Скачать fb2
W Mroku Nocy

W Mroku Nocy

Аннотация

    Po rozstaniu z mężem Irina przeżywa załamanie nerwowe. Poczucie winy nie daje jej spać po nocach. Powodowana potrzebą służenia innym, Irina zamieszcza ogłoszenie w gazecie, w którym deklaruje chęć telefonicznych rozmów z potrzebującymi otuchy i wsparcia.
    Podczas jednego z takich nocnych dyżurów zostaje powiadomiona o właśnie dokonującym się przestępstwie. Zwraca się wówczas o pomoc do policji i w ten sposób poznaje inspektora Patrika Westlinga, który sprawi, że jej smutne życie się odmieni…


Margit Sandemo W Mroku Nocy

    Ta historia zdarzyła się krótko po wprowadzeniu automatycznych połączeń telekomunikacyjnych, a na długo przed epoką telefonów zaufania, telekonferencji i infolinii.
    Zdarzyła się w niedużym mieście w Norwegii, nazwijmy je Høyden, mieście dostojnych dzielnic willowych rozłożonych na zboczach lesistych wzgórz, które zbiegały się w hałaśliwym centrum. Opowieść wzięła swój początek przy wąskiej uliczce, w najelegantszej części miasta, nieomal na szczycie wzniesienia.
    Zaczęła się całkiem zwyczajnie, by wkrótce przerodzić w spektakl ludzkiej bezinteresowności i troskliwości, spektakl, w którym sceny wzruszające mieszały się z przerażającymi.
    Śmiertelnie przerażającymi.

ROZDZIAŁ I

POCZĄTEK

    Kolejna bezsenna noc. Tabletki nie przynosiły ukojenia. Kieliszek dżinu z tonikiem kusił, ale nie sięgnęła po niego z obawy, że wpadnie w zły nawyk. Jak dotąd skutecznie oddalała od siebie myśl, by kłopoty ze snem utopić w alkoholu.
    Godziny wlokły się jak lata.
    Stała na chłodnej posadzce, wyglądając na ulicę.
    Sierpniowy mrok. Z szerokiego okna okolonego białą ramą ledwie widać było parkan, skrywany przez krzaki bzu i gałęzie kasztanowca, kołyszące się w jesiennym wietrze. Latarnia po przeciwnej stronie poruszała się miarowo, rozświetlając niewielki fragment ulicy i okalający ją żywopłot. Poza tym kręgiem światła panowała ciemność, którą gdzieś między drzewami łamał blask kolejnej latarni.
    Minęło tyle samotnych nocy w tym ogromnym, pustym domu…
    Arnt już w nim nie mieszkał.
    Gdyby choć umarł, pomyślała Irina z gorzką ironią, mogłabym nosić żałobę po nim, zamiast tkwić w okowach smutku. Nie zwykła jednak życzyć nikomu śmierci.
    Słowa, które wypowiedział, miały brzmieć pocieszająco:
    „Wiesz, jak bardzo cię lubię, Irino. Nie chcemy… to znaczy nie chcę cię skrzywdzić. Tyle że już nad tym nie panujemy… chcę powiedzieć, że to ja straciłem kontrolę. Nie możemy tego powstrzymać, choć, uwierz, próbowaliśmy. Uczucie okazało się silniejsze. Wreszcie wiem, co znaczy miłość.
    Banalne słowa! Pospolite aż do śmieszności!
    Irina nie mogła jednak zdobyć się na uśmiech.
    Zostawił jej wszystko. Dom wraz z całym wyposażeniem.
    Ale co teraz z nim począć?
    Miała trzydzieści pięć lat, rzucił ją dla… Nie, nie dla młodszej, dla swojej rówieśniczki, która powinna wykazać się większym rozsądkiem.
    Bezwstydnica!
    Nie mogła nawet złożyć jego postępowania na karb wieku, który każe czterdziestoletniemu mężczyźnie desperacko szukać znacznie młodszej od siebie dziewczyny, by dowieść swej wartości przed samym sobą. Ten związek opierał się, niestety, na poważniejszych podstawach.
    Noc i cisza. Ciepły sierpniowy wiatr wpadał łagodnym strumieniem przez otwarte okno. Kiedyś uwielbiała te ciemne noce babiego lata, mistyczne nieomal kołysanie gałęzi w chybotliwym świetle latarni. Teraz cisza doskwierała jej boleśnie.
    Z zewnątrz nie dobiegał ani jeden dźwięk. Wszyscy spali, wszyscy oprócz Iriny.
    Nie ma do kogo zadzwonić, zresztą nie dzwoni się do znajomych w środku nocy.
    W którym momencie popełniła błąd? Dlaczego nie potrafiła zatrzymać Arnta przy sobie? Uważała się za dobrą żonę. Zawsze, no, prawie zawsze, w dobrym humorze, miła, łagodna, dla dobra małżeństwa ustępliwa. Stała u jego boku, kiedy potrzebował pomocy. Wierzyła, że wiele ich łączy, że jest szczęśliwy. Nigdy nie dała poznać po sobie zmęczenia, nawet jeśli wieczorami padała z nóg. Najczęściej przyznawała Arntowi rację, kiedy sprzeczali się o drobiazgi życia codziennego.
    Może w tym właśnie tkwił błąd? Może powinna była wykazać się większą stanowczością? Tyle że upór często przyjmuje się za oznakę złego nastroju.
    Irina rzadko bywała w złym nastroju.
    Spytała Arnta, ale zbył ją zdawkowym komentarzem.
    – Nie zrobiłaś niczego nagannego. Takie rzeczy się zdarzają.
    – Jakie? Że miłość umiera?
    – Niekoniecznie. – Wił się jak piskorz. – Nie chcieliśmy, by tak się stało. Ani ja, ani Inger. Po prostu się stało, i bardzo nad tym bolejemy.
    Żeby choć powiedział: Boleję! Nie, użył liczby mnogiej.
    Stanowili jedność. Irina znalazła się poza nawiasem.
    Arnt wykluczył ją ze swego życia.
    Wróciła do łóżka, choć wiedziała, że sen nie przyjdzie. Jej organizm zaczął pracować złym rytmem. Irina zdawała sobie sprawę, że śpi za mało, ale nie mogła nic na to poradzić. Łapała parę godzin snu nad ranem. Usypiała gdzieś o wpół do szóstej po to, by obudzić się o dziewiątej z wyrzutami sumienia z powodu straconego poranka. W najgorszym razie otwierała oczy o siódmej. Później przychodziły dni, kiedy w ogóle nie wychodziła z łóżka.
    Rzecz jasna, musiała zrezygnować z posady w biurze. Lekarz wypisał jej zwolnienie na trzy miesiące. Epizod nerwicowy, taką postawił diagnozę. Lub coś w tym rodzaju, Irina nie była w stanie dokładnie powtórzyć fachowego terminu.
    Wiatr poruszył latarnią, gałęzie rzucały chybotliwe cienie na dach domu.
    Zadzwonił telefon.
    Irina spojrzała na zegarek. Za kwadrans trzecia. Kto to może być…?
    Położyła niepewnie dłoń na słuchawce. Dzwonek telefonu w nocy wzbudza przestrach i każe myśleć o krewnych i znajomych. Może ktoś miał wypadek? Może ktoś zachorował? Może zdarzyło się coś znacznie gorszego?
    W natłoku myśli jedna nieustannie wybijała się na pierwszy plan: Arnt.
    Pokłócili się. Chce wrócić do niej?
    Podniosła gwałtownie słuchawkę.
    – Anna? – odezwał się zalękniony kobiecy głos. Niemłody, trzeźwy.
    – Pomyłka – odrzekła Irina.
    W odpowiedzi usłyszała głuchy jęk zawodu.
    – Proszę spróbować jeszcze raz – powiedziała przyjaźnie.
    – Anna i tak nie odbierze. – Głos wciąż pobrzmiewał rozczarowaniem. – Proszę zaczekać! Niech pani nie odkłada słuchawki! Przykro mi, że panią obudziłam, ale proszę mi poświęcić kilka chwil. Jestem taka samotna. Boję się!
    – Nie obudziła mnie pani, i tak nie mogłam zasnąć. Proszę mówić, to mi szybciej zejdzie czas.
    – Jaka pani dobra! Jestem taka samotna. Mój mąż zmarł. Całymi nocami nasłuchuję szmerów. Założyłam dwa zamki na drzwi, ale i tak nie pozbyłam się strachu przed nieproszonymi gośćmi. Mieszkam w kamienicy… – Obca kobieta zawiesiła głos. – Nie wszystkim mogę ufać. U nas zdarzały się włamania…
    – Proszę wybaczyć – zaczęła ostrożnie Irina – ale i tak uważam, że ma pani więcej szczęścia ode mnie. Pani mąż umarł. To zabrzmi być może brutalnie, ale… chętnie zamieniłabym się z panią miejscami.
    – Co też pani mówi?
    – Mój mąż odszedł do innej kobiety. Ten ból jest nie do zniesienia.
    Zapadła długa cisza. Irina pomyślała przez chwilę, że tamta kobieta odłożyła słuchawkę, ale w końcu usłyszała jej głos.
    – Musiałam się nad tym zastanowić. Rozumiem panią. Gdyby Ulf miał inną… gdyby odszedł ode mnie, to chyba czułabym się jeszcze gorzej. Pojmuje jednak pani, jak boleśnie odczuwam jego stratę?
    – Oczywiście! Ma pani kłopoty ze snem?
    – Szkoda mówić!
    Odbyły długą, serdeczną rozmowę o bezsenności. O przyczynach braku snu i o sposobach walki z tą dolegliwością, a może raczej o ludzkiej bezradności wobec niej, jeśli nie chce się uciekać do tak drastycznych środków, jak alkohol lub silne lekarstwa.
    – Ma pani taki życzliwy głos – stwierdziła wreszcie kobieta, która przedstawiła się jako Marianne. – Łagodny i kojący. Jest pani psychologiem?
    – Ależ skąd! Pracuję w biurze parafialnym.
    – Ach! Więc jest pani osobą religijną? – W pytaniu Marianne wyczuła pewną powściągliwość.
    – Nie na tyle, by to mogło komukolwiek wadzić – odrzekła Irina, uśmiechając się. – Każda praca jest dobra. Teraz jestem na zwolnieniu, od rozstania z mężem nie mogę się pozbierać.
    Dziwne! Po raz pierwszy była w stanie mówić o swoim bólu i przygnębieniu, nie łykając ukradkiem łez. Może cierpienie tamtej kobiety łagodziło jej własny żal?
    – Na pani strach przed włamywaczami można z pewnością coś poradzić – ciągnęła. – Ma pani dwa zamki, prawda? I wciąż nie czuje się pani bezpieczna?
    – Nie, wciąż się boję.
    – Proszę założyć jeszcze jeden zamek, nie zaszkodzi. Może też pani podpisać umowę z jakąś firmą ochroniarską. Wystarczy jeden telefon, by przyjechali. Nie jest już pani przecież taka młoda?
    – Mam siedemdziesiąt sześć lat. Pani pomysł bardzo mi się podoba. Może się przecież zdarzyć, że się źle poczuję.
    – Właśnie! Mam znajomego w takiej firmie. Porozmawiam z nim.
    – To miło z pani strony! Będę szczerze zobowiązana!

    Ta rozmowa dała Irinie sporo do myślenia.
    W czasie trwania małżeństwa z Arntem nie narzekała na brak znajomych. Arnt dobierał ich starannie, był człowiekiem sukcesu i obracał się pośród ludzi ze szczytu hierarchii społecznej. Z wieloma Irina straciła kontakt. Choć nie skarżyła się na swój los, ludzie wokół niej zaczęli zachowywać się jakoś dziwnie. Niektórzy słowem nie wspominali o zerwaniu, inni obwiniali Arnta do tego stopnia, że nieomal musiała go bronić, jeszcze inni zniknęli bez słowa. Rozumiała, że spotykali się z Arntem i jego nową flamą i krępowali się utrzymywać stare więzy.
    Pozostało jej kilku wiernych przyjaciół.
    Tego ranka nie mogła opędzić się od myśli o swojej sytuacji. Przejrzała się w lustrze.
    Była ładna i zadbana. Może niezbyt atrakcyjna, ale zadbana. Tym właśnie słowem większość ludzi scharakteryzowałaby jej osobę. Zadbana.
    Co za nudne określenie!
    Ciemne włosy, ułożone w sposób aż nadto staranny. Nienaganna figura, cera bez skazy. Strój dyskretny i zawsze odpowiedni, praca w biurze parafialnym miała swoje wymagania. Przyjazna w obejściu, z lekko powściągliwym uśmiechem na ustach. Pomocna i miła, trzymała jednak innych na dystans.
    W sumie raczej… nijaka?
    Dość tego!
    Irina postanowiła przejść do działania. Zaczęła od odwiedzin u pastora, swego pracodawcy i przyjaciela. Po kilku wstępnych frazesach zebrała się na odwagę i powiedziała:
    – Wiesz, że źle sypiam.
    – Wspominałaś o tym.
    – Nie sądzisz, bym mogła zostać… kimś, jakby to nazwać? Nie pocieszycielem dusz, bo to twoja domena. Raczej słuchaczem. Kimś, do kogo ludzie dzwonią nocą, bo nie mogą spać lub coś ich gnębi?
    Pastor spojrzał na nią uważnie.
    – To znakomity pomysł, ale jak chcesz wprowadzić go w życie? Jak cię znajdą?
    – Dam ogłoszenie do gazety – odrzekła pospiesznie, nie zdając sobie sprawy, że się czerwieni. – Podam zastrzeżony numer, tak by nie mogli do mnie dotrzeć. Zrozum, czuję się taka zbędna, niepotrzebna nikomu. Skoro i tak bezsennie spędzam noce, mogłabym zrobić coś użytecznego.
    – No dobrze, ale jak będą ci płacić, jeśli nie podasz swojego nazwiska?
    Irina zaniemówiła.
    – Płacić? Nie będę tego robić dla pieniędzy! Przecież oni też mi coś ofiarują, nie jesteś w stanie tego zrozumieć?
    Pastor westchnął.
    – Nie jestem pewien, czy to dobrze przemyślałaś, ale… Może wrócisz do pracy w biurze, skoro masz dość sił, by siedzieć nocami? Brakuje nam ciebie.
    – Nie, dziękuję – żachnęła się. – Nic nie rozumiesz. To przez te bezsenne noce nie mogę pracować w ciągu dnia. Nocne zajęcie bardziej mi odpowiada.
    – Zatrudnij się więc w szpitalu.
    – Pośród tylu ludzi? Wystawić się na publiczny osąd? Brak mi na to sił, i psychicznych, i fizycznych. Jeszcze nie teraz. Anonimowy głos… w mojej sytuacji to najlepsze rozwiązanie. Chcę zostać w domu. Chcę być sama.
    – W takim razie umywam ręce. Myślę, że nie zdajesz sobie sprawy, w co się wplątujesz.
    – Wręcz przeciwnie. Tylko nie zacznij opowiadać na herbatkach u parafian, że Irina zbawia dusze. Muszę zachować anonimowość, to sprawa najistotniejsza.
    – Przecież rozpoznają cię po głosie.
    – Mój głos nie wyróżnia się niczym szczególnym. Zresztą ludzie z mojego otoczenia nie dzwonią pod taki numer.
    Pastor przyglądał się jej badawczo.
    – Dlaczego nie znajdziesz sobie kogoś nowego? Jeszcze nie jest za późno.
    – Nie wygłupiaj się, jeśli wolno mi w ten sposób zwrócić się do księdza. Oczywiście, że nie jest za późno, nigdy nie będzie, ale pozostaje kwestia uczuć. Nie można tak po prostu sobie kogoś znaleźć, liczy się wzajemność.
    Pastor zmieszał się.
    – Wyraziłem się dość niezręcznie. Chciałem tylko powiedzieć, że świetnie wyglądasz i… Nie, chyba zabrnąłem za daleko. Zresztą i tak już się zdecydowałaś?
    – Tak! A jeśli trafię na ludzi przeżywających kryzys wiary, odeślę ich do ciebie.
    – Byle nie w środku nocy!
    – To właśnie w środku nocy najbardziej brak im rozmówcy. O świcie lęk ustępuje. Tak jak i potrzeba zwierzeń i odwaga do nich.
    – Tak, tak… Życzę ci powodzenia w realizacji zamiaru. Daj mi znać, jak ci idzie!
    Irina wracała do domu wolnym krokiem, tak jakby słowa pastora odebrały jej cały entuzjazm. Wysunął tyle wątpliwości, radził szukać męża, zamiast pomagać samotnym, przewrócił jej system wartości do góry nogami. Które z nich miało ograniczone horyzonty?
    A zresztą to nieważne, i tak da sobie radę!
    Kilka dni później przeczytała w gazecie swoje ogłoszenie. Serce biło jej mocno ze zdenerwowania i lęku, ale była zadowolona z ostatecznej wersji, sformułowanej rzeczowo i przejrzyście, bez dwuznaczności.

    W mroku nocy
    Jeśli nie możesz zasnąć, jesteś samotny i niespokojny i pragniesz z kimś porozmawiać, znajdziesz mnie pod tym numerem telefonu we wszystkie noce, poza wtorkową i czwartkową. Pełna dyskrecja, żadnych nazwisk. Moje zadanie to słuchać, czasami radzić i pocieszać. Nie prawię morałów. Usługa darmowa. Nocny Rozmówca jest do twojej dyspozycji wyłącznie między 23 a 5 rano.

    U dołu znajdował się numer, który uzgodniła z urzędem telekomunikacji, inny niż numer jej domowego telefonu.
    Ogłoszenie miało się ukazywać w regularnych odstępach czasu.
    Irina odczuła lekkie podniecenie. Czy ktoś w ogóle zadzwoni?

