Скачать fb2
Miranda

Miranda

Аннотация

    Linnet, młoda Angielka, która po stracie rodzinnego majątku, pod koniec osiemnastego wieku, wraz z matką trafia do Kentucky, nie spodziewa się, że w tej dziczy spotka miłość swego życia. A jednak kiedy podczas nocnego napadu Indian na obóz białych Linnet dostaje się do niewoli, pomocy udziela jej tajemniczy i przystojny Devon Macalister – półkrwi Indianin, władający angielskim równie dobrze jak ona.
    Czy Linnet i Devonowi uda się ochronić ich burzliwy i namiętny związek, zwłaszcza że oprócz zagrożenia ze strony żądnych zemsty Indian pojawia się nowe niebezpieczeństwo, w postaci kuzyna Devona?


Jude Deveraux Miranda

    Tytuł oryginalny: Sweetbriar
    James River tom: 1

1

    Kentucky- październik 1784

    Wozy, grupki ludzi i konie otaczał las. Cztery pojazdy stały z boku, częściowo rozebrane do naprawy. W pobliżu spokojnie pasły się woły. Dwa wozy, niegdyś całkiem eleganckie, teraz ledwie trzymały się na wysokich kołach. Zmęczone kobiety przygotowywały kolację; mężczyźni zajmowali się końmi. W zasięgu wzroku dorosłych bawiła się grupka dzieci.
    – Nie macie pojęcia, jak się cieszę, że wreszcie uciekliśmy od tego upału. Tylko morza mi brakuje. -Pani Watson podniosła się, rozmasowując plecy obolałe z powodu zaawansowanej ciąży. Dziecko miało wkrótce się urodzić.
    – Gdzie jest Linnet, Mirando? – zapytała jej towarzyszka siedząca po przeciwnej stronie ogniska.
    – Znowu bawi się z dziećmi. – Głos drobnej kobiety miał mocny, angielski akcent, tak różny od niewyraźnej wymowy innych podróżnych.
    – Tak, teraz widzę. – Pani Watson osłoniła oczy przed ostrym blaskiem zachodzącego słońca. – Gdyby ci serce nie podpowiedziało, pewnie nie potrafiłabyś odróżnić jej od dzieci. – Patrzyła na dziewczynę, która mimo skończonych dwudziestu lat nie była wyższa od otaczającej ją dziatwy. Luźna suknia okrywała jej drobną figurę; to właśnie z powodu figury Linnet najstarszy syn pani Watson tak często zaglądał do wozu Trierów. – Wiesz, Mirando, powinniście z Amosem porozmawiać z Linnet. Czas, by zainteresowała się jakimś chłopcem, zamiast odbierać kawalerów innym dziewczynom. Miranda Tyler uśmiechnęła się.
    – Możesz spróbować, ale Linnet ma na ten temat własne zdanie. Poza tym, szczerze mówiąc, nie jestem pewna, czy chłopcy są dość dorośli, by wziąć na siebie taką odpowiedzialność.
    Pani Watson odwróciła wzrok i zachichotała nieco zażenowana.
    – Obawiam się, że masz rację. Nie żeby coś z nią było nie w porządku, jest z pewnością śliczna, ale tak dziwnie patrzy na mężczyzn, tak im się przygląda, jakby potrafiła nad nimi panować. Mogę przysiąść na chwilę? Krzyż mi chyba zaraz pęknie.
    – Oczywiście, Ellen. Amos wystawił dla mnie stołek.
    Kobieta ciężko usiadła, szeroko rozstawiając nogi, by zachować równowagę.
    – Co to ja mówiłam? – Nie zauważyła lub tylko udała, że nie widzi grymasu na twarzy Mirandy. -A tak, mówiłam, że Linnet denerwuje mężczyzn. Próbowałam z nią rozmawiać, wytłumaczyć jej, że mężczyźni lubią się czuć ważni. Popatrz na Prudie James.
    Miranda usłuchała, po czym zajęła się garnkiem z fasolą.
    – Nie ma chwili, by nie było przy niej chłopców -ciągnęła Ellen. – A przecież nie patrzy tak na mężczyzn jak Linnet. Pamiętasz, jak w zeszłym tygodniu Prudie została ukąszona przez osę? Od razu podbiegło do mej czterech chłopców.
    Miranda Wer popatrzyła na polanę, gdzie bawiła się jej córka, i uśmiechnęła się ciepło. Przypomniało jej się coś innego. Kiedyś mały Parker sam wyszedł z obozu, to właśnie Linnet odnalazła go, a potem, ryzykując własne życie, zniosła go ze stromej skały. Pani Watson może sobie zachować wszystkie Prudie dla siebie.
    – Oczywiście nie chcę mówić źle o Linnet, jest bardzo uczynna, tylko… tylko… chciałabym ją widzieć szczęśliwą z mężczyzną u boku.
    – Jestem ci wdzięczna za zainteresowanie, Ellen, ale też wiem, że Linnet kiedyś znajdzie sobie męża, takiego, jakiego sama będzie chciała. Przepraszam cię teraz na chwilę.
    Jedynym ostrzeżeniem był urwany nagle skowyt psa, ale nikt tego nie usłyszał, ponieważ dzieci hałasowały, czekając niecierpliwie, aż się okaże, w czyje ręce trafi naparstek.
    Indianie dawno już zrozumieli, jaką przewagę daje im atak z zaskoczenia, gdy zmęczeni ludzie nie są dość ostrożni. Strażnicy okazali się słabą przeszkodą -wystarczył szybki ruch noża, by podciąć im gardła. Pozostawały tylko kobiety i dzieci. Indianom najbardziej zależało na dzieciach, toteż wysłali dwóch młodych śmiałków, by je ujęli i związali.
    Linnet, podobnie jak pozostali, stała niczym sparaliżowana. Odwróciła się gwałtownie, słysząc czyjś stłumiony okrzyk, i zobaczyła Prudie James opadającą na stertę ciał. Ludzie rozbiegli się usiłując bezskutecznie uciec Indianom – wydawało się, że są wszędzie.
    Linnet zobaczyła, że jej matka daje krok do przodu. Córka wyciągnęła ręce i zaczęła biec w jej kierunku. Jeśli tylko jej dosięgnie, chwyci ją w ramiona, wszystko będzie w porządku.
    – Mamo! – krzyknęła.
    Coś uderzyło ją w stopę i upadła na ziemię pozbawiona tchu.
    Oszołomiona starała się oprzytomnieć, ale oddech nie wracał. Zamrugała, gdy wszystko przed jej oczyma zaczęło się rozmywać. Nagle poczuła w ustach krew. Widocznie podczas upadku przygryzła wargę. Zobaczyła matkę leżącą nieruchomo na ziemi tuż obok ogniska, przy pani Watson. Gdyby nie powiększająca się z każdą chwilą kałuża gęstej, czerwonej krwi, można by pomyśleć, że się zdrzemnęły.
    – Linnet! Linnet! – Usłyszała krzyki, a jakaś silna dłoń poderwała ją brutalnie z ziemi i pociągnęła w stronę dzieci. Podbiegł do niej mały Ulysses Johnson, objął ją za nogi i z drżeniem wtulił mokrą od łez twarz w jej suknię. Odciągnął go któryś z Indian. Gdy chłopiec upadł, Indianin złapał go tak mocno za ramię, że mały wrzasnął z bólu.
    – Nie! – krzyknęła Linnet. Podbiegła do dziecka, uklękła i otarła jego twarz. – Chyba chcą nas ze sobą zabrać. Musisz być dzielny, Uly. Niezależnie od tego, co się jeszcze zdarzy, będziemy razem. Nie sądzę, by nas chcieli skrzywdzić, jeśli będziemy posłuszni. Rozumiesz, Uly?
    – Tak – odpowiedział pośpiesznie. – Moja mama…
    – Wiem… – Jakiś Indianin popchnął ją, chwycił za włosy i skręcił je sznurem. Starała się nie patrzeć na rzeź dokonującą się obok, na ciało matki, nie myśleć o ojcu, który jeszcze przed chwilą pełnił straż. Wpatrywała się w szóstkę dzieci przed sobą.
    W ciągu tych kilku minut ich życie się zmieniło. Patsy Gallagher upadła, pociągając za sobą małego Uly. Krzyknęła, gdy Indianin szarpnął rzemienie, którymi skrępowano jej ręce. Ulysses znów się rozpłakał.
    Pozostałe dzieci patrzyły oniemiałe na Indian podpalających wozy i na walające się wokół krwawe szczątki swoich rodziców.
    Linnet zaczęła śpiewać. Z początku cicho, potem coraz głośniej, aż przyłączyły się do niej kolejno wszystkie dzieci.
    Panie, opoko i twierdzo moja, i mój wybawco,
    Boże mój, obrono, której ufam,
    tarczo moja i rogu zbawienia mojego, wieżo moja!*
    Ruszyli niezdarnie powiązani ze sobą sztywną liną, potykając się, i upadając co chwila, powoli zanurzyli się w las.
    Linnet trzymała w ramionach Ulyssesa. Był tak wyczerpany, że trudno byłoby orzec, czy śpi, czy stracił przytomność. Szli już od trzech dni, niewiele odpoczywając i jedząc. Dwoje mniejszych dzieci było już u kresu sił i Linnet udało się przekonać jednego z przywódców Indian, by pozwolił jej nieść chłopca na plecach. Poruszyła stopami, czując liczne skaleczenia i pęcherze. Była głodna, ale oddała połowę swego placka Ulyssesowi, który mimo to płakał z głodu. Pogłaskała go po głowie i stwierdziła, że chłopiec ma gorączkę.
    Indian było pięciu. Pięciu pewnych siebie mężczyzn, którzy przyzwyczajeni byli brać to, czego chcą. Gdy Linnet zwolniła krok, wziąwszy na plecy pięcioletniego chłopca, zaczęli ją poganiać, poszturchiwać. Była teraz zbyt zmęczona i obolała, by spać.
    Gdy jeden z Indian odwrócił ku niej głowę, szybko zamknęła oczy. Już kilka razy zauważyła, że mówią o niej i nad czymś się zastanawiają.
    Nie rozjaśniło się jeszcze na dobre, gdy siedmiu małych jeńców zostało poderwanych na nogi i zmuszonych do podjęcia wędrówki. Przed zachodem słońca Indianie poprowadzili ich do strumienia i wepchnęli do wody.
    – Boję się, Linnet. Nie lubię wody – powiedział Uly.
    – Będę go niosła. – Linnet wyjaśniła gestem swoje słowa.
    Mężczyzna trzymający koniec liny odciął rzemień i Uly wdrapał się na plecy Linnet.
    Inne dzieci były już na drugim brzegu, gdy Linnet pośliznęła się i wpadła do wody. Lina łącząca ją z resztą została natychmiast przecięta – Indianie nie chcieli ryzykować utraty reszty więźniów, gdyby któreś dziecko utonęło. Linnet z trudem wyciągnęła szamocącego się Ulyssesa na brzeg, po czym upadła bez sił na ziemię.
    – Linnet! O co im chodzi? – zapytała Patsy Gallagher. Linnet zauważyła, że dwaj z mężczyzn wskazują ją palcem gestykulując żywo. Wezwali swego przywódcę, a gdy ten na nią popatrzył, na jego twarzy malował się gniew. Wciąż jeszcze oszołomiona szamotaniną w wodzie, dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że pokazują sobie jej piersi. Mokre ubranie przylgnęło do ciała, ukazując pełny biust dojrzałej kobiety Skrzyżowała ramiona, by się zasłonić.
    – Linnet! -krzyknęła przeraźliwie Patsy, gdy jeden z Indian przyskoczył do leżącej.
    Zakryła dłońmi twarz, by osłonić się przed pierwszym ciosem, ale nie udało jej się uniknąć kopnięć w żebra. Gdy dosięgły jej kolejne razy, zwinęła się w kłębek, nie mogąc wytrzymać bólu.
    Indianie krzyczeli coś do niej gniewnie, a jakaś ręka sięgnęła do jej obolałych pleców. Mężczyzna szarpnął suknię, odsłaniając jej ciało. To, co zobaczył, jeszcze tylko podsyciło jego gniew. Zacisnął pięść i uderzył dziewczynę w twarz. Straciła przytomność.
    Linnet! Obudź się!
    Uchyliła powieki, zastanawiając się, gdzie jest.
    – Linnet, zajmę się tobą. Usiądź i włóż to. Koszula Johnniego.
    – Patsy? – wyszeptała.
    – Och, Linnet! Tak okropnie wyglądasz! Masz całą twarz w sińcach i… – Pociągnęła nosem i pomogła Linnet usiąść, by włożyć na nią szorstką lnianą koszulę. – Linnet, powiedz coś. Jak się czujesz?
    – Chyba nieźle. Pozwolili ci tu przyjść? Myślałam, że mnie zostawią. Bardzo byli źli?
    – Johnnie i ja domyśliliśmy się, że początkowo wzięli cię za dziecko, a gdy odkryli, że nie…
    – Ale dlaczego pozwolili ci do mnie przyjść?
    – Nie wiem, ale gdyby nie ty, nie przeżylibyśmy tego wszystkiego. Może Indianie też o tym wiedzą. Och, Linnet, tak się boję. – Zarzuciła ręce na szyję Linnet, która aż zagryzła zęby, żeby nie płakać z bólu.
    – Ja też się boję – wyszeptała.
    – Ty?! Ty się nigdy nie boisz. Johnnie mówi, że jesteś najodważniejsza na całym świecie.
    Uśmiechnęła się do dziewczynki mimo bólu, jaki jej to sprawiło.
    – Może wyglądam na odważną, ale wewnątrz trzęsę się jak galareta.
    – Ja też.
    Patsy pomogła Linnet wrócić do obozu Indian. Wszystkie dzieci powitały je bladymi uśmiechami, po raz pierwszy wyzwalając się spod obezwładniającego uczucia strachu.
    Rankiem następnego dnia dotarli do większego obozowiska Indian. Brudne, obdarte kobiety podbiegły, by powitać mężczyzn i przyjrzeć się dzieciom. Przywódca Indian popchnął Linnet w kierunku grupy kobiet, wskazując gestem ręki swoją i jej pierś.
    Jedna z kobiet krzyknęła i szarpnęła koszulę Linnet, która skuliła się i zakryła piersi rękoma. Wtedy kobiety roześmiały się. Gdy podniosła wzrok, stwierdziła, że dzieci zostały gdzieś odprowadzone. Ruszyła ku nim, słysząc ich płacz pełen przerażenia, ale kobiety nie pozwoliły jej na to – śmiały się i popychały ją. Jedna z nich chwyciła ją za warkocze.
    Indianin znów coś powiedział, a kobiety odsunęły się, mamrocząc coś z cicha. Jedna z nich popchnęła Linnet i dziewczyna zrozumiała, że ma wpełznąć do prostego szałasu z gałęzi i trawy. Wewnątrz nie dało się stanąć; było tam miejsce najwyżej dla dwóch leżących osób. Do szałasu weszła Indianka z glinianą miską.
    Z naczynia bił paskudny zapach zjełczałego tłuszczu. Indianka zaczęła wcierać papkę w twarz, włosy i górną część ciała Linnet, która starała się siedzieć nieruchomo i nie płakać, gdy ręce kobiety dotykały szczególnie bolesnych sińców.
    Potem zostawiono ją samą. Słyszała nieprzytomne okrzyki mężczyzn świętujących zwycięstwo.
    Proszę, wypij to. – Jakaś silna ręka podparła Linnet, a do jej ust przyciśnięto metalowy kubek. – Nie za szybko, bo się zakrztusisz.
    Kilkakrotnie zamrugała powiekami, dopiero teraz uświadomiwszy sobie, że spała. Szerokie ramiona mężczyzny wydawały się rozsadzać szałas. Blask światła z zewnątrz wydobył blady refleks na naszyjniku z kości otaczającym szyję mężczyzny. Był prawie nagi. Położył ją na ziemi, po czym uniósł jej ręce, obejrzał dokładnie i zaczął wcierać balsam w skaleczenia.
    _ Teraz widzę, dlaczego wzięli cię za dziecko -powiedział cichym, głębokim głosem.
    – Mówisz po angielsku – odparła Linnet; mówiła dziwnie miękko, z wyraźnym akcentem.
    Uniósł brwi.
    – Nie tak jak ty, ale od biedy ujdę za Anglika.
    – Widziałam cię. Myślałam, że jesteś Indianinem, ale to nieprawda. Masz chyba niebieskie oczy?
    Popatrzył na nią zaskoczony, podziwiając jej spokój.
    – Gdzie są dzieci? Dlaczego w ogóle tu jesteśmy? Oni… zabili naszych.
    Na moment odwrócił wzrok, starając się ukryć grymas. Był zaskoczony, że ona w takiej sytuacji martwi się o innych.
    – To grupa renegatów, wyrzutków z różnych plemion. Porywają dzieci i odsprzedają tym, którzy stracili własne potomstwo. Myśleli, że jesteś dzieckiem i nie byli zachwyceni, gdy odkryli, że tak nie jest. -Jego wzrok powędrował do jej piersi. Na Szalonym Niedźwiedziu jej dojrzałość wywarła duże wrażenie.
    – Co… oni teraz z nami zrobią?
    Przyglądał się jej uważnie. Jego niebieskie oczy nabrały ciemniejszego odcienia.
    – Dziećmi się zajmą, ale ty…
    Linnet z trudem przełknęła ślinę i popatrzyła mu prosto w oczy.
    – Chcę znać prawdę.
    – Mężczyźni grają teraz o ciebie. Potem… ~ O mnie? Mam poślubić któregoś z nich?
    Jego głos był miękki.
    – Nie. Nie myślą o małżeństwie.
    – Ach! -Jej wargi zaczęły drżeć i zagryzła je, starając się uspokoić. – Po co tu przyszedłeś?
    – Moja babka pochodziła z plemienia Shawnee. Jeden z tych mężczyzn to mój kuzyn. Tolerują moją obecność, ale to wszystko. Byłem na północy, na polowaniu.
    – Nie sądzę, byś mógł coś dla nas zrobić.
    – Obawiam się, że nie. Muszę już iść. Chcesz jeszcze wody? Potrząsnęła głową.
    – Dziękuję, panie…
    – Mac. – Wyraźnie chciał już iść. Ta dziewczyna była taka młoda i tak bardzo została pobita.
    – Dziękuję, panie Mac.
    – Wystarczy: Mac.
    – Mac? Czy to twoje imię czy nazwisko? Zachłysnął się ze zdumienia.
    – Co?
    – Czy Mac to twoje imię czy nazwisko? Wciąż był zdumiony.
    – Jesteś niezwykle dociekliwa. A cóż to za różnica, u diabła?
    Zamrugała powiekami, jakby się miała rozpłakać z powodu jego ostrych słów.
    Pokręcił głową.
    – Nazywam się Devon Macalister, ale zawsze wołano na mnie Mac.
    – Dziękuję za wodę i dotrzymanie mi towarzystwa, panie Macalister.
    – Nie panie Macalister, tylko po prostu Mac! – Ta dziewczyna zaczynała go złościć. – Słuchaj, nie miałem zamiaru… – Urwał, słysząc kroki na zewnątrz.
    – Musisz iść – szepnęła. – Nie spodoba im się, że tu jesteś.
    Popatrzył na nią zdziwiony i wyszedł.
    Mac szedł sam przez las. To najdziwniejsza dziewczyna, jaką kiedykolwiek spotkał, i mimo tego, co mówił o niej Szalony Niedźwiedź, myślał o niej jak o dziewczynce. Indianie mówili o jej odwadze, i o tym, że przez większą część drogi niosła na plecach dziecko. Mac widział tego chłopca i wiedział, że to spory ciężar.
    Jaka ona spokojna! Ostatnim razem, gdy widział dziewczynę w podobnej sytuacji, branka histeryzowała. Też chciał jej pomóc, ale krzyczała tak głośno, że ledwie zdołał uciec nie zauważony. Nie chciał nawet myśleć o tym, do czego zdolni byli jego towarzysze, gdy sobie łyknęli whiskey. Ostatnia ofiara wykrwawiła się na śmierć.
    Pomyślał o kobiecie, która tak cierpliwie czekała w szałasie. Zamiast krzyczeć, wypytywała go o innych i dziękowała mu, jak gdyby siedzieli w gustownym saloniku jakiejś bogatej damy.
    Przypomniał sobie jej duże, błyszczące oczy, i zastanawiał się, jakiego mogą być koloru. Przypomniał sobie, jak trzymał jej drobną dłoń. A niech to! Westchnął z rezygnacją. Sam wydałby na siebie wyrok.
    Gdy ponownie wszedł do szałasu, znów ją zobaczył. Siedziała spokojnie, z rękoma złożonymi na kolanach.
    – No proszę, panie Macalister. Nie spodziewałam się ponownie pana zobaczyć.
    Uśmiechnął się, odsłaniając białe zęby i skinął głową.
    – Powiedz mi, umiesz czytać?
    – Ależ tak.
    – Czy jeśli cię stąd zabiorę, nauczysz mnie czytać? ~ Oczywiście – odparła szeptem; tylko drżenie głosu było oznaką jej przerażenia. Podziwiał ją coraz bardziej.
    – Dobrze. Staraj się teraz uspokoić. To mi zajmie trochę czasu, a i tak nie wiem, czy uda mi się wygrać.
    Wygrać? Co chcesz przez to powiedzieć?
    Po prostu mi zaufaj. Postaraj się zasnąć. Do rana nic się nie wydarzy. A jutro siedź cicho i zaufaj mi.
    Zrobisz to?
    – Zrobię, panie Macalister.
    _ Nie mów do mnie „panie Macalister"! Uśmiechnęła się słabo.
    – Zaufam ci… Devonie.
    Już miał zaprotestować, ale pomyślał, że to bezcelowe.
    – Chyba mi się to tylko śni i wkrótce się obudzę. Jesteś najbardziej upartą kobietą, jaką kiedykolwiek spotkałem. – Popatrzył na nią raz jeszcze i wyszedł.
    Linnet nie mogła spać. Zdążyła już pogodzić się z losem, niezależnie od tego, co jej przyniesie, a teraz ten mężczyzna rozbudził w niej nadzieję. Niemal żałowała, że tak się stało. Przedtem było łatwiej. Nadszedł poranek; jakaś Indianka weszła do szałasu i ruchem głowy kazała jej wyjść. Kilka razy ją popchnęła.
    Na zewnątrz czekała inna kobieta. Śmiała się, a gdy Linnet się zachwiała, uderzyła ją. Zaciągnięto ją pod drzewo i przywiązano do pnia. Nigdzie nie było śladu dzieci.
    Podeszło do niej dwóch Indian w przepaskach biodrowych; ich ciała były natarte oliwą. Przyglądała się wyższemu, po raz pierwszy widząc Devona w całej okazałości. Stąpał pewnie, jakby był przekonany o swej ważności. Pod ciemną skórą grały mocne mięśnie.
    Devon natomiast przyglądał się kobiecie, dla której ryzykował życie, i nie był zachwycony. Delikatne rysy zacierał spuchnięty policzek, pod oczyma widniały ciemne plamy, a jej skóra i włosy śmierdziały zjełczałym sadłem niedźwiedzim. Ale patrzące na niego oczy były przedziwnie czyste i miały kolor mahoniu.
    Zanim zdołał jej dosięgnąć, jedna z kobiet zdarła z mej koszulę, odsłaniając piersi. Dziewczyna pochyliła się, chcąc zasłonić się choć trochę. Wiedziała, że stoi przed nią Devon i starała się patrzeć mu w oczy. Starała się, mimo że stojąca obok kobieta śmiała się wskazując ją palcem.
    Zobaczyła, że Devon skinął głową w stronę kobiety i przeniósł wzrok na Linnet. Natychmiast poczuła przypływ siły. Miała wrażenie, że to on jej w tym pomógł.
    – Nie bój się – powiedział, kładąc rękę na jej plecach. – Indianie już opowiadają sobie o twojej odwadze. – Przesunął ręką po jej ramieniu i niespodziewanie chwycił dłonią jej pierś, a ona, przerażona, bała się odetchnąć. Nie spuszczał wzroku z jej twarzy.
    Zdjął rękę z jej ciała i uśmiechnął się.
    – Mam nadzieję, że na co dzień myjesz się dokładniej. Nie wydaje mi się, bym mógł wytrzymać z nauczycielem, który pachnie tak jak ty.
    Udało jej się uśmiechnąć blado, ale uczucie, jakiego doznała, czując jego dłoń na swoim ciele, zaskoczyło ją równie mocno, jak jego gest
    Zasłonił jej piersi skrawkiem koszuli i skinął do Indianki, po czym odszedł, by dołączyć do grupy mężczyzn. Kobieta zaskrzeczała coś, wskazując na Linnet i Indianina, ale jego oczy były pełne złości. Splunął na ziemię u stóp Linnet i odwrócił się do niej plecami.
    Linnet nie była pewna, co zdarzy się dalej, do chwili, gdy mężczyźni stanęli naprzeciw siebie na trawiastej polanie tuż przed nią. Do ich stóp przywiązany był kawał rzemienia, by nie mogli się od siebie odsunąć dalej niż na jard. Linnet gwałtownie złapała Powietrze, gdy podano im noże.
    Krążyli przez chwilę przyczajeni. Nagle w słońcu błysnęło ostrze, gdy Indianin zadał pierwszy cios.
    ranił Devona i rozciął mu ramię do łokcia. Nie zważając na ranę, Devon walczył dalej i po chwili wbił nóż w brzuch przeciwnika.
    Linnet podziwiała zwierzęcą niemal zręczność i siłę mężczyzny, który ryzykował dla niej życie. Nie był ani białym, ani Indianinem; miał w sobie spryt i wspaniałą umiejętność walki.
    Devon ciął przeciwnika przez ramię, sięgając szyi; z jego lewej ręki wciąż płynęła na trawę krew. Indianin natarł, a Devon uskoczył, cofając gwałtownie stopę. Zwarli się w trawie, tocząc się raz w jedną, raz w drugą stronę. Przylgnęli do siebie tak mocno, że trudno było dostrzec noże między ciałami. De-von znalazł się na spodzie i wtedy nagle znieruchomieli.
    W obozie zapanowała cisza, nawet otaczający ich las zamarł. Wszystko było nienaturalnie ciche i nieruchome. Linnet nie śmiała odetchnąć; odnosiła wrażenie, że jej serce także stanęło.
    Indianin poruszył się, a ona wyczuła ulgę stojącej obok Indianki. Wydawało jej się, że minęły całe wieki, zanim ciało Indianina odsłoniło Devona i dopiero po chwili Linnet zdała sobie sprawę z tego, że to Devon zrzucił z siebie pozbawione życia ciało przeciwnika. Patrzyła z niedowierzaniem, jak jej wybawca przecina rzemień i podchodzi do niej. Uwolnił ją z więzów.
    – Idź za mną – nakazał jej poważnym, nie znoszącym sprzeciwu tonem.
    Zebrała na piersi strzępy koszuli i ruszyła za nim, z trudem dotrzymując mu kroku. Niemal wrzucił ją na siodło masywnego gniadosza i wskoczył na niego płynnym ruchem. Jedną ręką chwycił wodze, druga objął ją w pasie. Przyjrzała się jego ranie na ramieniu, stwierdzając z ulgą, że nie jest głęboka.
    Jechali tak szybko, jak tylko był w stanie biec koń niosący na grzbiecie dwie osoby. Linnet starała się siedzieć możliwie prosto, nie chcąc być dodatkowym j ciężarem dla swego wybawcy. Dotarli do strumienia, gdy było już dobrze po południu, i w końcu zatrzymali się. Zdjął ją z konia i postawił na ziemi. Linnet prze wiązała się resztkami koszuli.
    – Myślisz, że za nami jadą?
    Pochylił się nad strumieniem i ochlapał zranione ramię wodą.
    – Nie jestem pewien, ale wolałbym nie ryzykować. Nie są tacy jak inne plemiona, nie znają honoru. Gdyby ten układ zawarł ktoś z Shawnee, na pewno dotrzymałby go. Ale nie oni. W każdym razie nie jestem tego pewien.
    – Daj, ja to zrobię. – Oddarła kawałek halki, zmoczyła w wodzie i zaczęła obmywać jego ranę. Gdy potrąciła jej brzeg, spojrzała na niego i dopiero wtedy zdała sobie sprawę, że on wpatruje się w jej piersi.! Koszula przylgnęła do jej ciała, więc Linnet instynktownie zasłoniła się rękami.
    Odwrócił wzrok.
    – Nie obawiaj się. Nie upadłem jeszcze tak nisko jak Szalony Niedźwiedź, mimo że wyglądam jak jeden z tej bandy.
    Szybko zmieniła temat
    – Rzeczywiście tak wyglądasz. Wyróżniają cię tylko niebieskie oczy. Podejrzewam, Devonie, że gdy śpisz, wyglądasz jak prawdziwy Indianin.
    Wciąż jeszcze nie mógł się przyzwyczaić do imienia Devon. Do tej pory nikt nigdy go tak nie nazywał. Będę o tym pamiętał, gdy następnym razem zasnę na szlaku. Teraz jednak sprawdźmy, jak daleko a nam się uciec od nich przed zmrokiem. Podszedł do konia, wyjął z sakwy kilka pasków suszonego mięsa i podał jej.
    – Indianie nazwali cię Ptaszkiem. Pasuje do ciebie. Podejrzewam, że niewiele jesteś cięższa od ptaka.
    – Ptaszek – powtórzyła rozbawiona.
    – To dla ciebie zaszczyt, że dali ci imię – ciągnął, wsadzając ją na konia. – Nieczęsto to robią w stosunku do jeńców. – Objął ją, by sięgnąć wodzy. – Jak się nazywasz?
    – Linnet. I pewnie nie uwierzysz, ale Linnet to po angielsku zięba.
    – Chcesz powiedzieć, że…
    – Obawiam się, że tak. Ptaszek.
    Devon roześmiał się, przez chwilę opierając się piersią o jej plecy.
    – Jesteś…
    – Pozwól, że zgadnę. Najdziwniejszą kobietą na świecie, niezależnie od tego, co to słowo oznacza.
    – Dokładnie tak bym to ujął: najdziwniejsza kobieta, jaką znam.
    Nie wiedziała, czemu to stwierdzenie sprawiło jej taką przyjemność.

2

    Jechali milcząc. Dopiero o zmierzchu zatrzymali się przy strumieniu.
    – Tu rozbijemy obóz na noc – powiedział Devon i uniósł ręce, by zsadzić ją z konia.
    Linnet przemknęło przez myśl, że szybko oswoiła się z myślą, że on jej pomoże.
    – Zostań tu. Cofnę się trochę, żeby sprawdzić, czy nikt za nami nie jedzie. Nie boisz się zostać sama? – Uśmiechnął się na myśl, jak głupie było to pytanie.
    Linnet siedziała przez chwilę odpoczywając. Swędziała ją głowa. Gdy się podrapała, zabrudziła sobie paznokcie. Westchnęła i ruszyła na poszukiwanie chrustu.
    Po powrocie Devon stwierdził, że koń jest rozsiodłany, a ognisko przygotowane.
    – Nie wiedziałam, czy mogę rozpalić ogień. Lepiej, zęby nas nikt nie zauważył.
    – I bardzo mądrze, ale chyba ludzie Szalonego Niedźwiedzia są zbyt leniwi, by nas gonić. Mają dzieci i to im wystarcza.
    – Szalony Niedźwiedź. Czy to ten, którego…?
    – nie. To był Cętkowany Wilk. – Popatrzył na nią uważnie, rozpalając ogień. – Przykro mi, że musiałeś…
    – Nie mówmy o tym. Stało się. Teraz podejdź do mnie i pokaż mi to rozcięcie na ustach.
    Szybko pokonała kilka stóp dzielących ich od siebie i usiadła, a on ujął jej twarz w swe wielkie, silnej dłonie i delikatnie zbadał okolice zranienia.
    – Otwórz usta.
    Usłuchała; wpatrywała się w jego czoło, podczas gdy on przyglądał się jej zębom.
    – Świetnie. Chyba nie ma żadnych złamań. A co z resztą? Coś cię jeszcze boli?
    – Żebra. Ale to tylko stłuczenie. -Zobaczymy. Pewien jestem, że gdyby nawet wszystkie były połamane, nie pisnęłabyś ani słówka. – Uniósł dół jej koszuli i przesunął ręką po jej żebrach. Gdy skończył, cofnął rękę i usiadł na ziemi. I Nie wygląda to na złamanie. Muszę przyznać, że gdybym nie wiedział, sam dałbym się nabrać, że jesteś dzieckiem. Przyniosłem kilka ptaków. Ugotujemy je, żebyś nabrała trochę ciała.
    – Raków? – zapytała, ponownie zawiązując koszulę. – Nie słyszałam strzałów.
    – Są też inne sposoby polowania, nie tylko strzelanie. Zajmij się jedzeniem, a ja pójdę się opłukać.
    Popatrzyła tęsknie na strumień.
    – Też bym się wykąpała. Potrząsnął głową.
    – Wydaje mi się, że sama woda nie wystarczy, by zetrzeć z ciebie ten tłuszcz.
    Popatrzyła na brudną, podartą spódnicę, sponiewieraną koszulę, na swoją zatłuszczoną skórę.
    – Czy ja naprawdę wyglądam tak koszmarnie?
    – Widziałem już bardziej eleganckie strachy na wróble.
    Wydęła usta.
    – Wciąż nie mogę zrozumieć, dlaczego ryzykowałeś dla mnie tak wiele, Devonie. Przecież mogli cię zabić.
    – Ja też nie rozumiem – odparł szczerze i rzucił jej ptaki. – Umiesz chyba gotować?
    Po raz pierwszy uśmiechnęła się do niego, odsłaniając białe, równe zęby.
    – Z przyjemnością przyznaję, że umiem. Widząc ten uśmiech Devon uświadomił sobie, jak bardzo Linnet jest kobieca. Odwrócił się szybko, chwycił sakwy i ruszył do strumienia.
    Gdy wrócił, w jego wyglądzie nastąpiła całkowita zmiana. Miał na sobie granatowe bawełniane spodnie i obszerną niebieską koszulę z samodziału, wykończoną pod szyją małą stójką. Po zdjęciu skąpej przepaski i kościanego naszyjnika mniej przypominał Indianina, choć nadal rzucał się w oczy orli nos i ciemne włosy. Uśmiechnął się, siadając po drugiej stronie ogniska.
    – Znów jestem ucywilizowany. Dotknęła włosów przyklejonych do głowy.
    – Nie mogę powiedzieć tego o sobie.
    – Skoro ja wytrzymuję ten zapach, to i tobie się uda.
    Byli wygłodniali, toteż posiłek wydawał im się niebiański, zwłaszcza w porównaniu z jedzonymi ostatnio plackami kukurydzianymi i suszonym mięsem. Potem Devon zgarnął liście na dwa oddalone od siebie o kilka stóp posłania i podał jej koc.
    – Zabrudzę go – roześmiała się. Devon popatrzył na nią uważnie. W świetle księżyca brud nie był aż tak widoczny.
    – Wątpię – powiedział cicho.
    Linnet popatrzyła mu w oczy i poczuła nagły strach przed mężczyzną, któremu tyle zawdzięczała. Odwróciła wzrok i ułożyła się na posłaniu. Zasnęła, zanim zdążyła zastanowić się głębiej nad tym uczuciem. Gdy się obudziła, była sama. Odwróciła się, słysząc niespodziewane trzaśniecie suchej gałązki. Spomiędzy drzew wyszedł Devon niosąc upolowanego zająca.
    – Śniadanie. – Uśmiechnął się. – innym razem ja będę gotował.
    Uśmiechnęła się zgodnie i poszła do strumienia, zdecydowana zrobić coś ze swoim wyglądem. Po kilku minutach doszła do wniosku, że jej wysiłki nie dają pożądanego rezultatu, bo zamiast zmyć brud, rozprowadziła go tylko po całym ciele. Musiała się poddać.
    Gdy wróciła do ogniska, Devon powitał ją uśmiechem, który szybko zamienił się w śmiech. Jednak, widząc, że dziewczyna jest bliska płaczu, zamilkł. Podszedł do niej, wyciągnął brzeg koszuli ze spodni i zaczął jej ocierać twarz.
    – To niewiarygodne, ale wyglądasz teraz jeszcze gorzej. Mam tylko nadzieję, że ludzie ze Sweetbriar rozpoznają w tobie istotę ludzką.
    Patrzyła pod nogi.
    – Przykro mi, że jestem tak odpychająca.
    – Chodź, usiądź i zjedz coś. Ja się już przyzwyczaiłem do twojego wyglądu.
    Usłuchała i ugryzła udko zająca. Uśmiechnęła się, ocierając z brody tłuszcz.
    – Może udałoby mi się coś upolować, gdybym biegała za zwierzętami i straszyła je swoim wyglądem.
    Devon roześmiał się.
    – Chyba udałoby ci się to.
    Następnego dnia zrobili kawał drogi i Linnet musiała się bardzo starać, by nie zasnąć.
    – Wydaje mi się, że jesteś porządnie zmęczona -powiedział po południu.
    Wzruszyła ramionami.
    – Bywało gorzej.
    _ A zatem dobrze, że wczoraj tak długo jechaliśmy. Mamy szansę dotrzeć do Sweetbriar jeszcze dziś wieczorem.
    – Sweetbriar?
    – Tam mieszkam. Sto akrów najpiękniejszej ziemi, jaką kiedykolwiek widziałaś. Nad rzeką Cumberland. – Podał jej kawałek suszonego mięsa.
    – Sam tam mieszkasz?
    – Nie. To prawie miasto – odparł wesoło. – Są tam Emersonowie, Starkowie i Tuckerowie. Mili ludzie. Spodobają ci się.
    – A zatem ja też mam tam zamieszkać?
    – Jasne. Jak inaczej mogłabyś mnie nauczyć czytać? Nie zapomniałaś chyba o naszej umowie?
    Uśmiechnęła się, bo rzeczywiście zapomniała.
    – To chyba nie będzie trudne.
    Późnym wieczorem dotarli do miejsca, które Devon nazywał Sweetbriar. Linnet była wyczerpana. Na razie zauważyła tylko kilka chat na polanie. Zsunęła się prosto w objęcia Devona, który zsiadł już z konia i chciał ją zdjąć na ziemię. Wziął ją na ręce.
    – Devon, mogę iść sama. Jestem tylko trochę zmęczona.
    – Po tym, co przeszłaś, wątpię, by chciało ci się choćby otworzyć oczy. Gaylon! – krzyknął nad jej głową. – Otwórz drzwi i wpuść mnie!
    Drzwi uchyliły się i stanął w nich uśmiechnięty starszy mężczyzna.
    – Co ty sobie myślisz? O której godzinie przychodzi się do domu? i co ty tam taskasz?
    – Nie co, tylko kogo. Korpulentny staruszek uniósł lampę do twarzy Lin-net, która zamknęła oczy porażone jaskrawym światłem.
    – Nie wygląda najlepiej – stwierdził.
    – Jestem Linnet Blanche Tyler, panie Gaylon. Miło j mi pana poznać. – Wyciągnęła do niego rękę.
    Popatrzył na nią zdziwiony; brudna dziewucha w objęciach mężczyzny, a zachowuje się, jakby ją przedstawiano samemu prezydentowi. Spojrzał z niedowierzaniem na uśmiechniętego Devona.
    – Nieźle, co? Taką ją znalazłem związaną u Szalonego Niedźwiedzia.
    – Szalonego Niedźwiedzia! Na pewno nie puścił jej* z własnej woli.
    – Jasne. Mam na dowód ranę na ręce.
    – Devonie, czy mógłbyś mnie postawić na ziemi? Gąylon wytrzeszczył na nią oczy.
    – Do kogo ona gada?
    – Do mnie. – Devon był najwyraźniej zakłopotany. – Nazywa mnie Devonem.
    – A po co?
    – Dlatego, że tak się nazywam, staruszku. Devon Macalister.
    – Phi. Nie wiedziałem, że masz jakieś nazwisko, tylko Mac.
    – Z nią się kłóć – odparł Devon stawiając Linnet na, ziemi. – Biegnij po Agnes. Spodoba jej się ta dziewczyna. Jest taka bardzo angielska i w ogóle.
    – To dlatego gada tak dziwnie?
    – Zgadza się. Teraz sprowadź Agnes. Galopem! Zaprowadził Linnet do krzesła przy kominku.
    Usiadła z wdzięcznością. Wydawało jej się, że jeszcze nigdy w życiu nie była tak zmęczona.
    – Agnes będzie tu za chwilę i zajmie się tobą -zapewnił, rozpalając ogień.
    Niemal natychmiast pojawiła się w chacie jakaś kobieta – przynajmniej takie wrażenie odniosła Linnet. Była wysoka, rumiana, miała męski płaszcz na-rzucony na koszulę nocną. Wyglądała tak czysto, że Linnet jeszcze bardziej wstydziła się brudu na swoim ciele i włosach.
    _ Mac, co Gaylon wygaduje?
    Linnet podniosła się.
    – Obawiam się, że to ja jestem przyczyną wszystkich problemów. Devon uratował mnie przed Indianami i teraz wszyscy macie ze mną kłopot
    Agnes uśmiechnęła się do brudnej dziewczyny, a Gaylon i Devon wymienili spojrzenia.
    – W ciągu kilku ostatnich dni niewiele spała i jadła. Sporo przeszła – wyjaśnił Devon.
    – Z tego, co widzę, niewiele cię obeszło, co się z nią działo. Zabiorę ją do siebie. Jak się nazywasz?
    – To Linnet Blanche Tyler – odparł Devon i uśmiechnął się. – Uważaj, bo ani się obejrzysz, a będzie rządzić całym twoim domem.
    Zmieszana Linnet patrzyła pod nogi.
    – Chodź, Linnet. Nie przejmuj się nimi. Wolisz najpierw coś zjeść czy się przespać?
    – Chciałabym się wykąpać.
    – Rozumiem cię lepiej, niż myślisz.
    Kilka godzin później Linnet wśliznęła się pod kołdrę. Szorowała się tak zawzięcie, że Agnes musiała ją przywołać do porządku. Zjadła jajecznicę z czterech jajek i dwie wielkie grzanki z masłem. Teraz leżała w czystej koszuli nocnej. Zasnęła natychmiast. Gdy się obudziła, było cicho, ale wiedziała, że dzień juz dawno się zaczął. Przeciągając się, dotknęła włosów, by się upewnić że są czyste. Podeszła do skraju stryszku, na którym stało łóżko. Drzwi chaty otworzyły się i weszła Agnes.
    – A obudziłaś się? Wszyscy w Sweetbriar umierają niecierpliwości. Chcą zobaczyć, co takiego Mac przywiózł ze sobą do domu. Byłam u Tuckerów i ich Caroline pożyczyła mi sukienkę dla ciebie. Zejdź na dół, zobaczymy, czy pasuje.
    Linnet zeszła po drabinie, trzymając w jednej ręce przydługą koszulę.
    Agnes przyłożyła do niej sukienkę.
    – Tak myślałam. Trzeba będzie trochę wypuścić na górze. Siadaj i jedz, a ja to poprawię. Trzeba mi tylko chwili.
    Linnet jadła bułeczki kukurydziane, bekon i miód, a Agnes szyła perkalową sukienkę.
    – No, już. Zrobione. Zobaczmy, co tutaj mamy. -Pomogła Linnet ubrać się i uśmiechnęła się do siebie zadowolona. – Mac zbaranieje, gdy zobaczy, co nam tu przywiózł.
    – Naprawdę wyglądam inaczej?
    – Nie widziałam jeszcze czarniejszego i brzydszego smolucha niż ten, którego nam Mac pokazał wczoraj. Czekaj, uczeszę cię.
    – Agnes, nie musisz tego wszystkiego robić. Pozwól, że ci jakoś pomogę.
    – Już dość mi się nadziękowałaś wczoraj. Nigdy nie miałam córki i cieszę się, że mogę to dla ciebie zrobić. – Zrobiła krok do tyłu podziwiając swoje dzieło. Włosy Linnet opadały na plecy obfitą kaskadą, miały głęboki, złoty kolor, gdzieniegdzie rozświetlony jaśniejszymi pasmami. Gęste, ciemne rzęsy osłaniały duże oczy o dziwnym kolorze. Chciało się na nie patrzeć i patrzeć, starając się odgadnąć ich niespotykaną barwę.
    Agnes patrzyła na zgrabną, szczupłą sylwetkę Linnet w dopasowanej sukience.
    – Przez ciebie Corinne oszaleje.
    – Corinne?
    To najstarsza córka Starków. Chodziła za Makiem od chwili gdy skończyła dwanaście lat. A teraz, gdy już go prawie usidliła, zjawia się tu coś takiego.
    Mac.? Ach, Devon! Nie powiedział ci, że przywiózł mnie tu po to, bym go nauczyła czytać?
    Naprawdę? Właściwie to i ja mogłabym go tego nauczyć… Nieważne. Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć jego minę.
    Dom Agnes Emerson był oddalony o milę od polany, na której znajdował się sklepik Devona i inne budynki. Było tam pełno ludzi, głównie dzieci, niecierpliwie wyczekujących pojawienia się dziewczyny, którą przywiózł Mac. Przez cały ranek słuchali historii o jej przygodach, mocno podkoloryzowanych przez Gaylona.
    – Nie wygląda tak, jak opowiadał Mac – usłyszała
    Linnet za swoimi plecami.
    Odwróciła się i zobaczyła chłopca, mniej więcej siedmioletniego. Miał brudną buzię; z kieszeni sterczał mu kawałek sznurka.
    – A co on mówił? – zapytała.
    – Powiedział, że jesteś najodważniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widział.
    Linnet uśmiechnęła się.
    – Prawie mnie nie zna. Po prostu byłam zbyt przerażona, zęby podnosić raban. Pewnie chciałbyś usłyszeć o jego walce z Cętkowanym Wilkiem.
    – Mac walczył z Indianinem?
    – Ależ tak.
    – Czemu mówisz tak dziwnie?
    – Pochodzę z Anglii.
    – No dobra. Muszę już iść, cześć.
    Agnes objęła Linnet ramieniem.
    – Idziemy. A wy przestańcie się gapić, jak na jakiegoś dziwoląga – powiedziała do dzieci, które się jednak tym wcale nie przejęły – Chodź, pokażę cię Macowi.
    Sklep był długim budynkiem w kształcie litery l i Linnet dziwiła się teraz, że przedtem nie zauważyła składowanych tu towarów. Devon stał do niej tyłem, rozmawiając z ładną ciemnowłosą dziewczyną o nie^ zwykle zmysłowych kształtach.
    Dziewczyna urwała w połowie zdania; przypatrywała się wchodzącym. Oczy Devona rozszerzyły się ze zdumienia.
    – No, nie masz nic do powiedzenia? Różni się trochę od tej cuchnącej kupki gałganów, którą wczoraj przywiozłeś? – Oczy Agnes błyszczały triumfująco.
    Devon nie mógł wykrztusić ani słowa. Linnet była po prostu śliczna; miała drobną buzię i wielkie oczy, delikatny nosek i miękkie usta, wygięte teraz w nieśmiałym uśmiechu. Poczuł się oszukany. Dlaczego wcześniej mu nie powiedziała, że jest tak cholernie ładna? Poczuł rosnący w nim gniew. Był zły, że go tak zaskoczyła.
    – Widzę, że go zatkało. To jest Corinne Stark. Często ją można spotkać w składzie Maca. – Można się było domyślić, co Agnes o tym sądzi.
    Devon podszedł do dużego stołu, na którym piętrzyły się skóry.
    – Agnes, może zabrałabyś ją do chaty Starego Luke'a. Myślę, że mogłaby tam zamieszkać. Trzeba tylko zrobić porządek.
    Linnet popatrzyła pytająco na towarzyszkę, chcąc się dowiedzieć, dlaczego Devon ją odpycha, lecz Agnes wpatrywała się w jego plecy.
    – Mam dość pracy u siebie. Ty to zrób – powiedziała.
    Corinne uśmiechnęła się do Devona.
    – Pójdę z tobą, Mac.
    Agnes spojrzała na nią surowo.
    – Szczerze mówiąc, Corinne, słoneczko, nie mogę… Doradzić z tym nowym wzorem pikowania, który pokazała mi twoja matka. Powiedziała, że ty potrafisz mi pomóc.
    – Mogę to zrobić kiedy indziej. – Dziewczyna była wściekła.
    Agnes posłała jej przeszywające spojrzenie.
    – Nie mam tyle czasu co ty i potrzebuję cię właśnie
    W oczach Corinne odbiła się złość wywołana porażką. Rzuciła ostatnie spojrzenie na Devona i wyszła z Agnes ze sklepu, omijając Linnet szerokim łukiem.
    Gdy zostali sami, Devon nie poruszył się. Podeszła do niego.
    – Devon?
    Odwrócił się wreszcie i wpatrzył w przestrzeń ponad jej głową.
    – Jeśli chcesz zobaczyć tę chatę, musimy ruszać. Mam robotę. – Wyszedł szybko ze sklepu, nie zwracając uwagi na Linnet, która z trudem dotrzymywała mu kroku.

