból zaczynał łagodnieć, ciągle jeszcze budził w nocy, przypominając o darze, jaki otrzymała. To było dobre, silne serce. Wiedziała od razu, pierwszego dnia po operacji. W ciągu ubiegłych miesięcy, gdy leżała chora, zdążyła zapomnieć, co to znaczy mieć zdrowe serce, móc swobodnie chodzić i nie tracić tchu. Czuć, jak pełna życia krew krąży w ciele. Przyglądać się własnym palcom i podziwiać różowy odcień skóry. Od dawna żyła, czekając na śmierć i pogodziła się z tym tak dalece, że życie wydawało się jej niemal obce. Ale teraz czuła je we własnych dłoniach, w opuszkach palców, w biciu swojego nowego serca. Jeszcze nie miała poczucia, że ono należy do niej. Może nigdy nie będzie miała.
    Kiedy była dzieckiem, często dostawała ubrania po starszej siostrze, Karolinie. Wełniane swetry, sukienki przechodziły na własność Niny, ale nigdy nie miała poczucia, że należą całkowicie do niej. To były ciągle ubrania Karoliny.
    A ty czyim jesteś sercem? – zastanawiała się, delikatnie przesuwając dłonią po bandażach na piersi.
    W południe przyszedł jej mąż. Usiadł przy łóżku.
    – Znowu miałam ten sen – powiedziała – ten o chłopcu. Tym razem wszystko było bardzo wyraźne! Kiedy się obudziłam, nie mogłam przestać płakać.
    – To przez sterydy, kochanie – powiedział Wiktor. – Przecież mówili ci, jakie mogą być skutki uboczne.
    – A ja myślę, że to coś znaczy. Ty tego nie widzisz? Ja mam w sobie jego część. Część, która wciąż jeszcze nim żyje. Ja to czuję…
    – To pielęgniarka powiedziała ci, że serce było chłopca.
    – Spytałam ją.
    – Nie powinna ci tego mówić. Nikomu to niepotrzebne. Ani tobie, ani temu chłopcu.
    – Ależ nie – powiedziała Nina miękko. – Chłopcu nie, ale może jego rodzinie, jeżeli miał rodzinę.
    – Jestem pewien, że nie chcą, żeby im o tym przypominano. Pomyśl, wszystkie szczegóły trzymane są w tajemnicy, oni muszą mieć jakiś powód.
    – Czy przesłanie rodzinie listu z podziękowaniem byłoby nie na miejscu? List mógłby być anonimowy.
    – Nie, Nina, to absolutnie niemożliwe.
    Nina zamilkła i wcisnęła się głębiej w poduszki. Wiktor ma rację. Wiktor zawsze miał rację, a ona – jak zwykle przy nim – poczuła, że nie jest najmądrzejsza.
    – Wspaniale dzisiaj wyglądasz, kochanie – powiedział – czy już pozwalali ci siadać?
    – Dwukrotnie – nagle pokój wydał jej się bardzo zimny. Zadrżała.
    Pete siedział na krześle przy łóżku Abby i patrzył na nią. Miał na sobie niebieski mundurek Młodych Skautów, ten, na którego rękawie przyszyte były wszystkie odznaki, a do kieszeni przypięte plastikowe znaczki, po jednym za każdą zdobytą sprawność. Ale nie miał czapki. Gdzie jest jego czapka? – zastanawiała się Abby, a potem przypomniała sobie, jak czapka się zgubiła. Ona z siostrami długo szukały jej przy drodze, w pobliżu tego, co zostało z roweru chłopca, ale nie znalazły.
    Już od dawna do niej nie przychodził. Nie widziała go, odkąd skończyła college. Kiedy się pojawiał, spotkanie przebiegało zawsze tak samo. Siadał, patrzył na nią i nic nie mówił.
    – Gdzie byłeś, Pete? – zapytała. – Po co przyszedłeś, skoro nie chcesz mi nic powiedzieć?
    Chłopiec tylko siedział i przyglądał się jej. Jego oczy były bez wyrazu, a on sam milczał. Kołnierzyk niebieskiej koszuli był wykrochmalony i sztywny. Mama wyprasowała mu go przed pogrzebem. Pete odwrócił się i spojrzał w kierunku drugiego pokoju. Wzywała go jakaś melodia. Jego obraz zaczął jej się zamazywać, jak odbicie w wodzie, którą ktoś zmącił.
    – Co przyszedłeś mi powiedzieć? – zapytała. Woda spieniła się, kipiała w takt nieziemskiej melodii. Jeszcze jeden dźwięk i wszystko zniknęło. Pozostała tylko ciemność.
    Odezwał się telefon. Abby sięgnęła po słuchawkę.
    – DiMatteo, słucham – powiedziała.
    – Dzwonię z oddziału intensywnej terapii. Dobrze by było, żeby pani tu przyszła.
    – Co się dzieje?
    – Chodzi o panią Voss, tę po przeszczepie. Ma temperaturę, trzydzieści osiem i sześć.
    – A inne objawy?
    – Ciśnienie – sto na siedemdziesiąt. Puls – dziewięćdziesiąt sześć.
    – Zaraz tam jadę. – Abby odłożyła słuchawkę i zapaliła lampę. Była druga nad ranem. Krzesło przy łóżku było puste. Już nie siedział na nim Pete. Z westchnieniem wstała i powlokła się przez pokój do umywalki. Potarła twarz zimną wodą, ale wcale jej to nie otrzeźwiło. Wszystko widziała jak przez mgłę.
    – Obudź się, obudź się – powtarzała sobie. – Musisz być przytomna i musisz wiedzieć, co robisz. Gorączka pooperacyjna. Trzy dni po transplantacji. Po pierwsze, trzeba sprawdzić ranę. Zbadać płuca i brzuch. Zlecić prześwietlenie i badanie krwi. I zachować zdrowy rozsądek.
    Nie mogła sobie pozwolić na popełnienie najdrobniejszego błędu. Nie teraz i z pewnością nie w przypadku tej pacjentki. Przez ostatnie trzy dni jeździła do pracy do Bayside z myślą, że być może już tam nie pracuje. Każdego popołudnia o piątej oddychała z ulgą, udało jej się przeżyć kolejne dwadzieścia cztery godziny. Z każdym mijającym dniem obawy wydawały się słabnąć. Groźby Parra oddalały się. Wiedziała, że Wettig był po jej stronie, no i oczywiście Mark. Z ich pomocą może – ale tylko może – utrzyma swoją posadę. Nie chciała, żeby Parr miał jakikolwiek powód do kwestionowania jej kompetencji jako lekarza. Starała się więc być szczególnie dokładna na każdym kroku w pracy. Wszystkie wyniki laboratoryjne sprawdzała po kilka razy, wielokrotnie badała pacjentów. Trzymała się też z daleka od Niny Voss. Kolejna burza wywołana przez Wiktora Vossa byłaby ostatnią rzeczą, jakiej teraz potrzebowała. Niestety, Nina Voss miała gorączkę, a Abby była jedynym obecnym w tym momencie lekarzem. Musiała robić to, co do niej należało. Wsunęła stopy w tenisówki i wyszła z dyżurki.
    W nocy szpital był miejscem z innej rzeczywistości. Przymglone światła, białe ściany, puste korytarze, które zdawały się wić jak tunele. Abby wlokła się właśnie jednym z takich tuneli. Ciało miała ciągle jeszcze odrętwiałe, mózg pracował powoli. Tylko serce reagowało prawidłowo: biło mocno i szybko. Weszła na oddział intensywnej terapii. Na noc przyciemniano światła, w pokoju pielęgniarek szesnaście monitorów wyświetlało pracę serc szesnastu pacjentów – nowoczesna technika szpitala. Abby wystarczył tylko jeden rzut oka na monitor z numerem piętnaście. Nina Voss miała przyspieszony puls. Zadzwonił telefon. Pielęgniarka podniosła słuchawkę i po chwili powiedziała:
    – To doktor Levi, chce rozmawiać z dyżurującym stażystą.
    – Przyjmę – Abby sięgnęła po słuchawkę. – Halo, doktorze Levi? Mówi Abby DiMatteo.
    Chwila ciszy w słuchawce, a po chwili zapytał:
    – Pani ma dzisiaj dyżur? – Z tonu głosu domyśliła się, że był zaskoczony. Wiedziała, jaki był powód. Abby była ostatnią osobą, jaką Levi chciałby widzieć w pobliżu Niny Voss. Dzisiaj nie miał jednak wyboru, to ona miała dyżur.
    – Właśnie miałam pójść zbadać panią Voss – oznajmiła Abby. – Pielęgniarki mówią, że ma gorączkę.
    – Tak, powiedziano mi o tym. – Znowu umilkł na dłuższą chwilę. Próbowała podtrzymać rozmowę.
    – Przeprowadzę rutynowe badanie. To, co zwykle w przypadku gorączki. Badanie moczu, krwi, prześwietlenie klatki piersiowej. Jak tylko będę miała wyniki, zadzwonię do pana.
    – Dobrze – powiedział krótko. – Będę czekał na telefon.
    Abby założyła świeży fartuch i weszła do sali Niny Voss. Paliła się tam tylko jedna lampa, której przyćmione światło padało na łóżko. Nina miała zamknięte oczy, ręce skrzyżowane na piersiach, a włosy w blasku lampy były srebrnego koloru. Królewna Śnieżka w szklanej trumnie – pomyślała Abby.
    Podeszła do łóżka i powiedziała łagodnie:
    – Pani Voss?
    Nina otworzyła oczy. Powoli skupiła wzrok na Abby.
    – Tak?
    – Nazywam się DiMatteo, jestem lekarzem na chirurgii. – Zauważyła błysk w oczach kobiety. Zna moje nazwisko – pomyślała Abby. Pewnie jej naopowiadano, że jestem złodziejem organów.
    Nina Voss nie odezwała się, rzuciła na Abby spojrzenie bez wyrazu.
    – Ma pani gorączkę – wyjaśniła Abby. – Musimy sprawdzić, dlaczego. Proszę mi powiedzieć, jak się pani czuje, pani Voss?
    – Jestem… zmęczona. To wszystko – wyszeptała. – To tylko zmęczenie.
    – Muszę sprawdzić, jak wygląda szew. – Abby włączyła mocniejsze światło i delikatnie zdjęła opatrunek z piersi. Blizna była czysta. Żadnych zaczerwienień ani opuchlizny. Abby wyciągnęła stetoskop i dalej rutynowo badała wszystko zgodnie z tym, co się robi w przypadku gorączki pooperacyjnej. Tempo oddechu było w normie. Brzuch w porządku. Uszy, nos i gardło czyste. Nie znalazła nic alarmującego, nic, co mogłoby wywoływać gorączkę. Przez cały czas Nina milczała, ale jej oczy pilnie śledziły każdy ruch Abby.
    – Wszystko wydaje się być w jak najlepszym porządku. Musi jednak istnieć jakiś powód gorączki. Trzeba zrobić prześwietlenie i pobrać trzy razy krew do badania. – Uśmiechnęła się przepraszająco. – Przykro mi, ale chyba nie będzie pani miała okazji teraz pospać.
    Nina pokręciła głową.
    – I tak nie śpię za dobrze. Miewam sny. Dużo dziwnych snów…
    – Złych snów?
    Nina wzięła głęboki oddech i powoli westchnęła.
    – O chłopcu.
    – O jakim chłopcu, pani Voss?
    – O tym chłopcu. – Kobieta ostrożnie dotknęła dłonią piersi. – Powiedzieli mi, że to był chłopiec. Nie wiem nawet, jak miał na imię, ani dlaczego umarł. Wiem tylko, że był to chłopiec – spojrzała na Abby. – To prawda?
    Abby skinęła głową.
    – Tak powiedzieli na sali operacyjnej.
    – Była tam pani?
    – Asystowałam doktorowi Hodellowi. Na ustach Niny pojawił się nikły uśmiech.
    – To dziwne, była pani tam?
    Przez chwilę obie milczały. Abby – z powodu irracjonalnego poczucia winy. Nina Voss zastanawiała się nad dziwnym zbiegiem okoliczności. Abby przyciemniła lampę. Pokój znów wypełnił się jakąś nieziemską poświatą.
    – Pani Voss – powiedziała Abby. – Parę dni temu to serce, pierwsze serce… – Odwróciła wzrok, nie mogła patrzeć Ninie Voss prosto w oczy. – Wtedy czekał chłopiec, siedemnastolatek. W tym wieku inni chłopcy zwykle chcą mieć dziewczynę albo samochód. Ale ten chciał tylko wrócić do domu. Nic więcej, tylko wrócić do domu. – Westchnęła. – Nie mogłam pozwolić, żeby umarł. Wtedy nie znałam pani. To nie pani leżała na tym łóżku. To on. Ja musiałam dokonać wyboru. – Zamrugała oczami, poczuła, że do oczu napływają jej łzy.
    – Czy przeżył?
    – Tak.
    Nina pokiwała głową. Dotknęła swojej piersi, jakby w szczególny sposób chciała porozumieć się z sercem. Słuchała go przez chwilę i w końcu powiedziała.
    – Ten chłopiec także żyje. Cały czas mam świadomość, że to jego serce. Z każdym uderzeniem. Niektórzy wierzą, że to właśnie w sercu mieści się dusza człowieka. Może jego rodzice też w to wierzą. O nich też często myślę. O tym, jak im musi być teraz ciężko. Ja nigdy nie miałam syna. Nigdy nie miałam dziecka. – Zacisnęła dłoń i przysunęła do piersi. – Czy nie sądzi pani, że byłoby dla nich pocieszeniem, gdyby wiedzieli, że jakaś cząstka ich syna ciągle jeszcze żyje? Gdyby to był mój syn, chciałabym wiedzieć. Chciałabym wiedzieć. – Płakała. Łzy spływały jej po twarzy.
    Abby wyciągnęła rękę. Zaskoczył ją uścisk dłoni Niny. Skórę miała rozpaloną. Kurczowo zaciskała palce. Podniosła oczy. Płonęły jakimś dziwnym własnym światłem. Gdybym cię spotkała wcześniej – pomyślała Abby. Gdybym widziała i ciebie, i Josha, kogo bym wtedy wybrała? Nie wiem.
    Nad łóżkiem ekran wyświetlał falistą linię. Serce nieznanego chłopca biło sto razy na minutę, pompując gorącą krew do żył obcej osoby. Abby trzymała Ninę za rękę. Wyczuwała powolny i spokojny puls.
    Nie Niny, swój własny.
    Minęło dwadzieścia minut, zanim przyjechał technik od prześwietleń i następne piętnaście, nim Abby dostała wywołane zdjęcia rentgenowskie! Przypięła je do wyświetlacza i dokładnie obejrzała, szukając śladów zapalenia płuc. Płuca były czyste.
    O trzeciej nad ranem zadzwoniła do Aarona Leviego. Telefon odebrała jego żona. Miała zaspany głos.
    – Halo?
    – Elaine, mówi Abby DiMatteo. Przepraszam, że dzwonię o takiej porze. Czy mogę rozmawiać z Aaronem?
    – On już pojechał do szpitala.
    – Dawno?
    – Hm… to było zaraz po drugim telefonie. Jeszcze go tam nie ma?
    – Nie widziałam go – powiedziała Abby. Elaine milczała chwilę, a później stwierdziła.
    – Wyjechał godzinę temu. Powinien już tam być.
    – Zadzwonię na jego pager. Proszę się tym nie martwić. – Abby odłożyła słuchawkę, nadała wiadomość na pager i czekała na dzwonek telefonu.
    Minęła trzecia piętnaście, a Aaron jeszcze nie odpowiedział.
    – Pani doktor – zwróciła się do Abby Sheila, pielęgniarka Niny Voss. – Pobrałyśmy już ostatnią próbkę krwi, czy coś jeszcze mamy zrobić?
    Co mogłam przeoczyć? – myślała Abby. Oparła się o biurko i zaczęła masować skronie. Walczyła z sennością. Starała się myśleć jasno. Gorączka pooperacyjna. Skąd brała się ta infekcja? Czego nie wzięła pod uwagę?
    – A co z przeszczepionym organem? – zapytała Sheila.
    – Z sercem? – Abby spojrzała na nią zdziwiona.
    – Właśnie pomyślałam sobie, że… ale to chyba mało prawdopodobne…
    – Co pomyślałaś, Sheila? Pielęgniarka zawahała się.
    – To się jeszcze nigdy tutaj nie zdarzyło. Ale zanim przyszłam do Bayside, pracowałam w Mayo w zespole transplantacji nerek. Pamiętam jednego pacjenta. Miał przeszczepioną nerkę. Też miał gorączkę pooperacyjną. Nikt nie wiedział, skąd mogła się brać infekcja. Dowiedzieliśmy się tego dopiero, kiedy pacjent zmarł. Okazało się, że to był grzyb. Później sprawdzili akta dawcy i okazało się, że badania krwi dały wynik pozytywny. Te wyniki przyszły jednak dopiero w tydzień po tym, jak pobrano nerkę. Dla naszego pacjenta było już za późno.
    Abby przez chwilę zastanawiała się nad tym. Spojrzała na monitor, na skaczącą po ekranie linię pracy serca pacjentki zajmującej łóżko numer 15.
    – Gdzie przechowywane są informacje o dawcach? – zapytała.
    – Chyba w biurze koordynatora programu transplantacji, na dole. Przełożona pielęgniarek ma klucz.
    – Czy mogłabyś poprosić ją o te akta dla mnie?
    Abby raz jeszcze otworzyła teczkę z dokumentami Niny Voss. Był tam formularz dawcy z Banku Organów w Nowej Anglii – papier, z którym przyjechało serce z Vermont. Zawierał dane o grupie krwi AB0, wynik badania na obecność HIV, test na wykrycie przeciwciał syfilisu i cała lista innych badań laboratoryjnych dotyczących różnych infekcji wirusowych. Na formularzu nie było żadnych innych informacji o dawcy. Piętnaście minut później zadzwonił telefon. To była przełożona pielęgniarek.
    – Nie mogę znaleźć żadnych dokumentów dawcy – powiedziała.
    – Czy nie ma ich pod nazwiskiem Voss?
    – Zwykle są umieszczane pod numerem rejestracyjnym biorcy. Pod numerem pani Voss nie ma nic.
    – Może ktoś się pomylił i włożył je gdzie indziej?
    – Przejrzałam wszystkie akta, nawet te dotyczące przeszczepów nerek i wątroby. Pod numerem pani Voss sprawdziłam kilka razy. Czy pani doktor jest pewna, że nie ma ich gdzieś na oddziale intensywnej terapii?
    – Poproszę, żeby ich poszukano. Dziękuję. – Abby odłożyła słuchawkę i westchnęła. Tylko tego brakowało, żeby zginęły dokumenty. Naprawdę nie miała ochoty zajmować się takimi rzeczami szczególnie teraz o świcie. Przejrzała rejestry oddziałowe, w których trzymano akta pacjentów. Były tam karty rejestracyjne z ich wcześniejszych pobytów w szpitalu. Jeżeli zaginione papiery były gdzieś w tym bałaganie, mogła się spodziewać, że na poszukiwaniach spędzi ponad godzinę. Było inne wyjście. Mogła bezpośrednio zadzwonić do szpitala, z którego przywieziono organ. Mogli przecież na jej prośbę sprawdzić kartę dawcy i podać jej wyniki testów laboratoryjnych. W spisie telefonów znalazła Wilcox Memorial. Wybrała numer szpitala i poprosiła pielęgniarkę przełożoną.
    Chwilę później odezwał się głos.
    – Słucham, Mówi Gail DeLeon.
    – Tu doktor Abby DiMatteo, dzwonię ze szpitala Bayside w Bostonie – przedstawiła się Abby. – Jest u nas pacjentka po transplantacji. Ma gorączkę pooperacyjną. Wiem, że serce dawcy zostało pobrane w waszym szpitalu. Potrzebne mi są informacje z wywiadu chorobowego dawcy. Czy mogłaby mi pani podać jego imię i nazwisko?
    – Organ został pobrany u nas?
    – Tak. Trzy dni temu. Dawcą był chłopiec. Nastolatek.
    – Muszę mieć trochę czasu, żeby sprawdzić dokumenty operacji. Oddzwonię do pani.
    Dziesięć minut później zadzwoniła, ale nie z odpowiedzią, tylko z pytaniem:
    – Czy jest pani pewna, że chodzi właśnie o nasz szpital? Abby spojrzała na kartę Niny.
    – Takie mam dane. Dawca ze szpitala Wilcox Memorial. Burlington, Vermont.
    – To my, zgadza się. Ale w rejestrze nie ma żadnej operacji pobrania serca.
    – Czy mogłaby pani sprawdzić grafik sali operacyjnej? To był dzień… – Abby jeszcze raz popatrzyła na formularz – dwudziesty czwarty września. Operacja mogła być przeprowadzona gdzieś około północy.
    – Proszę chwilę zaczekać.
    Abby słyszała szelest przekładanych kartek. Po chwili pielęgniarka znowu wzięła słuchawkę.
    – Halo?
    – Tak.
    – Sprawdziłam terminy z dwudziestego trzeciego, dwudziestego czwartego i dwudziestego piątego września. Było kilka operacji wycięcia wyrostka, wycięcie pęcherzyka żółciowego i dwa cesarskie cięcia. Nie ma tu nic o operacji pobrania serca.
    – Musi być. Przecież dostaliśmy od was serce.
    – To nie my je wysłaliśmy.
    Abby przeczytała notatki pielęgniarki z sali operacyjnej. „Godzina pierwsza zero pięć: przyjazd Doktora Leonarda Mapesa ze szpitala Wilcox Memorial”.
    – Proszę pani jeden z chirurgów, który wtedy u nas operował to doktor Leonard Mapes. Właśnie on przywiózł serce.
    – Wśród personelu naszego szpitala nie ma nikogo takiego.
    – To kardiochirurg.
    – Proszę posłuchać, żaden doktor Mapes tu nie pracuje. O ile wiem, to nikt o tym nazwisku nie ma praktyki w Burlington. Nie wiem, skąd pani ma te informacje, pani doktor. Są błędne. Może powinna pani jeszcze raz je sprawdzić.
    – Ale…
    – Proszę spróbować w innym szpitalu. Abby powoli odłożyła słuchawkę.
    Długo siedziała, wpatrując się w telefon. Myślała o Wiktorze Vossie i jego pieniądzach, o wszystkich rzeczach, jakie można było za te pieniądze kupić. Myślała o niezwykłym zbiegu okoliczności, dzięki któremu Nina Voss dostała nowe serce. Dopasowane serce.
    Ponownie podniosła słuchawkę telefonu.

Rozdział dziewiąty

    Przesadzasz, Abby – powiedział Mark, przeglądając Kartę Niny Voss. – Musi istnieć jakieś rozsądne wyjaśnienie tego wszystkiego.
    – Chciałabym je znać – stwierdziła Abby.
    – Widać było, że operację pobrania przeprowadzał fachowiec. Serce przyjechało właściwie zabezpieczone. I razem z sercem były papiery dawcy.
    – Które później się gdzieś zawieruszyły.
    – Koordynator programu transplantacji będzie tu o dziewiątej. Możemy wtedy zapytać o te dokumenty. Jestem pewien, że gdzieś są.
    – Mark, jest jeszcze coś. Dzwoniłam do szpitala, z którego rzekomo przysłano nam serce. Nikt o nazwisku Mapes tam nie pracuje. W całym Burlington nie ma takiego chirurga. – Przerwała, a potem już ciszej zapytała. – Czy my naprawdę wiemy, skąd się wzięło to serce?
    Mark nie odpowiedział. Wydawał się zbyt oszołomiony, zbyt zmęczony, aby myśleć jasno. Była czwarta piętnaście. Po tym, jak Abby do niego zadzwoniła, jakoś zdołał podnieść się z łóżka i przyjechać do Bayside. W przypadku gorączki pooperacyjnej należało działać szybko i chociaż Mark ufał Abby, chciał sam zbadać pacjentkę. Siedział teraz w dyżurce i próbował jakoś dojść do ładu z papierami Niny Voss. Kilkanaście monitorów mrugało przed nim na pulpicie. Trzy jasnozielone linie odbijały się w szkłach jego okularów. W półmroku korytarza pielęgniarki poruszały się jak cienie i rozmawiały ze sobą przyciszonymi głosami.
    Mark zamknął kartę. Z westchnieniem zdjął okulary i przetarł ręką oczy.
    – Skąd ta gorączka? Co ją, do licha, może wywoływać? To mnie naprawdę niepokoi.
    – Czy możliwe, że jest to jakaś infekcja przejęta od dawcy?
    – Mało prawdopodobne. Nigdy nie słyszałem, żeby to się zdarzyło w przypadku serca.
    – Ale okazuje się, że nie wiemy nic o dawcy. Nie mamy jego akt. Nie wiemy nawet, z jakiego szpitala przysłali nam to serce.
    – Abby, chyba trochę panikujesz. Wiem, że Archer rozmawiał przez telefon z chirurgiem, który przeprowadzał operację pobrania. Wiem również, że były dokumenty. Wszystkie znajdowały się w brązowej kopercie.
    – Pamiętam, widziałam ją.
    – W porządku. Widzieliśmy zatem to samo.
    – Gdzie jest teraz ta koperta?
    – Ja wtedy operowałem, prawda? Jak mam ręce po łokcie umazane krwią, to nie mogę jednocześnie pilnować jakiejś cholernej koperty.
    – Dlaczego w ogóle dane dawcy trzymane są w tajemnicy? Nie mamy żadnych informacji. Nie znamy nawet jego nazwiska.
    – Tak się zawsze postępuje. Dane dotyczące dawcy są poufne. Nigdy nie trzyma się ich razem z kartą biorcy. W ten sposób zapobiega się kontaktom rodzin. Rodzina dawcy na przykład oczekiwałaby wiecznej wdzięczności, a biorca albo czułby się dotknięty, albo miałby poczucie winy. To prowadziłoby do niepotrzebnych emocji. – Usiadł wygodniej w fotelu. – Marnujemy tylko czas. To się wyjaśni w ciągu kilku najbliższych godzin. Lepiej skoncentrujmy się na gorączce pani Voss.
    – Dobrze, ale jeżeli będą jakiekolwiek wątpliwości w tej sprawie, Bank Organów w Nowej Anglii będzie chciał się skontaktować z tobą.
    – Dlaczego mieliby się kontaktować?
    – Zadzwoniłam tam. Mają tam punkt informacyjny czynny całą dobę. Powiedziałam, że ty albo Archer zajmiecie się tą sprawą i oddzwonicie do nich.
    – Archer sobie z tym poradzi. Pewnie będzie tutaj za moment.
    – Przyjedzie?
    – Niepokoi go ta gorączka, a jakoś nie możemy skontaktować się z Aaronem. Próbowałaś znowu zadzwonić na jego pager?
    – Trzy razy. Żadnej odpowiedzi. Elaine powiedziała mi, że wyjechał do szpitala.
    – Wiem, że tutaj dotarł. Przed chwilą widziałem jego samochód na parkingu. Może zatrzymali go jacyś pacjenci na oddziałach niżej. – Mark oglądał kartę informacyjną Niny Voss, szukając zaleceń. – Zacznę sam, bez niego.
    Abby spojrzała przez oszkloną ścianę pokoju. Nina miała zamknięte oczy, jej pierś unosiła się i opadała w łagodnym rytmie snu.
    – Zacznę podawać jej antybiotyki – powiedział Mark. – Najpierw te o szerokim zakresie działania.
    – Jaka jest twoja diagnoza?
    – Jeszcze nie mam. Te antybiotyki to tylko osłona do momentu, kiedy otrzymamy wyniki badań krwi. W stanie immunosupresji, w jakim ona się znajduje, nie możemy dopuścić, żeby infekcja zaczęła się rozwijać. – Mark wstał z fotela i podszedł do szyby dzielącej korytarz od sali Niny. Widać było, że jest zaniepokojony. Przez chwilę stał bez ruchu, przyglądając się pacjentce. Jej widok trochę go uspokoił. Abby podeszła do niego. Stali blisko siebie połączeni wspólnym zmartwieniem. Po drugiej stronie szyby Nina Voss spała spokojnie.
    – Może to reakcja na leki – zasugerowała Abby. – Dostaje tyle tego, że każdy z tych środków mógł wywołać gorączkę.
    – To bardzo mało prawdopodobne. Ona jest na steroidach i cyklosporynie.
    – Nie przychodzi mi do głowy żadna przyczyna infekcji. Nie mogę niczego się doszukać.
    – Pacjentka jest w stanie immunosupresji. Jeżeli coś przeoczymy, może umrzeć. – Odwrócił się i raz jeszcze wziął do ręki kartę Niny Voss. – No to zaczynamy podawać jej soczek.
    O szóstej rano pacjentce podłączono pierwszą kroplówkę z azaktamem. Konieczna była konsultacja ze specjalistą w zakresie chorób zakaźnych, więc o siódmej piętnaście ściągnięto doktora Moore’a. Zgodził się z Markiem, że u pacjenta w stanie immunosupresji nie można lekceważyć gorączki. O ósmej Nina otrzymała kolejny antybiotyk, piperacylinę.
    Abby była już wtedy na porannym obchodzie, na jej wózku piętrzyły się karty innych pacjentów. Miała za sobą ciężki dyżur. Zdołała przespać się tylko godzinę około drugiej nad ranem, potem nie miała już ani chwili na wypoczynek. Energii dodawała jej tylko kofeina z podwójnej porcji kawy i nadzieja, że już niedługo ta upiorna noc skończy się. Pchając przed sobą wózek, szła wzdłuż przeszklonych ścian, za którymi leżeli pacjenci i myślała. „Jeszcze tylko cztery godziny i zmywam się stąd. Tylko cztery godziny do południa”. Przechodząc koło łóżka numer 15, spojrzała do środka. Nina nie spała. Zauważyła Abby i słabo skinęła na nią ręką.
    Abby zostawiła wózek z kartami przy drzwiach, włożyła czysty fartuch i weszła do pokoju.
    – Dzień dobry, doktor DiMatteo – wyszeptała Nina. – Mam wrażenie, że przeze mnie nie spała pani zbyt wiele tej nocy.
    Abby uśmiechnęła się.
    – To nic. Spałam w zeszłym tygodniu. Jak się pani czuje?
    – Wzięli mnie w obroty. – Nina spojrzała na kroplówki z antybiotykami wiszące ponad jej łóżkiem. – Czy to pomoże?
    – Mamy taką nadzieję. Podajemy pani piperacylinę i azaktam. To antybiotyki o szerokim zakresie działania. Jeżeli ma pani jakąkolwiek infekcję, one powinny to zlikwidować.
    – A jeżeli to nie jest infekcja?
    – Wtedy gorączka nie spadnie. I będziemy musieli próbować czegoś innego.
    – Więc nie wiecie dokładnie, co jest jej przyczyną? Abby wahała się przez chwilę.
    – Nie – przyznała w końcu. – Nie wiemy. To, co robimy, jest osłoną na wszelki wypadek.
    Nina skinęła głową.
    – Wiedziałam, że pani powie mi prawdę. Doktor Archer nie chciał. Wie pani, był tutaj dziś rano i powtarzał mi przez cały czas, żebym się nie martwiła. Że o wszystko zadbano. Nie wspomniał, że nie wie, co mi jest. – Nina zaśmiała się łagodnie, tak jakby gorączka, antybiotyki, wszystkie te rurki i maszyny były taką sobie drobnostką.
    – Jestem pewna, że po prostu nie chciał pani martwić – powiedziała Abby.
    – Ale przecież prawda mnie nie przeraża. Naprawdę nie. Lekarze zbyt rzadko mówią prawdę. – Spojrzała prosto w oczy Abby. – Obie o tym wiemy.
    Abby zdała sobie sprawę, że swój wzrok automatycznie kieruje na monitory. Linie przecinające ekran miały prawidłowy bieg. Puls. Ciśnienie krwi. Ciśnienie w prawym przedsionku. Sprawdzanie tych liczb weszło jej w nawyk. Maszyny nie zadawały trudnych pytań i nie oczekiwały prawdziwych odpowiedzi.
    Abby usłyszała, jak Nina cicho powiedziała:
    – Wiktor.
    Odwróciła się i wtedy dopiero zauważyła, że Wiktor Voss wszedł do sali.
    – Proszę się stąd wynosić! – wrzasnął, poznając Abby. – Niech pani się wyniesie z pokoju mojej żony!
    – Sprawdzałam, jak się czuje.
    – Powiedziałem proszę się wynieść! – Zrobił krok w jej kierunku i chwycił za fartuch.
    Abby szybko wyrwała mu się, ale było tam za mało miejsca, żeby mogła się cofnąć. Wpadł na nią z całą siłą. Tym razem mocno chwycił ją za ramię i ścisnął, sprawiając ból.
    – Wiktor, nie! – zawołała słabo Nina.
    Abby krzyknęła, kiedy Voss szarpnął ją i gwałtownym pchnięciem wyrzucił z sali. Wpadła na wózek i twardo wylądowała na pośladkach. Wózek z trzaskiem uderzył o biurko, a karty spadły na podłogę. Abby spojrzała na Wiktora Vossa. Stał nad nią i ciężko dyszał z wściekłości.
    – Niech się pani więcej nie zbliża do mojej żony – powiedział. – Rozumie pani? – tu zwrócił się do personelu. – Nie chcę, żeby ta kobieta zbliżała się do mojej żony. Chcę, żeby zapisano to w karcie i wywieszono na drzwiach. Natychmiast! – Spojrzał z pogardą na Abby, wrócił do pokoju żony i zaciągnął zasłonę w oknie na korytarz.
    Dwie z pielęgniarek pomogły Abby podnieść się z podłogi.
    – Nic mi nie jest – powiedziała Abby. – Wszystko w porządku.
    – To wariat – szepnęła jedna z pielęgniarek. – Powinnyśmy zawołać ochronę.
    – Nie, nie róbcie tego. Nie pogarszajmy sytuacji.
    – Ale to była napaść! Mogłaby pani podać go do sądu.
    – Chcę o tym zapomnieć, dobrze? – Abby podeszła do swego wózka.
    Karty pacjentów były porozrzucane po podłodze, rozsypane luźne kartki z wynikami badań laboratoryjnych. Zebrała papiery i ułożyła je na biurku. Z trudem powstrzymywała się od łez. Nie mogę płakać, myślała. Nie tutaj. Nie będę płakać. Podniosła głowę. Wszyscy na nią patrzyli. Zostawiła wózek tam, gdzie był i wyszła z oddziału.
    Mark znalazł ją trzy godziny później w bufecie. Siedziała zgarbiona przy stoliku w rogu, nad filiżanką herbaty i ciastem z jagodami. Ciasto było ledwie zaczęte, a w filiżance wciąż jeszcze moczyła się torebka ekspresowej herbaty, która kolorem przypominała słabą kawę.
    Mark usiadł naprzeciwko niej.
    – To Voss wywołał awanturę, a nie ty, Abby.
    – Ale to ja wylądowałam na podłodze na oczach wszystkich.
    – On cię popchnął. Możesz ten fakt wykorzystać. To atut wobec jakiegokolwiek zwariowanego pozwu przeciwko tobie.
    – Chodzi ci o to, że mogłabym go oskarżyć o napaść?
    – Coś w tym rodzaju. Pokręciła głową.
    – Nie chcę nawet myśleć o Wiktorze Vossie. W ogóle nie chcę mieć z nim do czynienia.
    – Było co najmniej pół tuzina świadków, którzy widzieli, jak cię popchnął.
    – Mark, zapomnijmy o całej tej sprawie. – Ugryzła ciastko i odłożyła je z powrotem. Siedziała, wpatrując się w talerzyk. Nie chciała więcej rozmawiać na ten temat.
    – Czy Aaron zgodził się, że należało zacząć podawanie antybiotyków? – zapytała.
    – Nie widziałem go przez cały dzień. Spojrzała na Marka, marszcząc brwi.
    – Sądziłam, że przyjechał do szpitala.
    – Kilka razy dzwoniłem na jego pager, ale ani razu nie odpowiedział.
    – Dzwoniłeś do niego do domu?
    – Tak. Rozmawiałem z gosposią. Elaine wyjechała na weekend w odwiedziny do dziecka, do Dartmouth. – Mark wzruszył ramionami. – Jest sobota. W tym tygodniu Aaron i tak nie miał planowanych obchodów. Może zdecydował się na mały odpoczynek od nas wszystkich.
    – Odpoczynek – westchnęła Abby i potarła dłonią twarz. – O Boże, właśnie tego mi teraz potrzeba. Plaża, kilka palm i pina colada.
    – Brzmi nieźle. – Mark sięgnął przez stół i ujął jej rękę. – Miałabyś coś przeciwko temu, gdybym się do ciebie przyłączył?
    – Ja nawet nie lubię pina colady.
    – Ale ja lubię plaże i palmy. I ciebie. – Uścisnął lekko jej dłoń. Właśnie tego w tej chwili potrzebowała. Jego dotyku. Poczuła, że w rzeczywistości ma w nim oparcie. Mark pochylił się i lekko ją pocałował. Właśnie na oczach wszystkich. – Spójrz tylko. Dajemy publiczne przedstawienie – szepnął. – Lepiej jedź do domu, zanim zaczną się na nas gapić.
    Spojrzała na zegarek. Była dwunasta. Wreszcie zaczął się dla niej weekend.
    Wyszli razem i Mark odprowadził ją szpitalnym korytarzem. Kiedy otwierał drzwi, powiedział.
    – Bym zapomniał, Archer dzwonił do Wilcox Memoriał i rozmawiał z jakimś kardiochirurgiem o nazwisku Nicholls. Okazuje się, że Nicholls asystował przy pobraniu. Potwierdził, że pacjent był od nich. I że to doktor Mapes przeprowadzał eksplantację.
    – To dlaczego Mapesa nie ma na liście personelu szpitala Wilcox?
    – Ponieważ przyleciał on prywatnym samolotem z Houston. Nic o tym nie wiedzieliśmy. Najwidoczniej Voss nie chciał, żeby jakiś jankeski chirurg zajmował się sprawą jego żony. Sprowadził więc własnego specjalistę.
    – Aż z Teksasu?
    – Z jego pieniędzmi mógłby sobie pozwolić na ściągnięcie całego zespołu Baylora.
    – Więc operacja odbyła się w Wilcox Memorial?
    – Nicholls twierdzi, że był przy tym. Ta pielęgniarka, z którą wczoraj rozmawiałaś, musiała sprawdzać w złych rejestrach. Jeżeli chcesz, mogę tam zadzwonić i jeszcze raz wszystko potwierdzić.
    – Zapomnijmy już o tym. Teraz wszystko wydaje się takie głupie. Nie mam pojęcia, o czym wtedy myślałam. – Westchnęła i spojrzała w stronę swego samochodu stojącego na parkingu, na samym końcu. Daleka Syberia, tak stażyści nazywali przydzielone im miejsca parkingowe. Zresztą mieli szczęście, że w ogóle mogli zostawiać samochody tutaj. – Do zobaczenia w domu – powiedziała Abby. – Jeżeli jeszcze nie będę spała.
    Otoczył ją ramieniem, odchylił lekko jej głowę i pocałował.
    – Jedź ostrożnie – szepnął. – Kocham cię.
    Szła zmęczona przez parking ale szczęśliwa i wzruszona ostatnimi słowami Marka, które jeszcze dźwięczały jej w uszach. „Kocham cię”. Odwróciła się, żeby jeszcze raz pomachać mu ręką, ale on zniknął już w drzwiach wejściowych szpitala.
    – Ja też cię kocham – powiedziała cicho i uśmiechnęła się.
    Gdy wyciągnęła z torebki kluczyki od samochodu zauważyła, że drzwi nie były zamknięte. Jezu, co za idiotka ze mnie – pomyślała. Zostawiłam otwarty samochód. Wewnątrz od razu uderzył ją okropny zapach. Zasłoniła dłonią usta i nos. Na przednim siedzeniu zobaczyła kupę gnijących jelit owinięte wokół dźwigni biegów, a jeden koniec zwisał z kierownicy jak makabrycznie groteskowa serpentyna. Jakaś maź została rozsmarowana na siedzeniu po stronie pasażera. Na fotelu kierowcy leżało zakrwawione serce.
    Na kartce miał podany adres w Dorchester, w południowo-wschodnim Bostonie. Zaparkował na ulicy i popatrzył na niezgrabny dom i niezbyt zadbany trawnik. Na podjeździe jakiś dzieciak bawił się piłką, raz po raz rzucając ją do kosza zawieszonego nad drzwiami garażu. Za każdym razem pudłował. Raczej nie miał szans na jakiekolwiek sportowe stypendium. Sądząc po marnym samochodzie w garażu, oraz że musiało minąć dużo czasu od ostatniego remontu domu, trochę pieniędzy bardzo by się przydało jego mieszkańcom. Przybysz wysiadł ze swojego wozu i przeszedł przez ulicę. Kiedy podszedł do podjazdu, chłopiec nagle przestał kozłować piłkę i patrzył na gościa podejrzliwie.
    – Szukam domu państwa Flyntów.
    – To tutaj – powiedział chłopak.
    – Czy twoi rodzice są w domu?
    – Mój tato jest. A o co chodzi?
    – Czy mógłbyś mu powiedzieć, że ktoś do niego przyszedł?
    – To znaczy kto?
    Podał chłopcu swoją wizytówkę. Mały bez wyraźnego zainteresowania przeczytał ją i chciał oddać z powrotem.
    – Pokaż to ojcu.
    – Teraz?
    – Jeżeli nie jest zajęty, to tak.
    – Dobra. – Chłopak wszedł do domu, trzaskając drzwiami. Chwilę później na progu pojawił się gruby i ponury mężczyzna.
    – Chciał pan coś ode mnie?
    – Panie Flynt, nazywam się Stuart Sussman. Jestem z firmy adwokackiej Hawkes, Craig i Sussman.
    – Tak?
    – Wiem, że był pan pacjentem Centrum Medycznego Bayside sześć miesięcy temu.
    – To był wypadek, to nie była moja wina.
    – Miał pan usuniętą śledzionę, prawda?
    – Skąd pan o tym wie?
    – Jestem tutaj, żeby bronić pana interesów, panie Flynt. Czy zdaje pan sobie sprawę, że miał pan poważną operację?
    – Mówili mi, że mogłem umrzeć. To chyba była poważna.
    – Czy nie zajmowała się panem przypadkiem doktor Abigail DiMatteo?
    – Tak. Przychodziła do mnie codziennie. Bardzo miła lekarka.
    – Czy ona albo jakiś inny lekarz mówili panu, jakie mogą być konsekwencje usunięcia śledziony?
    – Mówili, że mogę mieć poważne infekcje, jeżeli nie będę uważał na siebie.
    – Niezwykle groźne infekcje. Czy mówili panu o tym?
    – Hmm… może i tak.
    – Czy wspominali coś o przypadkowym nacięciu podczas operacji?
    – O czym?
    – O tym, że na skutek nieostrożnego ruchu skalpela śledziona została rozcięta. Doprowadziło to do poważnego krwawienia.
    – Nie. – Gruby facet pochylił się w kierunku adwokata z wyrazem niepokoju w oczach. – Czy właśnie to mnie się przydarzyło?
    – Chcemy to sprawdzić. Potrzebujemy jedynie pańskiej zgody, żebyśmy mogli otrzymać ze szpitala pana kartę chorobową.
    – Po co?
    – W pana interesie, panie Flynt, dobrze jest wiedzieć, czy usunięcie śledziony nie było spowodowane błędem popełnionym podczas operacji. Jeżeli tak, to niepotrzebnie narażono pana zdrowie i powinien pan otrzymać odszkodowanie.
    Flynt nic nie powiedział. Spojrzał na chłopca, który przysłuchiwał się rozmowie, nic z niej nie rozumiejąc. Potem popatrzył na wyciągnięty w jego kierunku długopis.
    – Kiedy mówię odszkodowanie, panie Flynt, mam na myśli pieniądze – dodał nieznajomy.
    Mężczyzna wziął długopis i złożył swój podpis.
    Sussman wrócił do samochodu i wsunął podpisany dokument do teczki. Potem po raz kolejny sięgnął po listę, na której były cztery nazwiska. Musiał zdobyć jeszcze cztery podpisy. Nie powinien mieć z tym problemów. Wiedział, że ludzie nie mają żadnych oporów w tym względzie, gdy chodzi o pieniądze. Skreślił z listy nazwisko Flynt, włączył silnik samochodu i odjechał.

Rozdział dziesiąty

    To było serce świni. Prawdopodobnie podrzucono je do samochodu poprzedniego wieczoru i przez cały dzień prażyło się w upale. Ciągle jeszcze nie mogę pozbyć się tego smrodu.
    – Facet próbuje cię nastraszyć – stwierdziła Vivian Chao. – Według mnie powinnaś mu odpłacić tym samym.
    Abby i Vivian weszły przez drzwi frontowe i przeszły przez korytarz. Była niedziela, około południa. Winda dla gości odwiedzających pacjentów w Massachusetts General była zapchana ludźmi i nadmuchiwanymi balonikami z napisem „Szybko wracaj do zdrowia”. Gdy drzwi zamknęły się, ciasne pomieszczenie od razu wypełniało się zapachem goździków.
    – Nie ma na to żadnego dowodu – mruknęła Abby. – Nie mam pewności, że to właśnie on.
    – A któż by inny? Zobacz, co już zrobił. Wypisuje pozwy, publicznie na ciebie napada. Radzę ci, DiMatteo, żebyś ty złożyła skargę za napaść. A to w samochodzie, to było w stylu mafii.
    – Problem w tym, że ja rozumiem, dlaczego on to robi. Jest zły, bo jego żona nie wraca do zdrowia tak szybko, jak tego oczekiwał.
    – Czy ja się nie mylę? Ty naprawdę masz poczucie winy? Abby westchnęła.
    – Czuję się winna za każdym razem, kiedy przechodzę obok jej łóżka. Wysiadły na czwartym piętrze i ruszyły w kierunku oddziału kardiochirurgii.
    – On ma wystarczająco dużo forsy, żeby na długo zamienić twoje życie w piekło – powiedziała Vivian. – Już masz jeden pozew przeciwko sobie. Prawdopodobnie będzie ich więcej.
    – Mam wrażenie, że już jest ich więcej. Dowiedziałam się, że firma adwokacka Hawkes, Craig i Sussman wystąpiła o udostępnienie im sześciu kolejnych kart pacjentów z archiwum szpitala. Ta właśnie firma reprezentuje Joego Terrio.
    Vivian stanęła jak wryta.
    – Jezu, do końca życia będziesz wysiadywała w sądach.
    – Albo do czasu, kiedy zrezygnuję z pracy. Tak, jak ty.
    Vivian przyśpieszyła kroku. Wyglądała na taką, która niczego się nie boi.
    – A dlaczego ty nie próbujesz dochodzić sprawiedliwości? – zapytała Abby.
    – Próbuję. Problem w tym, że ten facet to Wiktor Voss. Kiedy wymieniłam jego nazwisko mojej pani adwokat, zbladła jak papier, co w innych okolicznościach byłoby niemożliwe, zważywszy, że jest Murzynką.
    – Co ci poradziła?
    – Dać sobie spokój i cieszyć się, że zdążyłam zrobić staż. Mogę przynajmniej starać się o nową pracę. Albo otworzyć własną praktykę.
    – Aż tak bardzo przeraziła się Vossa?
    – Nie przyznałaby się do tego, ale to prawda. Wiele osób się przed nim trzęsie. Zresztą ja i tak nie mam po co z nim walczyć. To ja byłam odpowiedzialna za tamtą decyzję, tak więc moja głowa poleciała pierwsza. Gdyby na miejscu Wiktora Vossa był ktoś inny, mogłybyśmy jakoś próbować, ale w tych okolicznościach muszę za to zapłacić. – Spojrzała na Abby. – Ale nie tak, jak prawdopodobnie ty zapłacisz.
    – Przynajmniej mam jeszcze pracę.
    – Na jak długo? Jesteś zaledwie na drugim roku stażu. Musisz zacząć walczyć, Abby. Nie pozwól mu zniszczyć tego, co masz. Jesteś zbyt dobrym lekarzem. Nie pozwól, żeby ten cham zrujnował ci karierę.
    Abby pokręciła głową.
    – Czasem zastanawiam się, co warta jest ta kariera.
    – Co warta? – Vivian zatrzymała się przed pokojem numer 417. – Sama oceń. – Zapukała w drzwi i weszła do środka.
    Chłopiec siedział na łóżku i pilotem przełączał kanały telewizora. Gdyby nie czapka „Red Soxów”, Abby nie poznałaby Josha O’Daya. To był już zupełnie inny – zdrowy, rumiany chłopak. Na widok Vivian uśmiechnął się.
    – Cześć, doktor Chao! – zawołał. – Zastanawiałem się, czy w ogóle kiedykolwiek mnie pani odwiedzi.
    – Byłam już tu – powiedziała Vivian. – Dwa razy, ale ty ciągle spałeś. – Potrząsnęła głową z udawanym oburzeniem. – Zwykły leniwy nastolatek. – Oboje roześmieli się. Przez chwilę nikt się nie odzywał, a Josh nieśmiało wyciągnął ręce do Vivian. Trochę ją to zaskoczyło i przez moment stała nieruchomo. Nie wiedziała, jak ma zareagować na ten gest. Ale zaraz pochyliła się do chłopca, uścisnęła go szybko i nieco niezdarnie.
    – No to jak się czujesz? – zapytała.
    – Bardzo dobrze. Widziała pani? – wskazał na telewizor. – Mój tata przyniósł mi wszystkie taśmy z nagraniami meczy baseballowych. Nie możemy jednak zamontować wideo. Może pani wie, jak to zrobić?
    – Nie znam się na tym, mogłabym zepsuć całą instalację.
    – Pani jest lekarzem?
    – No właśnie. Jak następnym razem będziesz czekał na operację, zadzwoń do serwisu telewizyjnego. – Skinęła głową w kierunku Abby. – Pamiętasz doktor DiMatteo, prawda?
    – Chyba tak. To znaczy… – Josh nieśmiało spojrzał na Abby. – Część rzeczy nie pamiętam. To, co się wydarzyło w zeszłym tygodniu, to jakbym nagle zgłupiał albo coś w tym rodzaju.
    – Nie przejmuj się tym – powiedziała Vivian. – Twoje serce było bardzo chore i nie biło jak trzeba. Wtedy do mózgu dopływało za mało krwi. Dlatego niektórych rzeczy nie pamiętasz. – Dotknęła jego ramienia. Jak na nią to był bardzo serdeczny gest. Sama się sobie dziwiła. – Przynajmniej nie zapomniałeś mnie, choć pewnie próbowałeś – dodała ze śmiechem.
    Josh opuścił głowę i powiedział cicho.
    – Nigdy nie będę chciał zapomnieć o pani.
    Chwilę milczeli lekko zakłopotani. Vivian ciągle trzymała dłoń na jego ramieniu. Chłopiec nie podnosił głowy, jego twarz była schowana pod daszkiem czapki.
    Abby dyskretnie odwróciła się i zaczęła oglądać odznaki sportowe Josha. Wszystkie były tu przyniesione i ułożone pieczołowicie na nocnym stoliku. Ale teraz nie był to już ołtarzyk umierającego chłopca, tylko zachęta do nowego życia.
    Ktoś zapukał do drzwi i zawołał:
    – Joshie?
    – Mamo – odpowiedział Josh.
    Drzwi otworzyły się i do pokoju weszła liczna rodzina Josha: rodzice, rodzeństwo, ciotki i wujkowie. Naprzynosili baloników i jakichś smakołyków od McDonalda. Otoczyli kręgiem łóżko, zasypali Josha całusami i radosnymi okrzykami:
    – Popatrzcie świetnie dziś wygląda, prawda, że dobrze wygląda? Josh siedział trochę ogłupiały, ale z zachwytem w oczach. Nie zauważył, kiedy Vivian odsunęła się na bok, żeby zrobić miejsce hałaśliwej familii O’Dayów.
    – Josh, kochanie, przyjechał z nami wujek Harry z Newbury. On wie wszystko o odtwarzaczach video. Podłączy ci, jak trzeba, prawda Harry?
    – No pewnie. Robię to wszystkim sąsiadom.
    – Czy wziąłeś ze sobą wszystkie potrzebne druty, Harry? Jesteś pewien, że masz wszystko, co trzeba?
    – Sądzisz, że mógłbym zapomnieć?
    – Masz, Josh, trzy super porcje frytek. To chyba ci nie zaszkodzi, prawda? Doktor Tarasoff nic nie mówił, że nie możesz jeść frytek.
    – Mamo, zapomnieliśmy wziąć aparat! Chciałem zrobić zdjęcie blizny Josha.
    – Po co ci zdjęcie jego blizny?
    – Moja nauczycielka na pewno powiedziała, że byłoby fajowo.
    – Twoja nauczycielka na pewno nie używa słowa fajowo. Nie będzie żadnych zdjęć blizny. To naruszanie prywatności.
    – Josh, pomóc ci zjeść te frytki?
    – To co, Harry, myślisz, że uda ci się to podłączyć?
    – No nie wiem. To dość stary telewizor…
    Vivian w końcu udało się przecisnąć do Abby. Znowu ktoś zapukał do drzwi, kolejna grupa krewnych wtłoczyła się do pokoju i na nowo rozległy się okrzyki zachwytu. W tym tłumie O’Dayów Abby obserwowała Josha. Popatrzył w ich stronę, uśmiechnął się bezradnie i pomachał dłonią. Abby i Vivian wyszły z pokoju. Stały chwilę w korytarzu, słuchając głosów za drzwiami.
    – I co, Abby? To jest właśnie odpowiedź na twoje pytanie. Warto było, prawda? – powiedziała Vivian.
    W pokoju pielęgniarek zapytały, gdzie znajdą doktora Iwana Tarasoffa. Oddziałowa poradziła im, żeby sprawdziły w pokoju lekarskim. Tam go zastały. Pił kawę i zapisywał coś w kartach. Z okularami na końcu nosa, w tweedowej marynarce przypominał raczej angielskiego dżentelmena, a nieznanego kardiochirurga.
    – Właśnie widziałyśmy się z Joshem – powiedziała Vivian. Tarasoff spojrzał znad swoich poplamionych kawą notatek.
    – No i co pani sądzi, doktor Chao?
    – Dzieciak wygląda fantastycznie. Świetna robota.
    – Cierpi na niegroźną amnezję. Poza tym szybko wraca do zdrowia, tak jak to zwykle bywa u dzieci. Jeszcze z tydzień i będzie go można wypisać, o ile pielęgniarki wcześniej go stąd nie wyrzucą. – Tarasoff zamknął kartę i spojrzał na Vivian. Już się nie uśmiechał. – Muszę z panią omówić pewną ważną sprawę, pani doktor.
    – Ze mną?
    – Pani wie, o czym mówię. O drugiej pacjentce czekającej na transplantację w Bayside. Kiedy przysłała nam pani chłopca, nie powiedziała mi pani wszystkiego. Dopiero potem dowiedziałem się, że serce było już przeznaczone dla kogo innego.
    – Nie było. Była zgoda na przekazanie serca Joshowi.
    – Pozwolę sobie zauważyć, że zdobyta w pewnym sensie podstępnie. – Rzucił spojrzenie znad okularów na Abby i zmarszczył brwi. – Dyrektor waszego szpitala, pan Parr, przedstawił mi wszystko ze szczegółami. To samo zrobił adwokat pana Vossa.
    Vivian i Abby spojrzały na siebie.
    – Jego adwokat?
    – Tak. – Tarasoff znowu zwrócił się do Vivian. – Czy pani wie, że przez panią mogą postawić mnie przed sądem?
    – Próbowałam ocalić życie chłopca.
    – Zatrzymała pani dla siebie istotne informacje.
    – A teraz chłopak żyje i ma się dobrze.
    – Powiem krótko. Niech pani więcej tego nie robi.
    Vivian chciała coś powiedzieć, ale rozmyśliła się. Zamiast tego skinęła tylko poważnie głową. Był to jej gest wyrażający szacunek; spuszczone w dół oczy i lekki ukłon. Tarasoff nie dał się na to nabrać. Spojrzał na nią karcąco. Potem, zupełnie niespodziewanie roześmiał się. Odwracając się z powrotem do swoich kart, powiedział:
    – Powinienem był wyrzucić panią z Harvardu, kiedy miałem taką okazję.
    – Gotowi! No to na wiatr! – krzyknął Mark i pchnął rumpel.
    Dziób „Gimmie Shelter” odwrócił się do wiatru. Żagle jeszcze przez chwilę łopotały i szarpały się, liny uderzały o pokład. Raj Mohandas szybko przeniósł się na prawą burtę i zaczął wciągać fok. Z głośnym łopotem wiatr dmuchnął w żagiel i „Gimmie Shelter” przechylił się na prawą stronę. Z kabiny dobiegł hałas przewracających się puszek z napojami.
    – Na nawietrzną, Abby! – krzyknął Mark. – Przejdź na nawietrzną! Abby wgramoliła się po nachylonym pokładzie na lewą burtę, gdzie uczepiła się trapezu i po raz kolejny przysięgła sobie, że nigdy więcej nie da się namówić na te rzeczy. Co tak fascynuje mężczyzn w tych łodziach? – zastanawiała się. Co jest tak niezwykłego w morzu, że wszyscy są podnieceni i zaczynają krzyczeć? Bo oni właśnie krzyczeli, wszyscy czterej: Mark, Mohandas, i osiemnastoletni syn Mohandasa, Hank, i Pete Jaegly, stażysta z trzeciego roku. Krzyczeli cały czas: Wyluzować żagle! Podać spinaker-bom! Nie tracić wiatru! Krzycząc wymieniali uwagi o jachcie Archera, „Red Eye”, który płynął przed nimi. Czasem krzyczeli również na Abby. Ona też miała swoją rolę w tym wyścigu. Nazywano to uprzejmie balastowaniem. Tego samego można było wymagać od worków z piaskiem. Abby była właśnie takim workiem, tyle że miała ręce i nogi. Kiedy krzyczeli, przenosiła się po prostu na drugą burtę, gdzie z pewną regularnością niestety wymiotowała. Mężczyznom jakoś nic nie dolegało. Byli zbyt zajęci krzykiem i skakaniem po pokładzie w swoich drogich butach na specjalnych podeszwach.
    – Zbliżamy się do boi! Jeszcze jeden zwrot! Przygotować się! – Mohandas i Jaegly znowu rozpoczęli gwałtowny taniec po pokładzie.
    – Odpadnij od linii wiatru!
    „Gimmie Shelter” przeszedł linię wiatru i przechylił się teraz na lewą burtę. Abby ponownie musiała przenieść się na drugą stronę. Żagle i liny szarpał wiatr. Mohandas wybierał żagiel przez kabestan. Gdy obracał korbą, mięśnie jego opalonych ramion napinały się efektownie.
    – Idą na nas! – zawołał Hank.
    „Red Eye” zwiększyło przewagę o kolejne pół długości łodzi. Słyszeli Archera, który wrzeszczał na swoją załogę, poganiając ich donośnym: Dalej, dalej!
    „Gimmie Shelter” okrążył boję i zaczął płynąć z wiatrem. Jaegly walczył ze spinakerem. Hank ściągnął fok. Abby znowu wymiotowała za burtę.
    – Cholera, siedzi nam na ogonie! – wrzasnął Mark. – Postawcie w końcu ten pieprzony spinaker! Szybciej, szybciej!
    Jaegly i Hank wspólnymi siłami wciągnęli spinaker. Wiatr natychmiast wypełnił go z grzmiącym łopotem i „Gimmie Shelter” gwałtownie szarpnął się do przodu.
    – Tak jest, dziecinko! – zahuczał Mark. – No dalej maleńka, postaraj się!
    – Patrzcie – powiedział Jaegly. – Co się, do diabła, dzieje?
    Abby z trudem podniosła głowę i spojrzała do tyłu, w kierunku łodzi Archera.
    „Red Eye” już ich nie gonił. Zawrócił zaraz po minięciu boi i teraz zmierzał w stronę portu.
    – Włączyli silnik – zauważył Mark.
    – Myślicie, że przyznają się do porażki?
    – Archer? Nie ma mowy.
    – To dlaczego zawracają?
    – Chyba powinniśmy to sprawdzić. Spinaker w dół. – Mark włączył motor. – My też wracamy.
    Dzięki Bogu! – pomyślała Abby.
    Kiedy wpływali do przystani, czuła się już znacznie lepiej. „Red Eye” stał już zacumowany przy pomoście i załoga składała właśnie żagle i porządkowała liny.
    – Ahoj, tam na „Red Eye!” – krzyknął Mark, kiedy przepływali obok. – Co się stało?
    Archer pomachał w jego kierunku telefonem komórkowym.
    – Zadzwoniła Marilee! Powiedziała, żebyśmy wracali. To coś ważnego. Czeka na nas w jachtklubie.
    – Dobra. Spotkamy się przy barze. – Mark popatrzył na swoją załogę. – Zróbmy tu przerwę. Napijemy się czegoś i znowu wypłyniemy.
    – Chyba będziesz musiał poradzić sobie bez balastu – oznajmiła Abby. – Ja wynoszę się z tej łajby.
    Mark spojrzał na nią zaskoczony.
    – Już?
    – Nie widziałeś, jak wisiałam cały czas przechylona przez burtę? To nie dlatego, że chciałam podziwiać morze.
    – Biedna Abby! Wynagrodzę ci to później, dobrze? Obiecuję. Szampan. Kwiaty. Sama możesz wybrać restaurację.
    – Wystarczy, że mi pozwolisz zejść z tego piekielnego jachtu. Ze śmiechem sterował w kierunku pomostu.
    – Tak jest, pierwszy oficerze.
    Kiedy „Gimmie Shelter” sunęło wolno wzdłuż pomostu, Mohandas i Hank wyskoczyli na deski i szybko zarzucili cumy. Abby w mgnieniu oka wyniosła się z pokładu. Miała wrażenie, że nawet molo się kiwa.
    – Zostawcie szoty – zadysponował Mark. – Najpierw dowiemy się od Archera, o co chodzi.
    – Pewnie już zaczyna świętować – powiedział Mohandas.
    O Boże! – jęknęła Abby, idąc po pomoście. Znowu czekało ją słuchanie wywodów na temat jachtów. Faceci popijający dżin z tonikiem, co chwila wybuchający śmiechem. Tylko tego było jej potrzeba. Mark objął ją władczym gestem.
    Weszli do klubu, przekraczając granicę między słońcem i cieniem. Pierwsze, co uderzyło Abby, to była dziwna cisza. Przy barze stała Marilee i piła drinka. Archer siedział przy stoliku sam. Nic nie zamówił. Przed nim leżała tylko papierowa podstawka. Załoga „Red Eye” zebrała się przy barze, nikt nic nie mówił. Słychać było jedynie dzwoniące kostki lodu, kiedy Marilee podnosiła szklankę do ust, a potem odstawiała ją z powrotem na blat.
    – Czy coś się stało? – zapytał Mark.
    Marilee podniosła wzrok i zamrugała kilka razy, tak jakby dopiero teraz zauważyła Marka. Potem spojrzała na swoją szklankę i cicho powiedziała.
    – Znaleźli Aarona.
    Zwykle kojarzyło się to z dźwiękiem piły do kości; ten dźwięk i smród. Smród był bardzo wyraźny. Detektyw Bernard Katzka z wydziału zabójstw spojrzał na stół, na którym przeprowadzano sekcję i zauważył, że smród przeszkadzał również Lundquistowi. Jego młodszy asystent stał na pół odwrócony od stołu, ręką zasłaniał nos i usta. Jego twarz wykrzywiał grymas. Lundquist jeszcze nie przyzwyczaił się do sekcji zwłok; zresztą niewielu gliniarzy mogło się do tego przyzwyczaić. Cięcie trupów nigdy nie należało do rzeczy, które Katzka oglądałby z przyjemnością, ale na przestrzeni lat zdołał wyrobić sobie pewne podejście do tego. Traktował całą procedurę jako swego rodzaju ćwiczenie. Starał się koncentrować na czysto technicznym aspekcie śmierci. Widział już ciała spalone w ogniu, ciała dosłownie zeskrobywane z chodnika po upadku z dwudziestego czwartego piętra, ciała podziurawione kulami, ciała pocięte nożem, ciała poszarpane przez gryzonie. Tylko w przypadku zwłok dzieci ciągle jeszcze czuł się nieswojo. Na stole wszystkie trupy wyglądały podobnie, osobnik pocięty, zbadany i zakatalogowany. Jeżeli myślało się o tym w jakikolwiek inny sposób, miało się zagwarantowane nocne koszmary.
    Bernard Katzka miał czterdzieści cztery lata i był wdowcem. Trzy lata temu jego żona zmarła na raka. Katzka przeżył już jeden z najgorszych koszmarów, jakie mogą spotkać człowieka.
    Teraz skupił się na autopsji. Badany to pięćdziesięcioczteroletni biały mężczyzna, żonaty, dwoje dzieci w wieku szkolnym, zawód – kardiolog. Jego tożsamość została potwierdzona przez porównanie odcisków palców i bezpośrednią identyfikację ciała przez żonę. To doświadczenie z całą pewnością musiało być dla niej bardzo bolesne. Oglądanie ciała kogoś, kogo się kochało, jest wystarczająco strasznym przeżyciem. A kiedy jeszcze ciało najbliższej osoby przez dwa dni wisiało w ciepłym pomieszczeniu, to widok i przeżycia z tym związane są przerażające.
    Katzka dowiedział się, że wdowa zemdlała podczas identyfikacji zwłok.
    Trudno się dziwić – pomyślał, patrząc na ciało Aarona Leviego. Twarz była zupełnie biała; tętnice szyjne zostały przecięte skórzanym paskiem zaciśniętym wokół szyi. Wysunięty język był czarny i całkowicie wyschnięty przez te dwa dni, zanim odnaleziono ciało. Powieki były półprzymknięte, a na skutek krwotoku białka oczu przybrały przerażającą czerwoną barwę. Poniżej szyi, na której pozostał ślad po zaciśniętym pasku, zrobił się wysięk charakterystyczny dla zbierającej się pod skórą krwi. Sine odbarwienia na nogach i rękach powstały na skutek przerwania krążenia. Wszystko wskazywało, że przyczyną było powieszenie. Jedynym znakiem na ciele, niebędącym bezpośrednio spowodowanym powieszeniem, był siniak wielkości monety na lewym ramieniu mężczyzny.
    Doktor Rowbotham i jego asystent, obaj w fartuchach, rękawiczkach i ochronnych okularach, kończyli badanie klatki piersiowej i jamy brzusznej. Nacięcie miało kształt litery Y, dwa ukośne cięcia zaczynały się przy ramionach i łączyły w dolnej części mostka i dalej już jako jedno cięcie biegło przez środek brzucha aż do kości łonowej. Rowbotham już od trzydziestu dwóch lat współpracował z policją przeprowadzając sekcje zwłok. Nic już nie było w stanie zaskoczyć go ani poruszyć. Można byłoby przypuszczać, że krojąc zwłoki szereg czynności robi machinalnie. Raz po raz wciskając stopą pedał włączający nagrywanie, dyktował swoim monotonnym głosem. Uniósł trójkątną tarczę żeber i odsłonił jamę opłucnej.
    – Może chcesz się temu przyjrzeć, Sług – powiedział do Katzki. Przezwisko to nie miało nic wspólnego z wyglądem detektywa. Raczej wzięło się od tego, że Katzka był z natury dość powolny. Jego koledzy z pracy żartowali między sobą, że gdyby ktoś strzelił do Katzki w poniedziałek, to reakcji z jego strony nie należało spodziewać się wcześniej niż przed piątkiem. I to tylko, gdyby miał zły humor.
    Katzka pochylił się, żeby zajrzeć do wnętrza klatki piersiowej. Jego twarz wyrażała równie niewiele, co twarz Rowbothama.
    – Nie widzę nic niezwykłego.
    – Właśnie. Może tylko lekkie przekrwienie opłucnej. Prawdopodobnie z powodu niedotlenienia. Wszystko na skutek uduszenia się.
    – Myślę, że to wszystko – powiedział Lundquist. Asystent Katzki szybko odsunął się od stołu, żeby być jak najdalej od tego smrodu. Niecierpliwie czekał, aż zakończy się sekcja i będą mogli przejść do ciekawszych czynności. Był taki, jak każdy młody zapaleniec, byle zacząć pościg, nieważne za czym. Samobójstwo przez powieszenie nie było dla niego sprawą zbyt interesującą. Katzka nie ruszył się od stołu.
    – Czy naprawdę musimy tu być aż do końca? – zapytał Lundquist.
    – Dopiero się zaczęło.
    – Przecież to samobójstwo.
    – Mam przeczucie, że coś tu jest nie tak.
    – Klasyczne samobójstwo. Sam przed chwilą słyszałeś.
    – Wstał z łóżka w środku nocy, ubrał się, wsiadł do samochodu. Zastanów się. Wstał z nagrzanego łóżka po to, żeby się powiesić na najwyższym piętrze szpitala.
    Lundquist popatrzył na ciało i znowu odwrócił się od stołu. Tymczasem Rowbotham i jego asystent odcięli już tchawicę i naczynia krwionośne. Wyjmowali teraz serce razem z płucami. Rowbotham wrzucił splątaną, krwawą masę na wagę. Metalowa szala poruszyła się kilka razy, skrzypiąc pod ciężarem.
    – To twoja jedyna szansa, żeby przyjrzeć się wszystkiemu dokładnie – powiedział Rowbotham, który pracował teraz nad śledzioną. – Kończymy i ciało jedzie prosto na pogrzeb. Takie jest życzenie rodziny.
    – Dlaczego taki pośpiech? – spytał Lundquist.
    – On jest Żydem. U nich szybko chowają. Wszystkie organy muszą wrócić na miejsce. – Rowbotham wrzucił śledzionę na wagę i patrzył, jak igła wskaźnika waha się przez chwilę, a potem zatrzymuje.
    Lundquist ściągnął swój fartuch, odsłaniając umięśniony tors. Godziny spędzane na siłowni dawały rezultaty. Był bardzo ambitny i rozpierała go energia. Ale Katzka musiał jeszcze sporo nad nim popracować. Dzisiejsza lekcja miała udowodnić, jak mylne może być pierwsze wrażenie. Niełatwo wytłumaczyć to młodemu policjantowi, który ma dużo pewności siebie i w dodatku świetnie wygląda. Nie wspominając już o tym, że ma bujną czuprynę.
    Rowbotham kontynuował wyjmowanie narządów. Wyciął jelita, które zdawały się nie mieć końca. Wątroba, trzustka i żołądek w splątanej masie też wylądowały na wadze. Na końcu zważone zostały nerki i pęcherz. Wszystkie wyniki wypowiadane były na głos i rejestrowane na taśmie magnetofonowej. Jeszcze kilka danych i pozostała jedynie pusta powłoka ciała.
    Teraz Rowbotham zabrał się za głowę. Wykonał nacięcie za jednym uchem i przeciągnął je przez cały tył czaszki. Jednym ruchem zsunął część skalpu do przodu, na twarz. Drugą część ściągnął do tyłu, na szyję, odsłaniając podstawę czaszki. Wziął piłę elektryczną. Kiedy pył kostny zaczął się unosić w powietrzu, na twarzy Rowbothama pojawił się grymas. Nikt się nie odzywał. Piła była dość głośna, a cała ta czynność stawała się coraz bardziej nieprzyjemna. Cięcie klatki piersiowej i brzucha, chociaż okropne, wydawały się w pewnym sensie bezosobowe. Coś w rodzaju oprawiania zwierzyny. Jednak ściąganie skóry z głowy człowieka na jego twarz było atakiem na najbardziej osobistą i indywidualną część ciała.
    Lundquist, lekko zielony, nagle usiadł na krześle przy zlewie i zanurzył twarz w dłoniach. Wielu policjantów obserwujących sekcje zwłok korzystało właśnie z tego krzesła.
    Rowbotham odłożył piłę i zdjął górną część czaszki. Potem zaczął powoli przygotowywać mózg do wyjęcia. Odciął nerwy wzrokowe, naczynia krwionośne i rdzeń kręgowy. Ostrożnie wyciągnął mózg w jednym galaretowatym kawałku.
    – Nic niezwyczajnego – powiedział i wrzucił go do formaliny. – Teraz zabieramy się za szyję. To jest najgorsze.
    Wszystko, co zostało zrobione wcześniej, było wstępem do tego etapu. Usunięcie wnętrzności i mózgu pozwoliło na odsączenie płynów z klatki piersiowej oraz z czaszki. Odcięcie szyi należało przeprowadzić, gdy krew i płyny ciała nie utrudniały pracy.
    Teraz Rowbotham musiał zbadać bruzdę w skórze pozostawioną przez pasek.
    – Klasyczne odwrócone V – powiedział. – Popatrz tutaj, Sług, masz równolegle biegnące odciski odpowiadające brzegom paska. A tutaj z tyłu, widzisz to?
    – Wygląda na ślad po klamrze.
    – Zgadza się. Jak na razie bez niespodzianek. – Rowbotham wziął skalpel i zaczął rozcinać szyję.
    Lundquist już czuł się lepiej i dołączył do pozostałych przy stole. Widać było, że czuł się trochę zawstydzony. Jeśli idzie o mdłości wszyscy są równi – z satysfakcją pomyślał Katzka. Zwalały z nóg nawet policyjnych osiłków z burzą włosów na głowie. Tymczasem ostrze Rowbothama przecięło już skórę szyi. Potem cięło głębiej, odsłaniając perłowo białą chrząstkę tarczowatą.
    – Żadnych pęknięć. Tutaj mamy jakiś krwotok, przy tym mięśniu. Ale chrząstka tarczowata i kość gnykowa wydają się nietknięte.
    – Co to znaczy?
    – Nic. Powieszenie nie zawsze powoduje duże uszkodzenia w obrębie szyi. Śmierć następuje jedynie wskutek przerwania dopływu krwi do mózgu. Wystarczy ucisk na tętnicę szyjną. To bezbolesny sposób na popełnienie samobójstwa.
    – Wydaje się pan przekonany, że to było samobójstwo.
    – Istnieje możliwość, że mogło do tego dojść przypadkiem. Ale pan wspominał, że okoliczności na to nie wskazywały.
    – Jego kutas siedział w zapiętych spodniach. Nie wyglądało na to, żeby się zabawiał – powiedział Lundquist.
    – No to z całą pewnością mamy samobójstwo. Morderstwa przez powieszenie prawie się nie zdarzają. Gdyby osoba została najpierw uduszona, widziałby pan inny układ tych bruzd na szyi. Nieodwrócone V, tak jak tutaj. A gdyby stryczek został założony siłą, to na pewno widzielibyśmy jeszcze inne ślady na ciele. Na pewno by się bronił.
    – Jest ten siniak na ramieniu. Rowbotham wzruszył ramionami.
    – Mógł sam się uderzyć. Istnieje tysiąc różnych sposobów wytłumaczenia tego.
    – A jeżeli podano mu jakieś leki i powieszono, kiedy był nieprzytomny?
    – Zrobimy odpowiednie badania, Sług, tylko żeby zaspokoić twoją ciekawość.
    Lundquist przerwał im śmiejąc się.
    – Właśnie, musimy zadbać o to, żeby Sług był szczęśliwy. – Odsunął się od stołu. – Już czwarta, idziesz, Sług?
    – Chciałbym zostać do końca.
    – Jeżeli cię to bawi. Według mnie powinniśmy uznać to za samobójstwo i zająć się czymś innym.
    – Zrobiłbym to, gdyby nie te światła.
    – Jakie światła? – spytał Rowbotham. W jego oczach wreszcie błysnęła iskierka ciekawości.
    – Sług uczepił się świateł w tamtym pokoju – stwierdził Lundquist.
    – Doktor Levi został znaleziony w nieużywanym pokoju szpitalnym – wyjaśnił Katzka. – Pracownik, który znalazł ciało, jest prawie pewien, że światła były zgaszone.
    – No i co w związku z tym? – spytał Rowbotham.
    – Twoja hipoteza co do godziny, w której nastąpił zgon, pokrywa się z tym, co my myślimy – doktor Levi zmarł w sobotę bardzo wcześnie rano. Na długo przed wschodem słońca. Znaczyłoby to, że powiesił się po ciemku. Albo, że kto inny zgasił światło.
    – A może to ten pracownik nie pamiętał tego, co widział – powiedział Lundquist. – Gość wyrzygał do kibla wszystko, co tylko mógł. Myślisz, że po tym może pamiętać, czy światło było zapalone, czy zgaszone?
    – To po prostu szczegół, który nie daje mi spokoju. Lundquist zaśmiał się.
    – Mnie to nie przeszkadza – powiedział i wrzucił swój fartuch do torby z rzeczami do prania.
    Była prawie szósta wieczorem, kiedy Katzka zajechał swoim volvo na parking przed szpitalem Bayside. Zostawił samochód, wszedł do budynku i wjechał windą na trzynaste piętro. Tylko do tego poziomu mógł dojechać bez specjalnej karty-klucza. Żeby dostać się na najwyższy poziom musiał wysiąść z windy i wejść na górę schodami pożarowymi.
    Pierwszą rzeczą, która go zastanowiła, kiedy wychodził z windy, była cisza. Poczucie pustki. Od miesięcy trwał tutaj remont. Tego dnia robotnicy nie przyszli, a ich sprzęt był wszędzie porozkładany. W powietrzu mieszały się zapachy pyłu drzewnego, świeżej farby… i czegoś jeszcze. To była woń podobna do tej, jaka towarzyszyła im podczas sekcji zwłok. Woń śmierci. Zgnilizny. Wyminął drabiny i narzędzia i skręcił w boczny korytarz.
    Odgradzała go żółta policyjna taśma przyklejona w poprzek jednego z wejść. Przeszedł pod nią i pchnął zamknięte drzwi.
    W tym pokoju zakończono już prace remontowe. Nowe tapety, sprzęty, okno od podłogi do sufitu z widokiem na miasto. Apartament szpitalny na poddaszu dla pacjentów, którzy mieli wypchane portfele. Wszedł do łazienki i zapalił światło. Luksus, marmury, bateria o miedzianym połysku, lustro ze specjalnym oświetleniem, sedes przypominający tron. Zgasił światło i wrócił do pokoju. Podszedł do szafy. To właśnie w niej znaleziono wiszącego Aarona Leviego. Jeden koniec paska został przywiązany do poprzecznego kołka w szafie. Drugi – założony pętlą wokół szyi Leviego. Musiał ugiąć nogi, aby pasek zacisnął się mu wokół gardła i odcinał dopływ krwi do mózgu. Gdyby w ostatniej chwili zmienił zdanie, wystarczyło postawić stopy z powrotem na podłodze, stanąć i rozluźnić pasek. Nie zrobił tego jednak. Wisiał przez pięć do dziesięciu sekund, zanim stracił przytomność. Trzydzieści sześć godzin później, w niedzielę po południu, jeden z robotników przyszedł tu kończyć wypełnianie szczelin między kafelkami w obudowie wanny. Na pewno nie przypuszczał, że znajdzie trupa w szafie.
    Katzka podszedł do okna. Stał tak, patrząc na Boston. Doktorze Levi – myślał – co takiego wydarzyło się w pana życiu? Kariera kardiologa. Żona, dwoje dzieci, oboje już w college’u, ładny dom. Przez krótką chwilę Katzka poczuł, że jest wściekły na Aarona Leviego. Co on do cholery mógł wiedzieć o rozpaczy i beznadziei? Jaki miał powód, aby zakończyć w ten sposób swoje życie? Tchórzostwo. Zwyczajne tchórzostwo. Katzka odwrócił się od okna poruszony własną reakcją. Gardził wszystkimi, którzy wybierali taki koniec. Dlaczego właśnie taki? Po co wieszać się w pustym pokoju, do którego rzadko kiedy ktoś zagląda?
    Były inne sposoby na popełnienie samobójstwa. Levi był lekarzem. Miał dostęp do narkotyków, barbituranów, leków, które mógł zaaplikować sobie w śmiertelnej dawce. Katzka dokładnie wiedział, ile luminalu potrzeba, żeby zakończyć życie. Taka była jego praca. Kiedyś obliczył, ile on musiałby wziąć, żeby zakończyć życie. Wyliczył to do swojej wagi. Potem położył tabletki na stole w jadalni. Rozmyślał nad wolnością, którą można w ten sposób osiągnąć. Koniec z rozpaczą. Łatwe, ale nieodwracalne wyjście. Dla niego nigdy nie nadszedł właściwy moment. Było zbyt wiele obowiązków, którymi należało się zająć. Przygotować pogrzeb żony, Annę, zapłacić rachunki za jej pobyt w szpitalu, potem proces, w którym musiał zeznawać jako świadek, potem podwójne zabójstwo w Roxbury. I jeszcze ostatnie osiem rat za samochód. Potem znowu trzy zabójstwa w Brooklinie i jeszcze jeden proces, w którym był świadkiem. W końcu wyszło na to, że Katzka był ciągle zbyt zajęty, żeby mógł sobie pozwolić na popełnienie samobójstwa.
    Od tamtej pory minęły już trzy lata. Trzy lata od pogrzebu Annę. Już dawno temu wyrzucił ten luminal. Teraz już nie myślał o samobójstwie. Od czasu do czasu przypominał sobie o tamtych leżących na stole tabletkach i zastanawiał się, dlaczego w ogóle myślał o takim rozwiązaniu. W jaki sposób mógł tak bardzo poddać się rezygnacji. Nie myślał o sobie ze współczuciem, tak jak nie współczuł nikomu, kto zażywa pigułki w krańcowym przypadku użalania się nad sobą. A dlaczego pan to zrobił, doktorze Levi?
    Jeszcze raz spojrzał na rozciągający się za oknem widok Bostonu i zastanawiał, jakie były ostatnie chwile życia Aarona Leviego. Próbował wyobrazić sobie, jak Levi wstaje z łóżka o trzeciej nad ranem, jedzie do szpitala, wjeżdża windą na trzynaste piętro, a potem ostatni etap pokonuje na piechotę. Na czternastym piętrze wchodzi do tego pokoju. Przywiązuje pasek do drążka w szafie i wkłada sobie pętlę na szyję.
    Katzka zmarszczył brwi. Podszedł do kontaktu i przesunął dźwigienkę w górę. W pokoju rozbłysło światło. Włącznik działał bezbłędnie. Kto więc wyłączył światło? Aaron Levi czy robotnik, który znalazł ciało?
    A może ktoś inny?
    Szczegóły – pomyślał Katzka. Szczegóły zawsze najbardziej mnie denerwują.