    Telefon rozdzwonił się już pierwszej nocy. Najpierw zgłosiła się inna gazeta, która chciała zamieścić wywiad z Iriną i jej duże zdjęcie. Tylko tego brakowało!
    Co właściwie nią kierowało? Nic. Po prostu znała gorzki smak samotności.
    Dziennikarz żądał szczegółów, ale Irina nie powiedziała nic więcej.
    Później zadzwonił jakiś mężczyzna, który chciał dotrzymać jej towarzystwa w samotności – i w łóżku, Irina rozpoznała dziennikarza po głosie i zrozumiała, że chce ją wciągnąć w pułapkę, a jej przedsięwzięcie przedstawić w fałszywym świetle. Wyjaśniła mu spokojnie, że nie zrozumiał treści ogłoszenia, i odłożyła słuchawkę.
    Miała pewność, że tamten spróbuje zdobyć jej dane w informacji telefonicznej. Wyglądało na to, że marzy mu się skandalizujący, podszyty zjadliwą ironią artykuł o Irinie. Dziennikarze jego pokroju nie dostrzegają w ludziach żadnych dobrych cech i bawią się cudzym kosztem.
    Fatalnie się zaczęło.
    Irina nie mogła opanować drżenia rąk, kiedy parę godzin później znów usłyszała dzwonek telefonu. Do tej chwili, krążąc nerwowo po pokoju, zdążyła ze sto razy pożałować swojej decyzji. Najchętniej w ogóle nie podniosłaby słuchawki.
    To była Marianne. Dzwoniła z ciekawości, by sprawdzić, czy to nie Irina kryła się za ogłoszeniem. Irina poprosiła, by nikomu nie zdradzała jej imienia, nie chciała narażać się na nieprzyjemności. Marianne pojęła w lot, o co jej chodzi. Odbyły długą rozmowę, która podziałała na Irinę kojąco. Poprosiła swą telefoniczną przyjaciółkę, by dzwoniła, jeśli samotność będzie zbyt mocno jej doskwierać.
    Irina nie mogła jednak stłumić niepokoju. Za dużo osób wiedziało, kim jest. Pastor, urząd telekomunikacji, Marianne. Jak długo jeszcze uda się jej zachować anonimowość?
    Nad ranem, kiedy Irina kładła się do łóżka, zadzwoniła jakaś kobieta.
    – Wwwiesz, całą noc zzzbieram się na odwagę, by zzzadzwonić. Chciałam tylko powiedzieć, że to sssuper pomysł.
    Słowa rozmówczyni Iriny regularnie przerywała pijacka czkawka.
    – Dziękuję – powiedziała uprzejmie Irina. – Mogę w czymś pomóc, czy tylko chcesz porozmawiać?
    Po drugiej stronie linii usłyszała pospieszne, wypowiadane szeptem komentarze, potem znów odezwał się bełkotliwy głos kobiety.
    – Ten twój pomysł jest sssuper. Sssama bym tego lepiej nie wymyśliła. Zamknij się, Birger, terazzz ja mówię. Mój kumpel się uchlał, ma cholernie sssłabą głowę. Ccco to ja chciałam powiedzieć… sssuper. Nocne rozzzmowy, wtedy właśnie ma się odwagę do gggadania.
    – Wiem. I właśnie nocą potrzeba rozmowy jest największa – dodała cierpliwie Irina. Zastanawiała się, czy kobieta przejdzie w końcu do rzeczy. Jeśli w ogóle miała jakiś problem, w co Irina szczerze wątpiła. – Może porozmawiamy kiedy indziej, jak będziesz sama – zaproponowała przyjaźnie. – Zdaje mi się, że ktoś ci przeszkadza?
    – Cccoś ci powiem…
    O, nie, znów to samo!
    – Ma się w końcu tę ssswoją godność. Ale jak się idzie po zzzasiłek… i ci mówią, że jesteś do nnniczego… Birger, co robisz? Nie przez okno! Idź do łazienki! Co powiedzą sssąsiedzi… Zzzadzwonię później. On kompletnie zzzgłupiał…
    Połączenie urwało się. Szkoda. Irina czuła podświadomie, że kobieta potrzebowała pomocy, a ona by jej chętnie udzieliła.
    Zegarek wskazywał kwadrans po piątej. Irina wyłączyła nocny telefon z kontaktu i położyła się spać.
    Początek nie był zachęcający, same kłopoty. Nocne rozmowy nie przyniosły Irinie satysfakcji, a jej rozmówcom żadnego pożytku. Może z wyjątkiem Marianne. Irina uzyskała obietnicę firmy ochroniarskiej, że otoczy opieką starszą panią; podali numer, pod który staruszka mogła dzwonić o każdej porze dnia i nocy. Marianne nie posiadała się z wdzięczności, pogłoski o wyczynach włamywacza w sąsiednich domach nie dawały jej spokoju i napełniały przerażeniem.
    Plotki ó włamaniach dotarły też do Iriny, ale się nimi zbytnio nie przejęła. Okna i drzwi domu miały solidne zabezpieczenia. Marianne mieszkała w kamienicy, do której łatwo się było dostać, więc wiadomość o wzięciu jej pod kuratelę przyjęła z wielką ulgą.
    To już było coś. Pozostałe rozmowy nie miały żadnego sensu.
    Następnej nocy, zupełnie nieoczekiwanie, przyszło Irinie rozwiązać prawdziwy problem.
    Zadzwoniło samotne dziecko.

    Siedział w bibliotecznej kawiarni, gdzie za darmo udostępniano gazety.
    Jego wzrok padł na pewne ogłoszenie.
    To ona, pomyślał z rosnącym podnieceniem. To ona przemieniła moje życie w piekło, zamknęła mnie w zakładzie psychiatrycznym. Nie mogła zostawić mnie w spokoju? Jej przecież nic nie zrobiłem! Psycholog, głupia jędza, która udaje świętą!
    I tak nie dopięła swego. Inny lekarz mnie wypuścił, świetnie mnie rozumiał i w końcu go przekonałem.
    Wyprowadziła się, a ja zapomniałem zapytać w szpitalu o jej nazwisko. Przez telefon nic nie uzyskałem, ta głupia recepcjonistka rozpoznała mnie po głosie. „To pan, Karlsen? A o co chodzi?”
    I co miałem powiedzieć?
    Wreszcie ją odnalazłem. To są jej słowa!
    Wyrwał stronę z gazety i wyszedł.

ROZDZIAŁ II

NOC DRUGA

    Tego wieczora zaczęła się bać nocnego czuwania.
    Po co to robię, skoro napawa mnie to jedynie niesmakiem? Jeśli nikt nie zadzwoni, wpadam w depresję. Jeśli dzwonią, odczuwam tremę, a nawet strach.
    Mijały godziny. Silny wiatr zwiastował nadejście jesieni. Szumiały liście, światło lamp ulicznych kładło się chybotliwymi plamami na ścianach pokoju. Co rusz gwałtowny podmuch kołysał żelaznym uchwytem latarni.
    Porażka, pomyślała Irina. Dochodzi druga, a nikt nie zadzwonił. Ludzie zapomnieli o ogłoszeniu.
    Nie mogę przecież zamieszczać go codziennie, bo to zbyt kosztowne.
    Na odgłos dzwonka podskoczyła gwałtownie. Podniosła słuchawkę drżącą dłonią i powiedziała:
    – Nocny Rozmówca.
    Z początku nie usłyszała nic. Ktoś wyraźnie usiłował ułożyć słuchawkę przy uchu.
    Potem dobiegł ją oddech przerażonego dziecka.
    – To ty rozmawiasz z ludźmi?
    Piskliwy głosik, ale jego posiadacz wiedział, jak posługiwać się telefonem. Wielu rodziców pozwalało dzieciom podnosić słuchawkę ku wielkiej irytacji dzwoniących, którym zwykle nie dane było zostawić wiadomości ani doprosić się o rozmowę z którymś z dorosłych. Rodzice woleli jednak słodki widok swoich pociech ze słuchawką w dłoni…
    – Tak, to ja rozmawiam z ludźmi nocami – odpowiedziała spokojnie Irina. – Mogę ci w czymś pomóc?
    – Nie, tylko strasznie się boję.
    Co było słychać. Głos był przytłumiony, tak jakby dziecko schowało się pod kołdrą.
    – Teraz ja jestem z tobą, więc się nie bój. Gdzie są twoi rodzice?
    – Mama wyszła z Kurtem. A tata nie żyje.
    – Strasznie mi przykro.
    – Tak. Jakiś samochód na niego najechał. Coś…
    – Co mówisz? – spytała Irina, kiedy w słuchawce zapadła cisza. – Co się stało? Słucham.
    Dziecko zawahało się. Irina spojrzała na liście kasztana, które w świetle latarni przypominały ruchliwe dłonie. Nie wiedziała, co powinna powiedzieć, nie umiała postępować z dziećmi. Arnt nie chciał dzieci, mówił, że woli zaczekać.
    Teraz miała trzydzieści pięć łat. Niedługo będzie już za późno…
    Podskoczyła z przerażenia, kiedy usłyszała szept w słuchawce.
    – Coś jest pod moim łóżkiem. Boję się opuścić nogi, bo mnie złapie. A muszę iść do łazienki.
    Irina potraktowała to niezwykle poważnie.
    – Mówisz, że coś jest pod twoim łóżkiem? Co to może być? Jak wygląda?
    – Nie wiem – dobiegła ją żałosna odpowiedź. – Boję się spojrzeć.
    Do diabła z rodzicami, którzy bez opieki zostawiają dziecko o tak bujnej wyobraźni!
    – Ile masz lat?
    – Siedem. Niedługo osiem. Szesnastego listopada.
    – To wspaniały dzień na urodziny. Moje, niestety, przypadają w Wigilię. Jak masz na imię?
    – Katerine.
    Zdążyła się zorientować, że głos należy do dziewczynki. Jaką radę powinna dać samotnemu, przerażonemu dziecku? Irina domyślała się, że metoda, którą zamierza zastosować, odbiega od zasad pedagogiki i psychologii, ale nie widziała innego wyjścia.
    – Posłuchaj, Katerine, wiem, co czujesz. Kiedy miałam tyle lat co ty, też nachodziły mnie złe myśli. Czytałam straszne historie i oglądałam przerażające filmy. I też potem sądziłam, że coś ukrywa się pod moim łóżkiem. Mnie również zostawiano samą w domu.
    – Naprawdę? – W głosie Katerine zabrzmiało niedowierzanie.
    – Nawet dość często. Później jednak ktoś mi powiedział, że nie muszę się bać, bo moja babcia, bardzo mila babcia, która wtedy już nie żyła, pilnuje, by nic złego mi się nie stało.
    – Tatuś też nie żyje. I też był bardzo miły.
    Na te słowa czekała!
    – Więc jesteś w takiej samej sytuacji jak ja, Katerine. Nie możesz go zobaczyć, bo on przebywa w innym świecie, niewidzialnym dla nas. Ale jego myśli są przy tych, których kochał najbardziej. Te myśli są tak potężne, że żadne strachy nie mogą tknąć jego małej dziewczynki. Myśli tatusia przegonią wszelkie zło.
    Zapadła cisza.
    – Jeśli odłożysz teraz słuchawkę – ciągnęła Irina – nie na widełki, tylko na łóżko czy stolik, to zaczekam, aż wrócisz z łazienki. Nie będziesz sama w pokoju. Swoją drogą to milo, że mama zostawiła ci telefon przy łóżku.
    – Położyłam się w jej pokoju. Nie wolno mi, ale wślizgnęłam się tutaj, jak tylko wyszli.
    – Więc pójdziesz? Jak dorosłam, zrozumiałam, że pod moim łóżkiem nie czai się żaden potwór. Pod twoim też nie, ale wiem, że łatwo w to uwierzyć.
    – Zaczekasz?
    – Na pewno!
    Katerine znów się zawahała.
    – Nic mi się nie stanie?
    – Wszystko będzie dobrze. Usiądź na łóżku.
    Szelest rozrzucanej pościeli.
    – Opuść nogi i postaw je na podłodze. Jestem przy tobie, teraz możesz odłożyć słuchawkę.
    Przyspieszony oddech sugerował, że dziewczynka nie może oderwać się od aparatu.
    – Udało się?
    – Teraz stawiam nogi na podłodze. To na razie!.
    Słuchawka upadła z łoskotem. Szybki tupot drobnych stópek.
    Irina czekała cierpliwie.
    Trzasnęły drzwi i odezwał się przejęty głosik:
    – Wszystko dobrze. Tam nikogo nie ma.
    – No widzisz! Teraz spokojnie zaśnij. Zawsze możesz do mnie zadzwonić, byle nie po piątej, bo wtedy sama kładę się spać.
    Dziewczynka nie chciała się rozłączyć.
    – Mogę zadzwonić jeszcze dzisiaj?
    – Oczywiście. Ale przecież twoja mama niedługo wróci.
    – Nie wiem. Powiedziała, że przyjdzie o dwunastej, a dwunasta już minęła.
    Trzy godziny temu!
    – Troszkę się spóźnia – Irina usiłowała dodać dziecku otuchy.
    – Czasami wraca nad ranem.
    Tak nie można, pomyślała Irina ze złością.
    – Jak się nazywasz, Katerine? I gdzie mieszkasz?
    – Katerine Elisabeth Stensen. Fiolveien 7, Høyden.
    – Fiolveien? To dość daleko ode mnie.
    – A jak ty się nazywasz?
    – Tego… nie mogę ci powiedzieć, bo chcę pozostać anonimowa. To znaczy, taką troszkę tajemniczą osobą, której nikt nie zna z imienia. Możesz mnie nazywać Nocnym Rozmówcą.
    Katerine westchnęła z rozczarowaniem, ale Irina nie odważyła się podać jej swego nazwiska. Było dość nietypowe, tak że bardzo ułatwiłoby jej odszukanie. Samotność dziewczynki złagodziła jednak mocne postanowienie Iriny.
    – No dobrze, mów do mnie Marie. To moje drugie imię, coś jak twoje Elisabeth.
    Dziewczynka rozchmurzyła się.
    – Położysz się teraz? Już bardzo późno. Będę pod telefonem.
    – Dlaczego mama nie wraca? Boję się, Kurt jest dla niej czasami taki niedobry.
    Coraz gorzej!
    – A mnie nie lubi.
    Typowy problem. Mama się zakochuje, wybranek zaś nie chce zaakceptować dziecka. Rozpoczyna się rywalizacja. Dziewczynka jest może trochę marudna, a mama chce pobyć z nowym ukochanym. Jeśli mężczyzna nie potrafi się zdobyć na cierpliwość, konflikt staje się nieunikniony.
    Irina nie miała zamiaru grzebać zbyt głęboko w życiu rodzinnym Katerine.
    – Nikt się tobą nie może zaopiekować? To znaczy, dotrzymać ci towarzystwa?
    – Jest pani Gustavsen, mieszka po drugiej stronie korytarza. Ale jest stara i przychodzi tylko w dzień, kiedy mama pracuje.
    – Rozumiem. Nocą potrzebuje snu.
    Katerine zgodziła się w końcu wrócić do łóżka i zakończyć rozmowę, ale Irina nie pozbyła się uczucia niepokoju. Co można zrobić dla dziecka, które traciło grunt pod nogami?
    Dlaczego wzięła taki ciężar na swoje barki? Może pastor miał rację, nie zdawała sobie sprawy, na co się porywa. Irina nie sądziła, że będzie musiała rozwiązywać takie skomplikowane problemy, i już zaczęła odczuwać brzemię odpowiedzialności.
    A miało być dużo gorzej. Sprawa Katerine powróciła jeszcze tej samej nocy.

    Zaraz po rozmowie z dziewczynką odebrała przykry telefon.
    Jakiś mężczyzna zaproponował zduszonym i nieprzyjemnym głosem, że odwiedzi ją w domu, jeśli tylko Irina zechce podać mu swój adres. Ona jednak nie zechciała i odłożyła słuchawkę, wygłosiwszy wstrzemięźliwy komentarz.
    Irinę przeszedł dreszcz. Jej dom, skryty za starymi, ogromnym drzewami, nie wydawał się już tak bezpieczny.
    Dzwonek telefonu rozbrzmiał ponownie.
    – Marie, to ty?
    Katerine!
    – Wciąż nie śpisz?
    – Obudziłam się – wyszeptała dziewczynka. – Mama jeszcze nie wróciła. Ktoś się włamuje do pani Gustavsen.
    Irina otrzeźwiała.
    – Jesteś pewna?
    – Tak. Musi ich być co najmniej dwóch, bo rozmawiają ze sobą. Szepczą. I grzebią przy zamku. Mama mówi, że pani Gustavsen nie wierzy bankom i trzyma pieniądze w domu. I jeszcze mówi, że pani Gustavsen lubi oszczędzać.
    Takie plotki szybko się rozchodzą.
    – Dobrze, że zadzwoniłaś, Katerine, jesteś mądrą dziewczynką. Zamknij porządnie drzwi i nie otwieraj nikomu poza mamą i policją. Zaraz do nich zadzwonię i poproszę, aby przysłali radiowóz. Nie powiem, że to ty telefonowałaś, żeby złodzieje się na ciebie nie złościli. O niczym się nie dowiedzą. Dobrze?
    – Dobrze. I żeby nie zrobili krzywdy pani Gustavsen.
    Dobre dziecko!
    – Zadbamy o to. Odłóż słuchawkę, zadzwonię na policję!
    Połączono ją z oficerem dyżurnym, nazywał się Westling. W jego głosie pobrzmiewał sceptycyzm, wypytywał o szczegóły. Powiedziała mu, że ta sama dziewczynka zadzwoniła do niej przed godziną, bo bała się, że coś siedzi pod jej łóżkiem.
    – Jeśli ma tak bujną fantazję, to historię z włamywaczami też mogła zmyślić – stwierdził.
    Irina straciła cierpliwość.
    – Sprawa jest poważna. Dziecko boi się o życie starszej pani i wydaje mi się, że powinniśmy to uszanować.
    Westling obiecał wysłać radiowóz i spytał Irinę o numer telefonu. Podała mu numer Nocnego Rozmówcy. Wymogła jeszcze na nim, że nie ujawni tożsamości dziewczynki, a jej matce, jeśli się pojawi, udzieli stosownej reprymendy.
    – Proszę tylko nie mówić, że dziewczynka dzwoniła do mnie! – dodała. – Proszę powiedzieć, że zawiadomiła was bezpośrednio! W przeciwnym razie może mieć w domu nieprzyjemności.
    Westling przystał na to, choć bez zbytniego entuzjazmu.
    Mam nadzieję, że nie podjadą z włączoną syreną, pomyślała Irina, odłożywszy słuchawkę. Na filmach kryminalnych w telewizji zawsze tak robią, skutecznie przepłaszając rabusiów.
    Uznała, że norwescy policjanci mają więcej rozsądku.