3

    Chata była w opłakanym stanie. Znajdowała się w odległości kilku jardów od składu. Przez dziurę w dachu wdzierało się do środka światło słoneczne, w kominku buszowały kurczęta, przez okno czmychnęły bawiące się wewnątrz wiewiórki. Devon wygonił kurczęta, a gdy uciekały trzepocąc skrzydłami, uniósł się z podłogi tuman kurzu.
    – Oto twoje mieszkanie. Może nie jest to nic nad zwyczajnego, ale da się tu wytrzymać, jeśli się trochę popracuje. Nie boisz się chyba ciężkiej pracy? Jesteś przecież angielską damą.
    Uśmiechnęła się do niego, a on przypomniał sobie dwie noce, które spędzili razem na szlaku. Dobrze, że nie wyglądała wtedy tak jak teraz. Odwrócił wzrok.
    – Devon, czy ty jesteś na mnie o coś zły?
    – Dlaczego miałbym być zły? Czy dałaś mi jakiś powód? Słyszałem, że nawet mały Jessie Tucker cię polubił, a ten dzieciak zawsze stronił od kobiet. Nie mam żadnego powodu, żeby się na ciebie gniewać. -Usiadł na ławce, wzbijając tuman kurzu.
    Zamrugała powiekami.
    – Jak twoja ręka?
    – Świetnie.
    – Mogę ją obejrzeć?
    – Nie musisz mi matkować.
    Odwróciła się, nie mogąc zrozumieć przyczyny jego gniewu, co bolało ją tym bardziej.
    Devon oglądał czubek swojego buta. Był na siebie zły za swoje zachowanie, ale to tylko potęgowało jego rozdrażnienie.
    _ A niech to szlag! – powiedział głośno.
    – Słucham?
    Rozejrzał się po zapuszczonej chacie.
    – Co będziesz tu jadła? Myślałaś już o tym?
    – Jeszcze nie. Właściwie nie zdążyłam jeszcze o niczym pomyśleć. Wygląda na to, że do tej pory wszyscy myśleli za mnie. Najpierw ty, potem Agnes. Oczywiście powiedziałeś Agnes…
    – Jeśli dobrze pamiętam – przerwał jej – nasz układ polega na tym, że nauczysz mnie czytać za to, że wyrwałem cię od Szalonego Niedźwiedzia. Dorzuciłem do tego chatę, ale nie zamierzam cię żywić i ubierać.
    – Wcale tego nie oczekuję. Już i tak zrobiłeś dla mnie zbyt wiele.
    Siedziała w plamie słońca. W wielkich oczach dziewczyny wyczytał zgodę na jego brak zainteresowania jej dalszym losem. Była zdecydowana nie prosić ani jego, ani nikogo innego, o więcej, niż sami chcieli jej ofiarować.
    Uśmiechnęła się i jej oczy rozbłysły.
    – Kto dla ciebie gotuje, Devonie?
    Zaskoczyła go tym pytaniem.
    – Gaylon, jeśli w ogóle można to nazwać gotowaniem. Czasami lituje się nade mną któraś z kobiet i zaprasza mnie na kolację.
    – Zawrzemy układ.
    – A co masz do Przehandlowania? Nawet ta sukienka jest pożyczona. – Powędrował wzrokiem niżej i stwierdził, że nie widział jeszcze zgrabniejszej kobiety
    – Umiem gotować. Jeśli dostarczysz mi składniki, mogę dla ciebie gotować, a jeśli przyniesiesz mi materiał i nici, uszyję ci nową koszulę, dla siebie sukienki. To chyba uczciwa propozycja.
    Aż za bardzo, pomyślał.
    – A kto zajmie się drewnem na opał?
    – Ja sama. Jestem silna.
    Wszystko można było o niej powiedzieć, tylko nie to, że jest silna. Uśmiechnął się, potrząsnąwszy głową.
    – Jestem pewien, że przeszłabyś przez kupę gnoju i nadal pachniała różami.
    Odwzajemniła uśmiech.
    – Z tego, co słyszałam o swoim wyglądzie, gdy tu przybyłam, chyba właśnie to mi się przydarzyło. – Dotknęła włosów. – Tak dobrze znów poczuć się czystą, mieć na sobie czyste ubranie. – Wygładziła fałdy sukienki. -Jeszcze mi nie powiedziałeś, Devonie, czy dobrze wyglądam. Bardzo byłeś zaskoczony, że nie jestem już kocmołuchem? Tak nazwała mnie Agnes.
    Stanęła przed nim, odgarnąwszy z twarzy gęste, lśniące w słońcu włosy.
    – Tak miło ich dotykać, wiedząc, że się nie po brudzę.
    Nie mógł się pohamować, by nie dotknąć jej włosów.
    – Nigdy nie zgadłbym, że są jasne. Przedtem wydawały się czarne. – Nagle wypuścił z palców jej włosy, ale uspokoił się, widząc, że ona się do niego uśmiecha; jego gniew ustąpił. – Linnet, nigdy w życiu nie rozpoznałbym w tobie tej cuchnącej kupy szmat, którą znalazłem w szałasie. A skoro już po wszystkim, zróbmy tu porządek.
    – O nie! – zaprotestowała natychmiast. – Teraz, kiedy już zawarliśmy umowę, możemy spróbować odzyskać dzieci.
    Mac nie był pewien, czy dobrze słyszał.
    – Dzieci?
    – Te, które uprowadził Szalony Niedźwiedź. Nie możemy ich tak zostawić. – Czekaj, czekaj! Nie wiesz chyba, o czym mówisz. Wyznajemy tu zasadę, że my dajemy Indianom spokój, a oni się do nas nie wtrącają.
    – Spokój! – parsknęła. Zabili moich rodziców i porwali dzieci. Nie można tego tak zostawić! Muszę odebrać!
    – Ty chcesz im je odebrać? Zapomniałaś, co ci chcieli zrobić?
    – Nie – odparła cicho, przełykając ślinę. – Ale nie zapomniałam też widoku krwi moich rodziców. Nie możemy pozwolić, by dzieci wychowywały się wśród tych ludzi.
    Podszedł do niej.
    – Posłuchaj mnie, kobieto. Te dzieci trafią do porządnych rodzin, a poza tym nie widzę nic złego w tym, że będą się wychowywały wśród Indian. A co do ciebie, obiecałaś nauczyć mnie czytać. Zaryzykowałem już życie dla obcej osoby i nie zamierzam ryzykować powtórnie dla bandy obcych dzieciaków. -
    Odwrócił się, by wyjść.
    – Sama pojadę, jeśli tylko pożyczysz mi konia i strzelbę. Doskonale strzelam. Byłam kiedyś na polowaniu w Szkocji i…
    Popatrzył na nią, jakby oszalała, i wyszedł.
    Linnet przez chwilę stała nieruchomo, nie wiedząc, co ma zrobić. Potem zaczęła sprzątanie. Zamierzała wygrać tę dyskusję, lecz okazało się, że nie będzie to łatwe. Nie sądziła, by Indianie chcieli skrzywdzić dzieci; mimo to była przekonana, że należy je odbić i oddać krewnym.
    – Widzę, że sukienka pasuje na ciebie. – W drzwiach stała dziewczynka mniej więcej czternastoletnia drobna, piegowata, o twarzy bez wyrazu. Linnet uśmiechnęła się do niej. Dziękuję, że mi ją pożyczyłaś, ale obawiam się, Ze ją pobrudzę. Jestem Linnet Tyler. – Wyciągnęła rękę a dziewczynka przez chwilę mrugała powiekami zaskoczona, po czym uśmiechnęła się i podała rękę na powitanie.
    – Jestem Caroline Tucker.
    – Tucker? Chyba poznałam dziś rano twojego brata.
    – Jessiego? Mówił o tobie. Mogę ci w czymś pomóc?
    – Dziękuję. Chcę tylko trochę uporządkować to miejsce. To będzie mój dom – dodała z dumą.
    Caroline rozejrzała się po walącej się chacie, zastanawiając się, czy tu w ogóle da się mieszkać.
    – Ale ja nie mam teraz nic innego do roboty – powiedziała, chwytając drugi koniec ławki, którą Lin net usiłowała wypchnąć na zewnątrz.
    Następnymi osobami, które pojawiły się w chacie, były ośmioletnie bliźniaczki Starków, Eubrown i Lissie. Miały identyczne warkocze i zadarte nosy. Chciały poznać dziewczynę Maca, bo tak ją określiła pani Emerson. Corinne się wścieknie!
    Całe Sweetbriar obiegła wieść, że Linnet jest ładna. Wkrótce w jej chacie zaczęli się pojawiać pod byle pretekstem niemal wszyscy młodzieńcy mieszkający w osadzie. Linnet wysyłała ich z wiadrami po wodę do strumienia odległego o około sto jardów. W pewnej chwili, gdy przykucnięta zmywała podłogę, zamarła w bezruchu, zobaczywszy przed sobą nagle parę stóp. Na wspomnienie ataku Indian i widoku matki leżącej na ziemi jej serce zaczęło bić jak oszalałe. Podniosła wzrok, ale nie mogła dojrzeć twarzy mężczyzny stojącego tyłem do drzwi.
    Wiem, jestem Linnet Tyler. – Wyciągnęła rękę, A on stał oniemiały z uchylonymi ustami Był młody umięśniony, miał szczeciniaste ciemne włosy i nieco zbyt szerokie usta, by mógł uchodzić za przystojnego. Ogólnie rzecz biorąc, był to wyglądający sympatycznie młody człowiek.
    – Ty jesteś tą dziewczyną przywiezioną przez Maca -stwierdził raczej niż zapytał, mocnym, miłym głosem.
    – Tak zgadza się, a ty? – Nadal nie cofała ręki.
    – Worth psze pani. Worth Jamieson. Mieszkam na farmie pięć mil stąd. Dziś przyszedłem tu do sklepu.
    Sięgnęła po jego prawą rękę i potrząsnęła nią.
    – Miło mi pana poznać, panie Jamieson.
    – Wystarczy Worth, psze pani.
    Linnet trudno było się przyzwyczaić do amerykańskiego zwyczaju używania tylko imion.
    – Mieszkasz w chacie Starego Luke'a?
    – Tak, zgadza się.
    – Wezmę to. Jesteś za słaba, żeby dźwigać takie ciężary. – Wyjął z jej ręki kubeł pełen wody.
    Uśmiechnęła się z wdzięcznością.
    – Dziękuję. Nie wiedzieć czemu wszyscy tu uważa ją mnie za słabowitą, ale muszę przyznać, że sprawia mi to przyjemność.
    – Panno Linnet, jest Pani najpiękniejszym stworzeniem, jakie w życiu widziałem.
    Roześmiała się.
    – Dziękuję nie tylko za pomoc, ale i za komplement. A teraz pozwól, że ci to zabiorę. Muszę wyszorować podłogę.
    Worth nie oddał wiadra, lecz wniósł je do chaty i postawił na podłodze; rozglądał się przez chwilę, po czym wyszedł. Po kilku minutach Linnet ze zdziwieniem stwierdziła, że jej gość naprawia dziurę w dachu. Uśmiechnęła się do niego, pomachała mu i zajęła się brudną podłogą.
    Hej, Mac, widziałeś, co się wyprawia w chacie tej małej? Całe miasto jej pomaga – zawołał Doli Stark ze swojego ulubionego krzesła przy wygaszonym kominku.
    – No, widziałem – nadeszła niechętna odpowiedź z przeciwległego kąta. Gaylon przerwał struganie kijka.
    – Nawet Wortha Jamiesona pogoniła na dach.
    – Wortha? – powtórzył zdziwiony Doli. – Przecież jest płochliwy jak źrebak. Co zrobiła, że na nią w ogóle popatrzył? Nie mówiąc już o naprawianiu dachu.
    Gaylon powrócił do swojego zajęcia.
    – Już ona tam wie, jak to zrobić. Nawet Mac bił się dla niej z jakimś wyrzutkiem od Szalonego Niedźwiedzia i mówię ci, że wtedy nie była takim pachnidełkiem jak dziś rano.
    – Nie możecie porozmawiać o czymś innym? – zapytał Mac znad księgi rozłożonej na kontuarze.
    Gaylon i Doli wymienili znaczące spojrzenie. Obaj mieli uniesione brwi i ściągnięte usta.
    – Możemy mówić o pogodzie, ale to nie jest takie smakowite jak ta lala, którą tu przywiozłeś – odparł
    Gaylon.
    – Lepiej ją zaobrączkuj, Mac, zanim się tu pojawi Cord.
    – Cord? – powtórzył bezmyślnie Mac.
    – A tak, Cord – potwierdził Gaylon. – Słyszałeś o nim, nie? Ten, który ci zeszłej zimy zabrał dziewuchę Trulocków..
    – Chyba było trochę inaczej, a poza tym fakt, że to ja przywiozłem Linnet, nie świadczy jeszcze, że jest moja
    Doli skrzywił się.
    Jasne, że nie. Ale wszyscy chłopcy w okolicy wzdychają do niej.
    Devon zatrzasnął księgę..
    – Wyraźnie nie macie nic do roboty, może i wy do niej pobiegniecie?
    Pewnie, że bym to zrobił, ale boję się, ze ona i mnie zagoni do roboty jak tych wszystkich palantów.
    Kiedy mogę, uciekam od roboty, a poza tym wyrosłem już z podrywania. – Doli rzucił ukradkowe spojrzenie na Gaylona.
    Mac podszedł do drzwi.
    _ No to może ja się przejdę. Potrzebuję trochę świeżego powietrza i spokoju.
    _ Jasne, chłopie. I zabierz gwoździe. Słyszałem, że im zabrakło – krzyknął Doli, gdy trzasnęły drzwi.
    Devon wyciągnął z kieszeni zwój sznurka i uśmiechnął się. Niedługo miało zajść słońce, a on już zgłodniał. Myśl o kolacji sam na sam z Linnet sprawiła, że uśmiechnął się szerzej.
    Dwie godziny później stanął przed drzwiami Linnet, trzymając w garści dwa króliki. Zapukał. Otworzyła i uśmiechnęła się na jego widok. Na jednym policzku miała smugę kurzu.
    – Właśnie skończyłam – powiedziała. Wyciągnęła drżącą rękę po króliki.
    Nie pozwolił jej ich wziąć. Położył dziewczynie rękę na ramieniu i poprowadzi ją do ławki. • Usiądź i odpocznij. Ja to ugotuję.
    – Nie na tym miał polegać nasz układ, Devonie.
    – No i co z tego? Pracujesz przez cały boży dzień, odpowiadasz na setki pytań, a gdy przychodzi pora kolacji, wszyscy znikają.
    Uśmiechnęła się słabo.
    – Nie przejmuj się. Nie mieli na myśli nic złego. Po prostu pilnują własnych spraw.
    A ja nie.
    – Jestem dla was wszystkich kłopotem. Prawda, Devonie?
    – Ależ nie. Poradzisz sobie. Poczekaj tylko, aż wbijesz kilka liter do tej tępej głowy.
    – Oh! – Usiadła prosto. – Twoje lekcje!
    – Myślisz, że odpowiada mi taki wymęczony nauczyciel jak ty?
    – Popatrz tylko na kominek.
    Wstał i odnalazł kawałek drewna, na którym napisano coś węglem.
    – Tam jest napisane – Devon. A przynajmniej wydaje mi się, że tak się to pisze.
    – Nie wiesz? -Był zdziwiony, niemal rozczarowany jej niewiedzą.
    – Każde słowo można zapisać na wiele sposobów, zwłaszcza imię. Mogę się tylko domyślać, masz może swój akt urodzenia?
    – Akt czego? – Ostrożnie wsunął tabliczkę do kieszeni.
    – Papier wypisany przez lekarza, gdy się urodziłeś.
    Wpatrzył się w ociekające tłuszczem króliki wiszące nad ogniem.
    – Nie było żadnego doktora, kiedy się urodziłem. Tylko mama i kobieta z sąsiedztwa. Ale mam Biblie i tam coś jest napisane.
    – To może być to, czego potrzebujemy. Czy możesz to przynieść jutro, jeżeli, oczywiście, zgodzisz się przełożyć pierwszą lekcję?
    – Nie chciałbym, żebyś mi tu zasnęła. Zjedzmy coś.
    Linnet wstała, ziewnęła ukradkiem i przeciągnęła się, rozprostowując obolałe plecy. Devon odwrócił oczy, nie chcąc wpatrywać się w obcisłą na piersiach bluzkę. Czasami zastanawiał się, czy ona sobie zdaje sprawę z tego, że jest dojrzałą kobietą.
    – Powiedz mi, co sądzisz o Sweetbnar.
    – Wszyscy są dla mnie tacy dobrzy, nie wiem, jak im się odwdzięczę. Czy znasz Wortha Jamiesona? -
    – Jasne – odparł i wbił zęby w apetyczny kawałek mięsa.
    – Opowiedz mi o nim.
    Mieszka sam. Jest spokojny, pracowity. Przyjęci tu jakieś dwa lata temu i sam poradził sobie ze wszystkim Przychodzi do sklepu raz w miesiącu, żeby kupić to, czego potrzebuje. Devon skrzywił się. -Dlaczego tak cię interesuje?
    – Ponieważ mi się oświadczył – Devon zakrztusił się.
    – Co?!-wychrypiał.
    – Powiedziałam, że interesuje mnie Worth Jamieson, ponieważ mi się oświadczył.
    Devon z trudem rozwarł zaciśnięte szczęki.
    – Siedzisz tu sobie jakby nigdy nic, oblizujesz palce i mówisz mi, że jakiś chłopak ci się oświadczył. Taka jesteś do tego przyzwyczajona, że już nawet nie robi to na tobie żadnego wrażenia?
    – Nie – odparła poważnie. – Nie sądzę. Niewielu mnie prosiło o rękę.
    – Niewielu! Co oznacza to „niewielu"?
    – Tylko dwóch, nie licząc Wortha. Jeden w Anglii, «e był stary, i jeden na statku do Ameryki. Teraz Pewnie jest w Bostonie.
    – Do diaska, ale z ciebie numer!
    – Chcesz powiedzieć najdziwniejsza kobieta, jaką w życiu widziałeś – zapytała niewinnie Linnet.
    Patrzyli na siebie przez chwile, po czym oboje wybuchnęli śmiechem.
    – W Kentucky nie ma wielu kobiet, więc podejrzewam, że niejeden zaryzykuje – Posłał jej pełne podziwu spojrzenie – Jeszcze trochę, a wszystko tu stanie na głowie. Skończyłaś? Wyrzucę kości. Poza tym muszę już iść do siebie. – Przystanął w drzwiach. – Co odpowiedziałaś Worthowi?
    – Dziękuję.
    Odwrócił się, ponownie rozgniewany.
    – Dziękuję? I to wszystko?
    – Takie oświadczyny to zaszczyt. Mężczyzna deklaruje chęć spędzenia całego życia z wybraną kobietą.
    – Na mam zamiaru słuchać kazań o tym, czym jest małżeństwo. Jaką odpowiedź, nie licząc podziękowań, dałaś Worthowi?
    – Chodzi ci o to, czy się zgodziłam?
    Nie odpowiadał; patrzył na nią groźnie. Powoli wyciągnęła wstążkę z włosów.
    – Powiedziałam, że nie znam go dość dobrze, by mu dać wiążącą odpowiedź. – Uśmiechnęła się. – Czy mogę jutro rano przyjść do twojego sklepu po materiał? Chciałabym oddać Caroline sukienkę, którą mi pożyczyła.
    – Jasne. – Czuł się senny po tym napadzie wściekłości. – Dobranoc, Linnet.
    – Może jutro porozmawiamy o odbiciu dzieci – powiedziała zmęczonym głosem.
    W jego oczach ponownie pojawił się gniew.
    – Możesz sobie sama o tym rozmawiać. Ja mam ważniejsze sprawy na głowie.
    Zatrzasnął za sobą drzwi.

4

    – Dzień dobry, Devonie.
    Podniósł głowę znad księgi, by powitać Linnet.
    – To ona? – doszedł ją szept od strony kominka.
    – Linnet, dziecko, pozwól tutaj – zawołał Gaylon.
    – Zostawicie ją wreszcie w spokoju? – zaprotestował Devon. – Ma dość roboty, żeby nie tracić czasu z takimi jak wy.
    – Co cię żre, chłopcze? – zapytał Gaylon. – Nie tą nogą wstałeś z łóżka, czy co?
    Doli pochylił się ku niemu i szepnął mu coś do ucha, po czym obaj wybuchnęli śmiechem, klepiąc się po udach.
    Devon spojrzał na nich spode łba i odwrócił się do Linnet, lecz już podeszła do śmiejących się mężczyzn.
    – Pozwólcie, że się przedstawię. Jestem Linnet Blanche Tyler. – Dygnęła nisko.
    Patrzyli na nią oniemiali.
    – Ale numer – stwierdził w końcu Doli. – Co to było?
    Dygnięcie. Im niższe, tym większy szacunek dla Pozdrawianej w ten sposób osoby. Proszę. – Zademonstrowała. – To dla barona, niżej dla księcia, a tak dla Króla.
    – To jest coś! Mówisz, że jesteś z Anglii?
    – Tak.
    – Tak ich tam wychowują w tej Anglii – powiedział Doli. – Nie dziwota, że obskakują ją wszyscy chłopcy.
    Udała, że tego nie słyszy i zaczęła przyglądać się drewnianej figurce stojącej na półce nad kominkiem miała ze cztery cale wysokości, była niezwykle precyzyjnie wykonana. Przedstawiała starego, zgarbionego człowieka; w każdym szczególe postaci wyczuwało się jego zmęczenie życiem.
    – Ty to zrobiłeś? – zapytała Gaylona.
    – Nie, to Mac. On tu najlepiej struga.
    – Devon to zrobił? – Rozejrzała się, szukając g0 wzrokiem. Był ukryty za workami mąki.
    – Chodzi jej o Maca – wyjaśnił kompanowi Gaylon. – Tak, to jego robota.
    – To jest śliczne. – Nie zauważyła znaczących spojrzeń mężczyzn. – Przepraszam was teraz, potrzebuję trochę materiału. – Z wahaniem odstawiła figurkę na miejsce.
    – Już wszystko im opowiedziałaś o Anglii? – zapytał ze złością Devon.
    – Zupełnie nie wiem, dlaczego wciąż się na mnie gniewasz.
    Odwrócił się do niej.
    – Ja też nie wiem. Po prostu coś mnie nachodzi. A teraz – dodał pospiesznie – powiedz, czego chcesz.
    – Materiału na sukienkę dla mnie i koszulę dla ciebie.
    – Nie potrzebuję koszuli.
    – A ja myślę, że potrzebujesz. A poza tym, skoro i tak muszę wziąć materiał na sukienkę, bo chcę oddać Caroline tę, którą mi pożyczyła, uszyję ci przy okazji koszulę. Przecież się umówiliśmy.
    Nie wiem jak ty, Gaylon – doszedł ich z kąta głos Dolla – ale ja czuję się tu jak piąte koło u wozu
    Gaylon odchrząknął.
    Chyba wiem, o co ci chodzi. Może zobaczymy jak tam nowe prosiaki Tuckerów? Koniecznie. Wyszli obaj ze sklepu.
    Devon patrzył za nimi nachmurzony.
    – Dlaczego masz taką minę, Devonie?
    – Czy ty nic nie widzisz? Tylko dlatego, że wyrwałem cię z rąk jakiejś bandy Indian i przywiozłem tutaj, wszyscy już zdążyli nas pożenić. Pewnie nawet wybrali imiona dla naszych dzieci.
    _ Nie wiesz jakie? Devon pałał gniewem.
    – Co takiego?!
    – Ciekawa jestem, jakie wybrali imiona. Zrozumiał, że dziewczyna żartuje, i opanował się. Pokręcił głową.
    – Ludzie zawsze tak reagują. Nie trzeba się tym przejmować.
    – Tym bardziej że wyraźnie zainteresowałaś się Worthem Jamiesonem.
    Przez chwilę milczała.
    – Czy sądzisz, że Worth wie coś o Indianach? Może on mi pomoże uwolnić dzieci?
    – Jamieson?! – prychnął Mac. – Wychował się na farmie w Pensylwanii. Nie umiałby wyśledzić stada wołów, a co dopiero grupy Indian.
    – Znasz kogoś, kto mógłby mi pomóc?
    – Nikt ci nie pomoże! – Devon prawie krzyczał. Do furii doprowadzało go jej spojrzenie wyczekujące, że on tylko klaśnie i wyczaruje siedmioro dzieci. – Musisz to sobie wybić z głowy. Chodź teraz, wybierz sobie materiał.
    Uśmiechając się wdzięcznie, weszła za ladę. Dziękuję.
    – Witaj, Mac – dobiegł ją głos od drzwi. Ze swego miejsca nie mogła dostrzec, kto przyszedł.
    – Dzień dobry, Wilmo. Co tam u ciebie?
    _ w porządku, ale słyszałam, że masz jakieś kłopoty z Corinne. Devon rzucił za siebie uważne spojrzenie, lecz Linnet nie podniosła wzroku.
    – Czym mogę służyć?
    – Nic specjalnego. Po prostu przyszłam jeszcze raz rzucić okiem na tę zieloną wstążkę. Widziałam wczoraj tę twoją małą Angieleczkę i rzeczywiście jest taka ładna, jak mówiłeś. Chociaż Corinne miała jakieś zastrzeżenia. Jak sądzisz, spodoba się mojej Mary
    Linn ta wstążka?
    – Na pewno. – Devon wyszedł zza kontuaru, ujął Wilmę Tucker pod ramię i poprowadził ją do wyjścia. – Idealnie pasuje do jej oczu.
    – Ależ oczy Mary Linn są brązowe – zauważyła z oburzeniem.
    – No właśnie. Brąz i zieleń pasują do siebie. -Niemalże wyrzucił ją za drzwi.
    – Chyba wezmę te dwa. – Linnet położyła na ladzie dwie bele materiału. – Podoba ci się ten niebieski na koszulę, Devonie?
    – Świetny. – Odsunął się od drzwi.
    – Ale jeszcze muszę wziąć miarę.
    – Po co?
    – Żeby ci uszyć koszulę.
    Westchnął zrezygnowany i patrzył, jak odrywa wąskie paski ze szmaty utkniętej pod kontuarem.
    – Podejdź tu. – Wskazała kominek. – Stań prosto. -Weszła na stołek, by go zmierzyć i odedrzeć niepotrzebne końce pasków płótna.
    – Jesteś pewna, że wiesz, co robisz?
    – Oczywiście. To wszystko, czego potrzebuję-odparła
    Odwrócił się do niej.
    – Mac
    Devon drgnął gwałtownie, usłyszawszy głos Corinne
    Witaj Corinne
    – Dzień Dobry Corinne – Linnet zeszła ze stołka
    – Muszę już iść. Zobaczymy się na kolacji, Devonie – zamknęła za sobą drzwi, słysząc jak Corrine pyta
    – Co to znaczy „Zobaczymy się na kolacji”?

    – Lynna! Lynna! Jesteś tam?
    Linnet otworzyła drzwi małemu Jessiemu Tuckerowi Uśmiechnęła się do jego zadartego nosa i piegowatej twarzy. Wtedy z niepokojem zauważyła że w kieszeni chłopca coś się porusza, jakieś żywe stworzenie, które usiłuje wydostać się na wolność.
    – Dzień dobry, Jessie.
    – No, no. Nawet z samego rana mówisz tak dziwnie.
    – To też, a wstałam już dawno.
    Zignorował jej odpowiedź i wszedł do środka.
    – Jak ci się podoba mój dom?
    – Dom jak dom – odparł lekceważąco, siadając na ławce. – Chcesz obejrzeć Sweetbriar?
    – Oczywiście, ale nie mam za dużo czasu. Muszę dziś trochę poszyć i zrobić koszulę dla Devona.
    – Czemu nazywasz go Devon? On ma na imię Mac.
    – A dlaczego ty nazywasz mnie Lynna, skoro mam na mnę Linnet?
    Wzruszył ramionami.
    – Czasem cię nawet lubię ale czasem wychodzi z ciebie baba.
    – Myślę, że mimo wszystko jest w tym ukryty jakiś komplement. Zjem teraz coś i możemy iść.
    – Mama kazała mi przynieść ci cały koszyk jedzenia. Powiedziała, że chociaż tyle może dla ciebie zrobić, skoro tu przesiaduję. O co jej chodziło?
    – O to, że jesteś niezwykle żywym młodym człowiekiem. Jessie, czy gdy wyjdziemy z chaty, możesz uwolnić to nieszczęsne zwierzę, które szamoce się w twojej kieszeni?
    Uśmiechnął się przebiegle.
    – Jasne. Będziesz wrzeszczeć, kiedy ci je pokażę?
    – Mam nadzieję, że nie. Przypuszczam, że moje obawy są bezpodstawne.
    – Taak?
    – Zobaczmy, co przysłała twoja matka. Umieram z głodu.
    Jessie pokazał jej to wszystko, co uznał za najważniejsze w Sweetbriar. Niewidoczny strumień, ślady jeleni, dwa ptasie gniazda i opuszczoną lisią jamę. Około południa Linnet zostawiła chłopca, by powrócić do chaty i zająć się szyciem. Uśmiechnęła się, widząc ślady czyjejś bytności. Wiedziała, że to Devon. Znalazła dwa worki mąki kukurydzianej, suszone jabłka, koszyk słoniny, boczku i suszonych ryb, a oprócz tego mały garnuszek marynat. Przy kominku wisiały na ścianie cztery zające, a na ziemi piętrzyła się sterta narąbanego drewna. Dotknęła każdej z tych rzeczy, a potem zabrała się do szycia.
    Usłyszała pukanie do drzwi i krzyknęła.
    – Proszę!
    Siedziała na swoim miejscu przy kominku.
    – Skąd wiedziałaś, że to ja, a nie ktoś obcy? Powinnaś zamykać drzwi i otwierać je dopiero, gdy się upewnisz, kto za nimi stoi. Mogą znaleźć się tacy, którzy chętnie wykorzystają fakt, że taka ładna dziewczyna siedzi tu sama.
    – Dziękuje-.
    – Za co mi dziękujesz?
    – Powiedziałeś, że jestem ładna.
    pokręcił głową.
    – Przyniosłem tę Biblię. Co tak ładnie pachnie? Kolacja dla ciebie. Chcesz się najpierw pouczyć czy zjeść?
    Jedno i drugie – Uśmiechnął się – Jeśli to smakuje tak jak pachnie, wolę zacząć od jedzenia.
    – Zgoda. – Nalała mu pełną łyżkę gęstego gulaszu żelaznego sagana nad ogniem. Przez otwarte drzwi z boku kuchni widać było złoty, chrupiący bochenek świeżo upieczonego chleba. Odcięła słuszną kromkę i posmarowała ją świeżym masłem. Postawiła też na stole kubek zimnego mleka.
    – Skąd to wszystko masz? Nie przysyłałem tego mleka, masła, cebuli ani ziemniaków.
    _ Dziwna rzecz. Przez całe popołudnie co chwila słyszałam pukanie do drzwi, a gdy je otwierałam, nie było nikogo, tylko koszyki z jedzeniem. To było niezwykle tajemnicze.
    – Tak? – zdziwił się z pełnymi ustami.
    – W końcu pojawiła się dwójka odważnych, bliźnięta Starków.
    – Które? – przerwał jej.
    – A ile ich jest?
    – Dwa zestawy, a Esther znów spodziewa się dziecka. Wszyscy twierdzą, że to kolejna dwójka. Biedny Doli Stark chyba nie potrafi zrobić nic prócz bliźniąt. No, co z tym jedzeniem?
    Eubrown i Lissie powiedziały, że to dla ciebie. Wiedzą, że tu przychodzisz jeść. Tak wiele dla nich zrobiłeś, że w ten sposób chcą ci się odwdzięczyć
    Devon przez chwilę milczał zmieszany, a Potem uśmiechnął się..
    – Skoro mi tyle zawdzięczają, dlaczego tak pozwalali mi jeść to, co upichcił Gaylon?
    – Sądzę, że nawet hojność ma swoje granice, a poza tym wydaje mi się, że ma to coś wspólnego z niezadowoleniem Corinne. – Popatrzyła na niego znacząco ale on wbił wzrok w talerz. – Muszę lepiej poznać tę młodą osobę. Rzeczywiście jest tak niezwykła?
    Skrzywił się, odłamując kawał chleba.
    – Jeśli zamierzasz się z nią o mnie bić, zawiadom mnie wcześniej. Z przyjemnością popatrzę.
    Obrzuciła go chłodnym spojrzeniem.
    – Wątpię, by do tego doszło. A teraz, jeśli już się dowartościowałeś, może zaczniemy lekcję czytania.
    Uniósł brwi, starając się nie roześmiać.
    – Jestem gotów.
    Otworzyła Biblię i zaczęła się przyglądać starannie wyrysowanemu tam drzewu genealogicznemu.
    – No, cóż. Jest tu cała twoja rodzina. Twój ojciec, Slade Rawlins Macalister. Twoja matka, Georgina Symington Macalister…
    – Georgina?
    – To chyba ładne imię.
    – Już nie żyje – powiedział bezbarwnie.
    – Przykro mi. A tak, jest nawet data, Zaledwie trzy lata temu, w tym samym roku co twój ojciec. -Popatrzyła na niego – siedział z łokciami opartymi na kolanach, z dłońmi zaciśniętymi w pięści. – A to ty: Devon Slade Macalister.
    – Slade? A tak, to imię taty.
    – I jak widać także twoje. A to kto? Kevin George Macalister?
    – Mój brat.
    Nie wiedziałam, że masz brata. Bo nie pytałaś. Możemy już zająć się czymś i przestać rozmawiać o mojej rodzinie?
    – Devonie! Daty urodzenia są identyczne! To twój brat bliźniak.
    – Zgadza się, jeśli mnie pamięć nie myli. Gdybym wiedział, że tu jest aż tyle napisane, zostawiłbym
    Biblię w domu.
    _ No dobrze. – Już miała zamknąć książkę, gdy znów coś przykuło jej uwagę. – Cord Macalister. Ciągle słyszę to imię. To musi być twój stryjeczny brat.
    _ i jest – powiedział to dziwnym tonem.
    Zamknęła Biblię, nie chcąc już więcej męczyć go pytaniami. Najwyraźniej wspominanie historii rodzinnej było dla Devona przykre. Trzeba było zająć się nauką.
    – Zaczniemy od twojego imienia, dobrze?
    Wziął kawałek węgla i pracowicie napisał na kamieniu imię Devon. Gdy skończył, uśmiechnął się z tryumfem.
    – Ćwiczyłem!
    – Devon, to jest wspaniałe! Będziesz dobrym uczniem.
    – Nie wiem, czy mi na tym aż tak bardzo zależy -mruknął.
    Popatrzyła na niego karcąco.
    – Gdy ktoś mówi ci komplement, powinieneś podziękować.
    Nie wypada zaprzeczać, nawet jeśli ta osoba mówi nieprawdę.
    – Już się poczułaś nauczycielką, prawda?
    Czekała cierpliwie. W końcu uśmiechnął się.
    Dziękuję za te miłe słowa. Teraz naucz mnie czegoś jeszcze.
    Z przyjemnością – odparła rozpromieniona.
    Linnet dorzuciła drewna do ognia. Była w Sweetbriar od dwóch tygodni, a czuła się, jakby mieszkała tu od zawsze. Zaprzyjaźniła się z ludźmi, zaakceptowała ich wady. Oni przyjęli ją także. Grzebała bezmyślnie w kominku. Przyjęli ją wszyscy z wyjątkiem Corinne Stark. Ta dziewczyna nie przepuściła żadnej okazji, by przyciąć Linnet, nawet rozsiewała Plotki. ki na temat tego, co Devon i Linnet robią co wieczór, gdy zostają sami w chacie, i że nie ma to nic wspólnego z lekcjami czytania.
    Linnet roześmiała się na myśl o tym. Trudno było. by powiedzieć, kogo przed kim starali się uchronić mieszkańcy Sweetbriar: ją przed Devonem, czy ukochanego Maca przed zaborczą kobietą. Przez cztery pierwsze wieczory bez przerwy ktoś zaglądał do chaty pod byle pretekstem. Devon w końcu się zdenerwował i powiedział, co o tym myśli, stwierdzając, że mają prawo domyślać się, czego chcą, ale nie powinni im przeszkadzać, nawet jeśli przypuszczenia są słuszne. Ta uwaga przyprawiła Linnet o krwisty rumieniec. W końcu jednak ludzie dali im spokój, a Devon zaczął robić znaczne postępy w nauce.
    Linnet wygładziła fałdy nowej sukni. Miała teraz dwie. Oprócz tego dwa fartuchy, chustę i koszulę nocną. Devon śmiał się, że ma teraz więcej koszul, niż mieszkańcy Sweetbriar podejrzewali, ale Linnet wiedziała, że w gruncie rzeczy jest zadowolony.
    Pukanie do drzwi wyrwało ją z zadumy. Na zewnątrz stała Wilma Tucker. Była zdenerwowana.
    – Chodzi mi o Jessiego – zaczęła. – Jest tutaj?
    – Nie, nie ma. – Linnet zmarszczyła brwi. – Wejdź i usiądź. Jesteś bardzo zdenerwowana.
    Wilma zakryła twarz rękoma.
    – Nie ma go. Uciekł albo ktoś go porwał. Nie wiem, jak to się stało. Myślałam, że ostatniej nocy spal w domu, ale gdy rano do niego poszłam, w łóżku znalazłam tylko kupę ubrań przykrytych kołdrą. Ktoś porwał mojego jedynego synka. – Zaniosła się płaczem
    Linnet starała się opanować drżenie.
    – Uspokój się. Zostań tutaj, a ja pójdę po Devona. Będzie wiedział, co robić.
    – Nie ma go. Przed wschodem słońca pojechał na polowanie. Zapomniałam o tym i najpierw do niego poszłam. A teraz do ciebie, bo jesteś jego kobietą i w ogóle…
    Linnet zamrugała powiekami. Kobieta Devona. Po raz pierwszy usłyszała to wypowiedziane wprost
    – Będziemy go szukać. – Owinęła się chustą. – Idź do Starków i sprowadź Agnes. Będzie wiedziała, co robić. Rozumiesz, Wilmo? Gdzie Floyd? – Dopiero teraz pomyślała o ojcu Jessiego.
    – Pojechał z Makiem.
    Linnet chwyciła ją za ramię, nie kryjąc już strachu.
    – a może Jessie pojechał za ojcem?
    – Nie, okropnie się pokłócili. Floyd kazał mu zostać i pomagać Jonathanowi na farmie, ale wiesz, jaki jest Jessie…
    Linnet patrzyła na nią. Tak, znała go. Chciał pojechać z ojcem na polowanie, a gdy mu nie pozwolono, postanowił uciec, więc tak ułożył ubrania w łóżku, żeby nikt nic nie zauważył.
    – Wilmo, idź teraz do Agnes i zaczniemy go szukać.
    Linnet czuła, że jej strach jest coraz większy. Pomyślała o Szalonym Niedźwiedziu porywającym dzieci. Przypomniała sobie matkę leżącą koło ogniska, a przy jej głowie powiększającą się z każdą chwilą plamę krwi. Ogarnęła ją panika. Jessie, mimo całej swej odwagi, był tylko małym chłopcem. Znajdował się w Poważnym niebezpieczeństwie.
    Niemal wypchnęła Wilmę przez drzwi.
    – Ruszaj do Agnes, ona zbierze ludzi do pomocy w poszukiwaniach.
    – A dokąd ty idziesz?
    – Szukać Jessie. Chyba znam kilka miejsc, w których mógłby się ukryć. – Wyszła na zimne, listopadowe powietrze i z bijącym niecierpliwie sercem ruszyła w kierunku lasu.

5

    Zachodziło już słońce, gdy Devon wjechał na polanę
    Uśmiechnął się, patrząc na chatę Linnet. Ciekawe, co dziś będzie na kolację? Zatrzymał się na chwilę, pomyślawszy o tym, jak lubi spędzać z nią wieczory, jak wdzięcznie śmieje się Linnet, jakie ma piękne usta. Pohamował bieg myśli i wszedł do sklepu.
    – Już wróciłeś, chłopcze? – zapytał Gaylon.
    – Upolowałem z Floydem jelenia. Połowa leży przed sklepem.
    – Słyszałeś, jacy wszyscy dziś podnieceni?
    – Dlaczego?
    – Mały Jessie Tucker zaginął. Devon wpatrzył się w staruszka.
    – Zaginął? Znaleźli go już?
    – Tak. Przysnął w szopie i matka tam go znalazła. Floyd już sobie z nim pogada.
    – Mały na to zasłużył – skwitował to Devon, świadom, jakie niebezpieczeństwa czyhały w lesie na dziecko.
    – Jasne. Wszyscy w Sweetbriar go szukali. Stracili na to cały ranek.
    – Cieszę się, że nic mu się nie stało. Jeśli możesz, zabierz tego jelenia i opraw go. Umieram z głodu.
    – Wybierasz się do tej twojej kobitki, co? Kiedy ją wreszcie zaobrączkujesz, żeby ją mieć tylko dla siebie? Chyba nie myślisz, że nadaje się tylko do gotowania i czytania..
    – Linnet to moja sprawa i nikt mi nie musi mówi* co mam robić. – Popatrzył groźnie na Gaylona, po czym' uśmiechnął się szeroko. – Po prostu się me spieszę.
    – Pięknie – potwierdził Gaylon. – Gdybym ja był tobą…
    _ Ale nie jesteś – uciął Devon. -i jest mało prawdopodobne, żebyś był. A teraz zabierz się do tego jelenia i pozwól mi zająć się Linnet tak, jak ja to robię.
    – Chciałem tylko powiedzieć, że jest zbyt ładna na to, by chodzić luzem. Słyszałem, że stara się o nią Worth Jamieson.
    Devon zmierzył go groźnym spojrzeniem.
    – Nie musisz się od razu wściekać – zaprotestował Gaylon. – Tylko ci dobrze radzę. Znam was, młodych. Gdy byłem w twoim wieku, też mi się wydawało, że zjadłem wszystkie rozumy. – Zamknął drzwi.
    Devon podszedł do beczki z deszczówką i opłukał twarz. Wycierając ręce, doszedł do wniosku, że właściwie Gaylon ma rację. Ale kim jest dla niego Linnet? Wiedział, że lubi spędzać z nią czas, że gdy go przypadkowo dotknęła, reagował tak gwałtownie, że ledwie mógł to ukryć. A niech to! Nawet teraz pamiętał swoją reakcję na jej bliskość. Uśmiechnął się. Worth Jamieson. Siusiał w majtki, gdy Mac był już dojrzałym mężczyzną. Nie obawiał się rywalizacji z Jamiesonem.
    Popatrzył na gwiazdy i stwierdził, że już późno. Wycierając dłonie o spodnie, wszedł do chaty. Był zdziwiony, że Linnet nie czeka na niego jak zwykle.
    – Linnet? – Stwierdził, że jej nie ma. Zaklął, uświadomiwszy sobie, jak bardzo poczuł się rozczarowany, gdy jej nie zobaczył. Wrócił do sklepu, ale i tu jej nie Gaylon klęczał nad jeleniem. Trzymał w ręce nóż.
    – widziałeś Linnet?
    – Pewnie, tak, ale rano. Nie widuję jej często. Spróbuj u Emersonów. Może myślała, że dziś nie wrócisz.
    – Mówiłem jej…
    Mogła zapomnieć, chłopie. Nie jesteś jedynym mężczyzną w jej życiu.
    Devon posłał mu ponure spojrzenie. Gaylon rozejrzał się tylko i powrócił do przerwanego zajęcia. Devon chwycił wodze swego zmęczonego konia i wyprowadził go z boksu. Cicho wsunąwszy się na siodło, pojechał do Emersonów
    Nie znalazł jej tam i nikt jej nie widział. Ruszył do Tuckerów.
    Godzinę później wyjechał stamtąd klnąc na czym świat stoi. Wilma prosiła Linnet o pomoc w szukaniu chłopca, a potem nikomu nie przyszło do głowy, by ją zawiadomić, że Jessie się znalazł. Mac wypytał chłopca o miejsca, w których mógłby znaleźć Linnet. Był tak wściekły na nich wszystkich, że nie panował nad słowami.
    Księżyc zaszedł, było ciemno i zimno. Przez wiele godzin nawoływał bez skutku. Ściskały mu się wnętrzności na myśl, że może jej nie znaleźć, że Szalony Niedźwiedź zemścił się, odbierając mu ją. Nagle doleciał go z oddali jakiś słaby dźwięk. Był jednak Przecież o piętnaście mil od Sweetbriar. Linnet nie mogła zajść aż tak daleko!
    Ponaglił konia. Gdy dostrzegł ją zwiniętą w kłębek pod drzewem, zsunął się cicho z siodła i ukląkł obok-
    – Linnet? – szepnął' a jego głos zdradzał strach i obawy, jakie go dręczyły w ciągu kilku godzin poszukiwań
    Podniosła głowę, odsłaniając mokrą od łez twarz.
    To jej płacz usłyszał. Bez słowa oparła się 0 niego a on objął ją mocno ramionami.
    _ Jessie – załkała. – Jessie zginął.
    – Linnet. Ujął ją pod brodę. – Jessie jest już bezpieczny. Pogniewał się na swojego ojca i schował się w szopie. Ale już go znaleźli. – Czuł, jak rośnie w nim gniew na Tuckerów.
    Nie przestała płakać.
    – Tb było zupełnie tak jak wtedy… jak wtedy, gdy
    – Gdy Szalony Niedźwiedź porwał ciebie i dzieci? – zapytał łagodnie.
    Nie mogła wykrztusić ani słowa; skinęła tylko głową, przytulona do jego piersi.
    Oparł się o drzewo, posadził ją sobie na kolanach, ze zdumieniem stwierdzając, że jest niezwykle lekka, delikatna. Co podkusiło Wilmę Tucker, żeby obarczać Linnet taką sprawą?! Ostatnio wszyscy się przyzwyczaili, że ona zawsze ich wysłucha, poradzi coś, zapominając o sobie samej.
    – Opowiedz mi, Linnet, wszystko, co się wtedy stało.
    Potrząsnęła przecząco głową, nie chcąc przywoływać koszmarnych wspomnień. Pogładził ją po policzku.
    – Podziel się tym ze mną. Powiedz.
    Z początku słowa przychodziły z trudem, potem coraz szybciej, gdy poczuła potrzebę wyrzucenia tego z siebie. Opowiedziała o ataku Indian, o matce leżącej w kałuży krwi, strachu o ojca, długim marszu z dziećmi. Tak bardzo się bała, gdy Indianie ją pobili. myślała, że zostawią ją nad strumieniem, by umarła z wyczerpania i głodu. Poczuła, że ramiona Devona obejmują ją mocniej, i nareszcie poczuła się bezpieczna.
    – Tak bardzo, potwornie się bałam.
    Pogładził ją po ramieniu.
    – Już nie musisz się bać. Jestem przy tobie, możesz czuć się bezpieczna.
    – Przy tobie zawsze się tak czuję. Zawsze byłeś przy mnie, gdy tego potrzebowałam.
    Popatrzyła na Maca, a on odsunął z jej twarzy wilgotne włosy. Robiło się coraz jaśniej i Mac wyraźnie widział jej usta; czuł też dotyk jej piersi. Pochylił się, by ją pocałować, ale Linnet odsunęła się.
    Bałam się, że zabrali Jessiego i każą mu Żyć z dala od rodziców, tak jak innym dzieciom. Devon, szkoda, że nie widziałeś małego Ulyssesa. To taki śliczny, miły chłopiec. Jessie jest bardzo do niego podobny. Devon odsunął się, zniecierpliwiony. _ Nie dasz mi spokoju, prawda? Wpędzisz mnie do grobu tym ciągłym marudzeniem o dzieciakach, które mnie nie obchodzą.
    – A to co? Sprzeczka kochanków? – usłyszeli czyjś głos.
    Odwrócili się i zobaczyli Corda Macalistera. By go opisać, wystarczy jedno tylko słowo – imponujący. Był świetnie zbudowany, stał pewnie, z rękami na biodrach; ubrany w zamszowe spodnie i kurtę z frędzlami. Na szyi miał sznurek szklanych paciorków, błyskających w bladym świetle poranka. Miał gęste, falujące włosy w kolorze słońca i ciemnoniebieskie oczy. Obserwował twarz Linnet, pewien jej reakcji. Wszystkie Kobiety tak na niego patrzyły, niezależnie od tego, czy widziały go po raz pierwszy, czy setny, gdy dojrzał w twarzy Linnet to, na co czekał, posłał jej jeden ze swoich promiennych uśmiechów, za który większość Kobiet dałaby się zabić.
    Devon również zauważył wyraz twarzy Linnet i odwrócił wzrok zdegustowany- Zdjął ją z kolan i pomógł wstać, a gdy popatrzyła na niego pytająco, przedstawił przybysza.
    – Cord – powiedział bezbarwnie. – Nie spodziewałem się ciebie tak wcześnie.
    – Tak wcześnie w tym roku, czy tak wcześnie rano? – Cord uśmiechnął się do Linnet.
    Devon zacisnął zęby. Dlaczego Linnet nie wyciąga ręki, by się przedstawić, jak to zwykle robi?
    – To jest Linnet Tyler. Linnet, to Cord Macalister.
    – Tyler, tak? Miałem wrażenie, że już się nazywa Macalister. Miło słyszeć, że tak nie jest. – Omiótł wzrokiem jej postać, splątane włosy. – Naprawdę miło słyszeć, że nie jest zajęta.
    Jak zwykle w obecności Corda, Devon poczuł przypływ rozdrażnienia; było ono wynikiem wielu lat spędzonych razem z Cordem i reakcji kobiet na jego widok
    – Chodź. – Szarpnął Linnet za ramię. – Wracajmy do Sweetbriar, położysz się do łóżka. Wyglądasz okropnie.
    – To sprawa gustu, mój drogi kuzynie. Dla mnie ona wygląda uroczo. Masz tylko jednego konia?
    – Tak. Właśnie znalazłem Linnet. – Pokrótce opowiedział o zniknięciu Jessiego i o poszukiwaniach.
    – A zatem masz jednego zmęczonego konia. – Cord przyglądał się Linnet, zastanawiając się, co ją łączy z Makiem. Ona też patrzyła na niego tymi swoimi wielkimi oczyma. -Jakiego koloru są twoje oczy?
    – Ja… nie wiem. – Linnet ze zdumieniem stwierdziła, że głos ją zawodzi.
    Cord odchrząknął i popatrzył wyzywająco na Pewna.
    – Mac, drogi kuzynie, nie sądzisz, że powinienem tę damę odwieźć do Sweetbriar? Nie chciałbyś przecież zajeździć swojego konia?
    – Nie – wtrąciła się Linnet. – Devon…
    Devon? – zdziwił się Cord. – A, rzeczywiście- Teraz sobie przypominam, że na imię ci Devon. Ale nikt cię chyba tak nie nazywał.
    Devon zmierzył go groźnym spojrzeniem.
    – Zabierz ją, jeśli chcesz. Nie będę protestował.
    Cord rozpromienił się.
    – Miło to słyszeć, chłopcze. – W mgnieniu oka podniósł Linnet i posadził na swoim białym koniu, po czym sam wspiął się na siodło i ściągnął wodze. – No, dziewczyno, teraz mi opowiedz, jak się znalazłaś w Sweetbriar.
    Opowiedziała o tym, jak ją uratował Devon. Roześmiał się dźwięcznie.
    _ Niech mnie kule biją, jeśli to nie najlepszy sposób, by zrobić wrażenie na damie. Staruszek Mac zabił Cętkowanego Wilka, naraził się Szalonemu Niedźwiedziowi, a to przecież bracia.
    Po kilku godzinach dojechali do Sweetbriar. Na polanie przywitali ich niemal wszyscy mieszkańcy osady. Byli cokolwiek zdziwieni, widząc Linnet z Cordem, ale ucieszyli się, że nic jej się nie stało.
    Floyd Tucker zdjął ją z konia.
    Ti Linnet, jest mi bardzo przykro z powodu tego, co się stało.
    – Mnie też – dodała Wilma; miała wilgotne oczy. -Taka byłam zajęta własnymi sprawami, że nie myślałam o innych.
    – – Już dobrze Wilmo – Linnet poklepała ją po ramieniu.
    – Wcale nie – Devon zsunął się z siodła Przyjechał inną drogą – Linnet mogła zginąć, szukając waszego chłopaka!
    Wilma pociągnęła nosem
    – Devon! Nic się nie stało – nie ustępowała Linnet.
    Nic się nie stało! Nie jadłem od wczorajszego popołudnia, nie spałem tej nocy, a ty mówisz, że nic się nie stało! Popatrzyła na niego ze złością.
    – Jest mi niezmiernie przykro, że naraziłam cię na takie niewygody. Z pewnością zaraz znajdę dla ciebie coś do jedzenia.
    Jego gniew wcale nie mijał.
    – Nie chciałbym odrywać cię od twoich obowiązków… ani przyjemności. Wybacz, ale muszę teraz zająć się własnymi sprawami. – Poszedł do sklepu, trzaskając drzwiami.
    Stojący na polanie Gaylon szturchnął Dolla.
    – Jak myślisz, co go ugryzło?
    Doli splunął ciemną od tytoniu śliną i ruchem głowy wskazał szerokie plecy Corda. Ten stał otoczony kobietami; od siedmioletnich bliźniaczek Starków Agnes Emerson.
    – To jest jego problem. Zawsze tak było.
    Gaylon popatrzył na to zdegustowany.
    – Nie wiem, co one w nim widzą. Stroszy tylko te swoje piórka.
    – Nie wiem, co w nim jest, ale kobietom najwyraźniej.to się podoba.
    Linnet siedziała w swojej chacie, zadowolona, że może odpocząć. Umyła twarz i zaczęła się rozbierać, ale nie odpięła jeszcze wszystkich guzików sukienki, gdy opadła na łóżko i zasnęła.
    Obudziło ją pukanie do drzwi. Popatrzyła w okno-zapadał zmierzch. To Devon przyszedł na kolację i lekcję, a ona śpi. Błyskawicznie otrzeźwiała.
    Proszę – krzyknęła, nie pamiętając o tym, że De-von me radził jej tak robić.
    W progu stanął Cord Macalister.
    – Cóż to za uroczy widok – Przyjrzał się jej zarumienionej od Snu twarzy, jasnym włosom spływającym na plecy, rozpiętej sukni odsłaniającej pełny biust…
    – Cord nie spodziewałam się…
    Myślałaś, że to Mac? Ma więcej szczęścia, niż sądziłem
    Linnet pośpiesznie zapięła suknię i spięła włosy w kok.
    – Czym mogę służyć?
    Rozsiadł się na ławie przy stole, wyciągnąwszy przed siebie nogi. Było w nim coś wyzywającego, co zmuszało do patrzenia na niego, słuchania go.
    Po prostu byłem w okolicy. Pomyślałem, że moglibyśmy się lepiej poznać. – W jego oczach błysnęła iskierka rozbawienia, gdy Linnet przechodząc obok musiała okrążyć jego nogi.
    – Przykro mi, ale muszę się teraz zająć kolacją.
    Niezrażony tym patrzył, jak dziewczyna obiera ziemniaki i wrzuca je do garnka.
    – Niemało tego jedzenia jak dla jednej osoby -zauważył.
    – To dla Devona. Przychodzi tu na kolację.
    – Nie za dobrze mu?
    – To i tak nie dość, by mu odpłacić za to, co dla mnie zrobił.
    Leniwie przyglądał się jej, rozbierając ją w myślach.
    A potem popatrzył jej prosto w oczy.
    – gdybyś to mnie miała spłacić jakiś dług, znalazłbym inny sposób.
    Zastukano do drzwi i tym razem Cord krzyknął:
    – Wejść!
    Uśmiech na twarzy Devona zbladł. Stojąc w progu zwrócił się do Linnet.
    – Nie wiedziałem, że masz gościa. Wrócę chyba do pracy.
    – Ależ, kuzynie. Nie bądź taki. Ta młoda dama gotuje właśnie przepyszną kolację. Z pewnością starczy dla nas obu.
    Devon posłał Linnet znaczące spojrzenie.
    – Nie chciałbym przeszkadzać. Dobranoc – Powiedział i zamknął za sobą drzwi.
    Linnet patrzyła za nim, ale Cord chwycił ją za rękę
    – Zostaw go. Zawsze był taki. Jest najbardziej porywczym człowiekiem, jakiego znam. Nic mu nie można powiedzieć, żeby się nie wściekał.
    Linnet z gniewem spojrzała mu w oczy.
    – A ty, wiedząc o tym, celowo go sprowokowałeś.
    Popatrzył na nią z niedowierzaniem.
    – No, można tak powiedzieć. Ale gdy stawką w grze jest taka ślicznotka jak ty, wszystkie chwyty są dozwolone. -Przytrzymał jej rękę, przesunąwszy dłoń z nadgarstka na łokieć.
    Odepchnęła go ze złością.
    – Skoro już się wprosiłeś na tę kolację, możesz ją sobie zjeść. – Nalała nie dogotowany gulasz do miski z takim impetem, że ochlapała sobie suknię.
    Cord był poruszony. W ciągu całych trzydziestu sześciu lat życia nie spotkał jeszcze kobiety, której by zapragnął i która oparłaby się jego urokowi. Opór Linnet intrygował go. Jadł powoli, nie zwracając uwagi na smak, obserwując Linnet szyjącą coś, co wyglądało na męską koszulę. Gdy skończył, wstał, przeciągnął się, a białe frędzle zawirowały, koraliki zalśniły. Uśmiechnął się, widząc, że Linnet na niego patrzy.
    Linnet, panno Tyler, to był niezwykle interesujący wieczór, ale niestety muszę już iść. Skinęła głową. – Dobranoc.
    Uśmiechnął się przystając w drzwiach.
    – do tej pory nie zaglądałem do Sweetbriar zbyt Często, ale chyba niedługo zmienię zdanie o tej mieścinie, Miło będzie wpaść tu zimą, żeby zobaczyć, jak się sprawy mają.-Wyszedł.
    Zajrzał do sklepu Devona, pewien, że będzie tu oczekiwany Był niezłym gawędziarzem i ludzie lubili gdy przyjeżdżał. Przy kominku niecierpliwie oczekiwały go dzieci, którym wyjątkowo pozwolono później iść spać; uśmiechnął się do nich i podszedł do Devona na stojącego przy szerokim kontuarze.
    – Świetna kucharka z tej twojej kobiety.
    Devon popatrzył zimno na starszego od siebie o dziesięć lat kuzyna-rywala.
    – Nie pamiętam, bym się z nią żenił.
    – Właśnie to chciałem usłyszeć. To muzyka dla moich uszu. – Ruszył w stronę kominka, rozpoczynając oczekiwaną gawędę.