Rozdział jedenasty

    Nie wierzę w to – powtarzała Elaine raz po raz. – Po prostu w to nie wierzę.
    Na pogrzebie nie płakała. Siedziała spokojnie przez całą uroczystość. Bardzo denerwowała ją teściowa, Judith, która głośno szlochała, kiedy nad grobem recytowano Kadisz. Cierpienie Judith było równie demonstracyjne, co rozcięcie w jej bluzce, symbol serca rozrywanego smutkiem. Elaine nie rozcięła swojej bluzki. Nie płakała. Siedziała teraz na krześle w swoim salonie z talerzem kanapek na kolanach i powtarzała:
    – Nie mogę uwierzyć, że go nie ma.
    – Nie zasłoniłaś luster – powiedziała Judith. – Powinnaś zasłonić wszystkie lustra w domu.
    – Rób, co chcesz – powiedziała Elaine.
    Judith wyszła poszukać prześcieradeł. Chwilę później goście zebrani w salonie słyszeli, jak głośno otwierała i zamykała szafki na górze.
    – To jest jakiś żydowski zwyczaj – szepnęła Marilee Archer, podając Abby tacę z kanapkami. Abby wzięła kanapkę z oliwką i przekazała tacę dalej. Taca krążyła, ale tak naprawdę nikt nie jadł. Łyk wody sodowej, jeden kęs, nie można było zdobyć się na więcej. Abby też nie miała ochoty na jedzenie. Ani na rozmowę. W pokoju było blisko dwadzieścia osób. Siedzieli na kanapach i krzesłach albo stali w małych grupkach. Wszyscy byli poważni, ale rozmowa nie kleiła się. Z góry dobiegł ich odgłos spuszczanej wody. To oczywiście Judith. Niektórzy goście kryli uśmiechy, a Elaine lekko się zmieszała. Za plecami Abby, ktoś zaczął rozmowę o tym, jak późno przyszła tego roku jesień. Był już październik, a liście dopiero zaczynały żółknąć. W końcu niezręczna atmosfera została przerwana rozmowami o jesiennych ogrodach i o tym, czy komuś podoba się w Dartmouth oraz i czy tegoroczny październik jest wyjątkowo ciepły, czy nie. Elaine siedziała pośrodku milcząca, ale widać było, że z wyraźną ulgą przyjęła to, że inni zaczęli rozmowę.
    Taca z kanapkami obiegła już cały pokój i pusta wróciła z powrotem do Abby.
    – Nałożę trochę – powiedziała Abby do Marilee i poszła do kuchni. Wszystkie blaty kuchenne były zastawione tacami z jedzeniem. Tego dnia nikt nie musiał chodzić głodny. Właśnie zdejmowała folię z talerza z wędzonym łososiem, kiedy za oknem zobaczyła Archera, Mohandasa i Franka Zwicka. Stali blisko tarasu i rozmawiali. Mężczyźni zawsze wolą trzymać się na uboczu w takich sytuacjach – pomyślała Abby. Nie mają cierpliwości do nieszczęśliwych wdów ani do męczącego milczenia. W tych sprawach liczyli na swoje żony. Panowie wzięli ze sobą butelkę szkockiej. Stała na stoliku pod parasolem, w zasięgu ręki. Zwick podniósł butelkę i wlał trochę wódki do swojej szklanki. Kiedy zakręcał butelkę, przypadkiem spojrzał w stronę Abby. Powiedział coś do Archera. Wszyscy nagle zwrócili się w jej kierunku i skinęli głowami, po czym przeszli przez taras i zniknęli w ogrodzie.
    – Tyle jedzenia. Nie mam pojęcia, co z tym wszystkim zrobię – powiedziała Elaine. Abby nie zauważyła nawet, kiedy gospodyni weszła do kuchni. Elaine stała i patrzyła na tace, kręcąc głową. – Powiedziałam organizatorowi, że będzie czterdzieści osób, no i dostarczyli tyle tego wszystkiego. Przecież to nie wesele. Na weselach ludzie więcej jedzą. Nikt nie ma ochoty opychać się po pogrzebie. – Elaine wzięła z tacy powycinaną ozdobnie rzodkiewkę. – Ładnie to robią. Tyle pracy wkłada się w coś, co po prostu znika w żołądku. – Odłożyła rzodkiewkową różyczkę na miejsce i stała przy stole, bezmyślnie patrząc się na tace.
    – Tak mi przykro, Elaine – powiedziała Abby. – Gdybym mogła powiedzieć coś, co mogłoby ci pomóc zrozumieć.
    – Chciałabym to jakoś pojąć. On nigdy nic nie mówił. Nigdy nie wspominał, że… – Przełknęła łzy. Tacę z jedzeniem wsunęła na półkę lodówki i zamknęła drzwiczki. Spojrzała na Abby. – Ty z nim rozmawiałaś tamtej nocy. Czy wspominał o czymś?
    – Rozmawialiśmy o jednej z jego pacjentek. Aaron chciał się upewnić, czy zrobiłam wszystko właściwie.
    – I rozmawialiście tylko o tym?
    – Tylko o tym. Aaron był taki, jak zwykle. Był wyłącznie zaniepokojony pacjentką. Elaine, nawet nie przyszło mi do głowy, że mógłby… – Abby zamilkła.
    Elaine przeniosła wzrok na następną tacę. Patrzyła na przybranie z zielonej cebuli, na misternie powycinane liście i poukładane w koronkowy wzór.
    – Czy kiedykolwiek słyszałaś o Aaronie coś… czego byś mi nie powiedziała?
    – Co masz na myśli?
    – Czy kiedykolwiek plotkowano o tym, że spotykał się z innymi kobietami?
    – Nigdy. – Abby przecząco pokręciła głową i powtórzyła z naciskiem. – Nigdy.
    Po Elaine widać było, że zapewnienie Abby przyniosło jej ulgę.
    – Tak naprawdę to nie myślałam, że chodzi o inną kobietę. – Wzięła jeszcze jedną tacę i zaniosła do lodówki. Kiedy zatrzasnęła drzwiczki chłodziarki powiedziała: – Moja teściowa wini mnie za śmierć Aarona. Uważa, że ja coś zrobiłam. Pewnie wiele osób tak myśli.
    – Przecież nie można zmusić drugiej osoby do popełnienia samobójstwa.
    – Nie było żadnych znaków, które by mnie zaniepokoiły. Wiem tylko, że nie był zadowolony z pracy. Ciągle mówił o wyjeździe z Bostonu. Nawet zastanawiał się, czy nie powinien zupełnie zrezygnować z medycyny.
    – Skąd wiesz, że był niezadowolony?
    – Bo nigdy nie mówił o pracy. Kiedy miał własną praktykę w Natick, ciągle rozmawialiśmy o jego pracy. Potem przyszła propozycja z Bayside, była zbyt dobra, żeby ją odrzucić. Przenieśliśmy się tutaj i od tamtej pory miałam wrażenie, że stał się zupełnie innym człowiekiem. Stał się jakiś obcy. Wracał do domu i siedział uporczywie przed ekranem swego komputera. Grał w gry całymi wieczorami. Czasem późno w nocy budziłam się i słyszałam te odgłosy elektroniczne. To Aaron ciągle nie spał, grał w coś na komputerze. – Opuściła głowę i spojrzała bezmyślnie na jeszcze jeden talerz z kanapkami. – Ty jesteś ostatnią osobą, która rozmawiała z nim tuż przed śmiercią. Czy pamiętasz jeszcze coś?
    Abby wyjrzała przez kuchenne okno, starając się przypomnieć swoją ostatnią rozmowę z Aaronem. Nie było nic, co różniłoby ją od innych rozmów, które musiała przeprowadzać ze szpitala w środku nocy. Wszystkie były podobne, dotyczyły pacjentów i zmuszały do myślenia jej zmęczony umysł.
    Na zewnątrz, trzej panowie wracali ze spaceru po ogrodzie. Abby patrzyła, jak idą przez taras w kierunku drzwi kuchennych. Zwick niósł opróżnioną do połowy butelkę szkockiej. Weszli do domu i podeszli do Abby.
    – Ładny ogród – powiedział Archer. – Powinnaś się trochę przejść.
    – Czemu nie – odparła. – Elaine, może chciałabyś pokazać mi… – umilkła nagle. Rozejrzała się po kuchni.
    Przy lodówce nikogo nie było, tylko odwinięty kawałek folii okrywającej tacę z jedzeniem wolno kiwał się poruszany powietrzem. Elaine wyszła.
    Przy łóżku Mary Allen modliła się jakaś kobieta. Siedziała tak już od pół godziny. Miała pochyloną głowę i złożone dłonie. Głośno mamrotała prośby do Pana Jezusa, błagając go o dokonanie cudu na Mary Allen.
    – Uzdrów ją, dodaj jej sił, oczyść jej ciało i jej grzeszną duszę, tak aby w końcu mogła przyjąć słowo Pana i całą jego łaskę.
    – Bardzo przepraszam – odezwała się Abby. – Nie chcę przeszkadzać, ale muszę zbadać panią Allen.
    Kobieta chyba nie słyszała, bo nie przestawała się modlić. Abby właśnie miała powtórzyć prośbę, kiedy kobieta w końcu powiedziała: Amen – i podniosła głowę. Miała oczy bez wyrazu i matowe brązowe włosy z pierwszymi śladami siwizny. Popatrzyła z irytacją na Abby.
    – Doktor DiMatteo – przedstawiła się Abby. – Zajmuję się panią Allen.
    – Ja również – powiedziała kobieta, wstając i przyciskając Biblię do piersi. – Nazywam się Brenda Hainey. Jestem siostrzenicą Mary.
    – Nie wiedziałam, że Mary ma siostrzenicę. Cieszę się, że mogła pani ją odwiedzić.
    – Dopiero dwa dni temu dowiedziałam się o jej chorobie. Nikt nie pofatygował się, aby mnie wcześniej powiadomić. – Sposób, w jaki to powiedziała, świadczył, że za to przeoczenie winiła właśnie Abby.
    – Sądziliśmy, że pani Allen nie miała żadnych bliższych krewnych.
    – Ciekawe dlaczego. W każdym razie jestem tu. – Brenda spojrzała na ciotkę. – I wszystko będzie w porządku.
    Poza tym, że umiera – pomyślała Abby. Podeszła do łóżka i powiedziała cicho:
    – Pani Allen? Mary otworzyła oczy.
    – Nie śpię, tylko odpoczywam.
    – Jak się pani dzisiaj czuje?
    – Cały czas mam mdłości.
    – To może być efekt uboczny działania morfiny. Damy pani coś na żołądek.
    Brenda wtrąciła się:
    – Podajecie jej morfinę?
    – Żeby uśmierzyć ból.
    – Czy nie ma innych sposobów na to? Abby odwróciła się do siostrzenicy.
    – Pani Hainey, czy mogłaby pani teraz wyjść z pokoju? Muszę zbadać panią Allen.
    – Panno Hainey – poprawiła Brenda. – Jestem pewna, że ciocia wolałaby, żebym została.
    – Mimo to muszę panią przeprosić, proszę opuścić salę.
    Brenda spojrzała na ciotkę, spodziewając się, że ta zaprotestuje. Mary Allen jednak milczała. Brenda mocniej zacisnęła dłonie na Biblii.
    – Będę obok, ciociu Mary.
    – Dobry Boże – szepnęła Mary, kiedy za Brendą zamknęły się drzwi. – To chyba jest kara dla mnie.
    – Ma pani na myśli siostrzenicę?
    Mary spojrzała na Abby zmęczonymi oczami.
    – Czy uważa pani, że moja dusza potrzebuje zbawienia?
    – Powiedziałabym, że to pani prywatna sprawa. Nikt więcej nie powinien się do tego wtrącać. – Abby wyjęła stetoskop. – Muszę posłuchać pani płuc.
    Mary posłusznie usiadła i podniosła szpitalną koszulę. Miała przytłumiony oddech. Opukując plecy chorej, Abby wysłuchała zmiany w płucach, gdzie zebrało się więcej płynu, od czasu, kiedy badała pacjentkę po raz ostatni.
    – Jak tam z oddychaniem? – Abby wyprostowała się.
    – W porządku.
    – Trzeba będzie wkrótce odsączyć trochę płynu albo wprowadzić jeszcze jedną rurkę do klatki piersiowej.
    – Po co?
    – Żeby ułatwić pani oddychanie. Żeby lepiej się pani czuła.
    – Czy to jedyny powód?
    – To jest bardzo ważny powód, pani Allen. Mary opadła znowu na poduszki.
    – W takim razie powiem pani, kiedy będę tego potrzebowała – wyszeptała.
    Kiedy Abby wyszła z salki, zastała Brendę Hainey czekającą tuż za drzwiami.
    – Pani ciocia chciałaby trochę zdrzemnąć się – powiedziała. – Mo… mogłaby pani przyjść trochę później.
    – Jest coś, o czym chciałabym z panią pomówić, pani doktor.
    – Tak?
    – Przed chwilą rozmawiałam z pielęgniarką. O tej morfinie. Czy to naprawdę konieczne?
    – Myślę, że pani ciotka też tak uważa.
    – Ale przez to jest senna. Przez cały czas nic tylko śpi.
    – Staramy się, żeby jak najmniej cierpiała. Nowotwór rozprzestrzenił się na cały organizm. Kości, mózg. To najgorszy rodzaj bólu, jaki można sobie wyobrazić. Jedyne, co możemy dla niej zrobić, to pomóc jej odejść, o ile to możliwe bez niepotrzebnego bólu.
    – Co ma pani na myśli, mówiąc – pomóc jej odejść?
    – Ona umiera. Nic nie można zrobić, żeby to zmienić.
    – Użyła pani słów – pomóc jej odejść. Czy właśnie dlatego podaje się jej morfinę?
    – Tak.
    – Już kiedyś stawałam wobec tego typu problemów, pani doktor. To dotyczyło innych krewnych. Tak się akurat składa, że wiem dokładnie, iż medyczna pomoc w samobójstwie jest nielegalna.
    Abby poczuła wściekłość. Próbując nad tym zapanować, powiedziała z takim spokojem, na jaki tylko mogła się zdobyć:
    – Pani mnie źle zrozumiała. My staramy się jedynie, żeby pani ciotka nie cierpiała.
    – Są inne sposoby.
    – Na przykład, jakie?
    – Odwołanie się do sił wyższych.
    – Ma pani na myśli modlitwę?
    – Właśnie. Mnie pomogła przetrwać trudne chwile.
    – Na pewno nie zaszkodzi, jeżeli się pani pomodli za swoją ciotkę. Ale, o ile pamiętam, w Biblii nie napisano nic o zakazie stosowania morfiny.
    Na twarzy Brendy pojawił się grymas. Już miała coś powiedzieć, kiedy odezwał się pager Abby.
    – Przepraszam – powiedziała Abby chłodno i odeszła, pozostawiając Brendę z otwartymi ustami. Dobrze, że przerwano im właśnie w tym momencie. Abby zaczynała już tracić cierpliwość. Była o krok od powiedzenia czegoś ostrzej, czego Brenda na pewno nie przyjęłaby spokojnie. A pozew Joego Terrio i Wiktor Voss ze swoim żądaniem, aby zwolnić ją z pracy, były wystarczającymi kłopotami i Abby nie potrzebowała kolejnych skarg kierowanych pod jej adresem.
    W pokoju pielęgniarek wzięła telefon i wybrała numer centrali. Usłyszała głos kobiety.
    – Informacja.
    – Tu doktor DiMatteo. Dzwoniła pani na mój pager?
    – Tak. Pani doktor, jest tutaj pan Bernard Katzka. Pyta, czy mogłaby się pani z nim teraz spotkać.
    – Nie znam nikogo o tym nazwisku. Mam teraz sporo pracy na górze. Czy mogłaby pani zapytać, o co mu chodzi? – W słuchawce słychać było szmer. Kiedy kobieta znowu odezwała się do Abby, jej głos brzmiał dziwnie. – Doktor DiMatteo?
    – Tak.
    – On jest z policji.
    Mężczyzna w holu wydał jej się znajomy. Miał około czterdziestki i był średniego wzrostu. Twarz przeciętna, ani ładna, ani brzydka, może dlatego trudna do zapamiętania. Ciemnobrązowe włosy zaczynały przerzedzać się na czubku głowy, ale on nie starał się tego tuszować, jak robili to inni, robiąc jakieś komiczne pożyczki. Kiedy Abby do niego podeszła, odniosła wrażenie, że on również ją poznaje. Patrzył na nią uważnie od momentu, kiedy wyszła z windy.
    – Doktor DiMatteo? Detektyw Bernard Katzka. Wydział Zabójstw – przedstawił się. Nie mogła ukryć zaskoczenia. Uścisnęła wyciągniętą rękę detektywa. Dopiero kiedy ich oczy spotkały się, Abby przypomniała sobie, gdzie go wcześniej widziała. Na cmentarzu, na pogrzebie Aarona Leviego. Stał trochę na uboczu, pamiętała, że był w ciemnym garniturze. Raz podczas nabożeństwa ich oczy spotkały się. Abby nie rozumiała żadnej z recytowanych hebrajskich modlitw, zaczęła więc błądzić wzrokiem po zebranych. Wtedy zdała sobie sprawę, że nie tylko ona przygląda się innym. Spojrzeli na siebie, zaledwie na sekundę, a potem on odwrócił wzrok. Wtedy nie zrobił na niej żadnego wrażenia. Teraz jednak, patrząc na jego twarz, stwierdziła, że mężczyzna miał niezwykłe oczy, spokojne, uczciwe, szare oczy. Bernard Katzka mógłby uchodzić za człowieka pospolitego, gdyby nie to rzeczywiście miłe i inteligentne spojrzenie.
    – Czy jest pan przyjacielem rodziny Levich? – spytała.
    – Nie.
    – Widziałam pana na cmentarzu, czy tak?
    – Byłem tam. – Czekała na jakieś wyjaśnienie, ale on zapytał tylko: – Czy moglibyśmy gdzieś porozmawiać?
    – Ale chciałabym wiedzieć, o co chodzi?
    – O to, jak umarł doktor Levi.
    Abby spojrzała na drzwi korytarza. Na zewnątrz było piękne słońce, a ona jeszcze dziś nie wyszła ani na chwilę ze szpitala.
    – Jest tu taki mały ogródek i kilka ławek – powiedziała. – Może tam pójdziemy?
    Było ciepłe październikowe popołudnie. W szpitalnym ogrodzie właśnie kwitły chryzantemy. Okrągły klomb zdobiły rdzawe, pomarańczowe i żółte kwiaty. Pośrodku była nieduża fontanna. Opadające strumyki wody szemrały uspokajająco. Usiedli na jednej z drewnianych ławek. Obok siedziały pielęgniarki, ale zaraz wstały i odeszły w stronę budynku, pozostawiając Abby i Katzkę samych. Przez chwilę siedzieli, nic nie mówiąc i Abby czuła się trochę niezręcznie. Ale detektywowi to nie przeszkadzało. Był przyzwyczajony do różnych zachowań ludzi, z którymi służbowo przeprowadzał rozmowy.
    – Elaine Levi podała mi pani imię – powiedział w końcu. – Powiedziała, że powinienem zwrócić się do pani.
    – Dlaczego?
    – Pani rozmawiała z doktorem Levim w sobotę bardzo wcześnie rano. Czy tak?
    – Tak, telefonicznie.
    – Czy pamięta pani, która była wtedy godzina?
    – Gdzieś około drugiej. Byłam w szpitalu.
    – Czy to on dzwonił?
    – Zadzwonił na oddział intensywnej terapii i poprosił dyżurującego lekarza. Tak się złożyło, że tej nocy ja miałam dyżur.
    – Dlaczego dzwonił?
    – Chodziło o pacjentkę. Była po operacji i miała gorączkę. Aaron chciał omówić plan leczenia. Trzeba było zarządzić badania, prześwietlenia i tak dalej. Mogłabym wiedzieć, dlaczego pan mnie o to wypytuje?
    – Staram się ustalić kolejność wydarzeń. Tak więc doktor Levi zadzwonił na oddział o drugiej nad ranem i pani odebrała telefon.
    – Tak.
    – Czy rozmawiała pani z nim jeszcze później? To znaczy po tym telefonie o drugiej?
    – Nie.
    – Czy próbowała pani skontaktować się z nim?
    – Tak, ale on już wyszedł z domu. Rozmawiałam z Elaine.
    – O której to było?
    – Nie wiem. Może około trzeciej, może trochę później. Nie patrzyłam na zegarek.
    – I nie dzwoniła już pani tego ranka do niego więcej?
    – Nie. Próbowałam dzwonić na jego pager wielokrotnie, ale ani razu nie odpowiedział. Wiedziałam, że był gdzieś na terenie szpitala, ponieważ jego samochód stał na parkingu.
    – O której go tam pani zauważyła?
    – To nie ja. To mój przyjaciel, doktor Hodell. On zwrócił uwagę na samochód Aarona, kiedy przyjechał do szpitala około czwartej rano. Dlaczego tą sprawą zajmuje się wydział zabójstw?
    Detektyw nie zareagował na jej pytanie.
    – Elaine Levi powiedziała mi, że około drugiej piętnaście był jeszcze jeden telefon, który odebrał mąż. Kilka minut później ubrał się i wyszedł z domu. Czy wie pani coś o tym telefonie?
    – Nie. To mogła być któraś z pielęgniarek. Czy Elaine nie wie, kto to był?
    – Jej mąż wziął telefon do łazienki. Nie słyszała rozmowy.
    – To nie byłam ja. Rozmawiałam z nim tylko raz. Dlaczego właśnie mnie zadaje pan te pytania? To chyba nie jest rutynowe postępowanie w takich sprawach?
    – Nie. To nie jest rutynowe postępowanie.
    Pager Abby włączył się. Po numerze poznała, że była to wiadomość z biura stażystów, a nie żaden nagły wypadek. Miała już dosyć takiej rozmowy, więc wstała.
    – Muszę wracać do pracy. Czekają na mnie pacjenci. Nie mam czasu odpowiadać na niejasne pytania.
    – Moje pytania są całkiem zrozumiałe. Próbuję ustalić, kto dzwonił, o której godzinie, czego dotyczyła rozmowa tamtego ranka.
    – Po co?
    – Mogło to mieć wpływ na śmierć doktora Leviego.
    – Chce pan powiedzieć, że ktoś go namówił, żeby się powiesił?
    – Chciałem tylko dowiedzieć się, kto z nim rozmawiał.
    – Czy nie można sprawdzić tego w jakichś rejestrach telefonicznych, czy czymś takim? Istnieją takie sposoby.
    – Ten telefon do doktora Leviego o drugiej piętnaście był ze szpitala Bayside.
    – Mogła to być pielęgniarka.
    – Albo ktoś inny z tego budynku.
    – Czy taka jest właśnie pana teoria? Ktoś z Bayside zadzwonił do Aarona i powiedział coś, co wyprowadziło go z równowagi do tego stopnia, że się zabił?
    – Rozważamy również inne możliwości, nie tylko samobójstwo. Abby spojrzała na niego uważnie. Powiedział to tak cicho, że zastanawiała się, czy dobrze go zrozumiała. Powoli z powrotem usiadła na ławce. Przez chwilę oboje milczeli.
    Jakaś pielęgniarka przez szpitalny dziedziniec pchała wózek, na którym siedziała kobieta. Przystanęła na chwilę przy klombie z chryzantemami, a potem ruszyła dalej. Jedynym dźwiękiem rozpraszającym ciszę był plusk wody w fontannie.
    – Chce pan powiedzieć, że ktoś go zamordował? – spytała Abby.
    Nic nie odpowiedział. Siedział bez ruchu. Jego wyraz twarzy nic nie zdradzał.
    – Czy Aaron się nie powiesił? – zapytała.
    – Wyniki sekcji zwłok potwierdziły śmierć na skutek odcięcia dopływu tlenu.
    – Tego się chyba spodziewaliście. Potwierdza to samobójstwo.
    – Samobójstwo jest prawdopodobne.
    – Dlaczego więc pan nie jest o tym przekonany?
    Zawahał się. Po raz pierwszy dostrzegła w jego oczach niepewność. Widziała, że zastanawia się nad odpowiedzią. Należał do ludzi, którzy pochopnie nie wypowiadali swojego zdania, dopóki nie rozpatrzyli wszystkich możliwości. Dla takich, jak on, wszystkie ruchy były dokładnie zaplanowanym działaniem.
    – Na dwa dni przed śmiercią doktor Levi przyniósł do domu nowy komputer.
    – No i co? Czy właśnie ten fakt nie daje panu spokoju i powoduje te wszystkie pytania?
    – Z komputera bardzo intensywnie zaczął korzystać. Po pierwsze, zarezerwował dwa bilety na samolot do Santa Lucia na Karaibach. Miał wyjechać w okolicy świąt Bożego Narodzenia. Wysłał pocztą elektroniczną wiadomość do syna z omówieniem planów na Święto Dziękczynienia. Czy potrafi pani sobie wyobrazić, że na dwa dni przed popełnieniem samobójstwa ten człowiek snuje tak obszerne plany na przyszłość. Ma przed sobą perspektywę spędzenia wspaniałych wakacji na plaży. Ale o drugiej piętnaście nad ranem wstaje z łóżka i jedzie do szpitala. Wsiada w windę, a potem idzie po schodach na ostatnie, opuszczone piętro. Przywiązuje pasek do drążka w szafie, zakłada sobie pętlę na szyję i po prostu ugina nogi. Na pewno nie od razu stracił przytomność. Prawdopodobnie miał około pięciu czy dziesięciu sekund, w ciągu których mógł jeszcze zmienić zdanie. Ma żonę, dzieci i perspektywę plaży w Santa Lucia, a jednak wybiera śmierć. Samotną śmierć w ciemnym pokoju. – Katzka patrzył na nią twardo. – Proszę się nad tym zastanowić.
    Abby przełknęła ślinę.
    – Nie wiem, czy chcę się nad tym zastanawiać.
    – A ja się właśnie nad tym zastanawiam.
    Spojrzała w jego spokojne oczy i pomyślała: O jakich koszmarnych rzeczach pan myśli? Jak człowiek może pracować w takim zawodzie, w którym wyobraźnia musi podsuwać rzeczy najgorsze.
    – Wiemy, że samochód doktora Leviego został znaleziony na swoim zwykłym miejscu, na parkingu szpitala. Nie wiemy, dlaczego tu przyjechał. Nie wiemy nawet, dlaczego w ogóle wyjechał z domu. Poza osobą, która zadzwoniła do doktora Leviego o drugiej piętnaście, pani jest, z tego co wiemy, ostatnia, która rozmawiała z doktorem Levim. Czy wspominał, że wybiera się do szpitala?
    – Martwił się stanem zdrowia jednej z pacjentek. Mógł pomyśleć, że powinien sam przyjechać, żeby ją zbadać.
    – Zamiast pozwolić pani zająć się tą sprawą?
    – Ja jestem na drugim roku stażu, nie jestem lekarzem posiadającym pełne uprawnienia. Aaron był internistą zespołu transplantacyjnego.
    – Z tego co słyszałem, był kardiologiem.
    – Był również internistą. Kiedy pojawiał się jakiś problem z pacjentem, na przykład gorączka, pielęgniarki zwykle kontaktowały się właśnie z doktorem Levim. On z kolei wzywał innych konsultantów, jeżeli ich potrzebował.
    – Czy w czasie waszej rozmowy przez telefon wspomniał coś o tym, że wybiera się do szpitala?
    – Nie. Omówiliśmy tylko plan działania. Powiedziałam mu, co zamierzam zrobić. To znaczy powiedziałam, że zbadam pacjentkę i zlecę badanie krwi oraz prześwietlenie klatki piersiowej. Zgodził się ze mną.
    – I to było wszystko?
    – To była cała nasza rozmowa.
    – Czy cokolwiek, co on powiedział, nie wydało się pani dziwne albo inne niż zwykle?
    Znowu musiała się przez chwilę zastanowić. Pamiętała tylko początkową ciszę w słuchawce i to, że wydawał się zaniepokojony, iż to właśnie ona miała tej nocy dyżur.
    – Pani DiMatteo.
    Spojrzała na Katzkę. Chociaż jej nazwisko wypowiedział bardzo spokojnym głosem, jego twarz wyrażała pełne oczekiwania napięcie.
    – Czy coś sobie pani przypomniała? – zapytał.
    – Pamiętam tylko, że nie był zbyt zadowolony z tego, że to właśnie ja byłam na dyżurze.
    – Dlaczego?
    – Ze względu na pacjentkę, o którą akurat chodziło. Między jej mężem a mną istnieje konflikt. Bardzo poważny. – Odwróciła głowę w bok, czując, że na samą myśl o Wiktorze Vossie ogarnia ją złość. – Jestem pewna, że Aaron wolałby, żebym trzymała się z dala od pana Vossa i jego żony.
    Milczenie Katzki sprawiło, że znowu spojrzała w jego stronę.
    – Wiktora Vossa?
    – Tak. Zna go pan? Katzka oparł się o ławkę.
    – Wiem, że założył VMI International. A jaką operację przeszła jego żona?
    – Przeszczep serca. Teraz czuje się już o wiele lepiej. Gorączka ustąpiła po kilku dniach podawania antybiotyków.
    Katzka wpatrywał się w fontannę. Strumyki wody połyskiwały w słońcu. Nagle wstał.
    – Dziękuję, że zechciała pani poświęcić mi trochę czasu, pani doktor. Może będę musiał jeszcze spotkać się z panią.
    Chciała odpowiedzieć: W każdej chwili – ale Katzka odwrócił się i pośpiesznie odszedł. Ponownie odezwał się jej pager. Wzywano ją do biura stażystów. Kiedy podniosła głowę, Katzka zniknął już z pola widzenia. Tajemniczy policjant. Abby wróciła do szpitala, cały czas zastanawiając się nad jego pytaniami. Podniosła słuchawkę wewnętrznego telefonu. Odpowiedziała sekretarka.
    – Biuro stażystów.
    – Mówi Abby DiMatteo. Czy dzwoniła pani na mój pager?
    – Tak. Są dwie sprawy. Był do pani telefon od Helen Lewis z Banku Organów w Nowej Anglii. Chciała wiedzieć, czy już otrzymała pani odpowiedź w sprawie dotyczącej tamtej transplantacji. Nie odpowiadała pani na pager, więc się rozłączyła.
    – Jeżeli zadzwoni jeszcze raz, proszę jej powiedzieć, że sprawa została wyjaśniona. A ta druga rzecz?
    – Jest polecony list do pani. Pokwitowałam jego odbiór. Mam nadzieję, że dobrze zrobiłam.
    – Polecony?
    – Przyniesiono go kilka minut temu.
    – Kto go wysłał?
    W słuchawce rozległ się szelest przekładanych papierów.
    – Firma prawnicza „Hawkes, Craig i Sussman”.
    Abby miała wrażenie, że grunt obsuwa jej się pod nogami.
    – Zaraz tam będę – powiedziała krótko i odłożyła słuchawkę. Znowu pozew w sprawie Terrio. Koło sprawiedliwości miało zamiar wciągnąć ją w swoje tryby. Kiedy jechała windą na piętro, które zajmowała administracja, czuła, że ze zdenerwowania ma wilgotne dłonie. Doktor DiMatteo, znana z tego, że na sali operacyjnej potrafiła zachować zimną krew, teraz stawała się kłębkiem nerwów.
    Sekretarka w biurze rozmawiała akurat przez telefon. Widząc Abby, wskazała przegródki z pocztą. Pod nazwiskiem Abby była koperta. „Hawkes, Craig i Sussman” wydrukowano w lewym górnym rogu. Rozerwała papier.
    Początkowo nie rozumiała nic z tego, co czytała. Potem skupiła się na nazwisku powoda i wreszcie dotarła do niej treść listu. Ten list nie dotyczył sprawy Karen Terrio. Chodziło o innego pacjenta, Michaela Freemana. Był alkoholikiem. Znajdował się w szpitalu, kiedy niespodziewanie pękło mu naczynie krwionośne w przełyku i mężczyzna zmarł wskutek utraty dużej ilości krwi. Abby była stażystką zajmującą się jego przypadkiem. Tak okropna śmierć była dla niej wtedy ogromnym szokiem. Teraz żona Michaela Freemana wnosiła pozew przeciwko Abby. Reprezentowali ją prawnicy z firmy „Hawkes, Craig i Sussman”. Abby była jedyną pozwaną wymienioną w zawiadomieniu.
    – Doktor DiMatteo? Czy wszystko w porządku?
    Abby nagle zdała sobie sprawę, że mocno opiera się o przegródki z pocztą. Pokój wirował jej przed oczami. Sekretarka patrzyła na nią z niepokojem.
    – Tak… w porządku – powiedziała. – Nic mi nie jest.
    Dopiero po wyjściu z sekretariatu nie mogła powstrzymać łez. Natychmiast pobiegła do dyżurki, zamknęła się od środka i usiadła na łóżku. Rozłożyła pismo i jeszcze raz je przeczytała.
    Dwa pozwy w ciągu dwóch tygodni. Vivian miała rację, Abby spędzi w sądzie resztę życia. Wiedziała, że powinna zadzwonić do swego adwokata, ale w tej chwili nie mogła się zdobyć na zrobienie czegokolwiek. Siedziała nieruchomo na łóżku, patrząc na list rozłożony na kolanach. Myślała o tych wszystkich latach, o pracy, o wysiłku, jaki włożyła w realizację swoich marzeń tylko po to, żeby skończyć w taki sposób. Myślała o nocach, kiedy zasypiała nad książkami, podczas gdy inni w akademiku bawili się i chodzili na randki. O weekendach, podczas których pracowała w szpitalu na dwie zmiany, pobierając krew, niezliczone probówki krwi tylko po to, żeby zarobić na studia. Myślała o tym, że wciąż jeszcze ma do zapłacenia sto dwadzieścia tysięcy dolarów studenckich pożyczek. Myślała o obiadach, które składały się wyłącznie z kanapek z masłem orzechowym. O filmach, koncertach i sztukach, na które nigdy nie poszła.
    Myślała również o małym Pete, który sprawił, że zdecydowała się na to wszystko. Bardzo chciała wtedy uratować swego brata, ale nie potrafiła. Miłość do brata towarzyszyła jej zawsze. Dla niej był wiecznie małym dziesięcioletnim chłopcem.
    Wiktor Voss wygrywał. Powiedział, że ją zniszczy i robił wszystko, aby dopiąć swego. Nadszedł czas, żeby zacząć walkę. Nie przychodziło jej jednak do głowy nic, co mogłaby zrobić. List, który trzymała w ręku, zdawał się parzyć. Długo zastanawiała się, jak powinna postąpić, jak się bronić, jak walczyć, ale poza popchnięciem jej przez Vossa na oddziale intensywnej terapii nie miała żadnych innych argumentów. Oskarżenie o napaść i pobicie. To było za mało, o wiele za mało, aby powstrzymać Wiktora Vossa.
    Musisz wymyślić jakiś sposób. Musisz walczyć – powtarzała sobie.
    Rozległo się brzęczenie jej pagera. Wiadomość z chirurgii. Nie miała ochoty na odbieranie tych wszystkich piekielnych telefonów. Sięgnęła po słuchawkę i ze złością wystukała numer oddziału.
    – DiMatteo – powiedziała krótko.
    – Pani doktor, mamy problemy z siostrzenicą Mary Allen.
    – O co chodzi?
    – Próbujemy podać chorej dawkę morfiny, ale Brenda nie chce na to pozwolić. Co mamy robić?
    – Zaraz tam będę. – Abby trzasnęła słuchawką. Cholerna Brenda – pomyślała. Nie czekała na windę. Zbiegła po schodach w dół. Kiedy weszła na oddział, była zdyszana, ale raczej z powodu ogarniającego ją gniewu. Wpadła prosto do sali Mary Allen.
    W środku były dwie pielęgniarki. Próbowały rozmawiać z Brendą. Mary Allen nie spała, wyglądała na zbyt osłabioną bólem, aby móc cokolwiek powiedzieć.
    – Już wystarczy tego szprycowania – mówiła Brenda. – Popatrzcie na nią. Nawet nie jest w stanie ze mną rozmawiać.
    – Może po prostu nie ma na to ochoty – powiedziała Abby. Pielęgniarki odwróciły się w jej kierunku z westchnieniem ulgi. Nareszcie miały jakieś poparcie.
    – Proszę opuścić salę, panno Hainey – Abby zwróciła się wprost do Brendy.
    – Morfina nie jest konieczna.
    – Ja o tym decyduję. Teraz proszę wyjść z sali.
    – Nie zostało jej zbyt wiele czasu. Potrzebne będą jej wszystkie zmysły.
    – Do czego?
    – Aby mogła w pełni władzy umysłowych przyjąć Pana. Jeżeli umrze, zanim to nastąpi…
    Abby wyciągnęła rękę w kierunku jednej z pielęgniarek.
    – Proszę mi dać tę morfinę, sama podam ją pacjentce. – Natychmiast podano jej strzykawkę. Abby podeszła do stojaka z kroplówką. Kiedy zdjęła zabezpieczenie z igły, zauważyła, że Mary Allen słabo skinęła głową. Była jej wdzięczna.
    – Jeżeli pani jej to poda wezwę adwokata – powiedziała Brenda.
    – Proszę to zrobić – odparła Abby, wsuwając igłę do wlewu kroplówki. Kiedy wcisnęła tłok strzykawki, Brenda rzuciła się w przód i wyrwała cewnik z ramienia swojej ciotki. Z małej ranki krew zaczęła kapać na podłogę. Te czerwone krople rozpryskujące się na linoleum przepełniły miarę cierpliwości. Pielęgniarka natychmiast przytknęła gazę do ręki Mary Allen. Abby odwróciła się do Brendy. – Proszę się wynieść z sali – powiedziała ostro.
    – Nie zostawiła mi pani wyboru, pani doktor.
    – Niech się pani wynosi! Brenda cofnęła się o krok.
    – Czy chce pani, żebym wezwała ochronę, żeby panią stąd wyrzucili? – Abby zaczęła krzyczeć, idąc w kierunku Brendy, która przez cały czas cofała się do korytarza. – Nie chcę pani widzieć w pobliżu mojej pacjentki! Nie chcę, żeby zawracała jej pani głowę tymi biblijnymi bzdurami!
    – Jestem jej krewną!
    – Nic mnie nie obchodzi, kim pani jest!
    Brenda otworzyła ze zdumieniem usta, a potem bez słowa odwróciła się i wyszła.
    – Doktor DiMatteo, czy mogę prosić panią na słowo?
    Abby odwróciła się i zauważyła przełożoną pielęgniarek, Georginę Speer.
    – To było bardzo niestosowne zachowanie, pani doktor. Nie możemy odzywać się w ten sposób do odwiedzających.
    – Przecież ona wyrwała igłę do kroplówki z ręki mojej pacjentki!
    – Są inne sposoby na taką sytuację. Trzeba było wezwać ochronę. Poprosić kogoś o pomoc. Ubliżanie komukolwiek z pewnością nie należy do zwyczajów stosowanych w tym szpitalu. Czy pani to rozumie?
    Abby wzięła głęboki oddech.
    – Rozumiem – odrzekła i szeptem dodała. – Jest mi przykro. Podłączyła kroplówkę Mary i wróciła do dyżurki, gdzie położyła się na łóżku. Gapiła się w sufit, zastanawiając, co się z nią działo. Nigdy jeszcze nie straciła panowania nad sobą. Nigdy dotąd nie zdarzyło się, żeby w taki sposób zwracała się do pacjenta lub kogoś z krewnych. Chyba oszaleję – pomyślała. To ciągłe napięcie w końcu zaczyna mnie niszczyć. Może nie jestem odpowiednim materiałem na lekarza.
    Odezwał się jej pager. Jęknęła. Czy nie mogliby choć przez chwilę zostawić jej w spokoju? Ile by dała za to, by choć jeden dzień, jeden tydzień spędzić bez telefonów, wiadomości i ciągłego zamieszania. Tym razem dzwonił operator szpitalnej centrali telefonicznej. Podniosła słuchawkę i przycisnęła zero.
    – Rozmowa do pani – usłyszała głos. – Przełączam. – W słuchawce rozległo się kilka krótkich dźwięków, a potem odezwał się kobiecy głos:
    – Doktor Abby DiMatteo?
    – Przy telefonie.
    – Mówi Helen Lewis z Banku Organów w Nowej Anglii. W zeszłą sobotę zostawiła pani wiadomość dotyczącą dawcy serca. Spodziewaliśmy się, że zadzwoni do nas ktoś z Bayside, ale nikt się z nami nie skontaktował. Dlatego pomyślałam, że może powinnam to sprawdzić.
    – Bardzo przepraszam. Powinnam była do pani zadzwonić, ale zbyt wiele się tutaj działo. Okazało się, że wtedy wynikło małe nieporozumienie.
    – To wszystko tłumaczy, ponieważ nie znalazłam informacji, o które pani prosiła. Gdyby miała pani jeszcze jakieś pytania, proszę mi podać.
    – Co takiego – Abby przerwała jej. – Co pani powiedziała?
    – Że nie mogłam znaleźć informacji, o które pani prosiła.
    – Dlaczego?
    – Ponieważ nie ma ich w naszym systemie.
    Przez kilkanaście sekund Abby milczała. A potem zapytała, cedząc słowa:
    – Jest pani absolutnie pewna, że ich tam nie ma?
    – Sprawdziłam wszystkie dane na komputerze. W dniu, który pani podała, nie mamy rejestracji pobrania serca. Nigdzie w całym Vermont.

Rozdział dwunasty

    Tutaj – powiedział Colin Wettig, kładąc otwarty Wykaz Specjalistów Medycyny. „Timothy Nicholls, ukończył Uniwersytet w Vermont, doktor medycyny. Prymus. Staż w Massachusetts General. Specjalizacja: chirurgia klatki piersiowej. Przyjęty do Wilcox Memoriał w Burlington, w stanie Vermont”. Przesunął księgę po blacie, tak żeby każdy w pokoju mógł sprawdzić wpis. – Tak więc chirurg Tim Nicholls naprawdę istnieje i pracuje w Burlington. Nie jest wytworem wyobraźni Archera.
    – Rozmawiałem z nim w sobotę – powiedział Archer. – Nicholls twierdził, że był przy pobraniu narządu. Mówił, że operację przeprowadzono w Wilcox Memorial. Niestety, nie udało mi się złapać nikogo innego z tych, którzy byli wtedy obecni na sali operacyjnej. Teraz nie mogłem skontaktować się nawet z Nichollsem. W biurze tamtejszego szpitala poinformowano mnie, że wyjechał na dłuższy urlop. Nie wiem, co się tam dzieje, ale jednego jestem pewien, bardzo chciałbym, żebyśmy nie mieli z tym nic wspólnego. To wszystko zaczyna śmierdzieć.
    Jeremiah Parr niespokojnie kręcił się na krześle i patrzył na panią prawnik, Susan Casado, ale na Abby, siedzącą w odległym końcu stołu obok koordynatora programu transplantacji, nawet nie rzucił okiem. Może nie chciał na nią patrzeć. W końcu to za jej sprawą cały ten bałagan wyszedł na jaw. To przez nią musieli się spotkać.
    – O co tutaj chodzi?
    – Sądzę, że Wiktor Voss zorganizował wszystko tak, aby utrzymać dawcę poza systemem rejestracji. Chciał być pewien, że serce dostanie jego żona.
    – Czy rzeczywiście mógł to zrobić?
    – Za odpowiednią sumę pieniędzy.
    – A on na brak pieniędzy na pewno nie narzeka – wtrąciła Susan. – Dopiero co Kiplinger ogłosił aktualną listę pięćdziesięciu najbogatszych ludzi w Ameryce. Voss awansował na pozycję czternastą.
    – Może powinniście mi raczej wyjaśnić jak system dawców i biorców funkcjonuje – stwierdził Parr. – Nie rozumiem, w jaki sposób mogło do tego dojść.
    Archer spojrzał na koordynatora programu transplantacji.
    – Zwykle zajmuje się tym Donna. Może więc ona nam wyjaśni. Donna Toth skinęła głową.
    – Cały system jest dość prosty – powiedziała. – Prowadzimy zarówno regionalną, jak i ogólnokrajową listę pacjentów oczekujących na nowe organy. Ogólnokrajowy system to Centralny System Kontroli Transplantacji. Lista regionalna prowadzona jest przez Bank Organów w Nowej Anglii. Oba systemy rejestrują oczekujących w zależności od ich stanu. Na pierwszym miejscu są najbardziej potrzebujący. Majątek, rasa czy status społeczny nie mają tutaj żadnego znaczenia. Liczy się tylko stan zdrowia pacjentów. Otworzyła teczkę i wyjęła z niej kartkę papieru, którą podała Parrowi. – Tak wygląda ostatnia lista regionalna. Poprosiłam, żeby przesłano mi ją faksem z biura Banku Organów w Brooklinie. Jak widzicie, podany jest tu stan każdego pacjenta, organ, na jaki czeka, najbliższe centrum transplantacji oraz kontaktowy numer telefonu, zwykle jest to numer koordynatora programu transplantacji.
    – A co oznaczają te informacje tutaj?
    – To informacje kliniczne. Minimalna oraz maksymalna waga i wzrost dopuszczalne w przypadku dawcy. To, czy pacjent miał już wcześniej jakieś przeszczepy, co oznacza zwykle, że dopasowanie jest trudniejsze ze względu na przeciwciała.
    – Powiedziała pani, że lista ułożona jest według stanu zdrowia pacjenta?
    – Tak. Numer jeden na liście oznacza, że ten pacjent jest w najbardziej krytycznym stanie.
    – Na której pozycji była pani Voss?
    – W dniu, kiedy przeszła transplantację serca, była trzecia na liście pacjentów z grupą krwi AB RH+.
    – Co się stało z tymi, którzy byli przed nią?
    – Sprawdziłam to w Banku Organów. Oba nazwiska w kilka dni później zostały przeniesione na tak zwaną pozycję ósmą. Stwierdzono u nich brak akcji serca, zostali więc skreśleni z listy.
    – Czy to znaczy, że oni nie żyją? – cicho spytała Susan Casado. Donna przytaknęła.
    – Nie doczekali do transplantacji.
    – Jezu – jęknął Parr. – To znaczy, że pani Voss dostała serce, które powinien otrzymać ktoś inny.
    – Na to wygląda. Nie wiemy, jak zostało to załatwione.
    – W jaki sposób powiadomiono nas o dawcy? – zapytała Susan.
    – Telefonicznie – odparła Donna. – Tak to się zwykle odbywa. Zajmuje się tym koordynator programu transplantacji ze szpitala dawcy. Sprawdza ostatnią listę oczekujących i dzwoni na numer kontaktowy, podany przy pierwszym pacjencie z listy.
    – Tak więc zadzwonił tutaj koordynator programu transplantacji ze szpitala Wilcox Memorial?
    – Tak. Już wcześniej rozmawiałam z nim telefonicznie w sprawie innych dawców. Nie przyszło mi więc do głowy, że tym razem coś może być nie w porządku.
    Archer pokręcił głową.
    – Nie mam pojęcia, jak Voss zdołał to zorganizować. Wszystko wyglądało na to, że jest legalnie i uczciwie przeprowadzone. Musiał zapłacić komuś w Wilcox, sądzę, że tamtejszemu koordynatorowi. Dzięki temu pani Voss dostała serce. A my zostaliśmy mimowolnie wciągnięci w handel organami. Nie mamy żadnych papierów dawcy, żeby wszystko jeszcze raz sprawdzić.
    – Jeszcze nie znaleziono tych dokumentów? – zapytał Parr.
    – Nie mogłam ich nigdzie odszukać – powiedziała Donna. – Papierów tamtego dawcy nie ma nigdzie w moim biurze.
    Wiktor Voss – pomyślała Abby. Jakoś udało mu się załatwić wszystko, żeby dokumenty zniknęły.
    – Najgorszy problem to nerki – powiedział Wettig. Parr zmarszczył brwi, patrząc na generała.
    – Co takiego?
    – Jego żona nie potrzebowała nerek – wyjaśnił Wettig. – Ani trzustki, ani wątroby. Co się więc stało z nimi, jeżeli w ogóle trafiły do rejestrów?
    – Pewnie je po prostu wyrzucono – powiedział Archer.
    – Tak? Można było dzięki nim uratować życie trzech, a nawet czterech osób, a ktoś je po prostu wyrzucił.
    Wszyscy byli zgodni, że to jakiś skandal.
    – Co w związku z tym zrobimy? – zapytała Abby. Po jej pytaniu na chwilę zapadła cisza.
    – Nie mam pomysłu, co powinniśmy zrobić – powiedział w końcu Parr. Spojrzał na panią prawnik. – Czy jesteśmy zobowiązani do kontynuowania sprawy?
    – Z punktu widzenia etyki, tak – powiedziała Susan. – Jednak, jeżeli to zgłosimy, musimy liczyć się z konsekwencjami. Po pierwsze, na pewno nie uda nam się tego utrzymać w tajemnicy przed dziennikarzami. Handel organami, w który wplątany jest Wiktor Voss, to pikantna historyjka. Po drugie, w pewnym sensie pogwałcimy prawo pacjenta mówiące o zachowaniu prywatności i tajemnicy lekarskiej. To nie spodoba się dużej grupie naszych pacjentów.
    Wettig parsknął.
    – Ma pani na myśli tych najbogatszych.
    – Raczej tych, dzięki którym ten szpital może jeszcze funkcjonować – poprawił go Parr.
    – Otóż to – podjęła Susan. – Jeżeli dojdzie do nich, że Bayside wszczęło śledztwo wobec kogoś takiego, jak Wiktor Voss, nie uwierzą, że ich rejestry pozostaną prywatne. Nasi pacjenci przestaną nam ufać. Możliwe, że stracimy cały nasz płatny system informacji o przeszczepach. No i wreszcie, co się stanie, jeżeli to w jakiś sposób obróci się przeciwko nam? Jeżeli wyjdzie na to, że my również braliśmy udział w całej tej konspiracji? Stracilibyśmy naszą wiarygodność i opinię doskonałego centrum transplantacji. Jeżeli się okaże, że Wiktor Voss rzeczywiście trzymał dawcę poza systemem rejestracji, część winy również spadnie na nas.
    Abby spojrzała na Archera, który wyglądał na przerażonego tym, co właśnie usłyszał. Zniszczyłoby to cały program transplantacji w Bayside razem z zespołem.
    – Ile z tego już się wydostało? – zapytał Parr i wreszcie spojrzał na Abby. – Co powiedziała pani Bankowi Organów, doktor DiMatteo?
    – Kiedy rozmawiałam z Helen Lewis, nie miałam pojęcia, co się dzieje. Nikt z nas nie wiedział, o co chodzi. Starałyśmy się tylko wyjaśnić, dlaczego dawca nie znajdował się w ich systemie. Na tym etapie się skończyło. Nie udało nam się tego wyjaśnić. Od razu o tamtym telefonie powiadomiłam doktora Archera i doktora Wettiga.
    – I Hodella. Musiała pani powiedzieć to także Hodellowi.
    – Jeszcze nie rozmawiałam z Markiem. Przez cały dzień operował. Parr odetchnął z ulgą.
    – W porządku. Tak więc poza nami nikt o tym nie ma pojęcia. Pani Lewis wie tylko tyle, że powstało jakieś nieporozumienie i doktor DiMatteo usiłowała je wyjaśnić.
    – Tak.
    Susan Casado podobnie jak Parr wyglądała tak, jakby te słowa przyniosły jej ulgę.
    – Ciągle jeszcze jesteśmy w stanie opanować sytuację. Sądzę, że doktor Archer powinien zadzwonić do Banku Organów i zapewnić panią Lewis, że cała sprawa już została wyjaśniona. Istnieje szansa, że zostawią to tak, jak jest. Będziemy starali się czegoś dowiedzieć, ale w dyskretny sposób. Powinniśmy raz jeszcze spróbować odszukać doktora Nichollsa. Może on będzie potrafił nam coś wytłumaczyć.
    – Nikt nie potrafił mi powiedzieć, kiedy Nicholls wraca z urlopu – powiedział Archer.
    – A co z tym drugim chirurgiem? – zapytała Susan. – Z tym facetem z Teksasu?
    – Z Mapesem? Jeszcze nie próbowałem się z nim skontaktować.
    – Ktoś powinien to zrobić. Parr przerwał im:
    – Nie zgadzam się. Uważam, że nie powinniśmy wciągać do tego zbyt wielu osób.
    – Dlaczego?
    – Dlatego, że im mniej będziemy o całej sprawie wiedzieli, tym mniej będziemy w nią wplątani. Powinniśmy się trzymać od niej jak najdalej. Proszę powiedzieć Helen Lewis, że to było bezpośrednie przekazanie organu. Dlatego właśnie dane nie trafiły do Banku Organów. Musimy po prostu przejść nad tym do porządku dziennego.
    – Jednym słowem, mamy wsadzić głowę w piasek – powiedział Wettig.
    – Kierujmy się zasadą „nic nie widziałem, nic nie słyszałem”. – Parr rozejrzał się po obecnych. Brak odpowiedzi z ich strony uznał za zgodę. – Nie muszę chyba wspominać o tym, że nasza dzisiejsza rozmowa nie może się wydostać poza ściany tej sali.
    Abby przerwała milczenie.
    – Problem w tym – zaczęła – że ta sprawa nie zniknie tak po prostu. Niezależnie od tego, jak będziemy ją ignorowali, ona po prostu nie rozpłynie się.
    – Bayside tutaj nie zawiniło – powiedział Parr. – Nie powinniśmy więc ponosić odpowiedzialności. A już z pewnością nie powinniśmy narażać naszego szpitala na fałszywe osądy.
    – A co z etyką? Przecież taka sytuacja może się powtórzyć.
    – Szczerze wątpię w to, że pani Voss w najbliższym czasie będzie potrzebowała następnego serca. To był jednostkowy przypadek, doktor DiMatteo. Zrozpaczony mąż nagiął kilka przepisów, aby uratować życie żony. Stało się. Teraz musimy tylko przedsięwziąć odpowiednie kroki, żeby taka sytuacja nigdy więcej nie miała miejsca. – Parr spojrzał na Archera. – Czy to da się zrobić?
    Archer przytaknął.
    – Na pewno. Będziemy musieli dokładnie uważać.
    – A co z Wiktorem Vossem? – zapytała Abby. Z ciszy, która zapadła po jej pytaniu, domyśliła się odpowiedzi: nic. Ludziom takim, jak Wiktor Voss, nic nie można było zrobić. Mogą łamać reguły, kupować serca, przekupić chirurga, a nawet cały szpital. Poza tym tacy, jak on, mogli kupować adwokatów, całe armie prawników, które wystarczały, aby karierę lekarza na stażu obrócić w pył.
    – On zamierza mnie zniszczyć – powiedziała Abby. – Sądziłam, że po transplantacji serca jego żony wszystko jakoś ucichnie, ale tak się nie stało. Podłożył jakieś gnijące wnętrzności do mojego samochodu. Już zdołał spreparować dwa pozwy przeciwko mnie, wkrótce będą następne, jestem tego pewna. Trudno jest mi nic nie widzieć i nic nie słyszeć, kiedy on ucieka się do takich chwytów.
    – Czy może pani udowodnić, że to wszystko zrobił Voss? – zapytała Susan.
    – A któż inny?
    – Doktor DiMatteo – powiedział Parr – na szali waży się reputacja tego szpitala. Ważne jest, żebyśmy wszyscy znaleźli się w jednym zespole po tej samej stronie. Musimy trzymać się razem, włączając w to również panią. To także pani szpital.
    – A co się stanie, jeżeli cała sprawa i tak wyjdzie na jaw? Jeżeli trafi na strony tytułowe gazet? Wtedy Bayside zostanie oskarżony o tuszowanie faktów. Wtedy to wszystko wybuchnie ze zwiększoną siłą.
    – Dlatego właśnie nie powinno się wydostać poza ten pokój – stwierdził Parr.
    – I tak może wyjść na jaw – podniosła głowę. – I prawdopodobnie tak się stanie.
    Parr i Susan wymienili nerwowe spojrzenia.
    – Ale musimy próbować podjąć ryzyko – powiedziała Susan.
    Abby zdjęła fartuch operacyjny, wrzuciła go do kosza z rzeczami do prania i pchnęła podwójne wahadłowe drzwi. Była już prawie północ. Pacjent, ofiara ran kłutych, zadanych nożem, został już przewieziony na salę pooperacyjną, właśnie wypisywano zalecenia co do diety i dalszego leczenia. Na sali pomocy doraźnej też na razie panował spokój.
    Nie była pewna, czy teraz właśnie potrzebowała spokoju. Miała wtedy zbyt wiele czasu na myślenie o tym, co zostało powiedziane podczas popołudniowego spotkania.
    Moją jedyną szansą jest rozpoczęcie walki, ale teraz nie mogę tego zrobić – myślała. Nie mogę, jeżeli zależy mi na pracy w zespole. I jeżeli ważne są dla mnie interesy Bayside.
    W grę wchodziły również jej własne interesy. Fakt, że ciągle jeszcze uważano, że należała do zespołu, był dobrym znakiem. To jest dla niej szansa pozostania tutaj i zakończenia stażu. Wyglądało to jak umowa z diabłem. Miała siedzieć cicho i trzymać się swych dążeń, o ile Wiktor Voss jej na to pozwoli. I jeżeli pozwoli jej na to sumienie. Tego wieczoru wiele razy była o krok od tego, żeby podnieść słuchawkę i zadzwonić do Helen Lewis. Wystarczyłby jeden telefon, wprowadzenie Banku Organów w całą sprawę. Jeden telefon, żeby krętactwa Wiktora Vossa wyszły na jaw. Wracając do dyżurki, ciągle jeszcze zastanawiała się, jak powinna postąpić. Otworzyła drzwi i weszła do środka.
    Najpierw uwagę jej zwrócił niezwykły zapach. Jeszcze zanim zapaliła światło. Był to zapach róż i lilii. Włączyła lampę i ze zdziwieniem zauważyła wazon z kwiatami stojący na biurku. Szelest prześcieradeł sprawił, że odwróciła się w kierunku łóżka.
    – Mark? – Obudził się i przez chwilę nie wiedział, gdzie jest. Potem uśmiechnął się i powiedział.
    – Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.
    – O Boże. Zupełnie zapomniałam.
    – Ale ja nie.
    Podeszła do łóżka i usiadła obok niego. Zasnął w swoim szpitalnym kitlu i kiedy Abby pochyliła się, żeby go pocałować, poczuła znajomy zapach szpitalnych mikstur i środków dezynfekcyjnych.
    – Auu. Musisz się ogolić.
    – Muszę pocałować cię raz jeszcze. Uśmiechnęła się i posłuchała.
    – Od jak dawna tutaj jesteś?
    – A która jest godzina?
    – Północ.
    – To od dwóch godzin.
    – Czekałeś tyle czasu?
    – Niezupełnie. Po prostu zasnąłem. – Posunął się, robiąc jej miejsce na wąskim materacu. Zdjęła buty i położyła się obok. Od razu poczuła się lepiej. Zastanawiała się, czy powiedzieć mu o popołudniowym spotkaniu i o kolejnym pozwie, ale teraz nie miała ochoty o tym rozmawiać. Chciała tylko, żeby ją przytulił.
    – Przepraszam, ale zapomniałem o torcie – powiedział.
    – Nie mogę uwierzyć, że nie pamiętałam o własnych urodzinach. Może po prostu nie chciałam o nich pamiętać. Dwadzieścia osiem lat.
    Śmiejąc się objął ją ramieniem.
    – Moja ty staruszko.
    – Naprawdę czuję się staro. Zwłaszcza dzisiejszego wieczora.
    – W takim razie ja powinienem czuć się wiekowo – pocałował ją delikatnie w ucho. – I nigdy już nie będę młodszy. Może więc nadszedł właściwy czas.
    – Czas na co?
    – Na to, co powinienem był zrobić wiele miesięcy temu.
    – To znaczy?
    Odwrócił ją ku sobie i wziął w dłonie jej twarz.
    – Zapytać cię, czy za mnie wyjdziesz.
    Patrzyła na niego, nie mogąc wydobyć z siebie jednego słowa. Była tak szczęśliwa, że właściwie nie musiała odpowiadać. Odpowiedź widać było w jej oczach. Nagle poczuła jego obecność z niezwykłą intensywnością; jego dłoń na policzku, twarz, zmęczoną i choć niemłodą, ale przez to jeszcze bardziej dla niej drogą.
    – Kilka nocy temu zdałem sobie sprawę, że tego właśnie pragnę – powiedział. – Ty byłaś na dyżurze, a ja siedziałem w domu, jedząc odgrzewaną kolację. Poszedłem do łóżka i na toaletce zobaczyłem twoje rzeczy. Szczotkę do włosów, pudełko z biżuterią. Ten stanik, który zawsze zapominasz schować w odpowiednie miejsce. – Zaśmiał się cicho. Ona również. – Wtedy właśnie uświadomiłem sobie, że nie chcę już nigdy żyć gdziekolwiek bez twoich rzeczy na mojej szafce nocnej. Chyba bym już nie potrafił.
    – Och, Mark.
    – Śmieszna rzecz, bo ciebie prawie nigdy nie ma w domu. A kiedy jesteś, to z kolei ja mam dyżur. Najczęściej spotykamy się na szpitalnym korytarzu. Czasem, o ile dopisze nam szczęście, możemy potrzymać się za ręce w windzie. Dla mnie ma ogromne znaczenie to, że kiedy wracam do domu, widzę twoje rzeczy na tej toaletce. Wiem, że tu byłaś albo że jeszcze przyjdziesz. To mi wystarcza.
    Przez łzy wzruszenia zauważyła, że się uśmiechnął. Poczuła szybkie bicie jego serca, tak jakby się czegoś obawiało.
    – No to co pani na to, doktor Di? – szepnął. – Czy uda nam się wcisnąć ślub w nasze napięte terminarze?
    Odpowiedziała mu, płacząc i śmiejąc się.
    – Tak, tak, tak, tak! – Podniosła się lekko i położyła na nim, obejmując za szyję i ustami szukając jego ust. Oboje całowali się i śmiali, słysząc, jak sprężyny materaca trzeszczały straszliwie. Łóżko było o wiele za małe. Nigdy nie zdołaliby zasnąć w nim we dwójkę. Za to kochać się można było z powodzeniem.
    Kiedyś była piękną kobietą. Czasami, kiedy Mary Allen patrzyła na swoje dłonie, na pomarszczoną skórę i brązowe plamy, świadczące o wieku, zastanawiała się. Czyje to ręce? Na pewno nie moje. Przecież to są dłonie starej kobiety. Tak nie mogą wyglądać dłonie Mary Hatcher. Potem ten stan mijał i Mary znowu śniła. Nie były to marzenia senne przychodzące z prawdziwym snem, raczej jej prawdziwe myśli jakby przesłonięte mgłą, która nie odchodziła, nawet kiedy Mary w pełni się budziła. Takie są skutki morfiny. Była wdzięczna za to, że mogła ją dostawać. Morfina uśmierzała ból i otwierała jakąś tajemną furtkę w jej głowie, wpuszczając przez nią obrazy z życia, które zapamiętała. Z życia, które się już kończyło. Słyszała, że ludzkie istnienie na ziemi porównywano do kręgu, w którym powraca się do początku. Ale jej własne życie nie było tak zorganizowane. Przypominało raczej tkaninę z nieposłusznych nici. Niektóre były zerwane, inne splątane, żadna nie była prosta i prawidłowa. Za to cała tkanina była bardzo kolorowa.
    Mary zamknęła oczy i tajemna furtka w jej myślach znowu otworzyła się. Ścieżka nad morzem. Po obu jej stronach wspaniałe słodko pachnące róże. Ciepły i miękki piasek pod stopami, fale od strony zatoki. Dłonie Geoffreya wcierające olejek w jej ciało.
    Furtka otworzyła się szerzej i wszedł on. Dokładnie zapamiętała ten obraz. Nie wyglądał jak wtedy na plaży. Był taki, jak po raz pierwszy, w mundurze, z włosami w nieładzie, z uśmiechem na twarzy. Wtedy na ulicy w Bostonie ich oczy spotkały się. Ona niosła siatki z zakupami. Wyglądała jak prawdziwa gospodyni, która śpieszy się do domu, żeby przyrządzić swemu mężowi kolację. Miała na sobie sukienkę o niezbyt ładnym brązowym kolorze. Była wojna i w sklepach nie wszystko można było dostać. Tego dnia nie spięła włosów i wiatr okropnie je potargał. Czuła, że wyglądała niezbyt atrakcyjnie. Ale ten młody mężczyzna uśmiechał się właśnie do niej, patrzył właśnie na nią, kiedy przechodziła obok.
    Następnego dnia był tam znowu i znowu patrzyli na siebie, tym razem już nie byli sobie zupełnie obcy. Coś już ich łączyło. Geoffrey. Kolejna urwana nić jej życia. Nie żadna stopniowo wycierająca się i coraz słabsza, jak nić jej męża. Nić Geoffreya została wyrwana o wiele za wcześnie, pozostawiając po sobie pustą smugę biegnącą do końca tkaniny.
    Usłyszała odgłos otwieranych drzwi. Drzwi na jawie. Potem czyjeś kroki. Cicho zbliżały się do jej łóżka. Zawieszona w morfinowym półśnie z wysiłkiem zdołała otworzyć oczy. W pokoju było ciemno, tylko nad nią zataczał się niewielki krąg światła. Próbowała skupić na nim wzrok. Tańczył jak świetlik, potem zatrzymał się na jej kocu. Skupiła całą swą uwagę, miała wrażenie, że ciemność zmaterializowała się. Było to coś zupełnie nierzeczywistego. Zastanawiała się, czy nie była to kolejna mara wywołana przez morfinę. Jakieś niechciane wspomnienie, które przecisnęło się przez furtkę jej myśli, aby teraz ją dręczyć. Usłyszała szelest odsuwanej pościeli i poczuła czyjąś dłoń zaciskającą się na jej ramieniu. Była zimna i jakby z gumy. Z trudem wypuściła powietrze z płuc. Nagle poczuła lęk. To nie był sen. To się działo naprawdę. Ta ręka chciała ją gdzieś zaprowadzić, zabrać ją stąd.
    W panice szarpnęła się najmocniej jak mogła. Udało jej się uwolnić z uścisku.
    Czyjś głos powiedział cicho:
    – Wszystko w porządku, Mary. Wszystko w porządku. Czas, żebyś już zasnęła.
    Mary znieruchomiała.
    – Kim jesteś?
    – Mam się tobą zająć tej nocy.
    – Czy już czas na moje lekarstwa?
    – Tak. Już czas.
    Mary znowu zobaczyła krąg maleńkiej latarki błądzący po jej ramieniu. Kroplówka! Ręka w rękawiczce trzymała strzykawkę. Plastykowa osłona została zdjęta i coś błysnęło w wąskim strumieniu światła latarki. Igła. Mary poczuła nagły niepokój. Rękawiczki. Dlaczego ręce były ubrane w rękawiczki?
    – Chcę zobaczyć się ze swoją pielęgniarką. Proszę zadzwonić po moją pielęgniarkę – powiedziała.
    – Nie ma potrzeby. – Igła wbiła się w pojemnik z kroplówką. Tłok strzykawki rozpoczął powolną i spokojną podróż w dół. Mary poczuła ciepło rozchodzące się w żyłach, płynące z ramienia. Zdała sobie sprawę z tego, że strzykawka musiała być pełna. Wprowadzenie leku trwało o wiele dłużej niż zazwyczaj, kiedy podawano jej dawki przeciwbólowe. Coś jest nie tak, pomyślała, kiedy strzykawka została opróżniona. Coś jest nie tak.
    – Chcę, żeby przyszła tu moja pielęgniarka – powiedziała. Udało jej się lekko unieść głowę i zawołać słabym głosem. – Siostro! Proszę! Muszę…
    Ręka w gumowej rękawiczce zamknęła jej usta. Pchnęła ją z powrotem na poduszkę z taką siłą, że Mary poczuła, że coś trzasnęło w jej szyi. Podniosła się, chcąc odepchnąć rękę, ale nie dała rady. Ręka mocno przyciśnięta do jej ust tłamsiła jej krzyk. Mary szarpnęła się. Poczuła, że wyrwała z ramienia igłę kroplówki, rurka doprowadzająca roztwory fizjologiczne również się rozłączyła. Dłoń w dalszym ciągu zakrywała jej usta. Teraz Mary czuła ciepło wstrzykniętego płynu rozprzestrzeniające się po całej klatce piersiowej i zmierzające do mózgu. Próbowała poruszyć nogami, ale nie mogła.
    Nagle stwierdziła, że już jej na niczym nie zależy.
    Ręka w gumowej rękawiczce odsunęła się od jej twarzy.
    Mary biegła. Znowu była małą dziewczynką. Miała długie brązowe włosy fruwające na wietrze. Pod bosymi stopami czuła nagrzany słońcem piasek, w powietrzu unosił się zapach róż i morza. Furtka otworzyła się przed nią szeroko.
    Dzwonek telefonu wyrwał Abby ze spokojnego i bezpiecznego snu. Obudziła się i poczuła obejmujące ją w pasie ramię Marka. Łóżko było bardzo wąskie, ale jakoś zasnęli tu razem. Delikatnie wydostała się z objęć i sięgnęła po słuchawkę telefonu.
    – DiMatteo.
    – Doktor Di, mówi Charlotte z czwórki. Właśnie zmarła pani Allen. Wszyscy lekarze są w tej chwili zajęci. Mogłaby pani zejść do nas i podpisać kartę zgonu?
    – Zaraz tam będę. – Abby odłożyła słuchawkę i jeszcze na moment położyła się na łóżku, chcąc powoli dobudzić się. Pani Allen zmarła. Nastąpiło to szybciej, niż się należało spodziewać. W pewnym sensie to dobrze, że męki tej kobiety wreszcie dobiegły końca. Jednocześnie Abby miała poczucie winy, że w ogóle dopuszcza do siebie takie myśli. O trzeciej nad ranem śmierć pacjenta wydaje się mniejszą tragedią, a większym kłopotem. Kolejnym powodem, dla którego należy przerwać sen.
    Abby wreszcie usiadła na brzegu łóżka i włożyła buty. Mark lekko chrapał, obojętny na wszystkie dzwoniące telefony. Z uśmiechem pochyliła się i pocałowała go.
    – Tak – szepnęła prosto w jego ucho, po czym wyszła z pokoju. Charlotte czekała na nią na czwartym oddziale przy pokoju pielęgniarek.
    Razem poszły do pokoju Mary Allen, znajdującego się w końcu korytarza.
    – Znalazłyśmy ją tak podczas obchodu o drugiej nad ranem. Wcześniej, kiedy zaglądałam do niej o północy, spała. Musiało się to zdarzyć trochę później. Przynajmniej odeszła spokojnie.
    – Czy zawiadomiono już rodzinę?
    – Zadzwoniłam do jej siostrzenicy. Mówiłam jej, że nie musi przyjeżdżać, ale ona nalegała. Jest już w drodze. Posprzątałyśmy trochę przed jej wizytą.
    – Posprzątałyście?
    – Mary wyrwała sobie kroplówkę, na podłodze było trochę krwi i płynów fizjologicznych. – Charlotte otworzyła drzwi sali i obie weszły do środka.
    W świetle lampy stojącej przy łóżku Mary Allen leżała nieruchomo, jakby pogrążona była we śnie. Ramiona miała wyciągnięte wzdłuż tułowia, koc równo przykrywał jej pierś. Ona jednak nie spała i to było widać. Powieki miała na wpół otwarte. Mały zwinięty ręczniczek włożono jej pod brodę, żeby nie opadała jej szczęka.
    Stwierdzenie zgonu nie zabrało wiele czasu. Abby przyłożyła palce do tętnicy szyjnej. Brak pulsu. Podciągnęła szpitalną koszulę i na chwilę przyłożyła stetoskop do piersi zmarłej. Słuchała przez kilka sekund. Brak oddechu i czynności serca. Zaświeciła latareczką w oczy. Źrenice ustawione centralnie, nieruchome. Potwierdzenie zgonu było jedynie formalnością. Pielęgniarki już wcześniej rozpoznały oczywiste oznaki śmierci; rola Abby polegała jedynie na dokonaniu zapisu w karcie. Był to jeden z obowiązków, których nigdy nie omawiano w trakcie nauki na studiach medycznych. Świeżo upieczeni lekarze poproszeni pierwszy raz o stwierdzenie zgonu zwykle nie wiedzieli, co mają zrobić. Niektórzy wygłaszali jakieś mowy nad zmarłym albo cytowali Biblię. Takie zachowania były przyczyną powstawania wielu anegdot i historyjek z serii o lekarzach.
    Śmierć w szpitalu nie jest okazją do przemówień, trzeba tylko podpisać rozmaite dokumenty. Abby wzięła kartę Mary Allen i zakończyła tę część zadania. Napisała: „Brak samoczynnego oddechu i pulsu. Osłuchiwanie nie wykazało akcji serca. Źrenice nieruchome, w pozycji centralnej. Zgon pacjenta stwierdzono o godzinie 03:05”. – Zamknęła kartę i odwróciła się, żeby wyjść.
    Brenda Hainey stała w drzwiach.
    – Przykro mi, panno Hainey – powiedziała Abby. – Pani ciotka odeszła we śnie.
    – O której to się stało?
    – Trochę po północy. Jestem pewna, że odeszła spokojnie.
    – Czy ktoś był przy niej, kiedy to nastąpiło?
    – Pielęgniarki dyżurowały na oddziale.
    – Ale tutaj nie było nikogo. To znaczy na tej sali.
    Abby zawahała się. Zdecydowała, że mówienie prawdy jest zawsze najlepszym wyjściem.
    – Nie. Była sama. Jestem pewna, że to się stało, kiedy spała. Odeszła spokojnie. – Abby odsunęła się od łóżka. – Może pani przy niej zostać przez chwilę, jeżeli pani chce. Poproszę pielęgniarki, żeby dały pani trochę czasu. – Ruszyła w kierunku drzwi.
    – Dlaczego nic nie zostało zrobione, żeby ją uratować? Abby odwróciła się i spojrzała na Brendę.
    – Nic nie można było zrobić.
    – Można przecież przywrócić pracę serca, prawda? Sprawić, żeby znowu zaczęło bić?
    – Tylko w pewnych okolicznościach.
    – Czy próbowaliście tego?
    – Nie.
    – Dlaczego nie? Ponieważ była za stara, żeby ją ratować?
    – Wiek nie ma tu nic do rzeczy. Ona była w ostatnim stadium raka.
    – Przecież do szpitala przyjęto ją zaledwie dwa tygodnie temu. Tak mi powiedziała.
    – Była już wtedy bardzo chora.
    – Sądzę, że wy tutaj tylko zaszkodziliście jej.
    Abby czuła, że żołądek podjeżdża jej do gardła. Była zmęczona, chciała wrócić do łóżka, a ta kobieta nie dawała jej spokoju. Trzeba było to jakoś znieść. Musiała zachować spokój.
    – Nie mogliśmy nic już dla niej zrobić – powtórzyła Abby.
    – Dlaczego przynajmniej nie spróbowano pobudzić jej serca elektrowstrząsami?
    – Została zapisana jako pacjentka, której nie należy poddawać reanimacji. U takich pacjentów nie stosuje się elektrowstrząsów. Nie podłączyliśmy jej do respiratora na jej własną prośbę. Uszanowaliśmy jej wolę. Pani również powinna to zrobić, panno Hainey. – Po tych słowach Abby szybko wyszła, zanim jeszcze zdążyła powiedzieć coś, czego mogła później żałować.
    Mark ciągle jeszcze spał tak, jak go zostawiła. Wgramoliła się na łóżko, ułożyła obok niego, starając się schować w to bezpieczne, ciepłe miejsce u boku najdroższej osoby. Ale nie mogła zapomnieć o Mary Allen, o ręczniku wepchniętym pod opadającą brodę, o powiekach przesłaniających szklistą rogówkę oczu, o jej ciele w pierwszej fazie po śmierci. Uświadomiła sobie, że prawie nic nie wiedziała o życiu Mary Allen i co myślała, kogo kochała. Abby była jej lekarzem, a wszystko, co o niej wiedziała to tylko, w jaki sposób pacjentka zmarła. Zmarła spokojnie w szpitalnym łóżku. Ale niezupełnie tak. Przecież jakiś czas przed śmiercią Mary Allen wyrwała sobie kroplówkę. Pielęgniarki znalazły krew i płyny ustrojowe na podłodze. Czy Mary coś obudziło? Czy była czymś zaniepokojona? Dlaczego wyciągnęła igłę kroplówki? Tego Abby nigdy nie będzie miała możliwości dowiedzieć się.
    Mark westchnął i przysunął się bliżej niej. Wzięła jego rękę i przycisnęła do swojego serca. Tak. Mimo tych smutnych spraw w życiu zawodowym uśmiechnęła się. To był początek ich nowego życia. Jej i Marka. Życie Mary Allen dobiegło końca, a ich dopiero się zaczynało. Śmierć każdego pacjenta jest rzeczą smutną, ale szpital to miejsce, gdzie jedno życie się kończy, a inne zaczyna.
    Dochodziła dziesiąta rano, kiedy taksówkarz wysadził Brendę Hainey przed jej domem w Chelsea. Jeszcze nie jadła śniadania. Od tamtego telefonu ze szpitala nie zmrużyła nawet oka. Nie czuła jednak ani głodu, ani zmęczenia. Była niezwykle spokojna.
    Modliła się przy łóżku swojej ciotki do piątej nad ranem, kiedy to pielęgniarki przyszły zabrać ciało do kostnicy. Wyszła ze szpitala z zamiarem udania się prosto do domu, ale jadąc taksówką, przez cały czas czuła się tak, jakby czegoś nie dokończyła. Miało to związek z duszą ciotki Mary i jej obecną podróżą po wszechświecie. Jeżeli oczywiście w ogóle dokądś leciała. Może po prostu utknęła gdzieś, tak jak winda między piętrami. Brenda nie była pewna, czy dusza ciotki leciała w dół czy w górę i to właśnie ją gnębiło. A sama ciotka Mary nie ułatwiała jej zadania. Nie przyłączyła się do jej modlitw, nie prosiła Boga o przebaczenie, nawet nie spojrzała na Biblię, którą Brenda zostawiła przy jej łóżku. Ciotka Mary była zbyt obojętna – myślała Brenda. W sytuacji ostatecznej człowiek nie jest przecież obojętny.
    Brenda już wcześniej widziała u innych krewnych i przyjaciołach, przy śmierci których była obecna, jak w miarę zbliżania się końca, stawali się spokojni. Ona była jedyną osobą, która otwarcie mówiła o zbawieniu duszy, jedyną, którą obchodziło, w jakim kierunku ich dusza uleci. To dobrze, że się przejmowała. Brała to sobie do serca tak bardzo, że zawsze starała się wiedzieć na bieżąco, kto w rodzinie był poważnie chory. Nieważne, w jakim odległym regionie kraju mieszkali, jechała do nich i zostawała aż do końca. Stało się to jej powołaniem. Właśnie dlatego niektórzy nazywali ją rodzinną świętą. Była zbyt skromna, żeby zgodzić się z takim określeniem. Nie, nie. Ona po prostu głosiła słowo Boże, tak jak każdy wierny powinien to robić.
    W przypadku ciotki Mary nie udało jej się. Śmierć przyszła za wcześnie. Zanim ciotka zdążyła w pełni przyjąć Boga i otworzyć przed Nim serce. Właśnie dlatego około piątej czterdzieści pięć, siedząc w taksówce odjeżdżającej spod szpitala Bayside, Brendę ogarnęło poczucie klęski. Jej ciotka nie żyła. Teraz już nie można było zbawić jej duszy. Brenda nie wykazała wytrwałości. Nie potrafiła ciotki przekonać. Gdyby ciotka Mary żyła o jeden dzień dłużej, Brenda miałaby jakąś szansę.
    Taksówka minęła kościół. Był to kościół innego wyznania, ale kościół, to kościół.
    – Proszę się zatrzymać – nakazała taksówkarzowi. – Chcę tutaj wysiąść.
    Tak więc o szóstej nad ranem Brenda trafiła do kościoła świętego Andrzeja. Dwie i pół godziny siedziała tam z pochyloną głową, bezgłośnie poruszając ustami. Modliła się za ciotkę Mary, modliła się o to, by grzechy jej, wszystkie jakie popełniła, zostały jej odpuszczone. Prosiła, żeby dusza ciotki nie trwała przez wieki między piętrami, ale żeby winda jej duszy zaczęła jechać w górę. Kiedy Brenda wreszcie podniosła głowę, była już ósma trzydzieści. Kościół wciąż był pusty. Światło poranka wpadało do wnętrza przez niebieskie i złote witraże w oknach. Kiedy spojrzała na ołtarz, zobaczyła światło otaczające głowę Chrystusa. Zdawała sobie sprawę, że był to blask słońca, ale uznała ten moment za znak z nieba, że modlitwy jej zostały wysłuchane i ciotka Mary była zbawiona.
    Brenda wstała z ławki. Teraz poczuła głód. Była bardzo zadowolona z siebie. Kolejna dusza zwróciła się ku światłu, a wszystko to dzięki jej wysiłkom. Jakie szczęście, że Bóg zechciał jej wysłuchać! Wyszła z kościoła, czując się cudownie lekko, jakby jej stopy ledwo dotykały ziemi. Znowu wsiadła do taksówki akurat stojącej przy krawężniku. Jakby czekała specjalnie na nią. To był kolejny znak.
    Podczas drogi do domu czuła się jak w transie. Wchodząc po schodach, myślała o śniadaniu i o zasłużonej drzemce. Nawet słudzy Pana potrzebowali odpoczynku. Otworzyła drzwi.
    Na podłodze leżała rozsypana poczta, wsunięta przez szparę. Rachunki, biuletyny kościelne i prośby o dary. Na świecie było tylu potrzebujących! Brenda zebrała koperty i zaczęła je przeglądać. Na samym wierzchu była koperta z jej nazwiskiem. Nic więcej na niej nie było, tylko jej nazwisko. Żadnego adresu zwrotnego. Złamała pieczęć i rozłożyła papier. Na kartce wydrukowano tylko jedno zdanie:
    „Pani ciotka nie zmarła śmiercią naturalną”.
    Pod spodem widniał podpis: „Przyjaciel”.
    Plik kopert wysunął się jej z dłoni, rachunki i biuletyny rozsypały się po kuchennej podłodze. Opadła na krzesło. Już nie była głodna ani spokojna.
    Za oknem usłyszała krakanie. Spojrzała w stronę, skąd dobiegał głos i zobaczyła kruka siedzącego na gałęzi pobliskiego drzewa. Jego żółte oko patrzyło prosto na nią.
    To był jeszcze jeden znak.