    Inspektor Westling wyruszył osobiście w towarzystwie jeszcze jednego funkcjonariusza. Nie włączyli syreny. Westling nie za bardzo wierzył w tę historię, wyjechał bardziej po to, by uniknąć sennej atmosfery w komisariacie.
    – Tu jest numer siedem – stwierdził jego kolega. – Budynek dwupiętrowy, dużo mieszkań. Nie znamy numeru?
    – Nie, ta tajemnicza dama też go nie znała. Ciemno i cicho, na ulicy żadnych samochodów. Czekaj! – Zobaczył pełzające światełka na drugim piętrze. – Latarki. To oni!
    Więc mówiła prawdę, pomyślał kwaśno.
    Nakryli złodziei, kiedy ci byli zajęci kneblowaniem przerażonej pani Gustavsen. Bandyci nie mieli żadnych szans ucieczki.
    – Skąd, do diabła, wiedzieliście? – zapytał z wściekłością jeden z nich, kiedy kajdanki zatrzasnęły się na jego nadgarstkach.
    – Obywatelska solidarność – odrzekł lakonicznie Westling.
    Nie dodał ani słowa. Tajemnicza dama się nie myliła, dziewczynkę należało chronić.
    Na schodach spotkali matkę małej. Westling nie odezwał się, za to kobieta wrzasnęła na całe gardło:
    – Sven, co tu robisz?
    Obaj mężczyźni liczyli sobie mniej więcej po trzydzieści lat. Jeden z nich skulił się w sobie, było mu wyraźnie nie w smak, że go rozpoznano.
    – Zna pani tego łobuza? – zapytał Westling matkę Katerine.
    – Znam. To przecież brat Kurta. Mojego chłopaka. To znaczy, byłego chłopaka. Miarka się przebrała! Co oni tu robią?
    Westling w kilku słowach opisał zdarzenie.
    Matka Katerine wyglądała na przygnębioną.
    – Więc to ode mnie dowiedzieli się o pieniądzach! Od Kurta. To koniec. Zrobiłam wiele dla uratowania tego związku, ale teraz mam już dość. – Nagle zdała sobie sprawę z innego niebezpieczeństwa. – Moja córeczka! Jest sama w domu! Chyba jej nie skrzywdzili?
    Funkcjonariusz wyprowadził włamywaczy i budynku. Westling szybko skorzystał z okazji.
    – Córka jest sama w domu? O tej porze? – spytał.
    Matka dziewczynki zmieszała się.
    – Trochę się spóźniłam…
    Na więcej nie potrafiła się zdobyć. Inspektor dosłyszał jednak, że je; wargi wyszeptały coś w rodzaju: „Więc dlatego był taki rozochocony! Nie wypuszczał mnie z objęć…”
    – Pani córka zawiadomiła nas o włamaniu – powiedział poważnym tonem. – Bandyci nie mogą się o tym dowiedzieć, bo jeszcze przyjdzie im do głowy się mścić.
    – Tak. Przepraszam!
    Nie wiadomo, kogo przepraszała i za co. Szybko otworzyła drzwi do mieszkania. Westling ujrzał w przelocie małą dziewczynkę, która przebiegała z pokoju do pokoju. Spodziewał się usłyszeć łajanie matki, ale nic takiego nie nastąpiło.
    To dobrze, pomyślał. Kobieta dostała nauczkę, może w przyszłości lepiej zajmie się dzieckiem.
    Zostawił panią Gustavsen pod opieką policjanta. Teraz musiał przesłuchać tę tajemniczą osobę, która zawiadomiła go o przestępstwie.
    Było pół do piątej rano, ale jego rozmówczyni sama prosiła, by dal jej znać o wyniku akcji.
    W pośpiechu nie zapytał jej o nazwisko ani o adres, jedynie o numer telefonu. Chociaż…? Chyba zapytał, tyle że ona wykręciła się od odpowiedzi.
    Czyżby miała coś do ukrycia?
    Przesunął dłonią po jasnych włosach i potarł zmęczone powieki. Brak snu dawał się mu we znaki. Pracował w tym mieście od niedawna, by wyróżnić się pilnością, wziął nocny dyżur za kolegę. Dotąd nie pracował nocami.
    Gdzie się podział ten numer?

    Irina nie kładła się. Nawet nie zdjęła ubrania, na wypadek gdyby nalegali na wizytę u niej w domu. Było już bardzo późno, dawno powinna znaleźć się w łóżku. A jeśli ten inspektor nie zadzwoni? Albo zaczeka do rana? I zabierze jej tych kilka godzin cennego snu, jeszcze bardziej zakłóci i tak niezwykły rytm dnia i nocy?
    Wstawał świt. Na tle granatowego nieba pojawiły się czarne zarysy wzgórz.
    Nigdy dotąd nie czuła się tak samotnie. Inaczej wyobrażała sobie nocne rozmowy.
    Zadzwonił telefon. To był Westling, równie oschły jak poprzednim razem.
    – A więc? – spytała Irina.
    – Złapaliśmy ich – rzucił krótko. – Dziękujemy za informację. Skąd…?
    – A dziewczynka? – przerwała mu. – Katerine. Nic jej nie jest?
    – Matka wróciła do domu. Zwróciłem jej uwagę, że zaniedbuje dziecko. Chyba się przejęła. Skończyła z Kurtem, wszystko się jakoś ułoży. Mam wrażenie, że facet wyciągnął ją z domu, by jego brat mógł dokonać włamania. Albo wybrali złą porę, albo kobieta zaniepokoiła się o córkę i pokrzyżowała im plany. Nie wspominając o roli, jaką odegrała mała Katerine. Tego nie wzięli pod uwagę.
    – A więc to był brat kochanka! Pańskie domysły brzmią prawdopodobnie.
    – Potrzebne mi pani dane do raportu. Nazwisko i adres?
    Irina zawahała się.
    – Nie wystarczy numer telefonu?
    – Nie. Skąd zna pani Katerine?
    – Zadzwoniła do mnie.
    – To już wiem. Dlaczego właśnie do pani? Jest pani krewną?
    Co za uparty typ.
    – Nie, ja…
    To nie było przyjemne!
    – Ja… założyłam telefon zaufania. Jeśli ktoś ma ochotę na nocną rozmowę…
    – Ach, tak – przerwał jej szorstko, jakby nagle wszystko zrozumiał. – Widziałem ogłoszenie. „W mroku nocy”. Dość ryzykowne zajęcie.
    – Zdążyłam się o tym przekonać. Chciałam pomóc ludziom samotnym.
    – Jest pani pocieszycielką strapionych? Osobą religijną?
    Irina nie ukrywała rozdrażnienia.
    – Czy to coś złego? Nie jestem zbytnio religijna, a poza tym uważam, że chrześcijanie nie mają monopolu na dobro, jest go wystarczająco dużo w innych religiach i poza nimi. Proszę mnie nie nazywać pocieszycielką strapionych, chcę być jedynie ich powiernicą! I nie sądziłam, że to okaże się takie ryzykowne.
    Wydawał się zakłopotany jej reakcją.
    – A więc jednak! Czy ktoś pani groził?
    – Miałam kilku niepoważnych rozmówców, ale nie chcę o tym wspominać. Numer jest zastrzeżony, nie znajdą mnie.
    Nie dał się przekonać.
    – Takie informacje zdobyć nietrudno. Powinna pani zaprzestać działalności.
    – Dopiero ją zaczęłam. No i przecież okazałam się przydatna?
    – Tak, ale… Więc co z tym nazwiskiem i adresem? Tylko do mojej wiadomości.
    – Przecież musi pan napisać raport.
    – Raport jest tajny.
    Nie jesteś jedynym policjantem na tym świecie, pomyślała. A inni mogą zapomnieć o dyskrecji wobec rodziny i przyjaciół.
    – Zróbmy więc inaczej – powiedział, jakby czytał w jej myślach. – Zapiszę nazwisko, adres i domowy numer telefonu, a o Nocnym Rozmówcy nie wspomnimy ani słowem. Nikt się nie dowie, że to pani się ukrywa za ogłoszeniem.
    Uznała, że może przyjąć jego propozycję. Podziękowała mu i podała swoje dane.
    Po rozmowie z inspektorem długo nie mogła dojść do siebie. Kręciła się po piętrze, z uwagą studiowała ornamenty na szybkach wprawionych w drzwi jeszcze za życia jej rodziców. Dziś już takich drzwi nikt nie robi. Weszła do pokoju gościnnego, który stal pusty od chwili, kiedy Arnt się wyprowadził. W ciągu ostatniego roku Irina nie przyjmowała gości.
    Wymacała na framudze klucz do drzwi prowadzących na nie dokończony balkon. Jej ojciec był marzycielem, który rzadko doprowadzał sprawy do finału. Arnt nie znosił tych drzwi. Fatalne miejsce na balkon, powtarzał. Zapewne miał rację. Występ znajdował się na ścianie zwróconej ku stromo opadającej partii ogrodu. To była najbrzydsza strona domu, który wspierał się w tym miejscu wysokim fundamentem o skałę. Irina zamknęła drzwi na klucz i przeszła do sypialni. Stało w niej duże łoże małżeńskie. Od dawna chciała je wymienić, ale nie mogła jakoś wcielić tego zamiaru w czyn. Chyba miała to po ojcu.
    Wreszcie czas na sen. Na wschodzie niebo pojaśniało i miasto budziło się do życia.

    Odtrąciła mnie! A czego innego można się było spodziewać po tej zadufanej w sobie hipokrytce! Może rozpoznała mnie po głosie? Skąd, przyłożyłem chusteczkę do ust. Źle zrobiłem? Pewnie by zmiękła, gdyby wiedziała, że to ja.
    To ona, założę się, to ona. Tak jak dawniej miesza się w cudze sprawy, o wszystkim chce decydować, wszystkimi komenderować. Niech no tylko zdobędę jej adres, to będę miał ją w garści. Szukałem w książce telefonicznej, ale nie dałem rady, za dużo nazwisk. Pytałem w biurze numerów. Numerów zastrzeżonych, powiedzieli, się nie podaje. Wiadomo, tacy jak ona, co to zamykają ludzi u czubków, muszą zastrzegać numery.
    Trzeba jej będzie zagrać na uczuciach, to się wygada. Kobiety uwielbiają być zdobywane, wystarczy parę dosadnych słów. Pójdzie jak po maśle!
    Będzie moja.
    Dostanie to, czego chce, i to, o czym nawet nie odważy się pomyśleć.
    Jakby mnie zapraszała tym ogłoszeniem.
    „W mroku nocy”. Dokładnie tak się wyraziła. „Musimy zamknąć pańskie drzwi na klucz, panie Karlsen, bo się nam pan rozpłynie w mroku nocy”.
    Tak powiedziała. „W mroku nocy”. Głupia klępa! Powiedziała też: „nam”. I wychodząc, pokręciła tyłkiem. Miała na mnie ochotę, jestem tego pewien.
    Więc mnie dostanie. A ja ją. Całą. Potem złożę ją w grobie, w jakimś ustronnym miejscu, którego nikt nie znajdzie. Drugi raz nie popełnię tego samego błędu!

ROZDZIAŁ III

NOC TRZECIA

    Przyszła noc, o jakiej marzyła.
    Zadzwonił „filozof”.
    Było dziesięć po jedenastej, kiedy zadźwięczał telefon i usłyszała miły, swobodny, lekko ironiczny głos. Z brzmienia wywnioskowała, że należał do mężczyzny w średnim wieku.
    On też miał trudności z zaśnięciem i spędzał noce w samotności. Rzadko kładł się przed czwartą rano i zwykł przesypiać ranki. Z przyjaciółmi spotykał się popołudniami i wieczorami.
    – Coś mi to przypomina – Irina uśmiechnęła się miękko. – Klasyczna sowa?
    Tak, przyznał, zawsze sprawiało mu kłopot ranne wstawanie do szkoły i pracy. Szkołę jakoś przespał, pracy nie wypadało, więc dał sobie spokój. Został pisarzem i sam decyduje o swoim rozkładzie zajęć.
    Tyle że do tego zawodu potrzebny jest talent, zdziwiła się Irina, trochę zaskoczona, trochę rozbawiona.
    Oczywiście, nawet wydał kilka książek, ale nie chce o nich rozmawiać. Ta rozmowa ma być przecież anonimowa?
    Irina musiała przyznać mu rację. Zastanawiała się, kim jest jej rozmówca. Pisarz mieszkający w Høyden?
    – We współczesnym społeczeństwie wolny zawód jest nieomal jedynym sposobem na przetrwanie – westchnął. – Pomyśl o tych biedakach, którzy tracą pracę w wyniku redukcji. Państwo zachęca ich, by zaczęli od nowa. Ilu tak uczyniło tylko po to, by po paru latach zbankrutować przez wysokie podatki? Nie powinno się dopuszczać do bankructw. Państwo wydaje na bezrobotnych znacznie więcej, niż ściąga od nich w formie podatków. To dotyczy również dużych firm.
    – Całkowicie się z tobą zgadzam – powiedziała Irina, kiwając z zapałem głową, choć przecież i tak nie mógł tego zobaczyć. – Pełne zatrudnienie znaczy więcej niż pieniądze w kasie. Jeśli możesz utrzymać się z pisarstwa, to trudno o lepszy sposób na życie.
    – Ach, nie mam zbyt wysokich wymagań. Trochę maluję i czasami udaje mi się sprzedać jakiś obraz. Wystarczy na bieżące potrzeby.
    – Talenty artystyczne często idą w parze.
    – Tak, uzdolnienia dostaje się hurtowo w darze od natury – roześmiał się. – Do muzyki, śpiewu, nawet teatru. Wszystkiego. Wiele z tego nie wynika. Biegłość w większości dziedzin, może wirtuozeria w jednej.
    – Szkoda, że na mnie nie trafiło – westchnęła. – Jeśli chodzi o muzykę, wyróżniłam się już jako dziecko. Rodzice opłacali mi lekcje fortepianu, ale zrezygnowali, kiedy pewnego razu nauczycielka powiedziała, że zagrałam zły dźwięk, a ja nie mogłam zrozumieć, skąd to wie, skoro stoi tyłem do instrumentu. Wtedy do nich dotarło, że nic ze mnie nie będzie.
    Roześmiał się i ten śmiech wzbudził w Irinie sympatię do nieznajomego.
    Ta rozmowa dodała Irinie otuchy i pewności siebie.
    Od dawna nie miała okazji do takiej wymiany myśli. Konwersacje z Arntem ograniczały się do banałów życia codziennego, a praca w biurze parafialnym nie zmuszała do wysiłku intelektualnego.
    „Filozof” chciał poznać przyczyny jej bezsenności. Czyżby też była z natury nocnym markiem?
    Irina musiała zachować ostrożność.
    – Właściwie nie – zaczęła z wahaniem. – Jestem na zwolnieniu, z przyczyn osobistych, i cierpię na bezsenność. Zamiast siedzieć i wpatrywać się w ściany, wolałam zrobić coś pożytecznego. Najgorsze to leżeć i czekać na sen, który nie chce przyjść. Mój umysł pracuje na zbyt wysokich obrotach, bym mogła skupić się na lekturze.
    – Rozumiem – odrzekł sceptycznym tonem, jakby nie rozumiał i chciał wiedzieć więcej.
    Nic więcej się nie dowiedział, Irina roześmiała się tylko z zażenowaniem.
    – Teraz, kiedy nie pracuję, zaczynam doceniać życie pozbawione stresu. Korzystam z okazji, by trochę okiełznać wybujałe ambicje.
    – Tak, stres bierze się z tego, czego nie robimy – stwierdził.
    – Z tego, czego nie zdąży się zrobić – zgodziła się Irina po namyśle. – Czasami wpadamy w wir zdarzeń i myślimy: Tego nie zdążymy zrobić, bo trzeba zająć się czym innym. I nie możemy pozbyć się poczucia, że zaniedbujemy obowiązki.
    – No właśnie!
    – Koszmarny sen kobiety pracującej. Choć pewnie i mężczyźni nie są wolni od myśli, że znajdują się nie tam, gdzie trzeba, i zajmują się nie tym, czym by chcieli. Jestem szczęśliwa, że pozbyłam się podobnych problemów.
    – Czym się zajmujesz, kiedy nie prowadzisz nocnych rozmów?
    Irina zawahała się. Spojrzała na siebie w lustrze nad toaletką i ujrzała bladą, zmęczoną twarz. Nie była w formie, ale tak to jest, jeśli myli się dzień z nocą.
    – To pytanie narusza moją anonimowość.
    – Przepraszam! Spytałem bez zastanowienia. Czy mogę jeszcze zadzwonić, jeśli noc zacznie mi się dłużyć?
    – Bardzo proszę – zgodziła się chętnie. – Ty przynajmniej nie jesteś trudnym przypadkiem.
    Spoważniał.
    – Ja nie, ale mój brat ma poważne problemy. – Przykro mi to słyszeć.
    – Choroba przykuła go do wózka – westchnął. – Mógłby prowadzić całkiem normalne życie, gdyby nie brak zrozumienia u ludzi.
    – Odnoszę wrażenie, że postawy względem takich osób uległy znacznej poprawie?
    – Ależ skąd! Niektórzy krzyczą mu do ucha, zakładając automatycznie, że pewnie jest też głuchy. Inni plotą bzdury, jakby mieli do czynienia z chorym umysłowo. Gdyby zechcieli zwracać uwagę na jego rozum, a nie ciało, żyłoby mu się znacznie łatwiej.
    – Rozumiem.
    – Niedawno pewna dama z jakiejś sekty religijnej powiedziała mu wprost, że siedzenie na wózku to kara za jego własne grzechy. Odpowiedział, że choruje od dziecka, więc kiedy zdążył nagrzeszyć? Dama strasznie się uniosła i stwierdziła, że bluźni.
    – Ojej! – Irina aż zadrżała.
    – Przy innej okazji zażartował sam z siebie. Jakiś starszy pan poczerwieniał wtedy ze złości i krzyknął, że z poważnych spraw nie należy się wyśmiewać.
    Irina skrzywiła się.
    – Twój brat zrobił to, żeby mieć siły do życia.
    – Właśnie. Wielu uważa, że niepełnosprawni powinni traktować ludzką uprzejmość jak jałmużnę i przyjmować ją z wdzięcznością. Własne opinie, kontrowersyjne poglądy i dowcipy nie są mile widziane.
    – Bardzo lubisz brata – powiedziała łagodnie.
    – Jesteśmy sobie bardzo bliscy – odrzekł niemal szorstko. – Nie okazuję mu współczucia, bo go nie potrzebuje. Straciłem już nadzieję, że świat zacznie traktować go naturalnie, tak jakby był normalnym człowiekiem. Zresztą co to właściwie znaczy?
    – Sama się zastanawiam – zakończyła z uśmiechem.