6

    Linnet stała przez chwilę w progu, z koszem przy. krytym ścierką, obserwując Corda otoczonego sporą grupą ludzi. Wysoki blondyn, w białej, obszytej frędzlami kurtce, odcinał się od reszty. Nagle Doli Stark chwycił ją za ramię i ruchem głowy wskazał tylne drzwi składu. Otworzyła je cicho, myśląc, że za nimi znajduje się stajnia. Znalazła się w ciemnym pomieszczeniu, a gdy jej wzrok przyzwyczaił się do panujących tam ciemności, na wąskim łóżku zobaczyła Devona. Obok leżała koszula i buty. Jego ciemna skóra lśniła w mroku, na głowie wiły się ciemne, gęste włosy. Wyglądał zadziwiająco młodo, jak jeden ze śmiałków Szalonego Niedźwiedzia. Przypomniała sobie naszyjnik, który miał na szyi, gdy wczołgał się do szałasu, by ją uratować.
    Podeszła na palcach do ławy stojącej przy łóżku. Pomyślała, że właściwie powinna stąd pójść, zostawić koszyk z jedzeniem i odejść. Zacisnął pięść przez sen. Tak bardzo chciała go teraz dotknąć! Zauważyła, że otworzył oczy – jasne, niebieskie, nie pasujące do ciemnej karnacji.
    – Przyniosłam ci kolację – powiedziała cicho. – Doli Stark pokazał mi te drzwi, więc weszłam tutaj. Myślałam, że to wyjście – wyjaśniła pośpiesznie. Oczywiście nie tłumaczyło to powodu, dla którego stała tak blisko i trzymała go za rękę.
    Usiadł, opuścił bose stopy na podłogę, przesunął ręką po włosach. Przemknęło jej przez myśl, że chciałby wiedzieć czy są miękkie w dotyku. Pierś miał gładką, pozbawioną zarostu. Pod skórą widać było mięśnie.
    Nic mi nie musiałaś przynosić.
    Uśmiechnęła się, nie spuszczając wzroku z jego twarzy
    – Wiem ale chciałam to zrobić. Nie mogłam cię zostawić głodnego wiedząc, że z mojego powodu nie jadłeś przez cały dzień i nie spałeś w nocy. Wziął od niej koszyk. Czasem jestem zdrowo wkurzony i mówię rzeczy, których potem żałuję. O Boże! Czy to pieczony kurczak?
    Cały kurczak i cały placek z jabłkami.
    Chyba zjem wszystko.
    Tak też myślałam. – Gdy Devon wgryzał się w udko kurczaka, rozejrzała się po pokoju. Na przeciwległej ścianie znajdowała się półka. Podeszła do niej. Z daleka nie zauważyła stojących na niej drewnianych figurek, jakie widziała w sklepie. Dotknęła jednej z nich, wyczuwając pod palcami gładkość powierzchni drewna. Czuła, że Devon jej się przygląda.
    – Ty to zrobiłeś?
    Przytaknął.
    – Devonie, czy zdajesz sobie sprawę, że to dzieło sztuki? Że gdybyś mieszkał na wschodzie, mógłbyś dostać za to mnóstwo pieniędzy?
    Na chwilę przestał jeść.
    – To tylko takie sobie struganie, mój ojciec robił to o wiele lepiej.
    – Trudno mi w to uwierzyć. – Wzięła do ręki kolejną figurkę. – Jaki on był? To znaczy twój ojciec?.
    Devon uśmiechnął się.
    – Był dobrym człowiekiem. Wszyscy go lubili. Najlepszy ojciec, jakiego można sobie wymarzyć. Puszczał mnie wolno, gdy tego potrzebowałem, i pocieszał gdy miałem jakiś kłopot.
    – Nie był jeszcze stary, gdy umarł?
    – Nie – odparł krótko Devon.
    – Jak to się stało? – zapytała cicho.
    – Niedźwiedź. – W tym jednym słowie Devon zawarł cały ból, który nim zawładnął na widok ojca rozszarpanego przez niedźwiedzia, tylko dzięki Gaylonowi nie rzucił się na zwierzę z gołymi rękami. Często później dziwił się, skąd staruszek wziął tyle siły, by powstrzymać dorosłego już wtedy chłopaka.
    – Weź sobie kilka, jeśli chcesz. – Ruchem głowy wskazał figurki. – Możesz wziąć nawet wszystkie, nie zależy mi na nich.
    – A powinno, Devonie, Są piękne i nie możesz ich rozdawać ot tak sobie.
    Nie wiem, o co ci chodzi.
    Nie możesz ich oddawać byle komu.
    A czemu nie? Są moje. Poza tym jest ich całe mnóstwo, a może być jeszcze więcej.
    Devonie Macalister, nie próbuj mnie znowu rozgniewać. Wystarczy na dziś.
    Te słowa przypomniały mu o Cordzie i zamilkł.
    Mimo wszystko chciałabym mieć jedną z tych figurek, ale jest zbyt ciemno, bym mogła wybrać. -Podeszła do Devona. – Jeśli skończyłeś, zabiorę koszyk.
    – Dobre było. Najlepszy posiłek, jaki kiedykolwiek jadłem – powiedział sennie, kładąc nogi na łóżku. -Dziękuję – Dobranoc, Devonie – powiedziała przystając w drzwiach
    – Dobranoc Lynna

    Rano następnego dnia Linnet weszła do sklepu Devona, ale Gaylon powiedział jej, że Mac wyjechał o świcie i zabrał spory zapas żywności.
    – Wyjeżdża zawsze wtedy, gdy pojawia się Cord – powiedział Doll. – Spotyka się ze swoim dziadkiem, który jest Shawnee
    – Nie martw się, wróci – pocieszał ją Gaylon.
    W ciągu kilku następnych dni Linnet ze zdumieniem twierdziła, że czuje się bardzo samotna. Przebywała wśród mieszkańców Sweetbriar, ale mieli oni zbyt dużo swoich kłopotów, by mogli się nią zajmować.
    Gdy Cord zaproponował jej przejażdżkę, zawahała się, ale w końcu wyraziła zgodę. Chciała poznać przyczynę niechęci panującej pomiędzy kuzynami.
    Cord oparł ręce na biodrach i popatrzył na nią z uśmiechem.
    Chyba się mnie nie boisz? Przez chwilę przyglądała mu się.
    Nie, nie boję się.
    – No to załatwione. Mam konia od Floyda Tuckera.
    Możemy ruszać, kiedy zechcesz.
    Pomysł wyrwania się z domu niezmiernie jej się spodobał.
    – Z przyjemnością pojadę, Cord. Wezmę tylko szal.
    Patrzył, jak dziewczyna wchodzi do chaty. Potem spojrzał na szare niebo. O tak! Wszystko szło dokładnie tak, jak sobie zaplanował.
    Linnet wiedziała, że ostatnio było niezwykle jak na tę porę roku, a ludzie mówili, że pewnie nie potrwa to już długo. Dziś się zachmurzyło, Przyroda wydawała się dziwnie spokojna, przyczajona, każdy dźwięk odzywał się w lesie głośnym echem, Cord niewiele mówił, prowadził ją wąską ścieżką przez las Przejechali tak kilka dobrych mil.
    _ Cord, czy nie oddaliliśmy się za bardzo od wioski? Devon zawsze ostrzegał mnie przed Indianami.
    Uśmiechnął się.
    – Czasami u nich mieszka przez pewien czas, więc uważa, że on jeden potrafi ich zrozumieć. Możesz mi zaufać. Nie narażę cię na żadne niebezpieczeństwo.
    Poza tym jesteśmy na miejscu.
    Podjechała do niego. Przystanęli i patrzyli na szerokie rozlewisko rzeki Cumberland.
    – Ładne, prawda? – przerwał ciszę Cord.
    – Tak. Imponujące. Zsiadł z konia.
    – Macie coś takiego w Anglii?
    W Ameryce wszystko jest większe. Nawet ludzie. Stanął przy jej koniu i uniósł ręce tak samo, jak to robił Devon. Oparła mu dłonie na ramionach, a on zsadzil ją z konia, ale nie wypuścił, gdy dotknęła stopami ziemi. Przez chwilę patrzył jej prosto w oczy, a Linnet poczuła, że jej serce zabiło mocniej. Trzymał ją pewnie i emanował męską siłą. Powoli zbliżył twarz, wciąż przyglądając się jej uważnie. Delikatnie dotknął wargami jej ust. Z początku była zaskoczona, ale potem stwierdziła, że nie jest to niemiłe. Nawet spodobał się jej ten pocałunek. Przestał ją całować i przycisnął ją mocniej do siebie. Usłyszała szybkie bicie jego serca. Zdziwiona stwierdziła, że jej własne uspokoiło się.
    – Jesteś słodziutka, Linnet – powiedział, głaszcząc ją po włosach. Odsunął się, by przyjrzeć się jej twarzy, ale zanim którekolwiek z nich zdążyło powiedzieć słowo, niebo rozdarła błyskawica i po chwili spadł rzęsisty deszcz.
    Ubranie Linnet natychmiast przemokło; zaczęła dygotać.
    – Łap konia! – poprzez huk ulewy krzyknął Cord. -
    Chwyciła cugle i pobiegła za nim. Po kilku minutach znaleźli się w głębokiej, suchej jaskini. Wycisnęła włosy i otarła wodę z twarzy, a Cord wprowadził konie do jaskini i rozsiodłał je.
    – Trzymaj. Okryj się tym, a ja rozpalę ogień. -
    – Zarzucił jej koc na ramiona. Z dużej sterty drewna pod ścianą wziął kilka suchych gałązek. – A teraz chodź tu, rozgrzej się. Wyglądasz tak, jakbyś miała zamarznąć na śmierć. – Zaczął rozcierać jej zimne, mokre ramiona, aż poczuła, że robi jej się cieplej.
    Wyciągnęła dłonie nad ogniem.
    To najzimniejszy deszcz, jaki widziałam.
    Niedługo zmieni się w śnieg- odparł, dorzucając, drew do ognia. – Obawiam się, że babie lato już się skończyło i czeka nas zima.
    – Dobrze, że wiedziałeś o tej jaskini.
    Popatrzył na nią rozbawiony.
    – Jasne, że dobrze. – Położył się na piasku i oparł głowę na ramieniu. Wyciągnął do niej rękę. – Skoro deszcz i tak nas tu zatrzymuje, chodź tu do mnie. Będzie milej.
    Przyglądała mu się przez chwilę. Deszcz rzeczywiście zamknął ich w tej jaskini Popatrzyła na stertę suchego drewna, a potem podeszła do wylotu jaskini, by popatrzeć na deszcz. Teraz, z dala od ognia, dygotała z zimna
    – Zaplanowałeś to, prawda? – zapytała spokojnie.
    – No, Takiej ulewy nie mogłem się spodziewać.
    Wiele czasu spędziłeś na wędrówce i wiesz jak zmienia się pogoda w Kentucky.
    Uśmiechnął się leniwie, patrząc na jej przemoczoną sukienkę i wyobrażając sobie jej gładką, mleczną skórę.
    – Powiedzmy, że miałem pewne przeczucia i stwierdziłem, że lepiej być przygotowanym na wszystko. Jeszcze ładna kobieta nie powiedziała mi nie.
    Nie spuszczała z niego oka. Wzbierał w niej gniew
    – Szczerze mówiąc, Linnet, nie lubię kobiet, które mi odmawiają.
    Zerknęła na deszcz.
    – Chyba nie myślisz stąd wychodzić? Odradzam. Robi się coraz zimniej, a wątpię, czy znajdziesz drogę powrotną do Sweetbriar. Przestań się boczyć i chodź tutaj do ognia. – Popatrzył na nią i roześmiał się. – To chyba twój pierwszy raz i jeszcze boisz się mężczyzny. Nie ma strachu. Będę ostrożny i nie zaboli.
    Podeszła do ognia i chwyciła szal. Ręka Corda minęła o cal brzeg jej sukni. Usiadł zagniewany.
    – Nie wyjdziesz stąd!
    – Nie dajesz mi wyboru, mogę tu zostać i… – wzdrygnęła się – albo próbować szczęścia na zewnątrz. Wolę deszcz.
    Podniósł się rozwścieczony.
    – Nie narzucam się kobietom i teraz też nie będę tego robił.
    Przystanęła, otulając się szalem.
    – Czy to oznacza, że jeśli nie wyjdę, zostawisz mnie w spokoju? – Jego spojrzenie wystarczyło za odpowiedź. – A zatem rzeczywiście nie mam wyboru.
    Chyba się nie spodziewasz, że będę cię ratował jak Mac? Jeśli stąd wyjdziesz, musisz radzić sobie sama Zobaczymy się na twoim pogrzebie – Omiótł wzrokiem jej postać. – Co za strata – wycedził
    Linnet jeszcze raz popatrzyła na ogień, odwróciła się schyliła głowę i wyszła na lodowaty deszcz Cord obserwował ją przez chwilę, po czym kopnął ze złością kamień lezący na podłodze jaskini Opadł na koc przy ognisku.
    – Szczyt wszystkiego – powiedział z niedowierzaniem, po czym uśmiechnął się. Po takim spacerze na deszczu będzie więcej niż szczęśliwa, mogąc wróci? do jaskini. Przeciągnął się i położył obie ręce pod głowę. Pomyślał, że ta dziewczyna jest jednak odważ na. Potem przypomniał sobie pocałunek. Jeszcze nic nigdy niczego nie pragnął tak bardzo jak Linnet.
    Ona zaś musiała mu przyznać rację, jeśli chodzi o prognozę pogody, gdyż po chwili deszcz zamienił się w mokry śnieg. Woda na włosach i frędzlach szala zamarzała; stopy drętwiały. Jednak nie przerywała marszu z nisko pochyloną głową Tylko w jednym Cord nie miał racji: Linnet miała doskonały zmysł orientacji w terenie i kierowała się teraz nieomylnie ku domowi Agnes Emerson. W pewnej chwili wydało się jej, że kogoś słyszy, że między drzewami mignęła jej kurtka Corda. Ukryła się za spróchniałym pniem, czekając, aż on sobie pójdzie.
    Godzinę później nie była juz pewna czy dobrze postąpiła, opuszczając jaskinię. Cord W bez porównania mniej groźny niż śmierć. Była przemarznięta do szpiku kości, zbyt odrętwiała, by dygotać. Padał teraz śnieg, a suknia zamarzła na jej ciele, utrudniając marsz.
    Ze zdziwieniem stwierdziła, że nie czuje już zimna, tylko wszechogarniającą senność. Pragnęła teraz położyć się gdziekolwiek i zasnąć. Usłyszała szczekającego gdzieś w oddali psa, lecz nie była już w stanie myśleć. Gdyby tak zdrzemnąć się gdzieś na chwilę, a potem iść dalej… Do domu Agnes nie było daleko W poprzek ścieżki leżało zwalone drzewo, a wiatr usypał tuż przy nim miękkie, puszyste łóżko ze śniegu Opadła na kolana i dotknęła śniegu. Jej sinym palcom. wydał się niemal ciepły. Potknęła się i upadła. Coś dotknęło jej twarzy, ale nie obudziła się.
    – Mamo! Tu jest! Znalazłem ją!
    Agnes dostrzegła syna w gęsto padającym śniegu Osiemnastoletni Doyle klęczał przy nieruchomym ciele Linnet i odgarniał śnieg z jej twarzy. Gdy dotknął jej szyi, przekonał się, że jeszcze żyje. Pochylił się i wziął ją na ręce, zaskoczony sztywnością zamarzniętej sukni.
    – Żyje, ale ledwo, ledwo – stwierdził, gdy Agnes dobiegła do niego.
    – Zanieśmy ją do domu. Nie jest dla ciebie zbyt ciężka?
    Doyle posłał matce kwaśne spojrzenie. Czy do niej nigdy nie dotrze, że on jest już dorosłym mężczyzną? Przysunął Linnet bliżej siebie, starając się ogrzać ją własnym ciałem. Była równie sztywna i zimna jak kawał żelaza, choć, dzięki Bogu, nie tak ciężka. Szybko dotarli do chaty, gdzie matka kazała mu położyć dziewczynę na łóżku przysuniętym do kominka.
    Teraz sprowadź Lonnie i ojca. Ja ją rozgrzeję.
    Doyle wyszedł szybko, zastanawiając się, czy ktoś aż tak przemarznięty może w ogóle przeżyć. Agnes rozcięła suknię Linnet. Owinęła dziewczynę w jedną ze swoich grubych, flanelowych koszul nocnych, natarłszy przedtem ciało szorstkim, wełnianym kocem.
    Otworzyły się drzwi i do chaty wszedł Doyle z ojcem i ośmioletnim Lonnie.
    – Ona wygląda okropnie, mamo. Czy umarła?-_zapytał Lonnie.
    – Nie – prychnęła na niego Agnes. – Nie umarła i nie umrze. Lyttle – zwróciła się do męża – nacieraj jej stopy, a ta Doyle, zrób jej herbaty.
    – A ja? – zapytał Lonnie.
    – Nacieraj jej ręce. Umiesz to robić?
    – Jasne, mamo. – Zabrał się do roboty. – Popatrz są takie małe i mają dziwny kolor.
    Agnes przysiadła na łóżku z głową Linnet na kolanach.. I
    – Dlaczego ona nic nie mówi, mamo? Dlaczego ona tak ciągle leży jak nieżywa?
    – Ponieważ zmarzła, Lonnie, i teraz musimy ją rozgrzać.
    Lonnie chuchał z zapałem na dłonie Linnet spoglądając co jakiś czas na matkę, by nabrać otuchy.
    Agnes uśmiechała się do niego blado, ale widać było, że sama też się boi.
    – Owinę jej stopy – stwierdził w pewnej chwili Lyttle. – Może przykryjemy ją kilkoma pledami, a potem dorzucimy drewna do ognia?
    Zanim skończył zdanie, Doyle już się zakrzątnął
    – Mamo – zaczął Lonnie, a gdy podniósł głowę, w jego oczach błyszczały łzy. – Ja nie chcę, żeby ona umarła. Jest taka miła, a Mac chyba by się wściekł.
    – Ona nie umrze! – Agnes powiedziała to z taką siłą, że zdumiała nawet samą siebie. – Nie pozwolimy jej umrzeć.
    Lyttle przyniósł całą stertę koców i zaczął nimi przykrywać chorą Linnet. Agnes wyciągnęła się obok, przytuliła dziewczynkę do siebie, a Lyttle okrył je obie. Lonnie uniósł brzeg sterty
    – Lonnie, co ty wyprawiasz? Przecież musimy ją rozgrzać.
    – Wiem – odparł poważnie chłopiec. – Przytulę się z drugiej strony. – Wśliznął się pod koce. -Jest bardzo zmarznięta, prawda mamo?
    – Masz rację Lonnie- szepnęła Agnes. Była dumna z syna.

7

    Linnet powoli otworzyła oczy. Agnes pochylała się nad ogniem, mieszając coś pachnącego apetycznie w wielkim, czarnym saganie. Odwróciła się i uśmiechnęła do Linnet.
    – Cieszę się, że znów z nami jesteś.
    Linnet chciała poruszyć ręką, ale stwierdziła, że ma niewiarygodnie zdrętwiałe i obolałe ciało.
    – Co ja tu robię?
    _ Nie pamiętasz? – Agnes przykryła czajnik. – Cord przyjechał tu wczoraj i powiedział, że zgubiłaś się w czasie burzy. Poszliśmy cię szukać.
    – Tak powiedział? – zapytała Linnet, przypomniawszy sobie wszystko.
    Agnes uniosła brwi.
    – Cord nie jest taki zły, tylko czasem dziwnie się zachowuje. A swoją drogą nie słyszałam, by któraś z dziewcząt się na niego skarżyła.
    I No to teraz słyszysz. – Linnet najwyraźniej nie miała ochoty na dyskusje o Cordzie.
    – Proszę, musisz to wypić. – Agnes podała jej kubek pełen parującego płynu. – Przez kilka dni będziesz słaba i obolała, ale zaopiekujemy się tobą.
    Agnes, ja tu nie mogę zostać. – Linnet chciała usiąść; udało jej się to dopiero przy pomocy Agnes. Chyba już to słyszałam, kiedy przyjechałaś do Sweetbriar, i nie mam zamiaru wysłuchiwać tego po raz drugi.
    Linnet roześmiała się, ale zaraz musiała się opanować tak bardzo bolały ją mięśnie brzucha. Agnes uśmiechnęła się do niej.
    – A teraz spróbuję cię nakarmić czymś smacznym.
    Linnet wbiła igłę w tkaninę. Była już w domu Agnes od tygodnia i za każdym razem, gdy wspominała o opuszczeniu go, cała rodzina zgodnie się temu sprzeciwiała. Słyszała o powrocie Devona, ale nie pojawił się, by ją odwiedzić. Agnes przystanęła p0 drugiej stronie ramy i przesunęła dłonią po wzorze. Przyjrzała mu się krytycznie.
    – Rdza Sharonu. To mój ulubiony wzór. Czy to należało do pani Macalister? – zapytała Linnet przerywając szycie.
    – Do matki Maca. Ona nigdy nie pozwoliła nazywać się mamą. Musieli do niej mówić „matko".
    Linnet popatrzyła na tkaninę. Devon nie odwiedził jej od czasu owej niefortunnej wycieczki, a teraz nie miał nawet pretekstu, by to zrobić.
    – To znaczy, że znałaś jego matkę. Jaka ona była?
    – Och, to była bardzo elegancka dama. Slade, to znaczy ojciec Maca, pojechał na północ, żeby za robić trochę grosza na otwarcie sklepu w Kentucky.
    My wszyscy. Tuckerowie, Starkowie, Lyttle i ja mieszkaliśmy wtedy w Północnej Karolinie. Nie by łam jeszcze wtedy mężatką. Jak mówiłam, Slade pojechał na północ. – Agnes urwała i westchnęła. – Slade Macalister był przystojnym mężczyzną, wysokim, ciemnowłosym, barczystym. A chodził cicho jak kot
    – Jak Devon – szepnęła do siebie Linnet
    Agnes milczała, ale Linnet nie dodała ani słowa.
    Gdy Slade wrócił z północy, przywiózł sobie narzeczoną. Była śliczna mówiła dziwnie, a on obchodził się z nią jak z jajkiem. – Zauważyła, że Linnet trzyma toporny kubek z ziółkami jak filiżankę z najdelikatniejszej porcelany. – Gdy przyjechali, była już w ciąży. Zaraz po narodzinach bliźniąt wyruszyliśmy do Kentucky. Potem zaczęły się kłopoty z tą żoną Slade'a. Narzekała przez całą drogę, później nie podobała jej się ciężka praca. Mieliśmy jej powyżej dziurek w nosie, ale Slade bardzo ją kochał. Nigdy jeszcze nie widziałam mężczyzny tak zapatrzonego w jakąś kobietę. – Agnes roześmiała się, jakby coś ją rozbawiło. – Ale chyba jednak do czegoś się ta jego żona nadawała, bo widać było, że Slade wstawał rano bardziej zmęczony, niż kładł się spać.
    Linnet jeszcze niżej pochyliła głowę, by nie było widać zaróżowionych policzków.
    – Przyznaję, że nie można jej winić za wszystko.
    Slade mówił mi, że wychowała się w domu, gdzie na ścianach wisiały sznurki i wystarczyło za jeden pociągnąć, a zaraz jakiś mężczyzna czy jakaś kobieta przybiegali pędem, by spełnić jej życzenie.
    Linnet popatrzyła na nią zdziwiona. Miała ochotę powiedzieć, że i ona mieszkała w takim domu, dopóki nie wyczerpały się złoża w kopalniach jej ojca i wszystko zostało sprzedane na spłatę długów.
    – A co z Devonem? – zapytała cicho.
    – Ach, ci chłopcy! Chociaż bliźnięta, trudno byłoby znaleźć bardziej różne charaktery. Kevin wyglądał jak matka, miał jasne, kręcone włosy, jasną skórę. Mac bardziej przypominał ojca, tyle że miał niebieskie oczy. Slade stopniowo odsuwał się od Sweetbriar. Chyba zaczęły do niego docierać narzekania żony. Ale wtedy zaczęły się walki z Indianami.
    – Jakimi Indianami?
    – Matka Slade'a była czystej krwi Shawnee, pochodziła z jakiejś ważnej rodziny i jej krewni często przyjeżdżali, żeby zobaczyć się z bliźniętami. To przerażało ich matkę, która zaczęła zamykać dzieci w domu Pokłócili się nawet o to ze Slade'em, słychać było na milę. Ale gdy bliźnięta podrosły i zaczęły chodzić same sobie z tym poradziły. Przynajmniej Mac. – Roześmiała się.
    – Jak Devon to robił?
    – To było najsprytniejsze stworzenie, jakie widziałam. Zawsze potrafił znaleźć sobie kryjówkę. Pamiętam, jak Slade złoił mu skórę, gdy go dorwał na dachu. Dzieciak miał wtedy zaledwie cztery lata i nie mani pojęcia, jak się tam dostał. – Śmiejąc się, nie przestawała szyć.
    – Ale co stało się z jego matką i gdzie jest Kevin?
    Agnes westchnęła.
    – To naprawdę smutna historia. Gdy chłopcy mieli jakieś pięć lat, a pani Macalister dała za wygraną i nie zamykała ich już w domu, znalazła kiedyś Maca z jakimś indiańskim chłopcem, który uczył go swojego języka. Obaj mieli na sobie skórzane ubrania i byli usmarowani ziemią. Biedna kobieta zaczęła tak wrzeszczeć, że prawie oszalała.
    – Dlaczego? – zapytała ze szczerym zdziwieniem Linnet.
    Agnes uśmiechnęła się do niej z sympatią. Nawet po tym, co ją spotkało, dziewczyna nie czuła nienawiści do Indian.
    – Pewnie nie mogła znieść, że szwenda się z indiańskimi dzieciakami. Z Kevinem było inaczej: ten zawsze słuchał matki. Ale nie Mac. Tego wieczoru słyszeliśmy, jak ona wrzeszczy do Slade'a, że wraca na wschód i zabiera ze sobą chłopców. Dwa dni później przechodzili tędy jacyś misjonarze i pojechała z nimi
    Kevina wzięła ze sobą. Nigdy więcej jej nie widzieliśmy
    – A co z Devonem? Jak mogła zostawić tak małe dziecko?
    Agnes pokręciła głową
    – Nie wiem, ale zrobiła to. Tuliła go do siebie, całowała i powtarzała, że go bardzo kocha. Potem wsiadła do wozu i odjechała.
    – A co na to Devon? – zapytała cicho Linnet.
    – Miał wtedy pięć lat. Postał tam przez chwilę, odwrócił się i poszedł do sklepu. Pomyśleliśmy wszyscy że jest za mały, żeby to zrozumieć. P Ale myliliście się – stwierdziła dobitnie Linnet
    Agnes smutno pokręciła głową.
    _- To prawda. Kilka godzin później Slade stracił go z oczu i zaczął szukać. Pomagaliśmy mu. Dwa dni później przyprowadził go jakiś Indianin, jego kuzyn. Mały wyglądał tak, jakby przez cały ten czas nie spał i nic nie jadł. Slade wyszedł mu naprzeciw i myśleliśmy, że zabierze się do bicia, ale on tylko ukląkł i rozłożył ramiona, a Mac podbiegł do niego. – Agnes urwała, by otrzeć łzę. – To było okropne. Chłopak płakał przez tyle godzin, że Slade musiał mu dać whiskey, żeby w końcu zasnął.
    – Widział jeszcze kiedyś potem matkę?
    – Nie, ale trzy lata temu, gdy umarł Slade, napisałam do Kevina i wysłałam mu kilka figurek zrobionych przez Maca. Odpisał, że matka niedawno umarła i przysłał narzędzia rzeźbiarskie. Cały czas mam nadzieję, że Kevin jeszcze się tu kiedyś pokaże.
    Milczały przez chwilę, słuchając, jak Doyle rąbie drzewo, wszystko było nienaturalnie wyciszone przez gęsto Padający śnieg.
    – Dlaczego Devon nienawidzi Corda? – Zadając to pytanie Linnet nie podniosła głowy. Bardzo chciała wiedzieć, a wolała nie ujawniać swoich uczuć przed Agnes. Agnes chyba ją zrozumiała.
    – Mac poznał go dopiero, gdy skończył osiemnaście lat. Wystarczyło jedno spojrzenie, by zostali wrogami choć przez jakiś czas nie było to aż tak ostre. Każdego lata przyjeżdża tu trochę ludzi, a Cord i Mac rywalizowali ze sobą, który z nich rozkocha w sobie więcej dziewcząt.
    Linnet popatrzyła na nią z niedowierzaniem. Agnes skrzywiła się.
    – Wiem. To paskudne. Rozmawiałam o tym ze Slade'em, ale do niego nic nie trafiało, gdy chodziło o Maca. Uważał, że świat się kręci dookoła jego syna. A ja miałam dość łkających dziewcząt i spojrzeń wymienianych przez Maca i Corda. Ale zeszłego lata wszystko poszło inaczej. Przyjechała dziewczyna, Amy Trulock, i Mac zakochał się w niej na poważnie.
    Agnes nie zwróciła uwagi na zdumienie Linnet.
    – Nie było przy tym Corda, ale gdy wrócił, zaczął się jak zwykle kręcić wokół tej dziewczyny, mimo że dla Maca to była poważna sprawa. Nie dowiedziała bym się o niczym, gdyby nie to, że Mac i Lyttle kiedyś podczas polowania nakryli dziewczynę z Cordem – kąpali się bez ubrania. Od tego czasu cokolwiek zrobi Cord, wszystko doprowadza Maca do szału.
    Znów milczały przez chwilę. Agnes przyglądała się Linnet, która szyła z pochyloną głową. Zastanawiała się, co ta dziewczyna czuje do Maca i co zaszło między nią a Cordem. Domyślała się, że Mac tu nie zagląda, bo jest pewien, że wie, co się stało. Sprawa z Amy Trulock zraniła go bardziej, niż chciał przyznać, i nie był jeszcze gotów choćby pomyśleć o pokochaniu kogokolwiek, zwłaszcza teraz, gdy Linnet tak długo była w lesie z Cordem. Mac nie miał zamiaru ponownie ryzykować.
    Następnego dnia rano Linnet wróciła do swej oddalonej o milę chaty. Trudno jej było przekonać Agnes i resztę Emersonów, że czuje się dostatecznie dobrze i że może iść sama. Dopiero gdy popatrzyła z rozpaczą w oczach, Agnes zrozumiała, że Linneit naprawdę potrzebuje samotności.
    Szła teraz lekko po mokrej ziemi, rozkoszując się świeżym powietrzem po długim tygodniu spędzonym w chacie. Gdzieniegdzie leżał jeszcze śnieg, ale większość stopniała. Linnet odetchnęła głęboko i wyrównała krok. Od czasu wczorajszej rozmowy rozmyślała o życiu Devona, o małym chłopcu płaczącym z tęsknoty za matką i dorosłym mężczyźnie, który patrzy, jak jego ukochana pływa nago z kuzynem. Rozumiała teraz, dlaczego Devon do niej nie zaglądał, nie dopytywał się o nią. Osądził ją już i uznał za winną tego samego przestępstwa, które popełniła Amy. Mogła teraz jedynie pójść do niego i opowiedzieć mu prawdę.
    Ale właściwie dlaczego? Gdyby teraz poszła do niego i błagała, by jej uwierzył, sporo musiałaby się namęczyć, a poza tym stworzyłaby precedens. Potem juz zawsze będzie musiała mu się tłumaczyć. Wyobraziła sobie ich przyszłość: pięćdziesięcioletni Devon wchodzi do jej chaty na lekcję czytania i ma Pretensję do niej, siwowłosej staruszki, że interesuje się innym mężczyzną. Nie! Oddaliła od siebie te absurdalną wizję. On musi ją zaakceptować taką, jaką jest, a skoro posądza ją o sypianie z innymi, widocznie to jego problem. Musi sam zobaczyć, że ma do czynienia z Linnet Tyler, a nie z Amy Trulock. Na chwilę ogarnęła ją panika, gdy zdała sobie sprawę z następstw swojego postanowienia. Devon mógł ją po prostu zostawić. Starała się sobie wmówić ze skoro taki z niego złośnik, tylko jej wadzie na zdrowie, jeśli się go pozbędzie. Ale dobrze wiedziała, ze nie ma takiej rzeczy, której by nie zrobiła, żeby nie stracić Devona.
    Gdy widać już było polanę, zauważyła dym wylatujący z komina jej chaty. Tak krotko tu mieszkała, a tak dobrze było wracać do domu. Uniosła spódnice i pobiegła do drzwi. Gdy weszła, zaparło jej dech w piersiach. Oparła się plecami o zamknięte drzwi, przyglądając się wnętrzu domu. Na kominku płonął ogień, wszystko było posprzątane, odkurzone, minio całotygodniowej nieobecności gospodyni.
    Jej uwagę przyciągnęły cztery przedmioty na brzegu stołu. Na chwilę oczy zaszły jej łzami, tak wielka odczuła ulgę i radość. Były to cztery wyrzeźbione przez Devona figurki. Wzięła do ręki pierwszą, wyczuwając pod palcami jej gładkość. Przyglądała się jej przez chwilę, rozpoznając w niej wizerunek Agnes Emerson, stojącej prosto, promieniującej siłą.
    Linnet szybko zajęła się drugą figurką. Była to czwórka bliźniąt Starków trzymających się za ręce z rozwianymi w biegu włosami. Dziewczynki wydawały się identyczne, ale Linnet prawie natychmiast rozpoznała Sarah. Uśmiechnęła się zafascynowana zdolnościami rzeźbiarza.
    Następną pracę łatwo było zidentyfikować. Doli i Gaylon siedzieli na ławce. Gaylon pochylony strugał patyk, Doli, rozpromieniony, śmiał się z czegoś serdecznie.
    Ostatnia figurka wprawiła Linnet w zmieszanie, była to podobizna dziewczyny rozmawiającej z Jessiem Tuckerem, co łatwo poznać po jego wypchanych kieszeniach. Linnet natychmiast pomyślała o Amy Turlock. Dziewczyna uśmiechała się lekko i wyglądała na pochłoniętą rozmową z chłopcem. Linnet nie zapalała szczególną sympatią do statuetki Amy Trulock, ale pozostałe trzy spodobały jej się bardzo. Postawiła je delikatnie na kominku, odsuwając nieco podobiznę Amy na bok. Potem, przez cały dzień, gdy piekła chleb, obierała warzywa, patrzyła na figurki czując się z nimi znacznie lepiej.
    Ściemniało się, gdy Linnet, nerwowo wygładziwszy spódnicę i zaczesawszy włosy, podeszła do drzwi, by je otworzyć. Przez chwilę nie mogła wydusić ani słowa, tylko patrzyła na Devona.
    _- Pozwolisz mi tu zamarznąć, czy może jednak wpuścisz mnie do środka? – Uśmiechnął się, a ona zrobiła krok w tył.
    – Oczywiście. Wejdź, proszę.
    – Minął ją i rozejrzał się po chacie.
    – Wszystko było w porządku, gdy wróciłaś?
    Podeszła do ognia, by zamieszać gulasz. Devon zachowywał się tak, jakby wyjechała tylko po to, by odwiedzić krewnych.
    _- Tak. – Uśmiechnęła się. – Wszystko było idealnie. Dziękuję, że zająłeś się domem, a szczególnie za to. -Jej dłoń lekko dotknęła figurek, zatrzymując się przy ostatniej.
    Devon zauważył ten gest i zachmurzył się lekko. Stanął obok niej i wziął do ręki czwartą figurkę.
    – Dlaczego ta ci się nie podoba? – zapytał cicho.
    – Ależ… jest bardzo ładna – odparła niepewnie.
    – Jessie był trudny, bo jego twarz tak bardzo się zmienia, ale ciebie łatwo było zrobić.
    Przerwała nakrywanie do stołu.
    – Mnie? – zapytała z niedowierzaniem.
    Devon popatrzył na nią zaskoczony.
    – Może mi nie wyszło dość dobrze. Nie poznałaś, że to ty?
    Postawiła talerz na stole, wzięła z jego ręki figurkę i zaczęła się jej uważnie przyglądać. Nie miała pojęcia, że wygląda tak młodo, tak naiwnie
    – Nie, nie wiedziałam, że to ja – powiedziała cicho podnosząc wzrok na Devona.
    Uśmiechnął się, zauważywszy, że zacisnęła palce wokół figurki. Podszedł do ławy.
    – Czekam na kolację. Kiedy ciebie nie było, Gaylon usiłował mnie otruć tym, co gotował.
    Gdy nakładała mu słuszną porcję, zdała sobie sprawę, że on chce pominąć milczeniem epizod z Cordem Nie wiedziała, czy powinna odczuwać ulgę, czy złość
    – Myślałaś, że kto to jest? – zapytał nie przerywając jedzenia. – Przecież nikt tak nie wygląda.
    – Sama nie wiem… Pomyślałam, że… to ktoś, kogo… znałeś wcześniej.
    Skrzywił się.
    – Nie umiesz kłamać.
    Milczeli.
    – Devon, chcę ci powiedzieć, że…
    Nagłym ruchem uniósł głowę.
    – Nic mi nie musisz mówić. Jesteś moją nauczycielką i to wszystko. Możesz sobie robić, co chcesz. To nie moja sprawa. A teraz porozmawiajmy o czymś poważniejszym. Mogłabyś mi, na przykład, dać jeszcze jeden kawałek tego ciasta. – Uśmiechnął się, ale jego oczy pozostały poważne.
    – Oczywiście – odparła po chwili. – Rozumiem, co czujesz. – Ukroiła mu duży kawałek ciasta. – Gaylon powiedział, że byłeś u swojego dziadka – dodała.
    Nie odezwał się.
    Ze złością odsunęła jego pusty talerz.
    – Może ciebie nie obchodzi moje życie, ale ja, ponieważ jestem twoją nauczycielką, interesuję się twoimi sprawami. Czy twój dziadek też jest tak koszmarnie uparty jak ty?
    Devon wyprostował się, patrząc na nią ze zdziwieniem
    – Pojechałem po dzieci, czego tak głośno się domagałaś. Oddałem je misjonarzom, którzy mają je wywieźć na wschód. Była tak wstrząśnięta, że przez chwilę nie mogła wykrztusić ani słowa.
    – Wszystkie?-wyszeptała.
    – Twoje i kilkoro porwanych podczas następnej wyprawy Szalonego Niedźwiedzia.

8

    Za obopólną, milczącą zgodą Devon nie zaglądał do Linnet przez następnych kilka tygodni. Życie Lin net stało się schematyczne. Czuła, że zaciągnęła u nie go dług wdzięczności, szczególnie przez to, że uratował dzieci. Dlatego trzy razy dziennie zanosiła do Gaylona gorące posiłki. Devona nigdy wtedy nie było w składzie.
    Zbliżały się święta i wszyscy z niecierpliwością oczekiwali corocznych uroczystości. W sklepie pojawiła się Agnes i zaczęła wszystkimi dyrygować. Gaylon został wysłany na polowanie, Doli ćwiczył na skrzypcach, a Linnet miała udekorować sklep, gdzie planowano urządzić tańce. Agnes zmierzyła Devona groźnym spojrzeniem.
    – Ty będziesz pomagał Linnet.
    Linnet przysięgłaby, że usłyszała wtedy zduszony chichot Gaylona i Dolla.
    – No, dobrze. Co mam robić? – zapytał obcesowo Devon.
    Linnet zacisnęła usta.
    – Nic od ciebie nie potrzebuję. Sama sobie poradzę. – Szybko przeszła przez pokój i zatrzasnęła za sobą drzwi.
    – Linnet?
    Odwróciła się do niego.
    Możesz sobie oszczędzić przychodzenia tu do mnie tylko po to, by mi powiedzieć parę przykrych słów. Poradzę sobie sama.
    – już to mówiłaś. Chciałem ci to przynieść. – Podał jej szal. – Myślałem, że może ci być potrzebny. W gniewie nie zauważyła, jak jest zimno. Owinęła się szalem.
    Teraz muszę cię przeprosić. – To mówiąc minęła go 'i ruszyła przez las. Poszedł za nią, co tylko wzmogło jej gniew.
    Nie musisz za mną chodzić.
    – Wiem, jesteś bardzo zaradna – powiedział, naśladując jej akcent. – Ale to podobno wolny kraj.
    Starała się skupić na wymyśleniu przybrania stołu. Z niesmakiem stwierdziła, że zapomniała o nożu. Wolała nie wracać do domu, tylko urwać Mika nisko rosnących gałęzi jodłowych.
    Devon przez chwilę obserwował jej zmagania, po czym podszedł do niej.
    – Mogę pomóc? – Wyciągnął ostry jak brzytwa nóż i szybko odciął gałąź. – A może wolisz, żeby Cord ci pomógł?
    – Tak – odparła szeptem. – Wolałabym już Corda czy kogokolwiek innego.
    Nie odwróciła się, słysząc, że odchodzi. Roztrzęsiona zaniosła gałęzie do osady.
    Gdy wróciła, skład był pełen ludzi, wszędzie biegały dzieci podniecone perspektywą zabawy, która miała się odbyć następnego dnia.
    – Fajrant – powiedział Doli, patrząc na Linnet. -
    Dość już tego na dzisiaj.
    Linnet spędziła resztę dnia z Caroline Tucker. Gotowały, używając przypraw, które kobiety przechowywały przez całą zimę. Jessie wciąż plątał się pod nogami, a wkrótce dołączył do niego Lonnie Emerson.
    Ponieważ uratował Linnet życie, uważał ją za swoją osobistą własność. Jessie nie zamierzał się z tym pogodzić, a że każdy pretekst do bójki był dobry, często trzeba ich było rozdzielać.
    W pewnym momencie Devon otworzył kopniakiem drzwi i trzymając w rękach obu chłopców za kark zażądał, by Linnet coś z tym zrobiła. Dodał jeszcze parę słów o tym, jak to wszyscy mężczyźni w Sweetbrier kłócą się przez nią, ale on będzie ostatnim, który da się w to wciągnąć. Wyszedł, zanim zdążyła cokolwiek odpowiedzieć.
    Wieczór, w który miały się odbyć tańce, był suchy i zimny. Linnet włożyła niedawno uszytą sukienkę z cienkiej bawełny, zebraną przy dość głębokim dekolcie i w talii; miała szerokie bufiaste rękawy sięgające za łokieć. Linnet zdawała sobie sprawę, że to raczej letnia sukienka, ale spodziewała się, że na zabawie będzie gorąco. Rozczesała długie, świeżo umyte włosy, opadające jej na ramiona i plecy, lekko kręcące się na końcach.
    Zdenerwowana przystanęła na chwilę przed kominkiem, karcąc się w myślach za swoją naiwność. Żeby tylko Devon pomyślał, że jest ładna, żeby… Roześmiała się. Ciekawe, co by powiedział wiedząc, ile czasu spędziła nad tą suknią, uszytą specjalnie dla niego, ile czasu spędzała na rozmyślaniu o nim. Czy zaprosiłby ją dziś wieczorem na przechadzkę? Zgodziłaby się. Zrobiłaby wszystko, o co by poprosił.
    Otworzyła drzwi i odetchnęła głęboko rześkim, nocnym powietrzem, nieświadoma mrozu. Szybko pokonała kilka jardów dzielących ją od sklepu i nieśmiało otworzyła drzwi. Zwróciło się ku niej wiele par oczu, ale żadna z nich nie należała do Devona. Siedział w odległym końcu pokoju z Corinne i nawet nie zauważył jej wejścia.
    Atmes Emerson podeszła do Linnet
    – Lynna, może chcesz ze mną pogadać? Chyba nie myślisz wyjść za niego za mąż?
    Linnet zmieszała się na moment, a potem uśmiechnęła się blado do Wortha Jamiesona, który zbliżył się do nich.
    _- Skąd wiesz, czy mi się w ogóle oświadczył?
    – Wszyscy w Sweetbriar wiedzą wszystko o wszystkich. Ja wiem, że ty i Mac ostatnio się kłóciliście, a od dawna nie rozmawialiście po ludzku.
    Linnet popatrzyła na swoje dłonie.
    – Devon ma w stosunku do mnie pewne uprzedzenia, a poza tym woli chyba kogoś innego.
    – On nie chce Corinne. No, chyba że tak, jak chce jej każdy mężczyzna. – Agnes przeszła do sedna sprawy. – Gdyby Worth albo jakikolwiek inny chłopak oświadczył się jej, pewnie by go natychmiast zaciągnęła do ołtarza. Ona chce dostać Maca, bo sądzi, że on jest bogaty.
    – Agnes, myślisz, że po mnie aż tak wszystko widać?
    – Jasne. Bez przerwy patrzysz na Maca i rozpływasz się, gdy go widzisz.
    – O, nie! Proszę, nie mów tak.
    – Nic na to nie poradzę, nie kłamię. Chodźmy teraz do niego i spróbujmy go oderwać od Corinne. Wystarczy, że na ciebie spojrzy, a już nie będzie widział nikogo poza tobą. Mac! – zawołała. – Wychodź z tego kąta. Popatrz na naszą Linnet.
    Devon podniósł wzrok. Wpatrzył się w Linnet wyraźnie zaskoczony.
    – Chyba już go masz. Teraz go nie wypuść – szepnęła Agnes, wysuwając się naprzód, by zająć się Corinne
    – Ślicznie Wyglądasz' Linnet ~ Powiedział cicho
    – Już nie jestem smoluchem, którego wyrwałeś od Indian?
    – Ani trochę.
    Doli puścił w ruch smyczek skrzypiec i w tej samej chwili Devon położył dłoń na ramieniu Linnet.
    – Zatańczysz?
    Ale będziesz musiał pokazać mi kroki.
    – Nie ma żadnych kroków. – Chwycił ją za ręce i okręcił dookoła.
    Taniec był tak wyczerpujący, że zachciało jej się pić. Devon pociągnął ją za rękę, poprowadził do beczki z jabłecznikiem i nalał pełen kubek. Przez chwilę patrzyli na siebie. Nagle Devon odstawił km bek, objął ją ramieniem i przyciągnął do siebie.
    – Masz oczy koloru miodu ze srebrnymi plamkami, ale czasem są prawie purpurowe.
    – No, dosyć tego – zawołał do nich Floyd Tucker. -Wiesz Mac, do czego to prowadzi? – Wskazał ręką rządek dzieci siedzących na ławce obok ciężarnej Esther Stark.
    Linnet zaczerwieniła się. Devon przytrzymał ją i uśmiechnął się.
    – Najlepsza rzecz, jaką dziś słyszałem, Floyd. -Roześmiał się.
    – Devon! – Chciała się od niego odsunąć, ale tak na nią popatrzył, że nie wytrzymała i uśmiechnęła się.
    – Agnes – zawołał Lyttle do żony. – Widzę, że już czas zapędzić młodzież do kukurydzy.
    – Ten pomysł nie jest już tak dobry, ale też ujdzie – odkrzyknął Devon.
    Wszyscy roześmieli się w taki sposób, że Linnet uświadomiła sobie, o czym mowa. Agnes podeszła do nich.
    – Przynosimy zawsze trochę kukurydzy i wysypuje my tu. Kto znajdzie czerwona kolbę, może pocałować, kogo chce – …Ach – Linnet zaczynała rozumieć, o co chodzi Devonowi.
    – No to zaczynaj. Potem może być za późno.
    – Ja – przestraszyła się Linnet.
    – Jasne – roześmiała się Agnes. – Znajdziesz czerwoną kolbę i będziesz mogła pocałować, kogo zechcesz
    Linnet podniosła wzrok na patrzącego na nią Devo-na. Nie wahała się dłużej.
    – No to do roboty – powiedziała, ruszając do sterty kukurydzy.
    Doli Stark pierwszy odnalazł czerwoną kolbę i podszedł do swojej żony. Zręcznie, delikatnie objął ją mimo jej zaawansowanej ciąży. Kilka osób roześmiało się, że ma dużą praktykę, ponieważ ona nigdy nie wygląda inaczej. Doli pocałował ją namiętnie. Wszyscy śmiali się i tupali z radości.
    Agnes szturchnęła Linnet.
    – Chyba wiem już, dlaczego Esther przymyka oko na jego lenistwo. Czegóż więcej chcieć?
    Doli posadził żonę na ławce i wrócił do swych skrzypiec. Ludzie chichotali, widząc pełen uwielbienia wzrok Esther. Nagle drzwi wejściowe otworzyły się i stanął w nich Cord Macalister. Linnet nie widziała go od czasu swej ucieczki z jaskini. Wyglądał na zadowolonego z siebie, wyraźnie nie żałował tego, co zrobił, bo uśmiechnął się do Linnet.
    Cord! – kilkoro dzieci podbiegło do niego z krzykiem, czepiając się frędzli jego kurtki.
    – Widzę, że jestem na czas – Rzucił okiem na stertę kukurydzy – To moja ulubiona zabawa. Uwaga, Cord szuka czerwonej kolby!
    Dzieci śmiały się, gdy dał nurka w stertę!
    – Mam ją! – krzyknął triumfalnie kilka minut później. Jednym krokiem przeszedł nad stertą, nie chcący uderzając frędzlami Wilmę w twarz, chwycił Linnet za rękę i poderwał ją z krzesła.
    Chciała go odepchnąć.
    – Nie, Cord. Zostaw mnie.
    – O nie! Wygrałem, a ty jesteś moją nagrodą.
    Przyciągnął ją do siebie brutalnie, przechylił jej głowę do tylu i pocałował, wciskając język między jej wargi. Linnet miała wrażenie, że zaraz się udusi.
    Wypuścił ją tak nagle, że głośno stuknęła obcasami o podłogę. Zmierzył ją groźnym spojrzeniem pełnym nienawiści. Potem wyszedł ze sklepu, zatrzaskując za sobą drzwi. W pokoju zapadła cisza.
    – Chyba nie dość dobrze posprzątałem – mruknął
    Gaylon, a wszyscy roześmieli się nerwowo, ale poprzedni, beztroski nastrój nie powrócił.
    Doli zagrał kilka dźwięków na skrzypcach.
    – Nie pozwolę, by zepsuł mi zabawę – krzyknął. -No, ludziska, grzebcie w tej kukurydzy, bo jak nie, to moja żona i dzieciaki się nią zajmą.
    Rozległ się gromki śmiech. Znaleziono jeszcze kilka czerwonych kolb. Aż w końcu i Devon znalazł swoją kolbę. Wszyscy zastygli w nerwowym oczekiwaniu, posyłając Linnet ukradkowe uśmiechy.
    Devon przez dłuższą chwilę przyglądał się jej poważnie.
    – Ruszaj, chłopie – krzyknął Gaylon. – Tyle masz kobiet, że nie możesz się zdecydować?
    Nie – nadeszła zdecydowana odpowiedź. – Corinne, chodź tutaj. – Odwrócił się do dziewczyny. Gdy wziął ją w ramiona, wśród zebranych rozległy się głośne szepty. Linnet nie mogła oderwać wzroku od tej pary. Widziała, jak jego gładka, ciemna skora Dotyka ciała innej kobiety. Zauważyła, że jego usta rozchyliły się, a dziewczyna przylgnęła do niego ochoczo.
    Popatrzyła na swoje ręce i trzymając czerwoną kolbę, szybko rzuciła ją Agnes, mruknęła, że źle się czuje i spokojnie wyszła z sali. Wszyscy widzieli jej odejście, nawet mężczyzna, który właśnie całował inną kobietę.

9

    Linnet pobiegła do swojej chaty i rzuciła się na łóżko z płaczem, tak bardzo czuła się opuszczona, zdradzona.
    – No, no. Zniszczysz sobie tę śliczną sukienkę.
    Odwróciła się i przez łzy zobaczyła stojącego nad nią Corda.
    – Chyba już możesz przestać stroić fochy. Nie jesteś taka niewinna, jaką udajesz. Słyszałem, że ganiasz za moim kuzynem i na pewno dostał już od ciebie wszystko, czego chciał. Może i mnie uda się skubnąć trochę tego, co tak hojnie rozdajesz.
    – Nieprawda! Wynoś się stąd, bo zacznę krzyczeć.
    – Proszę bardzo.
    Otworzyła usta, ale zanim zdążyła wydać jakikolwiek dźwięk, zasłonił jej twarz dłonią. Wypuścił ja dopiero po kilku chwilach.
    – Już rozumiesz? No, krzycz. Ale pomyśl, jak niemiło byłoby smakować to słodkie ciałko, gdy zaknebluję ci usta.
    – Cord, nie… – Starała się od niego odsunąć, coraz bardziej przerażona.
    Myślisz, że mnie przekonasz? Nie ma mowy, żebym wyszedł stąd teraz. – Usłyszeli jakieś glosy za| chatą i Cord ponownie przysunął się do Linnet, by Jej zasłonić usta. – Cholerni plotkarze. Idą sprawdzić dlaczego ich ukochanej Linnet nie ma na zabawie. Chyba muszę cię stąd zabrać. I
    Nie…-zaczęła.
    Nie życzę sobie słyszeć „nie" – prychnął. – Nie lubię tego A teraz muszę chwilę pomyśleć. Ten mój kuzyn potrafi wyśledzić nawet pstrąga płynącego pod prąd -Jego twarz rozjaśniła się. Uczyłaś go przecież czytać? No to możesz mu napisać, że ze mną uciekasz. W to uwierzy. – Skrzywił się. – Mac opowiadał ci pewnie o tej dziewczynie Trulocków? Latał za nią z wywieszonym jęzorem, a wystarczyło, że się pojawiłem, i przestała go zauważać.
    Linnet była poważnie przestraszona. Cord wydawał jej się szaleńcem. Słyszała w jego głosie zazdrość i nienawiść. Zastanawiała się nad ich przyczyną.
    – No, pisz, podyktuję ci.
    Nie miała ołówka ani papieru, tylko tabliczkę, której używała podczas lekcji z Devonem.
    – Pisz, że uciekasz ze mną i że już nie wrócisz.
    I pilnuj się, bo mogę to przeczytać. – Gdy zauważył jej wahanie, dodał: – Nie chciałbym ci łamać żadnej z tych delikatnych kosteczek, ale zrobię to, jeśli będziesz niegrzeczna. Potem i tak zabiorę cię ze sobą.
    Tak samo jak w jaskini: nie masz wyboru.
    Napisała dokładnie to, co jej podyktował. Kiedy Później Cord oglądał list, zrozumiała, że dała się nabrać, bo on nie umie czytać.
    Uśmiechnął się, odgadując jej myśli.
    – Nie cierpię tego, ale chyba nie pozostawiasz mi wyboru.
    Obwiązał jej głowę zatykając usta, i związał jej ręce z tyłu. Odsunął ją od drzwi, by wyjrzeć na zewnątrz chaty. Kiedy upewnił się, że nie ma nikogo, wsadził Linnet na swojego konia i odjechał w stronę ciemnego lasu.
    Gdy Devon wypuścił Corinne, napotkał wrogie spojrzenia niemal wszystkich mieszkańców Sweetbriar. Wiedział, że Linnet wyszła i przez chwilę odczuwał satysfakcję, że odpłacił jej pięknym za nadobne Ale ona na pewno nie czuła się aż tak okropnie jak 0n sam, gdy ujrzał ją w objęciach Corda i gdy przypomniał sobie, że Linnet spędziła z nim całą noc. Teraz gdy odepchnął Corinne i usiadł samotnie na ławce pod ścianą, poczucie satysfakcji gdzieś zniknęło. pJL. sięgał sobie, że nie da się więcej zranić żadnej kobiecie, a jednak Linnet udało się to. Nie przestawał o niej myśleć, od czasu gdy spojrzał w jej piękne oczy w szałasie Szalonego Niedźwiedzia.
    Pochylił się nad kontuarem i nalał sobie whiskey. Dlaczego właściwie nie ożeni się z Corinne i nie spłodzi gromadki dzieci, jak przystało mężczyźnie? Dlaczego czepia się wciąż dziewczyny, która brata się ze wszystkimi mężczyznami w Sweetbriar? Butelka była już prawie pusta, gdy Gaylon mu ją odebrał.
    – Już raz dziś zrobiłeś z siebie głupca. Nie pozwolę, by to się powtórzyło. Przejdź się, odetchnij świeżym powietrzem. – Wypchnął go za drzwi.
    Pierwszą rzeczą, którą Devon zobaczył, była chata Linnet. Drzwi otwarte, na progu igrał blask dogasającego na kominku ognia. Ruszył powoli przed siebie. Jego myśli przytępiała wypita whiskey.
    – Linnet? – szepnął wchodząc. Zamknął za sobą drzwi. Linnet nie było. Niedbałym, powolnym ruchem dorzucił polano do ognia. Potem zobaczył tabliczkę.
    Przeczytał ją z uwagą kilka razy. Opuściła Sweetbriar z Cordem. Słowa były tak jednoznaczne, że aż trudno było w nie uwierzyć.
    Trzymając tabliczkę podszedł do łóżka i opadł na nie. Zasnął tuląc do siebie tabliczkę, w geście pełnym rozpaczy.
    Rano bolała go głowa, język miał wyschnięty. Rozglądał się, szukając wody. Gdy przypomniał sobie, gdzie jest, natychmiast się ożywił. Zsunął nogi z łóżka i tabliczka głośno uderzyła o podłogę. Mac ponownie przeczytał list; owładnęły nim wspomnienia i ogarnął go gniew.
    Linnet uciekła z Cordem. Mac przypomniał sobie ją w ramionach kuzyna poprzedniego wieczoru. Przypomniał sobie też, że starała się odepchnąć adoratora. Oczywiście to była tylko gra.
    Po chwili przeczytał jeszcze raz wiadomość i skrzywił się. Pomyślał, że Linnet nie potrafiłaby udawać. Położyłaby mu na ramieniu swoją drobną rączkę i powiedziała: „Zamierzam wyjść za mąż. Czy przyjdziesz na mój ślub?"
    Im dłużej patrzył na tabliczkę, tym mniej był wszystkiego pewien. Linnet nie mogła tak po prostu uciec. Rozejrzał się po chacie i zauważył jej szal zawieszony na kołku, na drzwiach. Nic się nie zmieniło, nic nie było ruszane, dwie sukienki jak zawsze wisiały na swoim miejscu. Cztery figurki nadal stały na kominku. Nie odeszłaby przecież bez swoich rzeczy. A może Cord obiecał jej nowe ubrania?
    Devon wstał, czując przypływ bólu głowy. Cord! Nie mógł uwierzyć, by Cord mógł zabrać Linnet wbrew jej woli, tym bardziej że pewnie już dostał, czego chciał. A jeśli było inaczej? Co ona robiła sama w zaśnieżonym lesie? Może uciekała przed Cordem? Devon domyślał się, że jeśli ona wtedy uciekła, Cord mógł teraz być zdecydowany na wszystko.
    Napił się wody i wyszedł z chaty. Gaylon chrapał na workach z mąką. Pewnie dokończył butelkę whiskey, Którą zabrał Devonowi.
    – Gaylon! – krzyknął Devon; staruszek otworzył jedno oko – Jadę Za Linnet wygląda na to, że Cord ją porwał
    – Jesteś pewien, że ona tego nie chciała?
    _ Nie mam czasu, żeby się z tobą kłócić. Przynieś mi suszone mięso, a ja osiodłam konia.
    Linnet siedziała sztywno przed Cordem. Najpierw, odważnie przesunął dłonią po jej ciele, ale wyczuwając jej sztywność, rozzłościł się i dał sobie spokój Teraz jechali w milczeniu. Linnet uważała stale, żeby nie zasnąć, bo chciała zapamiętać, którą drogą jadą Miała zamiar poczekać do najbliższej okazji, uciec i wrócić do Sweetbriar.
    Zatrzymali się dopiero następnego dnia i Linnet ledwo trzymała się na nogach. Za to Cord wyglądał na wypoczętego.
    – Siadaj tu. – Pchnął ją na ziemię. – Nikt za nami nie jedzie. – Roześmiał się. – Niełatwo będzie to ukryć przed moim kuzynem. Gdy już się tobą znudzę, sprzedam cię jednemu z traperów, a potem wpadnę do Maca wesoły jak szczygiełek. On się w niczym nie połapie.
    Bardziej niż jego słów słuchała jego głosu.
    – Dlaczego się go boisz? – zapytała spokojnie.
    Cord zawrzał gniewem i poczerwieniał jak burak.
    – Boję? Cord Macalister miałby się bać takiego kurczaka jak Mac?!
    – Tak mówisz, ale w twoim głosie wyczuwam co innego.
    Uniósł rękę, by ją uderzyć, ale siedziała nieporuszona, wpatrzona w niego odważnie. Wiedziała już, że istnieją rzeczy gorsze od bicia.
    Cord starał się uśmiechnąć beztrosko.
    – Bystra z ciebie dziewczynka. Nie boję się Maca, chodzi o wiele więcej, niż ludzie mogą dostrzec. Wiem coś, o czym on nie ma pojęcia. To nie mój kuzyn, tylko brat.
    Oczy Linnet rozszerzyły się ze zdumienia.