Rozdział trzynasty

    Frank Zwick stał przy stole, na którym leżał pacjent. Podniósł głowę i spojrzał na Abby.
    – Chyba nadszedł czas na gratulacje.
    Abby z rękami ociekającymi wodą po obowiązkowym dziesięciominutowym myciu właśnie weszła na salę operacyjną. Dwie pielęgniarki i Zwick uśmiechali się do niej.
    – Nigdy nie myślałam, że to doktora Marka kiedyś dopadnie. Nawet za sto lat – powiedziała jedna z pielęgniarek, podając Abby ręcznik. – To dowodzi, że kawalerstwo jest uleczalne. Kiedy się pani oświadczył?
    Abby wsunęła ręce w fartuch i naciągnęła rękawiczki.
    – Dwa dni temu.
    – I trzymała to pani w tajemnicy przez całe dwa dni? Abby zaśmiała się.
    – Chciałam się upewnić, że nie zmieni zdania. I nie zmienił. Wiemy na pewno, że chcemy być razem teraz bardziej niż kiedykolwiek przedtem. – Ciągle uśmiechając się, podeszła do stołu. Pacjent już był uśpiony. Jego odsłonięta klatka piersiowa miała żółtobrązowy kolor od betadyny, którą pomalowano skórę. Miała to być prosta resekcja fragmentu płuca z guzkiem. Abby sprawnie wykonywała wszystkie czynności przedoperacyjne ze swobodą świadczącą o tym, że robiła to już wiele razy. Rozłożyła sterylne pokrowce. Zacisnęła uchwyty. Rozłożyła niebieskie prześcieradła i zamocowała jeszcze kilka uchwytów.
    – To kiedy wypada ten wielki dzień? – zapytał Zwick.
    – Jeszcze dokładnie nie ustaliliśmy. – A przecież teraz ona i Mark rozmawiali ze sobą tylko o tym. Jak huczne ma być wesele? Kogo zaprosić? W pomieszczeniu czy na wolnym powietrzu? Na pewno o jednym już zadecydowali. Miesiąc miodowy chcieli spędzić na plaży. Jakiejkolwiek, byleby w pobliżu były palmy. Czuła, że uśmiecha się na samą myśl o ciepłym piasku i niebieskiej wodzie. I o Marku.
    – Mark pewnie myśli o jachcie – powiedział Zwick. – Może będzie chciał wziąć ślub na łodzi.
    – Żadnych łodzi.
    – O, o… To brzmi bardzo zdecydowanie.
    Skończyła przykrywać pacjenta i spojrzała na Marka, który właśnie wchodził na salę. Włożył rękawiczki, świeży fartuch i zajął miejsce przy stole operacyjnym, naprzeciwko niej. Uśmiechnęli się do siebie. Abby wzięła skalpel. Rozległ się dźwięk interkomu. Jakiś głos zapytał.
    – Czy jest tam doktor DiMatteo?
    – Tak – odpowiedziała pielęgniarka.
    – Proszę jej powiedzieć, żeby zdjęła fartuch i wyszła z sali.
    – Ale oni właśnie mają otwierać pacjenta. Czy to nie może zaczekać? Po krótkiej przerwie głos znowu się odezwał:
    – Pan Parr zadecydował, że doktor DiMatteo ma wyjść z sali.
    – Proszę mu powiedzieć, że operujemy! – powiedział Mark.
    – On o tym wie. Doktor DiMatteo jest potrzebna tutaj – powtórzył głos z interkomu. – Teraz.
    Mark spojrzał na Abby.
    – Idź. Poproszę, żeby przysłali jakiegoś stażystę.
    Abby odeszła od stołu i nerwowo zaczęła zdejmować fartuch. Coś było nie tak. Parr nie wywołałby jej z operacji, gdyby nie chodziło o jakąś poważną sprawę. Gdy wychodziła z sali operacyjnej, serce waliło jej jak oszalałe.
    Jeremiah Parr stał przy biurku na korytarzu. Razem z nim czekało dwóch strażników z ochrony szpitala i przełożona pielęgniarek. Wszyscy byli bardzo poważni.
    – Doktor DiMatteo – zaczął Parr – prosimy, żeby poszła pani z nami. Abby spojrzała na strażników. Stanęli po obu jej stronach. Była tu obecna również przełożona. Przesunęła się krok w tył.
    – O co chodzi? – spytała Abby. – Dokąd idziemy?
    – Do pani szafki.
    – Nie rozumiem.
    – To rutynowa kontrola, pani doktor.
    Mając dwóch strażników po bokach, Abby nie miała nic do powiedzenia, musiała posłusznie pójść za Parrem do damskiej szatni. Przełożona pielęgniarek weszła do środka pierwsza, żeby sprawdzić, czy w pomieszczeniu nie ma nikogo z personelu. Potem skinęła na Parra, dając znak, że mogą wchodzić.
    – Czy zajmuje pani szafkę z numerem siedemdziesiąt dwa? – spytał Parr.
    – Tak.
    – Proszę ją otworzyć.
    Abby sięgnęła do zamka z kombinacją cyfrową. Przekręciła pierwszą tarczę, a potem odwróciła się do Parra.
    – Najpierw chciałabym wiedzieć, dlaczego?
    – To zwykła kontrola.
    – Wydaje mi się, że nie jestem uczennicą w szkole średniej, której sprawdza się szafki. Czego szukacie?
    – Proszę po prostu otworzyć szafkę.
    Abby spojrzała na strażników, potem na przełożoną pielęgniarek. Patrzyli na nią z rosnącą podejrzliwością. Z nimi nie ma co walczyć – pomyślała. Jeżeli odmówię, pomyślą, że coś tam ukrywam. Lepiej chyba ich posłucham, to jedyne wyjście w tej wariackiej sytuacji.
    Jeszcze raz sięgnęła do zamka i wybrała odpowiednie numery.
    Parr podszedł bliżej. Strażnicy również. Stanęli tuż za nią, kiedy otwierała drzwiczki szafki.
    Wewnątrz było jej zwykłe ubranie, stetoskop, torebka, kosmetyczka w kwiaty z rzeczami, które przydawały się, kiedy miała nocne dyżury i długi biały fartuch, który wkładała na obchody. Chcieli, żeby z nimi współpracowała, proszę bardzo. Otworzyła suwak kosmetyczki w kwiaty i pokazała wszystkim jej zawartość. To było jak szkolna demonstracja intymnych przyborów toaletowych. Szczoteczka do zębów, tampony. Jeden ze strażników zarumienił się. Zapięła kosmetyczkę i otworzyła torebkę. Tutaj też żadnych niespodzianek. Portfel, książeczka czekowa, kluczyki do samochodu, jeszcze kilka tamponów. Strażnicy czuli się niezręcznie i trochę głupio. Abby zaczynało to bawić.
    Włożyła torebkę z powrotem do szafki i zdjęła biały fartuch z wieszaka. W momencie, kiedy to robiła, poczuła, że jest cięższy. Sięgnęła do kieszeni i poczuła jakiś cylindryczny kształt o gładkiej powierzchni. Szklana fiolka. Wyciągnęła ją i spojrzała na naklejkę: „Morfina”. Fiolka była prawie pusta.
    – Doktor DiMatteo – powiedział Parr – proszę mi to oddać. Spojrzała na niego zdumiona.
    – Nie mam pojęcia, skąd się to tutaj wzięło.
    – Proszę dać mi tę fiolkę.
    Była zbyt zdziwiona i machinalnie po prostu podała mu ją.
    – Nie wiem, w jaki sposób się tutaj znalazła – powiedziała. – Nigdy wcześniej jej nie widziałam.
    Parr wręczył fiolkę przełożonej. Potem odwrócił się do strażników.
    – Proszę odeskortować doktor DiMatteo do mego biura.
    – To jakaś kompletna bzdura – powiedział Mark. – Ktoś ją wrobił i wszyscy dokładnie zdają sobie z tego sprawę.
    – Nic mi o tym nie wiadomo – stwierdził Parr.
    – Przecież to dalszy ciąg tych samych prześladowań! Pozwy do sądu, krwawe wnętrzności w jej samochodzie, a teraz to.
    – To jest zupełnie co innego, doktorze Hodell. Tu chodzi o śmierć pacjenta. – Parr spojrzał na Abby. – Doktor DiMatteo, dlaczego nie powie pani prawdy i nie ułatwi nam wyjaśnienia tej sprawy?
    Chciał, żeby się do wszystkiego przyznała. Żeby po prostu przyznała się do winy. Abby rozejrzała się po siedzących wokół stołu. Parr, Susan Casado, przełożona pielęgniarek. Nie mogła się tylko spojrzeć na Marka. Bała się, że może zobaczyć w jego oczach choćby cień wątpliwości.
    – Już powiedziałam, że nic o tym nie wiem. Nie mam pojęcia, jak ta morfina znalazła się w mojej szafce. Nie wiem, jak zmarła Mary Allen.
    – Pani podpisała jej akt zgonu – powiedział Parr. – Dwa dni temu.
    – To pielęgniarki ją znalazły. Już wtedy nie żyła.
    – Czy pani była wtedy na dyżurze?
    – Tak.
    – Przez całą noc była pani w szpitalu.
    – Oczywiście. Przecież na tym właśnie polega dyżur.
    – Tak więc była pani tutaj w noc, kiedy Mary Allen zmarła na skutek przedawkowania morfiny. A dziś znaleźliśmy to w pani szafce. – Postawił fiolkę na stole, na środku mahoniowego blatu. – Wydawanie tego objęte jest kontrolą. Sam fakt, że fiolka znalazła się w pani posiadaniu, jest już wystarczająco podejrzany.
    Abby patrzyła z niedowierzaniem na Parra.
    – Powiedział pan przed chwilą, że Mary Allen zmarła wskutek przedawkowania morfiny. Skąd o tym wiadomo?
    – Zrobiono pośmiertne badanie poziomu leków. Był dużo ponad normę.
    – Podawano jej dawkę znieczulającą w celu uśmierzenia bólu.
    – Mam tutaj raport. Dostarczono go dziś rano. Cztery dziesiąte miligrama na litr. Poziom dwóch dziesiątych uważa się za śmiertelny.
    – Czy mogę na to spojrzeć? – spytał Mark.
    – Oczywiście.
    Mark szybko przejrzał wyniki z laboratorium.
    – Po co ktokolwiek prosił o zrobienie badania poziomu morfiny? Przecież pacjentka była nieuleczalnie chora na raka.
    – Takie badanie zostało zlecone. Tyle powinniście wiedzieć.
    – Chciałbym wiedzieć o wiele więcej.
    Parr spojrzał na Susan Casado, która powiedziała:
    – Był powód, który kazał nam podejrzewać, że nie była to naturalna śmierć.
    – Jaki powód?
    – To nie jest tematem tej rozmowy.
    – Jaki powód? – powiedział twardo Mark. Susan gwałtownie poprawiła się na krześle.
    – Jedna z krewnych pani Allen poprosiła, żebyśmy wszystko sprawdzili. Otrzymała jakiś list sugerujący, że śmierć pani Allen nastąpiła w podejrzanych okolicznościach. Powiadomiliśmy oczywiście doktora Wettiga i on zarządził sekcję zwłok.
    Mark podał Abby kartkę z wynikami badań laboratoryjnych. W rubryce „lekarz zlecający” rzeczywiście był podpis generała. Zarządził ilościowe badanie poziomu leków osiem godzin po śmierci Mary Allen.
    – Nie miałam z tym nic wspólnego – powiedziała Abby. – Nie wiem, jak dostała taką dawkę morfiny. Może laboratorium popełniło błąd, a może to pielęgniarka się pomyliła.
    – Mogę ręczyć za mój personel – odezwała się przełożona. – Ściśle przestrzegamy zaleceń przy podawaniu narkotyków i podlegamy dokładnej wewnętrznej kontroli w tym zakresie. Wszystkim o tym wiadomo. Nie może być mowy o jakimkolwiek błędzie pielęgniarki.
    – W takim razie z tego, co tu mówicie, wynika, że pacjentce celowo podano zbyt dużą dawkę – stwierdził Mark.
    Po długiej chwili ciszy Parr powiedział:
    – Tak.
    – To śmieszne! Ja byłem tej nocy z Abby w dyżurce!
    – Przez całą noc? – spytała Susan.
    – Tak. To były jej urodziny i my… – odchrząknął i spojrzał na Abby. – Świętowaliśmy – zakończył Mark.
    – Był pan z nią przez cały czas?:- chciał wiedzieć Parr.
    Mark zawahał się. On nie jest tego pewien – pomyślała Abby. Przecież spał wtedy, kiedy zadzwonił telefon. Nawet się nie obudził, kiedy o trzeciej nad ranem wyszła stwierdzić zgon pani Allen, ani wtedy, kiedy wyszła po raz drugi około czwartej, żeby podłączyć kroplówkę jednemu z pacjentów. Miał zamiar dla niej skłamać, ale ona zdawała sobie sprawę, że to nie mogło się powieść. Mark nie miał pojęcia, co robiła tamtej nocy. Parr za to dowiedział się już wszystkiego od pielęgniarek. Poza tym były jeszcze wszystkie zapiski i zalecenia, które wydała tamtej nocy, przy każdym z nich podana była godzina.
    – Mark był ze mną w dyżurce – wyjaśniła. – Ale spał prawie przez cały czas. – Spojrzała na niego. Muszą trzymać się prawdy. Tylko to może mnie uratować.
    – A pani, doktor DiMatteo? – spytał Parr. – Czy pani również przez cały czas była w dyżurce?
    – Kilkakrotnie wzywano mnie na różne oddziały. Pan zresztą już o tym wie, prawda?
    Parr skinął głową.
    – Skoro dla was jest oczywiste, że zrobiła to Abby – wtrącił się Mark. – To może powiecie mi, dlaczego miałaby to zrobić? Dlaczego zabiłaby własną pacjentkę?
    – Nie jest to tajemnicą, że doktor DiMatteo popiera eutanazję – stwierdziła Susan Casado.
    Abby spojrzała na nią zaskoczona.
    – Co takiego?
    – Rozmawialiśmy z pielęgniarkami. Raz słyszano, jak doktor DiMatteo powiedziała – Susan przerzuciła kilka stron służbowego notatnika. – Cytuję, jeżeli morfina ma jej to ułatwić, właśnie to powinno się jej podawać. Nawet jeżeli przez to koniec nadejdzie trochę wcześniej”. Koniec cytatu. – Susan spojrzała na Abby. – Powiedziała to pani, prawda?
    – To nie ma nic wspólnego z eutanazją! Mówiłam o kontrolowanej dawce morfiny w zależności od bólu! O odejmowaniu pacjentce cierpienia.
    – A więc wypowiedziała pani takie słowa?
    – Może i tak! Nie pamiętam.
    – Potem była ta historia z siostrzenicą pani Allen, Brendą Hainey. Wiele pielęgniarek było świadkami zajścia, podobnie jak obecna tu pani Speer. – Susan skinęła głową w kierunku przełożonej, po czym znowu zajrzała do notesu: – To była kłótnia. Brenda Hainey uważała, że jej ciotka dostaje za dużo morfiny. Doktor DiMatteo nie zgodziła się z tym. Doszło nawet do tego, że nawyzywała gościa.
    Temu Abby nie mogła zaprzeczyć. Rzeczywiście doszło do spięcia między nią i Brendą. Rzeczywiście użyła słów, jakich nie powinna była użyć. Teraz miała wrażenie, że wszystko się na nią wali i obraca przeciwko niej. Zaczęła mieć trudności z oddychaniem. Z przerażenia nie mogła się poruszyć.
    – Ona twierdzi, że nic o tym nie wie – powiedział Parr.
    – Nie dziwi mnie to – odparł Wettig. – Rzeczywiście nie ma pani o tym pojęcia, prawda doktor DiMatteo?
    Abby spojrzała w oczy generała. Nie łatwo było patrzeć w te zimne niebieskie oczy. Było w nich zbyt wiele siły, od której zależała jej przyszłość. Teraz jednak patrzyła prosto, bo nie miała nic do ukrycia.
    – Nie zabiłam mojej pacjentki – powiedziała. – Przysięgam.
    – Domyślałem się, że pani to powie. – Wettig sięgnął do kieszeni swego laboratoryjnego fartucha i wyciągnął stamtąd kłódkę z zamkiem cyfrowym. Położył ją na stole z głośnym stukiem.
    – Co to jest? – spytał Parr.
    – To zamknięcie od szafki doktor DiMatteo. W ciągu ostatniej pół godziny stałem się czymś w rodzaju eksperta w dziedzinie zamków z kombinacjami cyfrowymi. Wezwałem ślusarza. Powiedział, że to model sprężynowy, bardzo łatwo można sobie z nim poradzić. Wystarczy jedno mocniejsze szarpnięcie i proszę bardzo. Poza tym z tyłu jest kod. Jakikolwiek ślusarz może użyć tego kodu w celu otrzymania kombinacji.
    Parr spojrzał na zamknięcie, a potem wzruszył lekceważąco ramionami.
    – To niczego nie dowodzi. W dalszym ciągu mamy nieżywą pacjentkę!
    – I to – wskazał fiolkę po morfinie.
    – Co się z wami dzieje? – powiedział Mark. – Czy naprawdę nie widzicie, co tu jest grane? Anonimowy list. Morfina schowana w jej szafce. Ktoś próbuje ją wrobić, to jasne.
    – W jakim celu? – spytała Susan.
    – Żeby ją skompromitować. Żeby została zwolniona z pracy. Parr parsknął.
    – Sugeruje pan, że ktoś celowo zamordował pacjentkę, żeby zrujnować karierę doktor DiMatteo?
    Mark chciał coś powiedzieć, ale powstrzymał się. To była absurdalna teoria, wszyscy zdawali sobie z tego sprawę.
    – Musi pan przyznać, doktorze Hodell, że w tym przypadku teoria, że wszystko zostało ukartowane rozmyślnie to zbyt absurdalne wnioski – stwierdziła Susan.
    – Nie tak absurdalne, jak to, co mi się przytrafiło – powiedziała Abby. – Pomyślcie tylko o tym, co Wiktor Voss zrobił dotychczas. Musi być szalony. Napadł na mnie na oddziale chirurgii. Podrzucił wnętrzności do mego samochodu, tylko ktoś chory psychicznie mógłby wymyślić coś podobnego. Później otrzymałam dwa pozwy. A to dopiero początek.
    Obecni na sali milczeli przez chwilę, Susan spojrzała na Parra.
    – Czy ona jeszcze nie wie?
    – Najwidoczniej nie.
    – Nie wie czego? – spytała Abby.
    – Zadzwoniono do nas z firmy Hawkes, Craig i Sussman tuż po lunchu – powiedziała Susan. – Pozwy przeciwko pani zostały wycofane, obydwa.
    Abby gwałtownie opadła na oparcie krzesła.
    – Nie rozumiem – wyszeptała. – Co on wyprawia? Co ten przeklęty Voss zamierza?
    – Jeżeli Wiktor Voss rzeczywiście próbował panią zastraszyć, to najwyraźniej z tego zrezygnował. Obecna sprawa nie ma z nim nic wspólnego.
    – To jakie inne wytłumaczenie proponujecie – spytał Mark.
    – Proszę przyjrzeć się dowodom – Susan wskazała na fiolkę.
    – Nie ma świadków, nic nie łączy tej akurat fiolki ze śmiercią pacjentki.
    – Niemniej jednak sądzę, że nam wszystkim przychodzą do głowy te same wnioski.
    Cisza wydawała się nie do zniesienia. Abby widziała, że nikt na nią nie patrzy, nawet Mark.
    W końcu odezwał się Wettig.
    – Co pan proponuje, panie Parr? Chce pan zadzwonić na policję? Zamienić to zamieszanie w cyrk dla dziennikarzy?
    Parr zawahał się.
    – To byłoby chyba trochę przedwczesne…
    – Albo trzyma się pan wysuwanych oskarżeń, albo je pan wycofuje. Jakiekolwiek inne postępowanie byłoby nie w porządku wobec doktor DiMatteo.
    – Generale, lepiej chyba nie mieszać w to policji – powiedział Mark.
    – Jeżeli wy wszyscy chcecie uważać to za morderstwo, to policja powinna zostać powiadomiona – powiedział Wettig. – Możecie od razu zadzwonić po kilku reporterów, niech rzecznicy prasowi szpitala trochę popracują. Nie zaszkodzi im nieco emocji. Wszystko musi zostać przedstawione jasno i otwarcie. To jest najlepsza polityka. – Spojrzał prosto na Parra. – Oczywiście jeżeli zamierzacie nazywać to morderstwem. – Było to odważne postawienie sprawy. Wobec takich argumentów to Parr musiał się wycofać. Odchrząknął i zwrócił się do Susan. – Nie jesteśmy co do tego zupełnie pewni.
    – Lepiej, żebyście byli pewni czy jest to morderstwo, czy nie powiedział Wettig. – Musicie być, do cholery, tego pewni, zanim zadzwonicie po policję.
    – Ciągle jeszcze sprawa jest badana – stwierdziła Susan. – Musimy przesłuchać kilka innych pielęgniarek z oddziału. Upewnić się, że niczego nie przeoczyliśmy.
    – Zróbcie to – powiedział Wettig.
    Znowu zapadła cisza. Nikt nie patrzył na Abby. Tak jakby nagle stała się powietrzem. Wszyscy wydawali się lekko zdumieni, kiedy Abby odezwała się. Ledwie rozpoznawała własny głos, brzmiał obco, był cichy i spokojny.
    – Chciałabym już wrócić do moich pacjentów. Jeżeli mogę – powiedziała.
    Wettig przytaknął.
    – Proszę bardzo.
    – Chwila – wtrącił się Parr. – Ona nie może wrócić do swoich obowiązków.
    – Niczego pan nie udowodnił – powiedziała Abby, wstając z krzesła. – Generał ma rację. Albo wysuwa pan przeciwko mnie jakieś oskarżenia, albo z nich pan rezygnuje.
    – Mamy jeden zarzut, którego nie można zakwestionować – przerwała Susan. – Nielegalne posiadanie środków znajdujących się pod ścisłą kontrolą. Nie wiemy, skąd pani wzięła morfinę, ale sam fakt, że miała ją pani w szafce, jest wystarczająco poważnym zarzutem. – Spojrzała na Parra. – Nie mamy wyboru. Prawdopodobieństwo poniesienia odpowiedzialności jest bardzo wysokie. Jeżeli coś się stanie któremuś z pani pacjentów i ludzie dowiedzą się, że wiedzieliśmy o tej morfinie, będziemy skończeni. – Odwróciła się do Wettiga. – Podobnie jak reputacja programu stażu w Bayside, generale.
    Ostrzeżenie Susan odniosło zamierzony skutek. Odpowiedzialność była sprawą, która dotyczyła wszystkich. Wettig, podobnie jak wszyscy inni lekarze, nie cierpiał prawników i pozwów. Tym razem nie zamierzał się sprzeciwiać.
    – Co to znaczy? – spytała Abby. – Czy jestem zwolniona?
    Parr wstał z miejsca, oznaczało to, że spotkanie dobiegło końca, decyzja została podjęta.
    – Doktor DiMatteo, jest pani zawieszona w czynnościach lekarza do odwołania. Nie ma pani prawa wstępu na oddziały. Nie może pani również zbliżać się do pacjentów. Czy pani to rozumie?
    Rozumiała. Doskonale rozumiała.

Rozdział czternasty

    Jakowowi już od lat nie śniła się matka. Przez kilka ostatnich miesięcy bardzo rzadko o niej myślał. Dlatego był zdumiony, kiedy trzynastego dnia morskiej podróży obudził się z tak żywym wrażeniem jej bliskości, jakby dopiero co tu była. Ostatnim zapamiętanym obrazem blednącego snu był jej uśmiech. Kosmyk jasnych włosów wił się wzdłuż policzka, zielone oczy patrzyły przez niego na coś, co znajdowało się za nim, jakby był nierzeczywisty, bezcielesny. Od razu rozpoznał ją, wiedział że to na pewno jest matka. Przez całe lata bardzo starał się przypomnieć sobie jej twarz, ale zawsze pozostawała jak za mgłą. Jakow nie miał zdjęć ani żadnych pamiątek, ale w jakiś cudowny sposób nosił obraz jej twarzy w sobie, przechowywany jak ziarno swych myśli. Zeszłej nocy ziarno wreszcie zakiełkowało. Zobaczył ją, była bardzo piękna.
    Tego popołudnia powierzchnia morza stała się gładka jak lustro, a niebo pociemniało, przybierając taką samą szarą barwę, jak woda. Jakow stał na pokładzie i patrzył w dal. Nie potrafiłby powiedzieć, gdzie kończyło się morze, a zaczynało niebo. Byli w ogromnym szarym akwarium. Słyszał, jak kucharz mówił, że pogoda miała się wkrótce pogorszyć i że następnego dnia nikt nie będzie mógł utrzymać w żołądku więcej niż odrobinę chleba i zupy. Dziś jednak morze było bardzo spokojne, ciężkie powietrze miało posmak deszczu. Jakowowi w końcu udało się wyciągnąć Aleksieja z jego koi i zabrać na wyprawę po statku.
    Pierwszym miejscem, do którego Jakow zabrał przyjaciela, była maszynownia. Przez chwilę łazili po ciemnym pomieszczeniu, dopóki Aleksiej nie zaczął narzekać, że od zapachu paliwa robi mu się niedobrze. Aleksiej miał żołądek niemowlęcia, ciągle wymiotował. Jakow zabrał go na mostek, ale tego dnia kapitan był zbyt zajęty, żeby z nimi porozmawiać. Tak samo nawigator. Jakow nie mógł nawet pochwalić się swoją uprzywilejowaną pozycją stałego bywalca.
    Poszli razem do kuchni. Kucharz był w kiepskim humorze i nie zaproponował im nawet kawałka chleba. Musiał przygotowywać posiłek dla pasażerów z rufy, których nigdy jeszcze nie widział. Narzekał, że byli strasznie wymagający. Kosztowało go to zbyt wiele uwagi i energii. Przez cały czas mruczał pod nosem, stawiając na tacy dwa kieliszki i butelkę wina i umieszczając to wszystko w windzie. Przyciskał guzik i wysyłał na w górę, do prywatnych kwater. Potem odwrócił się do kuchenki, na której skwierczała patelnia i parowały potrawy w garnkach. Uniósł pokrywkę jednego z nich, skąd wydostał się smakowity zapach masła i cebuli. Potrawę zamieszał drewnianą łyżką.
    – Cebula musi dusić się powoli – powiedział. – Dzięki temu staje się słodziutka jak mleko. Żeby dobrze gotować trzeba mieć cierpliwość, ale kto w dzisiejszych czasach ma cierpliwość. Każdy chce mieć wszystko natychmiast. Najlepiej wsadzić jedzenie do kuchenki mikrofalowej. Równie dobrze można by jeść jakąś starą skórę. – Przykrył garnek z powrotem i podniósł pokrywkę patelni. Smażyło się na niej sześć maleńkich ptaków, każdy z nich nie większy niż drobna piąstka. – Jak kawałeczki nieba – powiedział.
    – To są najmniejsze kurczaki, jakie kiedykolwiek widziałem – zdziwił się Aleksiej.
    Kucharz zaśmiał się.
    – To przepiórki, głuptasie.
    – Dlaczego my nie jemy nigdy przepiórek?
    – Bo wy nie mieszkacie w kabinie na rufie. – Kucharz ułożył parujące mięso na tacy i przysypał je posiekaną pietruszką. Potem cofnął się o krok i podziwiał swoje dzieło. Miał czerwoną i spoconą twarz. – Na to nie powinni narzekać – powiedział i wsunął tacę do windy, która wróciła do kuchni już pusta.
    – Jestem głodny – powiedział Jakow.
    – Ty zawsze jesteś głodny. Idź ukrój sobie kromkę chleba. Jest trochę czerstwy, ale możesz zrobić sobie tost.
    Chłopcy zaczęli przetrząsać szuflady w poszukiwaniu noża do chleba. Kucharz mówił prawdę, bochenek był czerstwy. Jakow przytrzymał chleb kikutem lewego ramienia, odkroił dwie kromki i zabrał je do tostera.
    – Patrz, jak brudzisz moją podłogę! – jęknął kucharz. – Wszędzie okruchy. Pozbieraj to wszystko.
    – Ty je pozbieraj – powiedział Jakow do Aleksieja.
    – To ty je porozrzucałeś, nie ja.
    – Ja robię tosty.
    – Ale to nie ja nakruszyłem.
    – Dobra. W takim razie twój kawałek wyrzucę.
    – Nie kłóćcie się, macie tu posprzątać! – ryknął kucharz.
    Aleksiej natychmiast zaczął zbierać okruszki. Jakow wsunął pierwszą kromkę do tostera. Mała szara kulka nagle wypadła z jakiegoś otworu i zeskoczyła na podłogę.
    – Mysz! – krzyknął Aleksiej. – Tutaj jest mysz!
    Kulka czmychnęła spod stóp Aleksieja, popędziła w kierunku Jakowa, a potem skręciła do kucharza, który walnął w nią pokrywką od garnka. Mysz wylądowała na nodze Aleksieja i zaczęła się po nim wspinać. Chłopiec wrzasnął z przerażenia i mysz sama przestraszona zawróciła. Spadła na podłogę i zniknęła pod jedną z szafek.
    Na kuchni coś się zaczęło przypalać. Kucharz klnąc zeskrobywał przypaloną cebulę z dna garnka. Tak delikatnie zeszklił ją na maśle i wszystko na nic.
    – Jedna mysz w mojej kuchni! I wszystko zmarnowane. Muszę zaczynać od początku. Przeklęta mysz.
    – Była w tosterze – powiedział Jakow. Nagle, kiedy wyobraził sobie, że mysz siedziała tam w środku, poczuł, że robi mu się niedobrze.
    – Na pewno zostawiła swoje odchody – zauważył kucharz. – Przeklęta mysz.
    Jakow ostrożnie zajrzał do tostera. Myszy już tam nie było, zostało za to mnóstwo podejrzanych brązowych grudek.
    Przesunął toster w kierunku zlewu, żeby to z niego wysypać.
    – Zgłupiałeś czy co? Co ty robisz? – krzyknął kucharz.
    – Chcę wyczyścić toster.
    – Przecież w zlewie jest woda! Popatrz, toster jest ciągle włączony do kontaktu. Jeżeli teraz dotkniesz wody, to już po tobie. Czy nikt ci nigdy o tym nie mówił?
    – Wuj Misza nie miał tostera.
    – Tak jest nie tylko z tosterami. To samo dotyczy wszystkiego, co włącza się do prądu. Jesteś tak samo głupi, jak wszyscy pozostali. – Zamachał rękami, wyganiając ich z kuchni. – Idźcie, wynoście się stąd obaj. Same kłopoty z wami.
    – Ale ja jestem głodny – powiedział Jakow.
    – Zaczekasz na kolację, tak jak wszyscy pozostali. – Kucharz wrzucił świeży kawałek masła do rondla. Patrząc na Jakowa, warknął: – Idźcie już! – Chłopcy wyszli.
    Przez pewien czas bawili się na pokładzie, ale zrobiło się chłodno. Znowu spróbowali szczęścia na mostku, skąd również zostali wyrzuceni. Zaczęli się nudzić. W końcu dostali się do miejsca, w którym, jak mówił Jakow, nikomu nie mogli przeszkadzać i gdzie nikt nie przeszkodzi im. To była jego kryjówka, postanowił pokazać ją Aleksiejowi pod warunkiem, że ten nie będzie zachowywał się jak beksa. To miejsce odkrył trzeciego dnia podróży podczas wędrówek po statku, kiedy zwrócił uwagę na zamknięte drzwi w korytarzu maszynowni. Otworzył je i okazało się, że prowadzą do klatki schodowej. Była to jego czarowna kraina. Szyb wznosił się trzy poziomy w górę. Schody pięły się spiralą na drugi poziom, do stalowego podestu, który klekotał straszliwie, kiedy się po nim skakało. Niebieskie drzwi prowadzące w kierunku rufy były zawsze zamknięte. Jakow już nawet nie miał ochoty próbować, czy może tym razem ktoś nie zostawił je otwarte.
    Chłopcy wspięli się na najwyższy poziom. Tam, na dużej wysokości, łatwo było przestraszyć Aleksieja kilkoma podskokami.
    – Przestań! – krzyczał Aleksiej. – Przez ciebie to się rusza!
    – To przejażdżka po Cudownej Krainie. Nie podoba ci się?
    – Nie mam ochoty na takie przejażdżki!
    – Ty nigdy na nic nie masz ochoty. – Jakow nie przestawał podskakiwać, trzęsły się całe schodki. Aleksiej był o krok od histerii. Jedną ręką chwycił się poręczy, drugą przyciskał do siebie Szu-Szu.
    – Chcę już wracać na dół – jęczał.
    – No dobra.
    Schodzenie po schodach robiło wielki hałas, który Jakow uważał za wspaniały. Przez chwilę bawili się pod stopniami. Aleksiej znalazł kawałek starej liny i jeden jej koniec przywiązał do barierki. Huśtał się na niej jak małpka. Ale nie było to zbyt emocjonujące. Lina była za nisko nad podłogą.
    Jakow pokazał przyjacielowi pustą skrzynię, wciśniętą w kąt pod schodami, którą kiedyś znalazł. Wczołgali się obaj do środka i siedzieli przez jakiś czas wśród odgłosów pracy silników dochodzących z maszynowni. Mieli wrażenie, że tu jest bliżej morza, ciemnej, wielkiej kołyski, która kiwała kadłubem statku.
    – To jest moja kryjówka – powiedział Jakow. – Nie możesz nikomu jej zdradzić. Przyrzeknij, że nikomu nie powiesz.
    – Dlaczego miałbym komuś mówić? To ohydne miejsce. Zimno tu i mokro. I założę się, że gdzieś tam są myszy. Pewnie teraz leżymy w mysim gównie.
    – Tutaj nie ma żadnego mysiego gówna.
    – Skąd wiesz? Przecież nic nie widzisz.
    – Jak ci się nie podoba, to możesz się wynosić. No już. – Jakow kopnął kolegę, zamiatając przy okazji trochę wiórów. Głupi Aleksiej. Po co Jakow w ogóle go tutaj zabrał. Ktoś, kto wszędzie nosi ze sobą wypchanego psa, na pewno nie umie cieszyć się z przygód. – No idź sobie! Z tobą to żadna zabawa.
    – Nie wiem, którędy mam wrócić.
    – I sądzisz, że ci pokażę drogę?
    – Ty mnie tu przyprowadziłeś. Musisz mnie zaprowadzić z powrotem.
    – Wcale nie muszę.
    – Zaprowadź mnie, albo powiem wszystkim o twojej głupiej kryjówce. Obrzydliwej kryjówce, pełnej mysich kup. – Aleksiej wygramolił się ze skrzyni sypiąc trocinami w twarz Jakowa. – Lepiej zaprowadź mnie z powrotem, albo…
    – Zamknij się – powiedział Jakow. Chwycił Aleksieja za koszulę i pociągnął go z powrotem. Obaj chłopcy upadli w trociny.
    – Ty idioto! – krzyknął Aleksiej.
    – Posłuchaj, posłuchaj!
    – Co?
    Gdzieś ponad nimi najpierw skrzypnęły, a potem zatrzasnęły się drzwi. Czyjeś kroki zwielokrotnione echem zadudniły po metalowych stopniach.
    Jakow podczołgał się do otworu i wyjrzał na zewnątrz. Ktoś pukał do niebieskich drzwi. Chwilę później otworzono je. Jakow zdążył dostrzec jasne włosy kobiety, która natychmiast zniknęła w pomieszczeniu.
    Jakow wycofał się z powrotem do skrzyni.
    – To tylko Nadia.
    – Czy jeszcze jest tam?
    – Nie, weszła przez te niebieskie drzwi.
    – Co tam jest?
    – Nie wiem.
    – A mówiłeś, że jesteś wielkim badaczem.
    – Ty na pewno jesteś wielkim głupkiem. – Jakow jeszcze raz chciał kopnąć Aleksieja, ale udało mu się tylko wzbić w powietrze trochę trocin. – Tamte drzwi są zawsze zamknięte. Ktoś musi tam mieszkać.
    – Skąd wiesz?
    – Bo Nadia zapukała i ktoś wpuścił ją do środka.
    Aleksiej głębiej wcisnął się w skrzynię, zmienił zdanie, nie chciał teraz wychodzić stąd tak natychmiast.
    – To na pewno ci od przepiórek – szepnął.
    Jakow przypomniał sobie tacę z winem i dwoma kieliszkami, cebulę duszoną na maśle i sześć małych ptaszków polanych sosem. Jego żołądek dał znać o sobie.
    – Posłuchaj – powiedział. – Potrafię wydawać okropne dźwięki z brzucha. – Wciągnął, a potem szybko wypiął brzuch. Symfonia bulgotania i burczenia była rzeczywiście imponująca.
    Ale Aleksiej powiedział tylko:
    – To obrzydliwe.
    – Dla ciebie wszystko jest obrzydliwe. Co z tobą?
    – Nie lubię ohydnych rzeczy.
    – Kiedyś je lubiłeś.
    – Ale już nie lubię.
    – To pewnie przez Nadię. Przez nią zrobił się z ciebie straszny mięczak. Zakochałeś się w niej, czy co?
    – Nieprawda.
    – Tak, tak.
    – Wcale nie! – Aleksiej rzucił w Jakowa garść trocin, trafiając prosto w twarz. Obaj chłopcy rzucili się na siebie i zaczęli szamotać. Nie było tu zbyt wiele miejsca, więc nie mogli zrobić sobie krzywdy. Potem Aleksiejowi zapodział się Szu-Szu gdzieś w trocinach, więc zaczął grzebać dookoła, a Jakow był już znudzony tą całą sprzeczką.
    Przez chwilę chłopcy odpoczywali. Aleksiej znalazł Szu-Szu i mocno przytulał go do siebie, a Jakow próbował wydobyć ze swego żołądka jeszcze bardziej okropne dźwięki. Po chwili i to mu się znudziło. Leżeli więc tak zmęczeni i znudzeni, a miarowy dźwięk silników działał na nich usypiająco podobnie jak kołysanie morza.
    Nagle Aleksiej powiedział:
    – Nie jestem w niej zakochany.
    – A co mnie obchodzi.
    – Ale inni chłopcy ją lubią. Słyszałeś, jak o niej mówią? – Aleksiej przerwał na chwilę, a potem dodał. – Podoba mi się jej zapach. Kobiety pachną inaczej. Tak miękko.
    – Zapach nie może być miękki.
    – Może. Właśnie tak pachnie kobieta, czujesz ten zapach i wiesz, że gdybyś ją dotknął byłaby miękka. – Aleksiej pogłaskał Szu-Szu. Jakow słyszał, jak jego ręka drapie zniszczony materiał.
    – Moja mama tak pachniała – powiedział Aleksiej.
    Jakow przypomniał sobie swój sen. Mama, jej uśmiech, kosmyk jasnych włosów przy policzku. Tak, Aleksiej miał rację. We śnie jego matka rzeczywiście pachniała miękko.
    – Możesz mi nie wierzyć – tłumaczył się Aleksiej – ale ja pamiętam ciągle jeszcze niektóre rzeczy o niej.
    Jakow wyciągnął się, dotykając stopami ściany skrzyni. Czy ja urosłem? – zastanawiał się.
    – Czy ty nie myślisz o swojej matce? – zapytał Aleksiej.
    – Nie.
    – Pewnie i tak jej nie pamiętasz.
    – Pamiętam, że była piękna. Miała zielone oczy.
    – Skąd miałbyś to wiedzieć? Wujek Misza mówił, że byłeś jeszcze niemowlakiem, kiedy ona odeszła.
    – Miałem cztery lata. Nie byłem niemowlakiem.
    – Ja miałem sześć, kiedy odeszła moja mama i prawie nic nie pamiętam.
    – Ja pamiętam, że moja miała zielone oczy.
    – Może miała i co z tego?
    Odgłos zamykanych drzwi sprawił, że obaj umilkli. Jakow podsunął się do otworu skrzyni i spojrzał w górę. To znowu była Nadia. Właśnie wyszła niebieskimi drzwiami i schodziła po stopniach. Poszła w kierunku przedniego luku.
    – Nie lubię jej – powiedział Jakow.
    – A ja tak. Chciałbym żeby była moją mamą.
    – Ale ona nie lubi dzieci.
    – Wujkowi Miszy powiedziała, że poświęca nam swoje życie.
    – Wierzysz w to?
    – Dlaczego miałaby kłamać?
    Jakow starał się wymyślić jakąś odpowiedź, ale nic mu nie przychodziło do głowy. Zresztą nawet gdyby coś wymyślił i tak Aleksiej by mu nie uwierzył. Głupi Aleksiej. Wszyscy byli głupi. Nadia ogłupiła wszystkich jedenastu chłopców i każdy był w niej zakochany. Walczyli ze sobą o to, kto będzie siedział przy niej podczas kolacji. Gapili się na nią, przymilali się do niej jak szczeniaki! W nocy przed zaśnięciem rozmawiali tylko o Nadii. Co lubi, co zjadła na lunch, o wszystkim, co jej dotyczyło, ile mogła mieć lat, albo jaką bieliznę nosiła pod swoimi szarymi sukienkami. Zastanawiali się, czy Gregor, którego nie lubili, był jej kochankiem i jednogłośnie zdecydowali, że to niemożliwe. Starsi chłopcy wyjaśniali młodszym wszystkie szczegóły o anatomii kobiety, po co są tampony, jak i gdzie się je wkłada. Im więcej dowiadywali się o świecie dorosłych, tym bardziej rosło ich zainteresowanie i fascynacja Nadią.
    Jakow również był nią w pewien sposób zafascynowany, ale nie tak, żeby był w niej zakochany. On się jej bał. A wszystko przez badanie krwi.
    W czwartym dniu podróży, kiedy inni chłopcy albo wymiotowali, albo jęczeli na kojach, Gregor i Nadia chodzili z tacą, na której leżały igły i strzykawki. Poczujesz tylko małe ukłucie – mówili – pobierzemy trochę krwi, żeby potwierdzić, że jesteś zdrowy – podchodzili tak do każdego chłopca, a szklane probówki pobrzękiwały na tacy. Sama Nadia wyglądała kiepsko z widocznymi oznakami morskiej choroby. Krew pobierał Gregor. Najpierw pytał o imię, a potem zakładał na rękę plastikową opaskę z numerem. Następnie mocno zaciskał grubą gumę wokół przedramienia, żeby żyły stały się bardziej widoczne. Niektórzy chłopcy płakali, Nadia wtedy trzymała im ręce i pocieszała, podczas gdy Gregor szybko pobierał krew.
    Jakow był jedynym pacjentem, którego Nadia nie mogła uspokoić. Nawet starała się, ale nie potrafiła namówić go, żeby siedział spokojnie. Nie życzył sobie, żeby wkłuwano mu jakąś igłę w ramię i ze złością kopnął Gregora. Wtedy Nadia pokazała, co potrafi. Już nie była miłą kobietą. Jedyną rękę Jakowa przycisnęła do łóżka i żelaznym uściskiem wykręciła mu ramię. Kiedy Gregor pobierał krew, Nadia nie spuszczała wzroku z Jakowa, przemawiając do niego spokojnie, nawet dość słodko. Do wszystkich pozostałych dochodziły tylko słowa pociechy Nadii. Jakow patrzył w jej blade oczy i widział coś zupełnie innego. Kiedy było już po wszystkim, ze złością zerwał swoją plastikową opaskę, a Aleksiej posłusznie nosił swoją. Numer 307. Świadectwo tego, że był zdrowy.
    Teraz schowany w kryjówce Jakowa, Aleksiej spytał.
    – Myślisz, że ona ma własne dzieci? Jakow wzruszył ramionami.
    – Mam nadzieję, że nie – powiedział i podczołgał się do otworu skrzyni. Jeszcze raz spojrzał w górę, na puste teraz schody pnące się w górę jak wąż. Niebieskie drzwi były zamknięte.
    Otrzepując ubranie z trocin, wygramolił się z kryjówki.
    – Jestem głodny – powiedział.
    Tak jak przewidywał kucharz, po szarym, przygnębiającym popołudniu pogoda pogorszyła się jeszcze bardziej. Sztorm nie był bardzo silny, ale wygonił wszystkich pasażerów do ich kabin. Aleksiej nawet nie pomyślał, żeby wyjść ze swej koi. Żadne cuda świata nie mogłyby go przekonać, żeby stamtąd wyszedł. Na zewnątrz było mokro i zimno, pokład kołysał się, a on nie znosił błądzić po mrocznych i wilgotnych kątach, które tak fascynowały Jakowa. Aleksiej najlepiej czuł się w swoim łóżku. Lubił, kiedy ciepły koc otulał mu ramiona, podobało mu się, że gdy będzie miał ochotę, może powiercić się i poczuć na twarzy ciepłe powietrze wydobywające się spod przykrycia, lubił też czuć bliskość i zapach Szu-Szu leżącego obok niego na poduszce.
    Przez cały ranek Jakow próbował wyciągnąć Aleksieja z koi, skusić go na kolejną wyprawę w krainę cudów. W końcu zrezygnował i poszedł sam. Wracał raz czy dwa razy, aby sprawdzić, czy Aleksiej przypadkiem nie zmienił zdania, ale ten przespał całe popołudnie i wieczór.
    Nocą Jakow przebudził się. Od razu poczuł, że coś jest inaczej. Początkowo nie mógł zorientować się, co to było. Może po prostu tylko sztorm przeszedł? Kołysanie zmniejszyło się znacznie. Potem zdał sobie sprawę, że nie pracowały silniki. Nieustający dotąd rumor przeszedł w przytłumiony zaledwie szmer. Wstał i podszedł do Aleksieja.
    – Zbudź się – szepnął i potrząsnął go za ramię.
    – Idź sobie.
    – Posłuchaj. Przestaliśmy płynąć.
    – No i co z tego.
    – Idę zobaczyć, co się dzieje. Idziesz ze mną?
    – Ja śpię.
    – Spałeś przez cały dzień i całą noc. Nie chcesz zobaczyć lądu? Na pewno jesteśmy już blisko. Po co statek miałby się zatrzymywać pośrodku oceanu? – Jakow pochylił się nad Aleksiejem, zachęcając go szeptem. – Chodź! Może zobaczymy Amerykę. Przegapisz to, jeżeli ze mną nie pójdziesz.
    Aleksiej westchnął i przez chwilę nie był pewien, co chce robić. Jakow próbował go przekupić.
    – Mam jeszcze ziemniaka z kolacji – powiedział. – Dam ci go, jeżeli pójdziesz ze mną na górę. – Aleksiej poprzedniego dnia przegapił i kolację, i obiad. Propozycja Jakowa była dla niego bardzo kusząca. – No dobrze. – Aleksiej usiadł i zaczął sznurować buty. – Gdzie jest ten ziemniak?
    – Najpierw pójdziemy na górę.
    – Jesteś głupi, Jakow.
    Przeszli na palcach obok koi, w których spali inni chłopcy i po schodach wyszli na pokład. Na zewnątrz wiał lekki wiatr. Patrzyli ponad relingiem, starając się dojrzeć światła miasta, ale na horyzoncie nie było nic prócz gwiazd.
    – Nic nie widzę – powiedział Aleksiej. – Teraz daj mi tego ziemniaka. Jakow wyciągnął swój skarb z kieszeni. Aleksiej przykucnął i łapczywie zjadł zimnego ziemniaka jak wygłodniały zwierzak.
    Jakow spojrzał w kierunku mostka. Widział zielonkawy blask ekranu radaru za oknem i sylwetkę mężczyzny. To był nawigator. Ten to wszystko widzi z tamtej wysokości – pomyślał Jakow. Aleksiej skończył i wstał.
    – Wracam do łóżka – powiedział.
    – Możemy poszukać jeszcze trochę jedzenia w kuchni.
    – Nie chcę znaleźć tam jeszcze jednej myszy. – Aleksiej ruszył w kierunku swojej kabiny. – Poza tym jest mi zimno.
    – A mnie nie jest zimno.
    – To możesz tu sobie zostać.
    Właśnie dochodzili do schodków, kiedy usłyszeli głośny warkot. Nagle na pokładzie rozbłysły światła. Chłopcy zamarli w bezruchu oślepieni lampami.
    Jakow schwycił Aleksieja za rękę i pociągnął pod schodki prowadzące na mostek kapitański. Przykucnęli i zdumieni przyglądali się temu, co działo się na pokładzie. Słyszeli jakieś głosy, i widzieli, jak dwaj mężczyźni podeszli w białych fartuchach do jakiejś pokrywy, która ze zgrzytem została podniesiona. Pod nią niebieskie światło tkwiło w kręgu innych lamp jak źrenica oka.
    – Piekielni mechanicy – powiedział jeden mężczyzna. – Nigdy nie uda im się tego naprawić. – Wtem w górze dał się słyszeć potężny warkot. Wszyscy na pokładzie spojrzeli w niebo, w kierunku zbliżającego się helikoptera.
    Warkot stawał się coraz głośniejszy. Jakow zauważył, że mężczyźni cofnęli się od reflektorów. Hałas zakłócał ciszę. Aleksiej zakrył uszy i jeszcze bardziej schował się w cieniu. Jakow za to z wielką uwagą przyglądał się, jak helikopter powoli osiadł na pokładzie.
    Pojawił się znowu mężczyzna w fartuchu. Podbiegł lekko przygarbiony i otworzył drzwi kabiny helikoptera. Jakow nie mógł dojrzeć, co było w środku. Wyszedł z cienia w kierunku pokładu. W kabinie śmigłowca dostrzegł pilota i pasażera – mężczyznę.
    – Hej! – nagle krzyknął ktoś ponad nim. – Hej, chłopcze!
    Jakow spojrzał w górę i zobaczył, że nawigator na mostku patrzył prosto na niego.
    – Co ty tam robisz? Chodź tutaj natychmiast, zanim coś ci się stanie! No już! Człowiek w fartuchu również zauważył chłopców i zaczął iść w ich kierunku. Nie wyglądał na zadowolonego. Jakow wbiegł szybko po schodach. Aleksiej, przerażony, również zerwał się na równe nogi.
    – Czy jesteście durni, żeby wyłazić na pokład, kiedy ląduje helikopter? – krzyczał nawigator. Dał lekkiego klapsa Aleksiejowi i wciągnął obu chłopców na kapitański mostek. Wskazał dwa krzesła. – Siadajcie tu.
    – My tylko przyglądaliśmy się – powiedział Jakow.
    – Powinniście być teraz w łóżkach.
    – Ja byłem w łóżku – zaszlochał Aleksiej. – To on mi kazał wstać.
    – Chcecie wiedzieć, co śmigło helikoptera mogłoby zrobić z waszymi głowami? Chcecie? – zacisnął dłoń na chudej szyi Aleksieja. – Zostalibyście bez głów. Tak po prostu, jeden ruch i po wszystkim. Krew lałaby się strumieniami. Byłoby niezłe widowisko. Myślicie, że żartuję? Możecie mi wierzyć, ja sam nigdy nie schodzę na dół, kiedy ląduje śmigłowiec. Trzymam się z dala. Ale jak wy macie ochotę pozbyć się tych głupich łbów, to proszę bardzo.
    Aleksiej szlochał.
    – Ja nie chciałem tu przychodzić!
    Warkot helikoptera stał się głośniejszy, wszyscy patrzyli, jak maszyna unosi się znowu w powietrze. Silny podmuch poruszał ubraniami mężczyzn stojących na pokładzie. Helikopter powoli obrócił się o dziewięćdziesiąt stopni i odleciał. Po chwili pochłonęła go ciemność. Jeszcze przez jakiś czas słyszeli cichnący, oddalający się warkot, aż umilkł.
    – Dokąd on poleciał? – zapytał Jakow.
    – Myślisz, że mnie to mówią? – Nawigator wzruszył ramionami. – Oni tylko telefonują, że przylatują coś odebrać, ja odwracam statek dziobem do wiatru i to wszystko. – Sięgnął ręką i przestawił jeden z przełączników. Reflektory natychmiast zgasły. Na głównym pokładzie zaległy ciemności.
    Jakow przysunął się bliżej okna kabiny. Z każdej strony rozciągało się czarne morze. Aleksiej ciągle jeszcze płakał.
    – Przestań już – powiedział nawigator. Lekko klepnął chłopca po ramieniu. – Taki duży chłopak, a zachowuje się jak baba.
    – Ale po co on przylatuje, ten helikopter? – dopytywał się Jakow.
    – Już mówiłem. Żeby coś odebrać.
    – A co on odbiera?
    – Ja o to nie pytam. Po prostu robię, co mi każą.
    – Kto?
    – Pasażerowie z kabiny na rufie: – Odciągnął Jakowa od okna i pchnął lekko w kierunku drzwi. – Wracajcie do swojej kabiny. Nie widzicie, że mam tutaj dużo pracy?
    Jakow ruszył za Aleksiejem do drzwi ale ekran radaru przyciągał jego wzrok. Wiele razy przedtem patrzył zahipnotyzowany na ekran, z poruszającą się linią, która promieniście zataczała pełne koła. Teraz też nie mógł się od niego oderwać. Patrzył, jak linia zatacza kolejne kręgi. Zauważył mały srebrny punkcik na skraju ekranu.
    – Czy to jakiś inny statek? – zapytał. – O tutaj, na radarze – wskazał kropkę, która nagle zrobiła się jaśniejsza, kiedy przeszła przez nią magiczna linia.
    – A co ma być innego? Ale wynoście się stąd. Już!
    Chłopcy wyszli na zewnątrz i zbiegli po schodkach na pokład. Jakow raz jeszcze obejrzał się i dojrzał sylwetkę nawigatora, który na tle zielonego światła ekranu radaru stał zawsze na straży.
    – Teraz już wiem, dokąd leci ten helikopter – powiedział do siebie.
    Piotra i Valentina nie było na śniadaniu. Do tego czasu wieść o tym, że zabrano ich w nocy, zdążyła dotrzeć do kabiny Jakowa. Kiedy więc usiadł przy stole naprzeciwko chłopców, wiedział, dlaczego wcale ze sobą nie rozmawiają. Nie rozumieli, dlaczego właśnie Piotr i Valentin jako pierwsi opuścili statek. Co oznaczało, że pierwsi zostali wybrani. Od początku wszystkim wydawało się, że Piotr zostanie tu najdłużej, chyba że jakiejś rodzinie zależało na zaadoptowaniu idioty. Valentin, który dołączył do grupy w Rydze, był dość inteligentny i przystojny, miał jednak trzymane w tajemnicy zboczenie, o którym przekonali się młodsi chłopcy. Kiedy w nocy gaszono światła, wczołgiwał się nagi do ich koi i szeptał:
    – Czujesz? Czujesz jaki duży? – Potem chwytał ich ręce i zmuszał, żeby go dotykali. Valentina i Piotra już nie było. Zostali zabrani do nowych rodziców, którzy ich wybrali, tak powiedziała Nadia. Reszta musiała czekać.
    Po południu Jakow i Aleksiej wyszli na pokład i położyli się na pokładzie w miejscu, gdzie przedtem lądował helikopter. Leżeli tak i patrzyli w niebo. Żadnych chmur, żadnych śmigłowców. Pokład był ciepły i chłopcy, jak dwa koty w słońcu, zaczęli odczuwać senność.
    – Zastanawiałem się – Jakow przymknął oczy, bo raziło go słońce. – Jeżeli moja mama żyje, to ja nie chcę, żeby mnie ktoś adoptował.
    – Ona nie żyje.
    – A może żyje.
    – To dlaczego wtedy po ciebie nie wróciła?
    – Może właśnie teraz mnie szuka. A ja jestem tutaj, pośrodku morza, gdzie nikt nie mógłby mnie odnaleźć. Oprócz radaru. Poproszę Nadię, żeby zabrała mnie z powrotem. Nie chcę mieć nowej mamy.
    – A ja chcę – powiedział Aleksiej. Przez chwilę był cicho, a potem zapytał: – Czy według ciebie coś jest ze mną nie tak?
    Jakow zaśmiał się.
    – Masz na myśli to, że może jesteś opóźniony w rozwoju, czy coś w tym guście?
    Kiedy ten nie odpowiedział, Jakow spojrzał i z zaskoczeniem zobaczył, że Aleksiej zasłonił sobie twarz. Jego ramiona drżały.
    – Hej, ty chyba nie beczysz?
    – Nie.
    – A mnie się wydaje, że tak.
    – Nie.
    – Jesteś beksa. Przecież ja nie mówiłem serio. Nie jesteś opóźniony. Aleksiej zwinął się w kłębek, podciągając nogi pod brodę. Płakał, ale robił to bezgłośnie. Jakow widział, jak chłopcem wstrząsał szloch. Nie miał pojęcia, jak powinien się zachować, ani co powiedzieć. Do głowy przychodziły mu tylko kolejne przezwiska. Głupia baba. Mazgaj. Nie powiedział ich jednak na głos. Nigdy jeszcze nie widział, żeby Aleksiej zachowywał się w taki sposób. Jakow czuł się trochę winny i trochę przestraszony. Przecież on tylko żartował. Dlaczego Aleksiej wziął to na serio?
    – Może zejdziemy na dół i pohuśtamy się na linie – zaproponował. Lekko szturchnął Aleksieja w żebra. Aleksiej szarpnął się ze złością i wstał. Twarz miał czerwoną i mokrą.
    – Co się z tobą dzieje? – spytał Jakow.
    – Dlaczego oni wybrali tego głupiego Piotra, a nie mnie?
    – Mnie też nie wybrali – powiedział Jakow.
    – Ale ze mną wszystko jest w porządku! – krzyknął Aleksiej i uciekł z pokładu.
    Jakow siedział nieruchomo. Patrzył w dół na kikut lewego ramienia.
    – Ze mną też wszystko jest w porządku – powiedział.
    – Skoczek bije gońca – odezwał się inżynier Kubiszew.
    – Pan zawsze robi to samo. Nie chce pan spróbować czegoś nowego?
    – Wierzę w to, co zostało już wypróbowane. Za każdym razem się na to nabierasz. Teraz twój ruch. Tylko nie zastanawiaj się przez cały dzień.
    Jakow obrócił szachownicę i obejrzał ją z jednej strony, potem z drugiej.
    Podniósł się lekko i przyjrzał się rzędowi pionków. Wyobraził sobie żołnierzy w czarnych mundurach stojących w szeregu i czekających na rozkazy.
    – Co ty do licha robisz? – zdziwił się Kubiszew.
    – Czy zauważyłeś, że królowa ma brodę?
    – Co takiego?
    – Ma brodę. Sam popatrz. Kubiszew mruknął.
    – To tylko taka kryza. Ruszysz w końcu czy nie?
    Jakow postawił królową z powrotem na swoje miejsce i sięgnął po skoczka. Odstawił i znowu podniósł. Przestawił go w inne miejsce i jeszcze raz wziął w rękę. Wokół nich warczały silniki. Kubiszew już nie patrzył. Otworzył gazetę i przyglądał się rozmaitym twarzom. Sto najpiękniejszych kobiet w Ameryce. Raz po raz odchrząkiwał i mówił: Ta niby ma być piękna? – albo – Tej nie pozwoliłbym przelecieć nawet swemu psu.
    Jakow znowu podniósł królową i postawił ją na inne pole.
    – Tutaj.
    Kubiszew spojrzał na ruch Jakowa i parsknął.
    – Dlaczego zawsze powtarzasz ten sam błąd? Ruszasz królową o wiele za wcześnie. – Pochylił się nad szachownicą, żeby wykonać ruch pionkiem. Wtedy właśnie Jakow zauważył tę twarz kobiety na jednej ze stron magazynu. Pasmo jasnych włosów wiło się tuż przy policzku, usta w lekkim melancholijnym uśmiechu, oczy patrzyły przed siebie, na coś w oddali.
    – To moja mama – powiedział Jakow.
    – Co?
    – To ona. To moja mama! – Gwałtownym ruchem sięgnął po pismo, potrącając skrzynię, która służyła im za stół. Szachownica przewróciła się, a pionki, gońce i skoczki rozsypały dookoła. Kubiszew chwycił magazyn i odsunął chłopca. – Co się, do cholery, z tobą dzieje?
    – Daj mi to! – krzyknął Jakow. Przyczepił się do ramienia mężczyzny zdecydowany walczyć o zdjęcie swojej matki. – Oddaj!
    – Jesteś głupi, to nie twoja matka!
    – To ona! Pamiętam jej twarz! Właśnie tak wyglądała, dokładnie tak.
    – Przestań mnie drapać. Odczep się, słyszysz?
    – Daj mi to!
    – No dobra, dobra. Popatrz sobie. To na pewno nie jest twoja matka. – Kubiszew rzucił magazyn na skrzynię. – Widzisz?
    Jakow patrzył na twarz ze zdjęcia. Każdy szczegół był taki, jak w jego śnie. Sposób pochylenia głowy, dołki w policzkach, nawet światło padające na jej włosy.
    – To na pewno ona. Widziałem jej twarz.
    – Każdy widział jej twarz. – Kubiszew wskazał nazwisko pod zdjęciem. – To Michelle Pfeiffer. Jest aktorką. Amerykanką. Nawet imienia nie ma rosyjskiego.
    – Ale ja ją znam! Śniła mi się!
    Kubiszew zaśmiał się.
    – Ty i każdy inny jurny chłopaczek. – Popatrzył dookoła na porozrzucane figury szachowe. – Zobacz, jaki zrobiłeś bałagan. Mam nadzieję, że uda ci się znaleźć wszystkie pionki. No dalej, ty je porozrzucałeś, ty musisz je pozbierać.
    Jakow nie ruszył się. Nie odrywał wzroku od zdjęcia. Pamiętał ze snu, jak się do niego uśmiechała.
    Kubiszew zaczął wyciągać pionki i figury spod różnych maszyn.
    – Pewnie po prostu widziałeś gdzieś jej twarz. W telewizji albo w gazecie, a potem o tym zapomniałeś. Teraz ci się przyśniła i tyle. – Ustawił gońca i królową na szachownicy, a potem dźwignął się z powrotem na krzesło. Miał zaczerwienioną twarz, szeroka pierś unosiła się i opadała szybko. Popukał się w głowę. – Mózg to tajemnicza rzecz. Prawdziwe życie zmienia się tu w sny i nie można odróżnić, co wymyśliłeś, a co prawdziwe. Czasami śni mi się, że siedzę przy stole zastawionym wspaniałym jedzeniem, wszystkim, co kiedykolwiek chciałem zjeść. Potem budzę się i stwierdzam, że ciągle jeszcze jestem na tej pieprzonej łajbie. – Sięgnął po czasopismo i wydarł stronę ze zdjęciem Michelle Pfeiffer. – Masz. Możesz sobie to zabrać.
    Jakow wziął kartkę, ale nic nie powiedział. Po prostu gapił się cały czas na zdjęcie.
    – Jeżeli chcesz udawać, że to twoja matka, to proszę bardzo. Po chłopcu można by się spodziewać gorszych rzeczy. No dobra. Teraz pozbieraj resztę figur. E…! Mały! Dokąd się wybierasz?
    Jakow ściskając w dłoni kartkę z magazynu, uciekł z maszynowni.
    Na pokładzie stał z twarzą zwróconą ku morzu. Zdjęcie było już trochę pogniecione i jeszcze szarpał je wiatr. Chłopiec przyglądał się i przyglądał. Zaciskał pięść tak mocno, że teraz przez uśmiechnięte usta kobiety z fotografii biegło załamanie.
    Chwycił papier zębami i przedarł na dwie części. To nie wystarczyło. Oddychał ciężko. Był bliski płaczu, ale nie mógł wydobyć z siebie nawet jednej łzy. Podarł kartkę jeszcze raz i jeszcze raz, szarpiąc ją zębami jak drapieżnik ciało ofiary. Strzępki papieru odfrunęły z wiatrem.
    W dłoni pozostał mu jeszcze mały skrawek. Było na nim oko. Tuż pod nim zgniecenie w kształcie małej gwiazdki. Wyglądało jak ślad po samotnej łzie.
    Wrzucił skrawek do morza i patrzył, jak znika w wodzie.