    Ta rozmowa dodała jej odwagi. Kiedy koło północy telefon zadzwonił ponownie, wciąż się uśmiechała.
    Uśmiech zamarł jej na ustach. To był ten sam ordynarny męski głos. Starszy człowiek, który wypluwał z siebie paskudztwa, szybko i niewyraźnie. Irina zerwała połączenie.
    Zacisnęła mocno dłonie na oparciach fotela. Kiedy dzwonek telefonu rozbrzmiał ponownie, nie wiedziała, co zrobić. W końcu podniosła słuchawkę.
    Znów on. Tym razem wiele nie mówił, wymamrotał tylko jakiś brzydki wyraz, dysząc w mikrofon.
    Irina roześmiała się.
    – To doprawdy zabawne! Myślałam, że takie historie zdarzają się tylko w tanich komediach. Obleśny staruch jęczący w telefon. Świntuch śliniący się na widok dziewcząt, których nigdy nie będzie mieć!
    Rozłączyła się.
    To powinno zamknąć mu usta, pomyślała, trzęsąc się ze zdenerwowania.
    Arnt, dlaczego mi to zrobiłeś? Pokoje krzyczą pustką, na zewnątrz czai się zło.
    Pod postacią grubiańskiego starca? Nie był taki groźny, przecież jej nie znajdzie.
    Odbyła potem parę rozmów, o których chciała jak najszybciej zapomnieć. Nie w takim celu rozpoczęła swoją nocną służbę.
    Pierwsza zaczęła się od ciszy. Kiedy po krótkiej chwili rzuciła w słuchawkę pytające „halo”, odpowiedział jej stłumiony chichot. Potem bardzo młody, rozbawiony głos zapytał:
    – Czy to Nocny Rozmówca?
    Wybuch niepohamowanego śmiechu w tle. Młodzież. Może nastoletnia, rozochocona paroma piwami, może młodsza, strojąca telefoniczne figle.
    – O co chodzi? – spytała Irina.
    Ponowny wybuch śmiechu, trzasnęły widełki aparatu. Smarkacze, pomyślała.
    Druga rozmowa była inna, lecz równie nieudana. Zadzwoniła kobieta i oznajmiła, że ma mnóstwo zmartwień. Po długiej tyradzie o brutalnych i pozbawionych serca właścicielach kamienicy, niczym nie zawinionych długach, zbyt wysokich podatkach i zwykłej niesprawiedliwości dama przeszła do sedna rzeczy. Potrzebowała pieniędzy.
    Irina delikatnie przedstawiła swą kiepską kondycję finansową, co jedynie rozzłościło jej rozmówczynię, która oskarżyła ją o skąpstwo i brak zrozumienia dla cudzych problemów. Dodała jeszcze, że Irina nie powinna zawracać ludziom głowy w środku nocy, skoro wcale nie zamierzą spieszyć im z pomocą.
    Ten sposób rozumowania pozbawiony był wszelkiej logiki, ale Irinie udało się utrzymać przyjazny ton głosu do końca rozmowy.
    Dyskusja dała się jej we znaki. Nie była przyzwyczajona do agresywnych zachowań. W małżeństwie z Arntem unikali gwałtownych utarczek, co w dużej mierze było zasługą jej ugodowego charakteru. W biurze parafialnym mało kto odważył się podnieść głos. Z szacunku?
    To nagłe uczestnictwo w prywatnym życiu innych ludzi było dla taktownej i spokojnej Iriny wielkim wstrząsem.
    Po ostatnim telefonie zapadła cisza, przerażająca cisza. Z pomieszczeń w ogromnym domu nie dobiegał ani jeden dźwięk. Irinie brak było odgłosów życia, tęskniła do bliskości innych ludzi. Zdała sobie teraz sprawę, że dyżurów przy telefonie podjęła się nie tylko z potrzeby pomagania innym, ale również i dla własnego dobra. Ta konstatacja wydała się jej gorzka i ironiczna.
    O pół do trzeciej ponownie zadzwonił filozof z konkretną propozycją.
    – Myślałem o tych twoich nocnych rozmowach. Nie mogłabyś zebrać swoich, jak to określasz, trudnych przypadków, i razem ze mną napisać o nich książkę?
    Pomysł nie przypadł Irinie do gustu.
    – A co z prywatnością tych ludzi? Nie, nie zgadzam się!
    – Szkoda! To by mogła być mocna rzecz. Pewnie masz rację, jestem strasznie impulsywny. Jak mi coś przyjdzie do głowy, zaraz bym wcielał to w życie.
    – „Dusza artysty jak obnażony nerw” – zacytowała ze sztuczną powagą i roześmiała się.
    Też się roześmiał. Świetnie się rozumieli. Żeby wszystkie rozmowy były takie jak ta!
    Zapragnęła opowiedzieć mu o natrętnym starcu, ale się powstrzymała. Tamten pewnie już się nie odważy zadzwonić.
    Przeszył ją zimny dreszcz. Jak długo jeszcze pozostanie bezpieczna w swej anonimowości? Wystarczy jedno słowo Marianne czy pastora, plotki rozchodzą się błyskawicznie.
    Coś jeszcze przyszło jej do głowy. Pomysł Westlinga, by w raporcie umieścić jej nazwisko i adres, a pominąć dane Nocnego Rozmówcy, wcale nie był taki inteligentny. Mała Katerine wiedziała przecież, do kogo dzwoni. Wszystko zależało od tego, czy policja potrafi dochować tajemnicy.
    System obronny Iriny opierał się na bardzo kruchych podstawach.
    Głos filozofa przywrócił ją do rzeczywistości:
    – Jesteś tam?
    – Tak, przepraszam. Zobaczyłam coś na ulicy – skłamała. – Co mówiłeś?
    – Że najwyższy czas, bym się położył. Niezbyt głęboka myśl. Tak już jest, najgłupsze repliki trzeba zawsze powtarzać dwa razy.
    – Właśnie! Dziękuję za miłe towarzystwo!
    – Do usłyszenia – obiecał.
    Kiedy się rozłączył, popadła w zadumę. Kim był, może miał żonę, może ona sama słyszała o nim? Z pewnością go nie znała, bo nie zapomniałaby takiego głosu. Który z pisarzy mieszkał w tym mieście? Jacy artyści?
    Zdała sobie nagle sprawę, jak słabo orientowała się we współczesnym życiu kulturalnym. Może powinna zapisać się do któregoś z towarzystw miłośników sztuki?
    Coś jej mówiło, że jej rozmówca nie należał do żadnego stowarzyszenia. Wyobrażała go sobie jako długowłosego samotnika w sztruksowych spodniach i z kieliszkiem czerwonego wina w dłoni.
    Przeszła się po pokoju. Przeciągnęła dłonią po gładkich, fantazyjnych wygięciach rokokowej komody, czuła pod stopami jedwabną miękkość perskiego dywanu.
    Dom był wspaniały, urządzono go z wyszukanym smakiem. Większość sprzętów odziedziczyła. Irina pochodziła ze starego, niemal arystokratycznego rodu. Nie miała wielu krewnych, jedynie paru kuzynów mieszkających w odległych zakątkach kraju.
    Po odejściu Arnta zatrzymała wszystko. Wtedy uznała to za wspaniałomyślność z jego strony, choć i tak przecież zależało jej bardziej na mężu niż na dobytku. Gdyby się jednak nad tym głębiej zastanowić…
    Cóż to za wspaniałomyślność? Jak wyglądał jego wkład we wspólny majątek? Samochód, prawda, ale przecież nim odjechał. Trochę sprzętów gospodarstwa domowego. Ale reszta? Obrazy, meble, cały dom, wszystko należało do niej od samego początku. Dotąd w ogóle o tym nie myślała.
    Zostało jeszcze pół godziny do końca czuwania, ale nikt już nie zadzwonił.
    Czy to jest życie? zastanawiała się w szarości poranka. Jak długo wytrzymam? Jak długo to może trwać? Kiedyś muszę zrezygnować.
    Rozwiał się gdzieś jej początkowy entuzjazm.
    Chociaż z drugiej strony to dobre lekarstwo na moje zmartwienia, uznała w drodze do sypialni. Zupełnie o nich zapomniałam. Przez całą dobę ani przez sekundę nie pomyślałam o Arncie. Mam wrażenie, jakby odpływał ode mnie.
    Lepiej śpię, jeśli w ogóle uda mi się zasnąć. Spokojniej. Jutro, a właściwie dzisiaj, wypada wolny dzień. Wtorek. Mogę wylegiwać się w łóżku, nie muszę czuwać następnej nocy.
    Mogę pójść do miasta i…
    Zgasiła światło w salonie i w tej samej chwili naszła ją przerażająca myśl.
    Nie powinna była zapalać lamp w całym domu. Gdyby ten wstrętny człowiek lub ktokolwiek inny dobrze skojarzył fakty, mógłby zgadnąć, że tutaj mieszka Nocny Rozmówca. Ulica była odludna, dobrze ukryta wśród wzgórz zamożnej dzielnicy, ale nigdy nic nie wiadomo. Światła mogły być widoczne na dole, w centrum miasta, nawet jej to nie przyszło do głowy.
    Mogła włączać lampkę w sypialni i światła w pokojach wychodzących na ogród. Z tamtej strony nie było żadnych budynków ani ulic, tylko łagodne, piękne pagórki.
    Na których ktoś mógł się czaić. Obserwować dom z góry. Zobaczyć zapalone lampy.
    To już przesada, wszędzie widzi czyhające niebezpieczeństwo.
    Położyła się, dygocząc ze strachu. Chyba podjęła się zadania ponad siły.

    Śmiała się ze mnie! To przeklęte oziębłe babsko rechotało mi do ucha tylko dlatego, że jęczałem uwodzicielsko. Zapłaci mi za to. Niech no tylko się dowiem, gdzie mieszka.
    Rozpoznam ją z miejsca, takich bab, co zamykają ludzi u czubków, łatwo się nie zapomina. Całkiem ładna, na gorsze ma się ochotę. Długie, jasne włosy i małe, jędrne piersi. Ładny kuperek, zawsze nim kręciła. Ile może mieć lat? Nie więcej niż dwadzieścia pięć. Świeżo upieczona pani psycholog, co to myśli, że zjadła wszystkie rozumy.
    Zrobię z nią to, co z tamtą. I z tymi dwoma, o których nikt nic nie wie. Byłem sprytny, w ogóle ich nie znaleźli. Szkoda, że trafili na tę jedną.
    Lekarz, który mnie wypuścił, uznał, że „nie ma niebezpieczeństwa recydywy”.
    Dobry lekarz. Tyle że głupi jak but.
    Jak się do niej dobrać, no, jak?
    Dzisiaj w mieście jest muzyczna parada. Pewnie przyjdzie popatrzeć, a ja ją rozpoznam.
    Doskonale!

ROZDZIAŁ IV

DZIEŃ PRZERWY

    Jak cudownie znów spacerować w słońcu! Dawno tego nie robiła, chyba od chwili, kiedy poznała Arnta.
    Irina ubrała się starannie. Jesienny kostium, którego nie nosiła zbyt często, przydał się w sam raz. Umyła włosy i pozwoliła im wyschnąć, bez nawijania na papiloty. Nosiła teraz krótką, swobodną fryzurę, ciemne włosy wciąż błyszczały tym kasztanowym odcieniem, z którego tak dumni byli jej rodzice. Po separacji straciły blask i życie, jak ona sama. A teraz budziła się z długiego snu. Miała wrażenie, że ostatnie miesiące spędziła w krainie wiecznych mrozów. Wciągnęła głęboko jesienne powietrze i poczuła, że żyje. Poczuła, że odzyskała swoją wartość.
    Złota jesień, czy nie tak nazywano tę ciepłą porę roku? Potem przychodziło babie lato, niespodziewana fala łagodnego powietrza we wrześniu lub październiku. Albo może było na odwrót? Nie pamiętała, te terminy kojarzyły jej się z odległymi wspomnieniami dzieciństwa na wsi.
    Rozrzewniła się. Co zostało z mego życia? Małżeństwo legło w gruzach, co mi pozostało?
    Pusta przyszłość. Rola powierniczki ludzkich trosk przynosi mi na razie mało satysfakcji, za to sporo nieprzyjemności.
    Co tu się dzieje? Tłumy ludzi na ulicy. Jakaś demonstracja?
    Nie czytam gazet, to zły znak. Jestem zbyt zajęta sobą, a może po prostu zobojętniałam? Trzeba wziąć się w garść.
    Nie przecisnę się! Może krzyknąć: Pali się…?
    Zza rogu buchnęła melodia. Grała orkiestra dęta. Pojawił się pierwszy zespół, za nim szły następne.
    Trzeba cierpliwie czekać, aż przejdą obok niej, wtedy tłum się rozejdzie.
    Ludzie szczelnie wypełniali chodniki wzdłuż ulicy, a sklepy, do których zmierzała, leżały po drugiej stronie. Irina miała mnóstwo czasu, by spokojnie rozejrzeć się wokół. Stojąc w drugim rzędzie gapiów, mogła zachować bezpieczną anonimowość; nikt nie patrzył w jej kierunku, wszyscy obserwowali muzykantów.
    Po drugiej stronie ulicy zobaczyła kolegę z pracy. Nie widział jej, a Irina nie uczyniła nic, by ją dostrzegł.
    Rozpoznawała wiele osób, które spotykała w sklepach czy na spacerze. To nie byli jej znajomi ani petenci z biura, nie miała wobec nich żadnych zobowiązań. Nie czuła potrzeby rozmowy z kimkolwiek. Separacja, choć trwała raptem osiem miesięcy, odarła ją z wszelkiej pewności siebie.
    Właściwie nie powinna niczego się wstydzić, a jednak unikała kontaktów z ludźmi. Czuła się gorsza od innych, poniosła porażkę, porzucił ją towarzysz życia. Najbardziej bała się tego, że straci kontrolę nad swoimi uczuciami. Zdarzyło się kilka razy, na początku jej samotności, że reagowała płaczem na współczujące uwagi przyjaciół.
    Teraz była silniejsza, czy jednak dość silna? Chyba nie.
    Irina nie traktowała postępku Arnta jako zdrady. Arnt potrafił zdobyć się na szczerość. Walczyliśmy z tym, powiedział. Zdążyła znienawidzić tę replikę. Wina nie leżała po jego stronie, to ona nie dorosła do tego związku.
    Co za negatywne, niszczycielskie myśli. Obciążać siebie winą za coś, czemu nie mogła zapobiec. Rozważać swoje przywary, roztrząsać błędy, niedociągnięcia. Może była zbyt chłodna, za bardzo uległa, może nudna? Nie potrafiła pokazać, jak go kocha?
    W głębi duszy wiedziała, że nie to jest najważniejsze. Z uczuciem do innej osoby trudno konkurować.
    To też było niedobre spostrzeżenie. Pora skończyć z tą nieustanną gonitwą myśli, która spychała ją głębiej w odmęty rozpaczy.
    Teraz była na właściwej drodze, w końcu poruszała się w dobrym kierunku. Tyle że przeraźliwie wolno.
    Parada muzyczna nie miała końca.
    Ruchem kierowali policjanci. Może któryś z nich to Westling? Irina zaczęła się im przyglądać.
    Nie, to niemożliwe. Jeden z nich nosił mundur, miał jasne włosy, miły uśmiech i przyjazne spojrzenie. To nie mógł być on, Westling zwracał się do niej oficjalnie, niemal szorstko. Komendant posterunku, starszy człowiek, pracował w policji od lat, wszyscy go znali i nosił zupełnie inne nazwisko. Jakaś kobieta. I jeszcze ktoś o pociągłej, wychudzonej twarzy… Może to jest on?
    A może w ogóle go tu nie było?
    Niedaleko Iriny zrobiło się małe zamieszanie. Policjanci podeszli bliżej.
    – Tu nie wolno stać, przesuńcie się! – rozkazał komendant.
    Ktoś poirytowanym głosem rzucił kąśliwą uwagę o zaczepianiu porządnych obywateli, a Irina poczuła ciarki na plecach. Ten glos rozpoznałaby wszędzie!
    Gardłowy, niewyraźny, mógł należeć jedynie do jej nocnego prześladowcy.
    Grupa ludzi przesunęła się i ustawiła po drugiej stronie ulicy, dokładnie naprzeciw miejsca, w którym stała Irina. Musiała mijać ich wcześniej, przeciskając się przez tłum.
    W luce, która powstała po przejściu jednej z orkiestr, zobaczyła mężczyznę. Już za pierwszym razem zwróciła na niego uwagę. Teraz stal trochę z boku, izolując się od pozostałych. Badawczym spojrzeniem lustrował ciżbę, jakby kogoś szukał, zupełnie nie zwracał uwagi na muzykę. Wyglądał odrażająco! Miał duże, nieforemne, bladosine dłonie, które nigdy nie zaznały pracy. Grubo ciosana twarz o odpychającym wyrazie. Przenikliwe oczy osadzone blisko po obu stronach długiego nosa, usta skrzywione w wulgarnym grymasie. Sprawiał wrażenie zimnego, pozbawionego poczucia humoru egocentryka.
    Jej nocny prześladowca mógł tak właśnie wyglądać. Nie wiedziała jednak, czy to on wykrzyknął przed chwilą obraźliwe słowa pod adresem policji. Głosem, który słyszała w słuchawce telefonu.
    Omiótł ją uważnym spojrzeniem, ich oczy zetknęły się na ułamek sekundy. Potem odwrócił się, nie okazując zainteresowania.
    Dzięki Bogu, pomyślała.
    Nie powinnam pochopnie oceniać ludzi, skarciła się. Ten człowiek może być porządnym ojcem rodziny, któremu natura poskąpiła urody.
    Chyba jednak nie. Biła od niego jakaś prymitywna, brutalna siła, która mogła pociągać pewien typ kobiet. W ich oczach prezentował się pewnie dość atrakcyjnie. W Irinie wzbudzał wstręt.
    Mimo ciepłego dnia zadrżała. Pobiegła myślami do samotnych nocy w ogromnym, pustym domu. W nagłym odruchu postanowiła zadzwonić do Arnta i znowu schronić się pod jego opiekuńcze skrzydła, ale szybko wróciła do rzeczywistości. Arnt nie należał już do niej, odszedł z jej świata.
    A jej świat ostatnio drastycznie się skurczył.
    Żal. Żal i pustka. I tęsknota, by czymś ją zapełnić, która gniotła ją i zapierała dech.
    Przemaszerowały kolejne zespoły, orkiestry szkolne, norweska specjalność. Ile ich było w całym kraju? Ilu rodziców trudziło się zbiórką pieniędzy na instrumenty i podróże dzieci, ilu z nich codziennie zawoziło swe pociechy na próby? Na samą myśl o tym Irinie robiło się słabo. Jeśli kiedyś urodzi własne… Skąd jej to przyszło do głowy? Powinna była wykazać większą nieustępliwość wobec Arnta.
    Zresztą nawet i dobrze, że nie ma dzieci. W tej sytuacji cierpiałyby jak ona.
    Po tej samej stronie ulicy dostrzegła mężczyznę w wózku inwalidzkim. Był do niej zwrócony bokiem, więc mogła mu się przyjrzeć.
    Mężczyzna miał milą powierzchowność. Nie sprawiał wrażenia ofiary wypadku, lecz kogoś, kto spędził na wózku całe swoje życie.
    Przyszła jej do głowy spontaniczna myśl, by podejść do niego, ale się nie odważyła. Co zresztą powinna powiedzieć? Cześć, rozmawiałam w nocy z twoim bratem?
    Zawsze poprawna Irina tak nie postępowała.
    Poczuła się jeszcze gorzej, kiedy przechodząca obok kobieta obrzuciła ją zimnym spojrzeniem i syknęła:
    – Nie przystoi tak się przyglądać kalekom!
    Zawsze poprawna Irina…
    Może Arnt zwyczajnie nudził się w małżeństwie z nią? Choć właściwie sam bardziej zważał na konwenanse. Na początku ich związku karcił ją zawsze, kiedy pozwalała sobie na chwile nierozsądku. Dopiero później go zrozumiała. Lekkomyślność nie pasowała do mieszkańców wzgórz.
    Lekkomyślność? Czasami nuciła piosenki na leśnych polanach, tańczyła na dywanie z zawilców, stawiała czoło sztormowej fali na nadmorskiej skale. To były szczyty jej lekkomyślności.
    Nie wiedzieć dlaczego oczami wyobraźni ujrzała ptaka z podciętymi skrzydłami.
    Ostatni zespół przedefilował jezdnią. Ludzie zaczęli się rozchodzić.
    Irina ruszyła do gabinetu lekarskiego.
    Wizytę zamówiła dawno temu, ale nie mogła zdobyć się na odwagę, by tam pójść. Doktor Hansen należał do jej dawnego kręgu znajomych i wraz z żoną wciąż utrzymywał znajomość z Arntem i jego nową miłością.
    Z tej przyczyny wizyta u doktora Hansena nie należała do przyjemności. Irina nie chciała jednak okazać mu lekceważenia.
    Miała zamiar najpierw załatwić inne sprawy, ale muzyczna parada zajęła ją w takim stopniu, że nie starczyło na nie czasu. Ruszyła w stronę gabinetu.
    Niepotrzebnie się spieszyła. W poczekalni siedziało mnóstwo ludzi i Irina zmuszona była cierpliwie czekać na swoją kolejkę. Usiadła, czując na sobie badawcze spojrzenia innych pacjentów. Różniła się od nich sposobem zachowania, elegantszym ubiorem.
    Co się ze mną stało? pomyślała z przerażeniem. Kul – ' turę osobistą wyniosła z domu rodzinnego, a Arnt poddał ją dodatkowemu treningowi. Nauczył ją chłodnej wyniosłości, nienaturalnego dostojeństwa. Irina zdała sobie nagle sprawę, jak bardzo nienawidzi tych cech. Nocne rozmowy obnażyły ich sztuczność.
    Żebyście tylko wiedziały, jak chętnie zamieniłabym z wami kilka słów, pomyślała, przyglądając się dwóm starszym kobietom o zmęczonym wyglądzie i przerażonym spojrzeniu. Na pokrytych żylakami nogach nosiły wydeptane buty, które tylko dzięki paście zachowały resztki brązowego koloru. Jeszcze nie potrafię normalnie rozmawiać. Boję się. Ale się uczę. Nocami. Poznaję tylu nowych ludzi. Wcześniej nawet na to mi nie pozwalano. W biurze parafialnym przydzielono mi pokój na zapleczu. Nie byłam godna zaufania? Nie dość pobożna, by udzielać petentom właściwych informacji?
    Jakże bym chciała z wami porozmawiać, dodać wam sił i otuchy.
    Zrozumiała nagle, że to Arnt wykształcił w niej tę niechętną postawę wobec ludzi z innych grup społecznych.
    Pobyt w poczekalni dał Irinie okazję do nieoczekiwanych przemyśleń.
    Kiedy się poznali, Arnt był młodym, ambitnym studentem, przyszłym adwokatem. Irina również studiowała, ale po ślubie nie pozwolił jej uczyć się dalej. Miała zająć się domem, to poprawiało wizerunek społeczny, jego wizerunek. Była zakochana po uszy, wsłuchana w każde jego słowo.
    Dobrze zarabiał, to prawda. Z niechęcią przystał na to, by poszła do pracy, ale Irina naciskała, znała już swoją wartość. Posada musiała być odpowiednia, stosowna dla kogoś z jego klasy. Jakże mogła ją zdobyć, skoro nie ukończyła studiów?
    W końcu dostała jakieś zajęcie w biurze przy sortowaniu faktur. Szczerze go nienawidziła. W końcu ją zwolniono w ramach redukcji etatów. Z czystej desperacji zatrudniła się w biurze parafialnym. Z błogosławieństwem Arnta.
    Praca nie przynosiła jej wiele satysfakcji. Irina nie miała kontaktu z petentami, całe dnie spędzała w pokoju na zapleczu, porządkując dokumenty.
    Aż do chwili, kiedy Arnt ją opuścił.
    Oczyma wyobraźni ujrzała teraz pnący bluszcz. Może Arnt związał ją ze sobą tak mocno, że nie potrafiła już funkcjonować bez niego? Może dlatego właśnie wpadła w rozpacz, kiedy pozbawił ją opieki?
    Pielęgniarka dwukrotnie powtórzyła nazwisko Iriny, kiedy przyszła jej kolej. Gwałtowny powrót do rzeczywistości sprawił, że przekroczyła próg gabinetu roztargniona i nieprzygotowana.
    – Więc? – zaczął dobrodusznie doktor Hansen, nie patrząc na nią. – Co u ciebie?
    – Wszystko w porządku – odpowiedziała trochę za szybko. – Jestem trochę osłabiona – dodała, by uniknąć drażliwego tematu. – Szybko się męczę, ale to chyba nic konkretnego.
    Za żadne skarby świata nie przyznałaby mu się do bezsennych nocy. Nikt z kręgu znajomych lekarza nie może podejrzewać, że ona jest Nocnym Rozmówcą. Ani że bezsenność wynika z głębokiej tęsknoty za towarzyszem życia.
    – Jesteś blada – skonstatował. – Musisz więcej przebywać na słońcu!
    Weszła pielęgniarka, niosąc wyniki badań krwi Iriny.
    Doktor Hansen przejrzał je.
    – Droga Irino – zdumiał się. – W ogóle nie dbałaś o siebie od ostatniej wizyty!
    Była u niego rok temu.
    – Hm – odrzekła z niepewnym uśmiechem – nie myślałam zbytnio o własnym zdrowiu. Coś nie tak?
    – Niektóre wyniki są fatalne. Brak ci kondycji, jesteś anemiczna. Nic dziwnego, że szybko się męczysz. Pijesz?
    Wzdrygnęła się na bezceremonialność lekarza. Alkoholu starała się unikać, i to z dobrym skutkiem.
    – Nie, wcale – zapewniła go poirytowana. – To znaczy, czasami kieliszek wina do dobrego obiadu. Raz, może dwa razy w tygodniu, to chyba nie libacja?
    Zgodził się z nią. Irina poczuła się pewniej, stroniła również od wszelkich środków uspokajających. Za to niezbyt regularnie się odżywiała, zdarzało się jej zapomnieć o obiedzie. Gotowanie dla jednej osoby nie należało do przyjemności. Nie powiedziała tego głośno.
    Oboje ani słowem nie wspomnieli o jej złym stanie psychicznym i jego przyczynach.
    Lekarz zbadał ją i uznał, że nic jej nie dolega. Zapisał lekarstwa na wzmocnienie, witaminy i minerały. Sugestię zażywania valium odrzuciła zdecydowanie. Nie chciała ryzykować, choć jej ciało i dusza mówiły co innego.
    Musiała obiecać, że nie zapomni o regularnych posiłkach.
    Irina nie powiedziała nic, co mogłoby sugerować, że tęskni za Arntem. Nie wspomniała o tym, jak jej smutno, kiedy zasiada samotnie przy nakrytym stole. Właśnie dlatego zwykle zadowalała się zjedzoną pospiesznie kanapką. Dla kogo miała przyrządzać warzywa i inne smakowite dodatki?
    Opuściła gabinet z uczuciem ulgi. Przyznawała lekarzowi rację, powinna częściej przebywać na słońcu. Zalecił jej codzienny spacer.
    Będzie o tym pamiętać. Szkoda, że nie ma psa, który zmusiłby ją do wyjścia.
    Ale nie trzeba zmuszać, na powietrzu naprawdę jest cudownie.