    Slade Macalister był także moim ojcem. Był jeszcze młodym chłopakiem, gdy się urodziłem, ale tak czy inaczej powinien był przyznać się do mnie, a nie wysyłać mnie do jakichś ludzi. Byłem w wieku Maca, gdy odnalazłem Slade'a i wściekłem się, że on nikomu nie powiedział, że jestem jego synem.
    _ Nadal nie rozumiem – odezwała się Linnet – Agnes i inni znali Slade'a na długo przedtem, zanim dotarł do Kentucky. Wiedzieliby coś o poprzedniej żonie.
    – Nie było żadnej żony, panienko. Jestem owocem chwili zapomnienia na jakimś polu, gdy Slade Macalister był jeszcze szczeniakiem.
    Myślała przez chwilę, a potem zapytała cicho:
    – Czy Slade wiedział o tobie?
    – Powinien był! – odparł jadowicie Cord.
    Linnet zaczynała rozumieć. Gdy Cord dorósł, ruszył na zachód, by szukać ojca, oczekując, że ten go rozpozna, a gdy tak się nie stało, zaczęła w nim kiełkować nienawiść.
    – Musisz być podobny do swojej matki.
    Przyjrzał się jej uważnie.
    – Moja matka umarła przeklinając Slade'a Macali-stera. Zmienił jej życie w piekło. Wychowywałem się u jej rodziców. Jej stary ciągle mi wypominał, że jestem dzieckiem grzechu i występku. – Posłał jej krzywy uśmiech. – Tego samego dnia, kiedy umarła matka, złamałem mu szczękę i odszedłem.
    – A teraz starasz się odpłacić Slade'owi za wszystko, mszcząc się na jego synu.
    – Racja. W zeszłym roku odebrałem mu dziewczynę, a teraz mam ciebie.
    – Obawiam się jednak, że się pomyliłeś. Devonowi na mnie nie zależy. Nie widziałeś, że gdy miał kogoś Pocałować, wybrał Corinne? Ja go tylko uczę czytać,
    – Chcesz, żebym pojechał po Corinne?
    – Nie' – Nie zdawała sobie sprawy, że to tak brzmi. – Nie – powtórzyła spokojniej. – Chodzi 0 to, że Devon nie pokochał żadnej kobiety po tym, Co się stało z Amy Trulock.
    – -Oo, nawet wiesz, jak ona się nazywała? Słuchaj nie jestem idiotą i nie musisz mnie tak traktować Nie przywiózłbym cię tu, gdybyś nie ośmieszyła mnie! przed wszystkimi w Sweetbriar.
    – Nie zrobiłam tego, Cord. A przynajmniej nie chciałam.
    – Możesz sobie oszczędzić takiego gadania. A poza tym wydaje mi się, że właśnie zebrało mi się na amory. – Sięgnął po nią, ale cofnęła się i zdołał jedynie rozerwać jej suknię. – Nie próbuj ze mną walczyć. Uspokój się. To może dla ciebie być nawet przyjemne.
    Cofnęła się i natrafiła na pień zwalonego drzewa! Przewróciła się na plecy – nogi sterczały teraz do góry oparte o pień.
    Cord stanął nad nią z rękami na biodrach.
    – To mi się podoba. Nóżki w górze. – Przyklęknął i przesunął ciężką dłonią po wewnętrznej stronie jej uda. – Jesteś okrąglejsza, niż myślałem. Lubię takie uda. – Pogładził jej drugą nogę.
    Podniosła się na łokciach, próbując się wyrwać. Zaplątała się w spódnicę, w dodatku ciężkie ciało Corda przycisnęło jej kostkę do pnia. Jego ręce posuwały się wzdłuż jej ciała. Wyczuła pod palcami kamień i chwyciła go. Z całej siły uderzyła Corda w głowę. Spłynął na nią obfity strumień krwi i omotała ją plątanina frędzli.
    Serce dudniło w jej piersi, gdy przyglądała się jego ranie. Nie, czuła na udzie bicia jego serca. A więc nie umarł. Miała niewiele czasu, zanim on się ocknie. Zepchnęła go z siebie z niemałym wysiłkiem, rozrywając przy tym dół sukni.
    Przez chwile stała oszołomiona, niezdolna podjąć. jakiejkolwiek decyzji. Myśl, Linnet, myśl! Ruszaj na południe do Sweetbriar. Idź szybko, miarowym krokiem. Nie biegnij.
    Szła tak szybko, jak mogła, oddychając głęboko, miarowo. Nadsłuchiwała, czy Cord jej nie goni, starała się poruszać jak najciszej.
    Straszliwie chciało jej się pić, ale nie zatrzymywała się Było późne popołudnie, gdy upadła, trafiając stopą na spróchniałe drzewo – pękło z trzaskiem. Ugryzła się w rękę, by nie krzyczeć. Po chwili zorientowała się, że jednak nie bolało aż tak, jak się spodziewała. Usiadła, by zobaczyć, co się stało. Jej stopa utknęła w szparze. Starała się ją wyciągnąć, ale nie miała dość siły, by poruszyć przygniatający ją pień.
    Poczuła się tak zmęczona, że nie miała siły myśleć, podejmować jakiegokolwiek wysiłku. Położyła się na plecach, wpatrzyła się w słońce przeświecające przez koronę wiązu i zasnęła.

    – Gdzie ona jest?
    Cord uniósł głowę, do której przyłożył kawał mokrej szmaty, by zatamować krwawienie. Zobaczył stojącego obok Devona. Opuścił głowę.
    – Nie wiem, o co ci chodzi.
    – Cord, masz mi natychmiast powiedzieć! – W głosie Devona brzmiała groźba.
    Gdy Cord odwrócił się ponownie, w jego dłoni błysnął nóż z rączką z masy perłowej.
    – Dawno się już o to prosiłeś.
    – Devon również wyciągnął nóż. Zaczęli krążyć wokół siebie, pochyleni, skupieni. Cord nigdy nie uważał, żeby Mac był silny, ale jego ciało było sprawne, twarde, zahartowane przez lata treningu z Indianami.
    – Z każdym dniem stajesz się coraz bardziej podobny do tych swoich Indiańców – prychnął Cord. – I co ci się spodobało w tej twojej dziewczynie? Przecież ona nie przypomina squaw.
    Devon nie odezwał się, jego twarz pozostała nieodgadniona, nieruchoma jak maska. Skupił się tylko na tym, by przeżyć. Cord skrzywił się, widząc, że nie jest w stanie rozproszyć uwagi Maca. Pchnął nożem, ale Devon uskoczył z zadziwiającą lekkością i gracją
    Cord zabił już kilku ludzi w walce na noże, ale nigdy jeszcze nie miał przeciwnika równie zręcznego jak Devon.
    – Myślisz, że taki z ciebie spryciarz, co? Tańczysz sobie, a kiedy zaczniesz zachowywać się jak prawdziwy mężczyzna?
    Silne ramię Corda nieoczekiwanie otoczyło Devona w pasie, nóż wypadł z ręki Maca. Zaatakowany wbił łokieć w żebra przeciwnika, słysząc, jak trzaskają pod ciosem. Cord wypuścił go, ale tylko na chwilę, bo zaraz obaj potoczyli się na ziemię. Cord uniósł nóż, by wbić go w gardło brata, ale Devon chwycił go za rękę. Mocowali się na śmierć i życie. Przeżyje ten, kto zwycięży.
    Twarz Corda zdradzała nie tylko wysiłek, ale też i zdziwienie z powodu niebywałej siły drobniejszego przeciwnika. Mijały minuty, a oni wciąż starali się dosięgnąć noża. W końcu zwyciężyła odporność uzyskana systematycznym treningiem. Nóż zaczął się przesuwać w kierunku brzucha Corda, który oblał się zimnym potem, widząc, dokąd zmierza ostrze. Jęknął, gdy dosięgło napiętych mięśni.
    Devon odepchnął go od siebie. Sprawdził, czy żyje, i poszedł do strumienia, opłukać się z potu i krwi. Zimna woda otrzeźwiła go. Ukrył twarz w dłoniach. Nie był prawdziwym Shawnee, nie cieszył go widok krwi wroga.

    Podszedł do Corda i wyciągnął nóż z Jego brzucha, Wytarł ostrze o mech i wetknął broń za pas kuzyna.
    – Gdzie ona jest? – zapytał. – Cord, nie chcę cię
    Zabić, ale może będę musiał. Powiedz, gdzie ona jest, a wsadzę cię na konia. Na północ stąd jest osada. Tam staniesz pomoc. Będziesz żył, jeśli mi powiesz, gdzie ona jest
    – Nie wiem – wykrztusił w końcu Cord. – Uciekła sześć, siedem godzin temu. Szukałem jej, ale nie znalazłem. Devon skinął głową, po czym wsunął ramię pod rozłożyste plecy Corda i pomógł mu wstać. Cord nie zaprotestował, gdy posadzono go na koniu. Nie docenił siły Maca, ale to się więcej nie powtórzy.
    Gdy siedział pochylony, z ręką przyciśniętą do krwawiącej rany, popatrzył bratu w oczy. Po raz pierwszy nie było w tym spojrzeniu nienawiści. Połączyła ich wspólnie przelana krew, krew tego samego ojca.

10

    Linnet usłyszała najpierw odgłos kopyt końskich Desperacko próbowała uwolnić nogę spod pnia, ale nie udało się jej. Trzasnęła gałązka, zdradzając bliskość intruza.
    – Linna – był to zaledwie szept, ale odwróciła się natychmiast, czując, że łzy napływają jej do oczu. Zobaczyła go w bladym świetle poranka. Wyciągnęła do niego ręce.
    – Devon – szepnęła.
    Podszedł do niej natychmiast i przytulił ją.
    – Jesteś ranna?
    – Nie – wykrztusiła. – Tylko moja noga…
    Zręcznie odsunął pień. Z wdzięcznością przysunęła się do niego.
    – Och, Devon. Przyszedłeś. Wiedziałeś. Nie wiem skąd, ale wiedziałeś.
    Wtulił twarz w jej włosy, czując ich mocny, leśny zapach.
    – Nie odeszłabyś przecież. Nie odeszłabyś.
    Roześmiała się, zrozumiawszy jego słowa. Tak cudownie było mieć go przy sobie, móc wierzyć, że wszystko będzie dobrze.
    – Zawsze jesteś blisko, gdy cię potrzebuję. Jesteś jak brat, którego nigdy nie miałam.
    Odsunął się od niej z twarzą wykrzywioną gniewem Widziałem cię z innymi mężczyznami – powiedział przez zaciśnięte zęby – Nazywasz mnie bratem. Czas byś się dowiedziała, że jestem mężczyzną.
    Otworzyła usta, chcąc odpowiedzieć, ale Devon już zdarł z siebie koszulę. Jego skóra zajaśniała. Przypominał jej tego Devona, którego zobaczyła po raz pierwszy.
    Przyciągnął ją gwałtownie do siebie i pocałował. Także inny był ten pocałunek od pieszczot Corda! To był ogień, który przeszył jej ciało na wskroś. Nie musiał silą otwierać jej ust, ponieważ Linnet równie mocno chciała zakosztować jego warg. Otoczyła rękami jego głowę, przyciągając ją mocniej do siebie i poczuła dreszcz, gdy szarpnął jej suknię.
    Przytuliła się do niego mocniej, a on położył ją na ziemi. Linnet płonęła. Gdy na chwilę przestał ją całować, aż jęknęła. Tymczasem jego wargi dotknęły jej szyi. Wygięła się, by ułatwić mu dostęp. Dotknęła dłońmi jego włosów, rozkoszując się ich miękkością.
    Rozerwał suknię głębiej i dotknął dłonią skraju jej piersi.
    – Och, Devon – szepnęła, a dźwięk jej głosu został stłumiony przez otaczający ich las. – Tak – wymruczała. – Devon! – krzyknęła, gdy jego dłoń objęła jej pierś, trącając brodawkę. Zaczęła go całować, chciwie wdzierając się między jego wargi. Przesunął dłonią Po jej nodze odsłoniętej od uda po kostkę. Czuła w uszach dudnienie własnego serca.
    Gdy się odsunął, poczuła się opuszczona. Wyciągnęła ręce, ale natrafiła na próżnię. Devon klęczał nad nią, uśmiechając się złośliwie.
    – Przypomnij sobie o tym' gdy będziesz z którymś z tych swoich facetów, albo gdy znów nazwiesz mnie bratem.
    Zdała sobie sprawę, że on się z niej śmieje. To, co stanowiło dla niej nowe, wspaniałe przeżyci niego, dla było tylko sposobem udowodnienia własnej męskości. Uniosła dłoń i z całej siły uderzyła go w twarz. Nie próbował jej powstrzymać. Klaśnięcie odbiło się echem po lesie. Leżała nieruchomo patrząc, jak na jego twarzy ukazuje się czerwona plama
    Wtedy wstał i odszedł. Była zbyt rozgoryczona, by płakać. Drżały jej ręce, gdy próbowała związać strzępy sukni. Nie słyszała jego kroków, ale nagle poczuła że zarzucił na jej plecy swoją koszulę. Odrzuciła ją ze wstrętem. Czuła się już dostatecznie upokorzona – Sweetbriar jest niecałą milę na południe stad -powiedział ponuro. – Weź konia i wracaj do domu
    Nie podniosła głowy, ale wyczuła, że odszedł na dobre.
    Przez chwilę siedziała spokojnie, a potem owładnął nią dziki gniew. Nie zrobiła tego, o co ją podejrzewał! Chwyciła jego koszulę, wskoczyła na grzbiet konia i ruszyła za Devonem. Musiał ją usłyszeć, bo przystanął, patrząc na nią wyczekująco.
    Nie mając innej broni, smagnęła go koszulą.
    – Cord Macalister jest lepszy niż ty! – krzyknęła. -
    Przynajmniej jest uczciwy. Nic dziwnego, że Amy Trulock wybrała właśnie jego!
    Rzuciła koszulę i spięła konia.
    Ale Devon był szybszy i już po chwili tarzali się po ziemi, a on całował jej usta. Linnet oddała mu pocałunek z równym zapałem.
    – A niech cię, Linnet! – mruknął, zsuwając usta po jej szyi.
    Chciała, by znów całował ją w usta, ale powstrzymał ją.
    – Już zbyt długo na to czekałem, byś mogła mi przeszkodzić.
    Zaczął ją całować powoli, łagodnie. Zapomniana została wszelka złość, pozostało oczekiwanie spełnienia długich miesięcy oczekiwania.
    Devon rozpinał guziki sukni Linnet, odsłaniając jasną, delikatną skórę.
    Chcę na ciebie patrzeć – powiedział cicho, łagodnie.
    Patrzyła na niego. Jego oczy wydały jej się pozbawione zwykłej ostrości, czuła, że był blisko, ze jej dotykał, że nareszcie należał tylko do niej. Jej spojrzenie wystarczyło mu za odpowiedź, więc zsunął podartą suknię z jej szczupłego ramienia i pocałował je delikatnie. Linnet nie była świadoma, że ją rozbiera. Poczuła tylko, że leży przed nim naga i że to sprawia mu przyjemność.
    – Jesteś piękna. Lynna, piękna.
    Dotknięcie jego ręki wzbudzało w niej rozkoszne dreszcze. Jego szorstka, poruszająca się po gładkim ciele ręka była tak bardzo męska. Całował teraz jej szyję, delikatne miejsce za uchem. Otarł się twarzą ojej dekolt i poczuła jego świeży zarost.
    Gdy jego wargi dotknęły jej piersi, westchnęła głęboko zaskoczona. Wygięła się ku niemu, czując na swych udach szorstki materiał spodni
    – Devon – szepnęła.
    Podsunął się wyżej, uśmiechnął do niej, tak bliski i ciepły. Zmusił ją do rozchylenia warg i pił z nich.
    Zachwyt przepełniający Linnet powoli zmieniał się w pragnienie. Odpowiedziała na jego pocałunek, przytulając się do niego mocniej, wczepiając palce w jego włosy. Chciwie, zaborczo wpiła się w jego usta.
    – Czekaj, kotku. Nie tak szybko.
    – Odsunął się nieco uśmiechnięty i dotknął palcami jej skroni. Poczuła się oszukana. Chciała, żeby nadal ją całował, by nie przestawał, nigdy nie przestawał.
    Devon przesunął się wzdłuż jej ciała, lekko muskając jej brzuch i uda. Nagle poczuł, że nie może dłużej czekać. Ukląkł obok niej, patrząc jej w oczy. Ręce Linnet wyciągnęły się, by dotknąć jego lśniącej skory.
    Uśmiechnął się, zdejmując spodnie. |
    Linnet zaparło dech w piersiach na widok jego męskości. Aż się cofnęła, ale on tego chyba nie zauważył, tylko położył się szybko obok niej. Mimo strachu przed nieznanym, od razu odpowiedziała na jeg0 pieszczoty, czując na sobie jego oddech, delikatne skubnięcia zębów na uszach. Przyciągnął ją bliżej, aż poczuła dotyk jego gorącej, niemal wibrującej skóry. Gdy jego podniecenie wzrosło i poczuł jej rozpalenie jego pocałunki zmieniły się. Kąsał teraz jej skórę' a ona odpowiadała mu tym samym.
    Położył się na niej, dotykając swymi silnymi, umięśnionymi nogami jej gładkich, delikatnych ud; ciemną, gładką skórą klatki piersiowej przyciskał jej piersi.
    Po pierwszym, wstępnym dotknięciu jej oczy rozszerzyły się z przerażenia. Chciała wysunąć się spod niego.
    – Linnet? – zapytał zaskoczony.
    – Nie – szepnęła desperacko.
    Przyciągnął ją do siebie i mocno pocałował. Zapomniała o strachu aż do chwili, gdy poczuła pierwszy ostry ból, który sprawił, że niemal zapomniała o miłości. Przytrzymał dłońmi jej twarz.
    – Linnet, ja nie wiedziałem. Nie wiedziałem. Proszę, popatrz na mnie.
    Ból zelżał nieco, gdy Devon leżał nieruchomo. Otworzyła wreszcie oczy. To był Devon, jej Devon. Chciała, by było mu dobrze. Zmusiła się do uśmiechu, a on pocałował ją. Wyglądał, jakby staczał ze sobą poważną walkę.
    – Ja… nie mogę… – szepnął i zaczął się poruszać.
    Nadal sprawiał jej ból, ale odgadła rozkosz z jego twarzy, gdy zamknął oczy i rozchylił usta. W końcu opadł na nią ciężko i natychmiast zasnął.
    Linnet leżała nieruchomo pod jego ciężkim ramieniem, żałując, że jego pocałunki ustały, że nie zaspokoiły jej pragnienia. Uniosła lekko głowę i popatrzyła na jego szerokie, muskularne plecy. Zapragnęła go dotknąć. Ileż to już razy chciała go dotknąć?
    Spał mocno i nie poczuł, że wyśliznęła się spod niego. Bez wahania dotknęła ustami jego karku, ukrytego pod lekko kręcącymi się włosami. Pachniał dymem i żyzną ziemią z Kentucky. Przesunęła zębami po jego szyi. rozmyślając o jego sile i władzy, jaką nad nim miała.
    Czuła, że drgnął pod nią, ale nie odwrócił się. Zapomniała się w pieszczocie, zapomniała o wychowaniu, o słowach niani: „Damy tego nie robią!" Była teraz tylko kobietą, a obok niej leżał mężczyzna, którego kochała, ciepły, upragniony od tylu miesięcy.
    Położyła dłonie na jego ramionach i przesunęła palcami wzdłuż jego rąk. przytulając się do niego. Uniosła się i powtórzyła ten ruch, muskając piersiami jego plecy, potem go całowała. Jej zgłodniałe usta i wszędobylskie palce wędrowały po jego ciele, badając je, pieszcząc, poznając.
    – Na Boga, Linnet! Więcej nie wytrzymam. Chodź tu. – Chwycił ją za ręce i położył obok siebie. Poczuł, że Linnet sztywnieje. – Już nie będzie cię bolało. Uwierz mi.
    Uwierzyła mu z ufnością, jaką go obdarzyła jeszcze w indiańskim namiocie, ufnością, jaką kiedyś straciła, a teraz odzyskała, przebaczając mu wszystko. Nie sprawił jej teraz bólu i pozwolił poznać kulminację
    Pożądania. Poruszał się ostrożnie, powoli, aż do chwili gdy zauważył, że ona też go pragnie. Przylgnęła do niego, wbijając mu palce w ramię, i zadęła się Poru. szać razem z nim. Narastające w nich pragnienie eksplodowało jednocześnie. Leżeli obok siebie, zmęczeni, spoceni, nasyceni. Zasnęli.
    Devon obudził się pierwszy. Starając się nie patrzeć na Linnet leżącą w zachodzącym słońcu, ubrał się i odszedł. Dostał to, czego chciał. Odpłaciła mu za swe uratowanie. Teraz może mieć Corda lub kogokolwiek innego.
    Nie zastanawiając się nad tym, dokąd zmierzał, ruszył na północ, do swego indiańskiego dziadka. Potrzebował czasu na przemyślenie wszystkiego.
    Młody człowiek, który wkroczył do obozu Shawnee ze świeżo ubitym jeleniem na ramieniu, został przywitany serdecznie i hałaśliwie. Kobiety odebrały od niego jelenia, a przybysz ruszył prosto do obszernego, okrągłego wigwamu swego dziadka. Twarz starca pokryta była pajęczyną zmarszczek, która ułożyła się w szeroki uśmiech na widok rosłego, silnego wnuka.
    – Obyczaje białych uczyniły cię miękkim – powitał przybysza.
    Młodzieniec bezwiednie przesunął dłonią po płaskim, twardym brzuchu, po czym uśmiechnął się, siadając przed dziadkiem.
    – Proszę o pozwolenie pozostania przez jakiś czas z moimi braćmi Shawnee.
    Starzec skinął głową i zdjął ze ściany długą glinianą fajkę.
    – Jesteś tu u siebie. Wiesz o tym. Co cię gnębi? -Popatrzył na wnuka.
    – Nic, czego czas nie uleczy.
    Starzec milczał przez chwilę, patrząc na Maca. Jego ciemne oczy błyszczały jak paciorki.
    – To kobieta – powiedział spokojnie.
    – Głowa młodzieńca uniosła się gwałtownie, a Indianin zachichotał cicho.
    – Nie zawsze byłem taki jak teraz. Też kiedyś byłem młody. Możesz tu zostać i zapomnieć o tej kobiecie. Możesz ją wspominać, jeśli chcesz.
    – Mój dziadek jest bardzo mądry. – Wyjął fajkę z długich, szczupłych, wysuszonych palców. Palili w milczeniu, nie potrzebując więcej słów.
    Gdy Linnet obudziła się i stwierdziła, że jest sama, nie zdziwiła się. Najwyraźniej jego nienawiść i zazdrość o Corda były najsilniejszymi uczuciami, jakie żywił do niej.
    Spokojnie wróciła do Sweetbriar.
    Sześć tygodni później, gdy Devon nadal nie wracał, stwierdziła, że jest w ciąży. Nie wiedziała, co ma robić, i zastanawiała się, czy mieszkańcy Sweetbriar nie odrzucą jej, gdy urodzi nieślubne dziecko.
    Corinne pomogła jej podjąć decyzję. Przybiegła do niej cała we łzach, błagając, by jej powiedziała, gdzie jest Mac. Płakała głośno, popatrując co i rusz przez mokre palce. Linnet odparła, że nie ma pojęcia, dokąd pojechał Devon.
    Corinne desperacko wyznała jej, że spodziewa się jego dziecka i Mac musi się z nią ożenić.
    Linnet roześmiała się histerycznie, a Corinne uciekła z chaty.
    Rano Linnet zaczęła pakować swoje rzeczy i poprosiła kupców ze składu Maca, by pomogli jej wyjechać na wschód. Powiedzieli jej, że za dwa dni będzie tędy Przejeżdżać grupa osadników.

11

    Słyszałam, że jutro wyjeżdżasz – powiedziała Agnes ze ściągniętą twarzą.
    – Tak, to prawda – odparła poważnie Linnet
    Obie kobiety patrzyły na siebie przez chwile Agnes odezwała się pierwsza.
    – Wiesz, że jesteś głupia?
    – Nic podobnego – odparła Linnet spuszczając ostrze siekiery na kawał drewna.
    Agnes odebrała jej siekierę.
    – Z innymi może ci się udało, ale mnie nie oszukasz.
    – Wybacz, Agnes, ale znów nie wiem, o czym mówisz.
    – O tobie i o Macu.
    – Mac? Ach, tak, wydaje mi się, że go kiedyś poznałam, ale niewiele pamiętam, w każdym razie zbyt mało, by nas ze sobą łączyć.
    Agnes chwyciła ją za ramię.
    – Co on ci zrobił, że tak się zachowujesz?
    – Nikt nie zrobił mi nic takiego, czego sama bym nie chciała. Wracam na wschód, skąd pochodzę. Nie będę tu czekała, aż wróci pewien samolubny ślepy mężczyzna, żeby się ze mnie naśmiewać.
    – Mężczyzna to nie tylko to, czego dotąd doświadczyłaś.
    – A co takiego? – zapytała ironicznie Linnet.
    – To uczucie, które pozostaje po całym dniu prania pieluszek dla jego dzieci, gdy jest ci niedobrze, a on siedzi przy tobie i trzyma milkę. Uczucie, które pozwala zapomnieć wszystko złe, co zrobił lub powiedział, choć nie chciał. To także miłość i wydaje mi się, że ją znasz aż za dobrze.
    – Mylisz się, Agnes – odparła spokojnie Linnet. -Nie znam miłości. To tylko dziecinne uwielbienie dla wybawcy, który nie jest zdolny do innych uczuć jak tylko złość i nienawiść. Chcesz, bym się za takim uganiała? Może kiedyś, ale nie teraz, między nami zaszło coś, czego nie można wybaczyć.
    – Możesz mi nie opowiadać o żadnym uwielbieniu. Mam oczy i jeszcze raz ci powtarzam, że jesteś głupia. Idź, powiedz mu, że go kochasz.
    Oczy Linnet zabłysły udanym rozbawieniem.
    – Nie rozumiesz, Agnes. Ja już mu powiedziałam. Zrobiłam to najlepiej, jak potrafiłam, ale jemu po prostu na tym nie zależy. A teraz jeśli mi wybaczysz, muszę zacząć przygotowywać kolację. – Minęła Agnes, która tym razem zamilkła.
    Ranek nadszedł szybko i Linnet usłyszała ludzkie głosy i turkot jadących wozów. Jeszcze raz popatrzyła na chatę. Cokolwiek jeszcze się zdarzy w jej życiu, będzie to już bez Devona Macalistera. Cztery figurki stały wciąż na kominku. Nie, nie zabierze ich ze sobą. Ten rozdział jej życia jest już zamknięty. Podeszła do kominka, po raz ostatni dotknęła gładkiego drewna, a potem nagle wepchnęła wszystkie figurki do tobołka. Nieważne, zawsze jeszcze można je sprzedać.
    Otworzyła drzwi słysząc pukanie Lyttle Emersona.
    – Czas jechać. Lynna. Ludzie ze Sweetbriar przyszli się pożegnać – powiedział smutno.
    Linnet wyszła przed chatę i zobaczyła ich wszystkich. Najpierw podeszła do Wilmy i Floyda Tuckerów i ich czworga dzieci stojących z tyłu.
    – Będziemy za tobą tęsknić – zaczęła Wilma, rzucając się Linnet na szyję. – Dziękuję, że szukałaś wtedy naszego Jessiego.
    Linnet odwróciła się, by ukryć łzy.
    Floyd z kamienną twarzą uścisnął jej dłoń. Jonathan Caroline i Mary Lynn uśmiechnęli się do niej, mówiąc że przykro im z powodu jej wyjazdu. Linnet uklękła przed Jessiem; chłopiec wyciągnął do niej rękę.
    – Pomyślałem, że to ci się spodoba. To nic takiego tylko kamień, ale ma w środku dziurę.
    – Dziękuję, Jessie – powiedziała z oczyma pełnymi łez. Mały wzruszył ramionami i odszedł.
    Esther Stark przytuliła ją mocno i podziękowała za pomoc przy narodzinach jej dziecka, Lincolna. Czwórka bliźniąt rozpłakała się i błagała Linnet, by została. Emersonowie okazali się najtwardsi. Lonnie był urażony. Stwierdził, że kiedyś ocalił jej życie i ona niema prawa odchodzić bez jego pozwolenia.
    Agnes niemal zmiażdżyła ją w uścisku.
    – Pamiętaj, co ci powiedziałam. Zawsze możesz wrócić do Sweetbriar.
    Linnet uścisnęła rękę Lyttle. Łzy płynęły po jej policzkach. Nie zdawała sobie do tej pory sprawy, jak szczęśliwa była w Sweetbriar.
    W oddali stali Doli i Gaylon. Tym razem nie było radości w ich oczach. Łzy napłynęły jej do oczu, gdy pomyślała, że już ich więcej nie zobaczy, nie usłyszy ich żartów i kpin z Devona. Zatrzymała się przy wozie, o kilka stóp od mężczyzn. Dygnęła w ich kierunku, najwdzięczniej, jak potrafiła – dygnięciem dla koronowanych głów.
    Lyttle pomógł jej zająć miejsce w wozie. Nie odwróciła się za siebie.

12

    Sweetbriar, Kentucky – kwiecień 1787

    Traper zrzucił wiązkę futer na ladę i podszedł do kominka, by ogrzać ręce. Był w Sweetbriar po raz pierwszy od dwóch lat i stwierdził, że wiele się tu zmieniło. Osada powiększyła się prawie dwukrotnie, a nie było widać wielu ludzi. Zastanawiał się, gdzie podziewają się Mac i Gaylon oraz ten staruszek, który zwykle siedział przy ogniu. Nazywał się chyba Doli. Traper rozejrzał się i stwierdził, że sklep też się zmienił. Mac zawsze utrzymywał tu porządek albo kazał to robić Gaylonowi. Teraz pomieszczenie wyglądało tak, jakby tu zimowała para niedźwiedzi.
    Zeke usiadł i wyciągnął nogi przed kominkiem. Może miała z tym coś wspólnego ta drobna kobietka, którą widział w mieście Squire'a. Był zaskoczony, zobaczywszy ją tam bawiącą się z gromadką dzieci niewiele od niej niższych. Był tym bardziej zdziwiony, że Poprzednio widział ją w Sweetbriar i wiedział, że stała się powodem problemów między mężczyznami.
    Uśmiechnął Się przypomniawszy sobie, jak Mac chodził za tą dziewczyną, obserwował ją i udawał, że na nią nie patrzy dokładnie taki sam w wieku Maca, ale Molly, dzięki Bogu, miała dość rozsądku, by go Przejrzeć. Musiała posłużyć się swoim wielkim brzuchem, by go zaciągnąć do ołtarza, a on przez jakiś czas był dla niej dość niemiły. Potrafiła jednak wszystko poukładać i przez dziesięć lat Zeke był najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi. Nie chciał pamiętać o śmierci Molly, o tym, jak zaczął pić i wysłał dzieci na wschód, a sam ruszył do lasu.
    Zeke potrząsnął głową, odsuwając złe myśli. Przypomniał sobie dawne lata z Molly. Mac był dokładnie taki sam – śmiertelnie przerażony swoimi uczuciami. Taka miłość wiele mężczyznę kosztuje, bo musi oddać dużo z samego siebie.
    Otworzyły się drzwi i do sklepu wszedł Gaylon; kroczył z opuszczonymi ramionami. Wyglądał na o wiele starszego niż wtedy, gdy Zeke widział go ostatnim razem.
    Gaylon przyglądał mu się.
    – Kim jesteś?
    – Znasz mnie. Zeke Hawkins. Przyniosłem trochę skórek.
    – Aha. – Gaylon ledwie spojrzał na futra.
    – Co tu się dzieje? – zapytał Zeke. – Gdzie jest Mac i ten staruszek, który zwykle siedział przy ogniu?
    Gaylon popatrzył na niego zaskoczony.
    – Chyba długo cię tu nie było. Teraz wszystko jest inaczej. Straszny ruch w sklepie Maca. Nie miała czasu na nic prócz pracy. – Splunął tytoniem na podłogę.
    Drzwi otworzyły się nagle i do sklepu wpadł Mac. Zeke osłupiał na jego widok. Mac schudł, miał podkrążone oczy, jakby niewiele spał; jego włosy i ubranie były po prostu brudne.
    – Mac. – Zeke zrobił krok naprzód i wyciągnął rękę na powitanie. – Tak dawno się nie widzieliśmy.
    Mac zignorował ten gest, podszedł do kontuaru.
    – Ty przywiozłeś te skóry?
    – Tak – odparł z wahaniem Zeke.
    Mac odwrócił się do Gaylona.
    – Dlaczego ich jeszcze nie policzyłeś? Gaylon splunął ponownie tuż obok stopy Maca.
    – Nie było czasu. Jak jesteś taki szybki, sam to zrób. ja mam co innego do roboty.
    – Na pewno coś ważnego – prychnął Mac, gdy Gaylon zatrzasnął za sobą drzwi.
    Zeke odsunął się od lady. Nie podobały mu się zmiany, jakie zaszły w tym młodym człowieku w ciągu ostatnich dwóch lat.
    – Mogę się tu zatrzymać na kilka dni?
    – Rób, co chcesz. Mnie to nie przeszkadza
    – Wiem. – Zeke starał się, by to zabrzmiało uprzejmie. Otworzyły się drzwi i weszła wysoka, dobrze zbudowana kobieta.
    – Czego chcesz, Agnes? – rzucił Mac.
    – Na pewno nie twoich humorów odcięła się. -Chciałam tylko zobaczyć nowe materiały.
    Wiesz, gdzie są – odparł i przestał się nią interesować. Wtedy Agnes zauważyła trapera.
    – Ach, pan Hawkins! Dawno pana nie widzieliśmy w Sweetbriar.
    Zdjął z głowy futrzaną czapkę i uśmiechnął się.
    – Miło mi, że tu o mnie pamiętają. Byłem na północy, koło Spring Lick, przez jakieś dwa lata.
    – Spring Lick? Czy to nie tam zaczyna się mówić, ze Kentucky powinno stać się stanem?
    – Rzeczywiście, coś słyszałem. Jest tam pewien człowiek, nazywa się Squire Talbot, który zamierza chyba zostać pierwszym gubernatorem.
    – Gubernator! Słyszysz Mac? Kentucky będzie miało własnego gubernatora. Mac nie odpowiedział.
    – A zatem Panie Hawkins…
    – Zeke.
    Uśmiechnęła się do niego.
    – Zeke, z przyjemnością wysłucham wszystkich n win. Może przyjdziesz do nas do domu na kolacje?
    Zeke rozpromienił się.
    – To najmilsze zaproszenie, jakie otrzymałem od wielu miesięcy. Brakuje mi kobiety do gotowania Właściwie nawet chciałem poprosić o to Maca.
    Mac uniósł głowę.
    – Nie prowadzę darmowej kuchni dla wszystkich przyjezdnych traperów.
    – Wiem, ale chodzi głównie o mój reumatyzm. Te wiosenne deszcze pogorszyły sprawę i spanie na gołej ziemi już mi nie służy.
    Mac zatrzasnął księgę rachunkową. Zawsze możesz przespać się tu na podłodze.
    – Nie chciałbym ci przeszkadzać. Gdy tu jechałem, zauważyłem pustą chatę na polanie i zastanawiałem się, czy mógłbym tam przenocować.
    – Nie! – krzyknął Mac.
    Zeke popatrzył zmieszany na Agnes, która zmierzyła Maca groźnym spojrzeniem.
    – Obawiam się, że trzymamy tę pustą chatę, by nam przypominała o głupocie pewnych osób.
    Mac odwrócił się do niej.
    – Masz, czego chciałaś, Agnes? Mam co innego do roboty niż sterczeć tu przez cały dzień.
    Zeke stanął pomiędzy nimi.
    – Słuchajcie, nie chciałem was poróżnić. Wiem, że wszyscy lubili tę małą kobietkę, która tam mieszkała, ale skoro ona nie wraca, pomyślałem, że…
    Agnes odwróciła się do niego gwałtownie.
    – Skąd wiesz, że nie zamierza wrócić?
    – Bo ją widziałem. – Zeke miał wrażenie, że w jego rozmówców strzelił grom.
    Agnes otrząsnęła się pierwsza.
    – Gdzie ją widziałeś!!- zapytała spokojnie Zeke unikał wzroku Maca.
    _ Już od roku mieszka w Spring Lick. Zeszłej wiosny przyjechała wozem z jakimiś misjonarzami. Tak mi się wydaje. Uczy w szkole w Spring Lick. – Zeke zachichotał. – Może nie jest duża, ale okręciła sobie wszystkie dzieciaki wokół palca. Wiele razy widziałem, jak bawi się z nimi, a potem, gdy każe im wrócić do szkoły, słuchają jej. Co śmieszniejsze, większość z nich przerasta ją o głowę.
    Agnes roześmiała się.
    – To rzeczywiście Linnet. Ona ma swoje sposoby. Ale dlaczego jest w Spring Lick? Miała pojechać do Bostonu czy jeszcze gdzieś indziej.
    – Nie macie innego miejsca, żeby rozmawiać o tym wszystkim i nie przeszkadzać mi w pracy?
    Agnes nawet nie trudziła się, by odpowiedzieć na wybuch Maca.
    – Zeke, chyba nie doczekam się kolacji, żeby wysłuchać nowin. Może od razu pójdziemy do mnie?
    Zeke ucieszył się, że nie musi dłużej znosić humorów Maca.
    – Z przyjemnością, psze pani.
    Mac patrzył przez chwilę na zamknięte drzwi. A zatem Linnet była w Spring Lick. Sięgnął po na wpół opróżnioną butelkę whiskey i poszedł pod dąb nad strumieniem. Przytknął szyjkę butelki do ust, prawie nie zauważając ostrego smaku nie rozcieńczonego alkoholu – już zdążył się do tego przyzwyczaić. Ta dziewczyna go gnębi. Dzień i noc. Ileż to razy przychodził do jej chaty, by wspominać chwile, które tam razem spędzili. Nie tęsknił za nią. Była raczej jak otwarta rana, która nie chciała się zagoić.
    Wysączył resztkę whiskey i stwierdzi, że nie może przestać myśleć o Linnet. Co ona takiego ma w sobie? Był przecież zakochany w Amy Trulock, ale jakoś pogodził się z jej odejściem. Dlaczego więc wciąż myśli o Linnet? Był tylko jeden sposób, by pozbyć się tego upiora. Pojechać do Spring Lick i zobaczyć się z nią. Może wyszła już za mąż i ma dwa brzydkie, brudne bachory. Może utyła i wygląda jak każda inna zapracowana kobieta. Gdy ją taką zobaczył, sam będzie się z siebie śmiał, zadowolony, że nie chce jej już więcej widzieć.
    Uśmiechnął się po raz pierwszy od dłuższego czasu. Dobrze będzie pozbyć się z pamięci dźwięku jej głosu, starannie wymawianych słów, wspomnienia jej oczu zmieniających kolor z szarości poprzez błękit, zieleń, aż do czerwonych błysków gniewu. Usiłował jeszcze wysączyć choć kroplę whiskey z pustej butelki, a gdy mu się to nie udało, cisnął ją i patrzył, jak roztrzaskuje się o drzewo.
    Linnet siedziała pochylona nad warsztatem tkackim, zręcznie manipulując igłą. a wokół niej kobiety plotkowały zawzięcie, nie pozostawiając suchej nitki na jej przyjaciółce, Nettie Waters. Linnet nie ośmieliła się powiedzieć ani słowa, wiedząc, że jeśli się odezwie, ściągnie cały ich gniew na swoją głowę.
    Była już w Spring Lick od niemal roku i liczyła godziny dzielące ją od wyjazdu stąd. Opuściła Sweetbriar w gniewie, zapominając, że nie ma pieniędzy ani nikogo do pomocy. Przez kilka miesięcy chwytała się każdej pracy, jaką mogła dostać, najczęściej usługując jakiejś leniwej damie. Gdy dotarła do Bostonu, ciąża stała się tak widoczna, że trudno jej było znaleźć jakiekolwiek zajęcie.
    Jej córka Miranda urodziła się w katolickim szpitalu dla niezamężnych matek. Próbowano nakłonić Linnet do oddania dziecka do adopcji, ale ona popatrzyła w małe niebieskie oczka, tak bardzo przypominające jej Devona, i zrozumiała, że prędzej umrze, niż zostawi swoje dziecko.
    W szpitalu uśmiechnęło się do niej szczęście, bo przeczytała w gazecie ogłoszenie, że pewien człowiek z Bostonu poszukuje nauczycielki do szkoły w Kentucky. Linnet chciała wrócić na zachód, wychować dziecko z dala od miasta, z dala od ludzi, którzy mogliby skrzywdzić je wyzwiskami.
    Zgłosiła się do tego człowieka. Nazywał się Squire Talbot. Po sześciu dniach oczekiwania Linnet dostała pracę.
    Wkrótce potem zdała sobie sprawę, jaki popełniła błąd. Squire. jak chciał, by go nazywano, odkrył, ze jej historia o wdowieństwie jest kłamstwem. Wtedy uznał, ze ma do czynienia z kobietą łatwą. Już w drodze do Kentucky musiała użyć ciężkie] patelni, by mu uświadomić, ze się myli.
    Ale zyskała w ten sposób wroga.
    Squire trzymał się od niej z dala. ale jego duma została zraniona i domagała się zemsty. Przedstawił Linnet w Spring Luk jako panią Tyler. wdowę, ale juz po kilku dniach było wiadomo, że Miranda jest nieślubnym dzieckiem i Linnet podejrzewała, że to Squire powiedział ludziom prawdę.
    Mieszkańcy Spring Lick byli ograniczeni, skorzy do plotkowania i zasłaniania się wiarą, gdy było im to potrzebne.
    Z początku mężczyźni spodziewali się uległości Linnet, ale potrafiła ich odsunąć, zyskując tym samym więcej wrogów. Kobiety nie lubiły jej. bo kusiła ich mężów, a mężczyźni, ponieważ uważali, że me powinna odmawiać im tego, co już i lak komuś oddala.
    Teraz Linnet starała się zaoszczędzić każdy grosz z nauczycielskiej pensji, by móc wkrótce opuścić z Mirandą to miejsce, gdzie miała tylko jedną przyjaciółkę – Nettie Waters.
    – Miranda szybko rośnie, prawda, Linnet? – zapytała Jule Yarnall. – Powiedz, przypomina bardziej twoją rodzinę, czy twojego… męża?
    Linnet nawet na nią nie spojrzała.
    – Jest podobna do mojego męża. A przynajmniej ma jego oczy. Chociaż on miał ciemniejsze włosy.
    Drzwi otworzyły się nagle i weszła młoda, ładna kobieta w wypłowiałej choć czystej sukience podkreślającej jej zgrabna figurę.
    Linnet, zdobyłam właśnie trochę wosku i pomyślałam, że możesz mi pomóc w sprzątaniu.
    Jule natychmiast zaprotestowała.
    – Czy nie może ci pomóc Yaida lub Rebeka? To zręczne dziewczęta i nie są chyba teraz niczym zajęte.
    Nettie posłała jej tylko krzywy uśmiech i odwróciła się do Linnet, która uśmiechnęła się do niej z wdzięcznością.
    – Z przyjemnością ci pomogę. – Odłożyła nożyczki, igłę i nici do wiklinowego koszyczka, po czym schyliła się po Mirandę. Nie wiem. jak ci dziękować -powiedziała, gdy wyszły z domu.
    – Pomyślałam, że trzeba cię ratować, bo dosyć już obgadały mnie i moją rodzinę. W każdej chwili mogły dobrać się do ciebie i Mirandy.
    Linnet roześmiała się, słysząc taką szczerą uwagę. Miranda szarpnęła się, chcąc zejść na ziemię. Linnet ujęła ją za rączkę i zwolniła kroku.
    – Piękną mamy wiosnę powiedziała Nettie. Wymarzoną na ślub. – Rzuciła ukradkowe spojrzenie na przyjaciółkę. – Kiedy wraca Squire?
    – Nie wiem. – Linnet unikała jej wzroku.
    – Wiesz chyba, że on rozpuszcza plotki, że Miranda jest jego? – zapytała spokojnie Nettie.
    – Nie! – Linnet zaparło dech w piersiach. – Nawet on…
    Nie ufaj mu. Zraniłaś jego durne. O wilku mowa, a patrz, kto idzie.
    Zbliżał się do nich wysoki, szpakowaty mężczyzna na koniu. Dobrze się trzymał i nie wyglądał na swoje pięćdziesiąt lat. Wyprostowany, z wciągniętym brzuchem. Wydawał sic przyzwyczajony dostawać zawsze to, czego chciał, i Linnet podejrzewała, że była dla niego tak atrakcyjna głownie t. powodu swojej niedostępności
    Squire zatrzymał konia i uśmiechnął się do Linnet. Zauważył Nettie i pstryknął palcami w rondo kapelusza.
    Witaj, Nettie. W domu wszystko w porządku0 W porządku. Squire – odparła. – Ottis chciał, żebyś przyszedł rzucić okiem na ziarno kukurydzy, które kupił od jakiegoś trapera. Nie sadzę, by było wiele warte, ale Ottis wierzy, że z każdego ziarna wyrośnie pęd tak ciężki. ze czterech mężczyzn go nie wyrwie.
    Squire zachichotał. Będę musiał jeszcze dzisiaj tam zajrzeć. Nie darowałbym sobie tego. Nie ma dzisiaj lekcji, Linnet? – Uśmiechnął się do niej.
    • Będą po południu. Wszyscy tak prosili o wolny ranek, że i ja nie oparłam się pokusie i poszłam na wagary.
    – Jesteś zbyt łagodna dla tych dzieci, Linnet powiedział poważnie.
    Nettie odchrząknęła cicho.
    – A ja wciąż nie mogę pojąć, jak ona sobie radzi z dzieciakami Gatherów. Wiesz, Squire, powinieneś porozmawiać z Butchem. Gdyby tyle nie przesiadywał w sklepie i czasem przemówił swoim dzieciom do rozumu, byłyby o wiele lepiej.
    Squire zsiadł z konia i stanął tuż przy Linnet.
    – Nettie, coraz częściej zaczynasz mówić jak Jule. Ona twierdzi, że powinienem zrobić coś z twoją starszą córką.
    – Z Vaidą jest wszystko w porządku i ty o tym dobrze wiesz. Są po prostu zazdrośni, że jest ładniejsza od ich dzieci.
    Wszystko jedno, jak jest. Wciąż muszę wysłuchiwać czyichś narzekań na dzieci. Chyba będę musiał się tym zająć, ale przedtem… – Oboje popatrzyli wyczekująco na Linnet.
    – Nie – odpowiedziała spokojnie. – Ja nie narzekam. Muszę już wracać do szkoły. Chcę przygotować się do lekcji, zanim przyjdą dzieci. – Uklękła i przytuliła córeczkę, która uśmiechnęła się do niej promiennie. – Muszę, iść do szkoły. Mirando. Pójdziesz teraz do cioci Nettie i będziesz grzeczna, dobrze?
    Miranda wymruczała jakąś niezrozumiałą odpowiedź i chętnie podbiegła do Nettie.
    – Odprowadzę cię – zdecydował Squire, biorąc Linnet pod rękę.
    Miałeś dobrą podróż? – zapytała, gdy zostali sami.
    Tak. – Popatrzył prosto w jej ciemnoszare oczy.-Ale nie mogłem doczekać się powrotu do domu. Czy spotkały cię jakieś nieprzyjemności ze strony Jule lub Ovy?
    Drobne. – Uśmiechnęła się. – Muszę już iść -powiedziała podchodząc do drzwi szkoły.
    – Wejdę z tobą i…
    – Nie! – ucięła. Cofnął się.
    – Może masz rację. Mądra, delikatna Linnet Oczy- wiście nie jesteś mi nic winna za zabranie ciebie i dziecka z Bostonu. No dobrze. – Nie otrzymał żadnej odpowiedzi. – To stare dzieje. Mam dziś dużo pracy. Zobaczymy się wieczorem?
    Linnet odwróciła się i bez słowa weszła do szkoły. Nie mogła się powstrzymać, by nie trzasnąć słownikiem o ławkę. Squire! Wszyscy go szanowali, pytali o zgodę, gdy chcieli coś zrobić. Spring Lick było nawet nazywane miastem Squire'a. tak jak Sweetbriar osada Devona. Ale jakaż między nimi różnica! Devon kochał ludzi ze Sweetbriar. a Squire dobierał sobie tych. którzy byli mu posłuszni. Devon robił wiele dla swoich przyjaciół i nigdy nie oczekiwał nagrody, nawet nigdy nie prosił o pomoc.
    Przez jakiś czas Linnet starała się nie zadzierać ze Squire’em i zapraszała go na kolacje, ale szybko Jule i Ova zaczęły mówić jej. co powinna zrobić…dla swojego własnego dobra'. Twierdziły, że to nie wygląda dobrze, gdy co wieczór gości u siebie mężczyznę, ze ludzie będą gadać Oczywiście nie one same. ale są osoby mniej tolerancyjne i życzliwe.
    Z początku Linnet była zaskoczona zachowaniem ludzi ze Spring Lick, ale nauczyła się ich rozumieć i przewidywać ich reakcje. Kobiety cieszyły się obecnością przystojnego kawalera i nie była im tu potrzebna żadna samotna kobieta. Linnet musiała znosić wiele uszczypliwych uwag. Spring Lick było czterokrotnie większe od Sweetbriar, a jednak tam miała więcej przyjaciół. Tutaj tylko Nettie nie zadawała zbędnych pytań i nie patrzyła na Mirandę, jakby mała była brudna lub chora.
    Myśl o dziecku przypomniała Linnet o szkole. Pierwszy raz zetknęła się z dziećmi po drodze do Kentucky. Były wesołe, miłe i pokochała je tak samo jak te, które spotkała w Sweetbriar. Przypomniała sobie figurkę Jessiego Tuckera stojącą na kominku w jej chacie. Ciekawe, czy chłopiec bardzo się zmienił przez te dwa lata, czy inni też się zmienili? Czy jeszcze o niej pamiętają?
    Z trudem powróciła myślami do Spring Lick. Gdy Squire dał jej tę posadę, była szczęśliwa, ale teraz wszystko się zmieniło. Podobnie jak osady, dzieci też różniły się od siebie diametralnie. Uczucie, którym darzyła dzieci ze Sweetbriar, było z wdzięcznością odwzajemniane. Nie znalazła tego w Spring Lick. Czasami miała wrażenie, że gdyby padła martwa na środku klasy, dzieci nawet by tego nie zauważyły.
    Patrzyły na nią obojętnie. Nettie twierdziła, że to Gatherowie sprawiają największe problemy, ale wcale tak nie było. Brakowało jej takiego chłopca jak Jessie, żeby się z nią sprzeczał i ciągnął dziewczynki za warkocze. Wolałaby wszystko inne niż te opanowane dzieci patrzące na nią jak na przedmiot. Kiedyś usłyszała, jak Pearl Gather mówi do kogoś: „Ona kazała to zrobić". Linnet była zaskoczona, że mówią tak o niej. Żadna panna Tyler, pani lub nauczycielka, tylko zwykłe, bezosobowe „ona". Nawet teraz, gdy sobie o tym przypomniała, była zdumiona; nie tyle słowami, co tonem, jakim zostały wypowiedziane.
    Usłyszała dzieci przed szkołą, więc otworzyła drzwi, ale nikt na nią nawet nie spojrzał.

13

    Mirando, czy chciałabyś iść na spacer? – Linnet zapytała córeczkę. Dziecko podniosło się nieporadnie podeszło do wyciągniętych rąk matki. Uśmiech Lynnet zbladł, gdy rozległo się stukanie do drzwi. Miała nadzieję, że zdąży wyjść, zanim pojawi się Squire. -Witam. – Starała się odzywać do niego uprzejmie. -Miranda i ja jesteśmy gotowe.
    Squire jak zwykle zignorował dziecko. Dziewczynka miała zbyt poważne i przenikliwe spojrzenie, by mógł ją polubić. Poza tym nie uchodzi, by ktoś z jego klasą spoufalał się z „takim" dzieckiem.
    – Piękny wieczór, prawda? – zapytała Linnet czując zapach pierwszych wiosennych kwiatów.
    – Tak – odparł patrząc jej w oczy.
    – Jak było w Danville? Squire wyraźnie się ożywił.
    – Wydaje mi się, że moja mowa wywarła na nich duże wrażenie – powiedział. – Dziękuję za pomoc przy pisaniu.
    – Nie ma za co. Sprawiło mi to przyjemność. A zatem nie wątpisz, że uda ci się zostać gubernatorem?
    – Ta. Linnet i… – Urwał, gdyż Linnet podbiegła, by wyciągnąć Mirandę z błota.
    – Linnet, ja… – zaczął, ujmując ją za ramię.
    Odsunęła się od niego tak delikatnie, jak mogła.
    Zbyt często jego dotknięcia stawały się dla niej trudne do zniesienia.
    Zauważył jej ruch.
    – Wracajmy już, dobrze? Robi się ciemno.