Rozdział piętnasty

    Miała czterdzieści parę lat i szczupłą, wysuszoną twarz. Lata młodzieńczej świeżości były już poza nią, ale Bernard Katzka wcale nie uważał, że przez to kobieta stawała się mniej atrakcyjna. Uroda nie polegała tylko na pięknym wyglądzie, młodej skórze i włosach. Dla niego uroda tkwiła w oczach. Nieraz spotykał wiele fascynujących siedemdziesięciolatek, jak na przykład jego ciotka, Margaret. Od śmierci Annę bardzo się zbliżył do ciotki. Naprawdę cieszył się na cotygodniowe pogawędki z nią przy kawie, co z pewnością było niezrozumiałe dla jego zawodowego partnera. Lundquist wyznawał raczej teorię, która głosiła, że na kobietę, która przekroczyła pewną granicę wieku, nie warto nawet spojrzeć. Takie podejście miało bez wątpienia swoje biologiczne uzasadnienie. Mężczyźni nie powinni marnować swojej energii na kobiety niezdolne już do reprodukcji. Dlatego Lundquist odetchnął z ulgą, kiedy Katzka zgodził się porozmawiać z Brendą Hainey. Lundquist uważał, że kontakty zawodowe z kobietami w średnim i starszym wieku to działka Katzki. Oznaczało to, że Katzka był jedynym detektywem w wydziale zabójstw, który miał wystarczająco dużo cierpliwości i spokoju, żeby wysłuchać tego, co miały do powiedzenia.
    Dokładnie tym Katzka zajmował się przez ostatnie piętnaście minut, cierpliwie słuchał dziwacznych zarzutów Brendy Hainey. Trudno było podążyć za jej tokiem myślenia. Kobieta mieszała mistykę z konkretami, jednocześnie opowiadając mu o znakach z nieba i strzykawkach morfiny. Gdyby Brenda należała do przyjemniejszych osób, Katzkę zapewne śmieszyłby zagmatwany tok jej myślenia. Jednak Brenda Hainey nie była osobą przyjemną. W jej niebieskich oczach nie było śladu dobroci i ciepła, bo była zła, a ludzie źli nie przyciągają innych.
    – Już powiadomiłam o wszystkim szpital – powiedziała. – Poszłam prosto do ich dyrektora, pana Parra. Obiecał, że dowie się wszystkiego w tej sprawie, ale to było pięć dni temu i od tamtej pory nie słyszałam, żeby coś zrobili w tej sprawie. Dzwonię tam codziennie. W jego biurze ciągle mi mówią, że dyrektor Parr cały czas zajmuje się tą sprawą. Dzisiaj zdecydowałam, że cierpliwość ma swoje granice. No i zadzwoniłam do pana ludzi. Oni też próbowali mnie zbyć, kazali mi rozmawiać z jakimś oficerem żółtodziobem. Nie lubię się rozdrabniać, wierzę w odwoływanie się do najwyższego autorytetu. Robię to zawsze, kiedy się modlę. W tym jednak przypadku, najwyższym autorytetem jest pan.
    Katzka powstrzymał się od śmiechu.
    – Widziałam pana nazwisko w gazetach – powiedziała Brenda. – To było w związku z jakimś zmarłym lekarzem z Bayside.
    – Chodzi pani o doktora Leviego?
    – Tak. Pomyślałam, że skoro pan już jest zorientowany w tym, co się tam dzieje, to właśnie do pana powinnam się zwrócić.
    Katzka w porę się opanował, żeby nie westchnąć ciężko. Wiedział, że jego rozmówczyni odebrałaby to westchnienie za oznakę tego, czym byłoby w rzeczywistości – znudzeniem.
    – Czy mógłbym zobaczyć ten list – poprosił.
    Wyciągnęła z torebki złożony papier i podała mu. Na kartce widniała tylko jedna linijka napisana na maszynie: „Pani ciotka nie umarła śmiercią naturalną. Przyjaciel”.
    – Czy to było w jakiejś kopercie?
    Brenda wyjęła również kopertę, gdzie na maszynie napisano „Brenda Hainey”. Kopertę dostarczono zaklejoną.
    – Czy domyśla się pani, kto mógł to wysłać?
    – Nie mam pojęcia. Może któraś z pielęgniarek. Ktoś, kto wiedział wystarczająco dużo, żeby mi o tym powiedzieć.
    – Mówiła pani, że pani ciotka była w końcowym stadium raka. Mogła umrzeć z przyczyn naturalnych.
    – W takim razie po co ktoś miałby mi wysyłać taką wiadomość? Ktoś wiedział, że było inaczej. Ktoś chce, żeby zostało to dokładnie sprawdzone. Ja chcę, żeby zostało to sprawdzone.
    – Gdzie obecnie znajduje się ciało pani ciotki?
    – W kostnicy o nazwie „Ogród Spokoju”. Szpital dość szybko je tam wysłał, jeżeli chce pan znać moje zdanie.
    – Czyja to była decyzja? Pani jest pewnie jej najbliższą krewną.
    – Moja ciotka zostawiła instrukcje, zanim zmarła. Tak przynajmniej powiedziano mi w szpitalu.
    – Czy rozmawiała pani z lekarzami swojej ciotki? Może oni potrafiliby to wyjaśnić.
    – Wolałabym z nimi nie rozmawiać.
    – Dlaczego?
    – Biorąc pod uwagę obecną sytuację, nie bardzo mogę im ufać.
    – Rozumiem. – Teraz Katzka już nie powstrzymywał westchnienia. Wziął długopis i przewrócił stronę swego notatnika. – Może podać mi pani nazwiska wszystkich lekarzy zajmujących się pani krewną?
    – Lekarzem prowadzącym był doktor Colin Wettig. Ale tak naprawdę, to wszystkie decyzje podejmowała chyba jedna ze stażystek. Sądzę, że właśnie jej powinien pan przyjrzeć się bliżej.
    – Jak się nazywa?
    – Doktor DiMatteo.
    Katzka spojrzał na Brendę zaskoczony.
    – Abigail DiMatteo?
    Na chwilę umilkli. Katzka widział wyraz konsternacji na twarzy Brendy. Spytała ostrożnie.
    – Pan ją zna?
    – Rozmawiałem z nią. Chodziło o zupełnie inną sprawę.
    – To chyba nie wpłynie na pana sąd w tym przypadku, prawda?
    – W żadnym razie.
    – Na pewno? – Spojrzała na niego wyzywającym wzrokiem, który go zdenerwował. A niełatwo go było zirytować. Zastanawiał się więc, co było w tej kobiecie takiego, że działało mu na nerwy. W tej właśnie chwili Lundquist przeszedł obok biurka Katzki i posłał w jego stronę coś, co można byłoby nazwać uśmiechem współczucia. To Lundquist powinien przesłuchiwać tę kobietę. Dla niego byłaby to doskonała lekcja, ćwiczenie cierpliwości, której mu zawsze brakowało.
    – Zawsze staram się być obiektywny, panno Hainey – powiedział Katzka.
    – W takim razie powinien pan przyjrzeć się bliżej tej doktor DiMatteo.
    – Dlaczego akurat jej?
    – To ona chciała, aby moja ciotka umarła.
    Zarzuty Brendy wydały się Katzce nieprawdopodobne. Był jednak anonim i Katzka zastanawiał się, kto mógł go wysłać. Możliwe, że Brenda wysłała go sama sobie. Ludzie, którzy za wszelką cenę chcieli zwrócić na siebie uwagę, potrafili robić znacznie dziwniejsze rzeczy. Łatwiej byłoby mu uwierzyć w swoje przypuszczenia niż w to, co twierdziła Brenda, iż Mary Allen została zamordowana przez swoich lekarzy. W swoim czasie Katzka przez całe tygodnie patrzył, jak jego żona powoli umierała w szpitalu. Dobrze znał oddziały, na których leżeli chorzy na raka. Znał współczucie pielęgniarek i poświęcenie lekarzy. Oni wiedzieli, kiedy powinni walczyć o życie pacjenta. Wiedzieli także, kiedy ta walka była już przegrana, kiedy cierpienia pacjenta stawały się zbyt wielką ceną płaconą za każdy kolejny dzień czy tydzień życia. Były takie chwile, kiedy Katzka sam chciałby uwolnić żonę od cierpienia. Gdyby lekarze zaproponowali mu wtedy takie rozwiązanie, kto wie, czy by się nie zgodził. Ale oni nigdy tego nie robili. Rak i tak zabijał szybko. Jaki lekarz ryzykowałby swoją karierę zawodową, przyśpieszając śmierć pacjenta? A nawet jeżeli lekarze Mary Allen rzeczywiście tak postąpili, to czy rzeczywiście można było uznać ich za morderców?
    Tego popołudnia, po wizycie Brendy Hainey, Katzka niechętnie jechał do szpitala Bayside. Jego obowiązkiem było przesłuchanie teraz kilku osób. W biurze informacyjnym szpitala potwierdził, że Mary Allen zmarła w dniu, który podała mu Brenda i że przyczyną był rak z przerzutami. Urzędnik nie mógł podać mu żadnych innych informacji. Doktor Wettig akurat operował i mógł się z nim spotkać dopiero po południu. Katzka zadzwonił więc na pager Abby DiMatteo.
    Chwilę później oddzwoniła.
    – Mówi detektyw Katzka – przedstawił się. – Rozmawialiśmy w zeszłym tygodniu.
    – Tak, pamiętam pana.
    – Mam do pani parę pytań w sprawie niezwiązanej z poprzednim naszym spotkaniem. Gdzie moglibyśmy się spotkać?
    – Jestem w bibliotece lekarskiej. Czy to zabierze nam dużo czasu?
    – Nie sądzę. Usłyszał westchnienie.
    – Dobrze – zgodziła się niechętnie. – Biblioteka jest na drugim piętrze, w skrzydle administracyjnym.
    Katzka wiedział z doświadczenia, że przeciętni ludzie – zakładając, że to nie oni byli podejrzani – chętnie rozmawiali z policjantami z wydziału zabójstw. Ciekawiły ich wszystkie szczegóły sprawy i to, jak pracowała policja. Czasami zaskakiwały go pytania, które jemu zadawano. Nawet najspokojniejsze staruszki chciały wiedzieć wszystko ze szczegółami, im bardziej krwawymi, tym bardziej interesującymi. Teraz miał jednak wrażenie, że doktor DiMatteo nie chciała z nim rozmawiać. Zastanawiał się, dlaczego.
    Szpitalna biblioteka znajdowała się między działem przetwarzania danych a biurem finansowym. Było tam kilka długich regałów z książkami, biurko bibliotekarza, a pod jedną ścianą stało kilka stołów dla czytelników. Doktor DiMatteo zastał obok kopiarki, właśnie wkładała jakieś medyczne czasopismo. Zdążyła już sprawdzić wiele pism, które leżały teraz poukładane na stole obok. Katzka był zaskoczony, że wykonywała takie biurowe czynności. Zaskoczył go również ubiór Abby, bluzka i spódnica zamiast lekarskiego fartucha, który, jak sądził, był obowiązkowym ubiorem wszystkich stażystów. Już podczas ich pierwszego spotkania Katzka uznał Abby za bardzo atrakcyjną kobietę. Widząc ją w spódniczce podkreślającej figurę i z włosami luźno okalającymi twarz, stwierdził, że jest piękna. Podniosła głowę i skinęła w jego kierunku. Wtedy zauważył coś dziwnego w jej zachowaniu. Była bardzo zdenerwowana. Miał wrażenie, że zastanawia się nad każdym swoim ruchem.
    – Już prawie skończyłam – powiedziała. – Muszę skopiować jeszcze tylko jeden artykuł.
    – Dzisiaj nie ma pani dyżuru?
    – Co takiego?
    – Sądziłem, że chirurdzy nigdy nie zdejmują swoich fartuchów. Ułożyła kolejną stronę na kopiarce i przycisnęła guzik z napisem COPY.
    – Dzisiaj nie mam żadnych operacji. Postanowiłam więc poszperać trochę w literaturze. Doktor Wettig potrzebuje tych materiałów na konferencję. – Popatrzyła na kopiarkę, tak jakby te wszystkie światełka i buczenia maszyny wymagały wyjątkowej koncentracji z jej strony. Kiedy powieliła ostatnie strony, zabrała je do stolika, gdzie czekały pozostałe kupki artykułów i usiadła. Katzka wysunął krzesło i postawił naprzeciwko niej. Wzięła do ręki zszywacz, ale po chwili go odłożyła.
    Nie patrząc na niego, zapytała:
    – Czy odkryliście coś nowego?
    – W sprawie doktora Leviego, nie.
    – Bardzo chciałabym panu pomóc, ale nie potrafię. – Abby szybkim ruchem spięła kilka kartek razem.
    – Tym razem nie chodzi mi o doktora Leviego – powiedział. – Przyszedłem w innej sprawie, w sprawie jednej z pani pacjentek.
    – Ach tak? – Wzięła kolejny plik kartek i wsunęła je w zszywacz. – O której pacjentce chciał pan porozmawiać?
    – O pani Mary Allen.
    Jej ręka zawisła w powietrzu, a potem ciężko opadła na zszywacz.
    – Pamięta ją pani?
    – Tak.
    – Z tego co wiem, zmarła w zeszłym tygodniu, tutaj w Bajside.
    – Tak.
    – Czy może pani potwierdzić, że diagnoza brzmiała „przerzutowy rak niezróżnicowany”?
    – Tak.
    – Czy było to ostatnie stadium choroby?
    – Tak.
    – Tak więc spodziewano się jej śmierci?
    Abby zawahała się na chwilę. Na tyle jednak długo, aby zwróciło to uwagę detektywa.
    – Można powiedzieć, że spodziewano się – powiedziała wolno. Katzka przyglądał jej się uważnie i Abby była tego świadoma. Przez chwilę detektyw nic nie mówił. Z doświadczenia wiedział, że cisza była o wiele bardziej denerwująca niż słowa.
    – Czy ta śmierć była w jakikolwiek sposób niezwykła? – zapytał w końcu. Spojrzała na niego. Katzka zdał sobie sprawę, że dziewczyna siedziała całkowicie nieruchomo, jakby zesztywniała.
    – W jaki sposób niezwykła? – spytała.
    – No, na przykład okoliczności. Sposób w jaki zmarła.
    – Czy mogłabym wiedzieć, dlaczego pan o to pyta?
    – Krewna pani Allen zwróciła się do nas ze swoimi spostrzeżeniami.
    – Czy mówi pan o Brendzie Hainey? Siostrzenicy pani Allen?
    – Tak. Ona uważa, że jej ciotka zmarła z przyczyn niezależnych od jej choroby.
    – Czy próbuje pan zrobić z tego morderstwo?
    – Próbuję tylko ustalić, czy jest coś, czemu należy się bliżej przyjrzeć. Jak pani uważa?
    Abby nie odpowiedziała.
    – Brenda Hainey otrzymała anonimowy list, w którym napisano, że Mary Allen nie zmarła śmiercią naturalną. Czy według pani istnieją jakieś przyczyny, jakiekolwiek, żeby tak przypuszczać?
    Katzka był przygotowany na kilka odpowiedzi, których mogła udzielić. Mogła się roześmiać i powiedzieć, że to wszystko jest kompletną bzdurą. Mogła powiedzieć mu, że Brenda Hainey to wariatka. Mogła też okazać swoje zaskoczenie albo nawet gniew z tego powodu, że zadawano jej tego typu pytania. Jakakolwiek z tych reakcji byłaby prawidłowa. Jednak tego, co Abby rzeczywiście odpowiedziała, detektyw nie spodziewał się.
    Popatrzyła na niego w skupieniu. Jej twarz stała się blada, jakby nagle odpłynęła z niej krew.
    – Odmawiam odpowiedzi na dalsze pytania, detektywie Katzka – odrzekła prawie szeptem.
    Kilka sekund po tym, jak Katzka wyszedł z biblioteki, Abby w panice sięgnęła po najbliższy aparat telefoniczny i zadzwoniła na pager Marka. Odetchnęła, kiedy od razu odpowiedział na jej telefon.
    – Ten detektyw był tutaj znowu – wyszeptała do słuchawki. – Mark, oni wiedzą o Mary Allen. Brenda z nimi rozmawiała. Ten gliniarz pytał mnie dzisiaj, jak zmarła moja pacjentka.
    – Chyba nic mu nie powiedziałaś?
    – Nie. – Wzięła głęboki oddech. Westchnienie, które z siebie wydała, brzmiało prawie jak szloch. – Nie wiedziałam, co mam powiedzieć, Mark. Mam wrażenie, że wszystko zawaliłam. Jestem przerażona i on o tym wie.
    – Abby, posłuchaj. To bardzo ważne. Czy powiedziałaś mu o morfinie w swojej szafce?
    – Chciałam. Jezu, Mark, byłam gotowa wszystko mu wyśpiewać. Może trzeba było tak zrobić. Może powinnam dogonić go teraz i wszystko mu powiedzieć.
    – Nie rób tego.
    – Czy nie lepiej, żeby od razu o wszystkim się dowiedział? I tak w końcu sam do tego dojdzie. Wcześniej czy później dokopie się. Jestem tego pewna – znowu głośno westchnęła i poczuła, że łzy napływają jej do oczu. Wiedziała, że za chwilę rozpłacze się, stojąc przy telefonie w bibliotece, gdzie każdy mógł ją zobaczyć. – Nie widzę żadnego innego rozwiązania. Muszę iść na policję.
    – Co będzie, jeżeli tobie nie uwierzą? Sprawdzą dowody rzeczowe, stwierdzą, że w twojej szafce znaleziono morfinę i szybko wyciągną oczywiste według nich wnioski.
    – W takim razie, co mam robić? Czekać, aż mnie zaaresztują? Nie mogę tego znieść. Po prostu nie mogę. – Jej głos drżał. Szeptem powtórzyła raz jeszcze: – Nie mogę.
    – Jak dotąd policja nic nie wie. Ja niczego im nie powiem. Tak samo Wettig i Parr, jestem tego pewien. Nie chcą nadawać tej sprawie rozgłosu, podobnie jak ty. Wytrzymaj, Abby. Wettig robi, co może, żeby przywrócić cię do pracy na oddziale.
    Chwilę trwało, zanim Abby zdołała opanować się. Kiedy w końcu przemówiła, jej głos brzmiał cicho, ale spokojnie.
    – Mark, a co będzie, jeżeli Mary Allen rzeczywiście została zamordowana? Jeżeli tak, to powinno zostać przeprowadzone w tej sprawie śledztwo. Sami powinniśmy pójść z tym na policję.
    – Czy naprawdę chcesz to zrobić?
    – Sama nie wiem. Przez cały czas nie mogę pozbyć się myśli, że właśnie tak powinniśmy postąpić. To jest nasz obowiązek. Moralny i etyczny.
    – Decyzja należy do ciebie, ale chciałbym, żebyś wcześniej dokładnie zastanowiła się nad konsekwencjami.
    Abby już to zrobiła. Zdawała sobie sprawę ze skutków rozgłosu. Wiedziała, że może zostać aresztowana. Myślała o tym tysiące razy. Wiedziała, co powinna zrobić, ale bała się podjąć jakiekolwiek działanie. Jestem tchórzem. Moja pacjentka nie żyje, być może została zamordowana, a ja martwię się tylko o własną skórę – myślała nerwowo.
    W pewnym momencie weszła do sali bibliotekarka, pchając przed sobą wózek z książkami. Kółka piszczały głośno. Kobieta usiadła przy swoim biurku i zaczęła stemplować wewnętrzne strony okładek.
    – Abby – powiedział Mark. – Zanim cokolwiek zrobisz, pomyśl.
    – Porozmawiam z tobą później, teraz muszę już iść. – Odłożyła słuchawkę i wróciła do stolika. Usiadła i patrzyła się tępo na stertę odbitek z artykułów medycznych. To była jej dzisiejsza praca. Przez cały ranek gromadziła tę kupę papierów. Była lekarzem, który nie mógł już praktykować, chirurgiem, któremu zakazano wstępu na salę operacyjną. Pielęgniarki i szpitalny personel nie wiedzieli, co o tym wszystkim myśleć. Abby domyślała się, że plotki na jej temat krążyły już po całym szpitalu. Tego ranka, kiedy szukała doktora Wettiga, wszystkie pielęgniarki przyglądały jej się jak nigdy. O czym one mówią za moimi plecami? – zastanawiała się. Bała się odpowiedzi na to pytanie.
    Stukanie stempla ustało. Abby uświadomiła sobie, że bibliotekarka przerwała pracę i patrzyła teraz w jej kierunku. Tak, jak wszyscy inni w tym szpitalu, ona też zastanawia się, co się ze mną stało.
    Abby zebrała wszystkie papiery i przeniosła na biurko bibliotekarki.
    – Ile kopii?
    – Wszystkie są dla doktora Wettiga. Może je pani wpisać na konto biura programu stażowego.
    – Muszę znać dokładną liczbę kopii, wpisując je do rejestru. Takie są tutaj zasady.
    Abby rozłożyła wszystkie papiery na blacie i zaczęła liczyć kartki. Powinna była wiedzieć, że bibliotekarka będzie się czegoś czepiała. Ta kobieta była w Bayside od zawsze i nigdy jeszcze nie zapomniała poinformować kolejnych stażystów o tym, że w bibliotece wszystko musiało być zgodnie z jej zarządzeniami. Abby zaczynała ogarniać złość, na bibliotekarkę, na ten szpital, na bałagan, w jaki ostatnio zamieniło się jej życie. Skończyła liczenie stron ostatniego artykułu.
    – Dwieście czternaście – powiedziała i rzuciła go na stos pozostałych papierów. Nazwisko Aaron wydrukowane na pierwszej stronie przykuło jej wzrok. Tytuł artykułu brzmiał „Porównanie stopnia przeżywalności po transplantacji serca pomiędzy biorcami w stanie krytycznym a biorcami ambulatoryjnymi”. Autorami publikacji byli Aaron Levi, Rajiv Mohandas i Lawrence Kunstler. Abby gapiła się na nazwisko Aarona wstrząśnięta nagłym wspomnieniem o jego śmierci. Bibliotekarka również zwróciła uwagę na nazwiska lekarzy i pokręciła głową.
    – Trudno uwierzyć, że doktora Leviego już nie ma wśród nas.
    – Tak – cicho mruknęła Abby.
    – A do tego jeszcze oba te nazwiska pod jednym artykułem. – Kobieta jeszcze raz pokręciła głową.
    – Co takiego?
    – Doktor Kunstler i Doktor Levi.
    – Nie znam doktora Kunstlera.
    – Ach, on był u nas, jeszcze zanim pani zaczęła tu pracować. – Bibliotekarka zamknęła rejestr kserokopii i wsunęła go na półkę. – To wydarzyło się jakieś sześć lat temu.
    – Co się wydarzyło sześć lat temu?
    – To był taki przypadek, jak tego Charlesa Stuarta. Wie pani, tego, który skoczył z mostu Tobin Bridge. Stamtąd właśnie skoczył także doktor Kunstler.
    Abby raz jeszcze spojrzała na nagłówek i na nazwiska wydrukowane na samej górze strony.
    – Popełnił samobójstwo? Bibliotekarka skinęła głową.
    – Tak jak doktor Levi.
    Odgłos przesuwanych po stole elementów chińskiej gry mah-jong był dość głośny i utrudniał rozmowę. Vivian zamknęła drzwi kuchenne i wróciła do zlewu, w którym stał durszlak z fasolką szparagową. Odcinała zeschnięte końce, a resztę wrzucała do miski. Abby nie znała nikogo innego, kto odcinałby korzonki fasoli. Tylko cholernie dokładna Chinka mogła zawracać sobie tym głowę, jak mówiła sama Vivian. Chińczycy spędzali całe godziny, przygotowując dania, które potem połykano w przeciągu kilku minut. Zresztą, kto zauważyłby nieodcięte końcówki? Babcia Vivian oraz przyjaciółki babci.
    Postaw przed tymi babami talerz z fasolką szparagową, której nie obcięto końców, a wszystkie zaraz zaczną marszczyć te swoje małe noski. Posłuszna wnuczka, utalentowana pani chirurg, która wkrótce już miała rozpocząć własną praktykę, musiała skupić się na niezwykle ważnym zadaniu przygotowania fasoli. Vivian robiła to zręcznie i szybko. Jej drobne dłonie ani na chwilę nie przestawały się poruszać. Ale przez cały czas słuchała uważnie tego, co mówiła Abby.
    – Boże – powtarzała Vivian raz po raz. – Boże, jesteś załatwiona. W sąsiednim pokoju hałas towarzyszący grze ustał na chwilę. Zaczynała się nowa runda. Co jakiś czas ich plotki przerywał stukot rzucanego jakiegoś elementu gry przez którąś z uczestniczek.
    – Co według ciebie powinnam zrobić? – spytała Abby.
    – Wszystko jedno, co zrobisz, DiMatteo, on i tak już cię dorwał.
    – Dlatego właśnie chciałam z tobą pomówić. Ciebie też załatwił. Wiesz, do czego jest zdolny.
    – Tak. – Vivian westchnęła. – Wiem to aż za dobrze.
    – Sądzisz, że powinnam z tym pójść na policję? A może zostawić to tak, jak jest i modlić się, żeby nie zaczęli kopać głębiej?
    – A co o tym sądzi Mark?
    – On uważa, że powinnam milczeć.
    – Zgadzam się z nim. Możesz to nazwać moją wrodzoną nieufnością w stosunku do władzy. Pewnie bardziej ufasz policji niż ja, skoro zastanawiasz się nad oddaniem się w ich ręce z nadzieją, że wszystko będzie dobrze. – Vivian sięgnęła po ścierkę i wytarła w nią ręce. Spojrzała na Abby. – Naprawdę wierzysz, że twoja pacjentka została zamordowana?
    – Jak inaczej można wytłumaczyć taki poziom morfiny?
    – Dostawała ją już przez jakiś czas. Być może jej organizm przyzwyczaił się na tyle, że aby uśmierzyć ból, trzeba jej było podawać kosmicznie wysokie dawki. Może po prostu doszło do ich kumulacji.
    – Mogłoby tak być tylko w przypadku, gdyby dostała dodatkową dawkę. Przypadkiem lub celowo.
    – Tylko po to, żeby ciebie wrobić?
    – Nikt nigdy nie sprawdza poziomu morfiny u pacjentów w końcowym stadium raka! Ktoś musiał się upewnić, że to morderstwo nie pozostanie niezauważone. Ktoś, kto wiedział, że to było morderstwo. Wysłał anonim do Brendy Hainey.
    – Skąd wiadomo, że był to Wiktor Voss?
    – To on chciał, żeby mnie wyrzucono z Bayside.
    – Czy tylko on jeden? Abby spojrzała na Vivian.
    – Kto jeszcze chciał się mnie pozbyć? – zastanawiała się.
    W jadalnym głośny stukot gry mah-jong zwiastował koniec kolejnej rundy. Ten hałas obudził Abby z zamyślenia. Zaczęła chodzić po kuchni między garnkami z ryżem i garnkami z egzotycznie pachnącymi potrawami.
    – To jakieś szaleństwo. Nie wierzę, żeby ktokolwiek inny zrobił coś takiego tylko po to, żeby doprowadzić do zwolnienia mnie ze szpitala.
    – Jeremiah Parr chce ocalić własną głowę. A Voss pewnie zatruwa go tam swoim własnym oddechem. Sama pomyśl, szpitalna rada napakowana jest bogatymi kolesiami od Vossa. Mogliby wywalić Parra bez trudu. Chyba że on zwolniłby właśnie ciebie. Nie jesteś chyba głupia, ktoś naprawdę zamierza cię dostać.
    Abby opadła na krzesło przy kuchennym stole. Głośna gra w sąsiednim pokoju przyprawiała ją o ból głowy. Podobnie jak gadatliwość starszych pań. Ten dom był pełen hałasu, goście rozmawiali między sobą niemal krzycząc, przyjacielskie pogawędki brzmiały jak wrzaskliwe kłótnie. Jak Vivian mogła znieść to, że mieszkała z nią babcia? Abby miała wrażenie, że za chwilę zwariuje od całej tej wrzawy.
    – Wszystkie nitki i tak prowadzą do osoby Wiktora Vossa – stwierdziła. – Tak czy inaczej, on zamierza dopiąć swego i zemścić się na mnie.
    – Dlaczego więc zrezygnował z tych pozwów? Ten element nie ma według mnie najmniejszego sensu. Facet najpierw wysyła przeciwko tobie całą armię, a potem nagle ją wstrzymuje.
    – Będą za to pozwy z oskarżeniem o morderstwo. Co za wspaniały obrót sprawy, nieprawdaż?
    – Ale czy zdajesz sobie sprawę, że to nie ma sensu? Voss prawdopodobnie sporo zapłacił, żeby doprowadzić do złożenia tych pozwów. Przecież nie mógł ot tak po prostu z nich zrezygnować. To niemożliwe, chyba że pojawiły się jakieś kłopoty. Na przykład twój pozew. Czy planowałaś coś w tym rodzaju?
    – Rozmawiałam o tym z moją prawniczką, ale odradziła mi.
    – Dlaczego więc Voss zrezygnował z pozwów?
    Abby również uważała, że nie miało to najmniejszego sensu.
    Jadąc z domu Vivian w Melrose do siebie, zastanawiała się nad tym. Było późne popołudnie i ruch na drodze Route był dość duży, tak jak zwykle. Pomimo mżawki uchyliła okno. Ciągle jeszcze nie mogła pozbyć się koszmarnego zapachu w swoim samochodzie. Wydawało jej się, że zostanie tu już zawsze. Czy zawsze miał jej przypominać Wiktora Vossa?
    Dojeżdżała właśnie do Tobin Bridge – miejsca, w którym Lawrence Kunstler postanowił zakończyć swoje życie. Zwolniła. Jakiś impuls kazał jej spojrzeć w bok, w kierunku wody, kiedy wjeżdżała na most. Pod ponurym niebem rzeka wydawała się czarna, jej powierzchnię marszczył wiatr. Utonięcie nie było śmiercią, którą by wybrała. Duszenie się, paniczny strach, ręce i nogi miotające się w popłochu, zimna woda wdzierająca się do gardła. Zastanawiała się, czy Kunstler był przytomny po silnym uderzeniu o powierzchnię wody. Może walczył z prądem rzeki. Myślała też o Aaronie. Dwaj lekarze, dwa samobójstwa. Zapomniała zapytać Vivian o Kunstlera. Jeżeli rzeczywiście zginął sześć lat temu, Vivian mogła o nim słyszeć.
    Woda przykuła wzrok Abby i nie zauważyła, że samochód przed nią zwolnił. Kiedy podniosła głowę, samochód zatrzymał się zupełnie.
    Mocno nacisnęła hamulec. Sekundę później poczuła uderzenie w tył jej wozu. Spojrzała w lusterko i zobaczyła kobietę w aucie za nią, która przepraszająco kręciła głową. Na chwilę ruch na moście zamarł zupełnie. Abby wysiadła z samochodu i podbiegła do tyłu, żeby ocenić szkody. Tamta kobieta również wysiadła. Nerwowo przestępowała z nogi na nogę, podczas gdy Abby oglądała tylny zderzak.
    – Wszystko w porządku – powiedziała. – Nic złego się nie stało.
    – Bardzo przepraszam, chyba się zagapiłam.
    Abby spojrzała na samochód kobiety i stwierdziła, że jej przedni zderzak również nie był uszkodzony.
    – Okropnie mi wstyd – powiedziała kobieta. – Byłam zbyt zajęta obserwowaniem wozu, który jechał tuż za mną. – Wskazała brązową furgonetkę stojącą za jej samochodem. – No i sama stuknęłam w pani samochód.
    Zadźwięczał jakiś klakson, sznur samochodów znowu ruszył do przodu. Abby wróciła do wozu. Kiedy mijała budkę przy zjeździe, nie mogła powstrzymać się od ponownego spojrzenia na miejsce, z którego skoczył Lawrence Kunstler. Aaron i Kunstler znali się, pracowali razem, razem napisali artykuł o przeszczepach. Ta myśl ani na chwilę nie dawała jej spokoju podczas jazdy do Cambridge. Dwóch lekarzy z tego samego zespołu transplantacyjnego. Obaj popełnili samobójstwa.
    Zastanawiała się, czy Kunstler miał żonę i czy pani Kunstler była równie zaskoczona samobójstwem męża, co Elaine Levi. Zrobiła pętlę wokół Harvard Common. Kiedy skręcała w Brattle Street, spojrzała w lusterko. Brązowa furgonetka jechała za nią. Za chwilę również skręciła w Brattle.
    Abby przejechała wzdłuż kolejnego bloku, minęła Willard Street i znowu spojrzała w lusterko. Furgonetka ciągle była za nią. Czy była to ta sama furgonetka, co na moście? Wtedy nie przyjrzała się jej dokładnie, zapamiętała tylko kolor. Nie miała pojęcia, dlaczego właśnie teraz na widok tej furgonetki poczuła niepokój. Może spowodowały to myśli, które naszły ją, gdy przejeżdżała przez tamten most i obraz wody, który pozostał w jej pamięci. Wspomnienie śmierci Kunstlera i Aarona. Pod wpływem impulsu skręciła w lewo, w Mercer Street.
    Furgonetka zrobiła to samo. Abby znowu skręciła w lewo, w Camden, a potem w prawo, w Auburn. Przez cały czas spoglądała w lusterko, jakby spodziewała się znowu zobaczyć w nim brązową furgonetkę. Dopiero kiedy skręciła znowu w Brattle Street, a samochód nie pojawił się, odetchnęła z ulgą. Stanowczo stała się zbyt nerwowa.
    Pojechała prosto do domu i wjechała na podjazd. Mark jeszcze nie wrócił. To jej nie zdziwiło. Mimo że padał drobny deszcz, planował odbyć kolejny wyścig na Gimmie Shelter z jachtem Archera. Brzydka pogoda nie była dla niego przeszkodą w żeglowaniu. Przeszkodzić mógłby jedynie huragan.
    Weszła do domu. Wewnątrz panował mrok. Popołudnie było szare i dżdżyste. Podeszła do lampy i właśnie gdy miała przycisnąć włącznik, usłyszała na Brewster Street niski dźwięk silnika samochodu. Wyjrzała przez okno.
    Brązowa furgonetka właśnie przejeżdżała obok. Kiedy zbliżyła się do ich podjazdu, zwolniła, jakby kierowca chciał lepiej przyjrzeć się samochodowi Abby.
    Pozamykać drzwi! – pomyślała.
    Pobiegła do drzwi frontowych, zasunęła sztabę i założyła łańcuch zabezpieczający. Tylne drzwi. Czy były zamknięte?
    Przebiegła przez korytarz i kuchnię. Tutaj nie było żadnych specjalnych wzmocnień, tylko zwykły zamek. Chwyciła krzesło i przystawiła je do drzwi blokując klamkę. Wróciła do salonu i zza zasłony wyjrzała na zewnątrz. Furgonetka zniknęła. Abby rozejrzała się, ale mokra od deszczu ulica była pusta.
    Nie zaciągała zasłon i nie zapalała światła. Nieustannie wyglądała przez okno, podejrzewając, że furgonetka znowu się pojawi. Zastanawiała się, czy nie zadzwonić po policję. Ale co miała im powiedzieć? Nikt jej przecież nie groził. Siedziała więc tak przez prawie godzinę, obserwując ulicę z nadzieją, że Mark zaraz wróci do domu. Nie było jednak ani furgonetki, ani Marka.
    Wróć do domu. Zleź z tej swojej cholernej łódki i wróć do domu – błagała go w myślach.
    Wyobraziła go sobie, jak pływa po zatoce pod łopoczącymi nad głową żaglami. Woda pewnie kotłowała się i kipiała pod szarym niebem tak, jak tamta rzeka. Rzeka, w której zginął Kunstler.
    Podniosła słuchawkę i nakręciła numer Vivian. Dobiegł ją wesoły zgiełk nadal panujący w domu Chao. W tle słychać było śmiech i czyjąś głośną rozmowę. Vivian powiedziała:
    – Ledwo cię słyszę. Czy mogłabyś powtórzyć?
    – Był jeszcze jeden lekarz w zespole transplantacyjnym, który zginął sześć lat temu. Znałaś go?
    Vivian odpowiedziała jej niemal krzycząc.
    – Tak. Ale to chyba nie było aż tak dawno. Jakieś cztery lata temu.
    – Czy wiesz może, dlaczego popełnił samobójstwo?
    – To nie było samobójstwo.
    – Co takiego?
    – Możesz chwilę zaczekać? Przejdę do drugiego aparatu.
    Abby usłyszała stuk słuchawki. Wydawało jej się, że całe wieki minęły do chwili, kiedy Vivian odezwała się znowu.
    – Już dobrze babciu! Możesz odłożyć! – krzyknęła Vivian. Gwar nagle urwał się.
    – Co masz na myśli, mówiąc, że to nie było samobójstwo? – spytała Abby.
    – To był wypadek. Jakiś defekt w instalacji. W mieszkaniu zebrał się tlenek węgla. Oprócz niego zginęła również jego żona i mała córeczka.
    – Zaczekaj, zaczekaj. Ja mówię o facecie, który nazywał się Lawrence Kunstler.
    – Nie znam nikogo o tym nazwisku. Pewnie chodzi ci o kogoś, kto pracował w Bayside, jeszcze zanim ja tam przyszłam.
    – O kim więc mówisz ty?
    – O anestezjologu. Tym, który był w zespole, zanim zatrudnili Zwicka. Nie mogę sobie przypomnieć jego nazwiska… Hennessy. Tak, właśnie tak.
    – On był w zespole transplantacyjnym?
    – Tak. Młody gość, dopiero co po stażu. Nie był tutaj zbyt długo. Pamiętam, że zanim to się wydarzyło, zamierzał wrócić na Zachód.
    – Jesteś pewna, że to był wypadek?
    – A co innego?
    Abby wyjrzała przez okno na pustą ulicę. Nie wiedziała, co ma powiedzieć.
    – Abby, czy coś jest nie w porządku?
    – Ktoś mnie dzisiaj śledził furgonetką.
    – Nie żartuj.
    – Marka nie ma jeszcze w domu. Jest ciemno, już dawno powinien wrócić. Nie mogę przestać myśleć o Aaronie. I o Kunstlerze. On skoczył z Tobin Bridge. Teraz ty mi mówisz, że był jeszcze Hennessy. To już razem trzech, Vivian.
    – Dwa samobójstwa i wypadek.
    – To dużo jak na jeden szpital.
    – Statystycznie dużo. A może ta praca w Bayside jest aż do tego stopnia przygnębiająca. – Żart wypadł kiepsko i Vivian to wiedziała. Po chwili spytała. – Naprawdę sądzisz, że ktoś cię dzisiaj śledził?
    – Pamiętasz co mi dziś powiedziałaś? Że nie jestem wariatką i że ktoś naprawdę zamierza mnie dostać.
    – Miałam na myśli Wiktora Vossa albo Parra. Oni mają powody, żeby cię prześladować, ale żeby jeździć za tobą jakąś furgonetką? I w ogóle jaki to ma związek z Aaronem i pozostałymi dwoma?
    – Nie wiem. – Abby podciągnęła nogi i skuliła się trochę z powodu zimna, i trochę ze strachu. – Zaczynam się bać. Bez przerwy myślę o Aaronie. Mówiłam ci, czego dowiedziałam się od tego detektywa? Że być może Aaron wcale nie popełnił samobójstwa.
    – Czy ma na to jakieś dowody?
    – Nawet gdyby miał, to na pewno nie opowiadałby o nich takiej osobie, jak ja.
    – Może powiedział Elaine.
    Racja! Wdowa po Aaronie. Ona na pewno chciałaby coś takiego wiedzieć. Żądałaby wyjaśnień. Kiedy Abby skończyła rozmawiać z Vivian, znalazła numer Elaine Levi. Przez chwilę zbierała się na odwagę, żeby zadzwonić. Na dworze było już ciemno. Mżawka zamieniła się w jednostajny deszcz. Mark ciągle jeszcze nie wracał. Zasłoniła okna i zapaliła światła. Wszystkie. Potrzebowała jasności i ciepła. Podniosła słuchawkę i nakręciła numer Elaine. Odczekała cztery dzwonki i odchrząknęła, sądząc, że będzie musiała zostawić wiadomość na automatycznej sekretarce. Potem w słuchawce rozległy się trzy przenikliwe dźwięki, po których jakiś głos powiedział:
    – Numer abonenta jest nieaktualny…
    Abby jeszcze raz wykręciła numer Elaine, upewniając się, że przyciskała guziki z właściwymi numerami. Po czterech dzwonkach rozległy się te same przenikliwe dźwięki:
    – Numer abonenta jest nieaktualny… – Odłożyła słuchawkę i spojrzała na aparat, tak jakby ją zdradził. Dlaczego Elaine zmieniła numer? Kogo chciała unikać?
    Na ulicy jakiś samochód z pluskiem przejechał przez kałuże. Abby podbiegła i wyjrzała przez okno. BMW wjeżdżało właśnie na ich podjazd. Cicho odetchnęła z ulgą. Mark był w domu.

Rozdział szesnasty

    Mark napełnił kieliszek winem.
    – Oczywiście, że znałem ich obu – powiedział. – Larry’ego Kunstlera znałem lepiej niż Hennessy’ego. Hennessy nie był u nas zbyt długo. Larry był jednym z tych, którzy wciągnęli mnie do zespołu od razu po stażu. Był całkiem miły. – Mark odstawił butelkę wina na stół. – Naprawdę był porządnym facetem.
    Kierownik sali przesunął się obok nich, eskortując do sąsiedniego stolika kobietę ubraną z przesadną elegancją. Tam przywitano ją okrzykami.
    – Jesteś wreszcie! Co za wspaniała suknia! – Ich hałaśliwość wydała się Abby wulgarna, a nawet nieprzyzwoita. Żałowała teraz, że ona i Mark nie zostali w domu. To on chciał gdzieś wyjść na kolację. Tak niewiele mieli wspólnych wieczorów, nawet nie uczcili odpowiednio swoich zaręczyn. Mark zamówił wino i wzniósł toast za nich, potem następne toasty i teraz kończył butelkę. Coraz częściej mu się to ostatnio zdarzało. Abby patrzyła, jak sączył z kieliszka resztki wina i myślała, że jej problemy odbijają się również na Marku.
    – Dlaczego nigdy mi o nich nie wspomniałeś? – zapytała.
    – Nie było takiej okazji.
    – Według mnie, ktoś powinien o nich przypomnieć. Szczególnie po śmierci Aarona. Zespół w przeciągu trzech lat stracił trzech lekarzy i nikt nic o tym nie mówi. Wygląda na to, że boicie się w ogóle o tym wspominać.
    – To dość ponury temat do rozmowy. Nie powinniśmy go zaczynać szczególnie w obecności Marilee. Ona znała żonę Hennessy’ego. Pomagała jej nawet w urządzeniu dziecinnego pokoju.
    – Tego dziecka, które zmarło? Mark przytaknął.
    – Tamta tragedia dla wszystkich była szokiem. Cała rodzina, tak po prostu. Marilee wpadła w histerię, kiedy się o tym dowiedziała.
    – To na pewno był wypadek?
    – Kupili ten dom kilka miesięcy wcześniej. Nie zdążyli wymienić instalacji ciepłowniczej. Tak, to był wypadek.
    – Ale śmierć Kunstlera nie była wypadkiem. Mark westchnął.
    – Nie, śmierć Larry’ego nie była wypadkiem.
    – Jak sądzisz, dlaczego to zrobił?
    – A dlaczego Aaron to zrobił? A dlaczego inni popełniają samobójstwa? Można wymyślić co najmniej kilka prawdopodobnych powodów, ale prawda jest taka, Abby, że będą to tylko przypuszczenia, nie możemy tego wiedzieć na pewno i nigdy nie będziemy tego potrafili zrozumieć. Patrzymy na wszystko ze swojej perspektywy i mówimy sobie: będzie lepiej. Zawsze kiedyś się poprawi. Larry widocznie przestał w to wierzyć. Nie widział już żadnych perspektyw. Właśnie w takich momentach ludzie tracą nadzieję, kiedy nie widzą już swojej przyszłości – wypił łyk wina, potem jeszcze jeden, ale wydawało się, że trunek przestał mu smakować. Podobnie jak jedzenie. Zrezygnowali z deseru i wyszli z restauracji. Oboje byli milczący i przygnębieni.
    Mark prowadził samochód przy gęstniejącej mgle i przelotnym deszczu. Odgłos pracujących wycieraczek zastępował rozmowę. Abby przypomniała sobie, jak Mark powiedział: „Właśnie w takich momentach ludzie tracą nadzieję. Kiedy nie widzą już swojej przyszłości”.
    Przecież ja właśnie zbliżam się do tego punktu. Nie widzę już nic przed sobą. Nie wiem, co się stanie ze mną. Z nami – myślała, wpatrując się w mgłę.
    – Chcę ci coś pokazać, Abby. Chcę wiedzieć, co o tym sądzisz. Może pomyślisz, że jestem szalony. A może też zapalisz się do tego pomysłu.
    – Jakiego pomysłu?
    – Chodzi o coś, o czym od dawna marzyłem. Od bardzo dawna. Jechali na północ, minęli granice Bostonu, potem Revere, Lynn i Swampscott. Na przystani Marblehead Marina Mark zaparkował samochód.
    – To już tutaj. Przy samym końcu molo – powiedział. To był jacht.
    Abby stała drżąc z zimna i patrząc, jak Mark chodził to w jedną, to w drugą stronę wzdłuż zacumowanej przy pomoście łodzi. Mówił z ożywieniem, gestykulował z entuzjazmem, jakiego Abby nie zauważyła u niego wcześniej przez cały wieczór.
    – Jest piękna, prawda? Była rejsowym jachtem morskim. Szesnaście metrów długości, pełne wyposażenie, wszystko, czego tylko moglibyśmy potrzebować. Nowiuteńkie żagle, nowe przyrządy do nawigacji. Do diabła, ta łódź jest prawie nie używana. Może nas zabrać, dokąd tylko będziemy chcieli popłynąć. Na Karaiby. Pacyfik. Stoisz przed wolnością, Abby! – Uniósł rękę, niby salutując łodzi. – Absolutną wolnością!
    Pokręciła głową.
    – Nie rozumiem.
    – To doskonałe rozwiązanie! Pieprzyć to cholerne miasto. Pieprzyć szpital. Kupimy tę łódź. Potem możemy się stąd ulotnić.
    – Dokąd?
    – Dokądkolwiek.
    – Ja nie chcę płynąć dokądkolwiek.
    – Nie ma żadnego powodu, dla którego mielibyśmy tu zostać. Teraz już nie.
    – Ależ tak. Dla mnie jest powód. Nie mogę tak po prostu spakować się i wyjechać! Zostały mi jeszcze trzy lata, Mark. Muszę skończyć staż teraz, albo nigdy nie zostanę chirurgiem.
    – Ja nim jestem, Abby. Jestem tym, czym ty chcesz zostać. Albo tym, czym ci się wydaje, że chcesz być. Mówię ci, nie warto.
    – Tak ciężko na to pracowałam. Nie zamierzam teraz zrezygnować.
    – A co ze mną?
    Spojrzała na niego. Po raz pierwszy doszło do niej, że to właśnie o niego chodziło. Ten jacht i ucieczka w poszukiwaniu wolności. Mężczyzna, który wkrótce miał się ożenić, nagle poczuł potrzebę ucieczki z domu. Była to metafora, której on prawdopodobnie nawet nie dostrzegał.
    – Chcę tego, Abby – powiedział. Podszedł do niej. Jego oczy błyszczały gorączkowo. – Już złożyłem ofertę w sprawie tej łodzi. Dlatego właśnie tak późno wróciłem do domu. Spotkałem się z agentem.
    – Złożyłeś ofertę, nic mi o tym nie mówiąc? Nawet nie zadzwoniłeś?
    – Wiem, że to brzmi jak szaleństwo.
    – Jak możemy sobie na to pozwolić? Ja siedzę po uszy w długach! Całe lata zabierze mi spłacanie pożyczek. A ty chcesz teraz kupić łódź?
    – Możemy postarać się o hipotekę. To będzie jak kupienie drugiego domu.
    – To nie jest dom.
    – Ale jest to inwestycja.
    – Ja nie zainwestowałabym w coś takiego.
    – Dlatego też nie mówimy o twoich pieniądzach. Cofnęła się o krok i spojrzała na niego.
    – Masz rację – powiedziała cicho. – Tu nie chodzi o moje pieniądze.
    – Abby – jęknął Mark. – O Boże, Abby.
    Znowu zaczęło padać. Czuła na twarzy zimne krople deszczu. Podeszła do samochodu i wsiadła do środka. Mark również wrócił. Przez jakiś czas nie odzywali się. Słychać było jedynie deszcz bębniący w dach wozu. W końcu Mark powiedział cicho.
    – Wycofam ofertę.
    – Nie o to mi chodzi.
    – Więc o co?
    – Sądziłam, że więcej rzeczy będzie nas łączyło. Nie chodzi mi o pieniądze. Nie dbam o nie. Boli mnie tylko to, że mówisz o nich moje pieniądze. Czy tak właśnie ma być? Twoje czy moje? Może powinniśmy od razu wezwać prawników i sporządzić intercyzę, z góry podzielić meble i dzieci?
    – Nie rozumiem – powiedział. W jego głosie Abby usłyszała jakąś dziwną nutę rozpaczy. Uruchomił silnik. Połowę drogi do domu przejechali w milczeniu.
    Potem Abby powiedziała:
    – Może powinniśmy się zastanowić jeszcze raz nad naszymi zaręczynami. Może ślub ze mną nie jest tym, czego naprawdę chcesz, Mark.
    – A czy ty tego chcesz? Popatrzyła przez okno i westchnęła.
    – Nie wiem. Już nie wiem.
    To była prawda. Już nie wiedziała.
    „Tragedia zabiera trzyosobową rodzinę Podczas gdy doktor Alan Hennessy i jego rodzina spokojnie spali w nocy, zabójca pełzał w górę po piwnicznych schodach. Śmiertelny tlenek gazu ulatniający się z wadliwej instalacji był przyczyną śmierci trzydziestoczteroletniego Hennessy’ego, jego trzydziestotrzyletniej żony Gail i sześciomiesięcznej córeczki Lindy. Przyjaciele zaproszeni przez Hennessych na kolację, znaleźli ich ciała późnym popołudniem…”
    Abby włożyła kolejny mikrofilm i na ekranie pojawiły się zdjęcia Hennessy’ego i jego żony. Lekarz miał nieco pucołowatą, poważną twarz, kobieta uśmiechała się lekko. Nie było zdjęcia dziecka. Być może pismo Globe uznało, że wszystkie sześciomiesięczne dzieci wyglądają jednakowo.
    Abby wzięła mikrofilm z datą o trzy i pół roku wcześniejszą. Artykuł, którego szukała znajdował się na pierwszej stronie.

    „Ciało zaginionego lekarza odnalezione w Zatoce.
    Ciało, które odnaleziono we wtorek na wodach Zatoki Bostońskiej zostało dziś zidentyfikowane. Jest to Doktor Lawrence Kunstler, kardiochirurg z miejscowego szpitala. Samochód doktora Kunstlera został odnaleziony w zeszłym tygodniu w pobliżu zjazdu z mostu Tobin Bridge. Policja podejrzewa, że było to samobójstwo. Nie ma jednak żadnych świadków zdarzenia, śledztwo trwa…”

    Abby przesunęła fotografię Kunstlera na środek ekranu. Zdjęcie było nieco upozowane: biały fartuch, stetoskop i wzrok skierowany prosto w obiektyw aparatu. Oczy patrzyły teraz również prosto na nią.
    Dlaczego to zrobiłeś? Dlaczego zdecydowałeś się skoczyć? – zastanawiała się. Nie mogła powstrzymać kolejnej myśli: Czy rzeczywiście ty sam się na to zdecydowałeś?
    Jedyną zaletą zwolnienia jej z obowiązków w szpitalu był fakt, że Abby mogła wymknąć się na całe popołudnie i nikt w Bayside nie zauważał tego. Co więcej, nikogo to nie obchodziło. Kiedy tego dnia wyszła z Bostońskiej Biblioteki Publicznej i wtopiła się w gwar placu Copley, czuła zarówno pustkę, jak i ulgę, że nie musiała wracać do szpitala. Popołudnie należało do niej, jeżeli tylko tego chciała.
    Postanowiła pojechać do domu Elaine. Przez kilka ostatnich dni próbowała zdobyć nowy numer Elaine. Niestety, ani Marilee Archer, ani nikt z zespołu transplantacyjnego nie wiedział nawet, że pani Levi zmieniła numer. Jadąc na zachód drogą numer 9 do Newton, ciągle miała przed oczami fotografie Kunstlera i Hennessy’ego. Nie bardzo miała ochotę na rozmowę z Elaine, ale przez ostatnie kilka dni, kiedykolwiek myślała o tamtych dwóch lekarzach, nie mogła przestać myśleć również o Aaronie. Pamiętała dzień jego pogrzebu. Przedtem nikt nigdy nie wspomniał o wcześniejszych dwóch wypadkach. W każdej innej grupie ludzi ten temat na pewno pojawiłby się w rozmowach. Ktoś powiedziałby pewnie: No to mamy już trzy tragedie. Albo: Czy nad Bayside ciąży jakieś przekleństwo? Albo nawet: Nie sądzicie, że to już trochę za wiele? Nikt jednak nie powiedział ani słowa. Nawet Elaine, która musiała znać zarówno Kunstlera, jak i Hennessy’ego. Nawet Mark. Jeżeli trzymał to w tajemnicy przede mną, to czego jeszcze mi nie powiedział?
    Wjechała na podjazd przed domem Elaine i siedziała przez chwilę w samochodzie, trzymając twarz ukrytą w dłoniach, próbując otrząsnąć się z przygnębienia. Nie potrafiła. Tyle naraz na mnie spada – myślała. Moja praca. Teraz jeszcze do tego wszystkiego tracę Marka. Najgorsze jest to, że nie wiem, dlaczego tak się dzieje.
    Od tego wieczoru, kiedy spytała o Kunstlera i Hennessy’ego, między nią a Markiem wszystko się zmieniło. Mieszkali w tym samym domu i spali w tym samym łóżku, ale ich wspólne życie nie było tym, co przedtem. I seks. Po ciemku, z zamkniętymi oczami. Mogła kochać się z kimkolwiek.
    Spojrzała na dom. Może Elaine coś wie – pomyślała. Wysiadła z samochodu i weszła po stopniach prowadzących do frontowych drzwi. Tam zauważyła gazety, ciągle jeszcze zwinięte leżały na werandzie. Były sprzed tygodnia. Papier zdążył już lekko pożółknąć. Dlaczego Elaine ich nie zabrała?
    Zadzwoniła do drzwi. Kiedy nikt nie odpowiedział, zastukała, a potem znowu zadzwoniła. Słyszała dzwonek rozlegający się we wnętrzu domu, a potem ciszę. Żadnych kroków czy głosów. Jeszcze raz spojrzała na dwie gazety. Pomyślała, że coś tu jest nie tak.
    Drzwi frontowe były zamknięte. Abby zeszła z werandy i skierowała się w stronę ogrodu na tyłach domu. Wykładana kamieniami ścieżka prowadziła pomiędzy świetnie utrzymanymi klombami azalii i hortensji. Trawnik musiał być niedawno strzyżony, podobnie jak żywopłot. Tylko kamienny taras wydawał się niepokojąco pusty. Abby pamiętała stolik pod parasolem i krzesła, które stały tu w dzień pogrzebu. Teraz nic tu nie stało.
    Drzwi kuchenne też były zamknięte, ale za tarasem znajdowały się przesuwane przeszklone drzwi. Abby pociągnęła je lekko i drzwi otworzyły się.
    – Elaine? – zawołała Abby, wchodząc do środka.
    Pokój był pusty. Meble, dywany, wszystko stąd zabrano, nawet obrazy.
    Abby w zdumieniu patrzyła na białe ściany, na podłogę, na której pozostał ciemniejszy prostokąt w miejscu, gdzie leżał dywan. Przeszła do salonu. Jej kroki głuchym echem odbijały się od pustych ścian. Cały dom był opustoszały. Nie było w nim nic poza kilkoma pocztówkami reklamowymi, wsuniętymi przez drzwi frontowe. Abby podniosła jedną z nich. Była adresowana trochę anonimowo – „do Mieszkańca”.
    W kuchni też nic nie zostało. Nawet lodówka była pusta. Blaty były nieskazitelnie czyste, a w powietrzu unosił się zapach jakiegoś środka odkażającego. Telefon wiszący na ścianie był głuchy. Abby wyszła na zewnątrz i przez chwilę stała na podjeździe. Była zupełnie zdezorientowana. Zaledwie dwa tygodnie temu była w tym domu. Siedziała na kanapie w salonie, jadła kanapki i oglądała rodzinne fotografie Levich stojące na kominku. Teraz miała wrażenie, że tamto wszystko było iluzją.
    Ciągle jeszcze lekko oszołomiona wsiadła do samochodu i wycofała się z podjazdu. Prowadziła machinalnie, ledwie uważając na to, co działo się na drodze. Myślała o tajemniczym zniknięciu Elaine. Dokąd mogła pojechać? Czy tak szybko po śmierci Aarona chciała zapomnieć o wspólnym ich życiu? Było to mało prawdopodobne. Przypominało to raczej działanie wywołane strachem przed czymś.
    Abby nagle poczuła się nieswojo. Spojrzała w lusterko. To spoglądanie w lusterko weszło jej w krew od tamtej soboty, kiedy zauważyła brązową furgonetkę. Teraz za nią jechało ciemnozielone Volvo. Czy nie stało zaparkowane obok domu Elaine? Nie była tego pewna. Nie zwracała wtedy na to uwagi. Volvo mrugnęło światłami. Abby przyspieszyła. Volvo również zwiększyło prędkość.
    Skręciła w prawo, na główną ulicę. Przed nią ciągnął się pas podmiejskich stacji benzynowych i sklepów. Świadkowie. Wielu świadków. Volvo ciągle trzymało się tuż za nią, przez cały czas mrugając światłami. Miała już dość tego, że ktoś za nią jeździł, miała dość ciągłego strachu. Do diabła z tym wszystkim. Jeżeli ktoś chciał ją w ten sposób prześladować, musiała odwrócić role, stawić mu czoło. Gwałtownie skręciła na parking jednego ze sklepów. Volvo wjechało tam za nią. Wystarczył jej jeden rzut oka, aby stwierdzić, że wokół było wystarczająco dużo ludzi, klienci sklepu pchający przed sobą wózki, kierowcy szukający miejsca do zaparkowania. To było dobre miejsce. Nacisnęła mocno hamulec. Volvo z piskiem zatrzymało się o kilka cali od tylnego zderzaka jej samochodu.
    Abby wysiadła i podbiegła do tajemniczego Volvo. Z furią zastukała w okno.
    – Otwieraj, do cholery! Otwieraj!
    Kierowca opuścił szybę. Potem zdjął okulary słoneczne.
    – Doktor DiMatteo? – Patrzył na nią spokojnie Bernard Katzka. – Tak myślałem, że to pani.
    – Dlaczego pan mnie śledził?
    – Widziałem, jak odjeżdża pani od tamtego domu.
    – Nie, wcześniej. Dlaczego wcześniej mnie pan śledził?
    – Kiedy?
    – W sobotę. Furgonetką. Pokręcił głową.
    – Nie wiem nic o żadnej furgonetce. Cofnęła się.
    – Proszę o tym zapomnieć. I przestać za mną jeździć, dobrze?
    – Próbowałem dać pani znak, aby zjechała pani na pobocze. Nie widziała pani, że mrugałem światłami?
    – Nie wiedziałam, że to pan.
    – Czy może mi pani powiedzieć, co robiła pani w domu doktora Leviego?
    – Przyjechałam tam, żeby zobaczyć się z Elaine. Nie wiedziałam, że się wyprowadziła.
    – Może pani zaparkuje? Chciałbym z panią porozmawiać. A może znowu odmówi pani odpowiadania na jakiekolwiek pytania?
    – To zależy od tego, o co będzie pan pytał.
    – O doktora Leviego.
    – Tylko o nim będziemy rozmawiać? O Aaronie? Skinął głową.
    Pomyślała przez chwilę. Zdecydowała, że sama też przy okazji będzie mogła się czegoś dowiedzieć. Nawet milczący detektyw Katzka może coś jej wyjawić.
    Spojrzała na sklep.
    – Tam jest stoisko z pączkami. Może wstąpimy na filiżankę kawy?
    Gliniarze i pączki. To skojarzenie stało się tematem żartów, których prawdziwość potwierdzał każdy policjant z nadwagą i każdy policyjny wóz zaparkowany przed cukiernią z pączkami znanej sieci „Dunkin Donuts”. Bernard Katzka nie okazał się jednak wielbicielem pączków, zamówił tylko czarną kawę, którą wypił też bez specjalnej przyjemności. Katzka w ogóle nie wyglądał na kogoś, kto gustował w jakichkolwiek przyjemnościach, czy to grzesznych, czy to całkowicie niewinnych.
    Jego pierwsze pytanie zmierzało prosto do sedna sprawy.
    – Dlaczego przyjechała pani do domu Levich?
    – Chciałam się zobaczyć z Elaine. Chciałam z nią porozmawiać.
    – O czym?
    – O sprawach osobistych.
    – Wcześniej odniosłem wrażenie, że byłyście niezbyt bliskimi sobie znajomymi.
    – Czy Elaine tak panu powiedziała? Zignorował jej pytanie.
    – Czy tak określiłaby pani relacje między wami? Odetchnęła głośno.
    – Chyba tak. Poznałyśmy się przez Aarona. To wszystko.
    – Dlaczego więc chciała się z nią pani spotkać?
    Znowu głośno wypuściła powietrze. Katzka na pewno zorientował się, iż jest zdenerwowana.
    – Ostatnio przytrafiały mi się dziwne rzeczy. Chciałam porozmawiać o nich z Elaine.
    – Jakie rzeczy?
    – Ktoś śledził mnie w zeszłą sobotę brązową furgonetką. Zauważyłam ją na Tobin Bridge. Potem widziałam ją znowu, kiedy dojechałam do domu.
    – Coś jeszcze?
    – Czy to nie jest wystarczający powód do zdenerwowania? – Spojrzała mu prosto w oczy. – Byłam przerażona.
    Przyglądał się jej w milczeniu, zastanawiając się, czy to, co widział w jej twarzy, rzeczywiście było strachem.
    – Co to ma wspólnego z doktorem Levim?
    – To przez pana zaczęłam zastanawiać się nad tym, co przytrafiło się Aaronowi. Czy naprawdę popełnił samobójstwo. Potem odkryłam, że dwóch innych lekarzy z Bayside również zginęło.
    Lekkie zdziwienie Katzki oznaczało, że ta wiadomość była dla niego nowa.
    – Sześć i pół roku temu w szpitalu pracował niejaki doktor Lawrence Kunstler, kardiochirurg. Skoczył z Tobin Bridge.
    Katzka nic nie powiedział, ale prawie niezauważalnie przysunął się z krzesłem do przodu.
    – Potem, mniej więcej trzy lata temu był pewien anestezjolog – kontynuowała Abby. – Doktor Hennessy. On, jego żona i dziecko zmarli wskutek zatrucia tlenkiem węgla. Uznano to za wypadek. Uszkodzenie instalacji.
    – Niestety, tego typu wypadki zdarzają się prawie każdej zimy.
    – A teraz mamy Aarona. To już razem trzech. Wszyscy byli w tym samym zespole transplantacyjnym. Czy to nie wydaje się panu wyjątkowo nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności?
    – Co pani sugeruje? Że ktoś uwziął się na zespół transplantacyjny? Zabija jego członków jednego po drugim?
    – Ja tylko widzę pewną zbieżność. To pan jest detektywem. To pan powinien zbadać tę sprawę.
    Katzka odsunął się.
    – Jak to się stało, że pani została w to wszystko wplątana?
    – Mój przyjaciel jest w tym zespole. Chociaż Mark tego nie mówi, to myślę, że się boi. Myślę, że cały zespół się boi. Zastanawiają się, kto będzie następny. Ale nigdy o tym nie rozmawiają. Podobnie jak ludzie nigdy nie mówią o katastrofach samolotowych, kiedy czekają na odlot.
    – Obawia się pani o bezpieczeństwo swego przyjaciela?
    – Tak – odparła krótko, nie wyjaśniając nic więcej. Robiła wszystko, żeby odzyskać Marka, przywrócić to, co było przedtem między nimi. Nie pojmowała, co się stało, ale czuła, że ich związek rozpada się. Wszystko zaczęło się tego wieczoru, kiedy wspomniała o Kunstlerze i Hennessym. Nie miała zamiaru opowiadać o tym Katzce, ponieważ to wszystko dotyczyło tylko jej uczuć. Katzka był policjantem, który pracował w oparciu o bardziej konkretne dowody. Oczywiście spodziewał się, że usłyszy od niej więcej. Kiedy jednak Abby milczała, Katzka zapytał:
    – Czy jest coś jeszcze, o czym chciałaby mi pani powiedzieć? Cokolwiek? Chodzi mu o Mary Allen – pomyślała Abby, czując ogarniający ją paniczny strach. Ale jemu właśnie miała ochotę powiedzieć wszystko. Jednak szybko spuściła wzrok i sama zadała pytanie.
    – Dlaczego obserwował pan dom Elaine? Bo to właśnie pan robił, prawda?
    – Rozmawiałem z jej sąsiadem. Kiedy wyszedłem, pani akurat odjeżdżała sprzed domu Levich.
    – Przesłuchiwał pan sąsiadów Elaine?
    – To rutynowe postępowanie.
    – Trudno w to uwierzyć.
    Niemal wbrew swojej woli podniosła wzrok i spojrzała na niego. Z jego twarzy nie mogła nic wyczytać.
    – Dlaczego ciągle jeszcze badacie to samobójstwo?
    – Wdowa spakowała się w ciągu jednego wieczoru i wyjechała, nie pozostawiając nowego adresu. To wydaje się trochę niezwykłe.
    – Chyba nie chce pan powiedzieć, że Elaine jest czemuś winna?
    – Nie. Wydaje mi się tylko, że jest czymś przerażona.
    – Czym?
    – Może pani się domyśla, czym?
    Stwierdziła, że chce na niego patrzeć. W jego oczach było coś tak przyciągającego, że nie mogła odwrócić wzroku. Poczuła do niego nagły i zupełnie niespodziewany pociąg. Nie miała pojęcia, dlaczego właśnie ten mężczyzna wywołał w niej takie uczucie.
    – Nie – powiedziała. – Nie mam pojęcia, od czego ucieka Elaine.
    – Może więc pomoże mi pani znaleźć odpowiedź na inne pytanie.
    – To znaczy?
    – W jaki sposób Aaron Levi zdołał się dorobić takiego majątku? Pokręciła głową.
    – Z tego, co wiem, to nie był on szczególnie bogaty. Kardiolog zarabia najwyżej dwa tysiące. A on na pewno dużo z tego wysyłał swoim dzieciom, które uczą się w college’u.
    – Czy mieli jakiś majątek rodzinny?
    – Ma pan na myśli jakiś spadek? – Wzruszyła ramionami. – Słyszałam, że ojciec Aarona był mechanikiem.
    Katzka odchylił się do tyłu. Nie patrzył na Abby, tylko wbił wzrok w jej kubek z kawą. Skupienie, w jakim tkwił, zaintrygowało Abby. Potrafił tak po prostu wyłączyć się z rozmowy, pozostawiając ją samą sobie.
    – Proszę pana, o jakim majątku my w ogóle rozmawiamy? Uważnie spojrzał na nią.
    – O trzech milionach dolarów.
    Abby gapiła się na niego w niemym osłupieniu.
    – Po tym, jak pani Levi zniknęła – powiedział Katzka – uznałem, że powinienem bliżej przyjrzeć się finansom tej rodziny. Ich księgowy powiedział mi, że wkrótce po śmierci męża Elaine odkryła, że mąż miał konto bankowe na Kajmanach. Wcześniej nic o tym koncie nie wiedziała. Zapytała więc księgowego, jak dotrzeć do tych pieniędzy. Potem bez uprzedzenia wyjechała. – Katzka spojrzał na Abby pytająco.
    – Nie mam pojęcia, skąd Aaron mógł mieć tyle pieniędzy – mruknęła.
    – Jego księgowy też nie.
    Po chwili milczenia Abby sięgnęła po kawę i stwierdziła, że była zimna. Ona sama również odczuwała chłód.
    – Czy wie pan, gdzie jest teraz Elaine? – zapytała cicho.
    – Mamy pewne przypuszczenia.
    – Czy może mi pan zdradzić je? Pokręcił głową.
    – W tej chwili, doktor DiMatteo – powiedział – myślę, że pani Levi nie chciałaby, żeby ją odnaleziono.
    Trzy miliony dolarów! W jaki sposób Aaron zdołał zgromadzić trzy miliony dolarów?
    Przez całą drogę do domu zastanawiała się nad tym. Nie miała pojęcia, jak zwykły kardiochirurg mógł tyle zarobić. Miał dwójkę dzieci studiujących na prywatnych uczelniach i żonę, która miała dość kosztowne zamiłowanie do antyków. Poza tym, dlaczego w ogóle krył się z tym, że ma taki majątek? Na Kajmanach pieniądze trzymali tylko ci, którzy chcieli zachować stan swoich dochodów w tajemnicy. Ale przecież nawet Elaine nie wiedziała o tym koncie aż do śmierci Aarona. Przeglądanie papierów męża musiało być dla niej szokiem. W końcu dowiedziała się przecież, że ukrywał przed nią fortunę.
    Trzy miliony dolarów! Pozostawała cały czas w lekkim szoku.
    Wjechała na podjazd. Złapała się na tym, że rozejrzała się dookoła w poszukiwaniu brązowej furgonetki. Weszło jej to w nawyk. Szybko zlustrowała ulicę.
    W drzwiach frontowych zastała gromadzącą się tam codziennie stertę poczty. Większość stanowiły magazyny medyczne, podwójna ilość dla dwojga lekarzy mieszkających pod jednym dachem. Zebrała wszystkie i zaniosła do kuchni. Tam na stole zaczęła rozkładać wszystko na dwie kupki. Jego rzeczy, jej rzeczy. Jego życie, jej życie. Nic, na co warto było spojrzeć dwa razy.
    Dochodziła czwarta po południu. Zdecydowała, że dziś wieczorem przygotuje jakąś dobrą kolację z winem. Poda ją przy świecach. Dlaczego nie? W końcu była teraz kobietą wolną od obowiązków zawodowych. Gdy w Bayside debatowano nad jej przyszłością jako chirurga, ona mogła zająć się naprawieniem stosunków pomiędzy nią i Markiem. Romantyczne kolacje i trochę kobiecej troski powinno zrobić swoje. Stracić karierę, ale zatrzymać mężczyznę. Cholera, DiMatteo, zaczynasz zachowywać się jak desperatka.
    Zebrała swoją część pocztowych reklam, żeby wyrzucić je do śmieci. W momencie, kiedy wrzucała papiery do kubła, jej wzrok padł na dużą brązową kopertę leżącą tam na samym spodzie. Zwróciła uwagę na słowo jachty, wyróżnione tłustym drukiem w adresie powrotnym. Wyciągnęła kopertę i strząsnęła z niej resztki kawy i potłuczone skorupki jajka. Na samej górze widniał adres:

    „EAST WINDS” JACHTY
    Sprzedaż i Serwis
    Przystań Marblehead Marina

    Koperta została wysłana do Marka. Nie było na niej adresu ich domu przy Brewster Street. Nadano ją na poste restante. Abby jeszcze raz spojrzała na słowa: „East Winds” Jachty Sprzedaż i Serwis.
    Podeszła do biurka Marka w pokoju dziennym. Dolna szuflada, w której Mark trzymał swoje papiery, była zamknięta, ale Abby wiedziała, gdzie znajdzie do niej klucz. Słyszała kiedyś, jak wrzucał go do pojemnika na ołówki. Znalazła klucz i otworzyła szufladę.
    W środku były wszystkie papiery dotyczące ich domu. Dokumenty ubezpieczeniowe, papiery hipoteczne, dokumenty samochodu. Znalazła w końcu teczkę, na której widniał napis Jacht. Był tam plik papierów dotyczących jachtu „J-35 Gimmie Shelter”. Była też druga teczka. Wyglądała na nową. Napisano na niej „H-48”.
    Abby wyciągnęła ją. Była w niej umowa sprzedaży jachtu z „East Winds”. H-48 oznaczało skrót nazwy projektu łodzi. Jacht Hinckley’a, długości czterdziestu ośmiu stóp.
    Opadła na krzesło, czując, że robi jej się słabo. Trzymałeś to w tajemnicy – pomyślała. Mówiłeś, że wycofasz ofertę, potem i tak kupiłeś. To twoje pieniądze, zgadza się. To chyba jest najlepszy tego dowód. Spojrzała na dół strony. Warunki sprzedaży. Chwilę później wyszła z domu.
    – Handel organami? Czy to możliwe? – Doktor Iwan Tarasoff przerwał mieszanie swojej kawy ze śmietanką i spojrzał na Vivian. – Czy macie na to jakieś dowody?
    – Jeszcze nie. Pytamy pana tylko, czy jest to w ogóle możliwe. A jeżeli tak, to w jaki sposób można coś takiego zorganizować?
    Doktor Tarasoff wygodniej usiadł na kanapie i powoli pił kawę, zastanawiając się nad odpowiedzią. Była za piętnaście piąta i pokój chirurgów w szpitalu Mass Gen był pusty. Tylko czasem przechodził tamtędy do szatni jakiś stażysta. Tarasoff zaledwie dwadzieścia minut wcześniej wyszedł z sali operacyjnej. Ciągle jeszcze miał na dłoniach ślady talku z rękawiczek. Wokół szyi zawiązana była maska chirurgiczna. Patrząc na niego, Abby po raz kolejny stwierdziła, że przypominał jej dziadka. Łagodne, niebieskie oczy, srebrne włosy. Cichy głos. Głos osoby z autorytetem – pomyślała. Taka osoba nie musi nigdy podnosić głosu.
    – Oczywiście dochodzą do mnie plotki – powiedział Tarasoff. – Za każdym razem, kiedy ktoś znany przechodzi operację przeszczepu organu, ludzie zastanawiają się, czy w grę nie wchodzą tu większe pieniądze. Ale nigdy nie było na to dowodów, tylko podejrzenia.
    – Jakie plotki pan słyszał?
    – Na przykład, że można sobie kupić bliższe miejsce na liście oczekujących. Ja osobiście nigdy nie widziałem, żeby coś takiego miało miejsce.
    – A ja tak – powiedziała Abby. Tarasoff spojrzał na nią.
    – Kiedy?
    – Dwa tygodnie temu. Chodziło o panią Voss. Była trzecia na liście oczekujących, a jednak to właśnie ona dostała serce. Dwie osoby, które były przed nią, zmarły.
    – Centralny System Koordynacji Transplantacji nie dopuściłby do tego. Ani Bank Organów Nowej Anglii. Działają zgodnie ze ściśle określonymi zasadami.
    – Bank Organów Nowej Anglii nic o tym nie wiedział, w swoim systemie nie mają żadnej informacji o dawcy tym właśnie.
    Tarasoff pokręcił głową.
    – Trudno w to uwierzyć. Jeżeli serce nie przeszło przez Bank Organów Nowej Anglii ani przez Centralny System, to skąd się wzięło?
    – Sądzimy, że Voss zapłacił za to, żeby załatwić wszystko poza systemem. Dzięki temu serce mogła dostać jego żona – stwierdziła Vivian.
    – Tyle dotąd zdołałyśmy się dowiedzieć – powiedziała Abby. – Kilka godzin przed zoperowaniem pani Voss zespół z Bayside otrzymał wiadomość z Wilcox Memorial w Burlington o tym, że mają dawcę. Serce zostało pobrane i samolotem przewiezione do Bostonu. Na naszą salę operacyjną dotarło o pierwszej nad ranem. Przywiózł je niejaki doktor Mapes. Razem z nim były papiery dawcy, ale później gdzieś się zawieruszyły. Nikt nie zdołał ich dotąd odnaleźć. Sprawdziłam nazwisko Mapes w dziale chirurgii w spisie specjalistów. Chirurg o tym nazwisku nie istnieje.
    – Kto w takim razie przeprowadził operację pobrania?
    – Przypuszczamy, że był to inny chirurg, Tim Nicholls. Jego nazwisko znajduje się w spisie, wiemy, że on istnieje. Z życiorysu dowiedziałyśmy się, że przez pierwsze lata pracował w Mass Gen. Może pan go pamięta?
    – Nicholls – wymruczał Tarasoff i pokręcił głową. – Kiedy tutaj był?
    – Dziewiętnaście lat temu.
    – Musiałbym sprawdzić rejestry stażystów.
    – Zastanawiałyśmy się, jak to wszystko się odbyło – powiedziała Vivian. – Doszłyśmy do wniosku, że skoro pani Voss potrzebne było serce, a jej mąż miał pieniądze, żeby zapłacić, to w jakiś sposób ta wiadomość się rozniosła. Nie wiemy, jak. Tak się złożyło, że Tim Nicholls miał akurat dawcę. Serce zostało przekazane bezpośrednio do Bayside, omijając Bank Organów. Pewnie trzeba było opłacić paru ludzi. Włączając w to część personelu z Bayside.
    Tarasoff był przerażony.
    – To możliwe – przyznał. – Macie rację, właśnie tak mogło się to odbyć.
    Drzwi pokoju nagle się otworzyły i weszło przez nie dwóch stażystów. Śmiejąc się podeszli do ekspresu z kawą. Wydawało się, że mieszanie śmietanki i cukru w kubkach zajmie im całą wieczność. W końcu wyszli. Tarasoff wciąż wyglądał na zdumionego.
    – Często sam odsyłałem pacjentów do Bayside. Mówimy przecież o jednym z największych ośrodków transplantacji w całym kraju. Dlaczego mieliby działać wbrew prawu? Pomijać Banki Organów Nowej Anglii i Centralny System Koordynacji Przeszczepów i tak ryzykować?
    – Odpowiedź jest oczywista – powiedziała Vivian. – Pieniądze. Znowu na chwilę umilkli, kiedy kolejny lekarz wszedł do pokoju. Jego kitel był przesiąknięty potem. Mężczyzna westchnął i opadł na jeden z wolnych foteli. Odchylił głowę do tyłu i zamknął oczy. Abby powiedziała cicho do Tarasoffa:
    – Chciałybyśmy, żeby sprawdził pan w rejestrze stażystów akta Tima Nichollsa. Proszę się dowiedzieć o nim, co tylko będzie możliwe. Czy rzeczywiście był tutaj na stażu? Możliwe, że jego życiorys został zmyślony.
    – Sam do niego zadzwonię i zapytam.
    – Nie! Skąd możemy wiedzieć, kto i w jakim stopniu działa świadomie.
    – Doktor DiMatteo, ja wierzę w otwartość. Jeżeli rzeczywiście istnieje jakaś sieć manipulująca pracą systemu transplantacji, chcę o tym wiedzieć.
    – My także. Ale musimy zachować wielką ostrożność, doktorze. – Abby spojrzała niespokojnie na lekarza drzemiącego obok w fotelu. Zniżyła głos do szeptu. – W przeciągu sześciu ostatnich lat trzech lekarzy z Bayside zmarło śmiercią tragiczną. Dwa samobójstwa i jeden wypadek. Wszyscy trzej należeli do zespołu transplantacyjnego.
    Widząc przerażenie, jakie malowało się na twarzy Tarasoffa, Abby wiedziała, że jej ostrzeżenie odniosło zamierzony skutek.
    – Próbuje mnie pani przestraszyć – powiedział Tarasoff. – Prawda? Abby skinęła głową.
    – Powinno to pana przerażać. Powinno to przerażać nas wszystkich.
    Vivian i Abby wyszły ze szpitala i stały na parkingu pod szarym, dżdżystym niebem. Każda przyjechała swoim samochodem i teraz miały się rozstać. Dni stawały się już coraz krótsze; była dopiero piąta, a już szarzało. Czując dreszcze, Abby mocniej zawiązała pasek płaszcza przeciwdeszczowego i rozejrzała się po parkingu. Nie było na nim brązowej furgonetki.
    – Za mało jeszcze wiemy – powiedziała Vivian. – To, co mamy, nie może być podstawą do wszczęcia śledztwa. Gdybyśmy teraz czegoś spróbowały, Wiktor Voss miałby czas na zatarcie wszelkich śladów.
    – Nina Voss nie była pierwsza. Sądzę, że Bayside robiło to już wcześniej. Aaron zmarł z trzema milionami dolarów na koncie. Musieli mu płacić już od jakiegoś czasu.
    – Sądzisz, że zaczął mieć tego dość?
    – Wiem, że próbował wydostać się z Bayside. Chciał wyjechać z Bostonu. Może ktoś nie chciał do tego dopuścić.
    – Być może to samo przytrafiło się Kunstlerowi i Hennessy’emu. Abby odetchnęła głęboko. Jeszcze raz rozejrzała się po parkingu szukając wzrokiem furgonetki.
    – Obawiam się, że tak właśnie było.
    – Musimy dotrzeć do innych nazwisk, innych transplantacji. Albo do informacji o dawcach.
    – Wszystkie informacje o dawcach zamknięte są w biurze koordynatora systemu transplantacji. Musiałabym się tam włamać i je wykraść. Oczywiście zakładając, że tam są. Musimy pamiętać o tym, że papiery dawcy serca dla Niny Voss zniknęły w tajemniczy sposób.
    – Dobra, oznacza to, że musimy zabrać się do wszystkiego od strony biorców.
    – Akta chorobowe? Vivian przytaknęła.
    – Odszukamy nazwiska innych osób, które przeszły transplantacje. I ich pozycje na listach oczekujących w momencie operacji.
    – Będzie nam potrzebna pomoc Banku Organów Nowej Anglii.
    – Tak, ale najpierw musimy znać nazwiska i daty. Abby skinęła głową.
    – Tyle mogę się dowiedzieć.
    – Pomogłabym ci, ale w Bayside nie wpuszczają mnie za próg. Uważają mnie tam za swego najgorszego wroga.
    – O mnie pewnie myślą tak samo.
    Vivian uśmiechnęła się, tak jakby była z tego dumna. Wydawała się mała, wyglądała prawie jak dziecko w za dużym płaszczu. Niewielki sprzymierzeniec. Chociaż jej postura nie napawała otuchą, to wzrok na pewno dodawał odwagi. Był bezpośredni i stanowczy. Widziała już wiele.
    – W porządku, Abby – westchnęła Vivian. – Teraz powiedz mi, co się dzieje między tobą a Markiem? I dlaczego trzymasz te wszystkie wiadomości przed nim w tajemnicy?
    Abby głośno wypuściła powietrze. Odpowiedziała szybko, głosem, w którym słychać było strach.
    – Myślę, że on jest jednym z nich.
    – Mark?
    Abby przytaknęła i spojrzała na deszczowe niebo.
    – Chce się wydostać z Bayside. Mówił, żeby gdzieś odpłynąć. Uciec. Tak jak Aaron, zanim zginął, chciał uciec.
    – Sądzisz, że Mark brał łapówki?
    – Kilka dni temu kupił łódź. Mówiąc łódź, nie mam na myśli jakiejś tam łódki. To prawdziwy jacht pełnomorski.
    – On zawsze szalał na punkcie jachtów.
    – Ten kosztował go pół miliona dolarów. Vivian nie odezwała się.
    – Jest jeszcze coś gorszego – szepnęła Abby. – Zapłacił gotówką.

Rozdział siedemnasty

    Archiwum, w którym przechowywano akta chorobowe pacjentów, znajdowało się w podziemiach szpitala, za działem Patologii i kostnicą szpitalną. Był to pokój doskonale znany każdemu lekarzowi w Bayside. Właśnie tu podpisywali karty, dyktowali streszczenia przebiegu chorób oraz zatwierdzali raporty laboratoryjne i zlecenia ustne. Pokój urządzono wygodnie, stały w nim fotele i stoliki. Ponieważ lekarze pracowali w różnych godzinach, był otwarty aż do dziewiątej wieczorem.
    O szóstej po południu Abby weszła do szpitalnego archiwum. Tak, jak się spodziewała, w pomieszczeniu ze względu na porę nie było prawie nikogo. Prócz Abby pracował tam jedynie wychudzony stażysta, siedzący przy stoliku założonym kartami.
    Z bijącym sercem Abby podeszła do biurka dyżurującej urzędniczki i uśmiechnęła się.
    – Zbieram materiały statystyczne dla doktora Wettiga. Przygotowuje studium na temat śmiertelności pacjentów po transplantacjach serca. Czy mogłaby pani wydrukować mi z komputera listę nazwisk i numerów rejestracyjnych wszystkich przeszczepów przeprowadzonych tu w przeciągu ostatnich dwóch lat.
    – Na tego typu badania potrzebna jest pisemna prośba wydana przez oddział.
    – Niestety, wszyscy poszli już do domu. Czy mogłabym dostarczyć pani tę prośbę kiedy indziej? Chciałabym przygotować te materiały na jutro rano. Wie pani, jaki jest generał.
    Urzędniczka archiwum uśmiechnęła się. Tak, dokładnie wiedziała, jaki był generał. Usiadła przy klawiaturze komputera i weszła do spisu ogólnego. Pod hasłem diagnoza wpisała słowa „transplantacja serca”, a potem przedział lat, jakich miało dotyczyć poszukiwanie. Przycisnęła „enter”. Zaczęły się pojawiać nazwiska i numery rejestracyjne. Abby jak zaczarowana patrzyła na ekran. Po kilku sekundach urzędniczka podała Abby wydrukowaną listę. Było tam dwadzieścia dziewięć nazwisk. Ostatnia była Nina Voss.
    – Czy mogłabym dostać dziesięć pierwszych kart? – poprosiła Abby. – Mogłabym już dzisiaj zacząć pracę.
    Kobieta zniknęła w pomieszczeniu z aktami. W chwilę później wyszła stamtąd z grubym plikiem papierów.
    – Tu są pierwsze dwa przypadki. Resztę zaraz pani przyniosę.
    Abby zabrała akta na jeden ze stolików. Dokumenty z głuchym odgłosem wylądowały na blacie. Każdy pacjent, który przeszedł transplantację serca miał tutaj całą stertę papierów, ta dwójka w niczym nie odbiegała od reguły. Abby otworzyła pierwszą teczkę na stronie zawierającej informacje dotyczące pacjenta. Nazywał się Gerald Luray, miał pięćdziesiąt cztery lata. Koszty operacji pokryła prywatna firma ubezpieczeniowa. Pacjent mieszkał w Worchester, w stanie Massachusetts. Abby nie wiedziała, na ile te informacje były aktualne, tak więc skopiowała je wszystkie na oficjalnym żółtym papierze. Przepisała również datę i godzinę oraz nazwiska lekarzy przeprowadzających operację: Aarona Leviego, Billa Archera, Franka Zwicka, Rajiva Mohandasa i Marka Hodella. Tak jak się spodziewała, nigdzie w aktach nie znalazła informacji o dawcy. Zwykle trzymano je oddzielnie od karty biorcy. Jednak wśród notatek zrobionych przez pielęgniarkę Abby znalazła kilka szczegółów: „0830 – wiadomość o zakończeniu operacji pobrania. Serce dawcy w drodze z Norwalk, Connecticut. Pacjent przewieziony na salę operacyjną w celu przygotowania go do operacji…”
    Abby zanotowała: 0830. Pobranie w Norwalk, Conn.
    Urzędniczka przywiozła wózek z pięcioma plikami dokumentów i zawróciła po następne.
    Abby pracowała bez żadnej przerwy. Nie pozwoliła sobie nawet na krótki odpoczynek i nie zadzwoniła do Marka, że się spóźni. Kiedy zamykano archiwum była strasznie głodna.
    W drodze do domu zatrzymała się w barze Mcdonald’s i zamówiła big maca, duże frytki i mleczny koktajl o smaku waniliowym. Trochę cholesterolu, żeby odżywić mózg. Jadła, siedząc przy jednym z bocznych stolików i obserwując salę. O tej porze bar zalewała fala ludzi wychodzących z kina, nastolatki na randkach, tu i ówdzie widać było również starszych ludzi, samotników o smutnym wyglądzie. Nikt nie zwracał na nią uwagi. Skończyła jeść i wyszła.
    Zanim uruchomiła silnik samochodu, rozejrzała się po parkingu. Nie było na nim furgonetki. O dziesiątej piętnaście była w domu. Mark już poszedł do łóżka, wszystkie światła były zgaszone. Odetchnęła z ulgą, nie musiała odpowiadać na żadne pytania. Rozebrała się po ciemku i wśliznęła pod kołdrę. Nie przysunęła się do Marka. Jakoś bała się go dotknąć.
    Kiedy on nagle poruszył się i sięgnął ręką w jej kierunku, poczuła, że jej ciało sztywnieje.
    – Tęskniłem za tobą dziś wieczorem – szepnął. Odwrócił jej twarz ku sobie i pocałował. Był to bardzo czuły pocałunek. Przesunął dłonią wzdłuż jej talii i zaczął pieścić biodro. Potem lekko muskał jej udo. Nie poruszyła się; czuła, że jest sztywna jak manekin, nie była w stanie poddać się ani sprzeciwić. Leżała z zamkniętymi oczami. Przyciągnął ją do siebie i wszedł w nią. W uszach czuła swój przyspieszony puls.
    Z kim ja się kocham? – myślała Abby, kiedy ich biodra uderzały o siebie z brutalną siłą.
    Potem wszystko ustało. Wyśliznął się z niej.
    – Kocham cię – wyszeptał.
    Na długo po tym, jak zapadł w sen, ona szepnęła w odpowiedzi.
    – Ja też cię kocham.
    O siódmej czterdzieści Abby była już w archiwum. Tego ranka wiele stolików było zajętych przez lekarzy kończących papierkową robotę przed porannymi obchodami. Abby poprosiła o pięć kolejnych kart. Szybko zrobiła notatki, oddała akta i wyszła.
    Resztę ranka spędziła w bibliotece medycznej, zbierając kolejne artykuły dla doktora Wettiga. Dopiero późnym popołudniem wróciła do szpitalnego archiwum.
    Poprosiła o dziesięć kolejnych akt.
    Vivian skończyła ostatni kawałek pizzy. Abby nie miała pojęcia, jak taka mała osóbka mogła tyle jeść i jak to wszystko w sobie mieściła. Istota tak nieduża spalała kalorie z nadzwyczajną szybkością. Już od dłuższego czasu siedziały przy stoliku u Gianelliego, ale Abby zdołała przełknąć zaledwie kilka kęsów.
    Vivian wytarła palce serwetką.
    – To znaczy, że Mark nic nie wie?
    – Nic mu nie powiedziałam. Chyba po prostu boję się.
    – Jak możesz to znieść? Mieszkacie w tym samym domu i nie rozmawiacie ze sobą?
    – Rozmawiamy. Tylko nie o tym. – Abby położyła rękę na pliku notatek leżących na stole. Przez cały dzień nosiła je z sobą. Uważała, żeby Mark ich nie znalazł. Zeszłej nocy, kiedy wróciła do domu, schowała notes pod kanapę. Miała wrażenie, że ostatnio coraz więcej rzeczy przed nim kryła. Nie wiedziała, jak długo zdoła to wszystko tak ciągnąć.
    – Abby, w końcu będziemy musiały mu o tym powiedzieć.
    – Jeszcze nie teraz. Najpierw muszę być pewna.
    – Chyba nie boisz się Marka?
    – Obawiam się, że on wszystkiemu zaprzeczy. A ja nie będę wiedziała, czy mówi prawdę, czy nie. – Przeczesała palcami włosy. – Boże, mam wrażenie, że rzeczywistość wali się na mnie. Kiedyś wydawało mi się, że moja pozycja jest pewna. Jeżeli czegoś chciałam wystarczająco mocno, to po prostu pracowałam na to. Teraz nie mogę zdecydować, co powinnam robić, jaki ma być następny ruch. Wszystko, na co mogłam liczyć, już nie istnieje.
    – Masz na myśli Marka.
    Abby przetarła dłońmi zmęczoną twarz.
    – Zwłaszcza jego.
    – Wyglądasz okropnie, Abby.
    – Nie spałam zbyt dobrze. Jest tyle spraw, które muszę przemyśleć. Nie chodzi tylko o Marka. Także o Mary Allen. Ciągle czekam, aż detektyw Katzka pojawi się na progu mojego domu z kajdankami.
    – Sądzisz, że podejrzewa ciebie?
    – Jest zbyt inteligentny, by mnie nie podejrzewać.
    – Przecież nic ci nie powiedział. Może cała sprawa jakoś się rozpłynie. Może za bardzo się tym przejmujesz.
    Abby przypomniała sobie spokojne szare oczy Bernarda Katzki.
    – Tego człowieka trudno jest rozszyfrować. On jest nie tylko inteligentny, ale i niezwykle wytrwały. Trochę boję się go. Jednocześnie w jakiś niewytłumaczalny sposób jestem nim zafascynowana.
    Vivian odchyliła się lekko na krześle.
    – Interesujące. Ofiara, którą intryguje jej myśliwy.
    – Czasem mam ochotę zadzwonić do Katzki i wyspowiadać się ze wszystkiego. Mieć to już za sobą. – Abby ukryła twarz w dłoniach. – Jestem tak zmęczona, że mam ochotę gdzieś uciec i przespać cały tydzień.
    – Może powinnaś wyprowadzić się od Marka. U mnie jest wolny pokój, a moja babcia wkrótce wyjeżdża.
    – Myślałam, że mieszka z tobą na stałe.
    – Przemieszkuje u wszystkich swoich wnuków. Teraz wybiera się z wizytą do mojego kuzyna z Concord.
    Abby pokręciła głową.
    – Nie wiem, co mam robić. Kocham Marka. Nie ufam mu już, ale ciągle go kocham. Jednocześnie zdaję sobie sprawę z tego, że to, co ja i ty robimy, może go zrujnować.
    – Może również ocalić mu życie. Abby spojrzała z rozpaczą na Vivian.
    – Ocalę mu życie, ale zniszczę jego karierę. Nie przypuszczam, żeby chciał mi później za to podziękować.
    – Aaron pewnie by ci podziękował. Kunstler też. A już na pewno zrobiłyby to żona i córka Hennessy’ego.
    Abby milczała.
    – Jesteś pewna, że Mark jest w to wszystko wmieszany?
    – Nie jestem pewna. Właśnie dlatego jest to dla mnie takie trudne. Chciałabym mu wierzyć. Nie mam jednak żadnych dowodów, które świadczyłyby za nim albo przeciw niemu. – Wskazała notatki. – Przejrzałam już dwadzieścia pięć kart. Niektóre transplantacje przeprowadzono dwa lata temu. Nazwisko Marka jest wymienione przy każdej operacji.
    – Tak samo Archera i Aarona. To niczego nie dowodzi. Czego jeszcze się dowiedziałaś?
    – Wszystkie rejestry wyglądają mniej więcej tak samo. Nie ma między nimi jakichś wyraźnych różnic.
    – No dobra, a co z dawcami?
    – To wydaje się trochę bardziej interesujące. – Abby rozejrzała się po restauracji. Potem pochyliła się do Vivian. – Nie we wszystkich kartach podane jest, skąd pochodzi organ dawcy. W niektórych jednak są pewne notatki. I tutaj mamy kilka zbieżności. Cztery razy wspomniano Burlington, Vermont.
    – Szpital Wilcox Memorial?
    – Nie wiem. W notatkach pielęgniarek nie było nazw szpitali. Niezwykłe jest jednak to, że w tak stosunkowo niewielkim mieście, jakim jest Burlington, znalazło się aż tyle osób z martwymi mózgami.
    Vivian spojrzała na nią zaskoczona.
    – Coś tu się naprawdę nie zgadza. Przypuszczałyśmy przecież, że chodzi tu o jakiś drugi obieg w sieci, o dawców, których celowo trzyma się poza systemem rejestracji. W ten sposób trudno jednak wytłumaczyć fakt, że tyle dawców pochodziło z tego samego miasta. Chyba że…
    – Chyba że specjalnie postarano się o dodatkowych dawców. Obie umilkły.
    Burlington to miasto uniwersyteckie, myślała Abby. Pełno w nim młodych i zdrowych studentów, którzy mają młode i zdrowe serca.
    – Czy mogłabyś mi podać daty tych czterech pobrań w Burlington? – poprosiła Vivian.
    – Oczywiście. Po co ci one?
    – Sprawdzę ich zgodność z rejestrem zgonów w Burlington. Dowiem się, kto zmarł w danym dniu. Może uda nam się odnaleźć nazwiska tych czterech dawców i dowiedzieć się, w jaki sposób wszyscy zakończyli życie.
    – Nie wszystkie rejestry podają przyczyny śmierci.
    – Będziemy więc musiały sprawdzić świadectwa zgonu. Oznacza to, że jedna z nas będzie musiała odbyć wycieczkę do Burlington. Nie jest to bynajmniej miejsce, do którego bardzo chciałabym pojechać. – Głos Vivian brzmiał wojowniczo, ale zarazem nie potrafiła ukryć swoich obaw.
    – Jesteś pewna, że chcesz to zrobić? – spytała Abby.
    – Jeżeli zrezygnujemy, Wiktor Voss będzie mógł świętować swoje zwycięstwo. Przegrani będą wtedy ludzie tacy, jak Josh O’Day. – Vivian przerwała na chwilę, a potem cicho spytała: – A czy ty również chcesz to zrobić, Abby?
    Abby zasłoniła dłońmi twarz.
    – Chyba nie mam już wyboru.
    Samochód Marka stał na podjeździe.
    Abby zaparkowała za nim i wyłączyła silnik. Dość długo siedziała, zbierając energię na to, by wysiąść z samochodu, wejść do domu i stanąć z nim twarzą w twarz.
    W końcu wstała z siedzenia, zamknęła wóz i podeszła do drzwi frontowych.
    Był w salonie. Oglądał wieczorne wiadomości. Jak tylko weszła, wyłączył telewizor.
    – Jak się miewa Vivian? – zapytał.
    – W porządku. Spadła na cztery łapy. Zamierza załatwić sobie praktykę w Wakefield. – Abby powiesiła w szafie płaszcz. – A jak tobie minął dzień?
    – Mieliśmy pękniętą tętnicę. Gość stracił sporo krwi. Dopiero po siódmej skończyliśmy operować.
    – Pacjent przeżył?
    – Nie. Straciliśmy go.
    – Przykro mi. – Zamknęła drzwi szafy. – Jestem zmęczona. Chyba pójdę na górę i wezmę kąpiel.
    – Abby.
    Zatrzymała się i spojrzała na niego. Dzieliła ich przestrzeń salonu, ale wydawało się, że przepaść między nimi jest o wiele większa.
    – Co się z tobą stało? – zapytał Mark. – Czy coś jest nie tak?
    – Sam wiesz, co jest nie tak. Martwię się o pracę.
    – Mam na myśli nas. Co się stało z nami? Nie odpowiedziała.
    – Rzadko cię widuję. Częściej jesteś u Vivian niż tutaj, a kiedy już tu jesteś, to zachowujesz się tak, jakbyś była nieobecna.
    – Nie mogę przestać się tym przejmować. Chyba rozumiesz, dlaczego? Opadł z powrotem na kanapę, nagle wydał jej się bardzo zmęczony.
    – Muszę wiedzieć, Abby. Czy spotykasz się z kimś innym? Patrzyła na niego zdumiona. Ze wszystkich rzeczy, jakie mogła usłyszeć od Marka, tej spodziewała się najmniej. Mało brakowało, a zaczęłaby śmiać się z jego podejrzeń. Gdyby to było tak proste. Gdybyśmy mieli tylko takie problemy, jakie mają inne pary.
    – Nie mam nikogo innego – powiedziała. – Możesz mi wierzyć.
    – Dlaczego więc nie rozmawiasz już ze mną?
    – Rozmawiamy przecież teraz.
    – To nie jest rozmowa! To tylko ja próbuję odzyskać dawną Abby. Gdzieś po drodze zgubiłem ją. Zgubiłem ciebie. – Pokręcił głową i spojrzał w bok. – Chcę cię odzyskać.
    Podeszła do kanapy i usiadła obok niego. Nie za blisko, tak by go nie dotykać, ale na tyle, żeby poczuć jakąś więź, choćby daleką.
    – Porozmawiaj ze mną, Abby. Proszę. – Patrzył na nią i nagle Abby zobaczyła w nim dawnego Marka. To była ta sama twarz, która uśmiechała się do niej ponad stołem operacyjnym. Twarz człowieka, którego kochała. – Proszę – powtórzył cicho. Wziął ją za rękę, a ona jej nie cofnęła. Pozwoliła objąć się. Ale w jego ramionach, w których kiedyś czuła się tak bezpiecznie, teraz nie potrafiła się odprężyć. Sztywno i niepewnie przytulała się do niego.
    – Powiedz mi – powiedział Mark. – Co się między nami stało? Zamknęła oczy, czując pod powiekami piekące łzy.
    – Nic się nie stało – odparła.
    Poczuła, jak otaczające ją ramiona znieruchomiały. Nawet nie patrząc w jego twarz, wiedziała, że domyślał się, iż było to jej kolejne kłamstwo.
    O siódmej trzydzieści następnego ranka Abby zatrzymała samochód na swoim zwykłym miejscu na parkingu szpitala Bayside.
    Przez chwilę siedziała za kierownicą, patrząc, jak krople deszczu rozpryskują się o płyty chodnika. Jest dopiero połowa października – myślała – a już aura ma okropny przedsmak zimy. Tej nocy znowu nie spała zbyt dobrze. Nie pamiętała, kiedy ostatnio porządnie mogła się wyspać. Jak długo człowiek może wytrzymać bez porządnego snu? Ile czasu trzeba było, aby zmęczenie zmieniło się w psychozę. Z lusterka spoglądała na nią obca, zmęczona twarz. W ciągu dwóch tygodni postarzała się o dziesięć lat. W tym tempie około listopada będzie już starszą panią.
    Nagle w lusterku mignął jej brązowy kolor.
    Gwałtownie odwróciła głowę w porę, aby dostrzec cofającą się za następnym rzędem samochodów furgonetkę. Czekała, aż brązowy wóz pojawi się raz jeszcze, ale furgonetka zniknęła.
    Abby szybko wysiadła z wozu i zaczęła iść w stronę szpitala. Miała wrażenie, że teczka jej jest wypełniona kamieniami. Na prawo od niej nagle zaryczał jakiś motor. Obejrzała się, sądząc, że zobaczy furgonetkę, ale był to tylko szpitalny ambulans.
    Serce waliło jej w piersi. Uspokoiło się dopiero, kiedy weszła do budynku. Zeszła schodami w dół do archiwum. To miała być jej ostatnia wizyta; chciała sprawdzić ostatnie cztery nazwiska z listy. Podeszła do biurka i powiedziała.
    – Przepraszam, czy mogłabym dostać pozostałe karty? Urzędniczka odwróciła się w jej stronę. Abby miała wrażenie, że kobieta na chwilę znieruchomiała. Przecież widywały się już wcześniej i odnosiły do siebie przyjaźnie. Dzisiaj tamta nawet się nie uśmiechnęła.
    – Chciałabym dostać ostatnie cztery karty – powtórzyła Abby. Archiwistka spojrzała na wypisane przez Abby zamówienie.
    – Przykro mi, pani doktor. Nie mogę ich pani dać.
    – Dlaczego nie?
    – Nie ma do nich dostępu.
    – Ale przecież nawet pani nie sprawdziła.
    – Zakazano mi wydawania pani jakichkolwiek akt. To zarządzenie doktora Wettiga. Powiedział, że jeżeli pani się pojawi, to mam natychmiast odesłać panią do jego biura.
    Abby poczuła, że blednie. Nie była w stanie wypowiedzieć ani słowa.
    – Doktor twierdzi, że nie zarządzał żadnych badań na podstawie akt. – Głos kobiety brzmiał oskarżycielsko, jakby mówiła – skłamała pani, doktor DiMatteo.
    Abby nie potrafiła wydobyć z siebie słowa. Miała wrażenie, że w całym archiwum zapadła nagle głucha cisza. Odwróciła się i spostrzegła, że trzej inni lekarze przyglądali się jej.
    Spokojnie wyszła z archiwum. W pierwszym odruchu chciała od razu wyjść ze szpitala, uciec od nieuniknionej konfrontacji z Wettigiem i po prostu odjechać. Potem jechać tak długo, aż pozostawi to miejsce o tysiąc mil za sobą. Zastanawiała się, ile czasu zabrałaby jej podróż na Florydę, na jakąś plażę z palmami. Nigdy nie była na Florydzie. Nigdy nie robiła wielu rzeczy, które robili inni ludzie. Mogła pozwolić sobie na to teraz, wystarczyło po prostu wyjść z tego cholernego szpitala, wsiąść do samochodu i przyznać przed samą sobą: Mam to gdzieś. Wygraliście.
    Nie wyszła jednak z budynku. Wsiadła do windy i przycisnęła guzik z cyfrą 2.
    W ciągu tej krótkiej jazdy na piętro administracyjne wiele rzeczy nagle stało się dla niej oczywistych. Po pierwsze, była albo zbyt uparta, albo zbyt głupia, żeby uciekać. Po drugie, tak naprawdę wcale nie chciała znaleźć się na plaży. Chciała odzyskać tylko swoje marzenia.
    Wysiadła z windy i ruszyła wzdłuż korytarza. Biuro programu stażowego znajdowało się dalej za gabinetem Jeremiaha Parra. Kiedy mijała otwarte drzwi do gabinetu Parra, zauważyła, że jego sekretarka nagle sięgnęła po telefon.
    Abby skręciła w boczny korytarz i weszła do biura. Obok biurka sekretarki stało dwóch obcych mężczyzn. Kobieta spojrzała na Abby z taką samą zaskoczoną miną, co sekretarka Parra.
    – Och! Doktor DiMatteo – wyjąkała.
    – Mam się zobaczyć z doktorem Wettigiem – powiedziała Abby. Mężczyźni odwrócili się w jej kierunku. Chwilę później Abby oślepiło ostre światło. Odwróciła się, kiedy flesz aparatu fotograficznego błyskał raz po raz.
    – O co chodzi?
    – Pani doktor, czy mogłaby pani skomentować śmierć Mary Allen? – spytał jeden z mężczyzn.
    – Co takiego?
    – Była pani pacjentką, prawda?
    – Kim panowie są?
    – Gary Starkę, Boston Herald. To prawda, że jest pani zwolenniczką eutanazji? Wiemy, że swoimi słowami wyrażała pani poparcie dla tej idei.
    – Nigdy nie powiedziałam nic, co…
    – Dlaczego została pani zwolniona ze swoich obowiązków w szpitalu? Abby cofnęła się o krok.
    – Proszę zostawić mnie w spokoju. Nie zamierzam z panami rozmawiać.
    – Doktor DiMatteo…
    Abby odwróciła się, żeby uciec z biura i niemal zderzyła się z Jeremiahem Parrem, który właśnie pojawił się w drzwiach.
    – Panowie reporterzy, proszę natychmiast opuścić mój szpital – powiedział ostro, a potem odwrócił się do Abby. – Pani doktor, proszę ze mną.
    Abby wyszła za Parrem z pokoju. Przeszli korytarzem do jego biura. Zamknął drzwi i odwrócił się w jej stronę.
    – Zaczęli dzwonić z Heralda pół godziny temu – powiedział. – Potem zadzwonił Globe, a potem jeszcze pół tuzina innych gazet! Od tamtej pory telefony się urywają.
    – Czy Brenda Hainey im o tym powiedziała?
    – Nie sądzę, aby to była ona. Nie wiem, skąd dowiedzieli się o morfinie. I o fiolce w pani szafce. Ona o tym nie wiedziała.
    Abby pokręciła głową.
    – W takim razie kto?
    – Ktoś musiał im o tym powiedzieć. – Parr opadł na fotel. – To oznacza nasz koniec. Dochodzenie w szpitalu. Policjanci szalejący po korytarzach.
    Policja. Oczywiście. Oni pewnie też już o wszystkim wiedzą.
    Abby patrzyła na Parra. W gardle miała tak sucho, że nie była w stanie wydać z siebie żadnego dźwięku. Zastanawiała się, czy to nie Parr był źródłem tego przecieku, ale uznała, że to mało prawdopodobne. Taki skandal miałby wpływ również na jego karierę.
    Rozległo się głośne pukanie do drzwi i do pokoju wszedł doktor Wettig.
    – Co mam do diabła zrobić z tymi reporterami?
    – Musi pan przygotować oświadczenie, generale. Susan Casado już do nas jedzie. Pomoże panu odpowiednio je sformułować. Do tego czasu niech nikt z nimi nie rozmawia.
    Wettig szybko skinął głową. Potem spojrzał na Abby.
    – Czy mogę poprosić panią o otwarcie teczki, doktor DiMatteo?
    – Dlaczego?
    – Pani wie, dlaczego. Nie miała pani upoważnienia do przeglądania rejestrów tamtych pacjentów. To są akta prywatne i tajne. Żądam, aby zwróciła pani wszystkie notatki.
    Abby nie poruszyła się i nic nie powiedziała.
    – Nie sądzę, aby dodatkowe posądzenie o kradzież pomogło pani w obecnej sytuacji.
    – Kradzież?
    – Wszystkie informacje, jakie zebrała pani w tym nielegalnym przeszukiwaniu akt pacjentów, należy uznać za skradzione. Proszę dać mi teczkę. Proszę mi ją dać!
    Bez słowa wręczyła mu swoją teczkę. Patrzyła, jak ją otwiera i przeszukuje. Wyciąga jej notatki. Nie mogła nic zrobić. Pod ciężarem ogarniającego ją poczucia klęski musiała spuścić głowę. Jeszcze raz ją pokonali. Zadali jej cios, na który nie była przygotowana. Powinna była się tego domyślić. Powinna była gdzieś ukryć te notatki przed przyjściem tutaj. Za bardzo koncentrowała się nad tym, co ma powiedzieć i w jaki sposób wytłumaczyć się przed Wettigiem.
    Zamknął teczkę i oddał ją Abby.
    – Czy to wszystko? – zapytał. Zdobyła się jedynie na skinięcie głową. Wettig patrzył na nią przez chwilę.
    – Byłaby pani świetnym chirurgiem, DiMatteo. Czas już chyba przyznać, że potrzebuje pani pomocy. Radziłbym pani poddać się badaniom psychiatrycznym. Z dniem dzisiejszym skreślam panią z programu stażu.
    Ku swemu zaskoczeniu usłyszała w jego głosie nutę prawdziwego żalu, kiedy dodał cicho:
    – Przykro mi.

Rozdział osiemnasty

    Detektyw Lundquist był przystojnym blondynem, prawdziwym przedstawicielem rasy germańskiej. Już od dwóch godzin przesłuchiwał Abby, krążąc po niewielkim pomieszczeniu i zadając jej pytania. Jeżeli to była jego taktyka zastraszająca, to odniosła zamierzone skutki. W małej miejscowości w stanie Maine, skąd pochodziła Abby, policjanci byli facetami, którzy jadąc samochodem, przyjaźnie machali do ludzi ręką, wesoło przechadzali się po ulicach miasta, brzęcząc kluczami zawieszonymi na pasku, a na dorocznych uroczystościach kończących rok szkolny wręczali nagrody przyznawane przez radę miejską. Nie byli to ludzie, których trzeba się było bać.
    Lundquista Abby obawiała się. Bała się go od momentu, kiedy wszedł do pomieszczenia i postawił na stole magnetofon. Jej strach zwiększył się jeszcze po tym, jak wyciągnął z kieszeni kartkę i odczytał jej prawa. Przecież ona z własnej woli zgłosiła się na policję. Chciała porozmawiać z detektywem Katzką. Zamiast niego przysłali Lundquista, który zadawał jej pytania z ledwie powstrzymywaną agresją oficera śledczego.
    W końcu drzwi otworzyły się i do pokoju wszedł Bernard Katzka. Na widok kogoś, kogo znała, powinna była poczuć ulgę, ale kamienna twarz Katzki nie była pocieszeniem, jakiego potrzebowała. Stanął za stołem, naprzeciwko niej i patrzył na nią spokojnie. Wyglądał na zmęczonego.
    – Z tego co wiem, nie wezwała pani adwokata – powiedział. – Czy chce pani zrobić to teraz?
    – Czy jestem aresztowana? – zapytała.
    – Jeszcze nie.
    – W takim razie mogę wyjść, kiedy będę chciała? Spojrzał na Lundquista, który wzruszył ramionami.
    – To tylko wstępne przesłuchanie.
    – Czy uważa pan, że potrzebny mi będzie adwokat? Katzka znowu zawahał się.
    – To naprawdę powinna być pani decyzja, doktor DiMatteo.
    – Proszę posłuchać. Przyszłam tutaj sama. Zrobiłam to dlatego, że chciałam z panem porozmawiać. Chciałam powiedzieć panu, co zaszło. Odpowiadałam na wszystkie pytania, jakie zadał mi ten mężczyzna. Jeżeli chcecie mnie teraz aresztować, to owszem wezmę adwokata. Ale od razu zaznaczam, jeżeli się na to zdecyduję, to nie dlatego, że zrobiłam coś złego. – Spojrzała Katzce w oczy. – Na razie więc odpowiem panu, że nie potrzebuję adwokata.
    Lundquist i Katzka wymienili spojrzenia. Abby nie wiedziała, co to oznacza. Potem Lundquist powiedział.
    – Jest twoja, Sług – i odsunął się w kąt pomieszczenia. Katzka usiadł przy stole.
    – Przypuszczam, że będzie chciał mi pan zadać wszystkie pytania, które wcześniej słyszałam od pana kolegi – powiedziała Abby.
    – Nie było mnie tylko na początku, poza tym słyszałem większość pani odpowiedzi.
    Skinął w kierunku lustra na przeciwległej ścianie. Abby wiedziała, że była to szyba, przez którą detektyw mógł ją obserwować z zewnątrz. Słuchał jej rozmowy z Lundquistem. Zastanawiała się, kto jeszcze był za tym szkłem i patrzył na nią. Poczuła się wystawiona na pokaz. Przesunęła trochę swoje krzesło, odwracając twarz od lustra. Teraz patrzyła prosto na Katzkę.
    – Więc o co chce mnie pan zapytać?
    – Wspomniała pani, że ktoś próbuje panią wrobić. Czy wie pani, kto to jest?
    – Sądziłam, że to Wiktor Voss, ale teraz nie jestem pewna.
    – Czy ma pani innych wrogów?
    – Jak widać mam.
    – Kogoś, kto posunąłby się aż do zamordowania pani pacjentki tylko po to, żeby panią wrobić?
    – Może to nie było morderstwo. Wynik poziomu morfiny nigdy nie został potwierdzony.
    – Myli się pani. Kilka dni temu ciało pani Allen zostało poddane ekshumacji na prośbę Brendy Hainey. Dziś rano przeprowadzono testy ilościowe.
    Abby słuchała, dobiegał ją dźwięk pracującego magnetofonu. Odchyliła się na krześle. Teraz nie mogło być już żadnych wątpliwości. Mary Allen zmarła wskutek przedawkowania.
    – Kilka dni temu wspomniała pani, że śledziła panią czerwona furgonetka.
    – Brązowa – szepnęła Abby. – To była brązowa furgonetka. Dziś widziałam ją znowu.
    – Czy pamięta pani numer rejestracyjny?
    – Zawsze była za daleko.
    – Chciałbym się upewnić, czy dobrze wszystko zrozumiałem. Ktoś podał za dużą dawkę morfiny pani pacjentce, Mary Allen. Potem on – lub ona – podłożył fiolkę po morfinie do pani szafki. Teraz natomiast śledzi panią furgonetka. I twierdzi pani, że za tymi wszystkimi zdarzeniami stoi Wiktor Voss?
    – Tak myślałam, ale może to być ktoś inny.
    Katzka lekko zmienił pozycję i popatrzył na Abby. Zmęczenie było widać nie tylko w jego oczach, ale również w postawie. Siedział przygarbiony.
    – Proszę nam jeszcze raz opowiedzieć o transplantacjach.
    – Przecież już wszystko powiedziałam.
    – Nie wiem jeszcze, jak mam to odnieść do tej sprawy.
    Abby odetchnęła głęboko. Już raz przez to przeszła. Opowiedziała Lundquistowi całą historię z Joshem O’Dayem i niejasnymi okolicznościami operacji Niny Voss. Sądząc po demonstrowanym przez Lundquista braku zainteresowania, była to strata czasu. Teraz miała wszystko powtórzyć, tracąc kolejne minuty. Zniechęcona, przymknęła oczy.
    – Chciałabym napić się wody.
    Lundquist wyszedł z pokoju. Kiedy go nie było, Abby i Katzka nic nie mówili. Abby siedziała z zamkniętymi oczami, pragnąc mieć to wszystko za sobą. Wiedziała jednak, że to się nigdy nie skończy. Przez całą wieczność miała siedzieć w tym pokoju i odpowiadać ciągle na te same pytania. Może jednak powinna była zadzwonić po adwokata. A może powinna była po prostu wyjść. W końcu przecież Katzka powiedział jej, że nie jest aresztowana. Jeszcze nie. Lundquist wrócił z papierowym kubkiem napełnionym wodą. Wypiła całą kilkoma łykami i pusty kubek odstawiła na stół.
    – To jak tam było z tymi przeszczepami, pani doktor? – ponaglił Katzka. Westchnęła.
    – Sądzę, że właśnie w ten sposób Aaron zgromadził te trzy miliony dolarów. Znajdując serca dla bogatych ludzi, którzy nie chcieli czekać, aż zgodnie z listą nadejdzie ich kolej.
    – Z listą? Przytaknęła.
    – Tylko w naszym kraju jest pięć tysięcy osób, które czekają na transplantację serca. Wiele z nich umrze dlatego, że nie ma aż tylu dawców. Dawcy muszą być młodzi i uprzednio zdrowi, co oznacza, że większość z nich to ofiary urazów czaszki, ludzie, u których stwierdzono śmierć mózgu. Nie ma takich zbyt wielu.
    – Kto więc decyduje o tym, który pacjent otrzyma serce?
    – Istnieje komputerowy system rejestracji. Nasz regionalny prowadzony jest przez Bank Organów Nowej Anglii. Te rejestry są całkowicie demokratyczne. Pozycja pacjenta na liście określona jest zgodnie ze stanem jego zdrowia. Pieniądze nie mają tutaj znaczenia. Oznacza to, że jeżeli ktoś jest daleko na liście, to musi długo czekać. Załóżmy teraz, że jakaś osoba jest bardzo bogata i boi się, że umrze, zanim doczeka się dla siebie serca. Czy nie przyjdzie jej do głowy, żeby jakoś obejść system i dostać serce wcześniej?
    – Czy to można zrobić?
    – Zakładając, że możliwe jest przeprowadzenie poza oficjalnym systemem badań sprawdzających dopasowanie organu. Potencjalnych dawców trzeba by było trzymać poza systemem, tak aby ich serca przekazywać bogatym pacjentom. Istnieje także inne, jeszcze gorsze rozwiązanie.
    – To znaczy?
    – Produkowanie dawców.
    – Ma pani na myśli zabijanie ludzi? – spytał Lundquist. – W takim razie, gdzie są trupy czy raporty o osobach zaginionych?
    – Nie twierdzę przecież, że tak właśnie się to odbywa. Mówię tylko, jakie są możliwości. – Na chwilę umilkła. – Sądzę, że Aaron Levi był w to wplątany. To wyjaśniałoby, skąd wzięły się te trzy miliony dolarów.
    Wyraz twarzy Katzki prawie się nie zmienił. Jego niewzruszenie zaczynało już ją trochę irytować.
    Zaczęła mówić lekko podniesionym głosem:
    – Czy wy tego nie rozumiecie? Teraz wiem, dlaczego zrezygnowano z tych pozwów przeciwko mnie. Mieli pewnie nadzieję, że przestanę zadawać pytania. Ale ja nie przestałam. Zadawałam ich coraz więcej. Dlatego teraz chcą mnie skompromitować, bo ja mogę im zaszkodzić. Mogłabym wszystko zniszczyć.
    – Dlaczego więc pani po prostu nie zabiją? – Lundquist zadał to pytanie, przyglądając się jej sceptycznie.
    Abby wcale niezaskoczona, przez moment zastanawiała się.
    – Nie wiem. Może myślą, że jeszcze nie wiem zbyt wiele. Poza tym, jak by to wyglądało? To trochę za wcześnie od śmierci Aarona.
    – To bardzo twórcze podejście do sprawy – zaśmiał się Lundquist. Katzka uniósł rękę, dając swemu koledze do zrozumienia, żeby się zamknął.
    – Doktor DiMatteo – powiedział. – Będę z panią szczery. Ten scenariusz nie brzmi zbyt prawdopodobnie.
    – Przedstawiłam to tak, jak umiałam.
    – Czy ja mógłbym zasugerować inny? – wtrącił Lundquist. – Taki, który brzmi bardziej sensownie? – Podszedł do stołu, nie spuszczając wzroku z Abby. – Pani pacjentka, Mary Allen, cierpiała. Może nawet poprosiła panią, aby pomogła jej pani przejść ten ostatni próg. Prawdopodobnie uznała pani, że to byłoby humanitarne. Każdy wrażliwy na cierpienie pacjenta lekarz zastanawiałby się nad tym. Wstrzyknęła jej pani dodatkową dawkę morfiny. Niestety, jedna z pielęgniarek widziała, jak pani to robi i wysłała anonimową wiadomość do siostrzenicy Mary Allen. Nagle okazało się, że ma pani kłopoty, a wszystko przez to, że starała się pani okazać trochę współczucia. Teraz grozi pani oskarżenie o morderstwo. Więzienie. Wszystko staje się coraz bardziej przerażające, prawda? Tak więc wymyśla pani tę historyjkę o spisku. Trudno w nią uwierzyć, choć nie ma także dowodów na to, że jest nieprawdziwa. Czy to według pani nie brzmi bardziej sensownie, pani doktor? Bo według mnie tak.
    – Ale tak nie było.
    – A jak było?
    – Tak jak mówiłam. Wszystko powiedziałam.
    – Czy zabiła pani Mary Allen?
    – Nie. – Pochyliła się do przodu, zaciśnięte w pięści dłonie oparła o stół. – Nie zabiłam mojej pacjentki.
    Lundquist spojrzał na Katzkę.
    – Nie umie zbyt dobrze kłamać, co? – powiedział i wyszedł z pokoju. Abby i Katzka zostali sami. Potem ona spytała cicho:
    – Czy teraz jestem aresztowana?
    – Nie, może pani iść – policjant wstał.
    Abby również. Stali naprzeciw siebie, tak jakby nie byli pewni, czy to już koniec rozmowy.
    – Dlaczego mnie pan wypuszcza?
    – Śledztwo trwa.
    – Czy uważa pan, że jestem winna?
    Zawahał się. Wiedziała, że nie było to pytanie, na które powinien odpowiadać, a jednak wydawało jej się, że chciał być wobec niej uczciwy. W końcu jednak nie odpowiedział.
    – Czeka na panią doktor Hodell. Znajdzie go pani w dyżurce. – Detektyw odwrócił się i otworzył drzwi. – Jeszcze będę chciał z panią rozmawiać, doktor DiMatteo – powiedział i wyszedł z pomieszczenia.
    Przeszła korytarzem do pokoju dla oczekujących. Mark czekał tam na nią.
    – Abby – przywitał ją. Pozwoliła wziąć się w ramiona, ale jej ciało reagowało na jego dotyk dziwnym odrętwieniem i obojętnością. Miała wrażenie, że unosi się ponad sobą i Markiem, obserwując z daleka dwoje obcych sobie ludzi obejmujących się i całujących niewiadomo dlaczego.
    Jak z oddali usłyszała jego głos:
    – Chodźmy do domu.
    Bernard Katzka patrzył, jak Abby i Mark podchodzą do drzwi. Zwrócił uwagę, jak Hodell blisko siebie trzymał dziewczynę. Gliniarze nieczęsto widzieli takie obrazki świadczące o przywiązaniu i miłości. Częściej widywali pary kłócące się, z posiniaczonymi twarzami, porozcinanymi wargami. Albo żądzę. Jej dowody, równie rażące co prostytutki przechadzające się po ulicach bostońskiej Combat Zone, widział wszędzie. Katzka sam nie był odporny na potrzebę bliskości kobiecego ciała. Uczucie miłości było mu jednak obce już od dawna. I właśnie dlatego zazdrościł Markowi Hodellowi.
    – Hej, Sług! – zawołał ktoś. – Jest telefon do ciebie na trzeciej linii. Katzka sięgnął po słuchawkę.
    – Detektyw Katzka – powiedział.
    – Tu biuro medycyny sądowej. Proszę zaczekać na połączenie z doktorem Rowbothamem.
    Czekając, Katzka jeszcze raz spojrzał na drzwi poczekalni. Abby DiMatteo i doktor Hodell już wyszli. Mają wszystko, pomyślał. Urodę, pieniądze, kariery. Czy kobieta w tak godnej pozazdroszczenia sytuacji życiowej ryzykowałaby wszystko tylko po to, żeby ulżyć cierpieniom umierającej pacjentki?
    Usłyszał głos Rowbothama.
    – Sług?
    – Tak. O co chodzi?
    – Mam dla ciebie niespodziankę.
    – Dobrą czy złą?
    – Nazwijmy ją może zaskakującą. Mam rezultaty badań chromatografii gazowej i spektrometrii pobranej tkanki doktora Leviego. – Badanie chromatografii gazowej i spektrometrii było metodą stosowaną przez laboratoria medycyny sądowej do stwierdzenia obecności narkotyków i trucizn.
    – Sądziłem, że już wszystko było jasne – powiedział Katzka.
    – Wykluczyliśmy tylko zwykle spotykane leki. Narkotyki, barbituriany. Zostało to określone przy pomocy testu immunologicznego i chromatografii cienkowarstwowej. Ale skoro w tym przypadku chodziło o lekarza, pomyślałem sobie, że zwykłe testy nie wystarczą. Dlatego sprawdziłem też obecność fentanylu, fenyklidyny, niektórych związków lotnych. Otrzymałem dodatni wynik w tkance mięśniowej. Sukcynylocholina.
    – Co to jest?
    – To środek blokujący. Przeciwdziała przekaźnikowi nerwowemu organizmu, jakim jest acetylocholina. Efekt jest podobny jak przy tubokurarynie.
    – Kurara?
    – Tak, tylko że sukcynylocholina działa na zasadzie innego mechanizmu chemicznego. Często używa się jej na sali operacyjnej, po to, żeby zapobiec ruchom mięśni pacjenta w czasie operacji. To pozwala na lepszą pracę respiratora.
    – Chcesz przez to powiedzieć, że był sparaliżowany?
    – Kompletnie bezradny. Najgorsze jest to, że prawdopodobnie przez cały czas był przytomny, ale nie mógł stawiać oporu. – Rowbotham zrobił przerwę. – To straszna śmierć, Sług.
    – W jaki sposób podaje się ten lek?
    – W zastrzyku.
    – Nie widzieliśmy żadnych śladów po igle na ciele zmarłego.
    – Zastrzyk można również zrobić w skórę czaszki. Ślad mógł być ukryty między włosami. W końcu mówimy przecież o maleńkim ukłuciu. Mogliśmy przeoczyć je wskutek pośmiertnych zmian na skórze.
    Katzka zastanawiał się przez chwilę nad tym, co usłyszał. Przypomniał sobie, co kilka dni temu usłyszał od Abby DiMatteo i czego jeszcze dotąd nie sprawdził.
    – Czy mógłbyś przejrzeć dla mnie dwa stare raporty z sekcji zwłok? Jeden sprzed około sześciu lat. Facet, który skoczył z Tobin Bridge. Nazywał się Lawrence Kunstler.
    – Przeliteruj nazwisko… No dobra, mam to. A ten drugi?
    – Doktor Hennessy. Nie pamiętam imienia. Ten zginął przed mniej więcej trzema laty. Przypadkowe zatrucie tlenkiem węgla. Zginęła wtedy cała jego rodzina.
    – Tego chyba pamiętam. Było tam małe dziecko.
    – Tak, to ten. Sprawdzę, czy da się załatwić zezwolenie na ekshumacje.
    – Czego szukasz, Sług?
    – Jeszcze nie wiem. Czegoś, co wcześniej zostało pominięte. Czegoś, co może uda się znaleźć teraz.
    – W trupie sprzed sześciu lat? – Rowbotham zaśmiał się sceptycznie. – Chyba przestajesz być realistą.
    – Więcej kwiatów, pani Voss. Właśnie je przyniesiono. Czy chce pani, żebym je tutaj postawiła? Czy może zanieść je do salonu?
    – Proszę przynieść je tutaj. – Nina siedziała w fotelu przy swoim ulubionym oknie i patrzyła, jak pokojówka wnosi wazon i stawia go na nocnym stoliku. Zaczęła poprawiać kwiaty i gdy je poruszyła, Nina poczuła zapach szałwii i floksów.
    – Postaw je tutaj, przy mnie.
    – Dobrze, proszę pani – przestawiła wazon na mały stolik obok fotela. Musiała zabrać stamtąd lilie, żeby pomieścić nowe kwiaty. – Te są inne, niż kwiaty, które pani zwykle dostaje, prawda? – zauważyła pokojówka. Z tonu jej głosu Nina domyśliła się, że nie bardzo podobał się jej nowy bukiet.
    – Nie – Nina uśmiechnęła się do kwiatów. Kochała kwiaty i ogrody. Jej czułe oko dostrzegało każdą plamkę koloru. Rosyjska szałwia i różowe floksy. Purpurowe dzwonki i żółte jaskry. I stokrotki. Mnóstwo stokrotek. Takie zdawałoby się pospolite kwiatki. Jak ktoś zdołał znaleźć stokrotki o tej porze roku?
    Przesunęła dłonią po kwiatach, z przyjemnością wąchając zapachy późnego lata. Odkąd zachorowała nieczęsto zaglądała do ogrodu. Lato już się skończyło, więc ich dom w Newport zamknięto na zimę. Bardzo nie lubiła tej pory roku! W ogrodzie wszystko więdło i w dodatku musieli wracać do Bostonu, do domu z sufitami zdobnymi w pozłacane gipsowe liście z okazałymi drzwiami i łazienkami wykładanymi marmurem. Ciemne drewno działało na nią przytłaczająco. W letnim domu królowało światło i czuć było ciepłe podmuchy morskiej bryzy. Dom w Bostonie zawsze przywodził jej na myśl zimę. Wzięła stokrotkę i wdychała jej cierpki zapach.
    – Może wolałaby pani mieć obok siebie lilie? – zapytała pokojówka. – One pachną tak cudownie.
    – Mam od nich ból głowy. Od kogo są te kwiaty?
    Pokojówka wzięła małą kopertę przyklejoną do wazonu, otworzyła ją i przeczytała:
    – „Pani Voss. Szybkiego powrotu do zdrowia. Joy”. Tylko tyle tutaj jest napisane.
    Nina zmarszczyła brwi.
    – Nie znam nikogo o tym imieniu.
    – Może później przypomni się pani. Czy chciałaby się pani teraz położyć? Pan Voss mówi, że musi pani odpoczywać.
    – Mam już dość leżenia w łóżku.
    – Ale pan Voss mówi…
    – Później się położę. Chcę jeszcze trochę tu posiedzieć. Sama. Pokojówka zawahała się, potem ukłoniła i niechętnie wyszła z pokoju. Wreszcie – pomyślała Nina. W końcu jestem sama.
    Przez ostatni tydzień, odkąd wyszła ze szpitala, ciągle ktoś się wokół niej kręcił. Prywatne pielęgniarki, lekarze i pokojówki. No i Wiktor. Przede wszystkim Wiktor, który prawie nie odchodził od jej łóżka. Czytał na głos wszystkie karty z życzeniami szybkiego powrotu do zdrowia, przysłuchiwał się wszystkim rozmowom, jakie prowadziła przez telefon. Ochraniał ją i izolował od świata. Trzymał w tym wielkim domu. A wszystko dlatego, że ją kochał. Być może kochał ją zbyt mocno.
    Zmęczona poprawiła się wygodniej w fotelu i stwierdziła, że patrzy prosto na swój własny portret wiszący na przeciwległej ścianie. Wiktor zażyczył sobie tego portretu wkrótce po ich ślubie. Wybrał nawet suknię, długą, z jasnofioletowego jedwabiu w delikatny wzór z różyczek. Stała pod łukiem obrośniętym winoroślą, w dłoni trzymała jedną, białą różę, druga ręka zwisała trochę nienaturalnie. Uśmiech sportretowanej Niny był nieśmiały, niepewny, tak jakby myślała sobie: ja tylko zastępuję tutaj kogoś innego.
    Patrząc teraz na siebie sprzed lat, zdała sobie sprawę, że wcale tak bardzo nie zmieniła się od czasu, kiedy jako panna młoda pozowała w ogrodzie. Lata zmieniły oczywiście jej wygląd. Nie była już młodą, zdrową dziewczyną o różowej cerze. A jednak wiele rzeczy pozostało niezmienionych. Ciągle była nieśmiała, ciągle niepewna siebie. I ciągle była kobietą, którą Wiktor Voss wziął sobie na własność. Usłyszała jego kroki, kiedy wszedł do sypialni.
    – Luiza powiedziała mi, że nie chciałaś się położyć. Powinnaś odpoczywać.
    – Czuję się dobrze, Wiktorze.
    – Nie wyglądasz jeszcze zbyt dobrze.
    – Minęło już trzy i pół tygodnia. Doktor Archer twierdzi, że inni pacjenci już chodzą na spacery.
    – Ty nie jesteś taka, jak inni pacjenci. Uważam, że powinnaś się zdrzemnąć.
    Popatrzyła na niego i powiedziała stanowczo:
    – Zostanę tutaj, Wiktorze. Chcę popatrzeć przez okno.
    – Nina, ja chcę dla ciebie jak najlepiej.
    Ona jednak już odwróciła się do niego tyłem i przyglądała się alejce w parku. Jesienna złocistość drzew powoli zaczynała zastępować bure kolory.
    – Chciałabym wybrać się na przejażdżkę.
    – Jeszcze za wcześnie.
    – … Po parku, nad rzekę. Gdziekolwiek, byle dalej od tego domu.
    – Nie słuchasz mnie, Nina. Westchnęła i smutno powiedziała.
    – To ty mnie nie słuchasz.
    Przez chwilę milczał, a potem zapytał, wskazując na wazon kwiatów stojący na stole obok fotela.
    – Skąd są te kwiaty?
    – Dopiero je przyniesiono.
    – Kto je przysłał? Wzruszyła ramionami.
    – Ktoś o imieniu Joy.
    – Takie kwiaty można zbierać na byle łące.
    – Dlatego nazywa się je polnymi.
    Wziął wazon i przeniósł go w odległy kąt pokoju. Potem postawił obok niej lilie.
    – Przynajmniej te nie są chwastami – powiedział i wyszedł z pokoju. Patrzyła na lilie. Były piękne. Egzotyczne i doskonałe. Ich intensywny zapach przyprawiał ją o mdłości. Zamrugała powiekami, odpędzając łzy, które niespodziewanie napłynęły jej do oczu i skupiła się na kopercie leżącej na stole. Tej, która przypięta była do bukietu.
    Joy. Kim był Joy?
    Otworzyła kopertę i wyjęła z niej kartkę. Dopiero teraz zauważyła napis na jej odwrocie.
    „Niektórzy lekarze zawsze mówią prawdę”. Poniżej był numer telefonu.
    Abby była akurat w domu, kiedy o piątej po południu zadzwoniła Nina Voss.
    – Czy to doktor DiMatteo? – usłyszała cichy głos. – Ta, która zawsze mówi prawdę?
    – Pani Voss? Otrzymała pani moje kwiaty.
    – Tak, dziękuję. Dostałam też nieco dziwną wiadomość od pani.
    – Próbowałam skontaktować się z panią wielokrotnie. Pisałam listy. Dzwoniłam.
    – Jestem w domu od tygodnia.
    – Ale nie mogłam do pani dotrzeć.
    W słuchawce na moment zapadła cisza, a potem rozległo się ciche:
    – Ach tak.
    Ona nie ma pojęcia, jak bardzo była odizolowana, pomyślała Abby. Nie wie, że jej mąż odciął ją od świata.
    – Czy ktoś teraz pani słucha? – spytała Abby.
    – Jestem sama w pokoju. A o co chodzi?
    – Muszę się z panią zobaczyć, pani Voss. Pani mąż nie może się o niczym dowiedzieć. Czy może to pani załatwić?
    – Najpierw proszę mi powiedzieć, o co chodzi.
    – Niełatwo to wytłumaczyć przez telefon.
    – Nie spotkam się z panią, jeżeli nic mi pani nie wyjaśni. Abby zawahała się.
    – Chodzi o pani serce. To, które przeszczepiono pani w Bayside.
    – Tak?
    – Nikt nie wie, czyje było to serce, ani skąd pochodziło. Może pani to wie? – spytała Abby.
    Ciszę, jaka zapadła w słuchawce, przerywał tylko szybki i nieregularny oddech Niny.
    – Pani Voss?
    – Muszę już kończyć.
    – Proszę zaczekać. Kiedy będę mogła się z panią zobaczyć?
    – Jutro.
    – W jaki sposób? Gdzie?
    Po krótkiej chwili milczenia Nina powiedziała:
    – Znajdę jakiś sposób – i szybko się rozłączyła.
    Deszcz nieprzerwanie bębnił ponad głową Abby. Od czterdziestu minut stała przed sklepem Cellucciego pod wąskim płóciennym dachem. Było dość chłodno. Pod sklep zajeżdżały coraz to nowe samochody dostawcze. Mężczyźni wyładowywali skrzynie i kartony. Chipsy „Frito-Lay” i papierosy „Winstony”.
    O czwartej dwadzieścia zaczęło mocniej padać. Strugi deszczu wirowały z wiatrem. Podmuchy docierały również pod daszek, gdzie stała Abby, rozpryskując krople deszczu o jej buty. Zmarzły jej stopy. Minęła już godzina. Nina Voss chyba nie zamierzała się pojawić.
    Abby odwróciła głowę, kiedy ciężarówka „Progresso Foods” nagle ryknęła, wysyłając w powietrze chmurę spalin. Kiedy Abby znowu spojrzała na ulicę, zauważyła, że po drugiej stronie zatrzymała się czarna limuzyna. Kierowca opuścił szybę i zawołał.
    – Doktor DiMatteo? Proszę wsiąść do samochodu.
    Zawahała się. Okna limuzyny były zbyt ciemne, żeby mogła widzieć, kto znajdował się w środku. Ledwie odróżniała ciemniejszą sylwetkę pasażera na tylnym siedzeniu.
    – Nie mamy zbyt wiele czasu – ponaglał ją kierowca.
    Przeszła przez ulicę, pochylając głowę przed zacinającym deszczem i otworzyła tylne drzwi limuzyny. Mrugając oczami z powodu kropli deszczu na rzęsach, spojrzała zdumiona. W przyciemnionym świetle Nina Voss była bardzo blada, niemal biała.
    – Proszę wsiąść, pani doktor – powiedziała.
    Abby wsunęła się na siedzenie obok i zamknęła drzwi. Limuzyna bezszelestnie ruszyła, włączając się w ruch innych samochodów.
    Nina była szczelnie opatulona w czarny płaszcz i szal, a jej twarz wydawała się trochę nieziemska w zacienionym wnętrzu samochodu. To nie był widok pacjenta powracającego do zdrowia po transplantacji. Abby pamiętała rumianą twarz Josha O’Daya, jego radość i energię. Nina Voss wyglądała jak żywy duch.
    – Przepraszam za to spóźnienie – powiedziała. – Mieliśmy kłopoty z wyjazdem.
    – Czy pani mąż wie, że spotyka się pani ze mną?
    – Nie. – Nina oparła się o siedzenie. Jej twarz prawie ginęła w czarnym, wełnianym szalu. – W ciągu wielu lat zdążyłam się nauczyć, że pewnych rzeczy nie należy Wiktorowi mówić. Prawdziwy sekret udanego małżeństwa, doktor DiMatteo, to milczenie.
    – Nie brzmi to jak recepta na szczęśliwy związek.
    – Ale jest, choć trudno w to uwierzyć. – Nina uśmiechnęła się i wyjrzała przez okno. Mgliste światło padło na jej twarz. – Mężczyzn należy chronić przed wieloma rzeczami. Przede wszystkim należy ich chronić przed nimi samymi. Dlatego właśnie nas potrzebują. Zabawne, że nigdy nie przyznają się do tego. Im się wydaje, że to oni zajmują się nami. Ale my przez cały czas znamy prawdę. – Odwróciła się do Abby i jej uśmiech zamarł. – Teraz chcę wiedzieć, co takiego Wiktor zrobił?
    – Miałam nadzieję, że dowiem się tego od pani.
    – Mówiła pani, że ma to związek z moim sercem. – Nina dotknęła dłonią piersi. W półmroku panującym we wnętrzu limuzyny gest ten wydał się niemal religijnym. – Co pani o tym wie?
    – Wiem tylko, że pani serce nie dotarło do pani normalnym trybem, przez system. Niemal wszystkie organy są dopasowywane do biorców w centralnym systemie rejestracji. W pani przypadku tak nie było. Zgodnie z rejestrem w Banku Organów, pani nigdy nie otrzymała nowego serca.
    Dłoń Niny, którą ciągle trzymała na swojej piersi, zacisnęła się w pięść.
    – Skąd więc pochodzi to serce?
    – Nie wiem. Może pani się domyśla? – i dodała: – Pani mąż na pewno to wie.
    – Skąd?
    – On je kupił.
    – Ludzie nie mogą tak po prostu kupować sobie serc.
    – Jeżeli mają wystarczająco dużo pieniędzy, mogą kupić wszystko. Nina nie odezwała się. Jej milczenie oznaczało, że zgadza się z tym, co powiedziała Abby. Za odpowiednie pieniądze można kupić wszystko.
    Limuzyna skręciła w Embankment Road. Jechali teraz na zachód wzdłuż rzeki Charles. Jej powierzchnia była szara i zmącona przez padający deszcz.
    Nina zapytała.
    – Jak się pani o tym dowiedziała?
    – Ostatnio mam sporo wolnego czasu. To zadziwiające, ile można zrobić, kiedy nagle zostaje się zwolnionym z pracy. W przeciągu kilku zaledwie dni dowiedziałam się bardzo wielu rzeczy. Nie tylko o pani sercu, ale też o innych transplantacjach.
    A im więcej wiem, pani Voss, tym bardziej się boję.
    – Dlaczego zwróciła się pani z tym akurat do mnie? Dlaczego nie do władz?
    – Nie słyszała pani o niczym? Od niedawna mam nowy pseudonim. Nazywają mnie doktor Cykuta. Mówią, że z litości zabijam pacjentów. Oczywiście nie jest to prawdą, ale ludzie zawsze są gotowi uwierzyć w najgorsze. – Abby spojrzała na rzekę. – Nie mam już pracy. Straciłam ludzki szacunek. I nie mam dowodów, żeby się bronić.
    – W takim razie co pani ma? Abby popatrzyła na Ninę.
    – Znam prawdę.
    Limuzyna z pluskiem przejechała przez kałużę. Rozpryskana woda zabębniła o podwozie samochodu. Oddalali się teraz od rzeki.
    – O dziesiątej wieczorem tej nocy, kiedy miała pani mieć operację, Bayside zawiadomiono, że znalazł się dawca w Burlington, Vermont. Trzy godziny później na naszą salę operacyjną dostarczono serce. Operacja pobrania została rzekomo przeprowadzona w szpitalu Wilcox Memorial przez chirurga, Tima Nichollsa. Zakończono pani transplantację, która w niczym nie różniłaby się od innych przeszczepów przeprowadzanych w Bayside, gdyby nie jedno. Nikt nie wie, skąd pochodzi serce dawcy.
    – Mówiła pani, że z Burlington.
    – Mówiłam, że rzekomo tam je pobrano. Niestety, doktor Nicholls zniknął. Może się ukrywa. Może nie żyje. W Wilcox Memorial twierdzą natomiast, że tego wieczoru nie było u nich żadnej tego typu operacji.
    Nina milczała. Jeszcze głębiej schowała się w swój wełniany płaszcz.
    – Pani nie była pierwsza – powiedziała Abby. Blada twarz miała wyraz odrętwienia.
    – Byli inni?
    – Co najmniej czworo. Widziałam karty pacjentów z ostatnich dwóch lat. Zawsze przeprowadzano to w ten sam sposób. Do Bayside dzwonił ktoś z Burlington z wiadomością, że znalazł się dawca. Serce dostarczano na salę operacyjną w Bayside trochę po północy. Przeprowadzano transplantację i wszystko przebiegało rutynowo. Coś się jednak nie zgadza. Mówimy przecież o czterech sercach, czworo ludzi musiało umrzeć. Moja przyjaciółka i ja sprawdziłyśmy rejestr zgonów z określonych dni w Burlington. Żaden z dawców tam nie figuruje.
    – Skąd więc brały się te wszystkie serca?
    Abby milczała przez chwilę, patrząc prosto w oczy Niny Voss, w których widziała jeszcze rozpaczliwe niedowierzanie.
    – Nie wiem – powiedziała w końcu.
    Limuzyna skręciła na północ i znowu jechała wzdłuż Charles River. Wracali ku Beacon Hill.
    – Nie mam dowodów – stwierdziła Abby. – Nie mogę połączyć się z Bankiem Organów w Nowej Anglii ani z nikim innym. Wszyscy wiedzą, że w mojej sprawie prowadzone jest śledztwo. Uważają mnie za wariatkę. Dlatego właśnie musiałam spotkać się z panią. Tej nocy, kiedy rozmawiałyśmy na oddziale intensywnej terapii, pomyślałam sobie: Chciałabym mieć taką przyjaciółkę, jak ta kobieta. Potrzebuję pani pomocy, pani Voss.
    Przez dłuższą chwilę Nina nie odzywała się, patrzyła tylko prosto przed siebie. Potem nagle podjęła decyzję. Odetchnęła głęboko i powiedziała.
    – Musi pani teraz wysiąść. Czy tutaj na rogu będzie w porządku?
    – Pani Voss, pani mąż kupił serce. Skoro jemu się udało, mogą to również robić inni. Nie wiemy, kim są dawcy! Nie wiemy, skąd się biorą!
    – Tutaj – powiedziała Nina do kierowcy. Limuzyna zatrzymała się.
    – Proszę wysiąść – powiedziała Nina.
    Abby nie ruszyła się. Siedziała przez chwilę bez słowa. Krople deszczu wystukiwały monotonny rytm o dach samochodu.
    – Proszę – szepnęła Nina.
    – Sądziłam, że pani mogę zaufać. Myślałam… – Abby powoli pokiwała głową. – Do widzenia, pani Voss.
    Poczuła dłoń na swoim ramieniu. Obejrzała się i spojrzała w oczy kobiety.
    – Ja kocham mego męża – powiedziała Nina. – A on kocha mnie.
    – Czy to ma być usprawiedliwienie?
    Nina nie odpowiedziała. Abby wysiadła z samochodu i zatrzasnęła drzwi. Limuzyna odjechała. Nigdy już jej nie zobaczę, pomyślała Abby, patrząc, jak Nina Voss odjeżdża w mrok.
    Potem kuląc ramiona, odwróciła się i zaczęła brnąć przez deszcz.
    – Jedziemy teraz do domu, pani Voss? – Głos szofera wyrwał Ninę z zadumy.
    – Tak – powiedziała. – Zawieź mnie do domu.
    Mocniej otuliła się swoim wełnianym szalem i patrzyła na spływające po szybie strugi deszczu. Zastanawiała się, co powie Wiktorowi. Czego nie może i nie powinna mówić? Co się stanie z naszą miłością? – myślała. Pozostały same sekrety i tajemnice. A on nie chce wyjawić mi tych najgorszych.
    Pochyliła głowę i zaczęła płakać nad Wiktorem, nad tym, co zostało z ich małżeństwa. Płakała również nad sobą, ponieważ wiedziała, co musi zrobić i obawiała się tego.
    Deszcz jak łzy ściekał strumieniami po szybie. Limuzyna wiozła ją do domu. Do Wiktora.