    Nie było jej tam. Straciła okazję, by mnie spotkać.
    Nie dostrzegłem w tłumie jej jasnych włosów i zgrabnego tyłeczka.
    Wiem, że nie śmiała się ze mnie. Przecież zmieniłem głos, więc nie mogła mnie rozpoznać.
    Następnym razem wygarnę wszystko bez ogródek. Przedstawię się. Pamiętam, jak się zachowywała w szpitalu, taka była napalona na mnie, łatwo mi pójdzie.
    Potem czeka ją taki sam los jak tamte.
    Dziś nie dyżuruje przy telefonie, tak było w ogłoszeniu. Już się cieszę na jutrzejszą noc!

ROZDZIAŁ V

NOC CZWARTA

    Jak spokojnie! Dom tchnął pustką. Cisza wokół była nieomal namacalna. Irina usadowiła się w sypialni. Ciężkie kotary, pamiętające czasy wojny i zaciemnienia, nie pozwalały, by światło lampy wydostało się na zewnątrz.
    Paranoja, pomyślała z lekkim rozbawieniem, ale teraz czuła się bezpieczniej.
    Wolny dzień upłynął pod znakiem snu i odpoczynku.
    Przyszła środa i kolejna noc czuwania. Telefon Nocnego Rozmówcy był podłączony, ale jak dotąd nikt nie zadzwonił. Nic dziwnego, jeszcze nie minęła północ.
    Irina niepokoiła się, za kilka dni ogłoszenie ponownie ukaże się w gazecie. Może powinna je wycofać? Uznała to za zbyt tchórzliwe posunięcie, nie zamierzała tak łatwo rezygnować z niesienia innym pomocy.
    Pomocy? Ludzi, którzy potrzebowali niezobowiązującej nocnej rozmowy, nie było znów tak wielu.
    Sporządziła listę dotychczasowych rozmówców.
    Marianne. Irina sprawiła, że starsza pani poczuła się bezpieczniej.
    Mała Katerine. To był prawdziwy dobry uczynek, a nawet dwa. Nie, trzy! Po pierwsze, otrzymała jej towarzystwa. Po drugie, razem złapały dwu złodziejaszków. Po trzecie, po reprymendzie policji matka pewnie częściej przebywała z córeczką.
    Filozof. Rozmowy z nim wiele jej dały.
    Do tego miejsca mogła być zadowolona. Dalej jednak same porażki.
    Dziennikarz, który chciał wykorzystać jej poświęcenie. Żałosne.
    Pijana kobieta.
    Lubieżny typ. Wstrętny!
    Kobieta, która chciała pożyczyć pieniądze i rozgniewała się na nią. Kompletne fiasko!
    Chichocząca grupa nastolatków. Głupota.
    To wszystko. Niewiele powodów do dumy.
    Odezwał się dzwonek telefonu.
    Ostrożny kobiecy głos zdawał się ją badać. We wstępnych pytaniach czaiła się niepewność. Irina odpowiadała przyjaźnie i z wyrozumiałością, której rozmówczyni wyraźnie potrzebowała. W jej głosie pobrzmiewał smutek.
    – Trafiłam na ogłoszenie parę dni temu, ale zwlekałam z telefonem.
    – Rozumiem – przyznała Irina. – Zwykle nie siadamy w nocy przy telefonie, by porozmawiać z nieznajomą osobą.
    – No właśnie! Ja właściwie leżę…
    Powiedziała to ze śmiertelną powagą.
    – Czasami nie ma to jak nieznajoma osoba – ciągnęła Irina. – Jesteśmy sobie obce i nigdy się nie spotkamy. To komfortowa sytuacja.
    – Też tak sobie pomyślałam. Mam pewien problem i chcę o nim porozmawiać. Jest pani gotowa mnie wysłuchać?
    – Na tym polega moja rola. Proszę mi jednak mówić po imieniu, będzie znacznie łatwiej.
    – Nie należę do osób, które szybko przechodzą na ty – stwierdziła chłodno kobieta.
    – Ja też nie. Przynajmniej tak było do niedawna. Człowiek szybko się uczy.
    W końcu kobieta zdecydowała się opowiedzieć swoją historię.
    – Wychodzę za mąż w święta, kiedy mój wybrany dostanie rozwód. Nie jestem jednak pewna tej decyzji…
    Irina nie odezwała się taktownie, ale kobieta nie podjęła wątku.
    – Nie jesteś pewna swoich uczuć? – spytała w końcu.
    – Nie, tak, sama już nie wiem! Mieszkamy razem, może nie powinniśmy, ale…
    – Teraz to powszechnie akceptowane. W czasach mojej młodości było zupełnie inaczej.
    – No właśnie. Chyba jesteśmy w podobnym wieku?
    – Tak sądzę. I odebrałyśmy podobne wychowanie.
    – Wiele na to wskazuje – stwierdziła kobieta.
    Irina usłyszała weselszy ton w jej głosie.
    – Ostatnio wiele się zmieniło – ciągnęła tamta z wahaniem. – On jest taki… Nie wiem, jak to określić. Nieobecny? A ja… zaczynają drażnić mnie jego drobne przywary.
    – To zupełnie normalne – zapewniła ją Irina. – Faza przystosowania.
    – Wiem, byłam już mężatką. Nie chcę go stracić, w naszym wieku trudno spotkać mężczyznę o odpowiedniej pozycji i wysokich dochodach. Odnoszę jednak wrażenie, że zaczął żałować. To musiało być dla niego straszne przeżycie, tak po prostu zerwać wieloletnie więzy, ale tamto małżeństwo było martwe! Jego żona musiała być beznadziejna, nie miała żadnych zainteresowań, za grosz uroku, brakowało im tematów do rozmowy. Sama jest sobie winna i nie budzi we mnie współczucia. Aż tu nagle w zeszłym tygodniu odkryłam, że nie mogę znieść tej jego maniery odkładania przeżutych kawałków jedzenia na talerz. Wiem, że to błahostka, ale…
    Irina chciała właśnie wykrzyknąć, że jej mąż robił to samo, kiedy w nagłym przebłysku zrozumiała całą prawdę. Rozwód przed świętami. Odpowiednia pozycja, wysokie dochody…
    Jej rozmówczynią była nowa narzeczona Arnta!

    Zakryła dłonią mikrofon, by zaczerpnąć tchu.
    Co teraz?
    Miała ochotę rozłączyć się, ale nie mogła tego zrobić. Jęknęła w duchu, kurczowo ściskając słuchawkę i usiłując zapanować nad biciem serca.
    Nie znały się. Arnt zadbał o to, by nigdy się nie spotkały, co zresztą nie było takie trudne, bo Inger pochodziła z innego miasta. Tam ją poznał. Teraz mieszkali razem na przedmieściach po drugiej stronie Høyden. Arnt nie chciał pozbywać się swojej praktyki adwokackiej, którą budował od wielu lat.
    Inger nie przestawała paplać o ciemnych stronach małżeństwa Arnta. Irina usiłowała zebrać myśli, choć słowa Inger nie pozwalały się jej skupić. Bez zainteresowań, pozbawiona uroku, z ust tamtej płynął strumień coraz to nowych oskarżeń.
    W końcu zdobyła się na ostrożne pytanie.
    – Obawiasz się, że się rozmyślił? I chce wrócić do żony?
    Natychmiast pożałowała swojej odwagi.
    – Nie, nie! – krzyknęła Inger. – Nawet mu to nie przyszło do głowy! Skończył z nią. Boję się, że ja też mu się znudziłam. Skoro się odeszło od jednej żony, można odejść od następnej. Może znalazł sobie nową? Młodą i głupią gąskę, która leci na żonatych.
    Sama tak się zachowałaś, pomyślała Irina. I nawet nie możesz zrzucić tego na karb młodzieńczej głupoty. Powiedziałaś przecież, słyszałam dobrze, choć usiłowałam zebrać myśli: Chciałam go i miałam do niego prawo, skoro jego tępa małżonka nie potrafiła go przy sobie utrzymać.
    Powinna właściwie odczuwać satysfakcję, ale nagle kłopoty tamtej kobiety wydały się jej obojętne. Arnt był Żałosny w tej swojej nieustannej żądzy nowych podbojów. Rzecz jasna, jeśli Inger się nie myliła. Choć wszystko na to wskazywało, nieobecność, irytujące nawyki… Tak, miał już dość Inger.
    Ta konstatacja nie wywarła na Irinie specjalnego wrażenia.
    Przepełniona poczuciem ulgi i trochę zła na samą siebie za zmarnowane miesiące niepotrzebnego żalu, odnalazła w sobie ten niezbędny ton ciepła i wyrozumiałości, którego trzeba było jej rozmówczyni. Teraz potrafiła zdobyć się na współczucie wobec Inger, choć wciąż dźwięczały jej w uszach obraźliwe uwagi. Powiedziała, że kryzys może być przejściowy, jakieś kłopoty w pracy? Doradziła Inger ostrożność. Najgorsze rozwiązanie to obciążać go winą, zmuszać do zachowań, na które nie ma ochoty. Czekaj i bądź cierpliwa, staraj się ładnie wyglądać, a wszystko się znów ułoży.
    Inger podziękowała za słowa, które wyraźnie dodały jej otuchy, i trudna rozmowa dobiegła końca.
    Irina zdobyła się na zrezygnowany uśmiech. Skąd brała takie rady? Może były wyrazem czystej złośliwości? Nie, właśnie tak zachowywała się tuż przed zerwaniem. Była cierpliwa, opanowana i zawsze zadbana. W efekcie go straciła.
    Teraz to już nie ma żadnego znaczenia, to już nie jej problem. Życie zaczynało nabierać jaśniejszych barw.
    Telefon zadzwonił ponownie. Odezwał się filozof, a że trafił na dobry humor Iriny, rozmawiali przez trzy kwadranse. O sztuce, którą zaniedbała, o filmach i literaturze i tysiącu innych miłych rzeczy. Płynęli na tej samej długości fali. Irina odważyła się nawet zapytać o mężczyznę, którego zauważyła na ulicy. Może to był jego brat? Opisała mu jego wygląd.
    Filozof milczał przez dłuższą chwilę. Przestraszyła się swojej bezpośredniości i właśnie zamierzała go przeprosić, kiedy odpowiedział twierdząco.
    – Wyglądał na bardzo sympatycznego człowieka – Irina usiłowała zatuszować skutki swej nachalności.
    – Miło mi to słyszeć – odrzekł chłodno.
    Zaraz potem się rozłączył.
    Do diabła! Irina rzadko pozwalała sobie na przekleństwa. Zniszczyłam coś ważnego. Teraz już pewnie nigdy nie zadzwoni.
    Dzwonek zadźwięczał ponownie. Irina podniosła słuchawkę w nadziei, że to filozof. Tymczasem usłyszała najmniej pożądany głos.
    – Cholernie długo gadasz!
    Znów ten lubieżny złośnik!
    – Wiem, kim jesteś – ciągnął, a Irina przeraziła się nie na żarty. Jak sparaliżowana trzymała słuchawkę przy uchu. – Znamy się – rzucił przymilnie. – Już się kiedyś spotkaliśmy.
    A więc to ten wstrętny typ, którego widziała na paradzie muzycznej? Nie, miał wyraźnie co innego na myśli.
    – Nie pamiętasz? Nie wypuszczę cię, mówiłaś, bo znikniesz w mroku nocy. Słyszysz? W mroku nocy. Z miejsca poznałem te słowa. No i jestem. Możesz mnie mieć. Skończyło się twoje czekanie.
    Ogłoszenie. Powiązał ją z jakimś zdarzeniem ze swego życia. Co za pech!
    – Bierzesz mnie za kogoś innego – odrzekła ostrożnie.
    – Nigdy nie wypowiedziałam takich słów.
    Wyczuł jej strach? Nieznaczne drżenie głosu?
    – Bez takich numerów – przerwał jej brutalnie. – Gadaj, gdzie mieszkasz, to zaraz się tam zjawię. Wiem, że mnie pragniesz, a mogę ci sporo zaofiarować. Zresztą widziałaś go, dotykałaś, aż się pokazał w pełnej krasie! Masz na mnie ochotę, mogę przysiąc, poznałem to wtedy po twoich oczach. Dobrze wiem, czego babom trzeba, nieraz mi opowiadały. Przyjadę. Podaj tylko adres i się tak nie kryguj!
    Irina wyrwała się z odrętwienia i rzuciła słuchawkę.
    Co mam począć? Zgłosić się na policję czy…?
    Siedziała sztywno wyprostowana, niezdolna do ruchu. Bała się, że telefon znów zadzwoni, ale nie zdobyła się na to, by wyrwać wtyczkę z kontaktu. Bała się też ciszy. Nerwowego nasłuchiwania odgłosów z zewnątrz.
    Dyżur jeszcze się nie skończył, a Irina zawsze dotrzymywała obietnic. Do kogo by zadzwonić? W ostatnich miesiącach odizolowała się od przyjaciół. Marianne? Za późno, z pewnością się już położyła. Filozof chyba się na nią pogniewał. Pastor nie życzył sobie nocnych telefonów.
    Siedziała w absolutnej ciszy i nasłuchiwała bicia serca. Zdawało się jej, że ktoś kręci się kolo garażu. Wiatr ucichł, spoza domu nie dochodziły żadne dźwięki. Zatęskniła za widokiem liści kasztana i tańczącej latarni. Co za cisza. Chciała wyjrzeć na ulicę, ale nie odważyła się odsłonić kotar. Tkwiła w pułapce, którą sama sobie zbudowała.
    Tej nocy nikt już nie zadzwonił.
    Za to następna miała się okazać aż nadto emocjonująca.