    Wysoki mężczyzna wszedł do sklepu i rozejrzał po nim okiem fachowca.
    – W czym mogę pomóc? – zapytał monstrualnie gruby sprzedawca. Jego mała głowa spoczywała na kilku fałdach podbródka; reszta ciała opływała tłuszczem- Jest pan stąd?
    Grubas wyraźnie się ucieszył.
    – Nazywam się Butch Gather. – Wyciągnął obrzmiałą dłoń o krótkich palcach.
    – Macalister. Nazywają mnie Mac. – Uścisnął podaną rękę.
    – Chcesz się tu zatrzymać?
    – Może. Na jakiś czas, jeśli znajdę jakiś pokój.
    – Na zapleczu mam trochę miejsca, jeśli masz czym zapłacić.
    Devon rzucił na ladę srebrną monetę. Butch przyjrzał się jej uważnie.
    – Za srebro, drogi panie, oddałbym nawet własny pokój.
    Ktoś roześmiał się za plecami Devona i powiedział.
    – Jeśli Ova zwęszy prawdziwego mężczyznę, P tam nigdy nie wrócisz.
    Butch odchrząknął.
    Nie słyszałem, by narzekała, kiedy starałem się o szóstkę dzieci.
    – Chodź tutaj, Mac, bo tak się chyba nazywasz? Co słychać?
    Devon rozmawiał przez jakiś czas i w końcu usłyszał o nowej nauczycielce.
    – Ostra kobietka, a Squire niedługo będzie pod pantoflem.
    – Squire? – zapytał Devon – Słyszałem, że ma zostać gubernatorem, kiedy Kentucky będzie stanem.
    – Dobrze słyszałeś.
    – A ta nauczycielka to jego zona?
    Mężczyzna mrugnął do niego. -Tak jakby, rozumiesz? Devon zmusił się do uśmiechu.
    – Jasne.
    Linnet chciała jak najszybciej wyjść ze szkoły. Powinna pójść do Nettie odebrać Mirandę, ale potrzebowała trochę samotności. Weszła do lasu, w chłodny, odświeżający cień. Uśmiechnęła się i przeciągnęła, rozkoszując się samotnością i spokojem.
    – Witaj, Linnet.
    Zamarła słysząc tak dobrze znany sobie głos. Zadrżała. Odwróciła się powoli, by spojrzeć prosto w błękitne oczy Devona Macalistera.
    Oniemiała, czując, że jej serce bije jak oszalałe. Nie potrafiła zachowywać się tak swobodnie jak on.
    – Pamiętasz mnie jeszcze? – zapytał uśmiechając się.
    – Tak – wyszeptała, próbując się uspokoić.
    – Właśnie tędy przejeżdżałem – skłamał – i wpadłem się przywitać, bo słyszałem, że tu mieszkasz.
    Wygląda na to, że dobrze ci tu w Spring Lick – Omiótł wzrokiem jej ciało, przypominając sobie każdy jego detal.
    Linnet uniosła głowę.
    – Jakoś sobie radzę.
    – Nie jakoś, tylko całkiem nieźle, jak słyszałem Oparł się niedbale o drzewo; w jego oczach pojawiły się iskierki gniewu.
    Jak mógł tak tu stać?! Dlaczego jej ciało ciągle drży?
    Usiadł na ziemi ze skrzyżowanymi nogami. Urwał długie źdźbło trawy. Zapomniała już, jak jest przystojny, z jakim wdziękiem się porusza, że jest tak giętki, jakby nie miał kości. Jego włosy były ciemniejsze, niż zapamiętała, ale tak samo falujące. Przypomniała sobie, jak miękkie są w dotyku.
    – Opowiedz, co robiłaś przez te dwa lata. Patrzyła na niego i powtarzała sobie w myśli, że musi zachowywać się równie swobodnie jak on.
    – Nic ciekawego. Przez rok mieszkałam w Bostonie, a potem w Spring Lick. Wolałabym usłyszeć coś o Sweetbriar. Co z Agnes?
    Devon uśmiechnął się ukazując białe zęby, kontrastujące z ciemną skórą, której smak jeszcze pamiętała. Dość!
    – Agnes urodziła dziewczynkę niedługo po twoim wyjeździe. – Przyjrzał się jej. – Nazwała ją Blanche.
    Linnet była zaskoczona.
    – Blanche?
    – Tak. Jak Linnet Blanche Tyler, jak przypuszczani. Tyle że nigdy tego nie powiedziała.
    Linnet zrobiło się cieplej na sercu.
    – A Esther znów jest w ciąży – ciągnął. – A Lester… a, ty nie znasz Lestera. Sweetbriar porządnie się rozrosło po twoim wyjeździe.
    – Jak tam Jessie Tucker? – zapytała. – I Lonnie?
    – Jessie i Lonnie rosną tak, że ich matki nie mogą nadążyć z szyciem ubrań. Pewnie byś ich już nie poznała. Dziecko Esther, które przyjmowałaś, Lincoln, już chodzi, zaczyna mówić i rządzi całym gospodarstwem. Bliźnięta nadal są do siebie takie podobne:
    – Nie uwierzysz, ale zawsze potrafiłam je odróżnić.
    Uśmiechnął się do niej w milczeniu, a ona odwróciła wzrok. Miała wrażenie, że powietrze między nimi przesycone było blaskiem.
    – Jak się ma twoja żona? – zapytała, mając nadzieję, że zaraz wszystko stanie się normalne i zniknie to przedziwne wrażenie.
    – Żona?- powtórzył zaskoczony. – A po co mi żona? Jakoś dotąd udawało mi się żyć bez kuli u nogi, to i resztę życia tak wytrzymam.
    – Ale twoje dziecko… Co z dzieckiem?
    – Nie wiem, o czym mówisz. – Oparł się plecami o drzewo, wyjął z kieszeni nóż i zaczął strugać kawałek sośniny.
    Linnet usiadła ciężko na zwalonym, spróchniałym pniu.
    – A co z Corinne?
    Musnął ją spojrzeniem.
    – To chyba ostatnia kobieta, z którą chciałbym się ożenić. Nie zbieram spadów po Cordzie. – Posłał jej gniewne spojrzenie, po czym ponownie zajął się struganiem. – Corinne świetnie wyszła za mąż i zaraz po ślubie urodziła dziecko, ale wszystko to jest zasługą Jonathana Tuckera. Co cię napadło? Czemu myślałaś, że się z nią ożenię?
    Skrzyżowała ręce na brzuchu i odparła szczerze:
    – Powiedziała mi, że spodziewa się twojego dziecka. Spojrzał na nią ostro, a potem roześmiał się głośno.
    – Corinne często zmyśla. Wszyscy o tym wiedzą.
    Nie o mnie jej chodziło, tylko o sklep. Nawet usiłowała mnie kiedyś… – Urwał, patrząc na Linnet, aż jej twarz się zaróżowiła – No dość na tym, że to nie mogło być moje dziecko.
    Linnet zamrugała oczami, zastanawiając się, czy to prawda. Chyba odczytał jej myśli, bo odwrócił się.
    – Nie twierdzę, że z nią nie flirtowałem, ale inni też to robili. Nie chciałbym być w skórze Jonatana. Ale kto wie, może on ją przytemperuje.
    – Tak, może – potwierdziła Linnet. Przetrawiała te wiadomości. Żeby tylko nie było za późno! Ale nawet jeśli Corinne kłamała, to przecież Devon odszedł po tym, jak kochali się w lesie.
    – Teraz opowiedz mi coś o sobie. O mnie było już dosyć – podsumował.
    – Wcale nie. O sobie nie powiedziałeś ani słowa – Wzięła głęboki oddech. – Wyglądasz na zmęczonego i schudłeś.
    Przyglądał się jej z uwagą.
    – Żywiłem się tym, co ugotował mi Gaylon. Albo, co gorsza, ja sam. I tak cud, że żyję.
    Miała ochotę kopać go, gryźć, bić do utraty tchu, całować, dotykać… Nie! Musiała się uspokoić.
    – Upiekłam wczoraj chleb. Masz ochotę spróbować?
    Uśmiechnął się, a jej serce od razu zabiło mocniej.
    – Z przyjemnością. – Wstał i zbliżył się do niej, ale nie patrzyła na niego. Nie mogła, gdy był tak blisko.
    Odsunęła się nieco. Wrócili na skraj lasu. Pierwszą rzeczą, jaką Linnet zauważyła, była Nettie trzymająca za rękę Mirandę. Linnet poczuła zaskoczenie, a potem wyrzuty sumienia. Całkowicie zapomniała o swojej córce. Nie było czasu na wyjaśnienia, więc rzuciła tylko przez ramię: „Przepraszam na chwilę", i podkasawszy spódnicę pobiegła do Nettie.
    Gdy chwyciła ją za ramię, z trudem łapała oddech. – Jeśli lubisz mnie choć trochę, jeśli nigdy nie zrobiłam ci żadnej krzywdy, nie mów mu, że miranda jest moją córką.
    Nettie zerknęła za plecy Linnet, by zobaczyć, kim jest ów "on". Wysoki, przystojny, szczupły mężczyzna o ciemnych włosach… i oczach takich jak Mirandy.
    Nie trzeba było specjalnej inteligencji, by odgadnąć, kim on jest.
    Devon podszedł do obu kobiet.
    – Nettie, to jest Devon Macalister. Nazywają go Mac.
    Devon uniósł brwi. a zatem nie chciała, by inni nazywali go Devonem. Nadal to imię wiele dla niej znaczyło.
    – A to jest NettieWaters.
    Devon skinął jej lekko głową.
    Nettie schyliła się i wzięła Mirandę na ręce.
    – to jest Miranda. – Nettie zauważyła, że Linnet nagle przestała oddychać, ale zignorowała to i wcisnęła dziecko Devonowi. – Chcesz ją potrzymać?
    Devon był zaskoczony. Lubił dzieci, ale zawsze starał się trzymać z dala od całkiem małych. Natychmiast siusiały albo zaczynały płakać. Z umiarkowanym zainteresowaniem przyjrzał się dziewczynce.
    – Ładniutka – powiedział, oddając ją Nettie. – Ładne oczy. – Nie rozumiał, dlaczego ta uwaga ją rozśmieszyła.
    Linnet posłała Nettie groźne spojrzenie i zaczęła szybko mówić.
    – Poznałam Devona, gdy mieszkałam w Sweetbriar.
    – Nie wiedziałam, że mieszkałaś w Sweetbriar. Myślałam, że przyjechałaś tu z Bostonu.
    – Tak, ale… – Linnet zmieszała się. Widok Devona z Mirandą na rękach odebrał jej resztki pewności siebie – Ugotuję teraz kolację dla Devona. Zobaczymy się później.
    Devon usiadł przy sosnowym stole w niewielkiej chacie. Była nieco większa od tej, w której mieszkała w Sweetbriar, ale bardzo podobna, tyle że miała od frontu wysoki ganek.
    – Nadal mi nie powiedziałaś, jak ci się tu żyje.
    Jesteś nauczycielka? – zapytał z pełnymi ustami.
    Jak on może siedzieć tak spokojnie? Jak mógł trzymać na rękach własną córkę i tego nie odgadnąć?
    Rzeczywiście, ładne oczy! Były dokładnie takie same jak tego próżnego, doprowadzającego ją do szału mężczyzny!
    Tu jest nieźle. Ludzie są trochę inni niż w Sweetbriar.
    – W sklepie spotkałem jakiegoś Butcha Gathera…-Urwał i podszedł do kominka, zobaczywszy figurki z drewna. – Zachowałaś je? – zapytał cicho.
    – Tak. – Czuła, jak wzbiera w niej gniew. Jakie miał prawo znów wkraczać w jej życie? Już nauczyła się żyć bez niego. Udawało jej się nawet czasem nie myśleć o nim przez całe godziny. Dlaczego teraz wrócił? – Dlaczego tu przyjechałeś? – zapytała ostro.
    Usiadł i ponownie zabrał się do jedzenia.
    – Zapytałam, dlaczego tu jesteś, i żądam odpowiedzi!
    Spokojnie odłożył kromkę chleba.
    – Przejeżdżałem tędy i dowiedziałem się, że mieszka tu ktoś znajomy, więc pomyślałem, że wstąpię, żeby się przywitać..
    Ktoś znajomy – powtórzyła cicho, ale zjadliwie.-Możesz teraz siedzieć tu ot tak sobie, jakbyśmy byli w Sweetbriar na lekcji czytania? – Podniosła głos, zadrżała. – Potrafisz ze mną spokojnie rozmawiać po tym, co między nami zaszło? Po tej nocy, gdy… – Czuła, że do oczu napływają jej łzy. – Bo ja nie potrafię! – krzyknęła. – Opuściłam Sweetbriar, żeby cię więcej nie widzieć, i nadal tak jest. Chcę, żebyś stąd wyjechał i nigdy nie wracał. Rozumiesz? – Krzyczała najgłośniej, jak mogła, przez łzy nic nie widziała. Wybiegła z chaty w stronę lasu.
    Devon siedział spokojnie przy stole i patrzył za nią.
    Wciąż biega tak samo wolno, pomyślał, po czym powrócił do jedzenia. Czuł, że po raz pierwszy od dwóch lat naprawdę je. Zbyt często odsuwał jedzenie i sięgał po whiskey. Tym razem nie miał ochoty pić.
    A więc ona go nadal pamięta! Posmarował chleb grubą warstwą masła, ugryzł i przyjrzał się śladom swoich zębów na kromce. Ona myślała, że zapomniał o tej nocy. A tymczasem to przeżycie sprawiło, że przez te dwa lata nie chciał widzieć innej kobiety. Był czasem z którąś w łóżku, ale żadna nie potrafiła tak go pieścić, tak… Uśmiechnął się i ponownie ugryzł kromkę. Skoro ona wciąż tak dobrze go pamięta, może będą się mogli zabawić, zanim on wróci do Sweetbriar i nim odda ją Squire'owi. O Boże! Jak można się tak nazywać? A zresztą, wszystko jedno. Najważniejsze, by dostał to, czego chce.

14

    Uważam, że to nieprzyzwoite. Sprowadza go tak sobie na oczach nas wszystkich. Przecież my żyjemy zgodnie z nakazami wiary chrześcijańskiej. Nawet ślepy odgadłby, kto to jest. To dziecko jest do niego podobne – powiedziała Jule.
    – I to, że znów się z nim zadaje, chociaż od niego odeszła. Butch mówi, że Mac wrócił do swojego pokoju dopiero nad ranem. – Ova kłuła igłą tkaninę, niezbyt dokładnie wyszywając wzór.
    – Chciałabym tylko wiedzieć – ciągnęła Jule – co my teraz możemy zrobić? Spring Lick to osada spokojnych, pobożnych ludzi i nie powinniśmy pozwalać, by takie rzeczy działy się tu u nas. Poza tym ona jest nauczycielką. Kto będzie uczył nasze dzieci?
    – Racja – zgodziła się z nią Ova. – Nauczyciel powinien sam dawać przykład, a skoro ona uważa, że właśnie taki powinna dawać naszym dzieciom… Sama rozumiesz.
    – Oczywiście!-Jule pracowała coraz szybciej. Podniosła głos. – Zawsze wiedziałam, że ona nie jest wiele warta. Mizdrzyła się okropnie do Squire'a.
    – Przecież on jest jak niewinne jagnię, które potrzebuje opiekuna.
    – I to jak. Uważam, że ktoś powinien mu powiedzieć, co się dzieje.
    Jule i Ova popatrzyły na siebie.
    – To nasz obowiązek – dodała Jule.
    – Chrześcijański obowiązek – potwierdziła Ova. Złożyły przybory do szycia i wyszły z chaty, kierując się do dużego domu Squire’a.
    – Witam panie. Będziemy mieli piękny dzień.
    Ova patrzyła zmieszana pod nogi, ale Jule najwyraźniej nie doświadczała takich uczuć.
    _ Squire, obawiam się, że mamy nieprzyjemną sprawę do omówienia.
    Squire spoważniał.
    – Chyba nikomu nic się nie stało? Ova westchnęła.
    – No właśnie. Zawsze zastanawiasz się nad tym, czy nikomu nic się nie stało. Nie. Jedyną osobą, która może coś stracić, jesteś ty, i uznałyśmy, że jest naszym obowiązkiem…
    – Naszym chrześcijańskim obowiązkiem-wtrąciła Jule.
    – Tak – ciągnęła Ova. – Jest naszym najświętszym obowiązkiem powiedzieć ci, co się dzieje w twoim mieście, a nawet, że tak powiem, w twoim własnym domu. Sam jesteś zbyt delikatny, żeby to zauważyć.
    – Może usiądziecie, moje drogie panie. Wtedy wysłucham, co mi macie do powiedzenia. – Wskazał krzesła stojące na ganku, a gdy usiedli, zapytał: – Cóż zatem mogę dla was zrobić?
    – Chodzi o tę nauczycielkę.
    – Linnet? – chciał się upewnić.
    – Tak. Linnet Tayler. A przynajmniej tak każe się nazywać.
    – Z początku chciałyśmy przymknąć oko na pewne sprawy, na przykład na to dziecko bez ojca. No, przy-
    – najmniej w oczach Pana Naszego. Ale gdy ona ściąga tu swojego kochanka i oczekuje…
    – Co takiego?! – Squire aż wstał.
    – No właśnie – potwierdziła Ova – Sprowadziła tu ojca dziecka. Zatrzymał się w sklepie mojego Butcha.
    – Squire musiał się chwycić balustrady.
    – Moje panie, proszę zacząć tę opowieść od samego początku.

    Linnet zamiatała podłogę w klasie. Żałowała tego, co zrobiła poprzedniego wieczora, ale nic już nie mogła zrobić, by to naprawić. Gdyby zachowała spokój, może odszedłby sam. Gdy wróciła wtedy do chaty, nie było go już na szczęście, ale przez całą noc czuła jego obecność przy sobie, jakby wciąż siedział przy stole i przyglądał się jej.
    – Dzień dobry pani. – Devon stanął w otwartych drzwiach, opierając się o framugę.
    – Dzień dobry – odparła, starając się zachować spokój. – Co dziś mogę dla ciebie zrobić?
    Uśmiechnął się leniwie.
    – Pomyślałem, że zobaczę miejsce, gdzie spędzasz tyle czasu. – Popukał w grubą książkę leżącą na jej biurku. – Co to jest?
    – Słownik. Jeśli nie znasz znaczenia jakiegoś słowa, możesz tu zajrzeć i sprawdzić.
    – To nie ma sensu. Po co używać słowa, którego się nie zna? Popatrzyła na niego z niesmakiem.
    – A jeśli ktoś powie ci coś w języku Shawnee, a ty zrozumiesz wszystko prócz jednego słowa.Nie chciał byś wtedy mieć słownika, by to sprawdzić?
    – Nie – odpowiedział poważnie. – Wtedy musiał-bym go wciąż ze sobą nosić. Wolałbym zapytać któregoś z Shawnee.
    – Ale czasem… – Urwała, zobaczywszy w wchodzącego Squire'a.
    – Linnet, słyszałem, że masz gościa.
    Linnet stanęła pomiędzy mężczyznami.
    – Tak. To jest Devon Macalister ze Sweetbriar w Kentucky.
    – Witaj, Devonie. – Squire wyciągnął rękę.
    – Mac! – sprostowali jednocześnie Linnet i Devon. Devon zmrużył oczy, a Linnet pośpieszyła z wyjaśnieniem.
    – Wszyscy nazywają go Mac.
    – Aha – mruknął Squire; od razu zorientował się w sytuacji. – Linnet, czy możesz wyjść ze mną na chwilę?
    – Oczywiście. – Linnet nie popatrzyła nawet na Devona, wiedząc, co mógł sobie pomyśleć. Już raz jego zazdrość rozdzieliła ich i nie miała powodu sądzić, że Devon się pod tym względem zmienił.
    – Czy to ojciec twojego dziecka? – zapytał Squire gdy tylko wyszli z budynku.
    Linnet zamrugała powiekami.
    – Czy spędziłaś z nim tę noc?
    – Chcesz wiedzieć, czy go przyjęłam po odrzuceniu propozycji szlachetnych mieszkańców tego miasta?
    Wybacz, mam dużo pracy
    Squire chwycił ją za rękę.
    – Ja cię tu sprowadziłem. Ja zapłaciłem, byś tu przyjechała, i jesteś mi winna…
    – Nic ci nie jestem winna! Zapłaciłam już tracąc resztkę dobrej reputacji, gdy zrobiłeś wszystko, żeby ludzie uwierzyli, że bywasz u mnie co wieczór. – Znacząco popatrzyła na jego dłoń na swoim ramieniu – Żle by to wyglądało, gdybym wybrała owczarza zamiast przyszłego gubernatora, prawda? – Odsunęła się od niego i wróciła do szkoły.
    – Sprzeczka kochanków? – zapytał Devon ze swojego miejsca przy drzwiach.
    – Tak! – syknęła. – Chociaż Squire jest tylko jednym z wielu mężczyzn, których tu mam. Czy możesz teraz nareszcie wynieść się stąd i z mojego życia?
    – Zamierzasz wyjść za mąż za Squire'a?
    Nie raczyła nawet odpowiedzieć, tylko podeszła d biurka.
    Słyszałem, że jest bogaty. Mógłby ci kupić mnóstwo ładnych rzeczy.
    Popatrzyła na niego.
    – To cudownie. Przecież całe moje życie kręci się wokół jedwabnych sukien i pokojówek. Czy wiesz że dom, w którym się wychowałam, miał tak wielki salon, że zmieściłaby się w nim każda z chat ze Sweetbriar? Łącznie z kuchnią i ogródkiem. Jako dziecko nigdy nie ruszyłam nawet palcem, żeby coś zrobić. Mój ojciec zatrudniał dwanaście osób do obsługi mojej osoby. Dwie osobiste pokojówki, guwernantkę, kucharkę, dwóch pokojowców, woźnicę i…
    – Wystarczy. Zamierzasz więc wyjść za mąż za Squire'a, by choć przybliżyć się do tego ideału.
    – Oczywiście – potwierdziła. Przyglądał się jej w milczeniu.
    – Teraz musisz mi wybaczyć. Niestety popracuję jeszcze jakiś czas, dopóki ktoś nie zapewni mi życia, do jakiego jestem przyzwyczajona.
    Devon wyszedł ze szkoły, nie mówiąc ani słowa. Przeszedł przez miasto, po czym zagłębił siew las.
    Usiadł ciężko na pniu i ukrył twarz w dłoniach. Dlaczego ona to wszystko powiedziała, skoro to nie-prawda? O Boże, ta kobieta doprowadza go do szału! Myślał, że gdy ją zobaczy, wszystko mu przejdzie, ale nie. Teraz było o wiele gorzej.
    – Mac?
    Uniósł głowę, zobaczył stojącą obok kobietę. Dopiero po chwili zdał sobie sprawę, że to przyjaciółka Linnet, Nettie.
    – Mogę z tobą porozmawiać? Mirando, nie odchodź za daleko.
    Devon bezmyślnie patrzył na dziecko. – Wiem, że to nie moja sprawa, nawet mi to mówiono kilka razy, ale uważam, że powinieneś wiedzieć, co się dzieje w Spring Lick,
    – A w ogóle coś się dzieje?
    Nettie uśmiechnęła się. Już rozumiała, co przyciągnęło Linnet do tego mężczyzny.
    – Jest raczej oczywiste, że ty i Linnet znaliście się dość dobrze.
    Uniósł brwi, a ona roześmiała się.
    – Mirando, chodź tu do cioci Nettie. Pokażę ci coś. Dziecko podeszło chwiejnie do wyciągniętych rąk kobiety.
    – Powiedziałeś, że jest ładna. Nie przypomina ci kogoś?
    Devon patrzył to na dziecko, to na kobietę, jakby była niespełna rozumu.
    – A jej oczy? Widziałeś kiedyś takie? Jule i Ova natychmiast je rozpoznały.
    – Nie mam pojęcia, o czym mówisz. – Devon stwierdził, że nie podoba mu się ta kobieta. -1 kim są Jule i Ova?
    – Miejscowe plotkary. Zajmują się niestety plotkami najbardziej szkodliwymi. Gdyby nie one, nikt nie zastanawiałby się kim jest ojciec córki Linnet, a ona nie byłaby tak osamotniona mimo zainteresowania wielu mężczyzn.
    – Ojciec?! Córki Linnet?! -wybuchnął. – Nie powiedziała mi…
    – Nie powiedziała – przerwała mu Nettie. – A nawet zadała sobie wiele trudu, by ukryć przed tobą dziecko. Radziłabym ci przyjrzeć się dokładnie Mirandzie i zastanowić się, gdzie widziałeś takie niebieskie oczy. Może w lustrze.
    Devon popatrzył na dziecko. Broda Linnet, tak charakterystycznie wysunięta do przodu. Jego oczy
    – Wielu ludzi ma niebieskie oczy. Może… Nettie wstała i wcisnęła Mirandę na kolana Maca
    – Jesteś głupi, Devonie Macalister. Posiedź tu, poznaj się ze swoją córką. – Odeszła i zostawiła ich samych.
    Devon był zbyt wstrząśnięty, by myśleć. Miranda ciągnęła guziki jego koszuli, potem straciła zainteresowanie tą zabawą i spełzła z jego kolan. Devon patrzył na nią. Jego własna córka! Czy to prawda?
    Mirando? – powiedział miękko, a dziecko odwróciło się i rozpromieniło. Sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niej naszyjnik szklanych paciorków. Podał go córce. Natychmiast wsadziła go do buzi, a Devon roześmiał się.
    – No, córeczko, masz już teraz ojca. Nazywasz się pewnie Miranda Tyler. A gdybyśmy to zmienili na Miranda Macalister? – Wziął ją na ręce, a ona roześmiała się radośnie.
    – Miranda. Głupie imię, ale gdy ojciec doda ci nazwisko Macalister, matka może sobie wybierać imiona, jakie chce. – Dziecko uderzyło go naszyjnikiem, a on przytulił je do siebie. – Chyba podoba mi się rola ojca.
    Linnet zobaczyła, jak wychodzą z lasu, trzymając się za ręce. Gdy podeszli do chaty, Miranda zajęła się kociętami pod gankiem, a Devon zbliżył się do Linny.
    – To prawda? Ona jest moją córką?
    – Tak, Miranda jest twoją córką.
    Wziął głęboki oddech.
    – No dobrze – powiedział w końcu. – Ożenię się z tobą.

15

    – Ożenisz się? – zapytała z niedowierzaniem. Była tak wściekła, że z trudem się hamowała, żeby nie wybuchnąć. – A więc ożenisz się ze mną?! Po dwóch latach, po tym, jak urodziłam twoją córkę, decydujesz się wspaniałomyślnie, że się ze mną ożenisz!
    – Poczekaj…
    – Nie! To ty poczekaj. Długo już cię słuchałam, teraz twoja kolej. Gdy wszedłeś do tego szałasu, w którym zamknął mnie Szalony Niedźwiedź, gdy zaryzykowałeś dla mnie życie, zakochałam się w tobie. Tak, nie dziwię się, że jesteś zaskoczony. Tak się w tobie zakochałam, że długo nie rozumiałam, jaką z siebie robię idiotkę. Bo jak mogłam kochać kogoś, kto wiecznie jest na mnie zły, wiecznie oskarża mnie o coś bezpodstawnie?
    – Bezpodstawnie?! Bez przerwy widzę cię z jakimś mężczyzną.
    – Tylko z Cordem, a i to wyłącznie z powodu jego chorobliwej zazdrości. Obaj chcieliście jeszcze raz zabawić się w tę swoją grę. Kiedyś straciłeś przez niego kobietę i byłeś zbyt dumny, by zaryzykować po raz drugi.
    – A skąd miałem wiedzieć, którego z nas wolisz? – zapytał cicho.
    – Czasem nawet nie raczyłeś się do mnie odezwać.
    Cord podstępnie wywiózł mnie z miasta, a ja wolałam brnąć przez zamieć niż tam z nim zostać. A co ty na to? Nic! Myślałeś tylko o tym, czy twój rywal zdołał mnie tknąć.
    – Dlaczego nazwałaś mnie bratem? – wyszeptał Roześmiała się gorzko.
    – Byłeś dla mnie wszystkim: bratem, ojcem, matka siostrą, wszystkim. Tak bardzo cię kochałam. A jak myślisz, dlaczego pozwoliłam, byś mnie wtedy wziął? Bo byłam tak głupia, że zgodziłabym się wtedy żyć z tobą bez ślubu choćby całe życie. Wystarczyło, byś gwizdnął, przybiegłabym. Nie jesteś w stanie pojąć co czułam, gdy mnie wtedy zostawiłeś. Ale dość tego, już odzyskałam zdrowy rozsądek. To, co do ciebie czułam, zginęło zabite przez twoje podejrzenia, oskarżenia i wieczny gniew. Chcę, byś zostawił mnie w spokoju. Nie chcę cię już więcej widzieć i przypuszczam, że wystarczy mi dziesięć minut, by pozbyć się tych przykrych wspomnień o tobie.
    Chciała go minąć, ale on chwycił ją za rękę.
    – Byłem głupi, tak? – zapytał po prostu, a jego oczy zdradzały, że domyślił się wszystkiego.
    – Zgadza się -potwierdziła wciąż jeszcze zagniewana.
    – I na tym właśnie polega cała moja wina? Zakochałem się w tobie, a ty nawet o tym nie wiedziałaś. Bałem się kogokolwiek pokochać po tym, co stało się z Amy. Wiedziałaś o tym, podobnie jak wszyscy w Sweetbriar, wszyscy prócz mnie. Tak długo juz cię kocham i tak późno zdałem sobie z tego sprawę.
    Odsunęła się od niego.
    – I co? Mam ci teraz paść w ramiona i wybaczyć, a potem będziemy żyli długo i szczęśliwie? To się nie zdarza. Czy zdajesz sobie sprawę z tego, co mi zrobiłeś? Nie dalej jak godzinę temu oskarżyłeś mnie, że chcę wyjść za mąż dla pieniędzy. Nie przyszło ci do głowy, że mogę potrzebować czyjegoś ciepła, kogoś, kto powie mi choćby „Dzień dobry" rano bez krzywienia się i miny świadczącej o tym, że uważa mnie za ulicznicę? Oskarżyłeś mnie o to, że idę do łóżka z każdym mężczyzną, który na mnie spojrzy. A ja ci chcę powiedzieć, że jesteś jedynym, który mnie dotykał.
    – Linnet, ja…
    – Nie patrz tak na mnie. Teraz mogę ci to powiedzieć, bo mi już nie zależy na tym, co sobie o mnie pomyślisz.
    – Ale ja cię kocham. Właśnie ci to powiedziałem.
    – I uważasz, że to rozwiązuje całą sprawę? Dlaczego nie powiedziałeś tego tamtej nocy, gdy dałeś mi Mirandę? Dlaczego nie powiedziałeś tego wtedy, gdy mnie znalazłeś po tym, jak mnie porwał Cord?
    – Wtedy jeszcze nie wiedziałem. Musisz mi wybaczyć.
    – O, tak Wybaczyć ci! – powtórzyła ironicznie. -Zawsze oskarżałeś mnie o to, że wolę Corda, a teraz przyjeżdżasz tu i twierdzisz, że sypiam ze Squire'em. I to z nim!
    – Linnet, proszę… – Wziął ją za ramię. – Miranda jest moją córką.
    Odskoczyła od niego.
    – 1 co z tego? Gdzie byłeś, gdy rodziłam ją przez szesnaście godzin, gdy potem leżałam w gorączce przez całe dwa tygodnie? Gdzie byłeś po tym, jak pewnego popołudnia udowodniłeś sam sobie, że jestem łatwa?
    Na chwilę ich spojrzenia skrzyżowały się i Devon zdał sobie sprawę z tego, ile jest w tych słowach prawdy. Gdy się odezwał, jego głos był zupełnie cichy.
    – Nie zdawałem sobie sprawy, jaki jestem, jak bardzo cię zawiodłem. Jest to tym gorsze, że wiem, co o tobie myślałem. Masz rację. Nie mogę cię nawet prosić o to, byś mi wybaczyła. Ale może moglibyśmy zacząć jeszcze raz? Dasz mi szansę? Przeszyła go spojrzeniem i zacisnęła usta – Doskonały pomysł. Zacząć od nowa i wymazać przeszłość. Nie, to niemożliwe. Nigdy się nie zmienisz. Za pierwszym razem, gdy odezwę się do innego mężczyzny, oskarżysz mnie o wszystko, co ci tylko przyjdzie do głowy. Jestem pewna, że pewnego dnia zaczniesz się nawet zastanawiać, czy Miranda jest twoją córką. Cord też ma niebieskie oczy.
    Wydawał się poruszony. Odsunął się od niej
    – A zatem nic już nie mogę zrobić?
    – Nic.
    – I pewnego dnia ktoś inny stanie się ojcem dla mojego dziecka?
    – Mojego dziecka. Ty nie masz do niego prawa. Podszedł bliżej i dotknął dłonią jej ciepłego, gładkiego policzka.
    – Kocham cię, Lynna. Czy to nic dla ciebie nie znaczy? Nigdy jeszcze tego nikomu nie powiedziałem.
    Popatrzyła na niego chłodno.
    – Kiedyś byłoby to dla mnie wszystkim, ale teraz jest już za późno.
    – Czy chcesz, żebym teraz odszedł i nigdy nie wracał?
    – Tak – odparła cicho. – Pozwól mi się odnaleźć i urządzić sobie z Mirandą nowe życie. Myślę, że uda mi się to, gdy się ciebie pozbędę.
    Skinął głową, mrugając szybko powiekami.
    – Jeśli mnie będziesz kiedykolwiek potrzebowała… -szepnął, ale zająknął się i urwał. Odwrócił się i odszedł.

    Miranda przestraszyła się, usłyszawszy tak dziw-nie zmieniony, ostry głos matki. Przytrzymała kotka na ramieniu i wyjrzała spod ganku. Mama krzyczała na tego wysokiego pana, który był znajomym cioci
    Nettie. W oczach dziecka zaczęły się zbierać łzy. Nie mogła znieść tonu głosu matki; chciała, żeby to się skończyło.
    Po jej policzkach zaczęły spływać łzy i już miała wydać z siebie pierwszy, żałosny dźwięk, gdy nagle czarno-biały kotek zeskoczył z jej ramienia i rzucił się w pogoń za jakimś motylkiem. Miranda zamknęła buzię i patrzyła z najwyższym zainteresowaniem. Opadła na kolana i zaczęła raczkować w stronę kotka. Po chwili podniosła się i pobiegła przez koniczynę za zwierzątkiem, zapominając o strachu i gniewie matki.
    Drzwi szkoły były otwarte i Miranda przestała myśleć o kotku.
    Z mozołem pokonała trzy stopnie prowadzące do wnętrza budynku. Znała to miejsce, wiedziała, że miało ono coś wspólnego z jej matką i zabawami starszych dzieci. Potknęła się na nierównej podłodze i usiadła ciężko. Zaczęła płakać, ale po chwili zdała sobie sprawę, że nikt jej tu nie usłyszy, więc umilkła i podeszła do dużego biurka w głębi pomieszczenia. Zajrzała za krzesło, znalazła ciepłą, przytulną niszę, do której czym prędzej wpełzła. Usiadła i rozejrzała się na boku i zasnęła.

    Przecież ci mówiłem, że nikogo nie będzie – odezwał się chłopięcy głos. – No, zrobisz to, czy się boisz? – Ja się nie boję! Cicho. Ktoś idzie. Wynośmy się stąd.
    Dwaj chłopcy wybiegli ze szkoły, by schować się na skraju lasu. – Popatrz, nikogo nie ma.
    – Ale mógł być. Hej, co zrobiłeś z tą lampą?
    Chłopiec popatrzył ze zdziwieniem na swoją prawą rękę.
    – Chyba ją tam zostawiłem.
    – Mimo to idź po nią.
    Nie mam zamiaru chodzić tam po nocy
    – Nie.
    Kiedy mój tata zauważy, że brakuje lampy, po wiem, że to ty ją zabrałeś.
    – Ja? Ale z ciebie kłamca!
    Chłopcy przyskoczyli do siebie i po chwili turlali się w pyle.
    Kotek zauważył otwarte drzwi szkoły i cichutko wszedł do środka. Na podłodze stała lampa, błyskając żółtopomarańczowym światłem, co przyciągnęło uwagę zwierzątka. Przez chwilę kociak przyglądał się niespokojnemu płomieniowi, przekrzywiając łebek, by po chwili wyciągnąć do niego biało nakrapianą łapkę. Stwierdził, że w ten sposób nie da się jednak zapanować nad światłem lampy. Cicho wskoczył na ławkę, przyjrzał się mrugającemu ognikowi i rzucił się do niego, przewracając lampę, której zawartość rozlała się po podłodze.
    Ogień osmalił lewą łapę kociaka, więc z wrzaskiem wypadł na chłodne, rześkie powietrze nocy. Wilgotna koniczyna złagodziła ból i kotek przycupnął, by wylizać oparzenie, zadowolony, że tylko osmalił sierść. Odzyskawszy spokój ducha, opuścił to miejsce z godnie wyprostowanym w górę ogonem.
    Chłopcy nadal się mocowali, bardziej na żarty niż na serio, gdy nagle zauważyli płomień.
    – Patrz! Szkoła się pali!
    Drugi z chłopców zamarł z uniesioną pięścią, by popatrzeć na błyskający przez okna ogień.
    – Ty to zrobiłeś – powiedział, opuszczając rękę. – To ty zostawiłeś lampę.
    – Ale to ty mi ją dałeś.
    – No dobrze, wszystko jedni, i tak obaj dostaniemy w skórę.
    – Żebyś wiedział! Ale przecież to tylko szkoła, w środku nie ma nikogo. Nawet jeśli się spali, przez kilka dni nie będzie lekcji, może nawet nigdy.
    Jego towarzysz popatrzył na niego zachwycony.
    – Racja. Szkoła się spali i nie będzie lekcji. Lepiej stąd uciekajmy, zanim ktoś przyjdzie, bo nas oskarżą o podpalenie.
    A to przecież tylko wypadek.
    Squire pierwszy zobaczył ogień i uderzył w dzwon na ganku swego domu. Dzwonu tego używał tylko w przypadku poważnego niebezpieczeństwa.
    – Co się dzieje? znowu ci Indianie? – Butch Gather biegł w stronę domu Squire'a.
    – Szkoła się pali! Sprowadź ludzi z wiadrami.
    – Hmm mruknął Butch, patrząc znacząco na Squire'a. A może dać sobie spokój? Wtedy nie będzie kłopotów z tą nauczycielką.
    Ogień objął już jedną ścianę budynku. Długie, pomarańczowe języki lizały już okna, chwilami sięgały dachu. Najwyraźniej wielu mieszkańców Spring Lick podzielało opinię Butcha i wahało się, czy gasić pożar. Nie chcieli, by szkoła odrywała ich dzieci od pracy, nikt nie żałował tego budynku. Tylko determinacja Squire'a i jego zdecydowany głos wydający im rozkazy nakazały im biec po wiadra.
    Drzwi szkoły otworzyły się nagle, ukazując buzujący wewnątrz ogień i niektórzy stwierdzili, że niewiele da się ocalić.
    Linnet ruszyła biegiem w stronę szkoły. Dopadła Squire'a wparła dłonie w jego ramię, uniemożliwiając mu podawanie wiader.
    – Miranda! Nie mogę znaleźć Mirandy! – Starała się przekrzyczeć panujący tu zgiełk.
    Odepchnął ją.
    – Nie mam czasu na poszukiwania. Ustaw się w rzędzie i podawaj wiadra.
    Linnet popatrzyła na ogień. Tańczące błyski oświetlały jej zaczerwienioną, podpuchniętą twarz. Szkoła nie była dla niej ważna. Bała się tylko o dziecko. Odwróciła się od ludzi usiłujących ugasić pożar.
    Przez pole przybiegła Nettie, ciągnąc za sobą obie córki.
    Och, Linnet. Tak mi przykro z powodu szkoły. Wiem, że byłaś z niej dumna. Ale wygląda na to że już za późno, by cokolwiek uratować.
    Tak – potwierdziła nieobecnym głosem Linnet patrząc w nienaturalnie jasne niebo.
    – Całe szczęście, że Miranda zdążyła stamtąd wyjść – wtrąciła się Rebeka.
    Nettie i Linnet odwróciły się do niej gwałtownie
    – Nic złego nie zrobiłam. – Dziesięcioletnia dziewczynka cofnęła się przed przeszywającym spojrzeniem obu kobiet
    Linnet chwyciła ją za ramiona.
    – Coś ty powiedziała?!
    – A nie ma jej tu? – wykrztusiła Rebeka. – Widziałam ją przed chwilą w szkole.
    Nettie zerwała zaciśnięte palce Linnet z ramion córki.
    – Rebeko, opowiedz wszystko po kolei.
    – Szłam właśnie do strumienia, gdy zobaczyłam, że Miranda wchodzi do szkoły. Drzwi były otwarte i myślałam, że panna Tyler jest w środku.
    Linnet odwróciła się i zadarłszy spódnicę ruszyła biegiem w kierunku szkoły. Ludzie przestali już polewać budynek wodą, przygotowani gasić teraz padające wokół płonące polana. Jednak tylna część budynku była jeszcze cała.
    Linnet biegła prosto przed siebie, nie zważając na żar.
    – Linnet! – krzyknął Squire i złapał ją w pasie, próbując zatrzymać. Kopała go, wijąc się jak zwierzę.
    – Na Boga! Linnet! Co ci się stało? – Nie mógł uwierzyć, że tak drobna istotka ma aż tyle siły. Trzymał ją obiema rękami w pasie, czując na nogach bolesne uderzenia obcasów. Byli zbyt blisko ognia.
    – Miranda – krzyknęła do nich Nettie. – Linneit sądzi, że Miranda jest w środku. Zrozumiał i zasępił się; nawet jeśli dziecko rzeczywiście było w szkole, prawdopodobieństwo, że jeszcze żyje, było niewielkie. Cały przód budynku stał w ogniu.
    – Linnet! – Chciał zwrócić na siebie jej uwagę, ale nie udało mu się. Nadal kopała go i drapała.-Linnet! Nie możesz jej uratować. Posłuchaj mnie. Jej życie jest teraz w rękach Boga.
    Później mówiono, że krzyk, jaki wydała z siebie Linnet, był bardziej przejmujący niż wszystko, co do tej pory słyszano. Był to przeciągły, przeszywający dźwięk wyrażający ból, udrękę i bezradność. Przebił się przez huk ognia, nawoływania ludzi i odgłosy ciemnej, gęstej nocy. Każde żywe stworzenie, które go usłyszało, zamarło, by po chwili zadrżeć.
    Nie wiadomo skąd pojawił się Devon.
    – 0 co chodzi? – zapytał Squire'a.
    – Miranda – odparł Squire trzymając w skrwawionych ramionach osłabłą, pozbawioną przytomności Linnet. Ruchem głowy wskazał płonącą szkołę.
    Devon nie tracił ani chwili. Zdarł z siebie koszulę, zmoczył ją w wiadrze, zwinął i przyłożył do twarzy, wbiegł prosto w płomienie. Tylko Nettie zdążyła zareagować okrzykiem:
    – Nie!
    Ale on jej nie słyszał.
    Mała leżała na podłodze z twarzą ukrytą w sukience. Przed ogniem osłaniało ją biurko. Spała podtruta dymem i żarem. Devon podniósł jej drobne ciałko i owinął swoją koszulą. Nawet się nie obudziła.
    Szybko rozejrzał się po pomieszczeniu. Do tyłu, gdzie stało biurko, ogień jeszcze nie dotarł, ale mocna ściana wykluczała możliwość ucieczki. Framugi okien po obu stronach zajęły się ogniem. Zresztą otwory były i tak zbyt małe, by mógł się przez nie przecisną? z córką. Pozostawały drzwi, przez które wszedł, ale już teraz czuł na plecach pęczniejące pęcherze.
    Przytulił do piersi nieprzytomne dziecko, starając się osłonić je własnym ciałem. Nabrał w płuca powietrza, przycisnął twarz do zawiniątka i pobiegł w kierunku wyjścia, czując, że mokasyny nie chronią go już przed żarem rozpalonej podłogi.
    Squire potrząsnął Linnet, by popatrzyła na Devona podającego jej zawiniątko. – Chyba nic jej się nie stało – powiedział ochryple. Nawet na niego nie spojrzała, tylko chwyciła córkę w objęcia. Odsunęła koszulę z twarzy dziecka. Przez długą, nie kończącą się chwilę Miranda leżała nieruchomo, aż w końcu zakaszlała i otworzyła oczy. Potem znów zapadła w sen.
    Linnet wybuchnęła płaczem. Wielkie łzy ulgi spływały po jej twarzy. Przytuliła do siebie Mirandę i kołysała ją, nie widząc świata wokół siebie, szczęśliwa, że jej córka żyje.
    Nettie i Squire stali obok niej uspokojeni. Nikt nie zauważył, jak wysoki, ciemnowłosy mężczyzna przecisnął się przez tłum. Podszedł do swojego konia; oddychał płytko, niespokojnie, starając się nie upaść. Prawie udało mu się sięgnąć konia, gdy upadł twarzą do przodu, z dłonią zaciśniętą na cuglach.
    – Mamo. – Rebeka szarpnęła suknię matki.
    – Nie teraz – zbyła ją Nettie. – Pomóżmy pani Tyler zanieść Mirandę do domu.
    – Mamo. ten Pan…
    – Jaki pan?
    – Ten, który uratował Mirandę. On upadł. Linnet podniosła wzrok znad śpiącego dziecka.
    – Devon? – zapytała cicho I
    – chyba tak. Ten, który niedawno tu przyjechał i przebiegł przez ogień. Szedł do swojego konia. Widziałam, jak upadł.
    – Nie podniósł się?- zapytała Nettie. – Nie, leżał jeszcze, gdy tu przyszłam.
    – Pokaż mi, gdzie – rozkazała Linnet. Nadal nie wypuszczała Mirandy z objęć.
    Rebeka zaprowadziła matkę i nauczycielkę przez las do starej sykomory.
    – Jak go odnalazłaś? – zapytała Nettie.
    – Poszłam za nim. A on potrafi poruszać się bardzo cicho. Widzisz? Tu jest.
    Kobiety przystanęły wstrząśnięte widokiem krwawej masy, która kiedyś była plecami Devona. Nettie wzięła Mirandę na ręce, a Linnet ruszyła naprzód. Devon był nieprzytomny, bezwiednie zaciskał dłoń na cuglach. Część włosów zniknęła z jego głowy; ramiona i ręce pokryte były pęcherzami.
    Grube spodnie osłoniły nieco dolną część ciała, ale w kilku miejscach widniały wypalone dziury, odsłaniające czerwoną, poparzoną skórę. Podeszwy mokasynów zniknęły, stopy były mocno poparzone.
    – Devon – szepnęła, dotykając jego policzka. – De-von, słyszysz mnie?
    – Linnet. – Nettie położyła dłoń na ramieniu. -
    On cię nie słyszy, Musisz się przygotować na to, że tak poparzony nie pożyje długo.
    Nie pożyje długo? – zapytała niemądrze.
    – tak. Sama popatrz, w niektórych miejscach nie ma nawet skóry.
    Linnet dotknęła jego ucha; piękna, gładka skóra
    Devona.
    – On nie może umrzeć, Nettie. Nie po tym, jak uratował Mirandę.
    – Tu nie chodzi o to, czego ty chcesz. Nie słyszałam, by ktoś aż tak poparzony przeżył.
    – A ja tak.
    Zdziwione popatrzyły ma stojącego obok Squire'a
    – Gdy byłem mały, pewna kobieta została jeszcze bardziej poparzona i przeżyła. Żyje do tej pory.
    – Może nam pomóc? – zapytała Linnet. – Pomoże uratować Devona?
    Squire'owi nie spodobał się ton jej głosu.
    – Phetna nie przepada za towarzystwem ludzi i nie zbliża się do nich, o ile nie musi. Ona…
    Linnet podniosła się.
    – Sprowadź dla mnie tę kobietę – powiedziała. -Chcę, żebyś wyruszył natychmiast i wrócił tak szybko, jak się da. Zapłacę jej tyle, ile zapragnie. Ona musi tu przyjechać.
    Squire skrzywił się, ale zrobił to, o co go proszono. Gdy odszedł, Linnet odebrała Mirandę z rąk Nettie.
    – Idź do mojej chaty i przygotuj koce. Podłożymy je pod niego i tak go przeniesiemy – powiedziała do Rebeki. – Nettie, sprowadź ze czterech mężczyzn,
    Wracajcie szybko.
    – Tak, Linnet. – Nettie uśmiechnęła się – Już idę.

16

    0, Boże! Co ty z nim teraz zrobisz? I pomyśleć, że kiedyś był przystojnym mężczyzną – powiedział Butch Gather patrząc znad wydatnego brzucha na sponiewierane ciało Devona Macalistera. – Chyba już nic mu nie pomoże. Powinniśmy go tu zostawić. Byłby to akt miłosierdzia.
    – To pańskie zdanie, panie Gather- sprzeciwiła się ostro Linnet. – Ośmielę się stwierdzić, że go nie podzielam. A teraz, jeśli mi panowie pomogą, chciałabym go zabrać do swojej chaty.
    Butch i Yarnall wymienili spojrzenia. Butch odezwał się pierwszy.
    – Tak chyba nie można. Nie jesteście małżeństwem.
    – Uśmiechnął się chytrze, błyskając małymi oczkami. – A my wszyscy i tak wiemy, kim on był dla ciebie. -
    Popatrzył na towarzyszy, by się upewnić, ze wyraża zdanie ogółu – Może w innych miastach pozwala się na takie rzeczy, ale my tu w Spring Lick jesteśmy przyzwoitymi ludźmi i nie zgadzamy się na to.
    Oczy Linnet ciskały gromy.
    – Przyzwoitość to słowo, którego znaczenia nawet nie rozumiecie. Niezależnie od tego, co wiecie i podojrzewacie, i co waszym zdaniem macie prawo osądzać, nie mam czasu na dyskusje. Albo mi pomożecie, albo będę musiała poradzić sobie sama.
    Butch uśmiechnął się. – Jeśli chciałaś nas obrazić, to nie udało ci się. Ale ciekaw jestem, dlaczego spaliła się szkoła. Może wy dwoje ją podpaliliście, żeby mieć więcej czasu na… – Omiótł wzrokiem jej szczupłą postać -… to, co najwyraźniej już kiedyś robiliście.
    – Jeśli chodzi o mnie – Mooner wystąpił naprzód – nie podoba mi się, że nauczycielka naszych dzieci paraduje tu ze swoim kochankiem. Patrzcie tylko, chce, żebyśmy go zanieśli do jej chaty, żeby mogli dokończyć to, co zaczęli.
    Las był ciemny, w oddali słychać było huk ognia. Linnet wyczuła w tych słowach niebezpieczeństwo. Devon potrzebował pomocy, a oni zamierzali jej prze-szkodzić.
    – Wiesz Butch, ona się o to prosiła już od same go przyjazdu. – Mooner zrobił krok w jej kierunku, ale Linnet nie cofnęła się. Nie chciała zdradzić przed nimi swojego strachu. Dobro Devona było ważniejsze niż to, co pomyśli kilku nabuzowanych mężczyzn.
    – Taak – zgodził się Butch, zbliżając się do niej. -O tym samym myślałem.
    – Co się tu dzieje? – głos Nettie przerwał tę wymianę zdań. Niosła stos pledów. Popatrzyła z nienawiścią na mężczyzn. – Wysłałam was do pomocy, ale mam wrażenie, że tylko narobicie kłopotów.
    Ani Butch, ani Mooner nie poruszyli się. Pozostali się wahali.
    – Dlaczego mielibyśmy jej pomagać? – zażądał odpowiedzi Butch. – Poza tym, kim ona jest? Uczy nasze dzieci, a niczym nie różni się od sprzedajnej dziewki… Wiesz, kto to jest? – Ruchem głowy wskazał nieprzytomnego Devona.
    Dobrze wiem, kim on jest – odparła Nettie. – Wiem tez o więcej, nie tylko o Linnet. Na przykład wiem coś o pewnej kobiecie z doliny.
    Mężczyźni spuścili oczy.
    – Niech ten, który jest bez grzechu, Pierwszy rzuci kamieniem. Teraz trzeba położyć rannego na kocach i zanieść do chaty Linnet. Butch odsunął się od Linnet i prychnął, patrząc na Devona.
    – Ja mu pomagać nie będę. Słyszałem, że to on podpalił szkołę.
    – Chociaż jego własna córka była tam w środku – nie wytrzymała Linnet.
    Butch wzruszył ramionami.
    – Nic nowego nam nie powiedziałaś. Poza tym nigdy się nie biorę za przegrane sprawy. Popatrz tylko na niego, on przecież nie żyje.
    Zanim Linnet zdążyła cokolwiek powiedzieć, wtrąciła się Nettie.
    – Nic takiego nie widzę. A co do podpalenia szkoły, policz lepiej swoje lampy i dowiedz się, gdzie były twoje dzieci, gdy wybuch pożar.
    – Oskarżasz moje dzieciaki o podpalenie?!
    – Może. Nie darowałabym im tego. Choćby dla przykładu. A teraz mam już dość twojego gadania.
    Ten człowiek potrzebuje pomocy. Jeśli nie chcesz pomóc, wynoś się stąd.
    Linnet uklękła u boku Devona. Czuła ulgę po odejściu mężczyzn.
    – Myślisz, że go udźwigniemy, Nettie? – zapytała cucho.
    – Tak. Wysłałam Rebekę po Otisa i Vaidę. Podniesiemy go, nie martw się. Najpierw połóżmy go na kocach.