Rozdział dziewiętnasty

    Trzeba było wyprać Szu-Szu. Starsi chłopcy już od dawna się tego domagali. Zagrozili nawet, że wrzucą Szu-Szu do morza, jeżeli Aleksiej porządnie go nie wyczyści. Strasznie śmierdzi – mówili – pewnie zawsze wycierasz w niego nos. Aleksiej wcale nie uważał, że Szu-Szu śmierdział. Jemu podobał się zapach wypchanego psa. Nigdy nie był kąpany i jego zapach przywoływał różne wspomnienia. Sos, który Aleksiej rozlał na ogon, przypominał mu o wczorajszej kolacji, kiedy to Nadia dała im podwójne porcje wszystkiego i uśmiechnęła się do niego. Zapach papierosów przypominał natomiast wujka Misze, gburowatego, ale kochanego. Kwaśna woń buraków to była ostatnia Wielkanoc, kiedy wszyscy byli radośni i jedli gotowane jajka, a on niechcący wylał barszcz na głowę Szu-Szu. A kiedy zamykał oczy i wdychał głęboko powietrze, udawało mu się czasem odróżnić jeszcze inny zapach, słabszy, ale ciągle jeszcze obecny po tych wszystkich latach. Nie był to żaden wyraźny zapach, ale rozpoznawał go przeważnie dzięki uczuciom, jakie go ogarniały w tym momencie. To był zapach prawdziwego dzieciństwa, zapach czasów, kiedy ktoś go rozpieszczał, śpiewał mu i kochał go. Na to wspomnienie serce zaczynało mu szybciej bić.
    Przytulając do siebie Szu-Szu, Aleksiej chował się głębiej pod koc. Nigdy nie pozwolę im ciebie wykąpać – pomyślał. Zresztą nie zostało już wielu chłopców, którzy mu dokuczali. Pięć dni temu z mgły wypłynęła łódź i stanęła obok nich. Podczas gdy chłopcy zgromadzili się przy relingu, żeby lepiej wszystko widzieć, Nadia i Gregor chodzili między nimi i wywoływali nazwisko po nazwisku. Nikolai Aleksiejenko! Paweł Prebrazenski! Raz po raz rozlegały się triumfalne okrzyki wywołanych i ręce machały w powietrzu w geście radości. Tak! Wybrali mnie!
    Później, ci, których nikt nie wybrał, zostali smutni, przytuleni do barierek, w milczeniu patrząc, jak motorówka odwozi wybrańców na drugi statek.
    – Dokąd oni jadą? – zapytał Aleksiej.
    – Do rodzin na Zachodzie – odpowiedziała Nadia. – A teraz chodźcie już stąd. Zaczyna się robić zimno.
    Chłopcy nie ruszyli się. Po chwili Nadia przestała się tym przejmować. Chcieli zostać na zewnątrz, czy też nie, było jej wszystko jedno, i sama zeszła pod pokład.
    – Rodziny na Zachodzie muszą być głupie – powiedział Jakow. Aleksiej odwrócił się do niego. Jakow ze złością patrzył na morze. Podbródek wysunął do przodu jak łobuz szukający okazji do bójki.
    – Dla ciebie wszyscy są głupi – powiedział.
    – Bo tak jest. Wszyscy na tym statku są głupi.
    – To znaczy, że ty też.
    Jakow nie odpowiedział. Mocniej chwycił barierkę swoją zdrową ręką i patrzył, jak drugi statek niknie we mgle. Potem odszedł. Przez następne kilka dni Aleksiej rzadko go widywał.
    Tej nocy Jakow jak zwykle zniknął zaraz po kolacji. Pewnie w tym swoim głupim cudownym świecie, pomyślał Aleksiej. Chowa się w skrzyni z mysimi gównami.
    Aleksiej naciągnął koc na głowę i zasnął skulony na swojej koi, przyciskając brudnego Szu-Szu do twarzy.
    Jakaś ręka potrząsnęła nim. Jakiś głos zawołał cicho jego imię.
    – Aleksiej! Aleksiej!
    – Mama?…
    – Aleksiej, obudź się. Mam dla ciebie niespodziankę.
    Powoli otrząsał się z resztek snu. Otworzył oczy. Było jeszcze ciemno. Ręka ciągle potrząsała nim. Rozpoznał Nadię.
    – Czas już jechać – szeptała.
    – Dokąd mamy jechać?
    – Musisz się przygotować na spotkanie z twoją nową mamą.
    – Czy ona jest tutaj?
    – Zabiorę cię do niej. Zostałeś wybrany spośród pozostałych chłopców. Miałeś szczęście. Teraz chodź. Tylko bądź cicho.
    Aleksiej usiadł. Jeszcze nie do końca się obudził, nie był pewien, czy to nie jest tylko sen. Nadia wyciągnęła rękę i pomogła mu zejść z koi.
    – Szu-Szu – powiedział chłopiec. Nadia podała chłopcu psa.
    – Oczywiście, że możesz zabrać ze sobą Szu-Szu. – Wzięła Aleksieja za rękę. Nigdy przedtem nie trzymała go za rękę. Uczucie szczęścia, jakie go nagle ogarnęło, sprawiło, że chłopiec całkiem się rozbudził. Mocno ściskał dłoń Nadii i razem szli, żeby spotkać jego nową mamę. Było ciemno, a on bał się ciemności, ale była tu Nadia. Przy niej nie mogło mu się wydarzyć nic złego. W jakiś niewytłumaczalny sposób stale pamiętał, że tak właśnie za rękę trzymała go mama. Wyszli z kabiny i szli wzdłuż słabo oświetlonego korytarza. Aleksiej był tak szczęśliwy, że potykał się o własne nogi, zupełnie nie patrzył, dokąd idzie. Nadia przecież o wszystko zadbała. Skręcili w inny korytarz. Tego nie rozpoznawał. Przeszli przez jakieś drzwi.
    Do cudownego świata. Przed nimi były metalowe schody prowadzące do niebieskich drzwi.
    Aleksiej zatrzymał się.
    – O co chodzi? – spytała Nadia.
    – Nie chcę tutaj wchodzić.
    – Ale musisz.
    – Przecież tam mieszkają ludzie.
    – Aleksiej nie utrudniaj wszystkiego. – Nadia mocniej chwyciła rękę chłopca. – Tam właśnie musimy wejść.
    – Dlaczego?
    Nadia zdała sobie sprawę, że tutaj musiała zastosować inną taktykę. Przykucnęła i spojrzała chłopcu w oczy. Mocno ujęła jego ramię.
    – Czy chcesz wszystko zepsuć? Czy chcesz, żeby się na ciebie pogniewała? Ona spodziewa się zobaczyć małego posłusznego chłopca, a teraz jesteś bardzo niegrzeczny.
    Jego wargi drżały. Starał się nie płakać, ponieważ wiedział, jak bardzo dorośli nie lubili, kiedy dzieci płakały. Łzy jednak same płynęły mu z oczu. Przez niego wszystko miało się nie udać. Tak, jak powiedziała Nadia. Zawsze wszystko psuł.
    – Jeszcze nic nie jest ustalone – powiedziała Nadia. – Ona może jeszcze wybrać innego chłopca. Czy chciałbyś tego?
    Aleksiej szlochał.
    – Nie.
    – Dlaczego więc nie starasz się porządnie zachowywać?
    – Boję się tych ludzi od przepiórek.
    – Co takiego? Jesteś śmieszny. Nie zdziwiłabym się, gdyby nikt nigdy nie chciał ciebie zabrać. – Wyprostowała się i znowu chwyciła go za rękę. – Chodź!
    Aleksiej spojrzał na niebieskie drzwi.
    – Możesz mnie tam zanieść – wyszeptał.
    – Jesteś za duży. Za ciężki dla mnie.
    – Proszę, zanieś mnie.
    – Musisz iść na własnych nogach, Aleksiej. Pospiesz się, bo inaczej spóźnimy się. – Otoczyła go ramieniem. Zaczął iść tylko dlatego, że ona szła obok, przytulając go do siebie. Podobnie jak on przytulał Szu-Szu. Tak długo jak wszyscy troje trzymali się razem, nic nie mogło im się przytrafić. Nadia zapukała do niebieskich drzwi. Otworzyły się.
    Jakow słyszał, jak wchodzili po schodach. Aleksiej szlochał. Nadia usiłowała go pocieszyć. Jakow podczołgał się do otworu w skrzyni i ostrożnie spojrzał w górę. Właśnie podchodzili do niebieskich drzwi. Chwilę później za nimi zniknęli.
    Dlaczego Aleksiej wchodzi tam, a nie ja? – pomyślał i wygramolił się ze skrzyni, po czym wszedł po schodach prowadzących do niebieskich drzwi. Spróbował je otworzyć ale, jak zawsze, były zamknięte. Zrezygnowany wrócił do swojej skrzyni. Stała się teraz całkiem wygodną kryjówką. W ciągu ostatniego tygodnia przyciągnął tutaj koc, latarkę i kilka czasopism ze zdjęciami nagich kobiet. Podciągnął też Kubiszewowi zapalniczkę i paczkę papierosów. Od czasu do czasu wypalał jednego, ale było ich tak niewiele, że starał się je oszczędzać, aby starczyły na dłużej. Raz niechcący podpalił trociny. To było bardzo podniecające. Zazwyczaj jednak wystarczało mu to, że papierosy leżały w paczce obok niego. Lubił je trzymać, po raz setny czytać w świetle latarki napisy na paczce. Właśnie to robił, kiedy na schodach usłyszał Aleksieja i Nadię.
    Postanowił zaczekać, aż wyjdą zza tamtych drzwi. Długo to trwało. Co oni tam robili?
    Jakow odrzucił papierosa. To było niesprawiedliwe. Obejrzał kilka zdjęć z czasopisma. Poćwiczył włączanie i wyłączanie latarki. Potem zachciało mu się spać. Skulił się pod kocem i zapadł w sen.
    Jakiś czas później obudziło go dudnienie. Na początku myślał, że coś się stało z silnikami statku, ale dźwięk stawał się coraz głośniejszy i dochodził nie z maszynowni tylko z pokładu. Uświadomił sobie, że to był odgłos helikoptera.
    Gregor zamocował zamknięcie plastikowej torebki, którą umieścił w pojemniku z lodem. Podał go Nadii.
    – Weź to.
    Wydawało mu się, że go nie usłyszała. Kiedy jednak spojrzał na jej twarz, zauważył, że jest przeraźliwie blada. Ta suka ma już dość, pomyślał;
    – Trzeba więcej lodu. No dalej! Zajmij się tym! – Pchnął pojemnik w jej stronę. Odskoczyła przerażona. Potem oddychając ciężko, przeniosła pojemnik przez pokój i postawiła go na blacie. Zaczęła zgarniać do niego lód. Gregor zauważył, że jej nogi drżały lekko. Pierwszy raz powodował zawsze szok. Nawet on za pierwszym razem miał mdłości. Wiedział, że z czasem Nadia przyzwyczai się.
    Odwrócił się do stołu operacyjnego. Anestezjolog już zapiął pokrowiec i teraz zbierał zakrwawione prześcieradła. Chirurg nawet się nie ruszył, żeby mu pomóc. Ciężko oparł się o blat, tak jakby próbował złapać oddech. Gregor patrzył na niego z obrzydzeniem. Było coś szczególnie wstrętnego w tym, że lekarz potrafił się aż tak utuczyć. Chirurg nie wyglądał tej nocy zbyt dobrze. Sapał przez cały czas, a jego ręce zdawały się drżeć bardziej niż zazwyczaj.
    – Boli mnie głowa – jęknął grubas.
    – Za dużo wypiłeś. Pewnie zafundowałeś sobie niezłego kaca. – Gregor podszedł do stołu i chwycił jeden z końców zapiętego pokrowca i razem z anestezjologiem zsunął go na wózek. Potem podniósł stertę brudnych ubrań i również rzucił je na wózek. Mało brakowało, a zapomniałby o wypchanym psie. Leżał na podłodze. Poprzecierany materiał przesiąknięty był krwią. Gregor rzucił go na górę tych wszystkich brudów i z anestezjologiem popchnęli wózek do zsypu na odpady. Otworzyli pokrywę i wrzucili do szybu pokrowiec, ubrania i wypchanego psa.
    Chirurg jęczał.
    – Ten koszmarny ból rozsadza mi czaszkę…
    Gregor nie zwracał na niego uwagi. Ściągnął gumowe rękawiczki i podszedł do zlewu, żeby umyć ręce. Nigdy nie wiadomo, co można złapać przy przerzucaniu takich brudnych szmat. Na przykład wszy. Szorował ręce tak dokładnie, jak lekarz, który ma za chwilę zacząć operację. W pokoju rozległ się nagły łomot połączony z brzękiem rozsypujących się instrumentów chirurgicznych. Gregor odwrócił się. Chirurg leżał na podłodze. Jego twarz przybrała czerwony kolor, nogi i ręce drżały jak u marionetki, nad którą nie można zapanować. Przestraszona Nadia i anestezjolog stali jak sparaliżowani.
    – Co z nim? – spytał Gregor.
    – Nie wiem! – odpowiedział anestezjolog.
    – Zrób coś z tym!
    Anestezjolog ukląkł przy trzęsącym się mężczyźnie i bezskutecznie starał się go ocucić. Rozluźnił wiązanie fartucha, założył maskę tlenową na jego twarz. Konwulsje stały się teraz bardziej gwałtowne, ramiona uderzały w podłogę jak skrzydła gęsi.
    – Przytrzymaj maskę! – zakomenderował anestezjolog. – Muszę zrobić mu zastrzyk!
    Gregor ukląkł przy głowie chirurga i ujął maskę. Twarz chirurga wydała mu się odrażająca, nalana i tłusta. Ślina wyciekała mu z ust i wkrótce maska tlenowa cała była od niej śliska. Skóra grubasa zaczynała przybierać sinawy odcień. Patrząc na niego, Gregor wiedział, że ich wysiłki były daremne. Kilka chwil później mężczyzna już nie żył.
    Wszyscy dość długo stali, bezradnie patrząc na jego ciało. Wydawało się, że było teraz jeszcze bardziej spuchnięte i groteskowe. Żołądek był rozdęty do granic możliwości. Tłuste fałdy na twarzy rozlały się jak galaretowata masa.
    – I co teraz, kurwa, mamy robić? – zapytał anestezjolog.
    – Musimy znaleźć innego chirurga – powiedział Gregor po prostu.
    – Przecież nie znajdziemy żadnego na morzu. Będziemy musieli zawinąć do portu wcześniej, niż to było planowane.
    – Albo transportować żywy towar… – Gregor nagle spojrzał w górę. Anestezjolog i Nadia zrobili to samo. Wszyscy usłyszeli rytmiczny huk śmigła helikoptera. Gregor przeniósł wzrok na pojemnik z lodem. – Jest gotowy?
    – Nałożyłam do środka lodu – powiedziała Nadia.
    – Idź i zanieś im. – Gregor znowu odwrócił się ku martwemu chirurgowi. Kopnął trupa z obrzydzeniem. – My zajmiemy się ścierwem tego wieloryba.
    Niebieskie oko świeciło na pokładzie. Ze swojej kryjówki pod schodkami prowadzącymi na mostek Jakow patrzył, jak najpierw błysnął niebieski reflektor, a zaraz po nim krąg białych światełek. Teraz wszystkie były zapalone. Były tak jasne, że nie mógł patrzeć w ich kierunku. Zamiast tego popatrzył w niebo, na helikopter, który wyłonił się z ciemności i teraz wisiał nad pokładem. Jakow musiał zamknąć oczy kiedy podmuch powietrza od obracających się śmigieł dotarł do niego. Kiedy znowu je otworzył, helikopter już wylądował.
    Drzwi kabiny otworzyły się, ale nikt nie wysiadał. Czekano. Jakow podczołgał się trochę do przodu tak, że mógł obserwować przez szparę między dwoma stopniami schodków. Szczęściarz z tego Aleksieja, pomyślał. To pewnie on dzisiaj odlatuje.
    Usłyszał trzaśnięcie drzwiami i jakaś sylwetka pojawiła się w kręgu świateł. Była to Nadia. Szła przez pokład pochylona do przodu, wypinając w górę tyłek. Boi się pewnie, że śmigło odetnie jej głupią głowę – pomyślał Jakow. Zajrzała do wnętrza helikoptera. Jej tyłek cały czas był wypięty, kiedy rozmawiała z pilotem. Potem wycofała się i zniknęła poza kręgiem świateł. Chwilę później helikopter uniósł się. Reflektory zgaszono i pokład zatopił się w ciemności. Jakow wyszedł zza schodów i patrzył, jak śmigłowiec unosi się w górę. Widział jego ogon przesuwający się jak gigantyczne wahadło na linie. Potem maszyna oddaliła się, lecąc nisko ponad wodą. W końcu wtopiła się w noc. Jakaś ręka chwyciła Jakowa za ramię. Krzyknął, szarpnął się w tył i obrócił.
    – Co ty tutaj robisz, do cholery? – huknął Gregor.
    – Nic!
    – Co widziałeś?
    – Helikopter.
    – Co jeszcze widziałeś?
    Jakow patrzył na niego, bojąc się odpowiedzieć. Nadia usłyszała głosy. Szła teraz przez pokład w ich kierunku.
    – Co się dzieje?
    – Ten chłopak znowu się tu gapił. Myślałem, że zamknęłaś ich kabinę.
    – Zrobiłam to. Musiał wymknąć się wcześniej. – Spojrzała na Jakowa. – Zawsze on. Nie mogę przecież cały czas go pilnować.
    – I tak miałem go już dość. – Gregor szarpnął Jakowa za ramię i pociągnął go w kierunku klapy, za którą były schody. – On nie może wrócić do pozostałych. – Odwrócił się, żeby otworzyć luk. Jakow kopnął go w kolano. Gregor wrzasnął i rozluźnił uchwyt.
    Jakow rzucił się do ucieczki. Słyszał krzyki Nadii i dudniące za nim kroki. Potem nagle tych kroków było więcej, ktoś zbiegał po schodach mostka. Chciał biec w przód, w kierunku dziobu. Za późno zorientował się, że był na pokładzie, gdzie wcześniej wylądował helikopter.
    Usłyszał głośne pstryknięcia i rozbłysły pokładowe światła. Jakow stał w samym środku świateł jak uwięziony. Zasłaniając oczy, zaczął uciekać na ślepo. Ale wszyscy okrążyli go i zbliżali się coraz bardziej. Ktoś chwycił go za koszulę. Jakow szarpnął się. Poczuł na twarzy uderzenie. Było tak silne, że upadł. Próbował wstać, ale ktoś podciął mu nogi.
    – Wystarczy tego! – powiedziała Nadia. – Chyba nie chcecie go zabić!
    – Mały skurwysyn – mruknął Gregor.
    Chwycił Jakowa za włosy, pchnął w przód, w kierunku luku, za którym były schody w dół. Jakow potykał się, ale Gregor ciągle podnosił go za włosy. Chłopak nie widział, dokąd go prowadzą. Wiedział tylko, że schodzili w dół, potem szli jakimś korytarzem. Gregor przez cały czas klął. Trochę kulał, co sprawiło, że Jakow poczuł pewną satysfakcję.
    Otwarto jakieś drzwi i Jakow został wepchnięty do środka pomieszczenia.
    – Możesz tu sobie na razie gnić – powiedział Gregor i zatrzasnął drzwi. Jakow słyszał, jak zamyka zasuwę. Kroki oddaliły się. Został sam w ciemnościach.
    Podciągnął kolana do piersi i położył się skulony. Przeniknął go dziwny dreszcz. Próbował powstrzymać drżenie i szczękanie zębami, ale nie potrafił. Nie było mu zimno. Drżenie wywoływało coś, co siedziało głęboko w jego duszy. Zamknął oczy, ale tu czekały na niego widziane tej nocy obrazy. Nadia idąca przez pokład, chwiejnie przemierzająca nieziemskie pole światła. Otwierające się drzwi helikoptera. Nadia pochyla się i podaje coś pilotowi. Pudło. Jakow jeszcze mocniej objął rękami kolana, ale nie mógł opanować drżenia.
    Włożył kciuk w usta i zaczął go ssać.

Rozdział dwudziesty

    Dla Abby poranki zawsze były najgorsze. Budząc się, jeszcze podświadomie rozmyślała o tym, co przyniesie jej dzień. Nagle przypomniała sobie: Nie mam dokąd iść. Ta świadomość spadła na nią jak cios. Leżała w łóżku, nasłuchując, jak Mark ubiera się i chodzi po jeszcze ciemnej sypialni. W takich chwilach czuła, że całkowicie pogrąża się w rozpaczy, nie była w stanie odezwać się do niego ani słowem. Dzielili ze sobą dom i łóżko, ale już nie potrafili ze sobą rozmawiać. Właśnie tak umiera miłość – pomyślała Abby, słysząc, jak Mark wychodzi z domu. Nie przez słowa tylko przez milczenie.
    Kiedy Abby miała dwanaście lat, jej ojciec stracił pracę w garbarni. Przez całe tygodnie codziennie rano wyjeżdżał z domu, tak jakby jechał normalnie do pracy. Abby nigdy się nie dowiedziała, dokąd jeździł, ani co robił. Nigdy jej tego nie powiedział. Wiedziała jedynie, że jej ojciec był przerażony perspektywą zostania w domu i stawienia czoła własnej klęsce. Dlatego właśnie wychodził z domu codziennie rano.
    Teraz tak robiła Abby. Nie chciała brać samochodu, wolała iść piechotą. Było jej wszystko jedno, dokąd idzie. Od zeszłego wieczoru pogoda zepsuła się. Było zimno i zanim Abby doszła do cukierni, twarz jej lekko zdrętwiała. Kupiła kawę, ciastko sezamowe i usiadła przy stoliku. Zdążyła przełknąć dwa kęsy, kiedy przypadkiem spojrzała na mężczyznę siedzącego obok. Czytał „Boston Herald”.
    Jej zdjęcie widniało na pierwszej stronie. W tym momencie zapragnęła stać się niewidzialna. Niespokojnie rozejrzała się po cukierni, obawiając się, że oczy wszystkich zwrócone będą w jej kierunku, ale nikt na nią nie patrzył.
    Wstała, wyrzuciła niedokończone ciastko do kosza i wyszła na ulicę. Zupełnie straciła apetyt. W kiosku kupiła egzemplarz „Boston Herald” i weszła do jakiejś klatki schodowej, żeby spokojnie przejrzeć gazetę.
    Surowość zasad szpitalnych przyczyną tragedii!
    Bez wątpienia doktor Abigail DiMatteo była wyróżniającą się stażystką – jedną z najlepszych w Centrum Medycznym Bayside, jak twierdzi przewodniczący programu stażowego, doktor Colin Wettig. Niestety, w przeciągu kilku ostatnich miesięcy, to znaczy wkrótce po tym, jak doktor DiMatteo rozpoczęła drugi rok stażu, sprawy zaczęły układać się dla niej coraz gorzej…
    Abby musiała przerwać czytanie. Czuła, że serce podjeżdża jej pod gardło, a oddech stał się szybki i urywany. Przez kilka dobrych chwil starała się nad tym zapanować, ale w rezultacie zrobiło się jej naprawdę niedobrze.
    Dziennikarz pisał o wszystkim. Pozwy do sądu, śmierć Mary Allen, kłótnia z Brendą Hainey. Niczemu nie można byłoby zaprzeczyć. Wszystko to zebrane razem tworzyło jej obraz jako osoby niezrównoważonej, a nawet niebezpiecznej. Takie słowa trafiały dokładnie w publicznie rzadko poruszany temat: horror pacjenta będącego na łasce i niełasce szalonego lekarza.
    Trudno uwierzyć, że to właśnie o mnie piszą – pomyślała.
    Nawet gdyby nie odebrano jej pozwolenia na wykonywanie zawodu i gdyby zdołała ukończyć staż, taki artykuł ciągnąłby się za nią zawsze i wszędzie. A razem z nim wątpliwości. Każdy pacjent będący przy zdrowych zmysłach unikałby skalpela psychopatki. Nie miała pojęcia, jak długo snuła się po ulicach, ściskając w dłoni gazetę. Kiedy w końcu zatrzymała się, stwierdziła, że jest na Harvard University Common. Uszy rozbolały ją od zimna. Domyślała się, że pora lunchu dawno już minęła. Włóczyła się tak przez pół dnia. Nie wiedziała, dokąd ma teraz iść. Wszyscy na Common – studenci z plecakami i torbami, roztargnieni profesorowie w tweedowych marynarkach – wydawali się mieć jakiś cel. Wszyscy poza nią.
    Raz jeszcze spojrzała na gazetę. Zamieszczone na pierwszej stronie zdjęcie musiało pochodzić z biura szpitala. Zrobione zostało krótko przed rozpoczęciem stażu. Uśmiechała się prosto do obiektywu. Widać było, że jest młoda i pełna zapału. Chciała pracować, żeby urzeczywistnić swoje marzenia.
    Wyrzuciła gazetę do najbliższego pojemnika na śmieci i ruszyła w kierunku domu. Muszę z nimi walczyć, stawić im czoło – myślała. Ale ani ona, ani Vivian nie miały już żadnych pomysłów. Wczoraj Vivian poleciała do Burlington. Wieczorem zadzwoniła do Abby z niezbyt dobrą wiadomością: Tim Nicholls zamknął swoją praktykę i nikt nie wiedział, gdzie teraz przebywał. Ślepa uliczka. Do tego w Wilcox Memorial nie mieli w rejestrach żadnych operacji pobierania narządów w podanych przez Vivian dniach. Kolejna ślepa uliczka. Poza tym Vivian sprawdziła jeszcze rejestry miejscowej policji i nie znalazła żadnych raportów o osobach zaginionych, ani o znalezieniu ciał z wyciętymi sercami. To miał być ich ostatni trop, który również zakończył się niczym. Zatarli wszystkie ślady. W żaden sposób nie można ich pokonać.
    Gdy weszła do domu, od razu zauważyła mrugające światełko automatycznej sekretarki. Vivian zostawiła wiadomość, prosząc Abby o telefon. Podała swój numer w Burlington. Abby próbowała zadzwonić, ale nikt nie odpowiadał.
    Wybrała numer Banku Organów, ale jak zwykle, nie chcieli połączyć jej z Helen Lewis. Miała wrażenie, że nikt już nie chce wysłuchiwać rewelacyjnych teorii psychopatki, doktor DiMatteo. Abby nie wiedziała, do kogo jeszcze może się zwrócić. Przejrzała listę osób, które znała z Bayside. Doktor Wettig, Mark, Mohandas i Zwick, Susan Casado, Jeremiah Parr. Nie ufała nikomu z nich. Nikomu.
    Właśnie podniosła słuchawkę, żeby jeszcze raz spróbować zadzwonić do Vivian, kiedy przypadkiem spojrzała przez okno. Po drugiej stronie ulicy stała zaparkowana przy ulicy brązowa furgonetka. Ty łajdaku. Tym razem cię mam! Pobiegła do szafy w przedpokoju i znalazła lornetkę. Poprawiła ostrość, skupiając się na numerach rejestracyjnych. Mam cię – pomyślała triumfalnie. Chwyciła słuchawkę i nakręciła numer Katzki. Dziwne jest, że to właśnie ja do niego dzwonię – przeszło jej przez myśl. Może był to jakiś odruch. Potrzebowała pomocy, dzwoniła więc do gliniarza. On był jedynym policjantem, jakiego znała.
    – Detektyw Katzka. – Usłyszała jego oficjalny głos.
    – Furgonetka wróciła! – wypaliła.
    – Słucham?
    – Mówi Abby DiMatteo. Furgonetka, która mnie śledziła, stoi teraz zaparkowana w pobliżu mego domu. Mam jej numer rejestracyjny: pięć-trzy-dziewięć, TDV. Tablica z Massachusetts.
    W milczeniu zapisywał numer.
    – Pani mieszka na Brewster Street, prawda?
    – Tak. Proszę kogoś zaraz przysłać. Nie wiem, co on chce zrobić – mówiła nerwowo.
    – Proszę zostać w domu i pozamykać wszystkie drzwi. Dobrze?
    – Dobrze, dobrze.
    Wiedziała, że drzwi już były zamknięte, ale i tak sprawdziła wszystkie jeszcze raz. Wszystko było w porządku. Wróciła do pokoju i usiadła w pobliżu okna, za zasłoną. Co jakiś czas spoglądała przez szybę, upewniając się, czy furgonetka jeszcze tam stoi. Chciała, żeby została na miejscu. Chciała zobaczyć reakcję kierowcy na widok policji.
    Piętnaście minut później znajome zielone volvo zaparkowało przy krawężniku przed jej domem, dokładnie na wysokości furgonetki, tylko po przeciwnej stronie ulicy. Nie spodziewała się, że Katzka pojawi się osobiście. Na jego widok poczuła ulgę. On będzie wiedział, co zrobić – pomyślała. Katzka był wystarczająco inteligentny, aby znaleźć wyjście z każdej sytuacji.
    Przeszedł przez ulicę i wolno zbliżył się do furgonetki. Abby przysunęła się bliżej okna. Czuła, że serce jej mocno wali. Zastanawiała się, czy puls Katzki również był przyspieszony. Detektyw niby od niechcenia podszedł do drzwi od strony kierowcy. Dopiero kiedy odwrócił się lekko w kierunku Abby, zauważyła, że trzyma pistolet. Nie wiedziała nawet, kiedy go wyciągnął.
    Bała się patrzeć, co będzie dalej. Bała się o niego.
    On przysunął się bliżej wozu i zajrzał do środka. Chyba nie zauważył nic podejrzanego. Okrążył furgonetkę od tyłu i zajrzał przez tylną szybę. Potem chowając broń, rozejrzał się wokół. Nagle otworzyły się drzwi pobliskiego domu. Po schodach werandy krzycząc i machając rękami, zbiegł człowiek w szarym kombinezonie. Katzka ze swoją zwykłą niewzruszonością wyjął odznakę. Nieznajomy spojrzał, po czym sam wyjął identyfikator. Przez chwilę obaj rozmawiali i co jakiś czas wskazując to dom, to furgonetkę. W końcu mężczyzna w kombinezonie wsiadł do samochodu, a Katzka ruszył w kierunku domu Abby.
    Otworzyła i zapytała:
    – Co się stało?
    – Nic.
    – Kim jest ten kierowca? Dlaczego mnie śledził?
    – On twierdzi, że nie ma pojęcia, o czym pani mówi. Poszła za nim do salonu.
    – Przecież nie jestem ślepa! Widziałam kilkakrotnie tę furgonetkę już wcześniej. Na tej ulicy.
    – Ten kierowca twierdzi, że nigdy przedtem tutaj nie był.
    – A kim jest ten kierowca? Katzka wyciągnął notes.
    – John Doherty, trzydzieści sześć lat, mieszkaniec Massachusetts. Hydraulik. Twierdzi, że to jego pierwsze wezwanie na Brewster Street. Furgonetka jest zarejestrowana na firmę hydrauliczną „Back Bay”. Jest pełna narzędzi. – Zamknął notatnik i wsunął go do kieszeni płaszcza. Potem spojrzał na Abby z pozorną obojętnością.
    – Byłam pewna, że to ta sama furgonetka – mruknęła Abby.
    – A więc ciągle pani twierdzi, że jest jakaś furgonetka?
    – Tak, do cholery! – krzyknęła. – Tak twierdzę!
    Na jej wybuch zareagował lekkim uniesieniem brwi. Abby wzięła głęboki oddech, starając się zapanować nad sobą. Krzyki na tego rodzaju mężczyznę z pewnością nie działały. Kierował się logiką i rozumem.
    Abby odezwała się tym razem spokojnie.
    – Nie wymyśliłam sobie tego wszystkiego. To nie moja fantazja.
    – Jeżeli jeszcze raz będzie się pani wydawało, że widzi furgonetkę, proszę zapisać numer rejestracyjny.
    – Jeżeli będzie mi się wydawało, że widzę?
    – Zadzwonię do firmy Back Bay, żeby potwierdzić to, co mówił ten facet. Wygląda jednak na to, że rzeczywiście jest hydraulikiem. – Katzka spojrzał przez okno. Rozległ się dzwonek telefonu. – Odbierze pani? – Detektyw sięgał już do klamki.
    – Proszę nie wychodzić. Jeszcze nie. Muszę porozmawiać z panem o kilku rzeczach.
    Zatrzymał się w pół drogi i patrzył, jak Abby podnosi słuchawkę.
    – Halo? – powiedziała. Jakiś kobiecy głos zapytał cicho:
    – Doktor DiMatteo?
    Abby znacząco spojrzała na detektywa. Wydawało się, że to spojrzenie wystarczy mu, żeby zrozumiał, że to był ważny telefon.
    – Pani Voss?
    – Dowiedziałam się czegoś – powiedziała Nina. – Nie wiem, czy to w ogóle ma jakieś znaczenie.
    Katzka podszedł do Abby i stanął blisko niej. Zrobił to tak szybko i bezszelestnie, że nie zauważyła, w którym momencie znalazł się przy niej. Pochylił głowę w kierunku słuchawki, żeby słyszeć rozmowę.
    – Czego się pani dowiedziała? – spytała Abby.
    – Zadzwoniłam w kilka miejsc. Do banku i do naszego księgowego. Dwudziestego trzeciego września Wiktor przekazał dużą sumę na konto firmy o nazwie „Amity Corporation”. Z Bostonu.
    – Jest pani pewna co do daty?
    – Tak.
    Dwudziesty trzeci września – pomyślała Abby. Dzień przed operacją Niny Voss.
    – Co pani wie o Amity?
    – Nic. Wiktor nigdy nie wspominał tej nazwy. Przy tak dużych transakcjach zazwyczaj omawiał to z… – W słuchawce zapadła cisza. Abby usłyszała jakieś głosy w tle, później szybkie słowa wyjaśnienia. Potem Nina znowu się odezwała. Jej głos był spięty. Mówiła ciszej. – Muszę kończyć.
    – Mówiła pani, że to duża transakcja. Jak duża?
    Przez chwilę Nina nie odpowiadała. Abby zastanawiała się nawet, czy nie odłożyła słuchawki. Potem usłyszała szept.
    – Pięć milionów – powiedziała Nina. – Przekazał pięć milionów dolarów.
    Gdy Nina rozłączyła się, usłyszała kroki Wiktora, ale nie podniosła głowy, kiedy wszedł do sypialni.
    – Z kim rozmawiałaś? – zapytał.
    – Z Cynthią. Zadzwoniłam, żeby podziękować jej za kwiaty.
    – Które to były?
    – Orchidee.
    Spojrzał na wazon na toaletce.
    – Ach tak. Bardzo ładne.
    – Cynthia mówi, że wybierają się na wiosnę do Grecji. Chyba znudziły się im Karaiby. – Jak łatwo przyszło jej to kłamstwo. Kiedy to się zaczęło. Kiedy przestali mówić sobie prawdę?
    Usiadł obok i czuła, że jej się przygląda.
    – Kiedy poczujesz się lepiej – powiedział – może też wrócimy do Grecji. Może nawet z Cynthią i Robertem. Chciałabyś?
    Skinęła głową i spojrzała na swoje dłonie, na palce cieńsze i bardziej przezroczyste z każdym dniem. Ja już nigdy nie będę czuła się lepiej. Oboje o tym wiemy – pomyślała.
    Wysunęła stopy spod przykrycia.
    – Muszę pójść do łazienki – powiedziała.
    – Pomóc ci?
    – Nie. Poradzę sobie. – Wstając, przez chwilę czuła zawroty głowy. Ostatnio często je miewała, zawsze kiedy wstawała albo po najmniejszym nawet wysiłku. Nie mówiła o tym Wiktorowi, w takich wypadkach czekała, aż niemiłe uczucie przejdzie. Teraz powoli ruszyła do łazienki. Usłyszała, jak podnosi słuchawkę telefonu.
    Dopiero kiedy zamknęła drzwi, zdała sobie nagle sprawę, jaki popełniła błąd. Ostatni numer, na jaki zadzwoniła, ciągle jeszcze był w pamięci aparatu telefonicznego. Wystarczyło, żeby Wiktor przycisnął guzik wywołujący ostatni numer, a dowiedziałby się, że kłamała. Było to coś, czego mogła się po Wiktorze spodziewać. Nie dzwoniła do Cynthii. Na pewno dowie się, że rozmawiała z Abby DiMatteo.
    Nina stała, opierając się plecami o drzwi łazienki i nasłuchiwała. Usłyszała, jak odkłada słuchawkę.
    – Nina? – dobiegł ją głos Wiktora.
    Kolejna fala zawrotów głowy. Pochyliła się, walcząc z ciemnością przesłaniającą jej wzrok. Miała wrażenie, że nogi rozpływają się pod nią. Poczuła, jak osuwa się na podłogę.
    Mocno zastukał do drzwi.
    – Nina, muszę z tobą pomówić.
    – Wiktor – szepnęła, ale wiedziała, że nie mógł jej usłyszeć. Nikt jej nie słyszał. Leżała na podłodze w łazience, nie miała siły poruszyć się ani zawołać go. Czuła, że serce w jej piersi trzepoce się jak skrzydła motyla w siatce.
    – To nie może być tutaj – powiedziała Abby.
    Ona i Katzka siedzieli w samochodzie zaparkowanym przy ulicy w Roxbury, obok zakratowanych sklepowych witryn i jakichś zakładów na skraju bankructwa. Jedynym jako tako idącym interesem była siłownia znajdująca się o kilka budynków dalej. Przez jej otwarte okna słychać było szczęk ciężarów od czasu do czasu przerywany męskim śmiechem. Obok siłowni znajdował się opuszczony budynek z napisem „Do wynajęcia”. Następna z kolei była siedziba Amity, czteropiętrowy barak z brązowego kamienia. Ponad wejściem widniała tablica:

    Sprzęt Medyczny
    Amity Medical Supplies
    Handel i Usługi.

    Za zakratowanymi oknami znajdowała się mizerna wystawa sprzętu oferowanego przez przedsiębiorstwo: kule i laski, butle z tlenem, piankowe wkładki zapobiegające powstawaniu odleżyn, szpitalne szafki. I manekin ubrany w pielęgniarski fartuch i czepek – model sprzed mniej więcej dwudziestu lat. Abby patrzyła przez ulicę na nędzną wystawę.
    milionów dolarów takiej firmie?
    – Może to tylko filia jakiegoś większego przedsiębiorstwa. Może widział w tym okazję do jakiejś korzystnej inwestycji.
    Pokręciła głową.
    – Nic tu się nie zgadza. Proszę postawić się na miejscu Wiktora Vossa. Żona jest umierająca. On za wszelką cenę chce załatwić jej operację serca. Przecież nie będzie w takiej chwili myślał o inwestycjach.
    – Nie wiadomo. A jak bardzo zależy mu na jego żonie?
    – Bardzo.
    – Skąd pani wie? Spojrzała na niego.
    – Po prostu wiem.
    Patrzył na nią i milczał w ten swój dziwnie tajemniczy sposób. Już jej to przestało – To nie może być właściwe Amity.
    – Tylko to znajduje się w spisie adresów i telefonów – powiedział Katzka.
    – Po co miałby przekazywać pięć milionów.
    Otworzył drzwi samochodu.
    – Zobaczę, czy da się czegoś dowiedzieć.
    – Co zamierza pan zrobić?
    – Rozejrzeć się. Zadać kilka pytań.
    – Pójdę z panem.
    – Nie, zostanie pani w samochodzie – zaczął wysiadać, ale Abby przytrzymała go.
    – Proszę posłuchać – powiedziała. – To ja mogę wszystko stracić. Już nie mam pracy. Niedługo odbiorą mi pozwolenie na wykonywanie zawodu. Ludzie mówią o mnie psychopatka. W moim życiu wszystko się poplątało. To może być moja ostatnia szansa na odzyskanie tego, co miałam.
    – W takim razie lepiej byłoby nie zaprzepaścić tej szansy, prawda? Ktoś mógłby panią rozpoznać. To by nas zdradziło. Czy chce pani podejmować takie ryzyko?
    Usiadła z powrotem. Katzka miał rację. Nie chciał zabierać jej tutaj, ale ona uparła się. Powiedziała mu, że mogła tu przyjechać sama bez niego. Ale przyjechała z nim, a teraz nie mogła nawet wejść do tego budynku. Już nawet nie mogła walczyć samodzielnie. To także zostało jej odebrane. Siedziała zła na własną bezsilność. Zła na Katzkę. Wiedział, że sama jest bezradna.
    – Proszę zablokować drzwi – powiedział wysiadając.
    Patrzyła, jak przechodził przez ulicę, jak wchodził przez odrapane drzwi. Wyobrażała sobie, co mógł zastać w środku. Przygnębiające rzędy wózków inwalidzkich, basenów, fartuchów zapakowanych w żółtą folię dla ochrony przed kurzem. Pudełka z ortopedycznym obuwiem. Potrafiła wyobrazić sobie każdy szczegół. Sama odwiedzała takie sklepy, kupując swoje pierwsze ubrania do szpitala.
    Minęło pięć minut. Potem dziesięć.
    Katzka, Katzka. Co pan tam tak długo robi? Powiedział, że zada kilka pytań, że spróbuje ich nie spłoszyć. Wierzyła, że on ma rację. Przeciętny gliniarz z wydziału zabójstw był prawdopodobnie mądrzejszy niż przeciętny chirurg. Ale może nie bardziej inteligentny niż przeciętny stażysta. Głupota chirurgów była tematem wielu żartów w szpitalu. Internista używa w pracy szarych komórek, natomiast chirurg – narzędzi. Internista wsiada do windy i drzwi zaczynają się zamykać za wcześnie, on próbuje je zatrzymać wsuwając między nie rękę. Chirurg natomiast wkłada między drzwi głowę.
    Minęło dwadzieścia minut. Było już po piątej i anemiczny blask słońca zaczął ustępować miejsca zmierzchowi. Przez uchyloną szybę słyszała nieustanny szum samochodów z bulwaru Martina Luthera Kinga. Godzina szczytu. Jakichś dwóch dryblasów wyszło z siłowni i wpakowało się do swoich samochodów. Cały czas patrzyła na wejście do budynku „Amity”. Czekała, aż pojawi się w nich Katzka.
    Była piąta dwadzieścia. Ruch zaczął zwiększać się nawet na tej uliczce. Abby starała się nie tracić z oczu wejścia, ale widok przesłaniały jej teraz samochody. Potem nagle strumień aut przestał płynąć i dostrzegła mężczyznę wychodzącego bocznymi drzwiami. Zatrzymał się na chodniku i spojrzał na zegarek. Kiedy znowu podniósł głowę, Abby poczuła, jak serce zaczyna jej walić. Rozpoznała tę twarz. Groteskowo krzaczaste brwi. Nos przypominający kształtem dziób jastrzębia. To był doktor Mapes. Kurier, który dostarczył serce dla Niny Voss na salę operacyjną.
    Mapes zaczął iść. Zatrzymał się przy niebieskim samochodzie Trans Am zaparkowanym przy krawężniku w pewnej odległości od nich. Wyciągnął z kieszeni kluczyki.
    Abby spojrzała na budynek „Amity”, modląc się, aby Katzka wreszcie pojawił się w drzwiach.
    – Szybciej! Szybciej, bo Mapes nam ucieknie! – Spojrzała na niebieski wóz. Mapes był już w środku i zapinał pas. Uruchomił silnik. Wolno zjeżdżając z krawężnika, czekał, aż w sznurze samochodów pojawi się jakaś przerwa.
    Abby nerwowo rozejrzała się po samochodzie. Zauważyła, że Katzka zostawił kluczyki w stacyjce. To mogła być jej szansa. Jej jedyna szansa. Niebieski trans am wyjechał na ulicę. Nie było czasu zastanawiać się nad czymkolwiek.
    Abby przesiadła się na miejsce kierowcy i uruchomiła silnik volvo. Wyjechała na ulicę, słysząc, że ktoś za nią zahamował z piskiem opon. Usłyszała dźwięk klaksonu.
    Jedną przecznicę dalej Mapes prześliznął się przez skrzyżowanie tuż przed zmianą światła na czerwone. Abby gwałtownie nacisnęła pedał hamulca. Przed nią stały cztery samochody i nie było sposobu na ich wyminięcie. Zanim światło zmieniłoby się na zielone, Mapes mógł być już daleko stąd. Siedziała, licząc sekundy, klnąc w myślach na bostoński system ulicznych świateł, na bostońskich kierowców. Gdyby chociaż zdecydowała się wcześniej ruszyć! Teraz ledwie mogła dostrzec niebieski wóz Mapesa w rzece innych samochodów. Co się, do diabła, działo z tymi światłami? W końcu zapaliło się zielone, ale wciąż jeszcze nikt się nie ruszył. Czy ci kierowcy spali? Abby przycisnęła klakson. Rozległ się ogłuszający dźwięk. Samochody przed nią ruszyły. Nacisnęła pedał gazu, ale musiała zwolnić. Ktoś zastukał w boczną szybę volvo. Abby spojrzała i zobaczyła Katzkę biegnącego obok wozu. Zahamowała i zwolniła blokadę drzwi. Detektyw otworzył drzwi i zawołał:
    – Co pani, u licha, robi?
    – Niech pan wsiada.
    – Nie. Najpierw proszę zjechać na bok.
    – Niech pan wsiada!
    Katzka zaskoczony wsiadł. Abby od razu dodała gazu i szybko minęła skrzyżowanie. Dwie przecznice dalej coś niebieskiego mignęło jej przed oczami. Trans am skręcał w Cottage Street. Łatwo mógł zniknąć w gęstniejącym ruchu ulicznym. Musiała trzymać się tuż za nim. Gwałtownie ruszyła w lewo, przekroczyła podwójną linię, wyprzedziła trzy wozy i wróciła na swój pas, unikając zderzenia z samochodami jadącymi z naprzeciwka. Usłyszała, że Katzka zapina pas. Dobrze. Zapowiadało się, że jazda będzie dzika. Skręcili w Cottage Street.
    – Czy teraz może mi pani to wyjaśnić? – spytał detektyw.
    – On wyszedł bocznym wyjściem z budynku „Amity”. Ten facet w niebieskim samochodzie.
    – Kto to jest?
    – Kurier, który dostarczył serce. Przedstawił się jako Mapes. – Zauważyła kolejną lukę w sznurze samochodów, znowu wyprzedziła kilka wozów i wróciła na swój pas.
    – Chyba ja powinienem poprowadzić – powiedział Katzka.
    – Zbliża się do ronda. Teraz którędy? Dokąd on jedzie… – Trans Am przejechał wokół ronda i skręcił na wschód.
    – Jedzie do drogi szybkiego ruchu – stwierdził Katzka.
    – No to my też. – Abby wjechała na rondo i skręciła za trans am. Przypuszczenie detektywa okazało się słuszne. Mapes kierował się do autostrady. Abby jechała za nim. Spocone dłonie coraz mocniej zaciskała na kierownicy. Tutaj łatwo można stracić go z oczu. Jazda autostradą o piątej trzydzieści po południu przypominała jazdę samochodzikami w wesołym miasteczku. Każdy kierowca jechał z zamiarem jak najszybszego dotarcia do domu bez względu na okoliczności. Abby dostrzegła Mapesa daleko z przodu. Właśnie zmieniał pas. Ona również próbowała zjechać na lewy pas, ale jadąca przed nim ciężarówka nie miała zamiaru ustąpić jej miejsca. Abby zasygnalizowała i podjechała bliżej lewego pasa. Kierowca ciężarówki przyspieszył i zmniejszył przerwę. To zaczynało zamieniać się w niebezpieczną grę. Abby była coraz bliżej ciężarówki, która jechała z coraz większą prędkością. DiMatteo nie myślała o strachu, była zbyt przejęta tym, że Mapes mógłby jej umknąć. Pod wpływem napięcia stała się zupełnie inną osobą. Sama siebie nie poznawała. Była obcą, zdesperowaną, i twardą kobietą. Nareszcie mogła stawić czoło swoim prześladowcom. Dobrze się z tym czuła. Miała wrażenie, że staje się silniejsza. Wcisnęła pedał gazu do oporu i skręciła w lewo, dokładnie przed ciężarówkę.
    – Jezu Chryste! – krzyknął Katzka. – Zamierza nas pani zabić?
    – Wszystko mi jedno. Muszę dostać tego faceta.
    – Czy tak samo zachowuje się pani na sali operacyjnej?
    – Oczywiście. Nie słyszał pan? Jestem cholernie nieodpowiedzialna.
    – W takim razie proszę mi później przypomnieć, żebym nie chorował.
    – Co on teraz robi?
    W pewnej odległości przed nimi trans am znowu zmienił pasy. Zjechał na prawo w kierunku odjazdu do tunelu Callahan.
    – Cholera – powiedziała Abby i również zjechała na prawo. Przecięła dwa pasy i wjechali do tunelu przypominającego grotę. Minęli jakieś graffiti. Betonowe ściany, wzmacniały echo chrzęstu opon po nawierzchni i szum samochodów przecinających powietrze. Ponowny wyjazd na zewnątrz, w szare światło zmierzchu był szokiem dla oczu. Trans am zjechał z autostrady.
    Byli teraz we Wschodnim Bostonie, przy wjeździe na lotnisko Logan International. Właśnie tutaj Mapes musi jechać – pomyślała Abby – na lotnisko.
    Była zaskoczona, kiedy zamiast tego, przejechał przez tory kolejowe i skręcił na zachód, oddalając się od lotniska. Jechał w kierunku labiryntu ulic.
    Abby zwolniła, pozwalając, aby trans am oddalił się nieco. Przypływ adrenaliny, który czuła podczas tego szalonego pościgu, powoli wygasał. W tej okolicy Mapes nie mógł jej uciec. Teraz musiała raczej skupić się na tym, jak pozostać niezauważoną.
    Jechali w kierunku nabrzeża Zatoki Bostońskiej. Za łańcuchowym ogrodzeniem stały całe rzędy pustych kontenerów poskładanych po trzy jak gigantyczne klocki „Lego”. Za tymi pojemnikami były doki przemysłowe. Na tle zachodzącego słońca widać było sylwetki dźwigów i statków stojących w porcie. Trans am skręcił w lewo i minął otwartą bramę prowadzącą na teren, gdzie stały kontenery. Abby zatrzymała się przy ogrodzeniu. Widziała, jak trans am podjeżdża do końca nabrzeża i zatrzymuje się. Mapes wysiadł z samochodu i ruszył w kierunku jednego z doków, w pobliżu którego cumował statek. Miał około siedemdziesiąt metrów długości i wyglądał jak mały frachtowiec.
    Mapes krzyknął. Po chwili na pokładzie pojawił się mężczyzna i dał znak przybyszowi, żeby wszedł na pokład. Mapes po trapie dostał się na statek, znikając z zasięgu ich wzroku.
    – Dlaczego przyjechał akurat tutaj? – zastanawiała się. – Dlaczego na statek?
    – Jest pani pewna, że to ten sam człowiek?
    – Jeżeli nie jest to ten sam mężczyzna, to w Amity pracuje sobowtór Mapesa. – Przerwała nagle, przypominając sobie, gdzie Katzka spędził ostatnie pół godziny. – Czego się pan dowiedział o tamtym miejscu?
    – Ma pani na myśli to, co robiłem, zanim zauważyłem, że ktoś kradnie mój samochód?
    Wzruszyła ramionami.
    – Wszystko wygląda tak, jak powinno. Punkt sprzedaży sprzętu medycznego. Powiedziałem im, że potrzebne mi jest łóżko szpitalne dla mojej żony. Pokazali mi parę ostatnich modeli.
    – Ile osób tam było?
    – Widziałem trzech mężczyzn. Jeden facet był w pomieszczeniu wystawowym, dwóch na drugim piętrze przyjmowało zlecenia telefoniczne. Żaden z nich nie wyglądał na zadowolonego z pracy.
    – A co z pozostałymi dwoma piętrami?
    – Prawdopodobnie są to magazyny. Naprawdę nie ma tam nic, do czego można się przyczepić.
    Spojrzała ponad ogrodzeniem na niebieskiego trans ama.
    – Mógłby pan załatwić sprawdzenie ich rejestrów finansowych. Dowiedzieć się dokąd poszło pięć milionów Vossa.
    – Nie ma podstaw do sprawdzania jakichkolwiek rejestrów.
    – Jakie podstawy są panu potrzebne? Ja wiem, że ten człowiek przekazał serce! Wiem, co ci ludzie robią.
    – Pani oświadczenie nie przekona żadnego sędziego. Zwłaszcza ze względu na zaistniałe okoliczności. – Jego odpowiedź była uczciwa, brutalnie uczciwa. – Przykro mi, Abby, ale wie pani równie dobrze, co ja, że nikt pani nie uwierzy.
    Poczuła rosnący gniew.
    – Ma pan zupełną rację – wypaliła. – Kto by mi teraz uwierzył? W końcu to tylko słowa psychopatycznej doktor DiMatteo, która znowu opowiada jakieś nonsensowne historie.
    Nie zareagował na to litowanie się nad sobą. Abby żałowała, że w ogóle cokolwiek powiedziała. Dźwięk jej własnego pełnego sarkazmu głosu wydawał jej się żałosny.
    Siedzieli w milczeniu. Dobiegł ich huk wznoszącego się samolotu. Cień jego skrzydeł przesunął się po ziemi jak cień skrzydeł drapieżnika. Piął się w górę, odbijając ostatnie promienie zachodzącego słońca. Dopiero kiedy hałas silników ucichł, Katzka odezwał się.
    – Nie chodzi o to, że nie wierzę pani – powiedział. Spojrzała na niego.
    – Nikt inny mi nie wierzy. Dlaczego pan miałby wierzyć?
    – Ze względu na doktora Leviego i na sposób, w jaki zginął. – Patrzył prosto przed siebie, na ciemniejącą drogę. – Nie przypominało to innych samobójstw. Samobójcy nie zabijają się w pokojach, do których całymi dniami nikt nie zagląda. Ludzie nie lubią myśli o rozkładających się własnych ciałach. Chcą, żeby ich znaleziono, zanim zrobią to robaki. Zanim sczernieją i spuchną. Kiedy jeszcze ciągle można nazwać ich ludźmi. Poza tym były jeszcze te wszystkie plany, jakie doktor Levi robił tuż przed śmiercią. Podróż na Karaiby, Święto Dziękczynienia z synem. On patrzył w przyszłość, miał marzenia i plany na przyszłość. – Katzka spojrzał w bok, na lampę uliczną, która właśnie błysnęła, rozjaśniając gęstniejący mrok. – No i jeszcze jego żona, Elaine. Często rozmawiałem z wdowami. Niektóre były w szoku, inne płakały. Były też takie, które odczuwały widoczną ulgę. Sam jestem wdowcem. Pamiętam, że po śmierci żony codziennie rano musiałem zmuszać się, żeby wstać z łóżka. A co robi Elaine Levi? Dzwoni do firmy załatwiającej przeprowadzki, pakuje meble i wyjeżdża z miasta. Nie tak zachowują się wdowy, które nie mogą się otrząsnąć po śmierci męża. Tak postępują ci, którzy są winni albo się boją.
    Abby skinęła głową. Ona była tego samego zdania. Sądziła, że Elaine czegoś się bała.
    – Potem pani powiedziała mi o Kunstlerze i Hennessym – ciągnął detektyw. – I nagle z jednej sprawy zrobiły się trzy. Śmierć Aarona Leviego coraz mniej przypomina samobójstwo.
    Kolejny samolot wystartował. Ryk jego silników uniemożliwiał rozmowę. Poleciał w lewo od nich, zgarniając wieczorną mgłę gromadzącą się ponad zatoką. Długo po tym, jak zniknął na zachodnim niebie, Abby ciągle słyszała jego huk.
    – Doktor Levi nie powiesił się – powiedział Katzka. Abby spojrzała na niego, marszcząc brwi.
    – Sądziłam, że autopsja potwierdziła samobójstwo?
    – Znaleźliśmy coś w testach na obecność toksyn. Dopiero w zeszłym tygodniu otrzymaliśmy rezultaty badań przeprowadzonych w laboratoriach sądowych.
    – Co to było?
    – W jego tkance mięśniowej stwierdzono obecność śladów sukcynylocholiny.
    Zaskoczyło ją to. Sukcynylocholina. Anestezjolodzy codziennie używali jej do wywołania efektu rozluźnienia mięśni podczas operacji. Podawanie tego leku poza salą operacyjną mogło stać się przyczyną najstraszniejszej śmierci. Całkowity paraliż przy zachowaniu pełnej świadomości. Chociaż człowiek byłby zupełnie przytomny, to nie mógłby poruszać się ani nawet oddychać. To tak jakby tonął w morzu powietrza.
    Przełknęła ślinę, czując nagłą suchość w gardle.
    – A więc to nie było samobójstwo.
    – Nie.
    Wzięła głęboki oddech i powoli wypuszczała powietrze z płuc. Przez chwilę była zbyt przerażona, żeby mówić. Nie chciała nawet sobie wyobrażać śmierci Aarona. Popatrzyła w stronę doków. Pasma mgły widoczne na tle ciemniejszego nieba układały się w jasne palce otaczające zatokę. Mapes nie pojawił się jeszcze. Czarna sylwetka frachtowca trwała przy molo.
    – Chcę dowiedzieć się, kto jest na tym statku – powiedziała Abby. – Dlaczego on tam poszedł? – Ujęła klamkę drzwi.
    Powstrzymał ją.
    – Jeszcze za wcześnie.
    – To kiedy?
    – Podjedźmy kawałek dalej. Tam zaczekamy. – Spojrzał na niebo, a potem na mgłę gęstniejącą ponad wodą. – Wkrótce będzie zupełnie ciemno.