    Cholernie uparta i niedostępna!
    Ale to ona, poznaję ten zarozumiały ton.
    Dziś jest czwartek, noc bez dyżuru. Muszę czekać do jutrzejszego wieczoru.
    Jakby tu zdobyć jej adres?
    Zaraz! Ale ze mnie idiota!
    Gazeta, że też wcześniej o tym nie pomyślałem! Przecież musiała podać im swój adres. Teraz jest już za późno, przejdę się do nich jutro.
    Mam cię, ptaszku!

ROZDZIAŁ VI

NOC PIĄTA

    Irina poświęciła czwartek na przedzimowe sprzątanie domu i ogrodu. Wcześniej nie miała siły na porządki, a teraz zdała sobie sprawę ze skali zaniedbań.
    Myślała, że noc prześpi spokojnie, ale oszukiwała samą siebie. Przewracała się w łóżku, a sen ku jej wielkiej irytacji nie nadchodził. Irina dobrze wiedziała, że to przez ten ostatni telefon. Insynuacje telefonicznego prześladowcy nie dawały jej spokoju.
    Zasnęła nad ranem i przespała całe piątkowe przedpołudnie.
    Tego dnia ogłoszenie ponownie ukazało się w gazecie. Ujrzawszy je Irina zdecydowała, że ten tydzień będzie ostatni. Eksperyment się nie powiódł, zwykły człowiek jak ona nie powinien brać sobie na barki takich poważnych problemów.
    Oddźwięk na jej propozycję był jednak zaskakująco duży. W ciągu minionego tygodnia telefon dzwonił każdej z wyznaczonych nocy.
    Reakcja na nowe ogłoszenie nastąpiła błyskawicznie.
    Ledwo minęła jedenasta, rozległ się dzwonek.
    Byle nie ten obmierzły staruch, proszę!
    To nie był on. Rozmowa okazała się niezwykle dramatyczna.
    Dzwoniła młoda dziewczyna, mówiła urywanym, niewyraźnym, sennym głosem.
    – Zrobiłam to – wykrztusiła z wysiłkiem.
    – Co zrobiłaś? – spytała Irina przyjaźnie.
    Długa przerwa.
    – Podcięłam…
    Irina przeraziła się.
    – Co? Co podcięłaś?
    Długa przerwa.
    – Żyły… na nadgarstkach…
    Glos brzmiał matowo, jakby dziewczyna znajdowała się na krawędzi śmierci.
    – Pomóż mi! – dodała cichym szeptem.
    – Zaraz ci pomogę! Gdzie jesteś?
    – Pomóż mi!
    – Dobrze, ale powiedz mi, gdzie mieszkasz. Jak się nazywasz?
    Co za idiotyczne pytanie. Niepotrzebna strata czasu i sił dziewczyny.
    – Marita. Mieszkam przy Vollgaten.
    – Który numer?
    Dłonie Iriny drżały.
    – P… pię… Szept zamarł.
    – Halo! – krzyknęła Irina. – Marita? Ulica Vollgaten pięć? Piętnaście? Zdawało mi się, że słyszę jakąś samogłoskę. Pięćdziesiąt…?
    W słuchawce panowała głucha cisza.
    – Marita?
    Brak odpowiedzi.
    – Marita, odłóż słuchawkę, żebym mogła zadzwonić – wykrztusiła błagalnie, ale nikt jej nie odpowiedział.
    Dobry Boże, co robić? Jechać, nie mam samochodu, miną wieki, zanim przyjedzie taksówka. Policja, nie mogę zadzwonić, linia jest…
    Ale ze mnie idiotka, taka głupota powinna być prawnie zakazana. Wpadłam w panikę, ale są pewne granice… Przecież to linia specjalna.
    Zbiegła na parter do domowego aparatu i trzęsącymi dłońmi wykręciła numer policji. Poprosiła o połączenie z Westlingiem. Żeby tylko tam był, żeby tylko miał dzisiaj służbę.
    Z nikim innym nie chciała rozmawiać, musiałaby zdradzić swą tożsamość.
    Westling właśnie wyszedł, odpowiedział oficer dyżurny. Proszę za nim pobiec! Nie, tak nie można… W porządku, zobaczę, co się da zrobić…
    Irina usłyszała odgłos otwieranego okna i jakiś głos krzyknął:
    – Westling!
    Minęła dłuższa chwila. Irina przez cały czas stukała nerwowo w blat biurka Arnta. Nie zabrał go ze sobą, pewnie kupił sobie nowe, większe…
    Jestem głupia, mogłam zadzwonić na pogotowie. Kolejna strata czasu!
    – Halo? – odezwał się zasapany i poirytowany głos w słuchawce.
    – Mówi Irina… Nocny Rozmówca – bąknęła, stropiona opryskliwością policjanta.
    – Słucham – rzucił bezbarwnie. – Znowu jakieś włamanie?
    – Coś znacznie poważniejszego. Próba samobójstwa. Liczą się sekundy.
    Szybko zreferowała mu rozmowę z dziewczyną. Powiedziała, że nie jest pewna numeru, nie zadzwoniła po pogotowie, a sprawa wymaga natychmiastowego działania.
    – Jest pani pewna, że to nie głupi dowcip?
    – Wolę nie ryzykować.
    – Zadzwonię po karetkę – zdecydował. – Proszę czekać, przyjedziemy po panią.
    – Dlaczego? – spytała zdziwiona.
    – Szukała pomocy u pani i to pani zawierzyła.
    – Ach, tak – wyjąkała.
    Ubrała się pospiesznie i kiedy w wąskiej uliczce pojawił się wóz policyjny, czekała już przy furtce. Szybko wskoczyła do samochodu.
    A więc tamten jasnowłosy policjant o miłym spojrzeniu to jednak był Westling. Tego się Irina nie spodziewała.
    – Usiłowałam skontaktować się z dziewczyną – wykrztusiła – ale linia, wciąż jest zajęta.
    – Mam informacje z karetki – powiedział Westling. – Sprawdzili numer pięć, ale nikogo nie znaleźli. Jadą do numeru pięćdziesiątego, ulica jest bardzo długa.
    – Mam wrażenie, że urwała w pół słowa – powtórzyła Irina. – Była strasznie osłabiona, z trudem zdobywała się na szept.
    – Często tak robią. Chcą popełnić samobójstwo i w ostatniej chwili oblatuje ich strach.
    – Jeśli wszystko pójdzie dobrze, to chcę pomóc tej dziewczynie – stwierdziła Irina. – Nie zostawię jej, takiej samotnej i nieszczęśliwej.
    – Nic jeszcze o niej nie wiemy – rzucił szorstko Westling.

    Pędzili przez miasto. Kierowca utrzymywał dużą prędkość. Z rzadka spotykali jakieś samochody, za szybą Irina spostrzegła w przelocie kilka grup młodzieży. Miasto spało, w Høyden nie kwitło życie nocne.
    Kierowca karetki wezwał ich przez radiostację.
    – Vollgaten kończy się na numerze pięćdziesiąt trzy z jednej strony i czterdzieści osiem z drugiej.
    – Musimy więc przeszukać dwa domy – stwierdził Westling. – Numery pięćdziesiąt jeden i pięćdziesiąt trzy. Gdzie jesteście?
    – Przy pięćdziesiąt trzy. Wchodzimy do środka. Nie sprawdziliśmy pięćdziesiątego pierwszego, ale ten dom wygląda bardziej obiecująco.
    Kiedy dojechali na miejsce, musieli przyznać, że kierowca karetki miał rację. Pod numerem pięćdziesiątym pierwszym mieścił się nie dokończony budynek, w którym z pewnością nie zainstalowano jeszcze telefonu. W jednym z okien sąsiedniego domu paliło się światło. Po – sesja była bardzo zniszczono, wyglądała bardziej na miejsce podejrzanych zabaw młodzieży. Po pewnych oznakach można jednak było sądzić, że ktoś w niej mieszka.
    Karetka stała przed wejściem, dwóch mężczyzn usiłowało wyłamać drzwi. Westling wyraził cichą nadzieję, że nikt z Iriny nie zadrwił.
    Irina zmartwiała. A jeśli alarm okaże się fałszywy? Wtedy oskarżą ich o włamanie, a jej wiarygodność zostanie wystawiona na ciężką próbę.
    Drzwi ustąpiły w chwili, gdy Irina i Westling wysiadali z samochodu. Sanitariusze wyjaśnili, że użyli dzwonka, ale nikt nie otworzył. Ze środka domu nie dochodziły żadne dźwięki.
    Szybko znaleźli drogę do pokoju, w którym paliło się światło.
    Jeden z sanitariuszy wciągnął nosem powietrze.
    – Haszysz – stwierdził lakonicznie.
    Irina spodziewała się narkotyków, nawet tych znacznie groźniejszych. Tamte może jednak nie wydzielają żadnego zapachu? Nie wiedziała wiele na ten temat.
    Westling otworzył drzwi do sypialni.
    Dziewczyna leżała w kałuży krwi.

    – Jest taka młoda – szepnęła Irina – ma najwyżej szesnaście lat. I taka blada. Śmiertelnie blada.
    Sanitariusze podjęli akcję ratunkową, wysławszy uprzednio Irinę i Westlinga po nosze i niezbędny sprzęt. Irina wybiegła za inspektorem, trzęsąc się ze zdenerwowania.
    Prowadziłam dotąd takie bezpieczne życie, pomyślała. Jak na zamku Śpiącej Królewny.
    Chwycili nosze i pozostałe przybory i wrócili pędem na górę. Na nadgarstki dziewczyny założono już opatrunek i sytuacja zdawała się być pod kontrolą. Dziewczyna nie odzyskała jednak przytomności, a może nie żyła. Irina nie była pewna. Nie mówiąc ani słowa, odłożyła zakrwawioną słuchawkę na widełki. Wspólnymi siłami znieśli nosze na dół i umieścili w karetce.
    Westling wepchnął Irinę do wozu policyjnego.
    – Jedziemy do szpitala – powiedział. – Jeśli się obudzi, muszę zadać jej kilka pytań. Doda jej pani otuchy.
    Jeśli się obudzi. Słowo „jeśli” nabrało złowrogiego brzmienia.
    Ruszyli za jękliwą syreną karetki.
    – Jak się posuwa pani praca? – zapytał Westling.
    – Nocne rozmowy? Ze zmiennym szczęściem. Trochę podłości, mnóstwo ludzkiego nieszczęścia. Pomału przekonuję się, że nie jestem do tego stworzona.
    – A jednak trudno nie pochwalić pani postępowania – wymamrotał ku zadowoleniu Iriny. – Muszę przyznać – ciągnął – że kiedy dostałem pani adres, a dzisiaj po raz pierwszy spotkałem, miałem inny pogląd na tę sprawę. Wziąłem panią za kolejną damę z dobrego towarzystwa, która zabawia się w dobroczynność. Kto wie… może się pomyliłem.
    – Może – mruknęła w kołnierz płaszcza.
    Skręcili. Kątem oka Irina dostrzegła paru młodych ludzi odprowadzających ich ciekawskimi spojrzeniami. Pewnie sądzą, że mnie aresztowano, pomyślała i uśmiechnęła się blado.
    – Spotykają panią nieprzyjemności? – spytał.
    – Nocami? – Irina zawahała się. – Jeden zboczeniec…
    – Spodziewałem się.
    – Jest wstrętny i trochę mnie przeraża. Postanowił sobie, że mnie znajdzie. Twierdzi zresztą, że się znamy. Czasami bywa… przymilny, jeśli mogę użyć tego słowa. Wydaje mu się, że swoimi gburowatymi propozycjami sprawia mi przyjemność, ale ja to odbieram jak groźbę. Nieraz odnoszę wrażenie, że chodzi mu o zemstę.
    – To brzmi nieciekawie. Świat jest pełen takich zwyrodnialców.
    – Powtarza, że mnie zna. To jest najgorsze.
    – Nie sądzę. Już by do pani trafił.
    – No właśnie. Bez przerwy dopytuje się o mój adres, którego mu, rzecz jasna, nie podam. Chyba bierze mnie za kogoś innego. Jest strasznie nachalny, a przy tym ordynarny i nieprzyzwoity. Nigdy się do mnie nie zwracano w ten sposób.
    Inspektor powstrzymał się od komentarza.
    – Twierdzi, że panią zna? Rozpoznaje go pani po głosie?
    – Skądże! Ale… Teraz już sobie przypomniałam, skąd biorę pewność, że mnie z kimś myli. Chodzi o te słowa: w mroku nocy. Twierdzi, że już je od kogoś usłyszał.
    – To prawdopodobne. Uważam, że powinna pani skończyć z tym nocnym zajęciem.
    – Myślałam o tym, ten człowiek zaczyna działać mi na nerwy. Już nie będę zamieszczać ogłoszeń. Dzisiaj ukazało się kolejne, więc muszę jeszcze jakoś przetrzymać nadchodzący tydzień.
    – Nie może pani przerwać od razu?
    – Zawsze dotrzymuję słowa. To należy do mojego kodeksu honorowego.
    Dojeżdżali do szpitala. Jeśli Westling nawet chciał coś powiedzieć, to skorzystał z okazji, by tego nie zrobić.

    Irina siedziała przy niedoszłej samobójczyni. Dziewczyna leżała bez ruchu w białej pościeli, była bardzo blada. Jej nadgarstki pokrywały bandaże, obok łóżka stał statyw z kroplówką. Nie spała. Okazała się pulchną siedemnastolatką o spojrzeniu przepełnionym rozpaczą i poczuciem winy.
    – Cześć, Marito, to do mnie dzwoniłaś – zaczęła ostrożnie Irina.
    Dziewczyna odwróciła twarz, dość pospolitą i pokrytą krostkami.
    Do pokoju wszedł Westling. Zatrzymał się z dala od łóżka i nie powiedział ani słowa.
    – Ten policjant chce cię przesłuchać – ciągnęła Irina. – Masz dość siły?
    Dziewczyna potrząsnęła głową.
    – Rozumiem. Dlaczego zdecydowałaś się na taki krok?
    – Do niczego się nie nadaję – pisnęła Marita i wybuchnęła płaczem.
    – Więc wzięłaś haszysz, by sobie dodać odwagi?
    – Skąd pani wie?
    – Poznałam po zapachu. A może brałaś coś mocniejszego?
    – Nie. Nigdy tego nie robię.
    – To mądrze z twojej strony.
    Rozmowa nie kleiła się. Marita zwlekała z każdą odpowiedzią, a Irina nie wiedziała, o co pytać.
    – Gdzie są twoi rodzice?
    – Wyjechali.
    – Opowiedz mi o sobie.
    – Nie ma o czym. Jestem beznadziejna – chlipnęła.
    – Chodzisz do szkoły?
    – Od czasu do czasu. Właściwie chodzę. Nic tam się nie dzieje.
    – Co masz na myśli? Lekcje, przerwy, może wieczory?
    – Wszystko razem.
    – Dokuczają ci?
    Na twarzy dziewczyny pojawił się grymas.
    – Niech pani zgadnie!
    – Masz przyjaciół?
    – Nikt się mną nie interesuje. Czasami przyczepiam się do innych dziewczyn, ale one nie chcą mieć ze mną do czynienia. Nikt nie przyszedł na moje urodziny, chociaż wysłałam zaproszenia.
    Irina poczuła ukłucie w sercu. To musiało być dla Marity przykre rozczarowanie! Dla niej i dla jej rodziców.
    – Teraz już masz przyjaciółkę – powiedziała cicho. – Mnie.
    W spojrzeniu dziewczyny nie odczytała aprobaty. Jesteś stara, mówiło.
    – Dlaczego? – spytała kwaśno.
    – Bo czuję się za ciebie odpowiedzialna i ci współczuję. Poza tym ja też straciłam przyjaciół. – I dodała, zanim dziewczyna zdążyła postawić nowe pytanie: – Dawno się na to zdecydowałaś? Żeby skończyć ze sobą?
    – Myślałam o tym. Tak na niby. Ale…
    – Tak? – ponagliła ją Irina.
    – Jest jeden chłopak. Napisałam do niego list.
    – Tego nie wolno robić. Nigdy!
    – Teraz już wiem. Pokazał go całej klasie.
    – Okropne. Chłopcy w tym wieku są tacy bezmyślni. Co napisałaś w liście?
    – Nic wielkiego. Chciałam z nim pójść do kina.
    – To rzeczywiście nic wielkiego. Gorzej, jak się otwarcie wyzna gorącą miłość. Sama tak kiedyś zrobiłam.
    – Naprawdę?
    – Tak, nie pytaj o rezultat.
    Irina skłamała, była zbyt dobrze wychowana, by pisać ' takie listy, ale dziewczyna wyraźnie potrzebowała otuchy.
    – Pani jest taka ładna – stwierdziła Marita.
    – Nie byłam ładnym dzieckiem. Wszyscy mamy problemy, Marito. Czasami się nam wydaje, że życie jest ciężarem. Przeżywam trudny okres, bo mój mąż odszedł do innej kobiety. Mnie też nachodzą różne złe myśli. Jakoś się jednak pozbierałam i teraz jestem szczęśliwa, że nie podjęłam żadnej pochopnej decyzji. Odkryłam, że on nie jest tego wart. Dlaczego do mnie zadzwoniłaś? Pożałowałaś swego kroku?
    – Nie, chyba nie. Przestraszyłam się śmierci.
    Irina miała zamiar powiedzieć, że tego akurat nie trzeba się bać, ale się powstrzymała. Te słowa byłyby nie na miejscu.
    – A teraz? Żałujesz, że zadzwoniłaś?
    – Nie wiem – odrzekła Marita zmęczonym głosem. – Nie wiem, chce mi się spać. Chcę przespać całe życie. Do szkoły już nie wrócę, nie po tym liście.
    Irina odwróciła się.
    – Inspektorze Westling, nie sądzę, by Marita miała ochotę na dłuższą rozmowę. Musi odpocząć.
    Znowu spojrzała na dziewczynę.
    – Pójdę już. Odwiedzę cię, kiedy już wyzdrowiejesz. Porozmawiamy, chcę ci pomóc w twoich problemach.
    Marita wykrzywiła się.
    – Nie może mi pani pomóc. Jestem brzydka, gruba i mam krosty na twarzy.
    – Wcale nie jesteś brzydka, to po pierwsze. A jeśli chodzi o cerę i wagę, to z pewnością mogę ci pomóc, bo sama byłam kiedyś w podobnej sytuacji.
    Dziewczyna ożywiła się nieznacznie. Na pożegnanie uścisnęła rękę Iriny pulchną dłonią z resztkami czerwonego lakieru na poobgryzanych paznokciach.
    Westling poprosił, by Irina zaczekała na korytarzu. Musi zadać Maricie kilka pytań, a potem odwiezie ją do domu.
    Irina nie miała nic przeciwko temu. Mieszkała daleko.