    Patrząc na Devona, Linnet zaczęła się zastanawiać nad własną niewiedzą. Pęcherzy było coraz więcej, niektóre popękały, wypuszczając żółtawy płyn sączył się po całym ciele. Co się robi przy tak głębokich poparzeniach? Nie miała pojęcia i bała się zaszkodzić. Żeby tylko Squire wrócił z Phetna, tą kobietą. która potrafiła leczyć oparzenia. A może umyć skórę? Tylko czy mydło nie zaogni ran? Wszystkie pęcherze podeszły wodą. Może trzeba Devona napoić?
    Nie wydał z siebie nawet dźwięku, gdy Nettie, jej mąż i dwie córki nieśli go powoli przez las. Miał płytki, nieregularny oddech, oczy zamknięte. Nie było nawet wiadomo, czy jest świadom tego, co się z nim dzieje.
    – Devon – szepnęła. – Słyszysz mnie?
    Nie poruszył się. Jej uwagę przykuł tętent końskich kopyt
    – Już mi nie jesteś potrzebny – dał się słyszeć wysoki, zrzędliwy głos.
    – Przedstawię cię – zaoponował Squire.
    – Nie trzeba – odparła kobieta. – Na pewno mnie z nikim nie pomyli. Ruszaj już. Mam robotę.
    Linnet słyszała, że Squire odjeżdża. Obserwowała drzwi.
    Twarz, która się w nich ukazała, niegdyś zapewne kobieca, teraz była tak zeszpecona, że z trudnością dawało się w niej rozpoznać ludzkie oblicze. Jedna powieka opadła, niemal całkowicie zasłaniając oko. Policzek pokryty był licznymi szramami. Brakowało połowy ust. Druga strona głowy nie była aż tak potwornie zniekształcona, choć brakowało ucha i większości włosów.
    – Jestem Phetna – obwieścił wysoki głos. – Słyszałam, że macie tu poparzonego mężczyznę.
    Linnet milczała.
    – Pomogę wam, o ile wytrzymacie widok mojej twarzy – dodała kobieta.
    Linnet nawet nie mrugnęła okiem.
    – Jeżeli pomożesz mi uratować Devona, nie będzie mnie obchodziło, czy jesteś człowiekiem czy dwugłowym diabłem przysłanym mi przez piekło.
    Kobieta zamrugała powiekami, po czym odrzuciła głowę do tyłu i wydała z siebie chrapliwy chichot, odsłaniając paskudne blizny na szyi.
    – Nie mam dwóch głów, ale co do piekła, sama potem zdecydujesz – Weszła do chaty -Co zamierzasz dla niego zrobić?
    – Wszystko, co tylko zdołam – odparła spokojnie Linnet.
    – Mhm… Wiele młodych dziewcząt tak mówi, ale zobaczymy, czy rzeczywiście tak myślisz. Opieka nad poparzonym to niełatwe zadanie.
    – Zrobię wszystko, co będę w stanie – powtórzyła Linnet.
    – Dobrze – skwitowała to Phetna. – Zabierzmy się do roboty. Najpierw zapal wszystkie lampy. Nie widzę zbyt dobrze.
    Linnet roznieciła ogień, zapaliła wszystkie ozdobne świece i zwiększyła płomień lampy. Phetna zdjęła lniane prześcieradło okrywające plecy Devona i Linnet zobaczyła jej ręce. Jedna miała zaledwie kciuk i dwa palce, a cztery palce drugiej zrosły się ze sobą lekko zagięte.
    – Przede wszystkim trzeba mu powietrza. Nic tak nie goi oparzeń, jak czyste, dane nam przez Pana powietrze. Potem trzeba go będzie umyć. Powiem ci, co masz robić – Popatrzyła poważnie na Linnet, podsunąwszy jej swe okaleczone ręce do samej twarzy – Z tym wiele nie zdziałam – Wyraźnie czekała na jakąś oznakę obrzydzenia.
    Linnet zignorowała ten gest.
    – Mów, co mam robić.
    Phetna opuściła ręce, znów skupiła się na chorym.
    – Zagrzej wody. Masz mydło?
    – – Mam. Jeśli trzeba będzie więcej, mogę pożyczyć.
    – Phetna skrzywiła się.
    – To niezwykłe w tym mieście.
    – Linnet napełniła już czajnik i zdjęła z półki kawałek łagodnego mydła.
    – To twoja mała? Zapytała łagodnie Phetna. Tym razem jej głos nie był tak drażniąco wysoki.
    – – Tak. Nazywa się Miranda.
    Phetna odwróciła się od śpiącego dziecka – Lepiej wyślij ją gdzieś rano. Dzieci nie lubią mojego widoku – powiedziała przez zęby. ą
    Linnet nie uległa.
    – Nie wychowuję tak swojego dziecka. Nie pozwalam, by osądzało ludzi po ich wyglądzie.
    – Nie będzie miło, gdy zacznie płakać na mój widok.
    – Woda jest już chyba gorąca – przerwała jej Linnet. – Pokażesz mi, co mam robić? – Linnet rozcięła spodnie Devona, by obejrzeć oparzenia na nogach.
    – Lepiej, żebyś się z tym widokiem oswoiła, bo za tydzień i tak będziesz znała na pamięć każdy skrawek jego ciała.
    – Tydzień? Sądzisz, że on za tydzień wyzdrowieje?
    – Nie wyzdrowieje – poprawiła ją Phetna – ale zacznie dochodzić do siebie. Za trzy dni będziemy wiedziały, czy nam się uda. Weź teraz tę szmatkę i zacznij go myć. Powoli i delikatnie. Nie trzeba zrywać mu tych wszystkich pęcherzy. Woda to najlepszy środek, jaki dał nam Pan, by ochłodzić skórę.
    Zajęło to Linnet kilka godzin. Myła powoli całe rosłe ciało Devona, starając się oszczędzić mu dodatkowego bólu.
    – Nie trzeba go nakarmić? – zapytała.
    – Jeszcze nie teraz. Jest zbyt słaby, by to zatrzymać. Już go umyłaś całego?
    – Tak – Linnet westchnęła i przysiadła w kucki, wyżymając szmatkę.
    – No to idź do strumienia, przynieś świeżej wody, podgrzej ją i zaczynaj następne mycie – Phetna przyglądała się uważnie młodej kobiecie, ale ta nawet nie mrugnęła okiem. Chwyciła dwa wiadra i wyszła, a Phetna przyklęknęła obok młodzieńca rozciągniętego na materacu ze słomy kukurydzianej.
    – Juz się obudziłeś, chłopcze? – zapytała. Dźwięk, jaki z siebie wydał, potwierdził jej przypuszczenia. -
    Wiem, że to zdrowo boli, ale postaramy się coś z tym zrobić. Ty tylko staraj się przeżyć. Ta dziewczyna jeszcze cię będzie myła, żeby ochłodzić twoją skórę. Pamiętaj, że masz oddychać i nie poddawać się. Ból wkrótce ci przejdzie i zostanie tylko wspomnienie.
    Linnet wyrwała garść mchu i wyszorowała nim wiadra, po czym napełniła je wodą. Po raz pierwszy zachciało jej się płakać. Cały ten dzień był okropny; oskarżenia Devona, kłótnia, bliska śmierci Miranda, a teraz Devon leżący w jej chacie z ciałem pokrytym pęcherzami. Zaniosła wodę do chaty. Nieważne, co czulą do Devona. Trzeba go uratować.
    Popatrzyła na czyste, ciemne niebo i zmówiła modlitwę za wyzdrowienie Devona. Bolały ją plecy od nosidła obciążonego pełnymi wiadrami, ale nie zwracam na to uwagi. Jej myśli zaprzątało coś o wiele ważniejszego.
    Phetna siedziała przy stole przed talerzem pełnym gulaszu. W dłoni miała chleb. Nie zareagowała na wejście Linnet.
    Ta uklęknęła i zaczęła myć plecy Devona. Pęcherze bardzo się jątrzyły.
    – To twój mąż? – zapytała Phetna z pełnymi ustami.
    – Nie… ale znam go dobrze
    – Co sobie pomyśli twój maż, gdy przyjdzie do domu i znajdzie nagiego mężczyznę w twoim, łóżku? – Nie jestem mężatką.
    Phetna zachichotała.
    – Widzę, że świat się niewiele zmienił. Squire mówił, że jesteś tu nauczycielką.
    Byłam. – Linnet nie chciała o tym rozmawiać, Phetna i tak się o wszystkim dowie
    – Jak on się nazywa? – Phetna odstawiła talerz. Linnet czule musnęła dłonią szyję Devona. – Devon Slade Macalister – odparła – Slade Macalister! powtórzyła z niedowierzaniem Phetna.
    Linnet uśmiechnęła się, bawiąc się kosmykiem włosów Devona.
    – Slade ma po ojcu. Pamiętam dzień, gdy odkrył, że właśnie tak się nazywa. Wszyscy mówili, że bardzo kochał swojego ojca i głęboko przeżył jego śmierć. -Powróciła do mycia.
    – Slade nie żyje? – zapytała cicho Phetna.
    – Tak, zabił go niedźwiedź. – Linnet nie zauważyła grymasu i bólu na twarzy Phetna. – Agnes zawsze mówiła, że Devon jest bardzo podobny do ojca.
    – Obaj byli do niego podobni – powiedziała Phetna. Linnet popatrzyła na nią, zrozumiawszy, co te słowa oznaczają.
    – Znałaś ojca Devona? I bliźnięta?
    – Tak – odparła Phetna, przechodząc od stołu do krzesła przy posłaniu Mirandy. – Przyjechałam tu ze Slade'em, matką chłopców i całą resztą.
    – Georgina – podpowiedziała Linnet, zanurzając myjkę w ciepłej wodzie.
    Ale nigdy nie pozwalała nazywać się inaczej niż panią Macalister- stwierdziła zjadliwie Phetna. – Gdzie jest drugi chłopak, ten bardziej do niej podobny? Słyszałam, że wróciła na wschód do jakichś swoich krewnych i zabrała ze sobą jednego z synów.
    – Tak, ale ja go nigdy nie widziałam.
    Phetna milczała przez chwilę, po czym uśmiechnęła się do odwróconej tyłem Linnet.
    – Ten chłopak jest ojcem twojego dziecka?
    Linnet popatrzyła na Phetnę i uśmiechnęła się. Już nie dostrzegała jej brzydoty.
    – Tak.
    – Jeśli jest choć trochę podobny do Slade'a, rozumiem dlaczego zdecydowałaś się na niego bez księdza.
    – Agnes powiedziała…
    – Agnes Emerson? – zapytała Phetna.
    – Tak. Znasz ją?
    – Znam ich wszystkich. Byłam odrobinę od nich starsza, w wieku Slade'a, ale mieszkaliśmy razem zgodnie w Północnej Karolinie, razem budowaliśmy domy.
    Linnet zmarszczyła czoło.
    – Dlaczego opuściłaś Sweetbriar i tu przyjechałaś?
    – Jestem starą, brzydką kobietą, a on już nie żyje, więc mówienie o tym nie ma sensu. Kochałam się w Siadzie Macalisterze bardzo długo. Gdy wyjechał na północ i ożenił się z tą… tą kobietą, myślałam, że oszaleję. Pojechałam za nim na zachód, wierząc, że coś się odmieni, ale gdy ona go zostawiła, nadal mnie nie chciał. Przegrałam. Uciekłam z pierwszym mężczyzną, jakiego spotkałam, i zamieszkałam tutaj.
    – Mieszkasz z mężem?
    Phetna odwróciła się. Linnet zauważyła, że jej blizny na szyi napięły się i Poczerwieniały.
    – Zginął w pożarze, ale to on go wywołał, bo za dużo wypił i chciał mnie zabić. Powiedział, że wypali ze mnie całe zło. Wiatr rozniósł ogień i to on zginął, a ja nie. Czasem żałowałam, że…
    – Najbardziej poparzone są plecy. – Linnet przerwała wspomnienia, wyczuwając, że nie należy odgrzebywać spraw, o których lepiej zapomnieć.
    Phetna uklękła obok łóżka i przyjrzała się oparzeniom.
    – Nie wygląda to dobrze, ale mogło być gorzej. Widziałam już ciało wypalone do kości, czarną, odpadającą skórę. Wtedy nie było nadziei. Prześpij się teraz. Rano znów trzeba go będzie myć, a potem zaczniemy go karmić.
    – Nie muszę spać. To wszystko znów zaczyna sączyć.
    – I tak będzie jeszcze przez kilka dni, a ty to będziesz musiała myć, więc lepiej się prześpij. Wolisz mnie słuchać, czy się ze mną kłócić?
    Linnet rozłożyła siennik przyniesiony tu przez Nettie.
    – Weź to, a ja prześpię się na podłodze.
    – Nie – odparła zdecydowanie Phetna. – Zostanę na krześle. Ktoś musi go pilnować,
    – To ja… – Urwała, czując na sobie ostre spojrzenie Phetny. – Dobrze, ty śpisz jutro. – Linnet umieściła swój materac tuż przy posłaniu Devona i położyła się. Zasnęła natychmiast.

17

    Gdy się obudziła, światło dnia przesączało się już przez natłuszczony papier w oknach. Dopiero po chwili przypomniała sobie wydarzenia poprzedniego dnia. Twarz Phetny była jeszcze brzydsza za dnia, ponaciąga-na skóra nadawała jej groteskowy wygląd i Linnet zrozumiała, dlaczego nieszczęsna trzyma się z dala od ludzi Mieszkańcy Spring Lick nie byli na tyle wspaniałomyślni, by zaakceptować osobę, która nie odpowiadała ich wizerunkowi „przyzwoitego" człowieka. Miranda spala spokojnie, wciąż jeszcze lekko zaczadzona.
    Linnet odwróciła się do Devona i uśmiechnęła się, widząc, jaki jest nagi i bezbronny. Popatrzyła na jego gładkie, jasne pośladki, wciąż jątrzące się pęcherze na plecach. Wstała, chwyciła wiadra i wyszła po świeżą wodę.
    – Linnet!
    Odwróciła się i zobaczyła Squire'a.
    – Dzień dobry.
    – Nie taki dobry. Zanosi się na deszcz. Co z… nim?
    – Trzyma się jakoś – Opuściła wzrok – Tak naprawdę to nie wiem. Phetna mówi, ze wszystko się wyjaśni za kilka dni i wtedy będzie wiadomo, czy… wyzdrowieje czy nie.
    – Radzisz sobie jakoś z Phetną? Wiem, ze czasem potrafi być przykra.
    Linnet skrzywiła się. – Uważam, że jest miła. Dużo rozmawiałyśmy.
    – Ludzie w Spring Lick nie lubią jej zbytnio. Myślą, że…
    Linnet zmierzyła go groźnym spojrzeniem, zdradzającym niesmak.
    – Oczywiście, ja nie! Ale przyznaję, że wolałbym nie musieć patrzeć na nią codziennie. Ludzie snują różne przypuszczenia. Kiedyś, kilka lat temu, był tu pożar. Spaliła się cała rodzina. Wyciągnęliśmy ich, ale tylko Phetna przeżyła.
    Linnet uniosła brwi.
    – Chcesz powiedzieć, że oskarżają Phetne o ich śmierć?
    Nie wiem, czy ją oskarżają, ale na pewno jej nie lubią. Za wygląd i sposób bycia. Wszystkim rozkazuje Gdyby choć raz poprosiła…
    – Poprosiła! – powtórzyła ze złością Linnet. – Tak jak ja prosiłam tych mężczyzn, by przenieśli Devona do chaty? Prosiłam i odmówili.
    – Odmówili?! – zakrzyknął Squire. – Kto to był? Kto ci odmówił?.
    – Nieważne. Pomogła mi rodzina Nettie. Teraz nie chcę już słyszeć ani jednego złego słowa o Phetnie. Jest dla mnie dobra i pomaga mi przy Devonie.
    Squire wziął od niej wiadra z wodą i ruszyli w stronę chaty.
    – Przykro mi, że cię zdenerwowałem, Linnet. Chciałem cię tylko przygotować na wypadek, gdybyś nie mogła sobie z nią poradzić…
    – Niepotrzebnie – prychnęła Linnet. – Muszę juz iść, te oparzenia wymagają ciągłego mycia.
    Squire otworzył jej drzwi i zatrzymał się na widok Devona. Krew odpłynęła z jego twarzy.
    Linnet z trudem pohamowała śmiech.
    – Phetna mówi, że trzeba to wietrzyć.
    – Tak, pewnie ma rację – Nie mógł patrzeć na zeszpeconą twarz Phetny – Ale nie mogłabyś go przykryć… chociaż częściowo?
    Phetna zaśmiała się chrapliwie, przyciągając uwagę Squirre'a.
    Był przygotowany na ten widok, ale mimo wszystko ścisnęły mu się wnętrzności.
    Linnet zauważyła wyraz jego twarzy i odebrała mu wiadra.
    – Mam dużo pracy – powiedziała chłodno. – Jeśli mi wybaczysz…
    Squire nie mógł się pogodzić z problemem.
    – Linnet, uważam, że powinnaś go czymś przykryć. Pomyśl o Mirandzie.
    – Dobro Devona jest ważniejsze niż wstydliwość Mirandy, o ile w ogóle posiada jakąś w tym wieku. Nie będę z niej robiła delikatnego kwiatuszka, który pada porażony na widok nagich męskich pośladków. Teraz przepraszam cię, muszę go umyć.
    Squire spojrzał na nią gniewnie i wyszedł trzaskając drzwiami.
    Phetna pohamowała śmiech, ale trzaśniecie drzwi obudziło Mirandę, odwróciła się i rozejrzała zaskoczona po zmienionym wnętrzu chaty.
    Linnet zobaczyła, jak Phetna zareagowała na obudzenie się dziecka. Kobieta odwróciła twarz, nie chcąc być zauważona. Linnet wzięła głęboki oddech widząc, ze nadszedł czas.
    – Phetno, musze zająć się Devonem. Czy mogłabyś zaopiekować się Mirandą? Trzeba ją zaraz zaprowadzić do ubikacji, o ile już nie jest mokra.
    – Nie. Nie mogę – odparła z przerażeniem Phetna.
    Linnet nie przerywała mycia, delikatnie ocierając pęcherze na plecach Devona.
    – Nie jestem w stanie robić kilku rzeczy naraz. Wystarczy, że muszę myć Devona.
    – Ale ja jej nie mogę wyprowadzić z domu. Oni tam są.
    Linnet odwróciła się do niej.
    – Zapewne masz na myśli mieszkańców Spring Lick. A przecież obie wiemy, że są ważniejsze sprawy niż czyjaś poharatana twarz.
    Phetna zamrugała powiekami. Jedno oko zamknęło się całkowicie.
    – A ona, twoja mała? – Nadal nie odwracała się do dziewczynki.
    – Mirando – zawołała Linnet, wyciągając ręce do córki. – Chodź tu. Miranda w swoim krótkim życiu powierzana była opiece wielu osób. Dopóki nie skończyła roku, nie miała pewności, kto właściwie jest jej matką. Przyjechałam do Kentucky z karawaną kilku wozów i zawsze ktoś źle się czuł, a wtedy pełniłam rolę pielęgniarki, powierzając komuś Mirandę. W Spring Lick zajmowała się nią Nettie, gdy musiałam iść do szkoły. Miranda należy do osób, które nigdzie nie czują się obco. Mirando! – Odwróciła dziecko, by popatrzyło na Phetnę. – To jest… nie wiem, jakie nosisz nazwisko.
    – Dawno zapomniałam. – Z wahaniem popatrzyła na ładną, gładką buzię dziecka.
    – Mirando, to ciocia Phetna. Przyjechała, żeby u nas zamieszkać. Wyjdziesz z nią teraz, dobrze? – Mirandzie nie spodobała się twarz Phetny. Przeraziła ją jak złośliwe miny starszych chłopców. Odwróciła się do matki pociągając nosem.
    – Mówiłam, żebyś tego nie robiła. Nie wiem, jak ty możesz na mnie patrzeć, ale nie ma powodu, żebym straszyła to dziecko. – Urwała, gdy Linnet posadziła jej Mirandę na kolanach.
    – Mirando, popatrz na mnie. – Dziecko bało się odwrócić do Phetny. – Posłuchaj mnie. Ciocia Phetna wygląda inaczej niż my, ale nie ma się czego bać. – Linnet dotknęła własnego oka. – Zobacz, oczko. No, Mirando. Oczko. – Ujęła rączkę dziecka i dotknęła nią swego oka. – Gdzie jest oczko mamy?
    Miranda uśmiechnęła się machając nogą. Lubiła tę zabawę.
    – Teraz oczko Mirandy. – Dziecko dotknęło własnego oka. – A teraz oczko cioci Phetny.
    Phetna była wstrząśnięta, gdy dziecko dotknęło paluszkiem zniekształconego oka.
    – Popatrz, Mirando – powiedziała Linnet. – Nosek mamy, nosek Mirandy, nosek cioci Phetny. – Dziecko roześmiało się, a Linnet zwróciła się do Phetny. – Zajmie jej to jeszcze kilka minut, ale w końcu przezwycięży nieśmiałość. Może pogładzisz ją po buzi i powiesz, że nie chcesz jej przestraszyć?
    Phetna była całkowicie rozbrojona. Nigdy dotąd, od dwunastu lat, gdy została poparzona, nikt nie dotykał jej twarzy. Szczerze mówiąc, sama rzadko dotykała własnego ciała, nie dopuszczając myśli, że straciła ucho, że ma na twarzy i szyi szerokie, sznurkowate blizny, że brakuje jej połowy ust. Miranda była zbyt mała, by wydawać samodzielne opinie o tym, co brzydkie, a co ładne. Phetna wyprowadziła dziecko z chaty, zostawiając Linnet sam na sam z Devonem.
    Myła go delikatnie, a gdy dotarła do jego twarzy, pocałowała jego ciepły policzek.
    – Wyzdrowiejesz, prawda, Devonie? Wkrótce staniesz na nogi i będziesz się ze mną kłócił jak dawniej.
    – Myła go, mówiąc wciąż do niego, sądząc, że jest nieprzytomny i jej nie słyszy. Mężczyzna, którego dotykała, nie był tym samym, któremu poprzedniego dnia powiedziała, że go nie kocha.
    Phetna wprowadziła do chaty Mirandę, która śmiało trzymała ją za okaleczoną rękę. Twarz kobiety rozciągnęła się w uśmiechu.
    – Zanosi się na spory deszcz. Squire’owi nie będzie łatwo jechać.
    – A dlaczego Squire miałby dziś gdzieś wyjeżdżać?
    – Musimy zacząć karmić tego biedaka. – Ruchem głowy wskazała Devona. – A wszystkie zapasy owocu dzikiej róży zostawiłam w domu. Jadąc tu zabrałam trochę, ale koń Squire’a spłoszył się i wypadły mi, a to głupie zwierzę wdeptało torbę w błoto. Squire powiedział, że pojedzie dziś do mojej chaty, ale jeszcze się nie pokazał.
    Linnet poderwała się na równe nogi.
    – Pojadę, zobaczę, gdzie jest. – Chwyciła szal, zarzuciła sobie na głowę i wyszła z chaty. Dzień był bardzo zimny i natychmiast przemokła. Pobiegła do domu Squire’a. Mimo że głośno waliła do drzwi, nikt nie otwierał.
    Nie miała najmniejszej ochoty na rozmowy z Jule Yarnall, ale zdawała sobie sprawę, że musi się od kogoś dowiedzieć, dokąd pojechał Squire.
    Jule powitała ją drwiącym uśmieszkiem, mającym oznaczać: „A nie mówiłam?” Nie zaprosiła Linnet do środka, każąc jej stać na deszczu.
    – Czego znowu chcesz?
    – Nie wiesz, gdzie jest Squire?
    – Bladym świtem pojechał na polowanie z moim mężem. Pewnie się teraz chowa gdzieś przed deszczem. Czego od niego chcesz?
    – Nic nie mówił, że pojedzie do Phetny? – zapytała Linnet, postanawiając schować dumę do kieszeni.
    – A po co miałby jeździć do tej starej wiedźmy?! I po co ona tu jest?! Ta kobieta jest zła.
    – Zła? – zapytała z niedowierzaniem Linnet. Woda spływała strumieniami po jej twarzy. -Jest miła, tylko oszpecona. Nie ma w niej nic złego.
    – Takie jak ty oczywiście tego nie widzą. Ale ostrzegam, jeśli ona się stąd wkrótce nie wyniesie… No, lepiej, żeby sobie stąd pojechała. Wspomnisz moje słowa.
    Linnet obróciła się na pięcie i odeszła zostawiając Jule w drzwiach.
    – Zapamiętaj moje słowa – krzyknęła za nią Jule.
    Linnet wróciła do domu.
    – Nie mogę go znaleźć. Jule twierdził, że wybrał się na polowanie. Myślisz, że to prawda?
    Phetna skrzywiła się.
    – Nie chodzi o to, czy zapomniał, tylko o to, czy w ogóle chciał pamiętać. Po tym, jak ostatnio zobaczył chłopaka Slade'a, nie sądzę, by się śpieszył z pomocą.
    – Masz rację. – Linnet wyciągnęła ręce do ognia. – Jak daleko stąd jest twoja chata?
    – Chyba nie myślisz pojechać tam sama?
    – Jak to daleko? – nalegała Linnet.
    – Słuchaj, już dość długo jesteś w Kentucky, żeby wiedzieć, co ci grozi. To nie wschód. Indianie nie atakują już osad, jak za czasów mojego dzieciństwa, ale też i ludzie trzymają się razem. Indianie wprost uwielbiają samotne farmy i młode dziewczęta. Wiesz, co mogliby ci zrobić, gdyby cię złapali?
    – Tak, wiem – odparła spokojnie Linnet. – Wiem aż za dobrze. A nie mogłabym gdzieś tu w okolicy nazbierać tych owoców dzikiej róży?
    – Nie. – Phetna potrząsnęła głową. – Za wcześnie nawet na czerwcowe róże.
    – No to pozostaje tylko twoja chata.
    Phetna popatrzyła na nią uważnie.
    – Powiedziałaś, że zrobisz wszystko dla tego chłopaka, ale nie sądziłam, że zaryzykujesz też własne życie.
    – Dlaczego miałoby to dla mnie być aż tak niebezpieczne, skoro ty tam mieszkasz, a przecież jesteś kobietą?
    Phetna odrzuciła do tylu głowę i roześmiała się, wydając z siebie przenikliwy, urywany dźwięk, pasujący do jej wyglądu.
    – Nie możesz mnie porównywać ze sobą. Indianie zwykle trzymają się ode mnie z daleka, ale osiem lat temu przynieśli do mnie jednego z synów wodza. Poparzył się. Pilnowali mnie, gdy się nim zajmowałam. Wyzdrowiał i od tego czasu Indianie przynoszą mi prezenty. Rzadko zdarza się, bym rano nie znalazła na progu czegoś do jedzenia. Czasem przyprowadzają mi chorych, czasem zagląda do mnie ten syn wodza. Dlatego mogę tam spokojnie mieszkać. Ale ty… byłabyś niezłą zdobyczą dla jakiegoś młodzika.
    Linnet otrząsnęła mokry szal przed kominkiem. Zaskwierczało rozpalone drewno.
    – Nie wydaje mi się, bym miała jakikolwiek wybór. Devon potrzebuje tych róż, a one są tylko w twoim domu. Jestem jedyną osobą, która może je tu przywieźć.
    Phetna wiedziała, że nie da się jej przekonać.
    – Zawsze jesteś taka uparta?
    Linnet przez chwilę zastanawiała się nad tym.
    – Chyba tak. Czasami rzeczywiście trzeba coś zrobić, a gdy inni ci się sprzeciwiają, musisz się uprzeć, żeby postawić na swoim. Mam to chyba po ojcu. – Uśmiechnęła się. – Teraz mi powiedz, jak dojechać do twojej chaty.
    Uważnie wysłuchała wskazówek Phetny opisującej drogę długości siedmiu mil. Siedem mil tam i siedem z powrotem. Musi się śpieszyć, bo deszcz dodatkowo opóźni podróż. Woda spływała na ziemię falami i zagłuszyła ciche „nie!”, jakim Devon chciał powstrzymać Linnet
    Błoto na wąskiej ścieżce sięgało jej do kostek, zakrywając buty, wlewając się do środka, oblepiając stopy i wydając przy każdym kroku nieprzyjemne mlaśnięcie. Woda płynęła po twarzy Linnet, moczyła szal, który zaczął wydzielać intensywny zapach wełny. Długie, ciężkie od wody włosy ciągnęły jej głowę do tyłu.
    Z ulgą zauważyła przed sobą chatę. Otworzyła ciężkie, dębowe drzwi i usiadła przed wygaszonym kominkiem. Oddychała ciężko, wyciągnąwszy obolałe po wyczerpującym marszu nogi. Każdy krok był nie lada wysiłkiem, ciężką walką z błotem. Wyjęła z włosów szpilki, uwalniając ciężką masę, która rozsypała się na jej plecach.
    Niespodziewanie czyjaś ręka chwyciła ją za włosy, odchylając głowę do tyłu, a zimne ostrze dotknęło jej szyi.
    – Czego tu szukasz?
    – Proszę – szepnęła. Przyszłam po lekarstwo. Phetna pomaga mi wyleczyć poparzonego człowieka i przyszłam tu po lekarstwo.
    Wypuścił ją, popchnąwszy tak mocno, że oparła się dłońmi o kamienie kominka. Odwróciła się. Zobaczyła młodego Indianina w skórzanej kurtce z frędzlami. Miał czarne włosy sięgające połowy pleców.
    – Muszę znaleźć to lekarstwo I wracać.
    Indianin przyglądał się, jak stanęła na krześle, by sięgnąć do puszek stojących na półce pod sufitem. Wyraźnie zastanawiał się, co ma z tym fantem zrobić.
    – Do jakiego plemienia należysz? – zapytała drżącym głosem.- Ten młodzian nie wyglądał na krwiożerczego wojownika i najwyraźniej schronił się tu tylko przed deszczem.
    Wyprostował się.
    – Jestem Shawnee – odparł z dumą.
    Linnet uśmiechnęła się; poczuła się bezpieczna.
    – Ten poparzony też pochodzi z plemienia Shawnee. Nazywa się Devon Macalister. – Twarz Indianina nie zdradzała zainteresowania i Linnet zastanawiała się, czy Devon używał wśród Indian tego imienia.
    Przyglądał się jej.
    – Jak chcesz wrócić do miasta białych ludzi?
    – Pójdę na piechotę, bo nie mam konia.
    – Zółta Ręka cię tam zabierze. – Najwyraźniej uznał, że obdarzył ją w ten sposób niebywałym zaszczytem.
    Uśmiechnęła się do niego.
    – To bardzo miło z twojej strony. Czy mógłbyś mi przytrzymać torbę, gdy będę ją napełniała?
    – Mężczyźni tego nie robią. – Popatrzył na nią wyzywająco.
    – Ach, nie wiedziałam. Pomyślałam tylko, że może zechcesz pomóc komuś z twojego plemienia.
    Przez chwilę wyglądał na zmieszanego, aż w końcu chwycił z rezygnacją lniany worek, a ona wrzuciła do niego suszoną różę. Uśmiechnęła się do niego, ale nie zareagował. Był właściwie młodym chłopcem.
    Deszcz głośno bębnił o dach i nie usłyszeli odgłosu końskich kopyt. Drzwi otworzyły się i do środka wpadł Squire z Moonerem Yarnallem; obaj byli uzbrojeni w strzelby.
    Linnet i Zółta Ręka zamarli.
    – Linnet, odsuń się od niego powoli – powiedział spokojnie Squire, starając się kontrolować głos zdradzający napięcie.
    – Bzdura! – odparła, schodząc z krzesła. Ustawiła się pomiędzy Indianinem a białym. – Pozwól, że ci przedstawię Żółta Rękę, który jest…
    – Indianinem, a dobry Indianin to martwy Indianin – dokończył za nią Mooner.
    – Żółta Ręka jest przyjacielem mojego przyjaciela.
    – Mówiłem ci, że ona nie powinna mieszkać wśród przyzwoitych ludzi – skwitował Mooner, unosząc strzelbę.
    Zółta Ręka odsunął Linnet.
    – Nie będę się chował za kobietami – powiedział patrząc wprost na wymierzoną w siebie lufę strzelby.
    Mooner pociągnął za spust, ale strzelba nie wypaliła.
    – Ten cholerny proch! Zamókł na deszczu. A już miałbym jednego zabitego Indianina.
    Linnet znowu stanęła przed Żółtą Ręką i zwróciła się do Squire'a.
    – I ty na to pozwalasz? Próbował zabić niewinnego człowieka. Stoisz tu i pozwalasz, by zabijano niewinnych ludzi?!
    – Linnet, Mooner ma swoje powody, by nienawidzić Indian.
    – Ja też! – Odwróciła się twarzą do młodzieńca. – Powiedziałeś, że odwieziesz mnie do Spring Lick. Nadal chcesz to zrobić?
    Położyła rękę na jego ramieniu.
    – Wiem, że jesteś dumny i dzielny, ale to nie żaden honor zostać zabitym przez tego człowieka.
    Przez chwilę zastanawiał się nad jej słowami, po czym ponownie skinął głową.
    Odwróciła się do Squire'a i Moonera.
    – Skoro już wiecie, że nie potrzebuję waszej obrony, czy zechcielibyście wreszcie stąd wyjść?
    – Linnet, nie możemy zostawić cię z jakimś Indianinem.
    – No to możecie nam towarzyszyć, ponieważ ja jadę z Żółtą Ręką.
    Linnet, proszę – nalegał Squire. – Możesz pojechać ze mną.
    Popatrzyła na Moonera, który znacząco spoglądał na Indianina.
    – Nie. Już mam swoją eskortę. – Przez cały czas starała się tak manewrować własnym ciałem, by znajdować się pomiędzy Moonerem a Żółta Ręką. Usiadła za nim na koniu i ciasno objęła go rękami w pasie, trzymając przy sobie torbę z owocami róży.
    Deszcz i znaczna różnica wzrostu sprawiły, że trudno jej było z nim rozmawiać. Na milę przed Spring Lick Indianin zaciął konia i skręcił w boczną dróżkę. Mooner i Squire chcieli za nim pojechać, ale Zółta Ręka zbyt dobrze znał teren i był zbyt zręcznym jeźdźcem, by dać się dogonić. Deszcz oślepił goniących.
    Po kilku minutach wjechał na wzniesienie, skąd mogli popatrzeć na bezskutecznie próbujących odnaleźć drogę przeciwników. Linnet zasłoniła dłonią usta, żeby się nie roześmiać. Gdy popatrzyła na Żółta Rękę, zauważyła, że kąciki jego ust także uniosły się nieznacznie. To, co zapowiadało się na groźne starcie, zakończyło się jak dobry żart.

18

    Boże, zmiłuj się! Coś ty takiego zrobiła, że wszyscy biegają jak nieprzytomni? – Tak Phetna powitała przemoczoną, drżącą z zimna Linnet. – Squire zbiera ludzi, a tak przy tym wrzeszczy i klnie, że przestraszył małą i sporo pracy mnie kosztowało uspokojenie jej.
    – Phetna popatrzyła czule na Mirandę zajętą nabieraniem jedzenia na łyżkę i wkładaniem go do ust.
    – Co z nim? – Linnet podeszła do Devona, zostawiając za sobą kałużę wody.
    – Bez zmian. Przynajmniej nie stwarza problemów jak ty. – Powiesz mi wreszcie, o co chodzi z tą ucieczką z jakimś Indianinem i sprowadzeniem masakry na Spring Lick?
    – Phi! Nie rozumiem, dlaczego taki drobiazg wprawia tych ludzi w takie podniecenie.
    – Indianie to nie drobiazg i gdybyś mieszkała tu tak długo jak ja, inaczej byś mówiła.
    – Zdaję sobie sprawę z niebezpieczeństwa, przecież moi rodzice zginęli z ręki Indian. Widziałam, jak matka.; Urwała. – Najpierw muszę się przebrać w suche rzeczy. – Zaczęła rozpinać przód sukni. – Żółta Ręka to jeszcze młody chłopiec i pomagał mi znaleźć owoce róży.
    Linnet odwrócona była plecami do Devona I nie zauważyła, jak ten z wysiłkiem przekręcił głowę, by na nią patrzeć. Phetna zastanawiała się, czy przyczyną była wzmianka o Żółtej Ręce, czy też fakt, że Linnet zamierzała się rozebrać. Po raz pierwszy zobaczyła jego otwarte oczy i z drżeniem rozpoznała spojrzenie Slade'a Macalistera. Miała wrażenie, że przez tych dwadzieścia lat nic się nie zmieniło. Dopiero po chwili przypomniała sobie, że to syn Slade'a.
    Przyglądała mu się w napięciu, ale on nie spuszczał wzroku z Linnet, jej przemoczonej koszuli i halki. Oczy Phetny zabłysły rozbawieniem. Taki sam jak Slade. Trzeba im było czegoś więcej niż potwornych poparzeń i bólu nie do zniesienia, by ich powstrzymać od podglądania ładnych dziewcząt.
    – No, powiesz mi w końcu? – nalegała Phetna, starając się nie zdradzić śmiechu, który rozsadzał jej pierś, gdy patrzyła na Devona.
    Linnet ściągnęła z siebie halkę i zaczęła energicznie wycierać się lnianym, szorstkim ręcznikiem. Miała na sobie tylko króciutką koszulkę i majtki sięgające nieco powyżej kolan.
    – W twojej chacie był młody chłopak z plemienia Shawnee. Jestem pewna, że chciał się tylko schronić przed deszczem. Pewnie był tak samo przerażony moją obecnością jak ja jego. – Rozwiązała troczki koszulki i zdjęła ją przez głowę, potem ściągnęła majtki.
    – Odwróć się, wytrę ci plecy. Myślisz, że Miranda je dostatecznie dużo?
    Linnet odwróciła się przodem do Devona i popatrzyła na córeczkę. Uśmiechnęła się do niej, podczas gdy Phetna wycierała jej plecy. Gdy Linnet popatrzyła w końcu na Devona, leżał nieruchomo z zamkniętymi oczyma i oddychał płytko, nierówno. Odebrała Phetnie ręcznik, przeszła przez pokój i zaczęła się ubierać.
    Gdy Phetna popatrzyła ponownie na Devona, wyglądał, jakby spal, ale była pewna, że zauważyła słaby uśmiech błąkający się na jego ustach.
    – Nic nie zmoże takiego, co jeszcze ma ochotę zerkać na kobiety – mruknęła i odetchnęła z ulgą, czując, że syn Slade'a nie umrze pod jej opieką.
    Linnet uklękła przy Devonie, pogładziła go po włosach i szyi.
    – Nabiera chyba kolorów. Czy może mi się tylko wydaje?
    Twarz Phetny wykrzywiła się w czymś, co miało przypominać uśmiech.
    – Będzie dobrze. Zaczynam być tego pewna.
    – Pewna?! – ucieszyła się Linnet, ale jej emocje zaraz opadły. – Uwierzę dopiero wtedy, gdy sama się o tym przekonam. Gdy upewnię się, że to Devon, a nie jakaś szmaciana kukła.
    – Daleko mu do kukły. Tego możesz być pewna. – Phetna wstała. – Dość tych rozmyślań. Mamy sporo pracy. Jesteś gotowa, dziewczyno?
    – Jak zwykłe. Co mamy robić?
    – Musimy go podnieść i posadzić, bo czas, by napił się mojej herbatki. A poza tym zdajesz sobie chyba sprawę z tego, że nie ulżył sobie jeszcze od czasu pożaru?
    Sporo czasu trwało podnoszenie Devona i posadzenie go na ławie. Nie mogły dotykać pęcherzy, on zaś nie był w stanie oprzeć się na poparzonych stopach. Widziały naciągnięte z wysiłku mięśnie jego twarzy, skórę, która groziła popękaniem. Zarzuciły materac na brzeg stołu, by mógł się na nim oprzeć. Linnet tak bardzo mu współczuła, że jej oczy zaszły łzami.
    Kilka minut poważnego wykładu na temat pohamowania wstydu pozwoliło Linnet pomóc Devonowi. Phetna nawet go nie dotknęła i wyglądała na rozbawioną wstydliwością Linnet.
    Gdy herbatka była gotowa, Phetna dodała do niej odrobinę soli, wyjaśniając, że Devon stracił dużo wody i sól pomoże ją przywrócić. Linnet nie pytała, skąd Phetna wie takie rzeczy. Devon bronił się przed wypiciem naparu, krztusił się, pluł.
    – Musisz go zmusić do picia. Z nimi wszystkimi zawsze tak jest. Chcą tylko umrzeć i nie można ich do niczego przekonać.
    – Ale on już więcej nie wypije – stwierdziła z rezygnacją Linnet. – Jak mam to zrobić?
    – Nie wiem. Różne są na to sposoby. Trzymanie za nos, groźby, płacz, pocałunki, zresztą tego mu ostatnio nie brakowało. To jeszcze łatwe. Potem trzeba go będzie zmusić do jedzenia.
    – Jak mam cokolwiek robić, skoro on mnie nie słyszy? Od czasu pożaru nie odzyskał przytomności.
    – Słyszy równie dobrze jak ty, a wzrok, podejrzewam, ma o wiele lepszy ode mnie.
    Linnet była zaskoczona.
    – To dlaczego nic nie mówi?
    – Ból, dziewczyno. Potworny ból. Nie można mówić, gdy pali całe ciało.
    – Devon – szepnęła mu do ucha. – Musisz to wypić. Chcemy, żebyś wyzdrowiał. Miranda na ciebie czeka. Myśli, że jesteś wielką, wypchaną lalką, a nie prawdziwym człowiekiem. Gdy wyzdrowiejesz, wyrzeźbisz jej głowę lalki, a ja zrobię ze szmatek resztę. Zrobisz to dla swojej córki?
    Coś w tym wszystkim musiało go przekonać, bo zmusił się do picia.
    Trzeciego dnia pęcherze przestały się jątrzyć, a rany zaczęły się zabliźniać. Linnet, wyczerpana, wpychała mu właśnie jedzenie do ust, gdy po raz pierwszy przemówił.
    – Pocałuj mnie.
    – Słucham? – Odstawiła kubek na stół. Phetna i Miranda wyszły z chaty i byli w niej sami.
    – Pocałuj mnie – powtórzył ochryple Devon i odwrócił do niej twarz.
    Jak dobrze było znowu popatrzeć w te lśniące błękitem oczy!
    – Nie będę pił, dopóki mnie nie pocałujesz.
    – Devon! Co ty mówisz? Nie słyszałam twego głosu od trzech dni, twoje plecy nie przypominają ludzkiego ciała, a ty mi składasz takie absurdalne propozycje.
    – Nie kłóć się ze mną, Lynna, proszę. – Zwiesił głowę i zamknął oczy.
    – Nie! Kochanie, przepraszam. Pocałuję cię. – Pocałowała go w policzek, skroń, powieki, tak jak to często robiła w ciągu minionych dni. Czy zdawał sobie sprawę z tych pocałunków, jak twierdziła Phetna, czy też był nieprzytomny, jak przypuszczała Linnet?
    Czwartego dnia wydał się jej silniejszy i choć się rzadko odzywał, Linnet była pewna, że jest przytomny. Dotykając go wielokrotnie miała wrażenie, że zapadnie się ze wstydu pod ziemię.
    – Wygląda na to, że z tego wyjdzie – stwierdziła po południu Phetna.
    – Chciałabym być tak pewna jak ty. Dlaczego on wciąż nie mówi?
    – Panie Boże, dopomóż! Daj mu jeszcze parę dni. Wszyscy poparzeni tacy są. Najpierw za bardzo ich boli, żeby mogli cokolwiek powiedzieć, a potem starcza im sił na to tylko, by powiedzieć, co im dokucza. Wtedy sprawdzają twoją cierpliwość, ale za to kiedy zaczną narzekać, wiesz, że już po wszystkim.
    – Szczerze mówiąc wolałabym już słyszeć narzekania. Ta cisza jest denerwująca.
    Jeszcze przypomnę ci te słowa.
    Linnet podniosła drewniane wiadra.
    – Idę do źródła.
    – Może przejdź się, nazbieraj kwiatów – zawołała za nią Phetna. – On ci nie ucieknie, a potrzebujesz oddechu.
    Wiosenne powietrze pachniało pięknie, szczególnie po wyjściu z dusznej chaty. Zamiast do źródła Linnet poszła w znane sobie ustronne miejsce pod trzema topolami. Rosła tam gęsto koniczyna, wokół krzątały się pszczoły. Czuła się prawie winna, że zostawiła Devona w domu, a tu ptaki śpiewają, kwiaty chwieją się na słabym wietrze.
    – Linnet.
    Na chwilę zamknęła oczy, chcąc opóźnić moment powitania. Nie widziała Squire'a od czasu, gdy z Żółtą Ręką śmiała się z bieganiny jego i Moonera w deszczu pod wzgórzem.
    – Tak? – Zmusiła się do uśmiechu. -Jak się miewasz? Nie wyglądał dobrze. Najwyraźniej ostatnio zbyt mało sypiał. Usiadł ciężko obok niej.
    – O to raczej ja powinienem zapytać. Ostatnio w ogóle cię nie widuję. Przypuszczam, że siedzisz przy nim bez przerwy.
    – Siedzę przy „nim”, ponieważ Devon jest ciężko poparzony i mnie potrzebuje. Nawet teraz nie powinnam tu być, tylko go nakarmić.
    – Nakarmić? Karmisz go? Dorosłego mężczyznę?
    – Squire, on przecież był bliski śmierci i to dlatego, że uratował moją córkę. Jest jeszcze bardzo słaby i nie poradziłby sobie sam. Zrobiłabym to dla każdego, kto by uratował Mirandę.
    – Naprawdę, Linnet? A może to wszystko dlatego, że nadal go kochasz?
    – Chyba nie ma na to odpowiedzi, skoro nikt inny tylko ojciec Mirandy wbiegł po nią do płonącego budynku.
    Squire odwrócił wzrok.
    – Masz rację. Nie widziałem nadziei na uratowanie jej, ale gdyby to było moje własne dziecko…, kto wie?
    Linnet milczała.
    – Wyglądasz na zmęczoną – zauważył.
    – Ty też.
    W Linnet nagle wezbrała złość.
    – Czego chcesz się dowiedzieć? Szczegółów z nocy, którą spędziłam z Devonem Macalisterem? To cię tak męczy? Chcesz sprawozdań z każdego mojego dotknięcia? Czego właściwie chcesz? On jest naprawdę chory.
    Squire zachował spokój.
    – Wiele się o tobie ostatnio dowiedziałem. Wiem, że nawet nie starałaś się żyć dobrze z tutejszymi ludźmi, że chyba lubisz dawać im powody do plotek, robisz wszystko, żeby się od nich odróżniać. Nie wy- starczy ci, że jesteś Angielką i masz inny sposób bycia, musisz jeszcze tak się od nich odcinać?
    Oczy Linnet błysnęły, a usta zacisnęły się w wąską, prostą linię.
    – W Anglii otrzymałam coś, co można by określić jako niezwykłe wychowanie. Nauczono mnie akceptować ludzi takimi, jakimi są, i nie słuchać opinii innych. Gdy tu przyjechałam, ludzie byli skłonni mnie przyjąć, ale tylko pod warunkiem, że będę dokładnie taka sama jak oni. Jule i Oya chciały, abym znienawidziła Nettie i jej córki, chciały, bym obgadywała nieobecnych, ale ja tak nie potrafię.
    – Ale to ty się na nich boczyłaś i stąd wszystkie kłopoty.
    – Przykro mi, że tak to wyglądało, chociaż nie chcialam, Nadal jednak nie rozumiem, dlaczego chcesz, żebym była taka jak oni.
    – To nie o to chodzi. – Ujął jej dłoń. – Gdy zapłaciłem za twój przejazd do Kentucky, myślałem, że zechcesz mi się jakoś zrewanżować za to, że dałem ci pracę, mimo iż masz nieślubne dziecko.
    Odsunęła się od niego gwałtownie.
    – Myślałeś, że w ten sposób kupujesz sobie kochankę? A może zrobiłeś to po to, by zyskać popularność? Dobrze wyglądało, że kandydat na gubernatora przygarnął upadłą kobietą z dzieckiem i uratował jej duszę. A ja wszystko psuję. Nie spodoba się twoim wyborcom, że ta uratowana przez ciebie kobieta, która, została tu nauczycielką, mieszka ze swoim kochankiem. Wybaczałeś mi moje grzechy, dopóki miąłeś nadzieję, że będę twoja, ale teraz wszystko się zmieniło.
    – Pożałujesz tego, Linnet. Zostanę gubernatorem tego stanu i żadna wywłoka taka jak ty mi w tym nie przeszkodzi.
    – Nie obawiaj się, nie przeszkodzę. Jak tylko Devon wyzdrowieje, opuszczę to miejsce. Nawet gdybym się miała czołgać.
    – A dokąd to? – prychnął. – Do tego twojego ukochanego Sweetbriar? Zamierzasz rozpowiadać, że Squire Talbot nie nadaje się na gubernatora?
    Popatrzyła na niego chłodno.
    – Wątpię, bym miała choćby wspomnieć twoje imię. Muszę teraz iść do Devona. – Odwróciła się i odeszła.
    Linnet była tak zdenerwowana, że wchodząc do chaty patrzyła gdzieś w przestrzeń i trzasnęła drzwiami. Nie zauważyła, że siedział o własnych siłach, przepasany skrawkiem materiału na biodrach.
    – Czyżbyś planowała jakąś burzę? – zapytała Phetna, ale Linnet była zbyt wściekła, by cokolwiek usłyszeć.
    – Mirando, kochanie – zdecydowała starsza kobieta. – Może wyjdziemy zobaczyć, czy dojrzał groszek?
    Miranda zerknęła na matkę, która wyglądała teraz jakoś obco, i chętnie wyszła z Phetną.
    Żadne nie odezwało się, gdy zostali w chacie sami. Linnet wpatrywała się w jakiś punkt na ścianie, Devon ją obserwował.
    – Lynna – powiedział cicho, ochryple. Nie używane od kilku dni struny głosowe odmawiały mu posłuszeństwa. – Lynna – powtórzył, gdy nie poruszyła się.
    Odwróciła się i dopiero teraz zauważyła zmiany.
    – Devon! Ty siedzisz!
    Skrzywił się.
    – Już myślałem, że nigdy tego nie zauważysz. Usiądź koło mnie, muszę się na czymś oprzeć.
    Usiadła obok na ławce, a on uniósł przepaskę i przysunął się do niej. Czuła ciepło jego skóry przebijające przez spódnicę i halkę. Nagle przestał być chory, bezradny, a stał się ciepłym, żywym mężczyzną. Zaczęła się od niego odsuwać.
    – Proszę, nie rób tego – powiedział, a ona pozostała na swoim miejscu. – Co cię tak rozzłościło?
    Nie mogła spojrzeć mu w oczy.
    – Pokłóciłam się ze Squire'em.
    Nie zauważyła, że się uśmiechnął.
    – Sprzeczka kochanków? – zapytał.
    – Ja nie kocham… – Popatrzyła na niego i uśmiechnęła się. – Nigdy nie kochałam tego człowieka. Dał mi tylko pracę, to wszystko.
    Devon milczał przez chwilę.
    – Martwi cię ta sprawa z Żółta Ręką?
    – Tak. Inne też. A również to, że ci ludzie nie chcieli mi pomóc zanieść cię do mojej chaty. Jak dwa miasta mogą się aż tak różnić, Devonie? Dlaczego Sweetbriar może być tak różne od tego… tego miejsca?
    – Nie wiem i nie sądzę, bym chciał wiedzieć. Dobrze, że w końcu nikt nie zastrzelił Żółtej Ręki, inaczej z tego miasta nie zostałoby nic prócz ruin.
    – Czyli miałam rację!
    – Lynna, musisz coś zrozumieć. Indianie żyją inaczej niż biali ludzie. Nie powinnaś się spodziewać, że wszyscy Indianie są szlachetni i możesz im powierzyć swoje śliczne ciało. – Boże! Nawet rozmowa tak go osłabiała, że czul się tak, jakby po nim przebiegło w popłochu stado bydła.
    – Ale on był z plemienia Shawnee.
    Devon otworzył już usta, po czym je zamknął. Czasami mówiło się do niej jak do ściany.
    – Mam już dość rozmowy. Pomożesz mi się położyć?
    – Miał wrażenie, że materac leży przynajmniej o milę od stołu.
    – Nie, Devonie. Musisz jeść. Ugotowałam dobry rosół i zamierzam cię nim nakarmić. – Odrzuciła mu przepaskę i podeszła do ognia, by napełnić kubek rosołem.
    Devon siedział nieruchomo. Nie miał się o co oprzeć, nie mógł się pochylić i wiele go kosztował wysiłek, jaki wkładał w to, by utrzymać równowagę. Z początku, gdy usiadł, czuł się nieźle, starał się tylko nie dotykać stopami podłogi. Ale teraz chciał odpocząć, zasnąć. Nie miał najmniejszej ochoty na myślenie, mówienie, a tym bardziej na jedzenie.
    Linnet stanęła przed nim z parującym kubkiem. Te dwie kobiety przez cały czas, który wydawał mu się długimi miesiącami, wmuszały w niego tylko jedzenie. Czy nie wiedziały,” że to boli, że skóry na plecach jest za mało i w każdej chwili może pęknąć? Czy nie zdawały sobie sprawy z tego, jak bardzo jest zmęczony, że nie ma nawet dość siły, by samodzielnie dojść do wygódki? Nie wiedzą, że on jest mężczyzną? Interesowało je tylko przepychanie jedzenia przez jego gardło. Nagle ogarnęła go wściekłość.
    – A niech to szlag, Linnet! Nie mam zamiaru… – Urwał, bo przyglądała mu się dziwnie. Powoli odstawiła kubek, a potem zaczęła się śmiać jak mała dziewczynka. Szeroko otwarte usta, całe ciało wstrząsane spazmami śmiechu. Patrzył zdziwiony, jak ugięły się pod nią nogi i opadła na podłogę, zaplątawszy się w spódnicę. Trzymała się za brzuch, po jej twarzy spływały łzy.
    – Linnet, z czego się śmiejesz? Chciałem tylko powiedzieć, że nie zamierzam już jeść, a ty mi nawet nie pozwoliłaś dokończyć zdania.
    Ale Linnet nie mogła odpowiedzieć. Brakowało jej powietrza. „A niech to szlag, Linnet!” To muzyka dla uszu. A więc on wyzdrowieje! Znów będzie dawnym Devonem. Nic innego nie przekonałoby jej mocniej, że wszystko będzie dobrze.
    Devon przyglądał się jej, a po chwili stwierdził, że ten śmiech jest zaraźliwy.
    – Jesteś najdziwniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek spotkałem. Wątpię, czy cię kiedykolwiek zrozumiem.
    Phetna wróciła z Mirandą i stała patrząc na nich. Devon uśmiechał się, a Linnet leżała na podłodze i ocierała z oczu łzy.
    – Oszalała – poinformował ją Devon.
    Mirandę nie obchodziło, dlaczego mama tak się cieszy, wystarczało jej, że jest szczęśliwa. Podbiegła do niej. po chwili zaczęły się obie tarzać na ziemi. Linnet łaskotała ją bezlitośnie, a mała piszczała głośno z radości.
    – No, chłopcze, wypij to na zdrowie – powiedziała Phetna
    Devon przyglądał się Linnet i córce z zainteresowaniem. Nigdy ich jeszcze nie widział tak rozluźnionych. Nie zauważył, jak wypił cały gorący rosół.
    W końcu Linnet położyła się na podłodze, obolała po wysiłku. Miranda jeszcze chciała się bawić, ale matka powstrzymała ją.
    – Chyba już więcej nie mogę, Mirando. – Dziecko uspokoiło się i przytuliło do matki.
    – Zamierzacie tak spędzić noc? – zapytała Phetna, stanąwszy nad nimi. – Ten twój chłopak potrzebuje pomocy, trzeba go położyć, a ja jestem za słaba, żeby się na coś przydać.
    – Nie jestem przekonana – powiedziała Linnet siadając. Popatrzyła na Devona.
    Posiał jej poważne spojrzenie i odwrócił kubek dnem do góry, by pokazać, że wypił wszystko.
    Uśmiechnęła się do niego.
    – Dość już, proszę. Jutro pewnie będzie mnie bolał brzuch. – Nadal był poważny.
    – Wymasuję ci.
    Linnet zaczerwieniła się. Usłyszała chrząknięcie Phetny. Stanęła przed Devonem.
    – Obejmij mnie ramieniem. Pomogę ci. Uważaj tylko na stopy.
    Gdy wstał, przepaska opadła mu z bioder. Chciał po nią sięgnąć, ale powstrzymał się. Uśmiechnął się chytrze do Linnet.
    – Zapomniałem, że widziałaś… i myłaś każdy skrawek mojego ciała.
    – Devon! – Linnet poczerwieniała od stóp do głów. Popatrzyła wymownie na Mirandę.
    – Wydaje mi się, że powiedziałaś kiedyś, że nie zamierzasz jej wychowywać tak, by raził ją widok nagich męskich pośladków?
    Linnet nie odpowiedziała, a gdy Devon wyciągnął się na posianiu, przykryła go prześcieradłem, wyjętym z koszyka na przybory do haftowania.
    – Co ty wyprawiasz, dziewczyno? – zapytała Phetna głosem drżącym od śmiechu.
    – Mam wrażenie, że w rajskim ogrodzie pojawił się już wąż i czas, by Adam założył figowy listek. – Wzięła do ręki popalone spodnie Devona. – Muszą wystarczyć, dopóki nie uszyję nowych.
    Nadal unikała wzroku Devona.