Rozdział dwudziesty pierwszy

    Jak długo czekamy?
    – Dopiero około godziny – odparł Katzka.
    Abby skuliła się na siedzeniu. Wieczór robił się coraz chłodniejszy. Wewnątrz samochodu szyby zaparowane były od ich oddechów. Przez mgłę z zewnątrz przebijało żółtawe światło odległej latarni ulicznej.
    – Interesujące, że właśnie tak pan to powiedział. Dopiero godzinę. Ja mam wrażenie, że siedzimy tu już całą noc.
    – To sprawa odpowiedniego podejścia. Kiedy zaczynałem pracę na policji, spędzałem wiele czasu w nadzorze.
    Katzka jako młody mężczyzna – jakoś nie potrafiła sobie wyobrazić go jako świeżutkiego rekruta.
    – Dlaczego został pan policjantem? – spytała. Wzruszył ramionami.
    – Pasowało mi to.
    – To chyba wystarczające wyjaśnienie.
    – A dlaczego pani została lekarzem?
    Wytarła fragment zaparowanej szyby i patrzyła na góry i wąwozy uformowane z kontenerów.
    – Nie wiem, jak mam odpowiedzieć.
    – Czy to aż tak trudne pytanie?
    – Nie, tylko odpowiedź jest dość skomplikowana.
    – A więc nie zrobiła tego pani z jakiegoś prostego powodu. Na przykład dla dobra ludzkości.
    Teraz ona wzruszyła ramionami.
    – Ludzkość pewnie nawet nie zauważy mojej nieobecności.
    – Przez osiem lat studiuje pani. Potem przez kolejne pięć jest pani stażystką. Na pewno istnieje jakiś powód, dla którego chce się pani przez to wszystko przechodzić.
    Szyba znowu była zaparowana. Przesunęła po niej dłonią. Rosa wydała jej się dziwnie ciepła.
    – Zrobiłam to przez mego brata. Kiedy miał dziesięć lat zabrano go do szpitala. Wiele czasu spędziłam tam, obserwując jego lekarzy. Patrzyłam, jak pracują.
    Katzka czekał, co Abby powie dalej, ale ona milczała.
    – Pani brat nie przeżył? – zapytał cicho. Pokręciła głową.
    – To było dawno temu. – Spojrzała na mokrą, połyskującą dłoń. Ciepła jak łzy, pomyślała. Przez chwilę wydawało jej się, że zaraz naprawdę zacznie płakać. Z ulgą przyjęła to, że Katzka nic nie powiedział. Nie miała ochoty odpowiadać na żadne inne pytania, nie chciała przywoływać tamtych obrazów; Pete leżący na noszach, krew rozpryskana na jego nowych tenisówkach. Jakie małe były te tenisówki, o wiele za małe jak na dziesięciolatka. Potem przez miesiące patrzyła, jak jej brat leży w śpiączce, jak powoli niknie. Tej nocy, kiedy umarł, Abby podniosła go z łóżka i długo siedziała, trzymając go na rękach i kołysząc. Wydawał się lekki jak piórko i tak delikatny jak niemowlę. Nic nie powiedziała Katzce, a jednak wyczuła, że zrozumiał to, czego chciał się dowiedzieć. Porozumiewanie się bez słów. Nie sądziła, że on to potrafi. Katzka nieustannie ją czymś zaskakiwał.
    Spojrzał przez okno.
    – Myślę, że jest już wystarczająco ciemno – powiedział.
    Wysiedli z samochodu i przeszli przez otwartą bramę na teren doków. Frachtowiec tonął we mgle. Jedynym światłem na jego pokładzie była dziwna, zielona poświata dobywająca się z jednego z otworów ładunkowych. Poza tym statek wyglądał na opuszczony. Weszli na molo, mijając stos ustawiony z pustych skrzyń na platformie ładowniczej.
    Przy trapie statku zatrzymali się, nasłuchując plusku fal rozbijających się o kadłub, mieszającego się z lekkim dzwonieniem lin o stal. Hałas kolejnego startującego samolotu przestraszył ich oboje. Abby spojrzała na niebo i patrząc na samolot, miała wrażenie, że to ona się porusza w przestrzeni i czasie. Musiała opanować się, aby nie chwycić Katzki za rękę. Jak doszło do tego, że stoję tu teraz z tym mężczyzną? – zastanawiała się. Co za dziwny splot wydarzeń doprowadził do tego niespodziewanego momentu w moim życiu?
    Katzka dotknął jej ramienia.
    – Rozejrzę się po pokładzie. – Wszedł na kładkę. Przeszedł kilka kroków, zatrzymał się i obejrzał za siebie.
    W bramie pojawiła się para samochodowych reflektorów. Pojazd jechał teraz w ich kierunku wzdłuż rzędu kontenerów. Była to furgonetka. Abby nie miała już czasu schronić się za skrzyniami. Stała uwięziona w kręgu światła na końcu pomostu. Furgonetka gwałtownie zahamowała. Zasłaniając oczy przed oślepiającym blaskiem, Abby nie widziała prawie nic. Słyszała tylko, jak otwierają się, a potem zatrzaskują drzwi samochodu. Czyjeś kroki zachrzęściły po żwirze. Przybysze starali się ustawić tak, aby odciąć jej jakąkolwiek drogę ucieczki. Katzka stanął obok niej. Nawet nie zauważyła kiedy zszedł z trapu. Nagle po prostu pojawił się pomiędzy nią a furgonetką.
    – Dajcie spokój – zaczął. – Nie chcemy przecież żadnych kłopotów. – Dwaj mężczyźni, których sylwetki malowały się wyraźnie na tle świateł furgonetki, wahali się tylko przez chwilę, a potem zaczęli podchodzić coraz bliżej.
    – Przepuśćcie nas! – powiedział Katzka.
    Stojąc za plecami detektywa, Abby niewiele widziała. Nie miała pojęcia, co się dzieje. Katzka nagle pochylił się. Niemal w tym samym momencie rozległy się strzały i jakiś pocisk rykoszetem odbił się od betonu niedaleko od niej. Ona i Katzka równocześnie schronili się za skrzyniami. Detektyw przycisnął jej głowę do ziemi, kiedy napastnicy znowu zaczęli strzelać. Katzka również oddał trzy szybkie strzały.
    Usłyszeli, że tamci wycofują się. Krzyczeli coś do siebie. Potem ktoś uruchomił silnik furgonetki. Rosnącym obrotom motoru towarzyszył chrzęst żwiru wyrzucanego spod kół wozu. Abby podniosła głowę i wyjrzała zza osłony. Ku swemu przerażeniu stwierdziła, że furgonetka jechała prosto na nich, rozwalając skrzynie na boki.
    Katzka wycelował i strzelił. Cztery pociski strzaskały im przednią szybę. Furgonetka wpadła na molo, zarzuciło ją w prawo, potem w lewo. Katzka wystrzelił dwa ostatnie naboje. Furgonetka w dalszym ciągu jechała na nich. Abby zapamiętała oślepiający blask przednich reflektorów. Potem rzuciła się w bok, w ciemność.
    Zanurzenie w lodowatej wodzie było szokiem. Rozpaczliwie młócąc rękami wodę, wypłynęła na powierzchnię, krztusząc się od słonej wody zanieczyszczonej rozlaną ropą. Słyszała mężczyzn krzyczących na molo nad nią, potem rozległ się głośny plusk. Woda zabulgotała i fala przelała się ponad głową Abby. Znowu wydostała się na powierzchnię kaszląc. Przy końcu pomostu głębia wydawała się świecić fosforyzującą zielenią. Furgonetka. Była pod wodą. Jej reflektory wysyłały dwa rozwodnione strumienie światła. W miarę jak samochód opadał coraz głębiej, zielonkawe światło stopniowo gasło, aż znikło zupełnie.
    Katzka. Gdzie był Katzka? – myślała rozpaczliwie.
    Pływała w koło, płynnie poruszając ramionami i starając się dojrzeć coś w ciemnościach. Powierzchnia wody ciągle jeszcze była wzburzona. Niewielkie fale raz po raz zalewały jej twarz. Oczy piekły od słonej wody. Usłyszała plusk i kilka metrów od niej wyłoniła się głowa Katzki. Detektyw spojrzał w jej kierunku, sprawdzając, jak sobie daje radę. Potem popatrzył w górę. Znowu usłyszeli jakieś głosy. Tym razem było ich więcej. Czyżby do tamtych dołączył ktoś ze statku? Kroki dwóch, może trzech mężczyzn zadudniły po pomoście. Krzyczeli coś do siebie, ale ich głosy wydawały się zniekształcone.
    Nie mówią po angielsku – pomyślała Abby, ale nie potrafiła rozpoznać języka.
    Nagle nad nimi pojawiło się światło, jego strumień wolno przecinał mgłę, przesuwając się po powierzchni wody. Katzka zanurkował. Abby poszła w jego ślady. Wstrzymała oddech i popłynęła najdalej, jak tylko mogła od pomostu. Kierowała się na otwartą przestrzeń. Raz po raz wynurzała się, aby zaczerpnąć powietrza i nurkowała znowu. Kiedy wynurzyła się po raz piąty, znajdowała się w całkowitych ciemnościach.
    Na molo poruszały się teraz dwa światła, bezlitośnie przebijające mgłę jak para niesamowitych oczu. Usłyszała plusk wody gdzieś niedaleko, a potem głośny wdech. Wiedziała, że to Katzka wypłynął niedaleko od niej.
    – Zgubiłem broń – wykrztusił.
    – Czego oni od nas chcą?
    – Nie przestawaj płynąć. Do następnego pomostu.
    Noc nagle stała się zaskakująco jasna. Na frachtowcu włączono światła pokładowe. Każdy kawałeczek molo był teraz dokładnie oświetlony. Jeden mężczyzna stał na trapie, drugi kucał z latarką przy brzegu pomostu. Za nimi stał trzeci z gotową do strzału bronią, wycelowaną w wodę.
    – Płyń! – nakazał Katzka.
    Abby zanurkowała. Brnęła do przodu przez ciemność. Nigdy nie była dobrym pływakiem. Głęboka woda przerażała ją. Teraz płynęła przez wodę tak czarną, że mogła równie dobrze być bez dna. Wydostała się na powierzchnię, aby zaczerpnąć tchu, ale ciągle brakowało jej powietrza niezależnie od tego, jak głęboko starała się oddychać.
    – Abby, nie zatrzymuj się! – ponaglał Katzka. – Dopłyń tylko do następnego pomostu!
    Abby spojrzała w kierunku frachtowca. Zauważyła, że reflektory zataczały coraz to większe kręgi na wodzie. Strumień światła zbliżał się do nich. Raz jeszcze zniknęła pod wodą.
    Kiedy wreszcie wygramolili się na brzeg, Abby ledwie mogła poruszać rękami i nogami. Jakoś wczołgała się na skały śliskie od ropy i wodorostów. Podniosła się na czworaka i zwymiotowała do wody. Katzka wziął ją za rękę i przytrzymał. Bardzo się trzęsła z wysiłku i zimna. Pomyślała, że gdyby nie jego uścisk, to rozpadłaby się na kawałki. W końcu w jej żołądku nie zostało już nic. Podniosła głowę.
    – Lepiej? – zapytał szeptem.
    – Jest mi strasznie zimno.
    – Musimy więc przenieść się gdzieś, gdzie jest cieplej. – Spojrzał na molo ponad nimi. – Chyba możemy się tam dostać. Chodź.
    Razem wdrapali się jakoś po skałach, raz po raz ześlizgując się po mchu i wodorostach. Katzka pierwszy wgramolił się na pomost, a potem wyciągnął rękę i pomógł jej wejść na górę. Oboje przykucnęli. Krąg światła latarki prześliznął się po mgle i zatrzymał na nich. Pocisk odbił się od betonu tuż za Abby.
    – Ruszamy! – nakazał Katzka.
    Rzucili się biegiem. Światło podążało za nimi, jego strumień malował zygzaki w ciemnościach. Zbiegli z pomostu i popędzili w kierunku kontenerów.
    Kule trafiały w ziemię wokół nich, wzbijając w górę fontanny żwiru. Przed nimi majaczyły kontenery ustawione w gigantyczny labirynt. Skryli się za pierwszy rząd, usłyszeli pociski uderzające w metal. Potem napastnicy przestali strzelać. Abby zwolniła trochę, aby odetchnąć. Ciągle jeszcze było jej niedobrze ze zmęczenia. Drżała tak bardzo, że plątały jej się nogi.
    Głosy przybliżyły się. Zdawały się dobiegać z dwóch stron jednocześnie.
    Katzka chwycił ją za rękę i wciągnął głębiej w labirynt kontenerów.
    Dobiegli do końca rzędu, skręcili w lewo i dalej biegli. Potem oboje zatrzymali się gwałtownie. Przy końcu szeregu błysnęło światło.
    – Są przed nami!
    Katzka skręcił w prawo, w następny korytarz. Poustawiane jedne na drugich kontenery piętrzyły się wokół nich jak ściany przepaści. Znowu dobiegły ich głosy. Jeszcze raz skręcili. Zawracali już tyle razy, że Abby wydawało się, że krążą cały czas w miejscu. Nie była pewna, czy nie biegli tą samą drogą kilka sekund wcześniej. Krąg światła zatańczył przed nimi. Zatrzymali się i zaczęli cofać tą samą drogą. Wtedy zobaczyli drugie migające światło. Kiwało się to w jedną, to w drugą stronę, przez cały czas zbliżając się do nich.
    – Są przed nami. I za nami.
    W panice Abby potknęła się i zachwiała. Wyciągnęła ręce przed siebie, żeby odzyskać równowagę i natrafiła na szczelinę pomiędzy dwoma kontenerami. Była tak wąska, że z trudem można było się w nią wcisnąć. Światło latarki błysnęło bliżej. Chwytając Katzkę za ramię, wepchnęła się w przerwę, pociągając go za sobą. Jak robak wciskała się coraz dalej. Na twarzy czuła pajęczyny. Zatrzymała się dopiero wtedy, kiedy okazało się, że drogę blokuje inny kontener. Do przodu nie mogli już iść. Byli w pułapce ciaśniejszej niż trumna. Chrzęst kroków był coraz bliżej.
    Ręka Katzki zacisnęła się wokół jej dłoni, ale jego dotyk nie uspokoił Abby. Serce waliło w jej piersi. Kroki zbliżały się nieubłaganie. Znowu głosy. Jeden mężczyzna wołał drugiego. Ten drugi odpowiedział coś znowu w niezrozumiałym języku. Zastanawiała się, czy to może tylko ona nie potrafiła odróżnić słów. Światło zatańczyło przy wylocie szczeliny. Dwaj ludzie stali blisko, rozmawiając ze sobą w tym dziwnym języku. Wystarczyło tylko zaświecić latarką w szczelinę, a mieliby swoje ofiary jak na dłoni. Ktoś wbił czubek buta w ziemię, wzbijając fontannę żwiru. Deszcz drobnych kamyków uderzył o metalową ścianę kontenera. Abby zamknęła oczy. Była przerażona. Nie chciała patrzeć, jak światło dosięga w końcu ich kryjówki. Uścisk Katzki stał się mocniejszy. Zesztywniała z napięcia. Jej oddech stał się urywany. Usłyszała następne odgłosy kroków, znowu deszcz żwiru. Potem kroki nagle zaczęły się oddalać.
    Abby nie śmiała się poruszyć, ale też nie była pewna, czy będzie mogła, bo miała wrażenie, że jej nogi były zakleszczone pomiędzy ścianami. Po wielu latach – pomyślała – znajdą w tej szczelinie nasze szkielety zesztywniałe ze strachu.
    To Katzka poruszył się pierwszy. Powoli ruszył w kierunku wyjścia i właśnie miał wysunąć przez nie głowę, kiedy usłyszeli cichy trzask. Światełko mrugnęło i zaraz zgasło. Ktoś zapalił zapałkę. Katzka znieruchomiał. Dym z papierosa snuł się w ciemnościach.
    Gdzieś daleko jakiś męski głos zawołał coś. Palący odkrzyknął i oddalił się.
    Katzka z powrotem znieruchomiał. Stali tak oboje, trzymając się za ręce. Żadne nie odezwało się ani słowem. Dwa razy słyszeli, jak ich wrogowie przechodzili obok, dwa razy ominęli kryjówkę.
    Potem dobiegło ich odległe dudnienie przypominające grzmot. Później długo nie słyszeli nic.
    Dopiero wiele godzin później wyszli ze swojej kryjówki. Przeszli wzdłuż szeregu kontenerów i zatrzymali się, żeby sprawdzić doki. Noc stała się niepokojąco cicha. Mgła podniosła się, odsłaniając niebo, w którym słabo błyszczały gwiazdy rozpraszane światłami miasta. Molo tonęło w mroku. Nie zauważyli żadnych ludzi ani świateł. Tylko w ciemność sterczał długi kształt betonowego molo. Księżyc rzucał delikatne błyski na wodę.
    Frachtowca nie było.

Rozdział dwudziesty drugi

    Linia na ekranie monitora przedstawiającego pracę serca szalała w chaotycznym tańcu.
    – Panie Voss. – Pielęgniarka chwyciła Wiktora Vossa za ramię, próbując odciągnąć go od łóżka Niny. – Proszę zrobić miejsce lekarzom.
    – Nie zostawię jej.
    – Panie Voss, oni nie będą mogli pracować, jeżeli pan stąd nie odejdzie! Wiktor strząsnął rękę kobiety z taką gwałtownością, że odskoczyła przestraszona. Nie ruszył się od łóżka Niny. Dłonie zacisnął na poręczy mocno, aż wszystkie kostki zrobiły się białe.
    – Cofnąć się! – padła komenda. – Wszyscy do tyłu!
    – Panie Voss! – Głos doktora Archera przebił się przez ogólny hałas. – Musimy pobudzić serce pana żony! Musi się pan natychmiast odsunąć od łóżka. Natychmiast!
    Wiktor puścił poręcz i cofnął się. Gwałtowny wstrząs przeszedł przez ciało Niny. Była zbyt drobna, zbyt delikatna, żeby poddawać ją takim zabiegom! Wzburzony postąpił krok do przodu, gotów zerwać elektrody. Potem zatrzymał się. Na monitorze ponad łóżkiem poszarpana linia ustąpiła miejsca serii rytmicznych skoków. Usłyszał, jak ktoś wzdycha z ulgą. On sam również odetchnął głęboko.
    – Rytm sześćdziesiąt. Rośnie do sześćdziesięciu pięciu…
    – Wydaje się stabilny.
    – Siedemdziesiąt pięć.
    – W porządku, można podłączyć kroplówkę.
    – Ona porusza ręką. Czy są tutaj jakieś pasy?
    Wiktor przepchnął się wśród pielęgniarek i stanął przy żonie. Nikt nie próbował go powstrzymać. Ujął jej dłoń i przycisnął do swoich ust. Na jej skórze poczuł słony smak własnych łez. Zostań ze mną. Proszę, proszę cię bardzo, zostań ze mną.
    – Panie Voss? – Miał wrażenie, że ten głos dobiegał z bardzo daleka. Odwrócił się i spojrzał na doktora Archera.
    – Czy moglibyśmy porozmawiać na osobności? – powiedział Archer. – Ci wszyscy ludzie doskonale potrafią zająć się pana żoną. Będziemy przy sali. Muszę z panem porozmawiać. I to zaraz.
    Wiktor skinął głową. Delikatnie położył rękę Niny wzdłuż jej ciała i wyszedł z sali za Archerem. Stanęli trochę z boku, z dala od innych. Właśnie przyciemniono światła na noc. Na tle rzędu zielonych ekranów widać było nieruchomą sylwetkę dyżurnej pielęgniarki.
    – Transplantacja została odłożona – powiedział Archer. – Był problem z pobranym organem.
    – O co panu chodzi?
    – Nie może się to odbyć dzisiaj. Musimy przełożyć operację na jutro. Wiktor spojrzał na salę, w której leżała jego żona. Przez odsłonięte okno widział jej głowę. Nina właśnie budziła się. Potrzebowała go.
    – Jutro nic nie może się nie udać – powiedział.
    – Nic się nie stanie.
    – To samo słyszałem po pierwszej transplantacji.
    – Nie zawsze da się zapobiec odrzuceniu przeszczepu. Niezależnie od tego, jak bardzo się staramy, może się to zdarzyć.
    – Skąd więc wiadomo, że nie zdarzy się to raz jeszcze? Z drugim sercem?
    – Nie mogę składać żadnych obietnic. W tym jednak momencie nie mamy innego wyjścia. Cyklosporyna zawiodła. Poza tym pana żona miała anafilaktyczną reakcję na OKT-3. Jedyne wyjście to kolejny przeszczep.
    – Który odbędzie się jutro – powiedział stanowczo Voss. Archer przytaknął.
    – Dopilnujemy tego, żeby na pewno został jutro przeprowadzony. Nina nie była jeszcze w pełni przytomna, kiedy Wiktor stanął przy jej łóżku. Tyle razy przedtem przyglądał jej się, kiedy spała. Zauważał drobne zmiany, delikatne linie w kącikach jej ust, coraz mniej wyraźną linię podbródka. Kolejne siwe pasmo w jej włosach. Każda z tych zmian zasmucała go, przypominała, że ich wspólna podróż była chwilą w wiecznej samotności. Mimo to kochał jej twarz i każdą zmianę, jaką w niej zauważał.
    Nina dopiero wiele godzin później otworzyła oczy. Nie od razu zauważył, że się obudziła. Siedział przygarbiony na krześle przy jej łóżku. Był zmęczony. Nagle poczuł coś dziwnego, coś, co kazało mu podnieść głowę i spojrzeć na Ninę. Patrzyła na niego. Otworzyła dłoń w niemej prośbie o jego dotyk. Natychmiast chwycił ją.
    – Wszystko – wyszeptała – wszystko będzie w porządku. Uśmiechnął się.
    – Tak. Oczywiście, że tak.
    – Byłam taka szczęśliwa, Wiktorze. Tak bardzo szczęśliwa…
    – Oboje mieliśmy szczęście.
    – Ale teraz musisz pozwolić mi odejść.
    Uśmiech zniknął z twarzy Wiktora. Potrząsnął głową.
    – Nie mów tak.
    – Ty masz jeszcze tyle życia przed sobą.
    – A co z nami? – Zamknął jej dłoń w obu rękach jak człowiek, który stara się zatrzymać wodę przeciekającą mu przez palce. – Ty i ja, Nina. My nie jesteśmy tacy, jak inni! Przecież zawsze to sobie powtarzaliśmy. Nie pamiętasz? Jesteśmy inni. Wyjątkowi. I nic nam się nie może przytrafić?
    – Ale coś się przytrafiło, Wiktorze – powiedziała Nina cicho. – Coś przytrafiło się mnie.
    – I ja zamierzam się tym zająć.
    Nie odpowiedziała, tylko pokręciła smutno głową.
    Wiktorowi wydawało się, że ostatnią rzeczą, jaką dostrzegł w oczach Niny, był niemy sprzeciw. Spojrzał na jej dłoń, którą ściskał w swojej tak zaborczo. Zobaczył, że była zaciśnięta w pięść.
    Wybiła prawie północ, kiedy detektyw Lundquist podwiózł wykończoną Abby pod drzwi jej domu. Widziała, że Marka nie było. Jego samochód nie stał na podjeździe. Kiedy weszła do domu, poczuła pustkę tak wyraźną, jakby przed jej stopami otworzyła się przepaść. Pewnie ma jakiś nagły przypadek w szpitalu – pomyślała. Często zdarzało się, że musiał wyjść z domu w środku nocy wzywany do Bayside, żeby zoperować kogoś z postrzałem albo raną kłutą. Starała się wyobrazić go sobie takim, jakiego wiele razy przedtem widywała na sali operacyjnej, z twarzą zasłoniętą niebieską maską chirurgiczną, wzrokiem skierowanym w dół, ale nie potrafiła odnaleźć tego obrazu. Tak jakby wspomnienia tamtej rzeczywistości zostały wymazane z jej pamięci.
    Podeszła do automatycznej sekretarki, mając nadzieję, że zostawił tam dla niej wiadomość. Znalazła jedynie dwa nagrania. Oba od Vivian. Podawała jakiś zamiejscowy numer. Ciągle jeszcze była w Burlington. Teraz było już za późno, żeby do niej dzwonić. Abby postanowiła zrobić to z samego rana. Weszła na górę, ściągnęła mokre ubranie i wrzuciła rzeczy do pralki. Sama weszła pod prysznic. Zauważyła, że kafelki były suche. Mark nie używał wieczorem prysznica? Może w ogóle nie był w domu? Stojąc pod gorącym strumieniem wody, zastanawiała się nad tym, co ją spotkało. Bała się tego, co zamierzała powiedzieć Markowi, ale postanowiła przyjechać do domu. Chciała w końcu stawić mu czoło, zażądać wyjaśnień. Ta ciągła niepewność stała się nie do zniesienia.
    Po wyjściu spod prysznica usiadła na łóżku i zadzwoniła na pager Marka. Zaskoczyło ją, że telefon zadzwonił niemal od razu.
    – Abby? – To nie był Mark. Poznała głos Katzki. – Chciałem tylko sprawdzić, czy wszystko w porządku. Dzwoniłem trochę wcześniej i nikt nie odpowiadał.
    – Brałam prysznic. Wszystko w porządku, Katzka. Czekam, aż Mark wróci do domu.
    Chwila milczenia.
    – Jesteś sama?
    Nuta niepokoju w jego głosie sprawiła, że Abby uśmiechnęła się. Pod powłoką obojętności kryła się jego troska.
    – Pozamykałam wszystkie drzwi i okna – uspokoiła go. – Tak jak kazałeś. – W słuchawce słyszała w tle jakieś głosy i pisk policyjnych krótkofalówek. Wyobraziła sobie go stojącego w dokach z twarzą oświetloną niebieskimi, migającymi lampami. – Co się tam teraz dzieje? – zapytała.
    – Czekamy na nurków. Sprzęt już jest na miejscu.
    – Sądzisz, że kierowca jest nadal uwięziony w furgonetce?
    – Obawiam się, że tak. – Westchnął. Był bardzo zmęczony. Abby poznawała to po jego głosie. Niepokoiła się o niego.
    – Powinieneś iść do domu. Potrzebny ci jest gorący prysznic i rosół. To recepta lekarza.
    Roześmiał się. Zaskoczyło ją to. Jeszcze nigdy nie słyszała jego śmiechu.
    – Żebym tylko znalazł aptekę, w której będą to sprzedawali. – Ktoś coś do niego powiedział. Jakiś inny policjant pytał go o tory pocisków. Katzka przez chwilę z nim rozmawiał, a potem znowu zwrócił się do niej. – Muszę już kończyć. Jesteś pewna, że nic ci tam nie grozi? Nie wolałabyś raczej pojechać do hotelu?
    – Dam sobie radę.
    – No dobra. – Katzka znowu wydał z siebie westchnienie. – Ale z samego rana masz zadzwonić do ślusarza. Każ mu zainstalować porządne zamki na wszystkich drzwiach. Szczególnie jeżeli masz zamiar spędzać noce sama w domu.
    – Zrobię to.
    Na chwilę zapadło milczenie. Katzka miał sprawy, którymi powinien się natychmiast zająć, ale nie bardzo miał ochotę kończyć rozmowę. W końcu powiedział.
    – Rano zadzwonię, żeby sprawdzić, jak się czujesz.
    – Dzięki Katzka. – Abby odłożyła słuchawkę.
    Znowu zadzwoniła na pager Marka. Potem położyła się i czekała, aż oddzwoni. Telefon jednak milczał. Czas mijał, a Abby próbowała zagłuszyć narastający w niej niepokój, wymyślając przyczyny, dlaczego nie dzwonił. Może spał w jednej ze szpitalnych dyżurek. Może jego pager był zepsuty. Może był właśnie na sali operacyjnej i nie mógł odebrać wiadomości od niej.
    Mógł też nie żyć. Tak jak Aaron Levi. Tak jak Kunstler i Hennessy.
    Spróbowała zadzwonić do niego jeszcze raz. O trzeciej nad ranem w końcu rozległ się dzwonek telefonu. Abby w pół sekundy oprzytomniała i sięgnęła po słuchawkę.
    – Abby, to ja. – Głos Marka brzmiał tak, jakby Hodell dzwonił z drugiego końca świata.
    – Już nie wiem, ile razy dzwoniłam na twój pager. Gdzie jesteś?
    – W samochodzie, jadę do szpitala. – Przerwał na chwilę. – Abby musimy porozmawiać. Wszystko się… zmieniło.
    – Masz na myśli nas – powiedziała cicho.
    – Nie. Nie, to nie ma nic wspólnego z tobą. Nigdy nie miało. To dotyczy tylko mnie. Ty zostałaś w to wciągnięta. Próbowałem ich jakoś przekonać, ale przez nich sprawy zaszły już za daleko.
    – Przez kogo?
    – Przez zespół.
    Bała się zadać następne pytanie, ale teraz nie miała już wyboru.
    – Czy wy wszyscy jesteście w to wmieszani?
    – Już nie. – Na chwilę jego głos ucichł. Abby słyszała coś, co przypominało szum ruchu ulicznego. Po chwili jakość połączenia znowu się poprawiła. – Mohandas i ja mieliśmy dzisiaj małą naradę. Właśnie u niego byłem przez cały czas. Rozmawialiśmy i porównywaliśmy notatki. Abby tu chodzi o nasze głowy. Postanowiliśmy z tym wszystkim skończyć. Nie możemy już dłużej tego ciągnąć. Musimy zgłosić to. Mohandas i ja. Wrobimy wszystkich pozostałych. Pieprzyć Bayside. Pieprzyć wszystko. – Jego głos nagle załamał się. – Byłem tchórzem, Abby. Przykro mi.
    Zamknęła oczy.
    – Wiedziałeś. Przez cały czas wiedziałeś o wszystkim.
    – Wiedziałem o niektórych rzeczach, nie o wszystkim. Nie miałem pojęcia, jak daleko Archer to zaciągnął. Nie chciałem wiedzieć. Potem ty zaczęłaś zadawać wszystkie te pytania. Już dłużej nie potrafiłem uciekać przed prawdą… – Głośno wypuścił powietrze z płuc, a potem wyszeptał. – To mnie zrujnuje, Abby.
    Ciągle jeszcze siedziała z zamkniętymi oczami. W wyobraźni widziała Marka w ciemnym wnętrzu samochodu z jedną ręką na kierownicy, a drugą zaciśniętą na telefonie komórkowym. Widziała rozpacz na jego twarzy. I odwagę. Przede wszystkim odwagę.
    – Kocham cię – wyszeptał.
    – Przyjedź do domu, Mark. Proszę cię.
    – Jeszcze nie mogę. Umówiłem się z Mohandasem w szpitalu. Chcemy wziąć rejestry dawców.
    – Wiesz, gdzie one są?
    – Domyślam się. Jest nas tylko dwóch, więc trochę czasu nam zajmie przeszukanie wszystkich akt. Gdybyś mogła nam pomóc, może zdołalibyśmy się z tym uporać do rana.
    Podniosła się.
    – I tak już bym nie zasnęła. Gdzie się umówiłeś z Mohandasem?
    – W archiwum. On ma klucz. – Mark zawahał się. – Jesteś pewna, że chcesz się w to wplątywać, Abby?
    – Chcę być tam, gdzie jesteś ty. Zrobimy to razem. Dobrze?
    – Dobrze – powiedział cicho. – No to do zobaczenia niedługo.
    Pięć minut później Abby wyszła z domu i wsiadła do samochodu. Ulice West Cambridge były o tej porze puste. Abby skręciła w Memorial Drive, jadąc wzdłuż rzeki Charles na południowy wschód, do mostu River Bridge. Była trzecia piętnaście rano, ale ona już dawno nie czuła się tak przytomna i pełna życia.
    W końcu będziemy mogli ich pokonać! – myślała. I zrobimy to razem. Tak, jak powinniśmy byli to zrobić od razu na początku.
    Przejechała przez most i kierowała się na zjazd do trasy szybkiego ruchu. Na drodze było niewiele samochodów, nie miała więc problemów z wjazdem na trasę w kierunku wschodnim.
    Po przejechaniu około trzech i pół mili zmieniła pas, przygotowując się do zjazdu na Autostradę Południowo-Wschodnią. Zaczęła skręcać i nagle zauważyła dwa światła za sobą.
    Przyspieszyła, wjeżdżając na autostradę. Reflektory przybliżyły się, długie światła oślepiały ją, odbijając się w lusterku. Od jak dawna były za nią? Nie miała pojęcia. Teraz sunęły za nią jak oczy ogromnego zwierza.
    Dodała gazu. To samo zrobił samochód za nią. Nagle skręcił na lewy pas. Przyspieszył jeszcze bardziej i zrównał się z nią. Abby spojrzała w bok. Zauważyła, że ktoś opuszczał szybę. Widziała sylwetkę mężczyzny na siedzeniu pasażera. W panice wcisnęła pedał gazu do końca.
    Za późno, obcy samochód właśnie zaczął zajeżdżać jej drogę. Z całej siły cisnęła na hamulec. Jej wóz zarzuciło na betonową barierę. Nagle świat zaczął jej umykać. Wszystko runęło w dół. Widziała ciemność i światło. Ciemność i światło. A potem tylko ciemność.
    – … Powtarzam, tu Jednostka Czterdzieści Jeden.
    – Słyszę cię, Czterdzieści Jeden. Funkcje życiowe?
    – Praca serca dziewięćdziesiąt pięć, stała, puls – sto dziesięć. Wygląda na to, że zaczyna się budzić.
    – Dopilnujcie, żeby się nie ruszała.
    – Już jest w kołnierzu i ma usztywniony kręgosłup.
    – W porządku, jesteśmy gotowi. Czekamy na was.
    – Za minutę będziemy w Bayside…
    … Światło. I ból. Krótkie pulsujące serie przeszywające jej czaszkę.
    Próbowała krzyczeć, ale nie mogła wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Próbowała odwrócić się od tego oślepiającego światła, ale jej szyja była unieruchomiona. Pomyślała, że może uda jej się uciec od tego światła i znowu pogrążyć w ciemności, pozbyć się bólu. Koncentrując całą swą siłę, przekręciła się, starając się przezwyciężyć paraliżujące odrętwienie nóg i rąk.
    – Abby, Abby nie ruszaj się! – zakomenderował jakiś głos. – Muszę zajrzeć ci w oczy.
    Odwróciła się w drugą stronę i poczuła pasy krępujące jej nadgarstki i kostki nóg. Uświadomiła sobie, że to nie paraliż nie pozwala jej poruszać się. Była unieruchomiona. Ręce i nogi miała przywiązane do łóżka.
    – Abby, to ja, doktor Wettig. Spójrz na mnie. Spójrz na światło. No dalej, otwórz oczy. Otwórz oczy.
    Uniosła powieki i starała się trzymać je otwarte mimo wrażenia, iż światło przeszywało jej czaszkę na wylot.
    – Patrz na światło. No dalej, Abby. Świetnie. W porządku, obie źrenice reagują. Ruchy oka w normie. – Światełko zgasło. – Ale i tak należy zrobić jej tomografię.
    Abby rozróżniała już kształty. Widziała cień głowy doktora Wettiga na tle rozproszonego blasku górnych lamp. Były też inne głowy poruszające się na krawędzi zasięgu jej wzroku. Biała zasłona odgradzająca ją od innych pacjentów majaczyła w oddali jak chmura. Poczuła kłujący ból w lewej ręce. Szarpnęła się.
    – Spokojnie, Abby. – To był głos kobiety, łagodny i uspokajający. – Muszę pobrać ci krew. Nie ruszaj się. Potrzebne mi jest kilka probówek.
    Pojawił się trzeci głos:
    – Doktorze Wettig, jej prześwietlenia są gotowe.
    – Za chwilę – powiedział Wettig. – Chcę mieć tutaj większą kroplówkę. Szesnastkę. Jak najszybciej.
    Abby poczuła kolejne ukłucie. Ból przebił się do jej świadomości przez zamęt i przywrócił zdolność koncentracji. Już wiedziała, gdzie się znajduje. Nie miała pojęcia, jak się tutaj znalazła, ale wiedziała, że jest na sali nagłych wypadków w Bayside. Musiało się stać coś strasznego.
    – Mark – wyszeptała, próbując podnieść się. – Gdzie jest Mark?
    – Nie ruszaj się! Wyrwiesz kroplówkę!
    Jakaś dłoń zamknęła się wokół jej ręki, przyciskając ją do łóżka. Chwyt był zbyt mocny. Wszyscy starali się ją skrzywdzić, kłuli ją igłami, wiązali ją jak jakieś dzikie i niebezpieczne zwierzę.
    – Mark! – krzyknęła.
    – Abby, posłuchaj mnie. – Wettig znowu był przy niej. W jego głosie słychać było zniecierpliwienie. – Próbujemy skontaktować się z Markiem. Jestem pewien, że wkrótce tutaj będzie. Teraz musisz postarać się z nami współpracować, w przeciwnym razie nie będziemy mogli ci pomóc. Rozumiesz? Abby, rozumiesz?
    Spojrzała prosto w jego twarz i uspokoiła się. Tak wiele razy przedtem onieśmielały ją jego surowe niebieskie oczy. Teraz czuła się wobec nich bezsilna. Była naprawdę przerażona. Rozejrzała się po sali, szukając jakiejś przyjaznej twarzy, ale wszyscy byli zbyt zajęci kroplówkami, probówkami z krwią i sprawdzaniem funkcji życiowych. Usłyszała hałas odsuwanej kotary i lekkie szarpnięcie. Ktoś zaczął pchać jej łóżko. Sufit przesuwał się przed jej oczami, tworząc migający rząd świateł. Wiedziała, że zabierają ją w głąb szpitala. Wprost do paszczy lwa. Nawet nie próbowała walczyć i tak nie mogłaby uwolnić się z pasów. Myśl – nakazywała sobie – musisz myśleć.
    Skręcili do sali prześwietleń. Teraz kolejna twarz pojawiła się nad jej wózkiem – technik od tomografii. Przyjaciel czy wróg? Już nie potrafiła ich odróżniać. Przenieśli ją na stół i spięli pasami na wysokości klatki piersiowej i bioder.
    – Proszę się nie ruszać – zalecił technik – bo będziemy musieli wszystko powtarzać.
    Kiedy przesuwała się przez komórkę aparatu, poczuła, że ogarnia ją klaustrofobiczny strach. Pamiętała, jak inni pacjenci opisywali to badanie: jakby ktoś wsuwał głowę w temperówkę do kredek. Abby zamknęła oczy. Maszyneria obróciła się wokół jej głowy. Próbowała myśleć, przypomnieć sobie wypadek.
    Pamiętała moment wsiadania do samochodu i zjazd na autostradę. Potem miała lukę w pamięci, amnezja wsteczna. Wypadku nie pamiętała wcale, ale wydarzenia, które do niego doprowadziły, już zaczynała sobie powoli przypominać. Zanim zakończono badanie, udało jej się poskładać zapamiętane fragmenty i zastanowić nad tym, co powinna teraz zrobić, jeżeli chciała żyć.
    W milczeniu słuchała poleceń technika, kiedy przenoszono ją z powrotem na łóżko. Była tak posłuszna, że zdjął jej pasy z nadgarstków, a zapiął tylko pas wokół klatki piersiowej. Potem wywiózł ją do poczekalni.
    – Zaraz ktoś po panią przyjdzie – powiedział. – Jeżeli będzie mnie pani potrzebowała, proszę po prostu zawołać. Jestem w pomieszczeniu obok.
    Przez otwarte drzwi słyszała, jak rozmawia przez telefon.
    – Tak, dzwonię z tomografii. Już skończyliśmy. Doktor Blaise właśnie przegląda wyniki. Możecie ją stąd zabierać.
    Abby podniosła ręce i cicho rozpięła klamrę pasa na piersiach. Kiedy usiadła, korytarz zaczął jej wirować. Przycisnęła ręce do skroni i wszystko wróciło na swoje miejsce.
    Kroplówka. Zerwała taśmę z ramienia, skrzywiła się lekko, kiedy poczuła ukłucie. Wyciągnęła cewnik. Z rurki zaczął kapać roztwór soli fizjologicznej. Nie zwróciła na to uwagi, próbując zatamować krew płynącą z żyły. Szesnastka to gruba igła. Chociaż Abby zakleiła rankę, krew nie przestała się sączyć. Nie miała czasu teraz o tym myśleć. Zaraz mieli po nią przyjść.
    Zsunęła się z łóżka. Jej bose stopy trafiły w kałużę solanki. W sąsiednim pomieszczeniu technik czyścił stół po badaniu. Słyszała szelest papieru higienicznego i brzęk klapy metalowego pojemnika na śmieci. Z wieszaka na drzwiach zdjęła fartuch laboratoryjny i naciągnęła go na szpitalną piżamę. Ten wysiłek osłabił ją. Myślenie przychodziło jej z trudem. Usiłowała patrzeć, ale z bólu widziała jak przez białą mgłę. Ruszyła w kierunku drzwi. Nogi odmawiały jej posłuszeństwa. Miała wrażenie, że chodzi po ruchomych piaskach. Wyszła na korytarz. Był pusty.
    Ciągle brnąc jak przez piasek, szła w górę korytarza, co jakiś czas opierając się o ścianę, żeby odetchnąć. Skręciła. W odległym końcu korytarza było wyjście ewakuacyjne. Za wszelką cenę musiała tam dojść. Jeżeli tam dotrę – myślała – będę bezpieczna.
    Gdzieś za nią rozległy się głosy. Abby miała wrażenie, że dochodziły z bardzo daleka. Usłyszała szybkie kroki.
    Oparła się o drzwi i pchnęła je. Dzwonek alarmowy. Abby natychmiast zaczęła biec, w panice uciekała w ciemność. Potknęła się o krawężnik przy wyjściu na parking. Rozbite szkło i kamyki wbijały się w jej bose stopy. Nie miała żadnego planu, dokąd powinna uciekać. Nic nie przychodziło jej do głowy. Wiedziała tylko jedno, musiała trzymać się jak najdalej od Bayside.
    Usłyszała za sobą głosy. Krzyk. Kiedy się obejrzała, zobaczyła, że trzej strażnicy wybiegają z sali pomocy doraźnej. Schowała się za samochód. Za późno! Zauważyli ją. Wstała i znowu zaczęła biec. Jej nogi ciągle jeszcze nie poruszały się tak, jak powinny. Potknęła się i wpadła pomiędzy zaparkowane samochody. Kroki prześladowców zbliżały się z dwóch kierunków. Skręciła w lewo między autami.
    Otoczyli ją. Jeden ze strażników chwycił za lewą rękę, drugi za prawą. Kopała i wyrywała się. Próbowała gryźć.
    Ale ich było trzech. Zawlekli ją z powrotem do szpitala. Z powrotem do Wettiga.
    – Oni mnie zabiją! – krzyczała. – Puśćcie mnie! Oni mnie zabiją!
    – Nikt pani nie zamierza skrzywdzić.
    – Wy nic nie rozumiecie. Wy nic nie rozumiecie!
    Drzwi sali otworzyły się gwałtownie. Została wciągnięta do środka, do światła i położona na nosze. Z powrotem przypięto ją pasami, nie zważając, że kopała i szarpała się.
    Znowu pojawiła się nad nią twarz doktora Wettiga, blada i spięta.
    – Pięć miligramów haldolu – zakomenderował.
    – Nie! – krzyknęła Abby. – Nie!
    – Proszę jej to podać natychmiast.
    Jakaś pielęgniarka pojawiła się obok niej ze strzykawką w ręce. Zdjęła kapturek z igły.
    Abby szarpnęła się, próbując zerwać pasy.
    – Przytrzymajcie ją – powiedział Wettig. – Do cholery, czy można by ją jakoś unieruchomić?
    Chwytając za nadgarstki przekręcili ją na bok i odsłonili pośladek.
    – Proszę – błagała Abby, patrząc na pielęgniarkę. – Nie pozwólcie mu skrzywdzić mnie. Nie pozwólcie mu.
    Poczuła chłód tamponu nasączonego alkoholem, a potem ukłucie igły.
    – Proszę – wyszeptała. Wiedziała, że było za późno.
    – Wszystko będzie dobrze – powiedziała pielęgniarka, uśmiechając się do Abby. – Wszystko będzie dobrze.

Rozdział dwudziesty trzeci

    Żadnych śladów poślizgu na molo – stwierdził detektyw Carrier. – Przednia szyba strzaskana. Z tego, co widzę, kierowca ma przestrzelone prawe oko. Znasz przepisy, Sług. Przykro mi, ale będę musiał wziąć twoją broń.
    Katzka skinął głową. Był już bardzo zmęczony. Skinął w kierunku wody i powiedział:
    – Nurek znajdzie ją mniej więcej w tamtym miejscu. Chyba że prąd przeniósł ją gdzieś dalej.
    – Mówisz, że wystrzeliłeś osiem razy?
    – Może więcej. Wiem, że zacząłem od pełnego magazynka. Carrier przytaknął i poklepał Katzkę po ramieniu.
    – Idź do domu. Wyglądasz jak podgrzane gówno.
    – Aż tak dobrze? – zdziwił się Katzka. Ruszył w górę pomostu, mijając ludzi z personelu laboratorium i techników. Furgonetkę wyciągnięto z wody już kilka godzin temu. Teraz stała na żwirze przed kontenerami. Zwisały z niej kępy wodorostów. Furgonetka odwróciła się pod wodą kołami do góry i dach jej kabiny zagłębił się w muł na dnie zatoki. Przednia szyba cała zalepiona była szlamem. Już sprawdzili numery, samochód był zarejestrowany na szpital Bayside, Dział Transportu. Kierownik tego działu powiedział im, że furgonetka była jedną z trzech na wyposażeniu szpitala i służyła do przewożenia sprzętu i personelu do klinik położonych poza miastem. Zauważył jej brak dopiero, kiedy godzinę temu zadzwonił do niego policjant. Drzwi od strony kierowcy były otwarte i do środka zaglądał fotograf, żeby zrobić zdjęcia deski rozdzielczej. Ciało zostało usunięte z wnętrza samochodu pół godziny wcześniej. Według znalezionego przy nim prawa jazdy, mężczyzna nazywał się Oleg Borawoj, miał trzydzieści dziewięć lat i mieszkał w Newark, w New Jersey. Ciągle jeszcze czekali na dalsze informacje.
    Katzka wiedział, że nie powinien zbliżać się do furgonetki. Dochodzenie dotyczyło również jego, tak więc musiał trzymać się z dala od dowodów.
    Przeszedł przez teren doków do miejsca, gdzie stał zaparkowany jego samochód. Wsiadł do środka i z jękiem zakrył twarz dłońmi. Dopiero o drugiej nad ranem mógł pojechać do domu, żeby wziąć prysznic i przespać się trochę. Już o świcie miał być znowu w porcie. Jestem już na to za stary – myślał – mam przynajmniej dziesięć lat za dużo. Całe to bieganie i strzelanina w ciemnościach dobra była dla młodych szaleńców, a nie dla gliniarza w średnim wieku.
    Ktoś zastukał w okno jego wozu. Podniósł głowę i zobaczył twarz Lundquista. Katzka opuścił szybę.
    – Sług, u ciebie wszystko w porządku?
    – Jadę do domu przespać się trochę.
    – Dobra, ale zanim co, to pomyślałem, że chciałbyś usłyszeć coś o tym kierowcy.
    – Już coś mamy?
    – Sprawdzili nazwisko na komputerze. Oleg Borawoj. Trafiony. Mamy go. Rosyjski imigrant, przyjechał tu w osiemdziesiątym dziewiątym. Ostatni adres Newark, w New Jersey. Trzykrotnie aresztowany, ani razu nieskazany.
    – Jakie zarzuty?
    – Porwanie.i szantaż. Nigdy nie można było go oskarżyć, bo dziwnym zbiegiem okoliczności świadkowie znikali. – Lundquist pochylił się, ściszając głos. – Wdepnąłeś w niezłe gówno. Gliniarze z Newark twierdzą, że Borawoj należy do rosyjskiej mafii.
    – Są tego pewni?
    – Myślę, że tak. New Jersey to przecież baza rosyjskich mafioso. Przy nich kolumbijczycy wyglądają jak członkowie pieprzonego klubu rotariańskiego. Oni nie tylko zabijają. Najpierw odrąbują palce, żeby mieć z tego trochę zabawy.
    Katzka zmarszczył czoło. Pamiętał wydarzenia z nocy, paniczną ucieczkę przez wodę, mężczyzn na molo ponad nimi, krzyki w niezrozumiałym języku. Wyobraził sobie poodcinane palce rąk i nóg, różne części ciała porozwlekane po ulicach Bostonu. To z kolei przywiodło mu na myśl skalpele. Sale operacyjne.
    – Co łączy Borawoja ze szpitalem Bayside?
    – Nie wiemy.
    – Przecież jechał ich furgonetką.
    – W której jest pełno sprzętu medycznego – dodał Lundquist. – Jest tam tego na kilka tysięcy dolarów. Może zamierzali wprowadzić to na czarny rynek. Może Borawoj współpracował w Bayside z kimś, kto załatwiał mu leki i sprzęt. A ty przyłapałeś ich akurat w momencie przewożenia towaru na frachtowiec.
    – No właśnie, a co z tym frachtowcem? Rozmawiałeś z komendantem portu?
    – Właścicielem statku jest jakaś firma z New Jersey. Sigajew Company. Rejestracja panamska. Ostatnie miejsce postoju – Ryga.
    – Gdzie to jest?
    – Na Łotwie. To chyba jedna z tych republik rosyjskich, które się odłączyły.
    Znowu Rosjanie – pomyślał Katzka. Jeżeli rzeczywiście za tym wszystkim stała rosyjska mafia, to mieli do czynienia z kryminalistami znanymi ze swego okrucieństwa. Za każdą falą legalnych imigrantów, jak cień szła fala przestępców, całych organizacji kryminalnych, idących za swymi rodakami do kraju oferującego nowe szansę. Do kraju, gdzie łatwo było o łup.
    Pomyślał o Abby DiMatteo, jego niepokój nagle zwiększył się. Nie rozmawiał z nią od tamtego telefonu o pierwszej nad ranem. Godzinę temu. Właśnie miał do niej znowu zadzwonić, kiedy zdał sobie sprawę, że jego puls stał się szybszy. Wiedział, czego to było oznaką. Oczekiwania. Radosnego i kompletnie irracjonalnego oczekiwania, aby znowu usłyszeć jej głos. Było to uczucie, jakiego nie spodziewał się od lat. Rozumiał je i świadomość tego, co oznaczało, była bolesna. Szybko rozłączył się. Przez ostatnią godzinę pogrążał się w coraz bardziej ponurym nastroju. Spojrzał w kierunku molo. Frachtowiec mógł już być sto mil od brzegu. Nawet gdyby udało się go zlokalizować, pojawiłby się problem prawny.
    Odwrócił się do Lundquista.
    – Zbierz mi wszystko, co możesz na temat Sigajew Company. Chcę wiedzieć, czy są jakiekolwiek powiązania z organizacją Amity i ze szpitalem Bayside.
    – Nie ma sprawy, Sług.
    Katzka uruchomił silnik samochodu. Jeszcze raz spojrzał na Lundquista.
    – Czy twój brat nadal pracuje w straży przybrzeżnej?
    – Nie. Ale ma tam kilku dobrych znajomych.
    – Spróbuj dowiedzieć się czegoś przez nich. Sprawdź, czy byli może na pokładzie tego frachtowca.
    – Wątpię, jeżeli tamci dopiero przypłynęli z Rygi. – Lundquist przerwał i podniósł głowę. Detektyw Carrier szedł w ich kierunku machając.
    – Hej Sług – zawołał. – Miałeś już wiadomość o doktor DiMatteo? Katzka natychmiast wyłączył silnik, ale nie potrafił uspokoić przyspieszonego pulsu. Spojrzał na Carriera, spodziewając się najgorszego.
    – Wydarzył się wypadek.
    Wózek z porcjami lunchu skrzypiąc jechał po korytarzu. Abby obudziła się i stwierdziła, że leży w pościeli mokrej od własnego potu. Jej serce ciągle jeszcze biło szybko po nocnym koszmarze. Próbowała obrócić się na bok, ale nie mogła – miała przywiązane ręce. Nadgarstki bolały ją od otarć. Zdała sobie sprawę, że to nie był sen. Ten koszmar naprawdę się wydarzył, nie mogła się po prostu obudzić i zapomnieć o nim. Z jękiem opadła na poduszkę i spojrzała na sufit. Usłyszała skrzypnięcie krzesła. Odwróciła głowę.
    Przy oknie siedział Katzka. W świetle dnia jego nieogolona twarz sprawiała wrażenie starszej i jeszcze bardziej zmęczonej.
    – Prosiłem, żeby zdjęli ci pasy – powiedział. – Powiedzieli jednak, że wyrwałaś już sobie za dużo kroplówek. – Wstał i podszedł do jej łóżka. Stał, tak patrząc na nią. – Witaj z powrotem, Abby. Miałaś bardzo dużo szczęścia.
    – Nie pamiętam, co się wydarzyło.
    – Miałaś wypadek. Twój samochód dachował na Autostradzie Południowo-Wschodniej.
    – Czy był ktoś jeszcze… Pokręcił głową.
    – Nie ma innych rannych. Twój samochód jest za to w tragicznym stanie. – Zapadła cisza. Zdała sobie sprawę, że detektyw już nie patrzył na nią. Jego wzrok utkwiony był gdzieś w poduszkę.
    – Katzka? – powiedziała cicho. – Czy to była moja wina? Niechętnie skinął głową.
    – Ze śladów hamowania wynika, że jechałaś z bardzo dużą prędkością. Musiałaś zahamować, żeby uniknąć samochodu blokującego twój pas. Twój wóz wpadł na barierę przy autostradzie i przetoczył się przez dwa pasy.
    Zamknęła oczy.
    – O Boże.
    Znowu nastąpiła chwila milczenia.
    – Chyba nikt ci jeszcze nie powiedział reszty – Katzka przerwał w końcu ciszę. – Rozmawiałem z oficerem śledczym. W twoim samochodzie znaleziono rozbitą butelkę wódki.
    Otworzyła oczy i spojrzała na niego.
    – To niemożliwe.
    – Abby, nie pamiętasz, co się wydarzyło. Tamto w nocy, na molo, to było przerażające przeżycie. Może starałaś się rozluźnić. Wypiłaś w domu kilka drinków.
    – Przecież pamiętałabym o tym! Pamiętałabym, że wypiłam!
    – Posłuchaj, teraz ważne jest…
    – To jest ważne! Czy ty nie rozumiesz, Katzka? Oni znowu próbują mnie wrobić!
    Przetarł dłonią oczy, widać było, że walczy ze zmęczeniem.
    – Przykro mi, Abby – mruknął. – Wiem, że trudno ci to przyjąć do wiadomości, ale doktor Wettig właśnie pokazał mi wyniki badań twojej krwi. Pobrali ją zeszłej nocy. Poziom alkoholu wynosił 1,12 promila.
    Stał teraz odwrócony od niej, wyglądał przez okno. Wydawało się, że samo patrzenie na nią było dla niego ciężarem. Nawet nie mogła obrócić się tak, aby być z nim twarzą w twarz. Trzymały ją pasy. Szarpnęła je gwałtownie. Poczuła ból w otartych nadgarstkach. Do oczu napłynęły jej łzy. Nie chciała płakać. Nie zamierzała się rozpłakać.
    Zamknęła powieki i starała się zapanować nad gniewem i bezsilnością. Tylko to jej pozostało, jedyny sposób, w jaki mogła się przed nimi obronić. Wszystko inne już jej odebrali. Nawet Katzkę.
    Powiedziała powoli:
    – Nie piłam. Musisz mi uwierzyć. Nie byłam pijana.
    – Czy możesz mi powiedzieć, dokąd jechałaś o takiej porze?
    – Jechałam tutaj, do Bayside. Tyle pamiętam. Mark zadzwonił do mnie i powiedział, że… – Umilkła. – Czy on był tutaj? Dlaczego go nie ma?
    Milczenie Katzki przerażało ją. Odwróciła się, żeby na niego spojrzeć, ale nie mogła dostrzec jego twarzy.
    – Katzka!
    – Mark Hodell nie odpowiada na wysyłane do niego wiadomości.
    – Co takiego?
    – Jego samochodu nie ma na parkingu szpitala. Nikt nie wie, gdzie jest. Próbowała coś powiedzieć, ale poczuła, jakby miała spuchnięte gardło.
    Zdołała jedynie szepnąć.
    – Nie.
    – Jest jeszcze za wcześnie, żeby wyciągać jakiekolwiek wnioski, Abby. Może jego pager zepsuł się. Nic jeszcze nie wiemy.
    Abby wiedziała. Wiedziała od razu i ta świadomość przytłoczyła ją. Nagle całe ciało stało się odrętwiałe. Bez życia. Nie zdawała sobie sprawy z tego, że płakała, Nawet nie czuła łez, dopóki Katzka nie podniósł się z miejsca i nie wytarł chusteczką jej policzka.
    – Przykro mi – mruknął, odgarniając jej włosy z twarzy. Przez chwilę przytrzymał dłoń na jej czole, tak jakby chciał ją w ten sposób ochronić. – Bardzo mi przykro – powtórzył już łagodniejszym tonem.
    – Znajdź go dla mnie – szepnęła. – Proszę. Proszę, znajdź go.
    – Dobrze.
    Chwilę później usłyszała, jak wychodzi z sali. Dopiero wtedy zdała sobie sprawę, że zdjął jej pasy. Mogła swobodnie wstać i wyjść z pokoju, ale nie zrobiła tego.
    Odwróciła się twarzą do poduszki i płakała.
    W południe pielęgniarka przyszła zdjąć jej kroplówkę. Zostawiła tacę z lunchem. Abby nawet nie spojrzała na jedzenie, tacę zabrano nietkniętą.
    O drugiej do sali wszedł doktor Wettig. Stanął przy łóżku, przeglądając jej kartę. Dziwnie cmokał, sprawdzając wyniki jej badań. W końcu spojrzał na nią.
    – Doktor DiMatteo. Nie zareagowała.
    – Detektyw Katzka powiedział mi, iż twierdzi pani, że nie piła zeszłej nocy alkoholu.
    Milczała. Wettig westchnął.
    – Pierwszym krokiem do powrotu do zdrowia jest przyznanie, że ma pani problemy. Powinienem wcześniej się zorientować i zdać sobie sprawę, z czym zmagała się pani przez cały czas. Teraz wszystko stało się jasne. Czas jakoś temu zaradzić.
    Spojrzała na niego.
    – Po co? – spytała obojętnie.
    – Chodzi o to, że w dalszym ciągu ma pani przed sobą przyszłość, o którą warto walczyć. Stawiane wobec pani zarzuty są poważne, ale jest pani inteligentną osobą. Na pewno czeka panią kariera w innym zawodzie.
    Jej odpowiedzią było milczenie. Utrata pracy wydawała jej się teraz mało ważna w porównaniu ze zniknięciem Marka.
    – Poprosiłem doktora O’Connora, żeby cię zbadał – powiedział Wettig. – Wpadnie tutaj wieczorem.
    – Nie potrzebuję oceny psychiatry.
    – Sądzę, że jednak tak. Potrzebujesz pomocy. Musisz jakoś pozbyć się tych dziwnych urojeń. Nie zgodzę się na wypuszczenie cię ze szpitala, jeżeli O’Connor nie wyjaśni sytuacji. Może zdecyduje, że powinnaś zostać przeniesiona na oddział psychiatryczny. Tę decyzję pozostawiam jemu. Nie możemy pozwolić, żebyś znowu zrobiła sobie krzywdę, tak jak zeszłej nocy. Bardzo się o ciebie martwimy, Abby. Ja się o ciebie martwię. Dlatego właśnie poprosiłem o zrobienie badań psychiatrycznych. To dla twojego dobra, wierz mi.
    Spojrzała prosto na niego.
    – Niech się pan wypcha.
    Odczuła satysfakcję, kiedy cofnął się od jej łóżka. Zamknął kartę.
    – Zajrzę tutaj później, doktor DiMatteo – powiedział i wyszedł. Długo wpatrywała się w sufit. Kilka chwil wcześniej, przed przyjściem Wettiga, czuła się zbyt słaba, żeby walczyć. Teraz wszystkie jej mięśnie były napięte, a w żołądku czuła znany skurcz. Bolały ją ręce, spojrzała na nie i zdała sobie sprawę, że ma zaciśnięte pięści.
    – Wypchajcie się wszyscy. – Usiadła. Zawroty głowy minęły po krótkiej chwili. Za długo leżała. Nadszedł czas działania. Musiała działać i przejąć kontrolę nad swoim życiem.
    Przeszła przez pokój i uchyliła drzwi. Pielęgniarka podniosła głowę znad papierów i spojrzała prosto na Abby. Na identyfikatorze widniał napis „W. Soriano, pielęgniarka oddziałowa”.
    – Czy czegoś pani potrzebuje?
    – Nie, nie. – Pielęgniarka szybko wycofała się, zamykając za sobą drzwi. Do cholery, trzymali ją tutaj jak więźnia. Chodziła po sali na bosaka, starając się obmyślić następny ruch. Nie mogła teraz zastanawiać się nad Markiem. Gdyby sobie na to pozwoliła, leżałaby teraz skulona na łóżku i płakała. Właśnie o to im chodziło.
    Podeszła do stojącego pod oknem krzesła i usiadła. Zastanawiała się, co jeszcze mogła zrobić, ale nic nie przychodziło jej do głowy. Zeszłej nocy Mark powiedział, że Mohandas był po ich stronie, ale Mark zniknął. Nie mogła ufać Mohandasowi. Nie mogła ufać nikomu w tym szpitalu. Podniosła słuchawkę aparatu stojącego na szafce przy łóżku. Był sygnał. Zadzwoniła do Vivian, ale połączyła się tylko z automatyczną sekretarką. Przypomniała sobie, że Vivian jest ciągle w Burlington.
    Zadzwoniła do domu, wstukała kod dostępu i przesłuchała wiadomości zostawione dla niej. Był jeszcze jeden telefon od Vivian i z tonu jej głosu Abby domyśliła się, że sprawa była pilna. Chao podała raz jeszcze swój numer w Burlington.
    Abby zadzwoniła na ten numer.
    Tym razem odebrała Vivian.
    – Masz szczęście, że mnie zastałaś. Właśnie miałam się stąd wymeldować.
    – Wracasz do domu?
    – O szóstej mam lot do Logan. Posłuchaj, ta wyprawa była jak pogoń za niewidzialnymi duchami. W Burlington nie było żadnych operacji pobrania organów.
    – Skąd wiesz?
    – Sprawdziłam nawet lotnisko i wszystko dookoła. W te noce, kiedy przeprowadzano transplantacje, nie było rejestracji żadnych nocnych lotów do Bostonu. Burlington to dla nich tylko przykrywka. A Tim Nicholls załatwiał tylko oficjalne papiery.
    – A teraz zniknął.
    – Albo się go pozbyli.
    Przez chwilę obie milczały. Potem Abby wolno powiedziała.
    – Mark zniknął.
    – Co?
    – Nikt nie wie, gdzie on jest. Detektyw Katzka mówił, że nie mogą znaleźć jego samochodu. Mark nie odpowiada na swój pager. – Umilkła czując, że płacz znowu ściska jej gardło.
    – Och, Abby… – Głos Vivian zadrżał.
    W ciszy, jaka nagle zapadła, Abby usłyszała kliknięcie. Ściskała słuchawkę tak kurczowo, że bolały ją od tego palce.
    – Vivian? – powiedziała.
    Rozległo się kolejne kliknięcie i na linii zapadła martwa cisza.
    Przycisnęła klawisz rozłączający i chciała jeszcze raz wybrać numer Vivian, ale w słuchawce nie było sygnału. Spróbowała zadzwonić na centralę, stukała w przyciski. Bez rezultatu. Szpital odłączył jej telefon.
    Katzka stał na wąskim chodniku mostu Tobin Bridge i patrzył na wodę w dół pod sobą. Mystic River płynęła z zachodu, potem łączyła się z Chelsea River, by wreszcie wpaść do Zatoki Bostońskiej. Musiał długo spadać – pomyślał Katzka, wyobrażając sobie siłę, z jaką ciało uderzyło o powierzchnię wody. Niemal na pewno był to upadek śmiertelny.
    Odwrócił się i patrzył na przejeżdżające tamtędy samochody. Było późne popołudnie i na drodze panował dość duży ruch. Katzka śledził w myślach przypuszczalny bieg wypadków, który doprowadził do zrzucenia ciała do rzeki. Prądy zaniosły trupa aż do zatoki. Najpierw musiał płynąć pod powierzchnią, może nawet przy samym dnie. W końcu wewnętrzne gazy ciała doprowadziły do jego rozdęcia. Mogło to trwać od kilku godzin do kilku dni, zależnie od temperatury wody i szybkości, z jaką rozmnażały się bakterie produkujące gazy. W pewnym momencie ciało wypłynęło na powierzchnię.
    Dopiero wtedy je odnaleziono. Musiał upłynąć dzień lub dwa. Było rozdęte i trudne do zidentyfikowania.
    Katzka odwrócił się do policjanta patrolowego stojącego niedaleko. Musiał przekrzyczeć szum samochodów.
    – O której zauważył pan samochód?
    – Około piątej rano. Był zaparkowany przy północnym zjeździe.
    O tam. – Wyciągnął rękę ponad jadącymi samochodami. – Ładne zielone BMW. Zatrzymałem się przy nim.
    – Nie widział pan nikogo w pobliżu tego BMW?
    – Nie. Wyglądało, że ktoś je zostawił. Sprawdziłem numery, żeby wiedzieć, czy nie zostało skradzione. Pomyślałem, że pewnie kierowca miał jakieś problemy z silnikiem i zostawił samochód, żeby sprowadzić pomoc. Stwarzał niebezpieczeństwo dla innych, zadzwoniłem więc, żeby go stąd odciągnęli.
    – Nie było w nim kluczyków ani żadnej wiadomości?
    – Nie. Nic, W środku było zupełnie czysto.
    Katzka spojrzał jeszcze raz w dół, na rzekę. Zastanawiał się, jak głęboka była w tym miejscu i jak szybki był jej nurt.
    – Próbowałem zadzwonić do domu Doktora Hodella – dodał policjant – ale nikt nie odpowiadał. Jeszcze wtedy nie wiedziałem, że zniknął.
    Katzka nie odezwał się. Patrzył w dół na wodę, myśląc o Abby i zastanawiając się, jak jej to powiedzieć. Kiedy patrzył na nią w szpitalu, wydała mu się tak krucha i słaba. Nie mógł znieść myśli o zadaniu jej kolejnego ciosu.
    Nie powiem jej. Jeszcze nie teraz – zdecydował. Dopóki nie znajdą ciała, będę trzymał to w tajemnicy.
    Policjant patrolowy również spojrzał na rzekę.
    – Jezu, myśli pan, że on skoczył?
    – Jeżeli jest tam w dole – powiedział Katzka – to nie dlatego, że skoczył.
    Telefony urywały się przez cały dzień. Dwie pielęgniarki poszły na zwolnienie. Oddziałowa, Wendy Soriano, nie znalazła chwili na lunch. Nie miała ochoty na siedzenie tutaj przez dwie zmiany. A jednak czekało ją jeszcze osiem godzin dyżuru. Jej dzieci dzwoniły już dwa razy. „Mamo, Jeffy znowu mnie bije. Mamo, o której tato wróci do domu? Mamo, czy możemy używać kuchenki mikrofalowej? Obiecuję, że nie puścimy domu z dymem. Mamo, mamo, mamo”.
    Dlaczego nigdy nie przeszkadzały w pracy swojemu ojcu? Ponieważ praca tatuśka jest cholernie ważna.
    Wendy oparła głowę na rękach i spojrzała w dół na stertę kart ze zleceniami lekarzy. Stażyści uwielbiali pisać zlecenia. Wpadali tu ze swoimi śmiesznymi piórami i wypisywali śmieszne instrukcje: „Mleczko magnezjowe na zatwardzenie” albo „Na noc podnosić poręcze łóżka”. Potem wręczali takie zabazgrane karty pielęgniarkom jak Bóg, który przekazuje polecenia Mojżeszowi. Nie należy lekceważyć zatwardzenia.
    Z westchnieniem Wendy sięgnęła po pierwszą kartę.
    Zadzwonił telefon. Miała nadzieję, że to nie jej dzieci. Nie zniosłaby kolejnego „Mamo on mnie znowu bije”. Podniosła słuchawkę i powiedziała głosem, w którym słychać było irytację:
    – Szósty oddział, mówi Wendy.
    – Tu doktor Wettig.
    – Och. – Od razu wyprostowała się na krześle. Rozmawiając z Wettigiem, nie można było się garbić. Nawet jeżeli była to tylko rozmowa przez telefon. – Tak, panie doktorze?
    – Chcę sprawdzić poziom alkoholu we krwi doktor DiMatteo. I chcę, żeby wysłano to do laboratoriów MedMark.
    – Nie do naszego laboratorium?
    – Nie. Proszę przekazać bezpośrednio do MedMark.
    – Oczywiście, doktorze. – Wendy zapisała zalecenie. Była to niezwykła prośba, ale nikt nie kwestionował poleceń generała.
    – Jak ona się czuje? – zapytał.
    – Jest trochę niespokojna.
    – Czy próbowała wyjść?
    – Nie. Nawet nie wychodziła ze swojej sali.
    – To dobrze. Proszę dopilnować, żeby tam została. I absolutnie nikt nie może jej odwiedzać. Również spośród personelu szpitala. Mogą do niej wchodzić tylko ci, którzy otrzymają na to moją zgodę.
    – Dobrze, panie doktorze.
    Wendy odłożyła słuchawkę i spojrzała na swoje biurko. Podczas kiedy rozmawiała, wylądowały na nim trzy kolejne karty. Załatwienie tego wszystkiego zajmie jej cały wieczór. Nagle poczuła zawroty głowy. Była głodna. Od wielu godzin nie miała nawet krótkiej przerwy. Rozejrzała się i zobaczyła dwie pielęgniarki rozmawiające w korytarzu. Czy tylko ona tutaj pracowała? Wyrwała kartkę z poleceniem zbadania poziomu alkoholu we krwi i włożyła ją do przegródki z napisem „Testy laboratoryjne”. Kiedy wstawała od biurka, zadzwonił telefon. Zignorowała go, w końcu od czego byli dyżurni.
    Jeszcze jeden dzwonek. Teraz już dwie linie były zajęte.
    Choć raz ktoś inny mógłby odebrać te cholerne telefony.
    Wampir wrócił. Przyniósł ze sobą serię probówek, naklejek i igieł. – Przykro mi, doktor DiMatteo, ale muszę znowu panią pokłuć. Abby stała w oknie. Ledwie spojrzała na pielęgniarkę. Odwróciła się do niej plecami.
    – Ten szpital już wyssał ze mnie tyle krwi, ile mógł – powiedziała, patrząc na posępny krajobraz za oknem. Na parkingu pielęgniarki pospiesznie zmierzały do drzwi szpitala. Ich peleryny przeciwdeszczowe powiewały na wietrze. Na wschodzie zbierały się chmury, czarne i przerażające. Czy to niebo nigdy się nie przejaśni? – pomyślała Abby.
    Usłyszała za sobą dzwonienie probówek.
    – Pani doktor, naprawdę muszę pobrać krew.
    – Nie chcę kolejnych badań.
    – Doktor Wettig je zarządził. – Pielęgniarka spojrzała na nią i dodała z nutą rozpaczy w głosie. – Proszę nie utrudniać mi tego.
    Abby odwróciła się i spojrzała na kobietę. Była bardzo młoda. Abby przypomniała sobie z zamierzchłych czasów, że w podobny sposób też bała się Wettiga. Kiedy nie chciała popełnić żadnego błędu, kiedy nie chciała stracić tego, na co tak mocno pracowała. Teraz już się tego nie bała, ale potrafiła zrozumieć tę kobietę. Z westchnieniem podeszła do łóżka i usiadła.
    Pielęgniarka postawiła swój ekwipunek na szafce i zaczęła otwierać sterylnie opakowaną gazę, igłę i strzykawkę. Miała już sporo napełnionych probówek, zostało tylko kilka pustych.
    – Które ramię pani woli?
    Abby wyciągnęła lewą rękę i patrzyła obojętnie, jak pielęgniarka zawiązuje jej gumową opaskę. Zacisnęła dłoń w pięść. Jedna z żył zgięcia łokciowego stała się bardziej wyraźna. Na ręce widać było siniaki po wszystkich poprzednich kłuciach. Kiedy igła przekłuwała jej skórę, Abby odwróciła się. Zaczęła się przyglądać tacy z probówkami. Wszystkie miały naklejki. Porcje łakoci dla wampira. Nagle jej uwagę zwróciła jedna z probówek, z purpurowym korkiem. Przeczytała naklejkę.
    „Nina Voss. Od. In. Terapii. Łóżko 8”.
    – Już po wszystkim – powiedziała pielęgniarka, wyjmując igłę. – Czy może pani przytrzymać gazę?
    Abby podniosła głowę.
    – Słucham?
    – Proszę przytrzymać gazę, zaraz naszykuję plaster z opatrunkiem. Abby automatycznie przycisnęła gazę do ręki. Znowu spojrzała na probówkę z krwią Niny Voss. Nazwisko lekarza prowadzącego umieszczone było w samym rogu naklejki. Doktor Archer.
    Więc Nina Voss znowu jest w szpitalu. Na oddziale kardiochirurgii – pomyślała Abby.
    Pielęgniarka wyszła, a ona z powrotem podeszła do okna i spojrzała na ciemniejące chmury. Po parkingu fruwały skrawki jakichś papierów. Szyba w oknie zadrżała od silnego podmuchu wiatru.
    Coś się stało z przeszczepionym sercem Niny Voss? – myślała.
    Powinna była to wiedzieć już wtedy w limuzynie. Pamiętała, jak blado wyglądała Nina Voss w ciemnym wnętrzu samochodu. Biała twarz, lekko niebieski odcień warg. Już wtedy przeszczepione serce dawało znać o tym, że coś jest nie tak.
    Abby podeszła do szafy. Znalazła w niej wypchaną niebieską torbę z napisem własność pacjenta. Były w niej jej buty, poplamione krwią spodnie, torebka. Brakowało portfela. Prawdopodobnie został zamknięty w szpitalnym sejfie. Dokładnie przeszukała torebkę i znalazła kilka monet na dnie.
    Założyła spodnie i wsadziła w nie górę szpitalnej piżamy. Włożyła buty, podeszła do drzwi i wyjrzała ostrożnie. Oddziałowej Soriano nie było przy biurku, ale zauważyła dwie inne pielęgniarki stojące niedaleko. Jedna rozmawiała przez telefon, druga była pochylona nad papierami. Żadna z nich nie patrzyła w kierunku Abby.
    Sprawdziła korytarz i zauważyła wózek z talerzami z kolacją wjeżdżający z hałasem na oddział. Pchała go starsza wolontariuszka ubrana na różowo. Wózek zatrzymał się przy stanowisku pielęgniarek. Wolontariuszka wzięła dwie porcje i zaniosła je do najbliższej sali.
    Właśnie wtedy Abby wymknęła się na korytarz. Wózek częściowo zasłaniał widok pielęgniarkom i Abby spokojnie przeszła obok ich biurka, po czym wyszła z oddziału. Nie chciała ryzykować, że ktoś zauważy ją w windzie, ruszyła prosto w kierunku klatki schodowej. Weszła na dwunaste, pokonując sześć pięter. Prosto przed nią znajdowała się sala operacyjna, za rogiem był oddział intensywnej terapii. Z wózka z czystymi rzeczami wzięła chirurgiczny kitel, czepek i pokrowce na buty. Ubrana cała na niebiesko, tak jak wszyscy inni, tutaj miała szansę, że nikt jej nie zauważy. Skręciła w korytarz prowadzący na oddział intensywnej terapii.
    Panował tam straszliwy chaos. Reanimowano właśnie pacjenta na łóżku numer 2. Sądząc po podniesionych głosach i liczbie personelu zgromadzonego przy łóżku chorego, reanimacja nie dawała spodziewanych efektów. Nikt nawet nie spojrzał w kierunku Abby, kiedy mijała punkt monitorowania.
    Zatrzymała się przy sali z łóżkiem numer 8. Spojrzała przez okno, żeby upewnić się, że to rzeczywiście Nina Voss leżała w łóżku. Potem weszła do środka. Drzwi zamknęły się za nią, odcinając harmider głosów. Abby zasłoniła okno na korytarz, żeby nikt nie mógł zajrzeć do sali i odwróciła się w stronę łóżka. Nina spała nieświadoma tego, co działo się za drzwiami jej pokoju. Abby miała wrażenie, że od czasu, kiedy ostatnio spotkały się w limuzynie, Nina Voss stała się jeszcze drobniejsza. Pod wpływem choroby kurczyła się jak świeca wypalana stopniowo przez płomień. Wyglądała jak mała dziewczynka.
    Abby wzięła kartę wiszącą na poręczy łóżka. Przejrzała wszystkie rejestrowane wyniki badań. Rosnące ciśnienie w tętnicy płucnej. Malejąca aktywność serca. Zwiększano dawki dobutaminy w celu poprawienia wydolności serca.
    Odwiesiła kartę na miejsce. Kiedy się wyprostowała, zobaczyła, że Nina patrzy prosto na nią.
    – Witam, pani Voss – powiedziała Abby.
    Nina uśmiechnęła się i szepnęła.
    – Czy to pani doktor, która zawsze mówi prawdę?
    – Jak się pani czuje?
    – Dobrze. – Nina westchnęła. – Jestem zadowolona.
    Abby przysunęła się bliżej jej łóżka. Patrzyły na siebie i przez chwilę nic nie mówiły.
    Potem odezwała się Nina.
    – Nie musi mi pani nic mówić. Ja już wszystko wiem.
    – Co pani wie, pani Voss?
    – Że to już prawie koniec. – Nina zamknęła oczy i odetchnęła głęboko. Abby wzięła ją za rękę.
    – Nie miałam jeszcze okazji podziękować pani za to, że próbowała mi pani pomóc.
    – Ja próbowałam pomóc Wiktorowi.
    – Nie rozumiem.
    – On jest jak ten człowiek z greckiego mitu. Ten, który wybrał się do Hadesu, żeby odzyskać swoją żonę.
    – Orfeusz.
    – Tak. Wiktor jest jak Orfeusz. On chce mnie sprowadzić z powrotem. Nieważne, co będzie musiał zrobić i ile to będzie kosztowało. – Otworzyła oczy. – W końcu – szepnęła – będzie go to kosztowało zbyt wiele. – Nie mówiła o pieniądzach. Abby zrozumiała to od razu. Mówiła o duszy.
    Drzwi sali otworzyły się nagle. Abby odwróciła się i zobaczyła pielęgniarkę.
    – Och! Doktor DiMatteo, co pani… – Spojrzała na zasłonięte okno, potem szybko przebiegła wzrokiem po monitorach i kroplówkach. Sprawdzała, czy Abby nic nie uszkodziła.
    – Niczego nie dotykałam – zapewniła Abby.
    – Czy mogłaby pani stąd wyjść?
    – Chciałam tylko odwiedzić panią Voss. Słyszałam, że znowu jest w szpitalu.
    – Pani Voss potrzebny jest wypoczynek. – Pielęgniarka otworzyła drzwi i wyprosiła Abby z sali. – Nie widziała pani znaku „zakaz wizyt”? Dzisiaj ma zostać poddana operacji. Nie można jej przeszkadzać.
    – Jakiej operacji?
    – Retransplantacji. Znaleźli dawcę.
    Abby spojrzała na zamknięte drzwi pokoju numer 8. Spytała cicho: -.Czy pani Voss o tym wie?
    – Jak to?
    – Czy podpisała zgodę na operację?
    – Jej mąż już za nią wszystko podpisał. Teraz proszę, niech pani natychmiast opuści oddział.
    Abby bez słowa odwróciła się i wyszła. Nie wiedziała, czy ktoś już zauważył jej nieobecność. Korytarzem doszła aż do wind. Otworzyły się drzwi. W windzie było pełno ludzi. Weszła do środka i szybko odwróciła się plecami do innych pasażerów.
    Znaleźli dawcę – myślała, jadąc w dół. W jakiś sposób zdołali znaleźć dawcę? Dzisiaj Nina Voss otrzyma nowe serce.
    Zanim winda zdążyła zjechać na parter, Abby rozważała, jak wszystko miało odbyć się tej nocy. Czytała rejestry z innych transplantacji przeprowadzanych w Bayside. Wiedziała, co się stanie. Na salę operacyjną kilka minut po północy zostanie przewieziona Nina Voss, gdzie zespół Archera zacznie przygotowywać ją do transplantacji. Tam wszyscy będą czekali na telefon. Jakiś inny zespół chirurgów gdzieś na innej sali operacyjnej w tym samym czasie będzie kroił innego pacjenta. Skalpele rozetną skórę i mięśnie. Rozpiłują kości i podniosą żebra, odsłaniając żywe, bijące serce. Operacja pobrania przebiegać będzie szybko i bez komplikacji.
    Dziś w nocy wszystko będzie tak, jak wiele razy przedtem – pomyślała Abby.
    Drzwi windy otworzyły się. Wysiadła, pochylając głowę i patrząc w dół. Wyszła ze szpitala na zimny i porywisty wiatr. Dwie przecznice dalej, zziębnięta weszła do budki telefonicznej. Wzięła kilka monet, które znalazła w swojej torebce i zadzwoniła na numer Katzki.
    Nie było go przy biurku. Policjant, który odebrał telefon, zaproponował, żeby zostawiła wiadomość.
    – Mówi Abby DiMatteo – powiedziała. – Muszę natychmiast skontaktować się z nim! Czy on nie ma pagera lub czegoś takiego?
    – Przełączę panią na centralę. Usłyszała głos telefonistki.
    – Zawiadomię go przez radio – powiedziała. W chwilę później Abby znowu usłyszała jej głos.
    – Przykro mi, ciągle jeszcze czekamy, aż detektyw Katzka zgłosi się. Czy można zadzwonić na pani numer?
    – Tak. To znaczy nie wiem. Spróbuję zadzwonić do niego później. – Abby odwiesiła słuchawkę. Nie miała już monet, a więc nie mogła do nikogo zadzwonić.
    Odwróciła się i wyjrzała z budki telefonicznej. Skrawki jakichś gazet tańczyły po chodniku. Nie miała ochoty wychodzić znowu na zimny wiatr, ale nie wiedziała, co innego mogłaby zrobić.
    Była jeszcze jedna osoba, do której mogła zadzwonić. W budce było tylko pół książki telefonicznej, druga połowa została oderwana. Bez wiary w powodzenie, zaczęła przerzucać białe strony. Była zdumiona, kiedy znalazła to, czego szukała: I. Tarasoff. Drżącymi palcami wystukiwała numer. Zadzwoniła na koszt abonenta. Proszę porozmawiaj ze mną. Proszę odbierz mój telefon.
    Po czterech dzwonkach usłyszała ciche:
    – Halo? – Wydawało jej się, że w tle słyszy brzęk filiżanek, ktoś nakrywał do stołu, grała muzyka. Potem Tarasoff powiedział: – Tak, przyjmę rozmowę. – Odetchnęła z ulgą. Słowa popłynęły same.
    – Nie miałam już do kogo zadzwonić! Vivian nie odpowiada, a nikt inny mnie nie wysłucha. Pan musi zawiadomić policję. Pana posłuchają!
    – Uspokój się, Abby. Powiedz mi, co się stało.
    Odetchnęła głęboko. Czuła potrzebę podzielenia się z kimś swoim ciężarem.
    – Nina Voss otrzyma dzisiaj drugie serce – powiedziała. – Doktorze Tarasoff, sądzę, że odkryłam, jak to wszystko działa. Organy nie są transportowane samolotem. Pobranie odbywa się tutaj, w Bostonie.
    – Gdzie? W którym szpitalu?
    Nagle zauważyła samochód wolno jadący ulicą. Wstrzymała oddech do momentu, kiedy zniknął za rogiem.
    – Abby?
    – Tak. Jestem.
    – Teraz Abby posłuchaj mnie. Od Jeremiaha Parra dowiedziałem się, że żyłaś ostatnio w dużym napięciu. Możliwe, że…
    – Proszę mnie wysłuchać! – Zamknęła oczy, zmuszając się do zachowania spokoju. Chciała, żeby to zabrzmiało rozsądnie. On nie może mieć żadnych wątpliwości co do tego, że była przy zdrowych zmysłach. – Vivian zadzwoniła do mnie z Burlington. Sprawdziła, że to nie stamtąd przysyłano organy. Nie pobierano ich w Vermont.
    – W takim razie gdzie?
    – Nie jestem pewna. Może robili to w budynku w Roxbury. Hurtownia sprzętu medycznego „Amity”. Policja musi tam trafić przed północą. Zanim zaczną operację.
    – Nie wiem, czy zdołam ich przekonać.
    – Musi pan! W wydziale zabójstw pracuje detektyw Katzka. Jeżeli uda się nam go powiadomić, on nas wysłucha. Doktorze Tarasoff, tu nie chodzi o zwykłe dopasowanie organów. Oni produkują dawców. Zabijają ludzi.
    Gdzieś w tle, Abby usłyszała głos kobiety:
    – Iwan, czy zamierzasz z nami zjeść? Obiad stygnie.
    – Dzisiaj nie mogę, kochanie – powiedział Tarasoff. – Zdarzył się wypadek… – Potem znowu zwrócił się do Abby. Mówił spokojnie, ale stanowczo. – Chyba nie muszę ci mówić, że ta cała sprawa mnie przeraża.
    – Mnie również. I to bardzo.
    – To może pojedziemy z tym prosto na policję. Zrzucimy to na ich barki. Dla nas może to być zbyt niebezpieczne.
    – Zgadzam się w stu procentach.
    – Pojedziemy tam razem. Im większy chór, tym lepiej go słychać. Zawahała się.
    – Obawiam się, że moja obecność może tutaj zaszkodzić.
    – Ja nie znam szczegółów, Abby.
    – Dobrze – powiedziała po krótkim namyśle. – Dobrze. Pojedziemy tam razem. Czy mógłby pan po mnie przyjechać? Jest mi strasznie zimno i boję się.
    – Gdzie jesteś?
    Spojrzała przez szybę budki telefonicznej. Dwie przecznice dalej światła szpitala pulsowały w ciemnościach.
    – Jestem w budce telefonicznej. Nie wiem przy jakiej ulicy. Niedaleko Bayside. Kilka przecznic na zachód.
    – Znajdę cię.
    – Doktorze Tarasoff?
    – Tak?
    – Proszę się pospieszyć.