    W samochodzie nie odzywali się do siebie, pogrążeni we własnych myślach. Dopiero kiedy wysadził ją przed bramą i odprowadził do drzwi, zapytał:
    – Czy to prawda, że kiedyś wyglądała pani jak Marita?
    – Nie.
    – I że napisała pani taki list?
    – Nie, musiałam jednak umocnić w niej poczucie, że nie jest sama.
    – I że myślała pani o samobójstwie?
    Irina zawahała się.
    – Myślałam – powiedziała w końcu – ale to nie w moim stylu.
    – Też tak uważam.
    Głęboko wciągnął powietrze. Jego oczy były naprawdę ładne, kryła się w nich dobroć, która dodawała mu uroku.
    – W każdym razie dziękuję! Okazała nam pani znaczną pomoc dziś wieczorem!
    Wieczorem, pomyślała Irina, wchodząc do środka. Wieczór dawno się skończył.
    Było tak późno, że wyłączyła telefon specjalny. Pal sześć obietnice, była wykończona!
    I bardzo z siebie zadowolona, po raz pierwszy od długiego czasu.

    Co za cholerny pech!
    Nie było jej tam! Nie było, oszukała mnie. Miałem jej tyle do powiedzenia, wygarnąłbym jej. Najpierw łagodnie, a potem…!
    W redakcji też się nie udało. Ta głupia baba z biura ogłoszeń nie chciała podać adresu Nocnego Rozmówcy. Po diabła tam polazłem, trzeba było zadzwonić.
    Ale… ta druga przyglądała mi się ukradkiem. Czekałem na nią po pracy, ale musiała wyjść wcześniej. Co za pech!
    Dzisiaj sobota i ta przeklęta redakcja jest zamknięta. Poczekam do poniedziałku. Umówię się z tą drugą, to dla mnie pestka!
    Dowiem się od niej adresu i nazwiska Nocnego Rozmówcy.
    I dopadnę mojego największego wroga!
    Porachuję się z nią.
    Już się cieszę, aż mnie dreszcz przechodzi. Zemsta będzie moja!

ROZDZIAŁ VII

SOBOTNIA NOC

    Noc sobotnia, której Irina najbardziej się obawiała, rozpoczęła się nie najgorzej.
    Dwie pierwsze rozmowy nastroiły ją optymistycznie.
    Najpierw zadzwoniła pani w średnim wieku, której doskwierała samotność. Chciała jedynie porozmawiać. Szybko okazało się, że ich problemy są bardzo podobne. Spędziły dłuższą chwilę na pogawędce, która obu dodała otuchy. Rozmówczyni obiecała zadzwonić ponownie.
    Zaraz po niej zgłosił się starszy mężczyzna, któremu reumatyzm nie pozwalał zasnąć.
    Dla takich właśnie ludzi Irina zaczęła swą nocną posługę. Im chciała pomagać, ich wspierać, czasami po prostu wysłuchać. Rozmowa o własnych troskach z kimś, kto potrafi słuchać, może mieć zbawienny skutek.
    Irina poczuła się lepiej, czego zresztą nie omieszkała powiedzieć swoim rozmówcom. Chciała, by mimo swych kłopotów poczuli się potrzebni.
    Potem było już znacznie gorzej.
    Odezwał się jej prześladowca. Westling poradził jej, by z największą ostrożnością spróbowała wyciągnąć z niego jakieś informacje. Gdyby nie zrezygnował, policja mogła założyć podsłuch na jej linię. Nie wolno pobłażać telefonicznemu terroryście.
    Tym razem nie był zbyt rozmowny, ale jego słowa przeraziły Irinę śmiertelnie.
    – Wiem, gdzie mieszkasz. Niedługo…
    Irina wzdrygnęła się. Niedługo, co niedługo? Złoży jej wizytę?
    – Nie odbierałaś wczoraj telefonu – ciągnął. – Najpierw linia była zajęta, a potem nie odbierałaś.
    – Nie było mnie w domu – rzuciła krótko.
    – Jak obiecujesz, to siedź w domu! – wrzasnął z wściekłością, która nią wstrząsnęła. – Po diabła zamieszczasz te kłamliwe ogłoszenia!
    Rzucił z trzaskiem słuchawką, zanim zdołała go o cokolwiek zapytać.
    Wiedział, gdzie mieszka? Wątpiła w to. Gdyby wiedział, usiłowałby dostać się do jej domu. Tylko chciał ją przestraszyć. Niedługo, powiedział. Nie, z pewnością nie znał jej adresu.
    Ale osiągnął to, co zamierzał.
    Zaraz potem zadzwoniła jakaś podchmielona para, wykrzykując do słuchawki kwestie, które obojgu wydawały się śmieszne. Irina zakończyła rozmowę zdecydowanie, choć uprzejmie.
    Nieprzyjemne doświadczenia kazały jej znów zastanowić się nad sensem nowego zajęcia. Wciąż jednak uważała, że okazja do dobrych uczynków równoważyła przykrości. Jeszcze tylko jeden tydzień. Nie dłużej. Wystarczy.
    Była teraz w lepszej formie, co przypisywała witaminom zaleconym przez lekarza i krótkim spacerom. Bardzo krótkim, ograniczonym właściwie do jednego okrążenia ogrodu.
    To wystarczyło, by z wolna wracały jej siły.
    Odżywiała się też znacznie regularniej i to napawało ją dumą.
    Późną nocą zadzwonił filozof. Irina nie ukrywała zaskoczenia i radości.
    – Zrobiłeś mi niezwykłą przyjemność – powiedziała, śmiejąc się z lekkim zażenowaniem. – Nie sądziłam, że się odezwiesz. Strasznie głupio się wtedy zachowałam.
    – Wręcz przeciwnie, dałaś mi dużo do myślenia.
    – Nie powinnam była tak natrętnie wypytywać o twego brata.
    – Nie rozumiesz. Ja nie mam brata.
    Irina zaniemówiła.
    – Masz rację. Nie rozumiem – wykrztusiła w końcu.
    – To ja siedziałem na tym wózku. Cały czas usiłuję sobie przypomnieć, kto był wtedy w pobliżu i jak wyglądasz.
    – Chyba mnie nie widziałeś – wyjąkała oszołomiona. – Stałam dość daleko. Ale nie kłamałam – ożywiła się. – Naprawdę wyglądasz na sympatycznego człowieka.
    – Dziękuję. Nie gniewasz się?
    – Za co?
    – Że cię okłamałem.
    – Nie. Na twoim miejscu zrobiłabym to samo. Masz rację, należy przemawiać do umysłu, a nie do ludzkiej ułomności. Bałeś się pewnie, że jeśli zdradzisz się ze swoją chorobą, stanę się zbyt wyrozumiała i nadmiernie ostrożna?
    – Chyba tak. Żałuję tylko, że ty wiesz, jak wyglądam, a ja nie wiem nic o tobie.
    Irina powiedziała mu parę słów o sobie. Opisała wygląd – ciemne włosy, niebieskie oczy, zadbana, przeciętna uroda. Zwierzyła się z przyczyn swej bezsenności, które skłoniły ją do nocnych rozmów z nieznajomymi.
    – Niczym szczególnym się nie wyróżniam – ciągnęła w zamyśleniu. – Dla mnie małżeństwo to związek na całe życie… jeśli nie zajdą jakieś nieoczekiwane okoliczności. W naszym życiu nic takiego nie nastąpiło. Byliśmy zwykłymi, przyzwoitymi ludźmi. Choć pewnie nagłą miłość do drugiej osoby trzeba uznać za nieoczekiwaną okoliczność – zakończyła cierpko.
    Filozof milczał przez dłuższą chwilę.
    – Wciąż tęsknisz za nim? – spytał wreszcie.
    – Nie wiem. Pomału dochodzę do wniosku, że najbardziej zabolał mnie rozwód. Nie przez wzgląd na ludzkie gadanie. Po prostu liczyłam na to, że nasze małżeństwo będzie trwać wiecznie, przez całe życie. No wiesz, dzieci, wnuki, srebrne i złote gody. A potem wszystko się zawaliło. Sprzeniewierzyłam się własnym zasadom.
    – To nie twoja wina. Może jeszcze nie jest za późno?
    – Zaczynać wszystko od nowa? – westchnęła. – Z kimś innym? Mówisz, jak mój znajomy pastor. To nie takie proste. Tu potrzebne są uczucia, a nie zdrowy rozsądek.
    – Oczywiście! O tym właśnie myślałem. Można znaleźć miłość, wcale jej nie szukając.
    – Czas pokaże.
    – Ile masz lat?
    – Trzydzieści pięć.
    – Jeszcze mnóstwo czasu przed tobą. Myślałem, że jesteś starsza.
    Irina roześmiała się.
    – To komplement czy obelga?
    – Komplement – również się roześmiał. – Masz taki dojrzały glos. Nie stary. Dojrzały i mądry.
    – Dziękuję! Przeciwności losu uczą mądrości.
    Irina nie opowiedziała filozofowi o innych rozmowach, nie chciała posuwać się za daleko. Nie wspomniała o nowej narzeczonej Arnta, która nieświadomie wyjawiła jej wiele sekretów byłego męża. Nie wspomniała o Katerine i włamaniu ani o Maricie i próbie samobójstwa. Nie wspomniała nawet o tym wstrętnym lubieżniku, choć w tym przypadku nie musiała przecież zachować milczenia. Napomknęła jedynie, że ma zamiar zakończyć swą nocną działalność, lecz nie wyjawiła powodów.
    Przyklasnął jej decyzji, lecz przyznał, że będzie mu brakowało rozmów z nią.
    Irina chciała instynktownie odrzec, że mogą przecież kontynuować znajomość, ale coś ją powstrzymało. Miała mu podać numer prywatnego telefonu?
    Nie, czas pokaże, tydzień przyniesie nowe zdarzenia. Mogą przecież się pokłócić, mogą zechcieć poznać się bliżej, albo, co najbardziej prawdopodobne, wszystko rozpłynie się w obopólnej obojętności.
    Nie powiedziała więc ani słowa na ten temat, tylko gawędziła o rzeczach, które interesowały ich oboje.
    Wtedy złożył jej zaskakującą propozycję. Może mogliby się kiedyś spotkać? Ona znała go już z wyglądu, na dodatek znała jego duszę. Filozof był jej ciekaw.
    Irina milczała.
    – Moglibyśmy pójść do restauracji – ciągnął – albo spotkać się u mnie w domu…
    Pojęła, że jej milczenie potraktuje jak odmowę. Roześmiała się więc i rzuciła:
    – Zaczekajmy z tym do końca tygodnia! Przemyślę to, jeśli do tego czasu twoja propozycja wciąż będzie aktualna.
    Odetchnął z ulgą. Irina zrozumiała, jak dużo kosztowało go to pytanie.

    Potem telefon milczał jak zaczarowany.
    Zadzwonił dopiero przed piątą, kiedy Irina wybierała się do łóżka.
    To była jej rywalka, Inger, bardzo czymś poruszona. Irina nie ucieszyła się na dźwięk jej głosu.
    – Odszedł ode mnie! – pisnęła Inger. – To już koniec, zostawił mnie!
    Irina nie zareagowała, nie poczuła zadowolenia. Co miała powiedzieć, by ją pocieszyć?
    – To przykre! – stwierdziła. – Nie znajduję słów, ale bardzo ci współczuję. Chcesz porozmawiać?
    Inger marzyła o rozmowie.
    – Odszedł wieczorem. Był wściekły. Mówił, że wraca do żony. Ja na to, że chyba zwariował, a on, że woli ją niż to, co ma teraz. I że ona znała przynajmniej swoje miejsce!
    – Co miało oznaczać to „teraz”? – spytała ostrożnie Irina.
    Inger uspokoiła się nieco.
    – Ach, zarzuciłam mu, że zachowuje się jak świnia. No wiesz, odkłada przeżute jedzenie, grzebie sobie w uchu i ogląda, co wydłubał…
    Cały Arnt!
    – A on do mnie: „Gderasz od rana do wieczora. Dłużej tego nie wytrzymam!”
    Więc Inger jest gderliwa. Niedobrze! A może dobrze? Dla Iriny?
    Nie była już wcale tego tak pewna.
    – I jeszcze dodał: „Niech mnie Bóg broni przed kobietami z temperamentem”. A przecież właśnie to tak u mnie lubił, bo jego żona miała w sobie tyle życia, co zimny kotlet na talerzu. Tak się kiedyś wyraził, a teraz nazwał mnie histeryczką i powiedział, że idzie spać do hotelu. No to droga wolna, mówię, nie chcę cię już widzieć, a on wyszedł, trzaskając drzwiami. Co za głupi, dramatyczny gest! Byłam taka wściekła, że spakowałam jego walizki i wystawiłam za drzwi. Przed chwilą sprawdziłam, wrócił i wszystko zabrał.
    Inger zaczęła łkać żałośnie, choć dość cicho, bo po długiej przemowie zabrakło jej tchu.
    Rozmowa musiała jednak przynieść jej ulgę, a uspokajające słowa Iriny sprawiły, że w końcu przestała płakać.
    – Próbowałam zachowywać się tak, jak mi poradziłaś – chlipnęła. – Byłam miła i układna, ale chyba przesadziłam. A kiedy po raz tysięczny nazwał mnie Irina – tak ma na imię jego była żona, prawie tak jak ja – to się wściekłam!
    – To zrozumiałe – mruknęła Irina. – Chcesz, żeby wrócił?
    – Co? – sapnęła Inger. – Sama nie wiem… To nie była nasza pierwsza kłótnia, ale dotąd zawsze się godziliśmy. To takie miłe, dostaje się drogie prezenty i znów jest jak w bajce… Jasne, że chcę, żeby wrócił, nie mam zamiaru spędzić reszty życia samotnie. No i ta jego pozycja społeczna. Teraz jednak drogo mi zapłaci, obiecuję! Nie pozwolę się tak traktować!
    Arnt też nie, pomyślała Irina. Na początku związku był w stanie wybaczać kaprysy, ale nie kiedy jego uczucia zaczynały stygnąć.
    Właściwie powinna współczuć Inger, ale tamta kobieta była taka wyrachowana. Zupełnie jakby Arnt stanowił jej polisę ubezpieczeniową.
    Irina zdobyła się na parę frazesów. Wróci i tym razem, stwierdziła, Inger musi jednak powściągnąć swój temperament (miała na myśli przypływy złego humoru), trzeba cierpliwie czekać.
    – Zapłaci mi! – powtórzyła ponuro Inger.
    Irina doradziła jej ostrożność, więcej nie mogła zrobić.
    To była ostatnia rozmowa tej nocy.
    Irina nie mogła zasnąć. Chodziła po pokoju, za oknem wstawał świt.
    Czyżby wszystko miało zacząć się od nowa właśnie teraz, kiedy zdołała wrócić do równowagi? Arnt, nieszczęśniku, czemu to powiedziałeś?
    „Wracam do żony”.
    Podobno tak się wyraził.
    Muszę znów myśleć o naszym wspólnym życiu, choć czułam już niemal, że mogę iść dalej. Trzeba mi było trochę czasu, Arnt. Zabrałeś mi nawet ten czas i muszę zacząć od nowa.
    Wiem, że do mnie nie wrócisz. Dałeś mi tylko tę odrobinę nadziei, tę niepewność, z którą tak ciężko jest żyć.
    Zatrzymała się przed lustrem i przyjrzała z roztargnieniem swemu odbiciu. Dawno już tak dobrze nie wyglądała jak teraz, kiedy uwolniła się od nakazów poprawności. I to nie tylko dzięki swobodniejszej fryzurze, to zwłaszcza lekkie zaróżowienie policzków i blask w oczach dodawały jej wdzięku. To przyszło w ciągu ostatnich dni. Kiedy okazała się potrzebna innym, uratowała jedno istnienie.
    Już niedziela. Pójdę odwiedzić Maritę w szpitalu.
    Przyjęto ją na obserwację, dzięki interwencji Westlinga. Rodzice dziewczyny polecieli na Majorkę. Czarterowym samolotem. Nie wrócą przed końcem turnusu, bo musieliby dopłacić do biletu.
    Budził się dzień.
    Irina zaczerpnęła tchu i postanowiła odłożyć swoje zmartwienia na bok. Marita była w znacznie gorszej sytuacji.

    Ale miałem szczęście! Prawdziwy fuks!
    Spotkałem dziewczynę z redakcji. Tę, co się tak na mnie gapiła.
    Przekonałem ją bez trudu. Spotykamy się wieczorem.
    Nawet całkiem niezła. Pewnie lubi te rzeczy, może coś mi się dostanie.
    Najpierw wydobędę z niej nazwisko i adres Nocnego Rozmówcy. Przeklęte babsko, przez nią mnie przymknęli. Liczyli się z jej zdaniem, a to ona uważała, że jestem niebezpieczny.
    Niebezpieczny? Ja? Same się o to proszą. Czy to moja wina, że się im podobam? A te świętoszki, co to niby nie chcą… To już ich sprawa.
    Muszę najpierw zdobyć nazwisko i adres. Na wypadek gdyby coś nie poszło tak jak trzeba.

ROZDZIAŁ VIII

NIEDZIELA

    Dla Westlinga niedziela była dniem wolnym od pracy. Inspektor przewracał się w łóżku, usiłując złapać resztki snu, ale jego zegar biologiczny tykał nieubłaganie. Był nastawiony na siódmą rano.
    Westling pogrążył się w myślach.
    Dotąd był zadowolony z życia. Zawsze marzył o tym, by zostać policjantem. Jako dziecko ze względu na syreny wozów policyjnych, później owładnęła nim myśl o karierze w stylu porucznika Columbo, tyle że przyzwoiciej odzianego. Najbardziej zaś marzył o stanowisku miłego dzielnicowego, bowiem Westling miał spokojne i dobroduszne usposobienie. W szkole policyjnej próbowano wpoić mu choć odrobinę szorstkiej pewności siebie, ale nic z tego nie wyszło. Czasami zdobywał się na ostrzejszy ton, rozmawiając przez telefon, lub przybierał groźną minę, ale wrodzona łagodność szybko brała górę.
    Praca była całym jego życiem. Awansował, choć wcale nie miał takich ambicji, był lubiany i otaczany szacunkiem. Także tutaj, w Høyden, gdzie mieszkał od niedawna.
    Miał trzydzieści cztery lata, za sobą kilka nieudanych związków, jeden całkiem długi. Zbyt mocno angażował się w służbę, twierdziły jego przyjaciółki, brał nadgodziny, zaniedbywał je. W końcu go rzucały, jedna za drugą.
    Nigdy długo za nimi nie tęsknił.
    Czy wciąż jednak życie przynosiło mu zadowolenie?
    Tak sądził. Czegoś mu jednak brakowało, sam dobrze nie wiedział czego.
    W ostatnim czasie czuł jakiś niepokój, niepewność, potrzebę rozmowy.
    Te rozmyślania nie mają sensu. Poranek był piękny, a on ukryty za zaciągniętą firanką udawał, że wciąż jest noc.
    Jedząc nieudolnie przygotowane śniadanie, Westling rozmyślał o telefonicznym prześladowcy tej Iriny, która występowała w roli Nocnego Rozmówcy.
    Sprawa niepokoiła go do tego stopnia, że przejrzał kartoteki przestępców. Były dość obszerne, ale przecież równie dobrze mógł to być ktoś dotąd nie notowany. Nic nie wskazywało na to, by któryś ze znanych policji zboczeńców przebywał obecnie w Høyden.
    Większość z nich była zresztą nieszkodliwa, jacyś ekshibicjoniści, osobnicy znajdujący przyjemność w opowiadaniu nieprzyzwoitości przez telefon, ale trafiały się również typy prawdziwie groźne. Prześladowca Iriny mógł ją wprawdzie pomylić z inną osobą, ale to nie umniejszało powagi sytuacji. Z jej opisu wynikało, że w tamtym człowieku czaiło się jakieś zło, kierowała nim chęć zemsty. Westling bardzo się niepokoił.
    Musi do niej zadzwonić w ciągu dnia. Trzeba zapewnić jej bezpieczeństwo.