19

    Butch Gather rozparł się na krześle, złożywszy dłonie na olbrzymim brzuchu.
    – Skoro mnie pytacie, muszę stwierdzić, że mamy poważny problem. Nie chciałbym być pierwszym, który rzuci kamieniem, ale jest nas tu więcej. Chodzi przecież także o nasze dzieci. Nie mogę się opędzić od myśli, jakich to grzesznych rzeczy naopowiadała naszym dzieciom.
    – Ja bym coś z tym zrobił. Znacie mnie, nie cofam się przed żadnym obowiązkiem.
    Reszta obecnych w sklepie przytaknęła.
    – Jest jeszcze ta kobieta z pożaru – wtrąciła Jule. – Pamiętacie, jak pozwoliła Wilisom umrzeć. Zawsze wydawało mi się to dziwne. Zanim do nich przyszła, żyli sobie szczęśliwie. Poza tym niepokoi mnie jej wygląd. Pytam was: czy normalny człowiek przeżyłby taki pożar? Czy bez pomocy szatana przetrwałaby to wszystko?
    Wszyscy zamilkli patrząc na Jule, która poczuła się pewniej, podniecona skupioną na sobie uwagą obecnych.
    – Tak to widzę: nikt z nas nie jest w stanie znieść obecności tej kobiety. I racja, skoro jesteśmy dobrymi chrześcijanami. Nie wiedzieliśmy tylko dotąd, dlaczego. Ale coś w głębi serca podpowiadało nam, że mamy się od niej trzymać z dala. Uważam, że to nasz wewnętrzny głos podpowiadał nam, co jest dobre, a co złe.
    – A pamiętacie, kiedy ta Angielka przyjechała do Spring Lick? Staraliśmy się, wszyscy się staraliśmy, ale nikt z nas nie był w stanie jej polubić. I dlaczego, pytam was. Co w niej jest takiego, że odpycha od niej nas, chrześcijan?
    Urwała drżąc z zadowolenia, że wszyscy na nią patrzą.
    – Jako chrześcijanie mamy wrodzoną zdolność wyczuwania zła I dlatego wiedzieliśmy, że z nią jest coś nie w porządku.
    Stali w milczeniu, a Jule przyglądała im się po kolei.
    Odezwał się Butch.
    – Jule powiedziała to w imieniu nas wszystkich. Co teraz z tym zrobimy?
    Przez chwilę nikt się nie odzywał, aż w końcu Oya wpadła na jakiś pomysł.
    – Wiecie, kogo mi w tym wszystkim żal? Tej małej. Biedactwo. Pastwią się nad nią, chcą, żeby podążyła w ich ślady.
    – Oya ma rację! – potwierdziła Jule. – Jest naszym obowiązkiem odebrać im to dziecko i wychować po chrześcijańsku. Przez całe życie będzie się musiała borykać ze ziem, które w niej siedzi, ale to nasz obowiązek!
    Mhm – mruknął Butch. – Nasze kobiety mają rację. Teraz musimy zdecydować, co zrobić z tymi dwiema przybłędami i z mężczyzną. – Błysnęły mu oczyma myśl o tym, jak można ukarać tę młodszą.
    Lynna, usiądź przy mnie.
    Devon, mam dużo pracy.
    – A jeśli ci powiem, że potwornie bolą mnie plecy i tylko ty mogłabyś mi pomóc?
    Odłożyła robótkę na kolana.
    – A naprawdę tak jest?
    – O Boże! Już nie pamiętam, jak to jest, kiedy nic człowieka nie boli. Tak, możesz mi pomóc?
    Byli sami w chacie i mimo iż podejrzewała podstęp, podeszła bliżej, by obejrzeć wolno gojące się rany.
    – Zjesz coś?
    Popatrzył na nią błagalnie.
    – Proszę cię, już dość jedzenia. – Szepnął coś, czego nie zrozumiała, więc nachyliła się do jego ust. Pocałował ją koło ucha, a gdy chciała się odsunąć, objął ją w pasie i przytrzymał. – Nie odchodź, Lynna, proszę. Przemyślałem wszystko i chcę z tobą pomówić.
    – O czym? – zapytała sztywno.
    przyciągnął ją, wtulił twarz w jej szyję i zaklinował jej nogi. Chciała mu się wyrwać, ale mimo że osłabiony, wciąż był od niej silniejszy.
    – Myślałem o nocy, kiedy została poczęta Miranda. Szarpnęła się mocniej, choć czuła, że właściwie nie chce się odsuwać.
    – Pozwól mi mówić, Lynna, co ci szkodzi? Pamiętasz tę noc, którą razem spędziliśmy? Nie, nie odsuwaj się. Obiecuję, że będę tylko mówił. Przecież jestem bardzo poparzony.
    Leżała nieruchomo, powtarzając sobie w myśli, że powinna się odsunąć, ale jej ciało nie chciało usłuchać.
    – Wiesz, gdzie chciałbym teraz być? – szepnął jej do ucha. – Chciałbym być na szczycie jakiejś góry, sam na sam z tobą w chacie. Byłby tam spory zapas drewna i wiesz, co zrobiłbym najpierw?
    Nie odpowiedziała.
    – Spaliłbym wszystkie twoje ubrania, każdy skrawek. Patrzyłbym, jak chodzisz, przyglądałbym się twojej skórze, jaka jesteś gładka i miękka. Obserwowałbym cię tak przez wiele godzin, może dni, a potem położyłbym cię na łóżku.
    Popatrzył na jej zamknięte oczy, rozchylone usta ukazujące białe zęby.
    – Ukląkłbym u twoich stóp, objął je dłońmi, gładził każdy maleńki paluszek. Podziwiałbym twoją mleczną skórę, tak jasną przy mojej jak sosnowe drewno przy orzechu. Jesteś taka miękka, a ja… – Zaśmiał się gardłowo.
    – Gładziłbym twoje nogi, dotarł do kostek, które odsłaniasz, gdy biegniesz podwijając spódnicę. Twoje kolana, takie drobne, rzeźbione, a potem twoje uda. Te twoje uda! Jak bardzo chciałbym ich dotknąć, pieścić je, podziwiać ich jędrność. Ich wnętrze jest takie miękkie, aksamitne, jakby skrywało jakiś cenny klejnot.
    – Objąłbym cię za biodra, a kciukiem… Gdzie podziałbym kciuk? Zagłębiłbym go w jedwabistej plątaninie. Dotknąłbym twojego pępka, brzucha, a wtedy moje wargi nie mogłyby już dłużej czekać. Kąsałbym zębami twoją skórę, pieszcząc ją, dotykając jej językiem.
    – Ścisnąłbym cię tak mocno w pasie, że zamknąłbym wokół ciebie dłonie i zmusił cię do otwarcia oczu. Miałyby kolor whiskey, którą przywożą mi z Anglii, kolor ciemnego złota. Patrzyłyby tylko na mnie, świeciły tylko dla mnie.
    Przesunął zębami po jej szyi.
    Dotknąłbym twoich żeber, delikatnych jak u ptaka, a potem… mmm…; potem twoich piersi. Są słodkie. Powoli dotykałbym ich z każdej strony, przebiegając palcami po soczystej, miękkiej skórze i powoli, powoli, tak wolno, że zaczęłabyś jęczeć, dotknąłbym małych różowych wzgórków. Lynna – szepnął. – Lynna. – Dotknął wargami jej ust, a ona chwyciła go za włosy i przyciągnęła ku sobie. Piła z jego ust zachłystując się, spragniona.
    Przylgnęla do niego wyginając się w błagalnym geście. Chwycił ją za włosy, odchylił jej głowę i sycił się oślepiającym pożądaniem.
    Drzwi chaty otworzyły się nagle, uderzając o ścianę. Linnet odwróciła się, lecz zobaczyła, że na zewnątrz nikogo nie ma i że tylko wiatr wdarł się do chaty.
    Zerwała się, pobiegła zamknąć drzwi, ale przystanęła na chwilę, by rześkie, wiosenne powietrze ostudziło jej twarz i pomogło się uspokoić. Zdziwiła ją siła własnego uczucia – do tej pory doznała go zaledwie raz w życiu.
    Devon przewrócił się na brzuch. Nie patrzył na Linnet, zmieszany, zaskoczony gwałtownością własnych uczuć.
    Wybiegła z chaty, by dojść do siebie.
    – Linnet!
    Ucieszyła się na widok przyjaciółki.
    – Nettie, tak dawno cię nie widziałam. – Uścisnęły sobie ręce.
    – Co z nim? – zapytała Nettie.
    – On… on. – Linnet pochyliła głowę zawstydzona.
    – Wygląda na to, że ma się coraz lepiej – powiedziała Nettie uśmiechając się domyślnie.
    Linnet roześmiała się.
    – To jeszcze mało powiedziane.
    – Dobrze. Przejdźmy się kawałek. Nastawiłam w stodole dzban barwnika, ale może poczekać, a ja sobie odpocznę. Linnet, martwią mnie tutejsi ludzie.
    – Co masz na myśli?
    – Jest dziwnie spokojnie. Poza tym dziś rano wszyscy zebrali się w sklepie Butha. Siedzieli tam długo, a Rebeka widziała, że gdy wychodzili, byli uśmiechnięci. Gdy oni się uśmiechają, ja zaczynam się bać.
    – Na pewno dyskutowali o tym, jaką jestem hańbą dla ich społeczności, jakich to niemoralnych rzeczy uczyłam ich dzieci, tak jakby w ogóle można je było czegokolwiek nauczyć.
    – Nie, to chyba coś więcej i jestem przerażona, że nie wiem, o co im chodzi. Rebeka chciała pójść na przeszpiegi, ale jej zabroniłam. Teraz tego żałuję.
    – Nettie! Nie każ Rebece robić czegoś takiego. Jestem pewna, że gdy tylko wyjadę…
    – Wyjedziesz! – przerwała jej Nettie. – Chyba nie masz zamiaru stąd wyjeżdżać?
    Linnet popatrzyła na nią zaskoczona.
    – Ależ tak. Wyjadę. Wrócę do Sweetbriar.
    – Z nim – stwierdziła Nettie.
    Linnet uśmiechnęła się.
    – Tak, z nim. Nie jest ideałem, nigdy nie układało się między nami dobrze, często się kłóciliśmy. A jednak tyle rzeczy w nim kocham. – Popatrzyła rozmarzona na skraj lasu. – On zawsze wszystkim pomaga. Narzeka, ale pomaga im i przyjmuje ludzi takimi, jakimi są, czy są biali czy żółci, biedni czy bogaci. Nie kieruje się kolorem skóry ani majątkiem. I jest odważny. Zaryzykował dla mnie życie, chociaż wtedy nie znał nawet mojego imienia. A w drodze do osady.;.
    Przerwał jej śmiech Nettie.
    – Brzmi to tak, jakby miał niedługo opuścić ten padół lez i powiększyć grono aniołów. Taki dobry.
    – O nie! – Zapewniła szybko przyjaciółkę. – Jest bardzo ludzki. Bez przerwy jest na mnie zły, często narzeka na Gaylona i Dolla.
    – Linnet!
    Tym razem roześmiały się obie.
    – Czuję, jak się zmieniam. Chyba za długo jestem w Kentucky. Dawniej nie opowiadałam tyle o swoich uczuciach. Niania uczyła mnie, że lepiej to zatrzymywać dla siebie. Wtedy nikt nie może nas skrzywdzić, bo nie zna naszych sekretów.
    Nettie poklepała ją po ramieniu.
    – Musisz zostać w Spring Lick tak długo, aż opowiesz mi wszystko o niani i życiu w Anglii, ale teraz pójdę już farbować wełnę. Może pomożesz mi ją wykręcać
    – Dobrze, ale nie wiem, czy potrafię – odparła szczerze Linnet i spojrzała jej prosto w oczy.
    – Mimo wszystko każę Rebece rozglądać się uważnie i zawiadomić nas, gdyby coś się działo.
    – Ja się nie boję. Ci ludzie potrafią tylko plotkować.
    – No to bardziej im ufasz niż ja. – Nettie oddaliła się śpiesznie.
    Linnet zauważyła, że Phetna i Miranda wróciły właśnie do domu.
    – No, chłopcze – zaczęła Phetna. – Przyniosła to jakaś dziewczyna. powiedziała, że znalazła to na twoim koniu. – Podała Devonowi parę mokasynów. – Zawsze jakoś ochronią twoje stopy.
    Devon posłał jej promienny uśmiech i Linnet zauważyła, że Phetna odwróciła się zarumieniona jak młoda dziewczyna.
    – Najuprzejmiej dziękuję, panno Phetno.
    – Żadna tam panno… – Urwała.
    Linnet zabrała się do obierania ziemniaków.
    – Phetna znała twego ojca, Devonie powiedziała, nie patrząc mu w oczy, Ponieważ wciąż jeszcze pamiętała jego słowa i dotyk jego ust.
    – Coś słyszałem, ale moja pamięć… – spojrzał na Linnet, lecz odwróciła się -…płata mi figle. Poznałaś go w Północnej Karolinie?
    Phetna usiadła na krześle obok łóżka Devona.
    – Bardzo jesteś do niego podobny. Gdyby mi nie Powiedziano, kim jesteś, Pomyślałabym, że to on.
    – Cord też jest do niego podobny – wtrąciła się Linnet. – Inaczej się porusza, jest inaczej zbudowany, ale jest pewne podobieństwo
    Kim jest Cord?
    Gdy Linnet podniosła wzrok i zobaczyła twarz Devona, zdała sobie sprawę z tego, co powiedziała Od tak dawna wie, że Cord jest przyrodnim bratem Devona, że już niemal o tym zapomniał
    – Ja… przepraszam Nie powinnam była tego mówić. – Wstała I wrzuciła obierki do kubła – zbierała je dla świń Nettie.
    – Linnet! – zawołał cicho. – Chcę, żebyś mi to wyjaśniła.
    Usiadła na ławce I Opowiedziała im historię Corda. Oznajmiła, że Cord i Devon są braćmi. Gdy skończyła, Devon zamknął oczy.
    – Ależ głupiec z niego – powiedział cicho.
    – Slade – zapytała Phetna, gotowa bronić dobrego imienia Slade'a.
    Nie – Otworzył oczy. Ojciec Pokochałby go; przyjąłby go, gdyby tylko wiedział, że to jego syn. Zawsze cierpiał z powodu straty Kevina. Jeśli przyjechał do nas jakikolwiek wóz czy samotny jeździec, zawsze przesyłał list do Kevina i jego matki. Tata często powtarzał, że kiedyś do nas wrócą. Zjawienie się. Corda bardzo by go ucieszyło.
    Linnet wyczuła w jego glosie głębokie uczucie dla ojca. Devonowi ważne wydawało się jedynie to, co Cord mógłby zrobić dla ojca.
    – Cord byłby inny, gdyby mógł z nami mieszkać.
    Linnet uśmiechnęła się.
    – Skoro już jesteśmy przy problemie ojcostwa, pamiętasz, że i ty masz dziecko?
    Devon przeniósł wzrok na Mirandę bawiącą się na podłodze z czarno-białym kotkiem.
    – Trudno mi się do tego przyzwyczaić. Jest taka mała i… Mirando, możesz mi pokazać tego kotka?
    Córeczka popatrzyła na niego zdziwiona. Ten dziwny mężczyzna spal w łóżku mamy i skupiał na sobie uwagę całego domostwa. Wstała i popatrzyła na niego błękitnymi oczyma. Wyciągnął do niej rękę, a ona cofnęła się, by ukryć się w fałdach spódnicy Phetny. Ale uśmiechnęła się do ojca.
    – Podoba mi się. Jest śliczna.
    – Cieszę się, że ci się podoba – skwitowała to z sarkazmem Linnet. – Nie chciałabym musieć zwracać jej do sklepu.
    Phetna zakrztusiła się ze śmiechu.
    – I powiedz sama, czy ona nie ma ostrego języka? – zapytał.
    Phetna uśmiechnęła się.
    – Najwyraźniej nie powiedziała kiedyś tego wszystkiego, co należało powiedzieć. – popatrzyła znacząco na Mirandę.
    Linnet zmieszała się i zmieniła temat.
    – Devonie, kiedy zamierzasz zacząć strugać lalkę dla Mirandy? Chyba masz już dość sił.
    Popatrzył na nią tak, że spuściła wzrok na fartuch pełen strączków groszku.
    – Gdy tylko przyniesiesz mi kawałek drewna.
    – Musisz mi powiedzieć, co mam ci przynieść.
    – Ha! Może kawałek dębu albo wyschniętej hikory. Linnet nie zrozumiała, o co mu chodzi, i zmieszała się.
    – Sama widzisz – powiedział do Phetny, po czym zwrócił się do Linnet. – Tak już mam dość siedzenia w domu, że gotów jestem gryźć ściany! Dlaczego nie wyjdziemy na chwilę na świeże powietrze?
    – Teraz? Nie można.
    – A to dlaczego?
    – Twoje stopy. Wciąż jeszcze się nie goją. Ja muszę zająć się gotowaniem, a…
    – Wyjdźcie sobie – wtrąciła się Phetna. – Miranda i ja zajmiemy się wszystkim.
    Linnet otworzyła usta, żeby zaprotestować.
    – Oj, Inna. Wyglądasz na wystraszoną perspektywą zostania ze mną sam na sam – powiedział Devon.
    – Cóż mogę zrobić w tym stanie?
    Linnet starała się nie spłonąć tym razem rumieńcem.
    – Możemy iść. Nie boję się ciebie, Devonie Macali- sterze.
    Wyszli. Devon stąpał ostrożnie. Na ganku podniósł ręczną piłę. Przystanął i dotknął dłonią skroni Linnet.
    – Ja też się ciebie nie boję, Linnet… Macalister.
    Minęła go, ale uśmiechnęła się.
    – Poczekaj, nie mogę tak szybko iść.
    Odwróciła się, by zobaczyć, jak z wysiłkiem opiera się na obolałych stopach. Wsunęła się pod jego ramię, by g podtrzymać.
    – Devonie, nie powinieneś jeszcze wychodzić z domu, nie powinieneś jeszcze chodzić.
    Uśmiechnął się do niej krzywo, ale ciepło.
    – Wiosenny dzień spędzony na świeżym powietrzu z piękną kobietą, którą kocham, pomogą mi bardziej niż wszystkie lekarstwa. Nie odmówisz mi chyba tej przyjemności?
    Oparła głowę na jego ramieniu.
    – Nie, Devonie. Nie odmówię ci niczego.
    – Ho, ho, ho! Zapowiada się piękny dzień.
    – Przestań, bo inaczej przewrócę cię na plecy.
    – Plecy? Ach, pamiętam. Spędziłem kiedyś na plecach całą noc. Była przy tym pewna angielska dziewczyna.
    – Devon!
    Roześmiał się, ale nie powiedział więcej ani słowa. Gdy dotarli do łąki porośniętej koniczyną, Devon usiadł z wyraźną ulgą, a Linnet zdjęła mu z nóg mokasyny, stwierdzając, że stopy krwawią w kilku miejscach. Łzy napłynęły jej do oczu.
    – Chodź tu, głuptasie, i nie patrz tak na mnie. Teraz podejdź do tamtej topoli i upiłuj jedną gałąź.
    Niełatwo było wybrać odpowiedni kawałek drewna. Linnet zrozumiała, ile czasu i uwagi potrzebował Devon na przygotowanie się do pracy.
    – Niestety wyjdzie toporne, bo nie mam tu moich narzędzi.
    Uniosła brwi, ale nic nie powiedziała, tylko usiadła obok. Miło było widzieć go zdrowym i czynnym.
    Gdy dostał drewno, wyjął nóż. Po chwili strugał i cicho mówił.
    – Miałem czas na przemyślenie wszystkiego, gdy tam leżałem, Lynna. I przypomniałem sobie wszystko, co mi powiedziałaś tego dnia, kiedy wybuchł pożar.
    – Deyon, ja…
    – Nie przerywaj mi. Pozwoliłem ci mówić, teraz moja kolej. Nigdy w życiu nikogo tak nie traktowałem jak ciebie i przykro mi z tego powodu. Chyba od samego początku obdarzyłem cię uczuciem, inaczej nie biłbym się z Cętkowanym Wilkiem. Wiedziałem, że nie mogę pozwolić umrzeć komuś, kto tak jak ty troszczy się o innych w chwili, gdy jego własne życie jest zagrożone. Nie mogę stwierdzić, czy się wtedy w tobie zakochałem, lecz na pewno już coś do ciebie czułem. Ale gdy się potem wystroiłaś, poczułem się zdradzony. Może byłem dumny z uratowania takiego brzydactwa, a gdy okazało się, że wcale nie jesteś brzydka, poczułem się jak dureń. Chyba nie wyrażam się jasno.
    – Thomas Jefferson nie zrobiłby tego lepiej.
    Devon popatrzył na nią zakłopotany, nie wiedząc, kim był Thomas Jefferson.
    – No, chyba jednak mnie rozumiesz. Jest mi… przy- kro z powodu tego, co ci zrobiłem. Wiem, że teraz niewiele da się zmienić, nie po tym, jak powiedziałaś, że już nie mogłabyś mnie pokochać. Ale chcę, żebyś wiedziała, że mi przykro, i chcę, żebyś była szczęśliwa z tym swoim Squire'em.
    – Moim?! – zaczęła, po czym dokończyła smutno: – Może i tak, skoro on potrafi walczyć o swoje.
    – Walczyć! – Devon przerwał rzeźbienie. – Nie potrafiłby pokonać nawet czterolatka! Za dobrze mu było w życiu.
    – A tobie nie? Nie dostawałeś zawsze wszystkiego, czego chciałeś
    – A niech cię! Jak możesz tak mówić, skoro kobieta, której pragnę, woli innego?
    – Nie prosiłeś jej nigdy o rękę, prawda? Może powiedziałeś, że się z nią ożenisz, gdy dowiedziałeś się, że urodziła twoje dziecko, ale nie oświadczyłeś się jej później, kiedy miała już czas, żeby wszystko przemyśleć 1 zrozumieć, że nie potrafi przestać cię kochać.
    Z początku patrzył na nią z niedowierzaniem a gdy zrozumiał sens jej słów, uśmiechnął się.
    – Sądzisz, że gdybym ją teraz zapytał, mogłaby się zgodzić?
    – Ośmielę się twierdzić, że rozważyłaby tę możliwość.
    Uśmiechnął się szerzej.
    – No to gdzie są moje mokasyny?
    Skrzywiła się zdziwiona.
    – Są za tobą, ale przecież teraz ich nie potrzebujesz.
    – Ależ tak! – Odwrócił się i podniósł je. – Pójdę zapytać Phetnę, czy wyjdzie za mnie za mąż. Nigdy nie marzyłem, że się zgodzi, ale teraz otworzyły mi się oczy i…
    – Phetna! – wykrzyknęła Linnet. – Phetna! – Nie wierzyła w to, co usłyszała, ale zanim zdążyła powiedzieć jeszcze słowo, Devon przyciągnął ją do swojej piersi. – Devon – udało jej się wyszeptać.
    Rozluźnił nieco uścisk.
    – Lynna, wyjdziesz za mnie, będziesz ze mną mieszkać i spędzać ze mną każdą noc?
    Odsunęła się i popatrzyła prosto w jego szczęśliwe, błyszczące oczy.
    – Cóż to za oświadczyny? Każda noc? Żaden dżentelmen nie mówi głośno o… o… nocnych zajęciach przy damie.
    Był poważny i lekko zmieszany.
    – Nie jestem dżentelmenem, a poza tym upłynęło już tyle czasu.
    Roześmiała się, przytulając twarz do jego szerokiej, gładkiej piersi.
    – Wolę twoją szczerość niż najdelikatniejszego, pachnącego, ubranego w koronki dżentelmena. Mam nadzieję, że zawsze będziesz mnie pragnął, Devonie.
    Zmęczony rozmową, odchylił jej głowę do tyłu i całował jej słodkie, spragnione usta, nieświadom mężczyzn obserwujących ich spomiędzy drzew.
    Dopiero po chwili Linnet zdała sobie sprawę, że wolałaby, aby ich noc poślubna nie polegała na kotłowaniu się w koniczynie i choć, jak słusznie zauważył Devon, ich noc poślubna już się właściwie odbyła, nie dała się przekonać. Dwoje szczęśliwych, roześmianych ludzi wkroczyło do chaty, wkrótce jednak widok, jaki roztoczył się przed ich oczyma, zaćmił ich radość.

20

    Miranda krzyczała. Jej drobne ciałko pokryte było grudkami błota. Gdy zobaczyła matkę, wyrwała się Nettie i podbiegła do Linnet. Matka starała się ją uspokoić, choć sama zaczęła drżeć, gdyż udzielił jej się strach dziecka.
    – Co tu się dzieje? – zapytał gniewnie Devon.
    – Zaczęło się – odparła Nettie. – Ich dzieciaki rzucały błotem w Phetnę i Mirandę, wyzywając je od czarownic. – Pochyliła się, by otrzeć krew z czoła Phetny.
    Devon ukląkł obok i wziął szmatkę z rąk Nettie.
    – Wygląda mi na coś więcej niż tylko błoto. – Phetna siedziała nieruchomo, gdy opatrywał jej skaleczenie.
    W końcu Linnet uspokoiła Mirandę. Phetna popatrzyła na Devona oczyma pełnymi łez.
    – Mogłeś być moim synem – powiedziała cicho.
    Przez chwilę przyglądał się jej, po czym uśmiechnął się, powracając do swego zajęcia.
    – Jednak chyba dobrze, że nie byłaś moją matką, bo mam wrażenie, że prałabyś mnie za każdym razem, kiedy na to zasługiwałem, i nawet dziś nie mógłbym siedzieć.
    Phetna roześmiała się po swojemu, chrapliwie.
    – Może masz rację.
    Dopiero po kilku godzinach wrócił do chaty spokój i porządek. Nettie poszła do siebie, a Devon starał się pomóc przy kąpieli Mirandy. Mała wykorzystała jego niedoświadczenie i zachlapała wodą pól chaty, mocząc przy tym ojca. Ranę na czole Phetny trzeba było zszyć, ale okazało się, że jedynie Devon został obdarzony zaufaniem i jemu powierzono to zadanie. Wyczerpana Phetna i Miranda poszły spać.
    W środku nocy Linnet usłyszała, że Devon po cichu wychodzi z chaty. Gdy nie wrócił po chwili, zdecydowała się go poszukać. Siedział na ganku z twarzą ukrytą w dłoniach.
    Starała się, by jej głos brzmiał pogodnie.
    – Chyba podbiłeś dziś serca trzech kobiet.
    Nie odpowiedział na ten żart.
    – Coś trzeba z tym zrobić. Jest ich zbyt wielu, a ja jestem za słaby, żeby z nimi walczyć.
    Usiadła obok niego.
    – Nie jesteś sam. Masz mnie.
    Popatrzył na jej twarz oświetloną bladymi promieniami księżyca.
    – Ty już musiałaś stoczyć zbyt wiele bitew. Przynajmniej raz powinnaś mieć kogoś, kto się tobą zaopiekuje. Wyjedziemy stąd. Jutro wracamy do domu.
    – Do domu – powtórzyła cicho Linnet. – Do Sweetbriar.
    – Tak. Do domu, do Sweetbriar. I zabierzemy tam Phetnę. Zgoda?
    Było ej tak dobrze, tak ciepło i radośnie.
    – Świetnie.
    – A teraz wracaj do chaty, zanim zapomnę, że jesteś dopiero moją narzeczoną i że istnieją te wszystkie bzdurne powody, dla których nie możemy się jeszcze kochać Idź, bo wezmę cię tu, na tym ganku.
    Zawahała się, ale w końcu wstała i weszła do środka. W drzwiach odwróciła się jeszcze, lecz on już znów pogrążył się w myślach.
    Squire nalał sobie kolejną szklaneczkę. Głowa mu się trzęsła. Przed oczami miał kolorowe plamy; czerwone, pomarańczowe, żółte i czarne znaki. Przez tę małą sukę stał się pośmiewiskiem. Wszyscy się z niego natrząsali!
    Odwrócił się do Indianina związanego w kącie chaty. A więc uznała, że może się natrząsać ze Squire'a? A niby skąd miał taki szacunek ludzi? Nie zdobyłby go, gdyby był slaby.
    Napełnił cynowy kubek. Tym razem whiskey nie paliła mu gardła. Miał wrażenie, że już przyzwyczaił się do alkoholu, ale narastał w nim gniew. Przypomniał sobie, jak uratował Linnet w Bostonie. Co by się z nią stało, gdyby nie jego pomoc? I czy kiedykolwiek podziękowała mu należycie?
    Przypomniał sobie, jak całowała się z Macalisterem; nie tylko ustami, lecz całym ciałem. Walnął kubkiem o stół. Na Boga! I jego będzie kiedyś tak całować. Odwrócił się do Indianina, którego czarne oczy płonęły nienawiścią. Sprawiło mu dziwną satysfakcję, że ktoś oprócz niego też odczuwa tak silne uczucie.
    Co ten Indianin tu robił? Szpiegował tę parę? A może tylko chciał wywęszyć, na co się zanosi? Musiało być coś więcej, bo Indianin był tak pochłonięty swym zajęciem, że nie usłyszał dość ciężkich kroków Squire'a ani świstu kolby, która spadła na jego głowę.
    Uniósł kufel, wznosząc toast do więźnia.
    – Na co tam tak czekałeś, chłopcze? Nie wyglądasz na jednego z tych młodych byczków, którzy lubią coś ukraść, by udowodnić, że są mężczyznami. Jeszcze coś chodzi ci po głowie. – Wysączył resztkę whiskey. – Ja mam inne kłopoty. Muszę się odegrać na pewnej kobiecie. Chcę jej odpłacić tą samą monetą, którą ona mnie obdarowała. Żaden mężczyzna nie lubi czuć się wykorzystanym przez kobietę. Żmije! Oto, czym są kobiety! Kłamią, wykorzystują cię. No, a ta – usiłował nalać sobie jeszcze whiskey z pustej butelki – ta ze mną nie wygra. – Nie zauważył, że zaczął mówić z niewyraźnym akcentem prostych mieszkańców Kentucky – O nie, mój panie, ta ze mną nie wygra. Zapłaci za wszystko, co dla niej zrobiłem I nie będzie się więcej ze mnie śmiała. Muszę tylko sprzątnąć tego Macalistera.
    Choć pijany, zauważył błysk w oczach Indianina, gdy wymówił to nazwisko. Przez chwilę zastanawiał się nad tym odkryciem.
    – A więc znasz Macalistera? Czyli to prawda z tym jego indiańskim pochodzeniem w ogóle? Mówisz po angielsku, Indiańcu?
    Związany, zakneblowany więzień skinął twierdząco głową.
    – Co za świat! Indiańce mówią po angielsku. Następny rząd założy pewnie dla nich szkoły, żeby nauczyli się czytać i pisać. Wyjmę ci teraz knebel, chłopcze, ale nie próbuj krzyczeć, bo z prawdziwą przyjemnością wepchnę ci kopniakiem wszystkie zęby do gardła.
    Wyjął knebel.
    – Powiedz, jak się nazywasz.
    – Szalony Niedźwiedź.
    – W porządku, Szalony Niedźwiedziu. Czeka nas długa pogawędka.
    Gdy Linnet obudziła się, pierwszą rzeczą, która rzuciła się jej w oczy, było puste posłanie Devona. Westchnęła. Wolała, gdy był unieruchomiony, gdy nie chodził z nią na łąkę, gdy nie wychodził na ganek. Podłożyła ręce pod głowę i wpatrzyła się w sufit. Phetna i Miranda jeszcze spały, wyczerpane wydarzeniami poprzedniego dnia.
    A więc dzisiaj. Dziś opuszczą to paskudne miasto. Devon zabierze je do Sweetbriar. Żal jej tylko było zostawić tu Nettie, ale przecież w domu miała tylu przyjaciół. Już na samą myśl o nich robiło jej się lżej na sercu.
    – Gdzie chłopak?
    Linnet popatrzyła na Phetnę wyciągniętą na pożyczonym materacu.
    – Nie wiem. Teraz, gdy mu zwróciłaś mokasyny, boję się, że będzie bez przerwy gdzieś chodził. – Starała się nie zdradzić swoich uczuć, ale niezupełnie jej się udało.
    Phetna uśmiechnęła się.
    – Lepiej się przyzwyczajaj do tego, że nie uda ci się trzymać Macalistera przy sobie.
    – Chyba masz rację. Po prostu przyzwyczaiłam się, że wiem, gdzie go znaleźć. Tej nocy przez cale godziny siedział na ganku zamartwiając się. Nie słyszałam, kiedy wrócił.
    Phetna usiadła.
    – Opiekowanie się kobietami to rola mężczyzn. No, powinnam już wstać, żeby ugotować coś do jedzenia.
    Linnet uśmiechnęła się marzycielsko.
    – Nie gotuj za dużo, bo i tak dziś wyjeżdżamy. – Nie zauważyła dziwnego wyrazu twarzy Phetny.
    – Wracacie do Sweetbriar?
    Linnet przewróciła się na brzuch i popatrzyła starszej kobiecie prosto w oczy.
    – Wracamy. Wszyscy. Devon zaznaczył, że bardzo mu zależy na tym, żebyś pojechała z nami.
    Phetna przysiadła na ławie.
    – Niepotrzebna mu taka stara kobieta jak ja.
    Linnet wstała i zaczęła składać koc.
    – Devon wie dokładnie, czego chce, i nie ma sensu się z nim kłócić. Szkoda czasu, musimy się pakować.
    Do Phetny nareszcie dotarło, o co chodzi.
    – Chyba nigdzie nie chciałabym być tak bardzo jak w Sweetbriar. Muszę jeszcze zabrać swoje rzeczy z mojej chaty.
    – Oczywiście – zgodziła się Linnet. – Tu jest niewiele do zrobienia, a Miranda i Devon mogą mi pomóc. Idź się spakować. Potem się spotkamy.
    Phetna skrzywiła się w coś na kształt uśmiechu.
    – Chyba tak zrobię. Nie potrzebujesz mnie tutaj?
    – Nie. Im szybciej uporamy się z robotą tu i w twojej chacie, tym szybciej wyjedziemy.
    – Lecę.
    Zanim Linnet zdążyła mrugnąć, Phetna była już w drodze. Doskonale wiedziała, co odczuwa ta biedna kobieta, bo sama czuła się dokładnie tak samo.
    Linnet wiedziała, że Devon potrzebuje trochę samotności, której brakowało mu już od tygodnia. Zauważyła, jak bardzo go męczy konieczność dłuższego przebywania w zamkniętym pomieszczeniu, ale gdy nie wrócił do południa, zaczęła się o niego martwić. Weszła w las, spodziewając się zastać go śpiącego pod drzewem. Już obmyślała przemowę, już cieszyła się, że on weźmie ją w ramiona i nie pozwoli dokończyć.
    Gdy wróciła do chaty, stwierdziła, że nadal nie wrócił. Podała Mirandzie obiad, sama zbyt zdenerwowana, by jeść. Nieliczne rzeczy należące do niej i córki już dawno zostały spakowane. Wzięła tylko to, co najpotrzebniejsze.
    Usłyszała pukanie i otworzyła; zobaczyła Squire'a. Przez chwilę stali patrząc na siebie. Spojrzał ponad jej głową na tobołki i odepchnął ją, by wejść do chaty.
    – A więc wyjeżdżasz?
    – Tak – odparła; uświadomiła sobie, że zupełnie o nim zapomniała.
    – Przypuszczam, że nie masz zamiaru zdradzać mi swoich planów.
    – Ja… – Uniosła głowę i popatrzyła mu prosto w oczy. – Moje zachowanie było niewybaczalne i przepraszam za to. Wszystko stało się tak szybko, że nie miałam czasu pomyśleć.
    – Ha! Chyba masz na myśli przyjazd tego twojego byłego kochanka i to, że cię znowu trafiło. Żal mi was, dziewczyny. Nieważne, co wam taki zrobi. Jeśli już sobie któraś z was ubzdura, że go kocha, będzie w niego wierzyć do końca.
    – Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
    – Naprawdę? No to popatrz na siebie. Spakowałaś się, jesteś gotowa do wyjazdu, a gdzie podziewa się twój oblubieniec? – Uśmiechnął się, widząc, że nie wie, co odpowiedzieć. – Widzisz, Linnet, raz już cię zostawił. Teraz zrobił to ponownie. Nie miał zamiaru się z tobą żenić. Bo niby dlaczego? Po co miałby sobie wieszać u szyi żonę i dziecko, skoro ma u swoich stóp cały świat? Jest miody, przystojny, podoba się kobietom, dlaczego miałby z tego wszystkiego rezygnować?
    – Nie chcę tego słuchać. Czy możesz stąd wyjść?
    Usiadł przy stole i oparł się plecami o ścianę.
    – Wyrzucasz mnie z mojej własnej chaty? Pozwól, że ci przypomnę, że wszystko, co uważasz za swoje, należy właściwie do mnie. Nawet zapłaciłem za narodziny Mirandy. – Jego oczy stały się lodowate. – I co teraz zamierzasz robić, skoro on cię zostawił? Pojechać za nim do Sweetbriar? Gonić za nim jak jakaś dziewka, którą się przez niego stałaś?
    – Nie będę więcej słuchać twoich obelg. To prawda, że nie wiem, gdzie się podziewa Devon, ale nie wierzę w twoje insynuacje.
    – Wierz w to lub nie, ale to prawda. Dziś rano przyszedł do mnie i przehandlował mi to za zapasy potrzebne na podróż do Sweetbriar.
    Pokazał Linnet nóż Devona.
    – Nie wierzę ci.
    – To zapytaj Nettie, czy koń Macalistera jest jeszcze u niej. Zabrał go, a kilku ludzi ze Spring Lick widziało, jak odjeżdża.
    – Nie wierzę ci! – powtarzała to wciąż, nie mogąc wymyślić nic innego.
    Roześmiał się.
    – To twoje prawo. No, muszę już iść. Przemyśl sobie to, co ci powiedziałem, i zastanów się, czy chcesz, żeby Miranda wychowywała się przy takim ojcu. – Zatrzymał się przy drzwiach. – A tak przy okazji: dostał, czego chciał? – Jego wzrok omiótł jej figurę, ale stała wyprostowana, bez słowa. Śmiejąc się, zamknął za sobą drzwi.
    Nie wierzę – powtórzyła Linnet. – Niezależnie od tego, co Devon zdecydował, nie jest kłamcą.
    Nettie szczodrze nasypała herbaty do czajniczka.
    – Nie znam go na tyle, by cokolwiek powiedzieć. Wiem tylko, że jego koń zniknął dziś rano.
    – Nie wykradałby się tak nocą.
    A ja wiem, jak bardzo chciałabyś w to uwierzyć, pomyślała Nettie.
    – I co teraz zamierzasz zrobić?
    – Ja… nie wiem. Muszę iść do Phetny, czeka na mnie od rana. – Popatrzyła przez otwarte drzwi na zachodzące słońce. – Robi się późno, a ja nie wiem, co robić.
    Rebeka wbiegła do chaty, nie mogła złapać tchu.
    – Dowiedziałam się, mamo. Już wiem.
    Linnet patrzyła na nią zaskoczona.
    – Dobrze już, siadaj – powiedziała Nettie. – Opowiadaj.
    – Nettie, ty chyba nie… – zaczęła Linnet.
    – Ależ tak – przerwała jej Nettie, patrząc z durną na córkę. – To dziecko jak żadne inne potrafi słuchać.
    Linnet nie podobało się to wszystko, ale za wszelką cenę chciała poznać powód, dla którego Devon tak nagle wyjechał.
    – Słyszałam, jak Squire rozmawiał z panią Yarnall. Kłócili się. Pani Yarnall chciała, żeby coś zrobić z panną Tyler i panem Macalisterem, a Squire powiedział, że już się tym zajął. – Popatrzyła na obie kobiety, żeby się upewnić, że nie uroniły ani słowa z tego, co powiedziała.
    – I co jeszcze mówił? – dopytywała się Nettie.
    – Ze sprzedał pana Macalistera Indianom.
    – In…! – zaczęła Nettie z oczyma rozszerzonymi z przerażenia.
    Linnet zdawała się być opanowana.
    – Co jeszcze powiedział, Rebeko?
    – To już prawie wszystko. Powiedział, że złapał jakiegoś Indianina w lesie, obezwładnił go i związał. Mówił, że ten Indianin podglądał pannę Tyler i pana Macalistera, jak się całowali! – Dziewczynka popatrzyła dziwnie na swoją nauczycielkę.
    – Co jeszcze? – zapytała Linnet, nie zwracając uwagi na zaciekawienie dziewczynki.
    – Powiedział, że gdy go zabrał do domu, dowiedział się, że ten Indianin tropił już od dłuższego czasu pana Macalistera, chcąc go zabić, ale brakowało mu broni i konia, żeby go pojmać.
    – A więc Squire pomógł ternu Indianinowi pojmać Devona – dokończyła za nią Linnet.
    – Tak, psze pani.
    – No tak. – Nettie głośno wypuściła powietrze. – No to już chyba nic nie da się zrobić.
    – Możemy za nim jechać – zaprotestowała Linnet.
    – Ty i ja? – zapytała Nettie. – Dwie samotne kobiety w lesie? Nikt ci tu nie pomoże, a mój Otis wróci dopiero za tydzień. Kogo możesz poprosić o pomoc?
    – Nie wiem. – Linnet wstała. – Jeszcze nie wiem, co zrobię, ale nie pozwolę im zabić Devona. – Zatrzymała się przy drzwiach i popatrzyła na Rebekę. – A nie słyszałaś przypadkiem imienia tego Indianina?
    – A tak… to był Szalony Niedźwiedź.
    Nettie miała wrażenie, że Linnet zaraz zemdleje. Krew odpłynęła z jej twarzy, oczy stały się szkliste, a kolana ugięły się pod nią.
    – Linnet, dobrze się czujesz?
    Potrząsnęła głową, by oprzytomnieć.
    – Muszę iść. Muszę go odnaleźć.
    Nettie chciała zaprotestować, ale Linnet już wyszła, więc Nettie powróciła do zagniatania ciasta na chleb.
    – Myślisz, mamo, że panna Tyler pojedzie za tym Indianinem, który ma pana Macalistera?
    – Nie, oczywiście, nie – odpowiedziała Nettie. – Będzie miała dość czasu, żeby zrozumieć, że to niemożliwe. Nikt nie przejdzie samotnie przez las, nawet Linnet o tym wie.
    – A ja bym to zrobiła – stwierdziła Rebeka. – Pojechałabym za nim. Nie pozwoliłabym, żeby jacyś Indianie więzili mojego mężczyznę!
    – Cicho – uspokoiła ją matka. – Nie wiesz, o czym mówisz. Są rzeczy, których kobieta robić nie może, a jazda przez las do obozu Indian jest właśnie jedną z nich. I jeśli nawet Linnet nie zna czasem swojego miejsca na świecie, ma przynajmniej dość rozsądku, by… – Urwała wpatrzona w chleb.
    – Co się stało, mamo?
    Nettie wytarła ręce w fartuch.
    – Linnet nie ma w ogóle rozsądku, gdy chodzi o tego mężczyznę. I na pewno zrobi tak, jak powiedziała.
    Pojedzie za nim, to pewne. Rebeko, zagnieć ciasto i nastaw, żeby urosło.
    – Ależ, mamo. Ja chcę zobaczyć, jak rozmawiasz z panną Tyler.
    – To raczej panna Tyler porozmawia ze mną.

21

    Drzwi chaty Linnet były otwarte, a ona sama siedział przy stole patrząc nie widzącym wzrokiem na
    Mirandę bawiącą się z kotkiem. Nie słyszała kroków
    Nettie.
    – Jak zamierzasz zdobyć konie?
    Linnet podniosła głowę, natychmiast zrozumiała.
    – Zamierzam ukraść jednego Squire'owi.
    Neetie uśmiechnęła się mimo woli.
    – Sądzisz, że uda się ukraść dwa?
    – Nie – odparła poważnie Linnet. – To mój problem Nie możesz jechać ze mną.
    – Ciekawe dlaczego? – zaprotestowała urażona
    Nettie.
    Linnet popatrzyła na nią nie tracąc nic ze swego spokoju.
    – Będziesz tylko przeszkodą. Wciąż będę się o ciebie bała, bo przecież nie umiesz strzelać ani jeździć konno.
    Nettie patrzyła na nią zaskoczona, a potem roześmiał się.
    – Nie owijasz sprawy w bawełnę.
    – Nie mam innego wyjścia. To poważne przedsięwzięcie Szalony Niedźwiedź nienawidzi Devona i mnie. Jeśli nie uda mi się go uwolnić, oboje będziemy zgubieni.
    – Boże! – Nettie usiadła na krześle. – Nie rozumiem, jak ty potrafisz siedzieć tu tak spokojnie i mówić o śmierci.
    – Mój spokój to tylko pozory. Zycie Devona jest zagrożone, ale istnieje szansa, niewielka szansa, że go uratuję. Dopóki jest choćby iskierka nadziei, nie zamierzam z niej zrezygnować.
    Nettie westchnęła.
    – Dobrze. Nie pojadę, tylko zajmę się Mirandą.
    – Nie. Zabiorę ją do Phetny. Ci ludzie mogą jej zrobić krzywdę, jeśli tu zostanie. Ale nie odważą się pójść do Phetny.
    Nettie popatrzyła na nią z podziwem.
    – Nigdy jeszcze nie spotkałam kogoś, kto tak rozsądnie planowałby wszystko. W czym mogę ci pomóc?
    – Pomóż mi ukraść konia.
    Nettie uśmiechnęła się do siebie.
    – Z przyjemnością, nawet większą, niż podejrzewasz.
    Czekały na zapadnięcie zmroku, żeby wśliznąć się do zagrody Squire'a. Nettie trzymała Mirandę, gdy Linnet weszła pomiędzy boksy. Nettie zaczęła się o nią niepokoić, nie widząc nic w ciemnościach. Konie zachowywały się spokojnie, nie przeszkadzała im obecność Linnet. W pewnym momencie Nettie wydawało się, że mignęły gdzieś jasne włosy przyjaciółki, ale stwierdziła, że musiała się pomylić. Wydawało jej się, że minęły wieki, nim Linnet wyprowadziła konia przez bramę.
    – Dlaczego tak długo? – szepnęła.
    – Siodło – odparła krótko Linnet. – Muszę już jechać. Zegnaj… przyjaciółko.
    Uścisnęły się.
    – Powodzenia, Linnet. Życzę ci szczęścia. I proszę, uważaj na siebie.

    Linnet wskoczyła na wysokiego, czarnego konia.
    – Poradzisz sobie z tym zwierzęciem? – zapytała Nettie podając Mirandę matce.
    – Oczywiście.
    – Będzie mi brakowało twojego dziwnego akcentu
    – powiedziała Nettie ocierając oczy wierzchem dłoni, ale Linnet tylko ściągnęła wodze, myśląc już o czekającej ją podróży.
    Gdzie twój mężczyzna? – Były to pierwsze słowa Phetny, gdy zobaczyła Linnet i śpiącą Mirandę.
    – Squire… – zakrztusiła się, wymawiając to imię. – Oddał go Szalonemu Niedźwiedziowi.
    – Szalonemu Niedźwiedziowi? Czy to nie ten, który zabił twoich bliskich?
    – Ten sam, ale nie pozwolę, by dalej krzywdził kogoś z mojej rodziny. – Podała jej Mirandę.
    – Chyba nie masz zamiaru za nim jechać?
    – Tak, zamierzam to właśnie zrobić.
    – Sama?! Sądziłam, że myślisz choć trochę, ale myliłam się.
    – Przestań, proszę, już to przerabiałam z Nettie.
    Phetna odezwała się dopiero po chwili.
    – Racja, pojedziesz za nim, ale nie sama.
    – Nie możesz ze mną jechać, Phetno. Jesteś zbyt…
    – Przestań. To nie ja z tobą pojadę, tylko Żółta Ręka.
    – Żółta Ręka? To on tu jest?
    – Nie, ale wkrótce będzie. Potrafię go wezwać w chwili niebezpieczeństwa. Poczekaj tylko, a Żółta Ręka niedługo się tu zjawi.
    Phetna wzięła z półki nad kominkiem wydrążony w środku róg, wyszła i zadęła w niego kilkakrotnie zwracając się w różne strony. Phetna przygotowała jedzenie, mąkę kukurydzianą i suszone mięso, a Linnet w tym czasie napisała coś na okładce Biblii. Sporządziła testament, w którym ustanawiała Phetnę jedyną opiekunką Mirandy.
    – Jeśli nie wrócę za dwa tygodnie, możesz…
    – Cicho! – przerwała jej Phetna. – Zaopiekuję się twoją małą, dopóki nie wrócisz. O niczym innym nie chcę nawet myśleć. Zjedz teraz coś, nie mów tyle.
    Linnet ostrożnie odwinęła rzeźby Devona.
    – Przyniosłam je na wypadek…
    – Ponieważ nie masz zamiaru wracać do Spring Lick. A teraz siedź cicho i jedz, a potem ja dam ci coś, co ci się przyda.
    Żadna z nich nie zauważyła przybycia Żółtej Ręki. Po prostu nagle okazało się, że tu jest.
    – Jestem – powiedział cicho.
    Linnet opowiedziała mu, co się stało z Devonem. Indianin wysłuchał jej uważnie.
    – Nie proszę cię, abyś ze mną pojechał – powiedziała miękko. – Pojadę sama.
    Indianin uderzył się dłonią w pierś.
    – Jak chcesz go odnaleźć? Umiesz czytać ślady?
    – Ja…
    – Kobiety tego nie potrafią. Jeździsz konno?
    – Tak.
    – No to jedziemy. Zbyt wiele czasu straciliśmy.
    Ledwie przebrzmiały jego słowa, Linnet już siedziała na koniu.
    Podeszła do niej Phetna i podała jej strzelbę, proch i kule.
    – Umiesz się tym posłużyć?
    – Tak.
    – Jedźcie z Bogiem i wracajcie szczęśliwie.
    Gdy odjechali, Phetna usiadła i wpatrzyła się w śpiącą Mirandę. Pozornie sprawa była beznadziejna. Dwoje młodych ludzi przeciw Szalonemu Niedźwiedziowi. Phetna westchnęła i przypomniała sobie dawne czasy w Sweetbriar.
    Zamknęła oczy i odchyliła głowę do tyłu. Sweetbriar i młodość. Czasy przed pożarem. Pamiętała twarze wszystkich mieszkańców osady.
    – Ciekawe, czy Doli jest wciąż taki brzydki – mruknęła. Tak, Doli pomógłby chłopakowi Slade'a. Doli, Gaylon i Lyttie, oni wszyscy. Uśmiechnęła się, przypomniawszy sobie wyniosłą postać Agnes Emerson ze strzelbą. Nie było Indianina, który potrafiłby ją przestraszyć.
    Nagle wyprostowała się. Sweetbriar. To słowo zadźwięczało w jej głowie. Popatrzyła na swoje nogi.
    – Nieco szpetne stwierdziła głośno – ale doniosą. Zaczęła wrzucać żywność do worka. Pomyślała, że przynajmniej raz przyda jej się na coś szpetna twarz. Nikt, niezależnie od koloru skóry, nie przeszkodzi jej w tej podróży. Nikt jej nie zaczepi. Uśmiechnęła się na myśl, jak Doli Stark podskoczy zdziwiony. O Boże! W ciągu ostatnich dwunastu lat nie czuła się tak świetnie jak teraz.
    – Chodź, Mirando. – Podniosła śpiące dziecko. – Mamy coś do zrobienia.
    Phetna odeszła, a trzy zamaskowane postacie, które przekradły się nocą przez las i podpaliły chatę, nie dowiedziały się nigdy, że dom był pusty.
    – Niech się dzieje wola Boża – powiedział kobiecy glos. Osoba, która wypowiedziała te słowa, nie zauważyła wahania w spojrzeniu dwóch pozostałych par oczu.
    Żółta Ręka prowadził, a Linnet starała się nie dawać mu powodu do narzekań. W swej pogoni za Szalonym Niedźwiedziem była niestrudzona, jakby nie była człowiekiem. Raz zatrzymali się nad strumieniem, żeby się przespać. Indianin zauważył wtedy, że Linnet śpi tak lekko, jakby odpoczynek nie był jej potrzebny.
    Teren był trudny do przebycia, gęste krzaki utrudniały jazdę. Raz musieli się przedrzeć przez bagno, a potem przystanąć, by wyczyścić konie. Ramiona Linnet były pokaleczone, policzki pocięte przez komary, ale nie zdradzała zniecierpliwienia niewygodami podróży.
    – Czy jesteśmy już blisko?
    Były to pierwsze słowa wypowiedziane po dwudziestu czterech godzinach podróży.
    – Tak – odpowiedział. – Szalony Niedźwiedź jest nieostrożny. Nie zaciera śladów. Myśli, że nikt za nim nie jedzie.
    – Tak. – Wpatrzyła się w przestrzeń. – Nie ma powodów przypuszczać, że jest ścigany.
    – Jedźmy. Dość rozmów.
    Jechali jeszcze przez dwa dni. Suknia Linnet pobrudziła się i podarła, we włosach miała źdźbła trawy, ale wciąż patrzyła przed siebie błyszczącymi oczyma, wyczekując niecierpliwie chwili, gdy zobaczy Szalonego Niedźwiedzia i Devona.
    Żółta Ręka zarządził postój na jedzenie. Siedzieli przodem do siebie, obok leżała naładowana strzelba. Nagle Linnet dostrzegła jakiś ruch obok stopy Żółtej Ręki i zobaczyła żmiję gotową do ataku.
    Natychmiast chwyciła strzelbę i wypaliła. Lata ćwiczeń sprawiły, że trafiła.
    Zółta Ręka popatrzył na nią i na żmiję. Podniósł martwe zwierzę.
    – Uratowałaś mi życie – powiedział cicho. – Ale mogłaś zabić nas oboje. Musimy się teraz ukrywać. Mogli nas usłyszeć.
    Linnet zrozumiała, że są już blisko Szalonego Niedźwiedzia i jego ludzi. Zaraz potem ich obozowisko zostało otoczone i Linnet przypomniały się chwile, gdy zabito jej rodziców, a ją i dzieci popędzono do osady Indian.
    Przysunęła się do Żółtej Ręki pod krzakiem jeżyn. Ostre kolce wbijały się w jej skórę. Nagle zaczęła myśleć szybko. Szalony Niedźwiedź znajdzie ich i zabije, tak jak prawdopodobnie zabił już Devona. Siebie nie mogła uratować przed Indianami, ale Zółta Ręka miał jakieś szanse.
    Odepchnęła się od chłopca, potoczyła po niewielkiej pochyłości i wylądowała u stóp Szalonego Niedźwiedzia.
    Indianin uśmiechnął się krzywo; schylił się, pociągnął ją za włosy i podniósł z ziemi. Odwrócił się do reszty, powiedział coś, po czym szarpnął jej głowę tak mocno, że mało jej nie urwał. Jego czterej towarzysze uśmiechnęli się z aprobatą, gdy przerzucił ją przez siodło, po czym sam szybko wskoczył na konia.
    Jechali kilka godzin. Ciało Linnet boleśnie obijało się o koński grzbiet. Gdy się zatrzymali, Szalony Niedźwiedź zepchnął ją z konia i mimo że starała się wylądować na stojąco, upadła w kurz drogi.
    Ostry kobiecy głos kazał jej unieść głowę. Miała przerażające poczucie powtarzającej się historii, gdyż głos należał do tej samej kobiety, która uderzyła ją, gdy poprzednim razem była w tym obozie. Nie czuła, że od tego czasu minęły całe trzy lata. Miała wrażenie, że nigdy stąd nie wyjeżdżała. Wpatrywała się w obserwujące ją twarze, szukając pary niebieskich oczu, ale ich nie znalazła.
    Szalony Niedźwiedź pociągnął ją za włosy i postawił. Powiedział coś do kobiet w ich narzeczu, a one zachichotały i powoli zbliżyły się do Linnet, patrząc na nią groźnie. Zatrzymały się, gdy do obozu wbiegł starszy kościsty mężczyzna o zwiotczałych mięśniach. Wyglądał na niezwykle podekscytowanego i wskazywał palcem Linnet, a potem coś, co trzymał w dłoni, wymachując rękami w kierunku miejsca, gdzie pojmano Linnet.
    Szalony Niedźwiedź chwycił przedmiot podany mu przez przybyłego i podsunął go przed twarz Linnet. Rozpoznała sakiewkę, którą widziała u Żółtej Ręki. Czyżby schwytano chłopca? Szalony Niedźwiedź uderzył ją w twarz tak mocno, że z trudem utrzymała się na nogach.
    Wydał jakieś rozkazy kobietom, które przewróciły ją na ziemię i związały ostrym, wrzynającym się w skórę sznurem. Potem podniosły ją i zaczęły podrzucać, bawiąc się nią, aż przerwało im ostre szczeknięcie – rozkaz Szalonego Niedźwiedzia. Wrzuciły ją do ciemnego, pustego szałasu. Upadek oszołomił ją. Gdy oprzytomniała, stwierdziła, że znów znajduje się w niskiej ziemiance, tak samo jak po śmierci rodziców. Tyle że tym razem nie mógł jej uratować żaden błękitnooki pól-Indianin