Rozdział dwudziesty czwarty

    Kiedy samolot z Vivian Chao na pokładzie wylądował na lotnisku Logan International, dziewczyna poczuła, że jej niepokój rośnie. To nie lot wywoływał to uczucie. Nie bała się latania, mogła spać nawet wśród najbardziej gwałtownych wstrząsów. Vivian ani na chwilę nie mogła przestać myśleć o ostatniej rozmowie telefonicznej z Abby. Zabierając swoje rzeczy z półki ponad siedzeniami, zastanawiała się, dlaczego Abby nie zadzwoniła jeszcze raz po tym, jak przerwano ich rozmowę. Próbowała dzwonić do Abby do domu, ale nikt nie odbierał. Myślała o tym podczas lotu i uświadomiła sobie, że przecież nie wie, skąd Abby do niej zadzwoniła. Nie zdążyła jej o tym powiedzieć, rozmawiały za krótko.
    Dźwigając swój bagaż podręczny, wysiadła z samolotu i przeszła do dworca lotniska. Ze zdziwieniem patrzyła na tłum ludzi czekających przy barierce. Las jaskrawych baloników i hałaśliwa młodzież machająca napisami „Witaj w domu, Dave”! albo „Cześć Chłopie”! i „Nasz bohater”! Kimkolwiek był ten Dave, miał niezłą publiczność. Rozległy się okrzyki. Vivian obejrzała się i zobaczyła uśmiechniętego chłopaka schodzącego za nią z kładki. Tłum witając miejscowego bohatera, rzucił się do przodu, prawie porywając ze sobą również Vivian. Cholerne dzieciaki! Wszystkie były od niej wyższe przynajmniej o głowę. Musiała nieźle manewrować, żeby wydostać się z tłumu. Rozpędziła się tak bardzo, że kiedy już minęła gąszcz nastolatków, o mało nie przewróciła mężczyzny, który stał tuż za nimi. Wymruczała słowa przeprosin i ruszyła dalej. Dopiero po chwili zorientowała się, że mężczyzna jej nie odpowiedział.
    Zatrzymała się przy łazience. Miała wrażenie, że przez to ciągłe napięcie jej pęcherz pracuje ze zdwojoną częstotliwością. Musiała skorzystać z toalety.
    Kiedy z niej wyszła, znowu zobaczyła tego mężczyznę, na którego wpadła wcześniej. Stał przy kiosku z upominkami naprzeciwko wejścia do damskiej toalety. Czytał gazetę. Wiedziała, że to ten sam, gdyż klapa jego płaszcza była podwinięta pod spód. Kiedy się z nim zderzyła, właśnie na to zwróciła uwagę.
    Przeszła do miejsca, skąd miała odebrać bagaż.
    Podczas przeprawy przez serię przejść i bramek lotniska jej mózg wreszcie zaczął pracować na swoich zwykłych obrotach. Dlaczego ten mężczyzna czekał przy wyjściu dla pasażerów opuszczających jej samolot? Jeżeli czekał na kogoś, to dlaczego był teraz sam?
    Zatrzymała się przy stoisku z gazetami, wybrała jakieś pismo na chybił trafił i podała je kasjerce. Kiedy kobieta wstukiwała cenę magazynu, Vivian ukradkiem rozejrzała się dokoła.
    Mężczyzna stał przy punkcie rezerwacji lotów. Wydawał się zatopiony w lekturze instrukcji. No dobra, Chao, wiesz już, że cię śledzi. Może biedak zakochał się od pierwszego wejrzenia. Może wystarczyło jedno spojrzenie i facet postanowił, że nie powinien pozwolić ci odejść tak po prostu – pomyślała nieco żartobliwie. Ale kiedy płaciła za czasopismo, czuła, że jej serce zaczyna mocniej bić. Zastanów się. Dlaczego on za tobą łazi? Zagadka nie była trudna. Telefon od Abby. Jeżeli ktokolwiek podsłuchiwał je, wiedział, że Vivian miała przylecieć na lotnisko Logan o szóstej wieczorem, lotem z Burlington. Tuż przed rozłączeniem ich rozmowy Vivian słyszała dziwne trzaski na linii.
    Postanowiła postać przez chwilę przy kiosku z gazetami. Udawała, że ogląda książki i myślała intensywnie. Mężczyzna najprawdopodobniej nie miał przy sobie broni. Musiałby ją jakoś wnieść przez kontrolę lotniska. Tak długo, jak długo znajdowała się na terenie chronionym, nic jej nie groziło. Ostrożnie wyjrzała na zewnątrz. Mężczyzna zniknął. Odeszła od stoiska i rozejrzała się wokoło. Nigdzie go nie było. Jesteś idiotką, Chao. Nikt cię nie śledzi – uspokajała się.
    Przeszła przez punkt kontrolny i zeszła schodami w dół do punktu odbioru bagażu. Walizki pasażerów lotu z Burlington właśnie wjeżdżały na taśmę. Zauważyła swoją czerwoną torbę. Już miała przepchnąć się bliżej taśmy, kiedy znów zobaczyła mężczyznę w płaszczu. Stał przy wyjściu z lotniska, czytając gazetę.
    Natychmiast odwróciła się w drugą stronę. Jej puls zwariował. Mężczyzna czekał, aż ona odbierze swój bagaż. Jej torba robiła już drugie kółko. Nie podniosła jej. Niby od niechcenia zaczęła iść wzdłuż taśmy. Kiedy znalazła się po drugiej stronie, mężczyznę w płaszczu przesłonił jej tłum ludzi.
    Vivian rzuciła swoją podręczną torbę i zaczęła uciekać. Miała przed sobą jeszcze dwie taśmy, obie stały w tej chwili nieużywane. Przebiegła obok i wybiegła drzwiami znajdującymi się za nimi.
    Na zewnątrz było ciemno i wiał chłodny wiatr. Z lewej strony usłyszała jakiś hałas. Mężczyzna w płaszczu właśnie wybiegł drugim wyjściem. Drugi pojawił się kilka kroków za nim. Jeden z nich wskazał Vivian i krzyknął coś niezrozumiałego.
    Vivian rzuciła się do ucieczki. Wiedziała, że mężczyźni za nią biegli. Dobiegł ją rumor przewracanego wózka z bagażem i gniewne krzyki bagażowego.
    Potem rozległ się cichy trzask i coś przeleciało przez jej włosy.
    Pocisk! Jej serce waliło jak oszalałe, płuca z trudem pracowały przy tej mieszance powietrza i spalin. W pewnej odległości przed nią dostrzegła drzwi. Wpadła przez nie do środka i rzuciła się do najbliższej windy. Ruchome schody jechały w dół. Wbiegała po dwa stopnie. Kiedy dostała się na wyższy poziom, usłyszała kolejny trzask. Tym razem ból zaświdrował w jednej skroni i poczuła, że coś ciepłego spływa jej po policzku.
    Kasa biletowa American Airlines znajdowała się na wprost przed nią. Wokół było sporo ludzi. Ustawili się w kolejkę.
    Znowu usłyszała za sobą kroki dudniące po schodach. Jeden z mężczyzn krzyczał coś, czego nie rozumiała. Pędem ruszyła w kierunku kasy biletowej, wpadła na mężczyznę z walizką i wskoczyła na biurko. Nie mogąc wyhamować, wylądowała po drugiej stronie, spadając na taśmę, po której jechały bagaże.
    Czterech pracowników lotniska patrzyło na nią w zdumieniu. Kiedy się podnosiła, czuła, że trzęsą się pod nią nogi. Ostrożnie wyjrzała znad blatu. Zobaczyła tylko tłum zdziwionych ludzi. Mężczyźni zniknęli.
    Vivian spojrzała na pracowników lotniska, którzy ciągle jeszcze stali jak zamurowani.
    – Może ktoś by tak zadzwonił po strażników? Jedna z kobiet sięgnęła po telefon.
    – Skoro już to robisz – powiedziała Vivian – to zadzwoń od razu na policję.
    Ciemny mercedes wolno jechał ulicą. Zatrzymał się przy budce telefonicznej. Abby widziała jedynie profil kierowcy na tle świateł przejeżdżającego drugą stroną samochodu. To był Tarasoff. Podbiegła do drzwi i wsiadła do środka.
    – Nareszcie pan przyjechał.
    – Na pewno zmarzłaś. Może weźmiesz mój płaszcz? Jest na tylnym siedzeniu.
    – Jedźmy już! Chciałabym jak najszybciej opuścić to miejsce.
    Kiedy Tarasoff ruszał, Abby obejrzała się, sprawdzając, czy nikt za nimi nie jedzie. Ulica była ciemna.
    – Widzisz kogoś? – zapytał.
    – Nie. Chyba nikogo za nami nie ma. Tarasoff nerwowo odetchnął.
    – Nie jestem w tym zbyt dobry. Nie lubię nawet oglądać kryminałów.
    – Idzie panu świetnie. Niech pan jedzie na policję. Stamtąd możemy zadzwonić do Vivian.
    Tarasoff niespokojnie zerknął w lusterko.
    – Wydaje mi się, że przed chwilą widziałem samochód.
    – Co takiego? – Abby obejrzała się, ale niczego nie dostrzegła.
    – Skręcę tutaj, zobaczymy, co się stanie.
    – Dobrze, ja będę patrzyła do tyłu.
    Kiedy mijali zakręt, Abby skoncentrowała się na obserwowaniu drogi za nimi. Nie zauważyła żadnych świateł, żadnych innych samochodów. Dopiero kiedy zatrzymali się, odwróciła się do przodu i spytała.
    – Co się stało?
    – Nic się nie stało – Tarasoff wyłączył reflektory.
    – Dlaczego pan… – Słowa ugrzęzły jej w gardle.
    Tarasoff zwolnił blokadę zamków. Drzwi po jej stronie otworzyły się. Przerażona spojrzała w prawo. Do środka wdarł się powiew zimnego wiatru. Nagle jakieś ręce chwyciły ją i wyciągnęły na zewnątrz. Włosy opadły jej na twarz, nic nie widziała. Na ślepo stawiała opór swoim przeciwnikom, ale nie dała rady wyrwać się. Jej ręce szarpnięto do tyłu i związano razem w nadgarstkach. Usta zaklejono taśmą. Potem ktoś ją podniósł i wsadził do bagażnika stojącego obok samochodu. Zatrzaśnięto klapę, pozostawiając ją w całkowitych ciemnościach.
    Ruszyli.
    Jakimś cudem udało jej się przekręcić na plecy. Kopnęła w klapę. Raz po raz uderzała stopami w pokrywę bagażnika, kopała tak długo, aż zaczęły ją boleć mięśnie ud i z trudem mogła podnieść nogi. To było beznadziejne. Nikt nie mógł jej przecież usłyszeć.
    Wyczerpana, skuliła się i starała zmusić do myślenia.
    Tarasoff. Jak to się stało, że Tarasoff jest w to wszystko zamieszany?
    Powoli fragmenty układanki trafiały na swoje miejsca jeden po drugim. Leżąc w ciemnościach, zaczynała wszystko rozumieć. Tarasoff był szefem jednego z najlepszych na Wschodnim Wybrzeżu zespołów przeprowadzających transplantacje serca. Jego sława przyciągała z całego świata śmiertelnie chorych pacjentów, którzy mieli wystarczająco dużo pieniędzy na opłacenie każdego chirurga, jakiego tylko chcieli. Żądali najlepszych i mogli sobie na nich pozwolić. Nie mogli kupić tylko czegoś, co było im niezbędne do życia: serca. Ludzkiego zdrowego serca. Tego nie dało się zrobić oficjalnie. I właśnie to zapewniał zespół z Bayside. Pamiętała, co powiedział kiedyś Tarasoff: Wiele razy odsyłałem swoich pacjentów do Bayside.
    On był dla Bayside kimś w rodzaju pośrednika. Doprowadzał do skojarzenia obu stron.
    Poczuła, że samochód hamuje i skręca. Opony zachrzęściły na żwirze, a za chwilę wóz zatrzymał się. Gdzieś w tle słyszała znajome dudnienie. To był odgłos startującego samolotu. Wiedziała już, dokąd ją przywieziono.
    Klapa otworzyła się i Abby została wyjęta z bagażnika. Poczuła gwałtowny wiatr, który niósł ze sobą zapach ropy i morza. Ciągnęli ją po pomoście i trapie. Jej krzyki tłumiła taśma naklejona na usta oraz huk wznoszącego się samolotu. Przez chwilę widziała pokład frachtowca, chwiejną czarną płaszczyznę z geometrycznie układającymi się cieniami. Potem została ściągnięta w dół po klekoczących schodach. Dwa poziomy w dół.
    Zaskrzypiały jakieś drzwi i Abby została wepchnięta przez nie do środka.
    Nadal miała związane ręce, nie mogła wyhamować upadku. Brodą uderzyła o metalową podłogę, co na chwilę ją zamroczyło. Była zbyt oszołomiona, żeby próbować się poruszyć, czy nawet jęknąć. Ból przeszywał jej czaszkę. Czyjeś kroki zadudniły w dół po schodach. Jak przez mgłę usłyszała słowa Tarasoffa.
    – Przynajmniej nie zmarnuje się zupełnie. Zdejmijcie jej taśmę. Nie możemy pozwolić, żeby się udusiła.
    Przewróciła się na plecy i próbowała dostrzec cokolwiek. Widziała tylko słaby zarys sylwetki Tarasoffa stojącego w drzwiach. Cofnęła się, kiedy jeden z mężczyzn pochylił się nad nią i zerwał taśmę.
    – Dlaczego? – zdołała wyszeptać. Tylko to jedno pytanie przychodziło jej na myśl. – Dlaczego?
    Ledwo dostrzegła, że postać wzruszyła ramionami, tak jakby jej pytanie było zupełnie bezsensowne. Dwaj pozostali mężczyźni wycofali się z pomieszczenia. Zaczęli zamykać drzwi.
    – Czy chodzi o pieniądze? – krzyknęła. – Czy sprawa jest aż tak banalna?
    – Pieniądze nic nie znaczą – powiedział Tarasoff – jeżeli nie można za nie kupić tego, co jest potrzebne.
    – Na przykład serca?
    – Na przykład życia swego jedynego dziecka. Swojej żony, siostry czy brata. Właśnie ty, ty jedna powinnaś rozumieć to najlepiej, DiMatteo. Wiemy o małym Pete i o wypadku. Miał tylko dziesięć lat, prawda? Wiemy, że to było dla ciebie straszne przeżycie. Pomyśl tylko, co mogłabyś oddać za to, żeby uratować życie swego brata.
    Nie odezwała się.
    – Czy nie oddałabyś wszystkiego? Nie zrobiłabyś wszystkiego?
    Tak – pomyślała – nie zastanawiając się nawet. Tak. Domyślił się odpowiedzi.
    – Wyobraź sobie, jak to jest, gdy umiera twoje własne dziecko. Mieć wszystkie pieniądze świata i wiedzieć, że ono i tak będzie musiało czekać na swoją kolej. Po alkoholikach i narkomanach, czubkach i nierobach. – Umilkł, a potem dodał cicho. – Wyobrażasz to sobie?
    Drzwi zamknęły się. Usłyszała szczęk zasuwy.
    Leżała w zupełnych ciemnościach. Schody zadudniły pod krokami trzech mężczyzn wchodzących na górę, z powrotem na pokład. W końcu rozległ się głuchy odgłos zamykanej pokrywy luku. Potem słyszała już tylko wiatr i czuła, jak kadłub porusza się, napinając cumy.
    Zamknęła oczy i starała się nie myśleć o bracie. Nie mogła jednak odpędzić obrazu Pete’a dumnie prezentującego swój mundurek skauta. Przypomniała sobie, że kiedy miał pięć lat, mówił, że Abby jest jedyną dziewczyną, z którą chce się ożenić. Pamiętała, jaki był zawiedziony, kiedy się dowiedział, że nie można poślubić własnej siostry…
    Co zrobiłabym, żeby cię uratować? Wszystko – mówiła w myślach.
    W ciemnościach coś się poruszyło. Abby zamarła. Znowu dobiegł ją cichy szmer. Szczury?
    Odczołgała się dalej od miejsca, skąd słyszała szuranie i próbowała podnieść się na kolana. Nic nie widziała, mogła jedynie wyobrazić sobie wielkie gryzonie biegające po podłodze wokół niej. Z trudem wstała. Rozległ się cichy trzask.
    Nagle oślepiło ją światło. Uskoczyła do tyłu. Pod sufitem wisiała żarówka bez osłony. To nie szczury słyszała przedtem. To był mały chłopiec.
    Patrzyli na siebie dłuższą chwilę w ciszy. Chociaż Abby stała bardzo spokojnie, widziała niepokój w oczach chłopca. Jego chude nogi w krótkich spodenkach były gotowe do ucieczki. Ale tu nie miały dokąd uciekać. Wyglądał na jakieś dziesięć lat, był jasnowłosy i bardzo blady. W świetle kiwającej się żarówki jego czupryna miała kolor srebra. Abby zauważyła niebieską smugę na policzku, i uświadomiła sobie, że to był siniak. Głęboko osadzone oczy chłopca były podkrążone i przypominały również dwa siniaki na bladej twarzy malca.
    Zrobiła krok w jego kierunku. Cofnął się.
    – Nic ci nie zrobię – powiedziała. – Chcę tylko z tobą porozmawiać. Zmarszczył czoło. Pokręcił głową.
    – Obiecuję, że nic ci nie zrobię.
    Chłopiec powiedział coś, ale jego słowa były niezrozumiałe. Teraz ona zmarszczyła brwi i potrząsnęła głową. Patrzyli na siebie zdezorientowani. Nagle oboje spojrzeli w górę. Silniki statku zostały uruchomione.
    Abby w napięciu przysłuchiwała się odgłosom łańcuchów. Kilka chwil później poczuła kołysanie. Płynęli. Opuścili prawdopodobnie przystań i byli w drodze dokądś. Nawet jeżeli uda mi się wydostać z tych więzów i z tego pomieszczenia, nie mam dokąd uciekać. Z rozpaczą spojrzała na chłopca.
    On już nie zwracał uwagi na dźwięk pracujących silników. Patrzył na jej talię. Powoli okrążył ją i zobaczył, że ma związane z tyłu ręce. Potem przeniósł wzrok na swoją jedną dłoń. Dopiero wtedy Abby zauważyła, że malec nie miał lewej ręki. Przedramię kończyło się kikutem. Przedtem trzymał je blisko ciała, jakby chciał ukryć przed nią swoje kalectwo. Teraz przyglądał się mu.
    Potem spojrzał na nią i znowu coś powiedział.
    – Nie rozumiem, co mówisz.
    Powtórzył jeszcze raz to samo, tym razem w jego głosie słychać było zniecierpliwienie. Dlaczego ona go nie rozumiała? Co z nią było nie tak? Abby pokręciła głową.
    Patrzyli na siebie, oboje byli rozczarowani. Potem chłopiec podniósł głowę. Abby domyśliła się, że podjął jakąś decyzję. Przeszedł za nią i pociągnął ją za nadgarstki, próbując rozluźnić więzy swoją jedną ręką. Sznur był za mocno zaciśnięty. Mały ukląkł za nią. Zaczął gryźć węzeł zębami. Poczuła na skórze jego ciepły oddech. Pracował cierpliwie jak mała, ale uparta myszka.
    – Przykro mi, ale godziny wizyt już minęły – powiedziała pielęgniarka. – Proszę poczekać. Nie możecie tam wejść! Stójcie!
    Katzka i Vivian minęli biurko pielęgniarek i poszli prosto do pokoju 621.
    – Gdzie jest Abby? – spytał Katzka. Doktor Colin Wettig odwrócił się do nich.
    – Doktor DiMatteo zniknęła.
    – Mówił pan, że tutaj będzie bezpieczna – powiedział Katzka. – Zapewniał pan, że nic jej się nie stanie.
    – Była pilnowana. Nikt nie mógł wejść do niej bez mojego specjalnego zezwolenia.
    – W takim razie, co się z nią stało?
    – To pytanie powinniście zadać doktor DiMatteo.
    Obojętny ton głosu Wettiga rozzłościł Katzkę, podobnie jak jego chłodne spojrzenie. Ten człowiek nic po sobie nie pokazywał. W pełni siebie kontrolował. Patrząc na nieprzeniknioną twarz Wettiga, Katzka nagle zobaczył siebie samego. Ta świadomość zaskoczyła go.
    – Ona była pod pana opieką, doktorze. Co wyście z nią zrobili?
    – Nie podoba mi się to, co pan sugeruje.
    Katzka przeszedł przez pokój, chwycił Wettiga za klapy jego laboratoryjnego fartucha i pchnął go na ścianę.
    – Wy szuje. Dokąd ją zabraliście?
    Niebieskie oczy Wettiga w końcu zdradziły cień niepokoju.
    – Mówiłem już przecież, że nie wiem, gdzie ona jest! Pielęgniarki wezwały mnie o szóstej trzydzieści, żeby mi powiedzieć, że zniknęła. Zawiadomiliśmy strażników. Już przeszukali cały szpital, ale nigdzie jej nie znaleźli.
    – Ale pan wie, gdzie ona jest, prawda? Wettig pokręcił głową.
    – Nie wie pan? – Katzka potrząsnął nim raz jeszcze.
    – Nic nie wiem! – wybuchnął Wettig.
    Vivian podbiegła do nich i próbowała ich rozdzielić.
    – Przestań! Udusisz go! Katzka, puść go!
    Detektyw nagle puścił Wettiga. Doktor zachwiał się i oparł o ścianę oddychając ciężko.
    – Sądziłem, biorąc pod uwagę jej stan i jej urojenia, że będzie bardziej bezpieczna w szpitalu. – Wyprostował się i potarł miejsce, gdzie kołnierz fartucha zostawił na szyi zaczerwieniony odcisk. Katzka patrzył na ten ślad zaskoczony własną gwałtownością.
    – Nie zdawałem sobie sprawy z tego, że ona może mówić prawdę – powiedział Wettig. Wyciągnął z kieszeni świstek papieru i podał go Vivian. – Pielęgniarki właśnie mi to dały.
    – Co to jest? – spytał Katzka. Vivian zmarszczyła brwi.
    – To wyniki badania poziomu alkoholu we krwi Abby. Jest zerowy.
    – Kazałem jeszcze raz pobrać jej krew dzisiaj po południu – wyjaśnił Wettig. – Ona przez cały czas utrzymywała, że nie była pod wpływem alkoholu. Pomyślałem więc, że jeżeli będę mógł jej przedstawić niepodważalny dowód, to przestanie się wypierać…
    – To są wyniki z jakiegoś laboratorium zewnętrznego? Wettig skinął głową.
    – Całkowicie niezależnego od Bayside.
    – Wcześniej mówił pan, że ten poziom wynosił jeden i dwanaście setnych promila.
    – To był test krwi pobranej o czwartej rano i przeanalizowanej przez nasze laboratorium w Bayside.
    Vivian wtrąciła się.
    – Okres połowicznego zaniku aktywności alkoholu może wynosić od dwóch do czternastu godzin. Jeżeli tamten test zrobiono o czwartej rano, to ten drugi powinien wykazać przynajmniej śladową obecność substancji.
    – Ale badanie wykazało, że jest czysta – stwierdził Katzka.
    – Co oznacza, że albo jej wątroba potrafiła niezwykle szybko to przyswoić – wyjaśnił Wettig – albo laboratorium w Bayside popełniło błąd.
    – Czy tak to się tutaj nazywa? Błąd? – nie wytrzymał Katzka. Wettig nie odpowiedział. Wyglądał na zmęczonego i na bardzo starego.
    Usiadł na nieporządnie zasłanym łóżku.
    – Nie zdawałem sobie sprawy… nie chciałem nawet dopuścić takiej możliwości…
    – Że Abby mówiła prawdę? – wtrąciła Vivian. Wettig pokręcił głową.
    – Mój Boże – mruknął. – Cały ten szpital powinien zostać zamknięty, jeżeli to, co ona mówiła, jest prawdą.
    Katzka poczuł wzrok Vivian na sobie. Spojrzał na nią.
    – Czy teraz ma pan jeszcze wątpliwości? – spytała cicho.
    Przez cztery godziny chłopiec spał w objęciach Abby. Czuła na szyi jego ciepły oddech. Leżał spokojnie z podkulonymi nogami, tak jak zwykle dzieci układają się do głębokiego, spokojnego snu. Drżał, kiedy dotknęła go po raz pierwszy. Próbowała rozmasować jego gołe nogi. Miała wrażenie, że rozciera zimne i suche patyki. W końcu rozgrzał się i przestał trząść. Jego oddech stał się rytmiczny i wolniejszy. Abby czuła ciepło, jakie zwykle bije od śpiących dzieci.
    Ona też zdrzemnęła się przez chwilę.
    Kiedy się ocknęła, wiał silniejszy wiatr. Poznała to po dźwiękach, jakie wydawał statek. Ponad jej głową żarówka kiwała się w tył i w przód.
    Chłopiec jęknął i poruszył się. Było coś wzruszającego w zapachu małych chłopców, pomyślała Abby, tak jak w zapachu ciepłej trawy. Abby pamiętała to uczucie, kiedy śpiący Pete leżał na jej kolanach na tylnym siedzeniu samochodu. Czuła wtedy delikatne bicie jego serca. Tak samo, jak czuła teraz bicie serca tego chłopca.
    Westchnął i obudził się. Patrząc na nią, powoli przypominał sobie, gdzie był.
    – Aa-bi – szepnął. Skinęła głową.
    – Zgadza się, Abby. Zapamiętałeś. – Uśmiechając się pogłaskała go po buzi, palcem musnęła sine miejsce na jego twarzy. – A ty jesteś… Jakow. – Przytaknął. Teraz oboje się uśmiechali.
    Na zewnątrz wzmagał się wiatr i Abby czuła, że podłoga pod nimi kołysze się. Mały patrzył na nią zachłannie.
    – Jakow – powtórzyła. Musnęła ustami jego jedwabistą, jasną brew. Kiedy uniosła głowę, jej wargi były mokre. Nie były to łzy chłopca, lecz jej własne. Wytarła je rękawem i przyjrzała mu się. Nadal wpatrywał się w nią z tym swoim dziwnie skupionym wyrazem twarzy.
    – Jestem tu – szepnęła. Pogłaskała palcami włosy Jakowa.
    Po chwili jego powieki znowu zamknęły się i ciało rozluźniło w ufnym śnie.
    – To by było wszystko, jeżeli chodzi o nakaz przeszukania – powiedział Lundquist i kopnął w drzwi. Otworzyły się, uderzając w ścianę. Ostrożnie wszedł do pomieszczenia i nagle zatrzymał się. – Co to jest do cholery?
    Katzka przycisnął przełącznik w ścianie. Obaj mężczyźni zamrugali oczami, kiedy zapaliły się trzy górne lampy. Światło było bardzo mocne, oślepiające. Z każdej strony otaczały ich gładkie błyszczące powierzchnie. Pojemniki z nierdzewnej stali. Tace z instrumentami medycznymi i statywy do kroplówek. Nad nimi wisiał rząd monitorów z różnymi przełącznikami. Pośrodku sali stał stół operacyjny. Katzka podszedł do niego i przyjrzał się pasom zwisającym po bokach. Dwa do mocowania nadgarstków, dwa do nóg i dwa dłuższe do unieruchomienia pasa i klatki piersiowej pacjenta.
    Przeniósł wzrok na wózek anestezjologa znajdujący się u wezgłowia stołu. Podszedł do niego i wysunął górną szufladę. Wewnątrz leżał rząd szklanych strzykawek i igieł zapakowanych w plastik.
    – Co to tutaj, do diabła, robi? – powiedział Lundquist.
    Katzka zamknął szufladę i otworzył inną. W niej znalazł szklane fiolki. Wziął jedną. Chlorek potasu. Była do połowy pusta.
    – Ten sprzęt był używany – zauważył.
    – To dziwne. Jakie operacje mieliby tutaj przeprowadzać?
    Katzka jeszcze raz spojrzał na stół. I na pasy. Nagle przypomniała mu się Abby, jej nadgarstki przywiązane do łóżka, łzy płynące po jej twarzy. Wspomnienie to było tak bolesne, że potrząsnął głową, żeby odegnać od siebie ten obraz. Strach utrudniał myślenie, a jeśli nie będzie myślał, nie pomoże Abby. Nie uratuje jej. Szybko odsunął się od stołu.
    – Sług? – Lundquist patrzył na niego ze zdziwieniem. – Nic ci nie jest?
    – Nie. – Katzka odwrócił się i wyszedł z pomieszczenia. – Wszystko w porządku.
    Wyszedł na zewnątrz i spojrzał na budynek „Amity”. Nie było w nim nic niezwykłego. To po prostu kolejna waląca się rudera przy ulicy, gdzie pełno było podobnych. Brudna fasada z brązowego kamienia, okna z wystającymi urządzeniami do klimatyzacji. Dzień wcześniej widział tam tylko to, co spodziewał się zobaczyć. To, co mógł zobaczyć. Obskórny pokój wystawowy, zniszczone biurka zawalone stertami katalogów różnych dostawców. Paru sprzedawców z obojętnymi minami tkwiło przy telefonach. Nie widział wyższych pięter, nie podejrzewał, że wystarczy wjechać na górę windą, żeby trafić do tego pomieszczenia ze stołem operacyjnym.
    Zaledwie godzinę temu Lundquist odkrył, że właścicielem budynku jest Sigajew Company – to samo przedsiębiorstwo z New Jersey, na które zarejestrowany był frachtowiec. Znowu powiązanie z rosyjską mafią. Jak głęboko w Bayside tkwiły macki tej organizacji? A może Rosjanie tylko współpracowali z kimś ze szpitala? Partnerzy w czarnorynkowym handlu?
    Odezwał się pager Lundquista. Policjant odczytał wiadomość i sięgnął do samochodu po telefon komórkowy. Katzka ciągle stał przed budynkiem. Nie mógł przestać myśleć o Abby. Gdzie powinien jej teraz szukać? W szpitalu sprawdzono już wszystkie zakamarki. Parkingi i okolice również zostały przeszukane. Wyglądało na to, że Abby sama opuściła szpital. Dokąd poszła? Do kogo mogła zadzwonić? To musiał być ktoś, komu ufała.
    – Sług!
    Katzka odwrócił się do Lundquista machającego do niego ręką, w której trzymał telefon.
    – Kto dzwoni?
    – Straż przybrzeżna. Czeka już na nas helikopter.
    Czyjeś kroki zadudniły na schodach.
    Abby gwałtownie podniosła głowę. Jakow ciągle spał w jej objęciach. Jej serce biło tak mocno, że powinien się zbudzić, ale on nawet się nie poruszył.
    Drzwi otworzyły się i nad nią stanął Tarasoff w towarzystwie dwóch mężczyzn.
    – Czas już na ciebie.
    – Dokąd mam iść? – spytała.
    – Na krótki spacer. – Tarasoff spojrzał na Jakowa. – Obudź go. On też z nami pójdzie.
    Abby mocniej przytuliła Jakowa.
    – Nie, on nie – powiedziała.
    – Zwłaszcza on.
    Potrząsnęła głową.
    – Dlaczego?
    – Ma grupę krwi AB RH+. Jest jedyny o tej grupie spośród wszystkich, których akurat mamy na składzie.
    Spojrzała na Tarasoffa. Potem przeniosła wzrok na Jakowa, jego twarz była zaróżowiona od snu. Czuła, jak w jego wątłej klatce piersiowej bije serce. Nina Voss – pomyślała. Nina Voss ma grupę AB RH+…
    Jeden z mężczyzn chwycił ją za ramię i podniósł. Musiała puścić chłopca. Osunął się na podłogę i przez chwilę nie wiedział, gdzie się znajduje. Drugi mężczyzna kopnął Jakowa i krzyknął jakieś polecenie po rosyjsku. Chłopiec wstał jeszcze niezupełnie obudzony.
    Tarasoff szedł pierwszy wzdłuż ciemnego korytarza, potem przez luk, w górę po schodach, przez kolejny luk do żelaznych schodów. Przed nimi były niebieskie drzwi. Tarasoff ruszył ku nim. Stopnie zadudniły pod jego ciężarem. Nagle chłopak szarpnął się, wyrwał i zaczął uciekać. Jeden z mężczyzn chwycił go za koszulę. Jakow odwrócił się i ugryzł mężczyznę w ramię. Krzycząc z bólu, mężczyzna uderzył chłopca w twarz. Cios był brutalny, Jakow upadł na podłogę.
    – Przestań! – krzyknęła Abby.
    Mężczyzna szarpnięciem postawił Jakowa z powrotem na nogi i uderzył go jeszcze raz. Tym razem chłopca zarzuciło w kierunku Abby. Od razu chwyciła go na ręce. Jakow przytulił się do niej, szlochając w jej rękaw. Mężczyzna ruszył w ich kierunku.
    – Trzymaj się od niego z daleka! – ostrzegła Abby.
    Jakow trząsł się i mówił coś przez łzy. Przycisnęła wargi do jego włosów i wyszeptała:
    – Kochanie, jestem przy tobie. Jestem tutaj.
    Chłopiec podniósł głowę. Patrząc w jego przestraszone oczy, Abby pomyślała: On wie, co się z nami stanie.
    Ktoś pchnął ją do przodu, przez niebieskie drzwi.
    Nagle znaleźli się w innym świecie. Korytarz za drzwiami był wyłożony białą boazerią, na podłodze leżało białe linoleum. Nad nimi wisiały lampy dające lekko rozproszone światło. Ich kroki odbijały się echem od ścian. Weszli na górę spiralnymi schodami, a potem skręcili w boczny korytarz. Na jego końcu znajdowały się szerokie drzwi. Chłopiec drżał coraz bardziej. Miała wrażenie, że robi się coraz cięższy. Postawiła go na podłodze i wzięła jego twarz w swoje dłonie. Na sekundę ich oczy spotkały się i czego nie potrafili przekazać słowami, przekazali sobie w tym krótkim spojrzeniu. Abby wzięła Jakowa za rękę i ścisnęła lekko jego dłoń. Razem ruszyli w kierunku drzwi. Jeden mężczyzna szedł przed nimi, jeden za nimi. Tarasoff prowadził. Kiedy otwierał drzwi, Abby przesunęła się trochę do przodu, wszystkie mięśnie miała napięte w oczekiwaniu na następny ruch. Puściła już dłoń Jakowa.
    Tarasoff pchnął skrzydło drzwi, za którymi znajdowało się białe pomieszczenie. Abby gwałtownie ruszyła do przodu. Ramieniem trafiła w mężczyznę idącego przed nią, który wpadł na Tarasoffa. Ten potknął się o próg i upadł na kolana.
    – Jesteście potworami! – krzyczała, waląc w nich na oślep pięściami. – Potwory!
    Mężczyzna za nią próbował chwycić ją za ręce. Odwróciła się i uderzyła go w twarz pięścią. Zauważyła, jak Jakow wyrwał się i zniknął za rogiem korytarza. Mężczyzna, na którego Abby wpadła, już wstał i szedł na nią z drugiej strony. Obaj mężczyźni otoczyli ją i podnieśli z podłogi. Kiedy nieśli ją przez drzwi do białego pokoju, nie przestała walczyć i wyrywać się.
    – Musicie ją przytrzymać! – zakomenderował Tarasoff.
    – Ale chłopak…
    – Zapomnijcie o nim! I tak nigdzie nie ucieknie. Dajcie ją na stół!
    – Ona nie przestaje się szarpać.
    – Potwory! – zawyła i kopnięciem uwolniła jedną nogę. Usłyszała, że Tarasoff przewraca coś w szafce.
    – Przytrzymajcie jej ramię! – rzucił w stronę mężczyzn. – Muszę mieć jej rękę!
    Zbliżył się ze strzykawką. Abby wrzeszczała, kiedy igła zagłębiała się w jej ramię. Wykręcała się, ale nie mogła uwolnić. Znowu próbowała się szarpnąć, ale tym razem, jej nogi odmówiły posłuszeństwa. Miała kłopoty z widzeniem. Jej powieki same opadały. Nie mogła już krzyczeć. Z jej krtani dobywał się ledwie szept. Próbowała coś powiedzieć, ale nie mogła nawet zaczerpnąć powietrza.
    Co się dzieje? Dlaczego nie mogę się ruszać? – myślała w panice.
    – Przenieście ją natychmiast do następnej sali! – powiedział Tarasoff. – Musimy ją zaraz intubować, w przeciwnym razie stracimy ją.
    Mężczyźni wnieśli ją do sąsiedniego pomieszczenia i położyli na stole. Nad nią zapaliły się jasne światła. Abby była w pełni przytomna, ale nie była w stanie poruszyć ani jednym mięśniem. Za to wszystko czuła dokładnie: pasy zaciskające się wokół jej nadgarstków i kostek, naciśnięcie dłoni Tarasoffa na czoło, odchylenie głowy. Zimny koniec laryngoskopu wślizgującego się w jej gardło. Krzyk przerażenia odezwał się tylko w jej głowie; nie mogła wydać z siebie żadnego dźwięku. Poczuła plastikową rurkę wsuwaną w gardło do tchawicy, odcinającą powietrze, duszącą. Nie mogła się odwrócić, nie mogła nawet walczyć o oddech. Rurkę przyklejono plastrem wokół ust i podłączono respirator. Maszyna przejęła jej oddech, pompując powietrze do płuc w regularnych odstępach czasu.
    – Teraz niech któryś idzie znaleźć chłopaka! – rozkazał Tarasoff. – Nie obaj. Ktoś musi mi asystować.
    Jeden z mężczyzn wyszedł. Drugi przysunął się bliżej stołu.
    – Zapnij pas na piersi – powiedział Tarasoff. – Sukcynylocholina przestanie działać za minutę lub dwie. Nie można pozwolić na to, żeby zaczęła się szarpać, kiedy będę jej zakładał kroplówkę.
    Sukcynylocholina. Tak właśnie zginął Aaron. Nie mógł walczyć. Nie mógł nawet oddychać. Działanie leku zaczynało już słabnąć. Czuła, jak mięśnie klatki piersiowej kurczyły się, buntując przeciwko wprowadzonej do środka rurce. Mogła już także unieść powieki, widzieć twarz mężczyzny stojącego nad nią. Rozcinał właśnie jej ubranie. Z zainteresowaniem przyglądał się jej piersiom, potem brzuchowi.
    Tarasoff założył jej kroplówkę. Kiedy się wyprostował, zauważył, że oczy Abby były teraz otwarte. Wyczytał w nich pytanie.
    – Zdrowa wątroba – powiedział. – Nieczęsto się trafia taki kąsek. W Connecticut jest pewien pacjent, który czeka na dawcę już od ponad roku. – Tarasoff zawiesił drugą plastikową torbę na stojaku do kroplówki. Potem spojrzał na nią. – Był zachwycony, kiedy dowiedział się, że wreszcie trafił się organ idealnie dopasowany.
    Cała ta krew, którą pobrano mi w Bayside – pomyślała – użyta została do typowania tkanek.
    Tarasoff pracował dalej. Podłączył drugą torbę do rurki, napełnił strzykawki odpowiednimi lekami. Wodziła za nim wzrokiem, czując, jak respirator pompuje jej powietrze do płuc. Stopniowo powracała jej zdolność poruszania się. Mogła już kiwać palcami, ruszać ramionami. Kropla potu spłynęła jej ze skroni. Pociła się z wysiłku, jaki podejmowała, żeby się poruszyć, odzyskać kontrolę nad swoim ciałem. Zegar na ścianie wskazywał jedenastą piętnaście.
    Tarasoff skończył przygotowywanie tac ze strzykawkami. Usłyszał otwierające się drzwi i odwrócił w ich stronę.
    – Chłopak ciągle jeszcze gdzieś biega – powiedział. – Próbują go złapać, tak więc najpierw zajmiemy się wątrobą.
    Ktoś zbliżył się do stołu. Kolejna twarz pojawiła się w zasięgu jej wzroku. Odwrócona była w jej kierunku. Wiele razy wcześniej patrzyła na tę twarz ponad stołem operacyjnym. Wiele razy widziała, jak te oczy uśmiechały się do niej. Teraz jednak były poważne.
    Nie zaszlochała, jedynym dźwiękiem był syk powietrza z rurki. Nie! Nie!
    To był Mark.

Rozdział dwudziesty piąty

    Gregor wiedział, że jedyna droga do rufowej części statku wiodła przez niebieskie drzwi, które były teraz zamknięte. Chłopak musiał pójść w górę spiralnymi schodkami.
    Gregor sprawdził klatkę schodową, ale zobaczył jedynie półkoliste cienie. Zaczął wchodzić po wąskich stopniach, metal hałasował pod jego ciężarem. Ramię ciągle jeszcze pulsowało bólem w miejscu, gdzie ugryzł go chłopak. Cholerny smarkacz. Od samego początku były z nim kłopoty. Wszedł na wyższy poziom. Na podłodze leżała gruba wykładzina. Był teraz przy kajutach zajmowanych przez chirurga i jego asystenta. Dalej w stronę rufy znajdowały się dwa prywatne pokoje, wspólna łazienka i korytarz. W odległym końcu tej części statku był doskonale urządzony salon. Wyjść stąd można było jedynie z powrotem schodkami. Chłopak był w pułapce. Gregor najpierw poszedł w kierunku rufy.
    Wszedł do kabiny, którą przedtem zajmował zmarły chirurg. Śmierdziało w niej tytoniem. Zapalił światło i spojrzał na rozbabraną pościel w łóżku, otwarte drzwi szafy i biurko, na którym stała popielniczka pełna niedopałków. Podszedł do szafy. W środku walały się rzeczy przesiąknięte dymem tytoniowym, pusta butelka wódki i sterta pornograficznych magazynów. Chłopca tu nie było.
    Przeszukał również kabinę asystenta chirurga. Panował tam większy porządek, łóżko było zasłane, rzeczy w szafie wisiały równo. Tutaj również nie znalazł małego. Dokładnie, sprawdził korytarz i ruszył w kierunku salonu. Jeszcze zanim się tam znalazł, dobiegł go stłumiony jęk. Wszedł do środka i włączył światła. Rozejrzał się po pomieszczeniu, sprawdzając kanapę, stół i krzesła oraz szafkę z telewizorem i kolekcją taśm wideo. Gdzie był ten przeklęty chłopak? Gregor okrążył pokój i zatrzymał się, patrząc na ścianę przed sobą.
    Winda z kuchni! Podbiegł do urządzenia i otworzył drzwiczki. Zobaczył jedynie liny. Wcisnął guzik z napisem „Góra” i liny zaczęły przesuwać się z piskiem. Gregor pochylił się do przodu żeby złapać chłopaka, ale zobaczył tylko pustą platformę. Mały przedostał się już do kuchni.
    Gregor zszedł z powrotem po schodkach. To nic – myślał. Drzwi kuchni były zamknięte. Zamykał je, od kiedy zorientował się, że załoganci podciągali jedzenie ze spiżarni. Chłopak nadal był w pułapce.
    Gregor pchnął niebieskie drzwi i ruszył w kierunku kuchni.
    – Przykro mi, Abby – powiedział Mark. – Nigdy nie sądziłem, że wszystko zajdzie aż tak daleko.
    Proszę – myślała. Proszę nie rób tego…
    – Gdyby istniał jakikolwiek inny sposób… – potrząsnął głową. – Za bardzo naciskałaś. I nie mogłem cię już powstrzymać. Wymknęłaś się spod kontroli.
    Łza spłynęła z jej policzka we włosy. Przez sekundę widziała, jak jego twarz wykrzywia ból. Odwrócił się.
    – Czas już włożyć kitle – powiedział Tarasoff. – Zajmiesz się tym? – spytał, podając Markowi strzykawkę. – Pentobarb. W końcu przecież chcemy to załatwić w sposób jak najbardziej ludzki.
    Mark zawahał się. Potem popatrzył na strzykawkę i odwrócił się w stronę kroplówki. Odsłonił igłę i wsunął ją we wlew. Znowu się zawahał. Spojrzał na Abby.
    Kochałam cię – mówiła w myślach. Tak bardzo cię kochałam.
    Przycisnął tłok strzykawki.
    Światła zaczęły ciemnieć. Widziała, jak jego twarz rozpływa się, a potem zmienia w kałużę.
    Kochałam cię…
    Drzwi kuchni były zamknięte.
    Jakow szarpał za klamkę wiele razy, ale nie mógł ich otworzyć. Co miał zrobić? Wrócić do kuchennej windy? Szybko wgramolił się z powrotem na platformę i przycisnął guzik uruchamiający urządzenie. Nic się nie ruszyło.
    Panicznie rozejrzał się po kuchni, szukając jakiejś dobrej kryjówki. Spiżarnia. Kredensy. Chłodnia. Wszystkie mogły wystarczyć tylko jako chwilowe schronienie. Gregor na pewno sprawdziłby te wszystkie miejsca. W końcu znalazłby go. Jakow musiał mu to utrudnić. Spojrzał w górę na światło. Pod sufitem wisiały trzy żarówki. Podbiegł do kredensu i wziął stamtąd ciężki gliniany kubek: Rzucił nim w najbliższą żarówkę.
    Rozbiła się i zgasła. Chłopiec wyciągnął z półek następne kubki. Trzy rzuty i trafił kolejną żarówkę.
    Właśnie miał wycelować w ostatnią, kiedy jego wzrok padł na radio kucharza. Stało na swoim zwykłym miejscu, na kredensie. Spojrzał na sznur biegnący w dół, w stronę blatu, obok tostera. Na kuchence Jakow znalazł pusty garnek po zupie. Ściągnął go z palnika i zaniósł do zlewu. Odkręcił kurek kranu.
    Radio grało na pełny regulator.
    Gregor pchnięciem otworzył drzwi i wszedł do kuchni. Muzyka dobywająca się z ciemności ogłuszyła go na chwilę i zdezorientowała. Bębny i elektryczne gitary. Przesunął dłonią po ścianie, szukając przełącznika. Przycisnął go. Żadna żarówka nie zabłysła. Spróbował jeszcze parę razy, ale bez efektów. Zrobił krok do przodu i poczuł, jak pod skórzaną podeszwą jego buta zachrzęściło szkło.
    Ten cholerny bachor rozbił żarówki – pomyślał ze złością. Pewnie będzie chciał prześlizgnąć się obok mnie, wykorzystując ciemności.
    Gregor zatrzasnął za sobą drzwi. Przy świetle płomienia zapałki wsunął klucz w zamek i przekręcił go. Teraz chłopak miał odciętą drogę ucieczki. Zapałka zgasła.
    Odwrócił się w stronę ciemności.
    – Wyłaź, mały! – krzyknął. – Nic ci się nie stanie! Odpowiedziała mu tylko kolejna seria wrzasków z radia zagłuszających wszystkie inne odgłosy. Ruszył w kierunku, skąd dobiegał hałas. Zatrzymał się, żeby zapalić kolejną zapałkę. Radio stało na blacie, dokładnie przed nim. Kiedy wyłączył muzykę, zauważył leżący obok na blacie tasak do mięsa. Przy nim walały się skrawki czegoś, co przypominało brązową gumę.
    – Chłopak pobawił się trochę nożami, nieźle, nieźle. Zapałka zamigotała i zgasła. Gregor wyjął broń i zawołał:
    – Mały?
    Dopiero wtedy poczuł, że ma mokre stopy. Zapalił trzecią zapałkę i spojrzał na podłogę.
    Stał w kałuży wody. Zdążyła już całkowicie zamoczyć jego skórzane buty, niszcząc je zupełnie. Skąd się brała ta woda? W chybotliwym świetle płomienia starał się znaleźć przyczynę, dla której woda zalała pół kuchennej podłogi. Nagle spostrzegł sznur elektryczny połyskujący na krawędzi kałuży. Jego koniec został odcięty. Zaskoczony powiódł wzrokiem wzdłuż sznura wijącego się po podłodze i wspinającego się w górę na krzesło.
    Na sekundę przed zgaśnięciem zapałki, Gregor zdołał dostrzec blond czuprynę i figurkę chłopca wyciągającego ramię w stronę gniazda elektrycznego.
    W dłoni trzymał koniec sznura.
    Tarasoff podał mu skalpel.
    – Pierwsze nacięcie należy do ciebie – powiedział. Zauważył cień przerażenia w oczach Marka. Nie masz wyboru, Hodell – pomyślał. To ty chciałeś wciągnąć ją do zespołu. To ty popełniłeś błąd. Teraz musisz to naprawić.
    Hodell wziął skalpel. Jeszcze nie zaczął operować, a już pot wystąpił mu na czoło. Zatrzymał się ze skalpelem nad odsłoniętym brzuchem Abby. Obaj wiedzieli, że to był test – być może ostateczny.
    No dalej. Archer zrobił swoje, zajmując się Mary Allen. Zwick załatwił Aarona Leviego. Teraz twoja kolej. Musisz udowodnić, że ciągle jeszcze należysz do zespołu, że jesteś jednym z nas. Musisz pociąć kobietę, z którą kiedyś się kochałeś. Zrób to.
    Mark przesunął skalpel w dłoni, tak jakby chciał go wygodniej chwycić. Odetchnął głęboko i przytknął skalpel do skóry. Zrób to. Mark wykonał cięcie. Długie, biegnące lekkim łukiem. Skóra rozdzieliła się i stróżka krwi zaczęła wsiąkać w chirurgiczne prześcieradła.
    Tarasoff rozluźnił się. Hodell nie będzie stwarzał problemów. Tak naprawdę to już wiele lat temu jeszcze jako stażysta przekroczył granicę, skąd nie miał już powrotu. Nocna popijawa, kilka działek kokainy, następnego ranka obce łóżko i leżąca obok ładna studentka pielęgniarstwa, nieżywa. Hodell nie mógł sobie przypomnieć, co się naprawdę stało. Że jest winny było bardzo przekonujące. Ale jego kariera nie załamała się.
    Potem były niezłe pieniądze dla przypieczętowania jego wejścia do zespołu.
    Marchewka na kiju. To za każdym razem zdawało egzamin. Podziałało również w przypadku Zwicka i Mohandasa. I Aarona Leviego, tyle że na krótko. To było zamknięte towarzystwo, bardzo dokładnie strzegło swoich sekretów. I swoich zysków. Nikt inny w Bayside, ani Colin Wettig, ani nawet Jeremiah Parr, nie miał pojęcia, jakie sumy zmieniały właścicieli. Wystarczyło na to, żeby kupić najlepszych lekarzy, zorganizować najlepszy zespół, którego twórcą był Tarasoff. Rosjanie tylko dostarczali części i kiedy było trzeba również siłę fizyczną. To jego zespół dokonywał cudów na sali operacyjnej.
    Pieniądze nie wystarczyły na to, żeby zatrzymać Aarona Leviego. Ale Hodell ciągle jeszcze należał do nich. Udowadniał to teraz każdym cięciem skalpela.
    Tarasoff asystował mu, ustawiał rozwieracze, zaciskał kleszcze. Praca w przypadku tak młodych i zdrowych tkanek była przyjemnością. Dziewczyna była w doskonałej kondycji. Miała minimalną ilość podskórnej tkanki tłuszczowej, a mięśnie jej brzucha były płaskie i mocne. Tak mocne, że asystent stojący u wezgłowia stołu musiał wstrzyknąć dodatkową dawkę sukcynylocholiny, aby rozluźnić je i ułatwić rozwarcie.
    Ostrze skalpela dotarło do warstwy mięśni. Jama brzuszna została otwarta. Tarasoff zwiększył rozwarcie. Pod cienką warstwą tkanki otrzewnowej połyskiwała wątroba i pętle jelita cienkiego. Wszystko wyglądało wspaniale, naprawdę wspaniale! Organizm ludzki był piękny. Wtem światła zamigotały, na chwilę zgasły, a potem zapaliły się znowu.
    – Co się dzieje? – spytał Hodell.
    Obaj jednocześnie spojrzeli na lampy. Znowu świeciły jasno.
    – Mały spadek napięcia – powiedział Tarasoff. – Nic się nie stało, ciągle jeszcze słychać pracę generatora.
    – To nie są idealne warunki do pracy. Rozkołysany statek. Awarie elektryczności.
    – To tylko tymczasowe. Dopóki nie znajdziemy czegoś, co zastąpi budynek „Amity”. – Skinął w kierunku stołu. – Działaj dalej.
    Hodell podniósł skalpel i zatrzymał się na chwilę. Był kardiochirurgiem; resekcję wątroby przeprowadzał zaledwie parę razy. Zastanawiał się, czy nie będzie mu potrzebna pomoc albo wskazówki. A może po prostu zaczęła do niego docierać świadomość tego, co właśnie robił.
    – Czy coś jest nie tak? – spytał Tarasoff.
    – Nie, nic. – Mark przełknął ślinę. Zaczął ciąć, ale jego dłoń drżała. Wyprostował się i wziął kilka głębokich oddechów.
    – Nie mamy zbyt wiele czasu, doktorze Hodell. Jeszcze jeden dawca czeka na operację.
    – To nic, to tylko… Czy tutaj nie jest gorąco?
    – Nie zauważyłem. Proszę kontynuować.
    Hodell skinął głową. Mocniej ujął skalpel i miał właśnie wykonać kolejne cięcie, kiedy nagle zamarł w bezruchu. Tarasoff usłyszał za sobą jakiś hałas – skrzypnięcie zamykających się drzwi. Mark patrząc przed siebie, uniósł skalpel. Strzał trafił go prosto w twarz. Głowa Hodella odchyliła się do tyłu. Krew i fragmenty kości rozprysnęły się po stole. Tarasoff odwrócił się w kierunku drzwi i zauważył blond włosy i bladą twarz chłopca.
    Pistolet wystrzelił raz jeszcze.
    Kula trafiła w szklane drzwiczki szafki z narzędziami chirurgicznymi. Rozbite szkło posypało się na podłogę. Anestezjolog schował się za respiratorem.
    Tarasoff cofnął się, nie spuszczając wzroku z broni. Był to pistolet Gregora, wystarczająco lekki i mały, aby nawet dziecko mogło się nim posłużyć. Ale ręka, która go teraz trzymała za bardzo się trzęsła, aby strzały trafiały do celu. To tylko chłopiec – pomyślał Tarasoff. Przerażony Jakow niepewnie machał bronią pomiędzy anestezjologiem i Tarasoffem.
    Tarasoff spojrzał w bok, na tacę z przyborami. Leżała na niej strzykawka z sukcynylocholiną. Z powodzeniem wystarczyłoby tego, żeby unieruchomić dziecko. Powoli zaczął się przesuwać w kierunku tacy. Przeszedł ponad ciałem Hodella przez powiększającą się kałużę krwi. Kiedy broń znowu została wycelowana w niego, zamarł.
    Chłopiec płakał, jego oddech raz po raz przerywał szloch.
    – Wszystko będzie dobrze – powiedział łagodnie Tarasoff. Uśmiechnął się. – Nie bój się. Ja tylko chcę pomóc twojej przyjaciółce. Chcę, żeby znowu była zdrowa. Bo teraz jest bardzo chora. Nie wiesz o tym? Potrzebuje lekarza.
    Chłopiec spojrzał na stół. Na leżącą na nim kobietę. Zrobił krok do przodu i jeszcze jeden. Nagle wydał z siebie wysoki żałosny jęk. Nie słyszał nawet kiedy anestezjolog przemknął obok niego i uciekł z sali. Wydawało się również, że nie słyszy warkotu helikoptera, który przygotowywał się do lądowania i odbioru kolejnej przesyłki.
    Tarasoff wziął strzykawkę z tacy. Cicho przysunął się bliżej do stołu.
    Chłopiec podniósł głowę i jego płacz niespodziewanie przeszedł w przeraźliwy krzyk.
    Tarasoff uniósł strzykawkę i w tej samej chwili spojrzał na chłopca. Na jego twarzy nie było już widać strachu. W oczach Jakowa błyszczał gniew. Wycelował i strzelił po raz ostatni.

Rozdział dwudziesty szósty

    Chłopiec nie odchodził od jej łóżka. Od chwili, kiedy pielęgniarki wywiozły ją z sali pooperacyjnej na oddział intensywnej terapii, mały siedział obok niej, jak towarzyszący jej blady duch. Dwa razy pielęgniarki wyprowadzały go za rękę z sali i chłopak dwa razy sam znalazł drogę powrotną. Stał teraz, zaciskając dłoń na poręczy łóżka. W jego wzroku czaiła się niema prośba, żeby się obudziła. Przynajmniej przestał histeryzować tak jak wtedy na statku, kiedy Katzka znalazł go pochylonego nad pokrojonym ciałem Abby, szlochającego i błagającego ją, żeby ożyła. Katzka nie rozumiał ani słowa z tego, co chłopak mówił. Pojmował jedynie jego panikę i rozpacz.
    Rozległo się stukanie w szybę oddzielającą salę od korytarza. Katzka odwrócił się i zobaczył, że Vivian Chao gestem prosi go, żeby wyszedł. Otworzył drzwi i dołączył do niej.
    – Dzieciak nie może zostać tutaj przez całą noc – powiedziała Vivian. – Włazi im w drogę. Poza tym nie wygląda na zbyt czystego.
    – Za każdym razem, kiedy próbują go zabrać, zaczyna krzyczeć.
    – Nie możesz z nim porozmawiać?
    – Nie znam rosyjskiego. Może ty to zrobisz?
    – Ciągle jeszcze czekamy na naszego tłumacza. Dlaczego nie wykorzystasz swego męskiego autorytetu? Po prostu wyciągnij go stamtąd.
    – Dajcie chłopcu trochę czasu, dobrze? – Katzka odwrócił się i spojrzał przez szybę na łóżko. Nagle uświadomił sobie, że znowu ma przed oczami ten straszny obraz. Obawiał się, że do końca życia będzie się pojawiał w jego koszmarach: Abby leżała na stole operacyjnym z rozciętym brzuchem, jej wnętrzności połyskiwały w świetle lamp ponad stołem. Chłopak płakał, tuląc jej twarz. Na podłodze w kałużach własnej krwi leżeli dwaj mężczyźni: Hodell już martwy i Tarasoff ciągle jeszcze żywy, ale nieprzytomny. Aresztowano go podobnie jak resztę ludzi znajdujących się na pokładzie frachtowca.
    Wkrótce aresztowanych miało być więcej. Dochodzenie dopiero się zaczynało. Władze federalne otoczyły Sigajew Company. Sądząc po tym, co mówili członkowie załogi frachtowca, zakres handlu organami był o wiele większy i bardziej przerażający, niż Katzka potrafił sobie wyobrazić.
    Zamrugał powiekami, starając się wrócić do teraźniejszości: po drugiej stronie szyby leżała Abby. Jej pierś wolno podnosiła się i opadała. Monitor wyświetlał spokojny rytm bicia jej serca. Przez moment Katzka poczuł taki sam paniczny strach, jaki odczuwał na statku, kiedy bicie serca Abby zaczęło wykreślać na ekranie nieregularne zygzaki. Myślał wtedy, że ją straci. Helikopter z Vivian i Wettigiem był jeszcze daleko. Dotknął zimnej powierzchni szkła i zamrugał raz jeszcze.
    Vivian powiedziała cicho:
    – Katzka, nic jej nie będzie. Generał i ja jesteśmy specami w tej dziedzinie.
    Katzka skinął głową. Bez słowa wsunął się z powrotem do kabiny. Chłopiec spojrzał na niego. Jego oczy były tak samo wilgotne, jak oczy Katzki.
    – Aa-bi – szepnął.
    – Tak, dzieciaku. To jej imię – Katzka uśmiechnął się.
    Chłopak odwrócił głowę w stronę łóżka. Wydawało się, że minęły całe wieki. Ciszę przerywał tylko delikatny i spokojny dźwięk monitora rejestrującego pracę serca. Stali obok siebie jak na wspólnej warcie. Czuwali przy kobiecie, której żaden z nich właściwie dobrze nie znał, ale na której każdemu z nich tak bardzo zależało.
    Wreszcie Katzka wyciągnął rękę.
    – Chodź. Musisz odpocząć, synu. Ona też.
    Chłopiec zawahał się. Przez chwilę przyglądał się Katzce. Potem niechętnie ujął wyciągniętą dłoń. Razem szli przez korytarz oddziału. Plastikowe pokrowce na buty chłopca szurały po linoleum. Nagle mały zwolnił.
    – O co chodzi? – spytał Katzka.
    Chłopiec zatrzymał się przy innej sali. Katzka również zajrzał do środka przez szybę.
    Za oknem siwowłosy mężczyzna siedział na krześle przy łóżku. Głowę trzymał ukrytą w rękach. Jego ciało wstrząsał tłumiony płacz. Są rzeczy, których nawet Wiktor Voss nie może kupić – pomyślał Katzka. Jest o krok od utraty wszystkiego. Swojej żony, wolności. Detektyw spojrzał na leżącą w łóżku kobietę. Jej twarz była biała i delikatna jak porcelana. Jej lekko przymknięte oczy miały dziwny wyraz nadchodzącej nieuchronnie śmierci.
    Chłopiec przysunął się bliżej szyby. Kiedy spojrzał na Ninę Voss, ona zdążyła dojrzeć w oczach chłopca prawdziwą iskrę życia. Na jej ustach pojawił się spokojny uśmiech. Potem zamknęła oczy.
    – Chodźmy już – powiedział Katzka.
    Chłopiec spojrzał na niego. Ruchem głowy odmówił. Katzka patrzył, jak mały odwraca się i idzie z powrotem do pokoju Abby. Nagle ogarnęło go straszliwe zmęczenie. Spojrzał na Wiktora Vossa, zrujnowanego człowieka któremu teraz pozostała jedynie rozpacz. Spojrzał na kobietę leżącą w łóżku Widać było, nawet przez tę krótką chwilę, kiedy na nią patrzył, że jej życie uciekało. Tak mało czasu, pomyślał. Tak mało czasu jest nam dane przeżyć na tej ziemi u boku tych, których kochamy. Westchnął. Potem on również odwrócił się i poszedł do sali Abby. I zajął miejsce obok chłopca.

Tess Gerritsen


***

Top.Mail.Ru