22

    Witaj, kocmołuchu.
    Linnet nie mogła się poruszyć, mając nogi związane z rękami, ale poznała ten głos i łzy wypełniły jej oczy. Jak dobrze wiedzieć, że on żyje! Zapewne już niedługo, ale żyje.
    – Możesz się odwrócić?
    Nie było to łatwe i miała wrażenie, że jest rybą trzepocącą się na piasku. Wolałaby jednak umrzeć niż zaprzestać prób zobaczenia Devona. Udało jej się dopiero po chwili.
    – Deyon! Co oni ci zrobili?
    Chciał się do niej uśmiechnąć, ale wyschnięte usta odmówiły posłuszeństwa.
    – Zabawiali się. Ale dlaczego ty tu jesteś? Powinnaś być bezpieczna z Mirandą. Przysuń się bliżej.
    Posłuchała go.
    – Pocałuj mnie – powiedział ochryple. – Potrzebuję ciebie.
    Nie pytając. O nic, pocałowała go i zrozumiała, że jego wyschnięte usta potrzebowały wilgoci, którą mogła mu dać. Przerwał, a jego oczy zabłysły.
    – Stara indiańska sztuczka? – zapytała.
    – Nie. Macalisterów. Linnet, dlaczego tu jesteś? Nie powinnaś.
    – To ty tak mówisz, Devonie. Mam nóż.
    Niemal podskoczył, choć jego ciało było tak samo skręcone jak jej.
    – Jest przywiązany do mojego uda, tylko nie wiem, jak się do niego dostać.
    Wyraźnie myślała z trudem.
    – Szybko. Nie mamy czasu. Możesz się trochę podnieść?
    – Jak chcesz go wziąć?
    – Zębami-odparł.
    Linnet uniosła się, wytężając wszystkie mięśnie. Deyon uniósł jej spódnicę i halki zębami tak wysoko, że odsłonił majtki. Tasiemka, która je przytrzymywała, była zawiązana i nie mógł sobie z nią poradzić.
    – A niech to, Linnet. Musiałaś to tak zasupłać?! Uśmiechnęła się usłyszawszy jego słowa. Silnym szarpnięciem rozerwał tasiemkę, odrywając kawałek lnu z majtek. Nóż Phetny przywiązany był do wewnętrznej strony uda, druga noga była otarta na wysokości rękojeści.
    Zanim opuścił głowę, by wyjąć nóż, popatrzył przez chwilę na jej lśniące ciało koloru kości słoniowej. Zabieranie noża zajęło mu podejrzanie dużo czasu.
    Linnet zdała sobie sprawę z tego, jak bardzo jest zmęczona. Przewróciła się na brzuch, by Deyon mógł przeciąć sznur pętający jej dłonie i stopy. Jak dobrze było znów się przeciągnąć!
    Devon wypuścił nóż z zębów i opadł twarzą na ziemię, zbyt zmęczony, by rozwiązać jej ręce. Po chwili odezwał się.
    – Lynna, możesz mnie uwolnić?
    Zawstydziła się. Był ranny, a mimo to starał się być uprzejmy.
    – Szybko, Lynna, szybko.
    – Tak, Devonie. – Miała ręce związane z tyłu i uklękła, by podnieść nóż. Nie drgnął, gdy przecisnęła ostrze pod sznurem, który związywał jego dłonie ze stopami. Starała się opanować straszliwe podejrzenia, gdy Deyon, uwolniony, nie zmienił pozycji.
    – Obawiam się, że zbyt długo leżałem tak skręcony. Możesz mi oswobodzić ręce?
    Niełatwo było opanować strach i drżenie rąk, gdy piłowała sznur. Był tak mocno zaciśnięty, że z trudem znalazła miejsce, w które mogła wcisnąć ostrze.
    – Nie bój się, że mnie skaleczysz – szepnął Deyon.
    – Możesz mi nawet odciąć rękę, a ja nawet nie poczuję. Byle szybko.
    W pewnym momencie zahaczyła nożem o jego skórę, ale nawet nie drgnął i zrozumiała, że on naprawdę ma zdrętwiałe, nieczułe ręce.
    Gdy go rozwiązała, powoli poruszył ramionami.
    – Daj mi nóż, Linnet – powiedział cicho, po czym przeciął sznury przy jej nadgarstkach.
    – Już od dłuższego czasu jestem… w tym stanie. Obiecaj mi coś. Jeśli gdzieś po drodze upadnę, zostaw mnie. Nie chcę, byś jeszcze raz dostała się w ręce Szalonego Niedźwiedzia. Rozumiesz mnie?
    – Doskonale – odparła spokojnie.
    – Obiecujesz?
    Wyciągnęła ręce przed siebie i roztarła nadgarstki.
    – Nie. Oddaj mi nóż, rozetnę ci więzy na stopach.
    – Lynna, proszę.
    – Deyon, nie traćmy czasu. – Gdy rozcinała sznur, stwierdziła, że jego nogi są mokre, po chwili dotarło do niej, że to krew. Nie było czasu na płacz i rozmyślania. – Możesz iść?
    – O ile mi pomożesz.
    Linnet wstrzymała oddech i odcięła kawałek płótna ze ściany namiotu, po czym wyjrzała, czy nie dostrzeże kogoś w zapadającym zmroku. Ludzie Szalonego Niedźwiedzia byli leniwi i nie wystawili straży, a teraz, gdy ich wódz udał się na poszukiwania Żółtej Ręki, jeszcze mniej przejmowali się dyscypliną.
    – Pusto – szepnęła i podała mu rękę. Pomogła mu stanąć. Jego twarz była maską skrywającą wszelkie uczucia. Skinął głową, a ona wyprowadziła go w las. Wystarczyło jej jedno spojrzenie, by zauważyć, że jego dopiero gojące się oparzenia znów się jątrzą. Nie pytała, co zrobił z nim Szalony Niedźwiedź.
    Deyon w milczeniu pozwolił się prowadzić. Przez godzinę szli wolno i Linnet czuła, że Deyon nie wytrzyma już ani chwili dłużej. Gdybyż miała dość siły, by go nieść… Tymczasem dotarli na brzeg rzeki. Na powierzchni wody unosiły się drewniane Mody. Linnet pomyślała, jaką katastrofą była dla kogoś utrata tak starannie przygotowanego budulca. Nagle uderzyła ją pewna myśl. Ona nie ma dość siły, by nieść Devona, ale może rzeka…?
    – Devonie, czy gdybym cię sprowadziła do wody, miałbyś dość siły, by trzymać się takiej kłody?
    Potwierdził ruchem głowy. Podprowadziła go z wysiłkiem na brzeg. Zauważyła, że wstrzymał oddech po pierwszym zetknięciu z boleśnie zimną wodą. Miał na sobie tylko grube lniane spodnie. Gdy zanurzył się głębiej, chłód oszołomił go, a woda obmyła rany. Zelżał ból stóp i Deyon poczuł się lepiej.
    – Mądra jesteś, Lynna – powiedział, kładąc się na wodzie.
    – Moja guwernantka nauczyła mnie, co robić z rannymi mężczyznami w dzikich lasach Kentucky.
    Przerzucił ramię przez kawał drewna i popatrzył na Linnet, nie wiedząc, czy ona żartuje.
    – Nie rozmawiajmy. Wkrótce zaczną nas szukać powiedział i oparł policzek na szorstkim drewnie; nareszcie mógł trochę odpocząć.
    Dryfowali tak przez kilka godzin. Słońce zaszło, otuliła ich noc. Chwilami Deyon wyglądał tak, jakby miał zasnąć, a wtedy Linnet zdwajała uwagę, gotowa go złapać, gdyby się ześliznął z kłody.
    – Kiedyś ja się tobą zaopiekuję – szepnął w którejś z takich chwil.
    – Cieszę się – odparła, całując go w ucho.
    Usłyszeli na brzegu konie, ledwo uchwytny dźwięk.
    Ramię Devona wcisnęło Linnet między jego pierś a drewno. Bała się głośniej odetchnąć. Długo po tym, jak przestali cokolwiek słyszeć, Deyon uwolnił ją Z niewygodnej pozycji. Popatrzyła na niego pytająco.
    – Twoje włosy – wyjaśnił. – Zbyt jasne. – Oparł się na kłodzie drewna.
    Gdy wstało słońce, Linnet stwierdziła, że muszą się gdzieś zatrzymać, by odpocząć i coś zjeść.
    – Deyon? – zapytała cicho.
    Uniósł powieki, ukazując swe błękitne, błyszczące oczy.
    – Myślałem, że to sen – odparł, błyskając w uśmiechu białymi zębami. – Pomyślałem, że gdy otworzę oczy, nie będzie cię tu, że sobie to wszystko wymyśliłem.
    Pogładziła go po gęstych czarnych włosach.
    – Pozostają ci tylko marzenia, bo odtąd tak łatwo się mnie nie pozbędziesz.
    Uśmiechnął się szeroko.
    – Gdy już się z tego wygrzebiemy, postaramy się o jeszcze kilka takich Mirand.
    Popatrzyła na niego z niesmakiem.
    – Czy ty nie potrafisz myśleć o niczym innym?
    To już
    – Przestań, wiem. Tak długo.
    Uśmiechnął się, ale nie odpowiedział.
    – Deyon – zaczęła poważnie. – Nie wiem, co teraz robić. Potrzebujesz ciepła i odpoczynku, oboje musimy coś zjeść.
    Uniósł głowę i rozejrzał się.
    – Jeszcze nie jesteśmy dość daleko od Szalonego Niedźwiedzia. Nie możesz jeszcze tak popłynąć przez jakiś czas?
    – Mogę, jeśli ty dasz radę.
    – Dam – odparł i zamknął oczy.
    Po południu zaczęło padać, co ucieszyło Linnet, bo kark i ramiona bolały ją od słońca. Ciemna skóra Devona była najwyraźniej odporna, a rany zaczęły się zasklepiać. O zachodzie słońca deszcz ustał i Deyon pomógł Linnet doholować kłodę do brzegu. Trudno jej było uwierzyć, że aż tak osłabła, ale przecież przez dwadzieścia cztery godziny dryfowała bez jedzenia.
    Devon opadł na miękkie posłanie z liści.
    – Znajdź coś do jedzenia, kobieto – powiedział i zamknął oczy.
    Stanęła nad nim, przyglądając mu się, a on uchylił jedno oko, wyraźnie rozbawiony.
    – Zapłacisz za to, Devonie Macalister – powiedziała, ale on zamknął oko i uśmiechnął się błogo.
    Powoli weszła w las. Lasy w Kentucky pełne były zwierzyny, owoców i orzechów. Zadarła spódnicę, nazbierała w nią dojrzałych jagód i zaniosła je Devonowi. Podawała mu owoce, a on żuł je powoli.
    Nagle popatrzyła na niego uważnie.
    – Jak długo nie jadłeś?
    Lekko wzruszył ramionami.
    – Kilka dni. Zatraciłem rachubę czasu. – Popatrzył na nią z miłością. – Nie spodziewałem się, że jeszcze ciebie zobaczę, Lynna. Nie powinnaś była przyjeżdżać.
    – Już raz cię straciłam, bo myślałam, że nie ma dla nas nadziei, ale nie mam zamiaru robić tego po raz drugi. Poza tym Squire powiedział, że ode mnie uciekłeś.
    Nie odezwał się; wpatrywał się w jagody.
    – Wiem, że to on… Wiem, co zrobił – dodała.
    – Spodziewałem się, że się domyślisz – powiedział Deyon, wkładając jagody do ust. – Teraz odejdźmy od rzeki i prześpij my się. Jutro ruszymy na piechotę.
    – Ale jak? Twoje stopy są w opłakanym stanie.
    Dotknął jej mokrej sukni.
    – O ile pamiętam, masz na sobie dość szmat, by zrobić mokasyny, a może nawet jeszcze kilka koszul.
    – Oczywiście. – Wstała, uniosła spódnicę i oderwała jedną warstwę halki. Deyon patrzył na nią, ale nie odzywał się. Podarła materiał na pasy i owinęła nimi jego stopy, starając nie przyglądać się krwawej masie. Gdy podniósł się na nogi, odwróciła się, nie mogąc znieść jego martwego spojrzenia, maskującego ból. Czasami zachowywał się jak prawdziwy Shawnee. Nie uszu daleko i przez cały czas on pomagał jej nie zgubić szlaku.
    W końcu zatrzymali się i zasnęli osłonięci skarpą wąwozu. Linnet zdjęła przedtem bandaże z jego stóp i ułożyła się wygodnie w jego ramionach.
    Coś połaskotało ją w nos i skrzywiła się, po czym otworzyła oczy. Deyon pocałował jej ciepłe od snu, miękkie usta, a ona objęła go za szyję.
    – Nie, mój ptaszku. Nie tutaj. Musimy iść.
    Popatrzył na otaczające ich drzewa.
    – Nie czuję się tu bezpiecznie. Jadą za nami i są już blisko.
    – Kto? – Oczy Linnet rozszerzyły się.
    – Nie wiem. Musimy poruszać się szybko i cicho.
    Rany na stopach Devona zaczęły się jątrzyć, świeżo zmienione bandaże nie na wiele się zdały.
    Szli powoli, z wysiłkiem. Deyon lepiej niż Linnet wytrzymywał to tempo. Linnet była otumaniona, nie pytając o nic szła za nim. Czasami Deyon przystawał; wyglądał, jakby węszył.
    – Devonie… – zaczęła, ale powstrzymało ją jego groźne spojrzenie.
    Był świadom jej ciężkiego, głośnego chodu. On sam, chociaż o wiele cięższy, stąpał ostrożnie i lekko. Jeszcze raz zatrzymali się, by zjeść trochę jagód, ale gdy Linnet trzęsącymi się rękoma wciskała sobie do ust owoce, Deyon wciąż wyglądaj na bardzo czymś przejętego.
    – Chodź – powiedział tak cicho, że ledwie go usłyszała.
    Popatrzyła z żalem na nie zjedzone jagody. Spojrzała na plecy Devona, a potem świat zawirował wokół niej i poczuła się najpierw bardzo ciężka, potem lekka. Ugięły się pod nią kolana i upadła.
    – Linnet! – Deyon chwycił ją w ramiona. – Linnet – powtórzył.
    Zdziwiona otworzyła oczy. Usiłowała usiąść, ale przytrzymał ją zdecydowanie.
    – Upadłam?
    – Tak – odparł, krzywiąc się nieznacznie. – Chyba przeceniłem twoje siły. Widzisz tamte skały?
    Uniosła głowę i przytaknęła.
    – Dasz radę tam dojść?
    – Oczywiście. – Spróbowała usiąść, ale znów przytrzymał ją, patrząc na nią gniewnie.
    – Linnet! Mam już dość tego twojego „oczywiście”
    – wypowiedział to, naśladując jej akcent. – Wciąż zapominam, że nie jesteś przyzwyczajona do takiego życia. Powinnaś mieć dość zdrowego rozsądku, żeby mi powiedzieć, że nie dajesz rady. A teraz już przestań być taka samodzielna. Doczołgamy się jakoś do tych skal, tam zbuduję jakieś schronienie.
    – Ale co z tobą, Devonie? To ty jesteś ranny. – Dotknęła jego ramienia. – Przecież jesz tylko tyle co ja.
    – Gdy się to skończy, zabiorę cię do mojego dziadka. Gdy miałem przejść inicjację, bardzo się bal, żeby domieszka krwi białych w moich żyłach nie sprawiła, że stanę się słaby. O mały włos nie postradałem życia. Ogień i Szalony Niedźwiedź są niczym w porównaniu z próbami, które staruszek dla mnie wymyślił.
    – Ale to niemożliwe. Nie miałeś żadnych blizn!
    Uśmiechnął się do niej.
    – Miło wiedzieć, że się przyglądałaś.
    Odwróciła wzrok.
    – Ruszajmy już do tych skał.
    – Powiedz, czy wszystkie angielskie dziewczyny są takie jak ty?
    – Ależ nie. Obawiam się, że przynoszę wstyd swojej nacji. Gdyby mój ojciec dowiedział się o tym wszystkim, co zrobiłam od chwili, gdy cię poznałam, pewnie by się nie przyznał, że jestem jego córką.
    Usiadła oparta o kamień i patrzyła, jak Deyon obrywa z drzewa gałęzie, by zrobić z nich dach.
    – Lynna – powiedział miękko. – Opowiedz mi o swojej rodzinie. Po co opuszczaliście Anglię, skoro mieliście pieniądze?
    Opowiedziała mu o dzieciństwie, które upłynęło w luksusie; o tym, że zawsze miała to, czego zapragnęła. I o tym, że gdy upadły kopalnie ojca, zostawił wszystko I ruszył w nieznane, nie oglądając się za siebie.
    – Czy to przez to, że miałaś tylu służących, zrobiłaś się taka ważna?
    Zignorowała tę uwagę.
    – Jeśli ze mną zostaniesz, nie będziesz miała dużego domu ani tylu ludzi dookoła siebie – powiedział zapalczywie. – Moja matka…
    – Nie wszyscy bogaci ludzie są tacy sami, tak jak Indianie i zadufani w sobie właściciele sklepów! Gdybym pragnęła bogactw, wyszłabym za mąż za któregoś z tych, którzy starali się o mnie w Anglii. A poza tym twoja matka mogła mieć jeszcze inny powód do wyjazdu, nie samo tylko pragnienie posiadania jedwabnych sukien. Może bała się, że jej synowie zginą z ręki Indian, że jej mąż zostanie rozszarpany przez niedźwiedzia, a przyjaciele zginą w pożarze. – Odwróciła się, starając się zapanować nad gniewem.
    – Może szepnął Devon, zajęty budową schronienia.
    Dopiero po dłuższej chwili Linnet odezwała się znowu.
    – Co z tym, kto nas śledził?
    – Nie śledził, tylko śledzi, jak przypuszczam. Od czasu, gdy wyszliśmy z rzeki. Gdyby to był ktoś od Szalonego Niedźwiedzia, już dawno zrobiłby jakiś ruch. Ten tylko idzie za nami, więc robi to chyba jedynie z ciekawości.
    – Słyszałeś go? Nadsłuchiwałam, ale nic nie usłyszałam.
    Popatrzył na nią jak na trzygłowe dziwadło.
    – Boże mój! Przecież on robi więcej hałasu niż stado bawołów. To musi był duży, ciężki mężczyzna. Chodzi sztywno, chyba jakiś biały
    Popatrzyła na niego zaaferowana, po czym rozejrzała się wokół.
    – Gdzie jest teraz? – zapytała ciszej.
    – Odszedł jakiś czas temu, gdy zemdlałaś. Może chciał znaleźć coś do jedzenia, a może po prostu znudziło mu się podglądanie! Tak czy inaczej, wolałbym cię tu samej nie zostawiać.
    – Tak? A cóż mi można ukraść?
    Pokiwał głową rozbawiony, a ona poczuła, że policzki jej Poczerwieniały.
    – To chyba moja wina – powiedział, układając gałęzie na kamieniach – Przez ostatnie trzy lata powinienem był trzymać cię stale przy sobie. Wtedy wiedziałabyś, co ci można ukraść.
    Uśmiechnęła się do niego w przypływie radości.
    – Zostań tu, a ja zdobędę coś do jedzenia. Będę w zasięgu głosu, więc jeśli choć ruszysz nogą, usłyszę. Usłyszę też, jeżeli ktoś obcy się tu pojawi. Rozumiesz?
    – Tak.
    Zagłębił się w las, Widoczny na tle głębokiej, ciemnej zieleni. Linnet nie wiedziała nawet, kiedy zamknęła oczy, poczuła dopiero pocałunek Devona.
    – Proszę. – Podał jej owoce. – Mam też dwa króliki, ale nie chcę tu rozpalać ognia.
    Zjadła chciwie owoce. Nawet tak osłabła, w ciemności wyczuwała zmęczenie Devona. Rozciągnięty na ziemi, ledwie mieścił się w szałasie. Przyciągnął do siebie Linnet. Leżała przez chwilę, słuchając jego spokojnego oddechu, czując jego ziemisty zapach. Przypomniał jej się bal, na którym była, gdy miała czternaście lat. Miała na sobie białą satynową suknię z żółtą jedwabną narzutką. We włosy wpięła żółtą różę. Przypomniała sobie, jak kłaniali się jej wysocy, ciemnowłosi, przystojni młodzieńcy. „Panno Linnet, czy mogę prosić do tańca?” Te słowa brzmiały jej jeszcze w uszach, gdy przytuliła się do Devona.
    – Lynna.:
    – Tak? – szepnęła, niemal dotykając wargami jego ust.
    – Już mi raz powiedziałaś nie, ale chciałbym się teraz z tobą kochać. Czy znów mi odmówisz?
    Nie odpowiedziała, tylko ujęła w dłonie jego twarz.
    Zawsze go pragnęła; teraz jej strach, długa podróż z Żółtą Ręką, przerażenie, gdy zobaczyła, że jest ranny – wszystko to rozpaliło jej namiętność, tęsknotę i desperację.
    – Ciii – uciszył ją i pocałował w skroń, a Linnet poczuła, że ciężkie Izy spływają jej po twarzy.
    Devon zrozumiał. Było mu smutno, że nie może jej obiecać, że to już ostatni raz musiała przejść przez piekło. Żartował, zagadywał ją, starając się ukryć przed nią niebezpieczeństwo, jakie im groziło. Szalony Niedźwiedź był leniwy i Devon miał nadzieję, że już ich nie śledzi. Ale nie było pewności. Jeszcze nie powinni byli się zatrzymywać, Devon nie chciał jej uświadamiać, jak bliska mogła być ich śmierć. Niezależnie od tego, czy Linnet zadawala sobie z tego sprawę czy nie, była bliska wyczerpania, on zaś był zbyt słaby, by ją nieść.
    – Kocham cię, Lynna, pamiętaj. Kocham cię.
    – Tak, Devonie, tak.
    Nie zależało jej już na miłosnych wyznaniach tylko na tym, by poczuć na sobie tego mężczyznę. Przebiegła palcami wzdłuż jego boków. Jego dotknięcie oszołomiło ją. Miała ochotę krzyczeć z rozkoszy. Wygięła się ku niemu z wyczekiwaniem, przyciągnęła go do siebie. Potem krzyknęła, ale nie uciszył jej, bo i nim samym zawładnęły silne emocje.
    Pochyłu się nad nią, przyglądał się jej bladej twarzy i jasnym włosom. Uśmiechała się marzycielsko, tajemniczo jak kot. Poruszył się, a ona otworzyła natychmiast oczy i oplotła go nogami w pasie.

    – Nie! Nie odchodź. – Nie mogła się nim nasycić; wciąż pamiętała, że już kiedyś ją zostawił.
    – Nigdy, kochanie. Nie ruszę się stąd przez całą noc, jeśli tylko tego chcesz. Nie jest ci ciężko?
    Zamknęła oczy i uśmiechnęła się kocim uśmiechem.
    – Wytrzymam – szepnęła i zaraz potem zasnęła zadowolona, nieświadoma niebezpieczeństwa.

23

    Był wczesny ranek, gdy obudziło ją poruszenie się Devona. Zsunął się z niej i naciągając spodnie wpatrywał w szarzejące niebo, potem w las. Jedno ostrzegawcze spojrzenie powstrzymało Linnet od poruszenia się. Po chwili Devon zniknął gdzieś, a ona przekręciła się na brzuch. Nadsłuchiwała i wypatrywała dokoła, ale nic nie zauważyła. Zaczęła przysypiać.
    – Znów się spotykamy.
    Linnet otworzyła oczy, ale nie popatrzyła w górę, bo poznała ten głos i przestraszyła się.
    – Przypuszczam, że Mac usłyszał moje nadejście – dodał.
    Odwróciła się i popatrzyła na odzianą w białą skórę postać Corda Macalistera. Szczelniej owinęła się halką, którą Devon przed wyjściem okrył jej nagie ciało.
    – Nie musisz tak na mnie patrzeć. – Uśmiechnął się, a ona, wbrew samej sobie, poczuła przypływ sympatii do niego. Wiele kobiet reagowało tak na jego urodę.
    – Dlaczego tu jesteś? – zapytała, zdając sobie sprawę, że prezentuje się niezbyt godnie.
    – Zauważyłem was, kiedy płynęliście rzeką. Wyglądaliście tak, jakbyście potrzebowali pomocy.
    – Myliłeś się – odpowiedział mu Spokojny glos Devona.
    Nie usłyszała, jak nadchodzil, a sądząc po zdziwieniu malującym się na twarzy Corda, on także nic nie zauważył. Przez chwilę w jego oczach pojawił się gniewny błysk. Potem uśmiechnął się leniwie.
    – Mac, miło cię znowu widzieć. 1ym razem okazja jest bardziej sprzyjająca. – Wydal dźwięk, który zapewne miał być śmiechem.
    Linnet nie mogła nic odczytać z twarzy Devona. Stal na szeroko rozstawionych nogach, spoglądał surowo.
    – Przyniosłem kilka ptaków – ciągnął Cord. – Pomyślałem, że wam się przydadzą.
    Devon skinął głową, a Linnet wiedziała, że zrobił to tylko ze względu na nią.
    Owych pięć ptaków zostało nadzianych na ruszt. Opiekające się nad ogniskiem mięso Linnet uznała za najpiękniejszy widok na świecie. Mięso było różowe, soczyste. Cord uśmiechnął się, gdy oderwała nóżkę pokrytą złotawą, przypieczoną skórką. Sam też zabrał się do jedzenia. tylko Devon stał nieruchomo, przyglądając mu się uważnie. Linnet nic nie mówiła. To konflikt między braćmi, nie mogła się do tego wtrącać.
    Cord oblizał palce, przyglądając się nadjedzonej porcji.
    – No, Mac, tak się wita dawno utraconego brata? Przyjrzał się Devonowi; zauważył, że ten nie jest zaskoczony. – Mówiłaś mu?
    – Tak- odpowiedziała Linnet. – Devonie, nie zjadłbyś czegoś?.
    Nie odezwał się. Cord zachichotał.
    – Chyba. się boi, że gdy tylko spuści ze mnie wzrok, ucieknę z tobą…, znowu – dodał z błyskiem w oku, gdy przesunął wzrok z jej twarzy na drobne ciało. Pod rozerwanym rękawem widoczne było nagie ramię. – Tyle że ja tu przyjechałem, żeby się z nim pogodzić. Myślałem o tym trochę i doszedłem do wniosku, że łatwiej o nową kobietę niż o brata i jeśli tylko on też tak uważa, chciałbym zacząć wszystko od nowa.
    Linnet popatrzyła na nieodgadnioną twarz Devona. Doskonale zdawała sobie sprawę, jak trudno jest wybaczyć rzeczy niewybaczalne. Wstała i wyciągnęła do niego rękę.
    – Przejdziesz się ze mną?
    Wstał w milczeniu, wyraźnie wahając się, czy może spuścić Corda z oczu. Odeszli spory kawałek od obozu, gdy się odezwał.
    – Linnet, jeśli sądzisz, że mnie przekonasz…
    – Nie mam zamiaru do niczego cię przekonywać – przerwała. – Potrzebowałam tylko trochę spokoju. Ciągle myślę o tym, że zmarnowaliśmy całe trzy lata. Pomyślałam, że może zechcesz mnie pocałować.
    Uśmiechnął się chytrze.
    – Może zechcę – powtórzył, przedrzeźniając ją. Chwycił ją w ramiona i przycisnął mocno, nie zważając na to, że uniósł ją kilka centymetrów nad ziemię.
    – Cieszę się, że już po wszystkim – szepnęła.
    – Masz na myśli niebezpieczeństwo?
    – Tak. – Całowała go w szyję.
    – Linnet! – Pochylił się, wsunął ramię pod jej kolana i uniósł ją. – Nie pozwolę ci odejść. Nie pozwolę, byś choćby na chwilę zniknęła mi z oczu.
    Uśmiechnęła się szczęśliwa.
    – Nie spodziewałam się, że kiedyś będziemy to mieli za sobą. A ty?
    Całował ją, pochłaniał. Nagle przerwał i w jego oczach pojawił się gniew.
    – Wiem, do czego zmierzasz, Linnet Blanche Tyler.
    Popatrzyła na niego zaskoczona.
    – Nie wiem, o co mnie…
    – Wiesz i nie patrz na mnie tak niewinnie. Takie z ciebie niewiniątko, jak… no, nie wiem, ale przejrzałem cię i lepiej daj sobie z tym spokój.
    Otarła się o niego.
    – . O co ci chodzi?
    Chwycił ją za brodę, zmuszając, by popatrzyła mu w oczy
    – Wiem, że są tacy, którzy pozwalają, by rządziły nimi żony, ale ja do nich nie należę Powinnaś się do tego przyzwyczaić. Co prawda spędziłaś cale życie w szkole, ale ja też nie jestem kompletnym idiotą i potrafię przejrzeć twoje sztuczki.
    – Devonie, nie mam pojęcia, o czym mówisz Możesz mi to wyjaśnić?
    – Znów chcesz mi przypomnieć, jakim byłem okrutnikiem, i że ty mi to przebaczyłaś. Więc teraz powinienem wybaczyć Cordowi to wszystko, co mi zrobił.
    – A co w tym zlego?
    – Przede wszystkim ja nie należę do ludzi, którzy łatwo przebaczają. Gdy ktoś mi się narazi, nie śpieszę się z wyciągnięciem ręki.
    – Wspaniale. A gdybym i ja tak podchodziła do sprawy?
    Uśmiechnął się.
    – Tobie dodatkowo zależy, żeby wejść do mojego lóżka
    – Devon! – Wyglądała na wstrząśniętą.
    – Ale ja nie mam takich planów w stosunku do Corda. Jeśli chce, bym mu wybaczył, musi udowodnić, ile jest wart, zanim nazwę go bratem.
    Odwróciła wzrok i stwierdziła, że nie potrafi popatrzyć pogardliwie na mężczyznę, który trzyma ją w ramionach.
    – Uważam, że jesteś nie w porządku.
    – A ja uważam, że jesteś zbyt ważna. – Pocałował ją w ucho. – Myślisz, że po ostatniej nocy pojawi się dziecko? Nawet nie podejrzewałem, że jestem dość silny, by po tylko jednej wspólnej nocy dać ci dziecko.
    Popatrzyła na niego z niesmakiem.
    – Odkrywam coraz to nowe twoje oblicza i niektóre bardzo mi się nie podobają.
    Przez chwilę przyglądał jej się zmieszany.
    – Czasami cieszę się, że rozumiem wszystko, co do mnie mówisz. Czy wiesz, że prawie zupełnie zapomniałem to, czego mnie kiedyś uczyłaś? Ze chyba nie umiem już czytać?
    – Niemożliwe!
    Uśmiechnął się, gdy na niego spojrzała.
    – Wracajmy. Zgłodniałem.
    – A zatem porozmawiasz z Cordem?
    – Może – odparł wymijająco. – Chodźmy. – Opuścił ją na ziemię, a ona ruszyła za nim, wpatrując się w jego z trudem gojące się plecy.
    Cord obserwował, jak nadchodzą, wyczekiwał jakiegoś sygnału Devona. Wpatrzyli się sobie w oczy. Byli tak różni, ale był w nich ten sam ogień.
    – Widziałeś gdzieś Szalonego Niedźwiedzia? – zapytał Devon przysiadając na liściach. Plecami oparł się o chłodny kamień i sięgnął ręką po upieczonego ptaka.
    Cord uspokoił się.
    – Nie. To on cię poparzył?
    – Nie. – Devon żuł mięso powoli, by nie obciążać wyposzczonego żołądka. – To stało się jeszcze w Spring Lick.
    Linnet wiedziała, że Cord jest ciekaw, co się stało, a Devon nie powie na ten temat ani słowa więcej.
    – Wbiegł do płonącego budynku i uratował moją córkę
    Cord patrzył to na jedno, to na drugie.
    – Córkę, tak? No to chyba zostałem wujkiem.
    Linnet próbowała się opanować, ale nie zdołała powstrzymać rumieńca. Sięgnęła po następny kawałek ptaka.
    – Nie jedz już tego – zaprotestował Devon.
    – Jestem głodna.
    – Linnet! – Zmrużył oczy. – Zbyt długo nie jadłaś i nie możesz się tak nagle opychać.
    Wiedziała, że on ma rację i mimo że bardzo jeszcze chciało jej się jeść, wyciągnęła się na ziemi i zamknęła oczy. Jak dobrze było mieć kogoś, kto podejmował decyzje. Wokół brzęczały owady i Linnet zasnęła, nawet nie czując, że Devon położył sobie jej głowę na kolanach. Pogłaskał ją po włosach, myśląc o tym, jak bardzo jest zmęczona, jak bardzo potrzebuje kogoś, kto się nią zaopiekuje.
    – Wygląda, jakby nie żyła – zauważył cicho Cord. – Chyba wiele przeszliście?
    Devon skinął głową.
    – Szalony Niedźwiedź więził mnie przez jakiś czas, a Linnet… – popatrzył na nią z podziwem – przyjechała, żeby mnie uwolnić. Jechała przez wiele dni.
    – Jak cię wytropiła?
    – Jechał z nią Zółta Ręka. Nie wiem, jakim cudem ona dala się złapać, a on nie.
    – Zółta Ręka? – Cord uniósł brwi i popatrzył pytająco na śpiącą Linnet. – Trudno uwierzyć, że ten chłopak pomógł jakiemuś białemu po tym, co stało się z jego” matką.
    Devon dotknął włosów Linnet, a po chwili objął ją opiekuńczym gestem.
    – Linnet ma swoje sposoby.
    – Jasne.- Cord „uśmiechnął się. – Wyjdę na zewnątrz i stanę na straży, na wypadek gdyby Szalone mu Niedźwiedziowi przyszedł do głowy jakiś niestosowny pomysł.
    Devon skinął głową i popatrzył, jak brat wychodzi.
    Dotknął palcami policzka Linnet i pomyślał, jak dobrze ją mieć przy sobie. Wydawało mu się, że są bezpieczni. Oparł głowę o kamień i zasnął.
    Tylko las wiedział o czterech Indianach, którzy obserwowali dwóch białych mężczyzn i kobietę. Tylko las ich widział i słyszał.

24

    Właściwie nie obudził go żaden dźwięk. Jeszcze spal, gdy zimne ostrze noża dotknęło jego gardła.
    Devon otworzył oczy. Zobaczył błysk tryumfu w oczach Szalonego Niedźwiedzia. Nóż przeciął skórę i po szyi Devona spłynęła strużka ciepłej krwi.
    Linnet obudziła się. Czuła, że Devon jest napięty. Nie poruszyła się, wyczuwając niebezpieczeństwo. Przekręciła tylko ostrożnie głowę i to wystarczyło, by zobaczyła krew na szyi Devona. Ze strachu ścisnęło jej się gardło. Jego ręka zacisnęła się na jej ramieniu; zrozumiała, że to ostrzeżenie, więc nie odezwała się.
    Devon mówił coś cicho do Indianina w języku, którego nie rozumiała, ale oczy Szalonego Niedźwiedzia zabłysły. Chwycił Linnet za włosy i odciągnął ją na bok.
    – Nie, Devon, nie! – krzyknęła, gdy rzucił się za nią. Zobaczyła, że Devon zahaczył żebrem o ostrze noża Indianina, który próbował go powstrzymać. Ostrze wbiło mu się w ciało. Szalony Niedźwiedź uderzył człowieka, który zaatakował Devona, i ten upadł na ziemię. Wódz nie chciał jeszcze tracić więźnia, chciał się móc nacieszyć jego śmiercią. Devon wciąż jeszcze mówił coś do niego powoli i spokojnie, ale twarz Indianina stawała się coraz ciemniejsza, coraz bardziej rozgorączkowana. Raz nawet się roześmiał. Po chwili więźniowie byli skrępowani mocnym sznurem.
    – Lynna, ja…
    Popatrzyła mu w oczy i dostrzegła w nich więcej bólu niż wtedy, gdy cierpiał z powodu oparzeń. Były straszne, oszalałe.
    – Devon, proszę, nie obwiniaj się…
    Niespodziewany cios w żebra rzucił ją na ziemię. Zauważyła, że trzej przytrzymujący Devona mężczyźni sporo musieli się namęczyć, żeby im się nie wyrwał. Indianie wyciągnęli ich spomiędzy skał. Linnet krzyknęła, zobaczywszy ciało Corda z poderżniętym gardłem. Patrzył na nich martwym, nie widzącym wzrokiem. Odwróciła się, zamknęła oczy i opuściła głowę, gdy Indianie prowadzili ją obok ciała. Łzy płynęły po jej twarzy. Po chwili usłyszała szept Devona przechodzącego obok martwego człowieka, który kiedyś był Cordem Macalisterem.
    – Bracie…
    Szalony Niedźwiedź przerzucił ją przez siodło i usiadł tuż za nią. Przyciskał ją ramieniem tak mocno, że trudno jej było oddychać. Nie ośmieliła się spojrzeć na Devona, obawiając się zobaczyć w jego oczach zapowiedź tego, co niechybnie czekało ich w obozie wroga. Modliła się do Boga, by nie trwało to długo. Myślała o Phetnie i o Mirandzie, która będzie dorastała bez matki. Ona zaś nie spędzi już żadnej nocy z Devonem. Uniosła głowę i popatrzyła na las. Jej ojciec był dzielnym człowiekiem, wszyscy Tylerowie tacy byli, nie może teraz obrażać ich pamięci, musi z godnością przyjąć własną śmierć. Wkrótce będzie po wszystkim. Połączy się z Devonem w innym świecie, takim, w którym nie ma niebezpieczeństw i smutku. Uniosła wyżej głowę. Nie zhańbi pamięci przodków ani ukochanego mężczyzny tchórzostwem.
    Devon przyglądał się jej, starając się nie myśleć, co Szalony Niedźwiedź zamierza zrobić z jego słodką

    Linnet. Chciał się z nim jakoś ułożyć, przekonać go, by wziął tylko jego, ale nie udało się. Wolałby już nigdy jej nie zobaczyć niż narazić ją na to, co ją czekało. Nie był w stanie patrzeć na jej uniesioną dumnie głowę; musiał odwrócić wzrok.
    Dopiero nocą dotarli do nowego obozu Szalonego Niedźwiedzia. Tutaj, zamiast umieścić więźniów w jakiejś chacie, przywiązano ich do dwóch, oddalonych od siebie o jard pali. Pilnowali ich dwaj mężczyźni trzymający w ogorzałych rękach pałki. Reszta zajęła się rozmowami, śpiewem. Z rąk do rąk krążyły dzbany z domową whiskey. Tylko raz Linnet spróbowała powiedzieć coś do Devona, a ból, jaki dźwięczał w jego głosie, powiedział jej więcej niż jakiekolwiek słowa.
    Stali tak przez całą noc. Kobiety szturchały ich ostrymi patykami, mężczyźni tylko się przyglądali.
    – Czy to nastąpi rano? – szepnęła Linnet, starając się zapanować nad obolałym ciałem.
    – Tak – powiedział bardzo cicho. – Lynna, chcę ci powiedzieć…
    Wyprężyła się, by móc na niego spojrzeć.
    – Nie mów nic, proszę. Wiedziałam, co może mnie spotkać, gdy wyjeżdżałam ze Spring Lick.
    Wpatrzony w drzewa modlił się do bogów swoich dziadków. Modlił się o siłę wytrwania. Nie bał się bólu, tylko utraty Linnet, tego, że nie zniesie jej cierpienia.
    Odgłos wystrzału sprawił, że wszyscy się poderwali. Devon zauważył, że w miejscu, gdzie chwilę temu była trawa, wyrósł krzak. Było coś znajomego w tym kształcie, w sposobie, w jaki ten wąski, długi cień się poruszał. Zamrugał oczami, by widzieć ostrzej. Nie! To niemożliwe!
    Wszyscy czterej Indianie chwycili łuki – słaba obrona przeciw strzelbom.
    – Co to? – zapytała Linnet, ale umilkła widząc Szalonego Niedźwiedzia.
    Rozległ się kolejny wystrzał i jeden z Indian upadł
    – miał sporą dziurę w piersi. Linnet zamknęła oczy. Opuściła głowę, by nie widzieć masakry, która miała się rozegrać tuż przy niej. Nie widziała Szalonego Niedźwiedzia unoszącego ostry topór nad głową Devona, nie widziała też mężczyzny, który zaatakował Indianina widłami.
    Devon wykręcił głowę w jej stronę.
    – Linnet! Patrz! Patrz! – krzyknął.
    Wokół rozbrzmiewały krzyki, jęki i bała się podnieść głowę.
    – Linnet!
    W końcu jego nawoływania odniosły skutek i uniosła głowę. Zobaczyła Agnes Emerson ładującą strzelbę. Linnet rozejrzała się z niedowierzaniem. Wszyscy tu byli! Wszyscy mieszkańcy Sweetbriar nacierali na obóz Indian – Esther, Doil, Wilma i Floyd, Lyttle i Agnes, Phetna, Gaylon, Corinne i Zółta Ręka oraz wielu innych, których nawet nie znała. Sweetbriar! Kochane, wspaniałe Sweetbriar! Przyszli, gdy najbardziej ich potrzebowała, gdy oboje ich potrzebowali.
    – Żyjesz? – Wilma Tucker przecięła jej więzy.
    Linnet nie mogła mówić. Rozpłakała się tylko, a Wilma serdecznie przytuliła ją do piersi.
    – Co z nimi zrobimy? – zagrzmiał glos Agnes.
    Linnet wyjrzała ponad ramieniem Wilmy; zobaczyła, że Devon podnosi się z ziemi. Łzy spływały jej po twarzy. Przytuliła się mocno do ukochanego, próbując opanować jego drżenie.
    – Nic mi się nie stało, Devon. Naprawdę.
    – 0, widzę, że przestaliście ze sobą wojować, przynajmniej na razie.
    Linnet odwróciła się, słysząc charakterystyczny glos Gaylona. Za jego plecami stal Doli. Devon uniósł głowę i jego uścisk zelżał. Uśmiechnęła się do niego, wypuściła go z objęć i podbiegła do Dolla; rzuciła mu się na szyję, niemal zwalając go z nóg. Wszyscy zaczęli się ściskać, śmiać, cieszyć.
    Corinne zbliżyła się do Linnet.
    – Nie jesteś na mnie wściekła za tamto kłamstwo?
    – Nie – odparła z namysłem Linnet. – Wszystko skończyło się dobrze i tylko to się liczy.
    Corinne westchnęła i odwróciła wzrok, a Worth Jamieson przedstawił z dumą swoją nową żonę.
    – O co chodzi, chłopcze, boisz się znów ją stracić? Linnet odwróciła się; zobaczyła stojącego tuż za nią Devona.
    – Nie gniewaj się na niego – ciągnął Gaylon, tym razem mówiąc do Linnet. – Gdybym ja znalazł taką dziewczynę w lesie, też bym o nią drżał.
    Linnet popatrzyła na swoją podartą suknię. Spódnica rozdarta była aż do uda, poszarpana bluzka odsłaniała ramię.
    – Nic się nie zmieniliście, staruszkowie. Zawsze wtrącacie się tam, gdzie nie trzeba – powiedział kwaśno Devon.
    – Gdzie nie trzeba?! – wybuchnął Doll. – Gdy was tu znaleźliśmy…
    – Dość tego! – rozkazała Agnes. – Na wypadek gdybyście zapomnieli, chcę powiedzieć, że okolica nie wygląda najlepiej. – Jej słowa sprawiły, że rozejrzeli się.
    – Cord – zaczęła Linnet. – Oni zabili…
    – Wiemy. – Esther poklepała ją po ramieniu. – Już go pochowaliśmy.
    – To dobrze – skwitowała to Agnes. – Teraz musimy pogrzebać tych tutaj. Esther, Corinne. Zabierzcie Linnet i Maca gdzieś na bok, żeby mogli odpocząć. -
    Zmierzyła Devona wzrokiem. – I pamiętaj, nie chcę mieć z tobą kłopotów. Już od samego patrzenia na twoje plecy wszystko zaczyna mnie boleć.
    – Nie widziałaś jego stóp! – wyrwała się Linnet. Wszyscy zamilkli, by po chwili głośno się roześmiać.
    – No, Corinne, zabierz ich gdzieś, tylko nie próbuj ich znowu skłócić jak ostatnim razem – powiedział córce Doli.
    – Ależ tato – zaoponowała Corinne. – Jestem już przecież żoną Jonathana. – Zwróciła się do Linnet. – Mam synka.
    Linnet miała ochotę opowiedzieć jej o córeczce, ale nie zrobiła tego. Devon nie oddalał się od niej na krok i trzymał ją za rękę. Potrzebowała tego. Bała się, że za chwilę obudzi się przywiązana do pala, wokół którego tańczy Szalony Niedźwiedź.
    Szybko pojawili się inni i Agnes wskazała palcem wysokiego, jasnowłosego mężczyznę, którego Linnet nie znała.
    – To Lester Sawrey. Zamieszkał w Sweetbriar, gdy ciebie nie było. – Wyraźnie był to ktoś ważny.
    Lyttle poszedł z Jonathanem do koni przywiązanych kilka mil stąd, a reszta zasiadła wokół ogniska. Gdy przyniesiono prowiant, zaczęli jeść.
    – Jak tam Lincoln? – Linnet zwróciła się z tym pytaniem do Esther, której pomogła kiedyś przy narodzinach dziecka.
    – Boże mój! – wtrąciła się Agnes. – Esther urodziła już kolejne dziecko. Jeśli Mac nie wróci i nie zajmie czymś Dolla w sklepie, ona się wykończy.
    Esther ukryła twarz w dłoniach, a Doli uśmiechał się od ucha do ucha.
    – Skąd wiedzieliście? – zapytał Devon, patrząc po otaczających go twarzach.
    – Phetna – odparł Doli. – Siedziałem sobie na ganku zajęty swoimi sprawami, rozmyślałem o pracy i w ogóle, jak to ja. – Uśmiechnął się zadowolony. – Nagle ta kobieta wciska tę swoją twarz i uśmiecha się do mnie. Od razu się zorientowałem, że to Phetna. Zawsze była tak szpetna, że od jednego spojrzenia na nią można było osiwieć. Nie zmieniła się ani trochę.
    Urwał i rozejrzał się po słuchających.
    – Potem ktoś mi powiedział, że została poparzona w jakimś pożarze, więc przyjrzałem się dokładniej i stwierdziłem, że może rzeczywiście nie jest już taka brzydka.
    Wszyscy, nie wyłączając Phetny, roześmieli się. Lin- net wyczuła, że kobieta znów czuje się potrzebna i że wreszcie jest wśród przyjaciół. Przez cały dzień rozmawiali. Mężczyźni przygotowali szałasy na noc. Wspominali czas spędzony razem w Sweetbriar.
    Linnet przypomniała sobie o Cordzie i pomyślała, że bardzo byłby szczęśliwy, słysząc, jak Devon nazywa go bratem. Agnes zrozumiała jej smutek i przypomniała jej, jak bardzo Cord obawiał się starości. Może lepiej, że tak się stało. Linnet nie uwierzyła nawet w jedno jej słowo, ale pocieszała się tym, że może go dobrze wspominać.
    Nie wiedzieć czemu niewiele było pytań o Linnet i ta zaczęła się zastanawiać, ile powiedziała im Phetna. Czuła, że się czerwieni na myśl o tym, ile Phetna o niej wie. Słońce zachodziło, dzień zbliżał się ku końcowi. Linnet położyła się, szczęśliwa, że nareszcie wszystko się skończyło, że jest bezpieczna. Rzuciła jeszcze tęskne spojrzenie na Devona. Poprzednią noc spędziła w jego ramionach. Kiedy znów będzie mogła przy nim spać? Prześladowały ją słowa Squire'a. Czy nadal będzie chciał ją poślubić po tym, co przeszli? Dostał już to, czego chciał. Gdy Devon popatrzył na nią, odwróciła wzrok.
    – Chyba już czas – stwierdził Doli, wymieniając z Agnes znaczące spojrzenie.
    – Chyba masz rację.
    Pozostali westchnęli z rezygnacją, nie patrząc na Linnet ani Devona. Powoli zaczęli wstawać.
    – Nie – zaprotestowała Agnes. – Wy tu zostańcie. Musimy coś zrobić, czy nam się to podoba, czy nie.
    Ludzie weszli między drzewa, a Devon ujął Linnet za rękę.
    – Jak sądzisz, co by powiedzieli, gdybym dziś z tobą spał?
    Wyrwała rękę.
    – Proszę, nie. Już dość przeżyłam w Spring Lick.
    – Mam go! – zawołał Gaylon mierząc ze strzelby prosto w głowę Devona.
    – Gaylon! – krzyknęła Linnet podnosząc się, ale poczuła jakiś ruch za sobą i zobaczyła Agnes z wymierzoną w nią drugą strzelbą.
    – Co tu się, u diabla, dzieje? – zapytał Devon i poruszył się, ale Jonathan pchnął go z powrotem na ziemię o wiele silniej, niż należało.
    – Doli, ty masz gadane. Ty im powiedz.
    – No… Sweetbriar było spokojną osadą, zanim Mac przywiózł tę małą Angielkę. – Uśmiechnął się, zobaczywszy minę Devona. – Od tego czasu wszystko stanęło na głowie. Mac albo za nią gania, albo od niej ucieka, a gdy jest w Sweetbriar, nie można z nim wytrzymać. A teraz jeszcze to wszystko. Phetna przyjeżdża do Sweetbriar na jakimś mule, opowiada niewiarygodne historie i w dodatku zaklina się, że to prawda. Więcej, ma ze sobą tę małą i twierdzi, że to dziecko jest wasze.
    Linnet pochyliła głowę, nie mogąc im spojrzeć w oczy.
    – To nie w porządku – dokończyła Agnes. – To nie w porządku, że sobie skaczecie do oczu i wszystkim przysparzacie kłopotów, a na dokładkę macie dzieci, choć nie jesteście małżeństwem. To już jest przeciw nauce Pana i trzeba coś z tym zrobić.
    – I co zamierzacie? – Linnet usłyszała gniew w glosie Devona.
    – Postanowiliśmy wziąć sprawy w swoje ręce – obwieścił Doli. – Postanowiliśmy naprawić choć część zła, które się wydarzyło.
    – Jak? – prychnął Devon.
    – Lester jest pastorem i może wam udzielić ślubu. Nawet jeśli się nie zgodzicie, zmusimy was.
    Linnet patrzyła na znajome postacie uzbrojone w strzelby, widły, noże i zastanawiała się, co właściwie ma na myśli Doll.
    – Jeszcze czas, byś to wszystko odwołał, staruszku
    – powiedział gniewnie Devon. – Nie lubię, gdy ktoś mówi mi, co mam robić, szczególnie gdy chodzi o mój własny ślub. Sam się nad tym zastanowię i zdecyduję, co zrobię.
    – Zastrzelcie go – powiedziała spokojnie Linnet, a wszyscy popatrzyli w jej oczy ciskające czerwone błyski, z których Jessie i Lonnie tak bardzo lubili się podśmiewać. – Słyszeliście? Chcę, żebyście go zastrzelili Nie wyobrażacie sobie, przez co przeszłam od czasu, gdy go poznałam. Przez ostatni tydzień przysięgał mi miłość i obiecywał się ze mną ożenić. Teraz widzę, że tylko chciał mnie wykorzystać.
    – Linnet! – krzyknął Devon chwytając ją za rękę. – To nieprawda. Przecież wiesz, że to, co mówisz, to nieprawda.
    – Wiem tylko, że nie chcesz się ze mną ożenić.
    – Nie o to chodzi. Po prostu nie lubię być zmuszany.
    – A ja cię zmuszam? Chyba wykazałam się już ogromną cierpliwością i tolerancją w stosunku do ciebie.
    Popatrzył na nią i zaczął się śmiać. Przytulii ją, a ona natychmiast go objęła.
    – Chyba znów się zanosi na kłótnię?
    Uśmiechnęła się do niego.
    – Nie wiem, o co ci chodzi.
    Odsunął ją nieco od siebie.
    – Czuję, że dużo czasu upłynie, zanim nauczysz się, że to mężczyzna jest głową rodziny.
    – Rodziny? – zapytała, szeroko otwierając oczy.
    Devon popatrzył na strzelbę Dolla.
    – Idź po Lestera. Jestem gotów.
    Doli uśmiechnął się krzywo i opuścił broń.
    – Powiedziałbym, że najwyższy czas.
    Ślub był cichy. Las szumiał, kilka kobiet pochlipywało. Linnet wydawało się, że dostrzegła łzę nawet w oku Gaylona. Corinne i Esther przybrały kwiatami podartą suknię Linnet i wcisnęły bukiet w jej trzęsące się ręce. Raz podjąwszy decyzję, Devon więcej nie przejmował się powagą sytuacji, choć Linnet zauważyła, że jego ręce stały się dziwnie chłodne.
    – Możesz ją pocałować.
    Devon chwycił Linnet za ramiona i pocałował ją mocno. Była zaskoczona uczuciem ulgi, jakiego doświadczyła pod koniec ceremonii. Gdy Lyttle odwrócił ją, by pocałować ją w policzek, wyobraziła sobie spokojny wieczór przed kominkiem.
    Potem znowu jedli siedząc wokół ogniska. Devon i Linnet starali się na siebie nie patrzeć, nagle onieśmieleni. Dwie godziny po ceremonii Lyttle i Jonathan pokazali im szałas, który dla nich zrobili za dnia. Był oddalony od reszty obozowiska.
    – Wydaje nam się, że wiele przeszliście tego dnia i teraz zostawimy was samych – powiedział Lyttle. – Ale gdy wrócimy do domu, nie oczekujcie żadnych fajerwerków.

    Devon uśmiechnął się i odsunął brzeg koca, by wpuścić Linnet. Nadal nie patrzyli na siebie, mimo że ich oczy przyzwyczaiły się już do ciemności.
    – Przepraszam cię za wszystko – zaczął Devon. – Nie mam na myśli Szalonego Niedźwiedzia, ale to wszystko. Postaram się to naprawić. Będę dla ciebie dobry.
    Linnet popatrzyła na niego bardzo poważnie.
    – Czy to oznacza, że zawsze już będziesz idealnym mężem i nigdy się na mnie nie będziesz gniewał, i…
    Błysk gniewu przemknął przez twarz Devona.
    – A niech to, Linnet! Ja… – Urwał, dostrzegłszy iskierki wesołości w jej oczach. – Jesteś niesamowitą kobietą.
    Radosny śmiech Linnet wypełnił szałas.

Jude Deveraux


***

Top.Mail.Ru