    Irina znajdowała się w drodze do szpitala. Lekarz zalecał spacery, postanowiła więc zejść do centrum. Do domu wróci taksówką.
    Praktyczne aspekty codzienności uległy znacznej odmianie, kiedy Arnt ją opuścił. Wciąż nie potrafiła się przyzwyczaić, że nie może tak po prostu wsiąść do jego eleganckiego samochodu i napawać oczu widokiem dłoni męża na kierownicy, patrzeć, jak sprawnie i spokojnie manewruje pojazdem.
    Musiała nauczyć się drobnych prac domowych, typowych męskich zajęć, takich jak wymiana żarówek, załatwienie opału na zimę, wypełnienie zeznania podatkowego. Początkowy stan apatii nie ułatwił jej nauki.
    Teraz była na dobrej drodze.
    Że też ta kobieta musiała zadzwonić w nocy! Jakby chciała na powrót wpędzić Irinę w depresję.
    Miała dużo czasu. Godziny odwiedzin jeszcze się nie zaczęły.
    Zatrzymała się na widok mężczyzny w wózku inwalidzkim przed otwartym domem handlowym. Rozpoznała go. To był filozof.
    Irina przyglądała mu się przez dłuższą chwilę. Mężczyzna jej nie zauważył.
    Naprawdę był sympatyczny. Zarówno z wyglądu, jak i zachowania, co mogła stwierdzić na podstawie rozmów telefonicznych.
    Nie wiedziała, co robi przed sklepem, ale sprawiał wrażenie zagubionego.
    Irina zawahała się.
    Nic jednak nie nastąpiło, nikt nie wyszedł ze sklepu, by mu pomóc, więc postanowiła działać. Musiała dać mu tę szansę. To nieuczciwe, że ona go znała, a on jej nie.
    Miał ciemne włosy poprzetykane siwymi pasemkami, zbyt wcześnie jak na jego wiek. Nie cierpiał na tę chorobę, która sprawia, że człowiek traci kontrolę nad ruchami ciała, a zachowuje jasność umysłu, zwykle nie zauważaną przez innych. Nawet nie pamiętała jej nazwy. Porażenie mózgowe?
    Nie. Chodzi pewnie o to schorzenie, które niszczy ośrodki nerwowe, czasami brutalnie szybko, czasami powoli. Stwardnienie rozsiane.
    W przypadku filozofa postępy choroby były niezwykle powolne.
    Irina nie znała się na medycynie. Chciała mu jedynie pomóc.
    Ruszyła niepewnym krokiem w jego kierunku.
    Kiedy się zbliżyła, podniósł głowę i spojrzał na nią pytająco.
    Zatrzymała się i uśmiechnęła niepewnie.
    – Tkwisz tu w pokucie za swoje grzechy? – spytała cicho.
    Odwrócił się ku niej gwałtownie, gotów do obrony, ale na widok jej łagodnego uśmiechu zrozumiał wszystko.
    – Nocny Rozmówca – powiedział zachwycony. – Dzień dobry, jakże mi miło!
    Wyciągnął dłoń. Uścisnęła ją, tym razem z uśmiechem promiennym.
    Z bliska dostrzegła piętno, jakie choroba i ból wycisnęły na jego obliczu. Nie mógł być dużo starszy od niej, a jednak jego twarz pokrywały głębokie zmarszczki, jakże różne od tych, które delikatnie żłobią oblicza zadowolonych z życia ludzi. U niego tworzyły się głównie między brwiami i wokół ust. Miał podkrążone, głęboko osadzone oczy, napięte ścięgna na szyi świadczyły o jego cierpieniu.
    Irinę przepełniło głębokie współczucie do tego sympatycznego człowieka.
    – Czekasz na kogoś? – spytała.
    – Nie, właściwie nie. Potrzebuję śrub, ale nie mogę dostać się do sklepu. Siedzę tu i zastanawiam się, jak sforsować drzwi.
    – Załatwię to – rzuciła. – Powiedz mi tylko, co mam kupić, bo śruby to nie moja specjalność.
    Obrzucił ją długim, intensywnym spojrzeniem.
    – Jak to dobrze, że zdecydowałaś się podejść! Nie wiem, jak ci dziękować.
    Przerwał.
    – Śruby – przypomniała mu Irina.
    – Ach, tak. Tu jest lista. Jesteś bardzo ładna, wiesz?
    – Dziękuję – odrzekła zażenowana. – Zaczekasz?
    Roześmiał się.
    – A jak sądzisz?
    Irina szybko załatwiła zakupy.
    Kiedy wyszła, zapytał:
    – Może wpadniemy gdzieś na kawę?
    Nie chciała go zawieść.
    – Wybieram się do szpitala… Będę musiała pojechać taksówką, czas odwiedzin zaczyna się za kwadrans.
    – Rozumiem.
    – Ale jeśli masz czas później… – dodała szybko.
    Jak trudno zdobyć się na naturalność wobec osoby niepełnosprawnej. Dotąd myślała, że to najprostsza rzecz pod słońcem, ale było zupełnie inaczej. Nie mogła dać mu odczuć, że waha się ze względu na jego kalectwo ani że z tego samego względu okazuje mu nadmierne względy.
    Weź się w garść, Irino! Przemawiaj do jego umysłu, to inteligentny człowiek.
    – Wracam zaraz do domu – oznajmił. – Może wpadniesz do mnie?
    – Chętnie.
    Nie udawała. Naprawdę bardzo go polubiła.
    Podał jej adres.
    – Będę za około… półtorej godziny – obliczyła.
    – W takim razie mam czas na sprzątanie – uśmiechnął się. – Przydałaby się łopata.
    Wybuchnęła śmiechem. Cieszyła się na tę wizytę.

    Marita nie była sama.
    – Inspektor Westling, miło mi pana widzieć – powiedziała Irina.
    Nie ukrywał zakłopotania.
    – Pomyślałem, że… odwiedzę naszą protegowaną.
    – Więc oboje wpadliśmy na ten sam pomysł – uśmiechnęła się.
    Irina stwierdziła z nagłym zdumieniem, że towarzystwo Westlinga sprawia jej przyjemność, czuje się przy nim spokojna i bezpieczna. Tego właśnie było jej trzeba.
    – Cześć, Marito. Widzę, że postawili cię już na nogi – zwróciła się do dziewczyny. – Znacznie lepiej wyglądasz, co z sobą zrobiłaś?
    – Nic – odrzekła Marita. – Wszyscy są dla mnie tacy mili. Jestem tylko trochę weselsza, to wszystko.
    – Masz rację – uznała Irina. – Radość i ten blask w oczach sprawiają, że wyładniałaś.
    – Nie jestem ładna – Marita wykrzywiła twarz.
    – Zaczekaj tylko, aż przejdziesz moją kurację – roześmiała się Irina. – Właśnie o to chciałam cię zapytać – ciągnęła, rozkładając na łóżku prezenty, kwiaty i jakieś smakołyki. – Twoi rodzice wracają dopiero za kilka dni. Wychodzisz we wtorek. Czuję się trochę samotna, a wtorek to mój wolny dzień. Mogłabyś mnie odwiedzić? Przenocować u mnie, jeśli będziesz miała na to ochotę?
    Wymieniła spojrzenia z Westlingiem. Jego wzrok powiedział jej, że akceptuje ten pomysł. Marita nie wróciła jeszcze do równowagi psychicznej i nie powinna zostawać sama w domu.
    – Bardzo chętnie – podziękowała dziewczyna, ale zaraz potem jej entuzjazm osłabł. – Ale muszę iść do szkoły.
    – Musisz? – zdziwił się Westling.
    Marita zwlekała z odpowiedzią.
    – Nie… właściwie nie, to szkoła ludowa, nie jest obowiązkowa… Nie najlepiej mi w niej idzie. No i jeszcze ten nieszczęsny list…
    – Irina i ja porozmawiamy z dyrektorem – obiecał Westling. To „Irina i ja” zabrzmiało niezwykle sympatycznie. – Dostaniesz zwolnienie lekarskie na dwa tygodnie, a potem razem z rodzicami podejmiesz decyzję, co dalej. Może wybrałaś nieodpowiednią szkołę. Jakie przedmioty lubisz najbardziej?
    – Lubię rysować i malować.
    Na tym trudno oprzeć rozsądny program nauczania, pomyślała Irina.
    Marita natomiast była wniebowzięta. Koniec ze szkołą! Cudownie! I jeszcze będzie mogła odwiedzić w domu tę miłą panią. Gliniarz też nie był taki zły. Jak na gliniarza.
    Uzgodnili, że Westling odbierze Maritę samochodem ze szpitala we wtorek, zawiezie ją do domu po niezbędne rzeczy, a potem podrzuci do Iriny.
    Żegnali się w dobrych nastrojach. Irina wsiadła do samochodu Westlinga.
    – Jadę do centrum – powiedziała z wahaniem. – Jestem umówiona.
    – Wysadzę panią w centrum.
    Irina była niezwykle ożywiona.
    – Kiedy byliśmy w Paryżu półtora roku temu, dostałam sporo kosmetyków. Są przeznaczone dla wrażliwej cery. Sama ich nie potrzebowałam, ale trudno mi było odmówić. Teraz będą jak znalazł.
    – Jeśli Marita zgubi parę kilogramów i zadba o wygląd, to chłopcy zaczną się za nią uganiać – stwierdził Westling. – Ma styl i osobowość, tylko przez lata głęboko to skrywała.
    – Bała się być sobą, wyróżniać z tłumu. Spróbujemy to zmienić… Czy mogłabym mówić do pana po imieniu? Zakładam, że ma pan jakieś imię?
    – Ależ oczywiście, że też sam na to nie wpadłem. Mam na imię Patrik.
    – Patrik Westling… Brzmi, jakbyś był Szwedem.
    – Nieszczęśliwy przypadek. Jestem stuprocentowym Norwegiem. Wracając do spraw poważnych: dam ci mój numer telefonu na wypadek, gdyby ten lubieżnik znowu się odezwał. Jeśli nie zrezygnuje, założymy podsłuch na twój aparat.
    – Myślę, że się rozzłościł, bo nie było mnie w domu poprzedniej nocy. Może teraz już da spokój.
    – Dobrze by było! Nie mogę przestać o nim myśleć, a mam na głowie sprawę tego włamywacza, o którym z pewnością słyszałaś.
    – Krążą jakieś pogłoski – mruknęła.
    – To niezły spryciarz. Nie wiemy, jak dostaje się do środka, czasami uderza w biały dzień. Jednego razu splądrował dom podczas rodzinnego obiadu. Wszedł tylnym wejściem i wyraźnie wiedział, czego gdzie szukać. Do ciebie się nie dostanie? Mieszkasz przecież sama.
    – Jestem dobrze zabezpieczona – uśmiechnęła się. – Mój mąż zadbał o wszystko, zanim się wyprowadził, ten włamywacz działał już wtedy.
    – Twój mąż wykazał szczególną troskliwość – stwierdził krótko.
    – Był troskliwy. Chciał mojego dobra.
    Zdominował moje życie, pomyślała. Nadzorował mnie, czasami troskliwość męczy bardziej niż jej brak.
    Spojrzała z ukosa na Westlinga.
    Dłonie na kierownicy. Bezpieczeństwo. Nie miał dłoni Arnta, tamte były smukłe i starannie wypielęgnowane. Dłonie Westlinga były szersze, nosiły ślady trudnego zawodu. Arnt miał lekko owłosione palce, z początku podobała jej się ta widoczna oznaka męskości. Teraz nie była już tego taka pewna.
    Uff, zachowuje się jak Inger, szukając drobnych przywar Arnta! To niesprawiedliwe, on jest przecież mężczyzną doskonałym.
    Doskonałość. Odrażające słowo!
    Wzdrygnęła się, kiedy glos inspektora przerwał ciszę.
    – Jesteśmy w centrum. Tu cię wysadzić?
    – O, tak, wystarczy! Dziękuję za podwiezienie i… – zawahała się – za to, że cię poznałam.
    Zrobił zaskoczoną minę. Irina zamknęła drzwiczki, zanim zdążył odpowiedzieć na jej uprzejmość.
    Muszę się trochę wystroić na spotkanie z tą dziewczyną. Kupię wodę po goleniu, ta zielona dobrze pachnie. I mocno! Jak się nią zleję, to nie poczuje, że się nie kąpałem.
    Na cholerę się kąpać, skoro człowiek mieszka jak zwierzę w jakiejś rozsypującej się szopie.
    Ta koszula się nada. Trochę przepocona, ale przecież jestem mężczyzną, a poza tym woda zabije zapach. Kołnierzyk? Brudny. Wieczorem jest ciemno, nic nie zauważy. Trochę żelu na włosy, szykowny ze mnie gość!
    Już się cieszę! Na samą myśl się podniecam!
    Niedługo, niedługo!
    Tyle czasu upłynęło od ostatniego razu.

ROZDZIAŁ IX

NIEOCZEKIWANA PROPOZYCJA

    A więc tutaj mieszka filozof. Irina przeczytała tabliczkę na drzwiach.
    Per Kron…
    Per Kron, pomyślała poruszona. Przecież to znane nazwisko, wymieniano je w kręgu znajomych Arnta. Pisarz, chyba, tylko co napisał? Nie pamiętam żadnych szczegółów, jedynie nazwisko. Książki popularnonaukowe? Nie, to był chyba ktoś inny.
    Irina nie wiedziała także, czy Kron zdobył sławę jako artysta, na tym polu miała znaczne zaniedbania. Znała wielkie nazwiska, jak Rembrandt czy Picasso, ale na nich kończyła się jej znajomość sztuki.
    Już od progu musiała przyznać, że nie przesadził, mówiąc o potrzebie wielkiego sprzątania. Znajdowała się w domu twórcy. Na tyłach mieściła się pracownia, na stole w salonie królowała maszyna do pisania. Per Kron podjechał do niej na wózku.
    Był bardzo pociągający! Może niezbyt przystojny, ale pełen energii życiowej, czaru i, choć może to zabrzmieć dziwnie, siły. Magnetycznie zmysłowy, przyciągał ją a jednocześnie odpychał. Jej myśli jeszcze nie biegły tym torem. Wciąż chciała odgrodzić się od świata, nie angażować się, unikać kontaktów z mężczyznami.
    – Witaj! Sprzątaczka przychodzi raz na dwa tygodnie. Wszystko robię sam, więc jeśli dostrzeżesz kłębki kurzu w kątach, popatrz w inną stronę.
    – Ładnie tutaj – uśmiechnęła się. – Naprawdę sam dajesz sobie radę?
    – Z upływem lat człowiek wyrabia sobie pewne umiejętności, to konieczne. Mam kilka specjalnych przyrządów, a mieszkanie przystosowane jest do potrzeb niepełnosprawnego kawalera. Chodź do kuchni, zaparzyłem kawę.
    Spędzili miłe chwile w malutkiej kuchni. Rozmowa płynęła wartko, Irina dowiedziała się sporo na temat sztuki i szarej codzienności człowieka przykutego do wózka.
    Tłumaczyła się jak mogła. Jej mąż nie interesował się sztuką i wpoił jej przekonanie, że należy znać podstawowe fakty, by móc posłużyć się nimi w konwersacji, nie dbając o szczegóły.
    Per Kron patrzył na nią z lekkim zdziwieniem. Miał piękne, ciemne i takie smutne oczy! Jaka szkoda, że zmuszony był żyć w zamkniętym świecie bólu i ograniczeń!
    – Twój mąż, mówisz? Decydował o twoich poglądach?
    Zaczerwieniła się.
    – Nie, nie całkiem, on… Chyba tak – zakończyła z rezygnacją.
    Per pokiwał powoli głową.
    Irina szybko zmieniła temat i rozmowa potoczyła się dalej. Lekko i swobodnie, w tym mężczyźnie było tyle uroku. Ku swemu zaskoczeniu Irina czuła się radosna i szczęśliwa, po raz pierwszy od wielu lat.
    Dopiero kiedy poruszył drażliwy temat, na powrót zamknęła się w sobie jak ślimak, który chowa się w skorupie. Okazała się na tyle nieostrożna, by zapytać, czy ma przyjaciółkę.
    Nie powinna była tego robić.
    Per westchnął.
    – Nie mam, Irino. Jestem na tyle sprawny, by zaspokoić kobietę, ale boję się pytać. Boję się odmowy.
    Patrzał na nią długo i badawczo.
    Na Boga, co ja zrobiłam, myślała Irina, czując, jak nieoczekiwane fale gorąca przebiegają po jej ciele. Jak z tego wybrnąć, nie raniąc go?
    – To jesteśmy w tym do siebie podobni – zaczęła gorączkowo. – Żyłam samotnie przez ostatni rok i też brak mi odwagi, by zaczynać wszystko od początku. A jeśli spotkam się z odmową? Może to nierozsądne, ale uważam, że tak samo jak ty czuje się ktoś, kto zbyt długo izolował się od innych. Strach przed ponownym spotkaniem z ludźmi jest jak niemożliwa do przezwyciężenia bariera. Jak się nazywa ta roślina w oknie?
    Zmiana tematu była aż nadto gwałtowna, ale jej nie skomentował. Podał Irinie nazwę rośliny.
    Zapadła cisza.
    Właśnie chciała powiedzieć, że musi już iść, kiedy usłyszała jego cichy głos:
    – Potrzebuję pomocy wyrozumiałej kobiety.
    I co teraz powinna odpowiedzieć? Zapytać: do czego? Nie, musiałby wyrazić się precyzyjniej, a tego nie chciała usłyszeć. Jeśli odrzuci propozycję, zniszczy ich przyjaźń, Per bowiem nie zaakceptuje porażki. Irina lubiła go, ale nie na tyle. W jej systemie wartości nie było miejsca na fizyczne zbliżenie z mężczyzną, którego się nie kocha. Nawet jeśli ciało zdradziecko się tego domaga.
    Nie powinien mówić do niej w ten sposób. A jeśli się zgodzi? Skąd będzie wiedział, że nie czyni tego ze współczucia? Z litości? Ze strachu, by go nie zranić? O, nie, to było stanowczo zbyt skomplikowane.
    Stała ze zwieszoną głową, co potraktował jak oznakę zawstydzenia. Położył dłoń na jej kolanie i zapytał ciepło:
    – Zjesz ze mną kolację? Tutaj, we wtorek wieczór, masz wtedy wolne.
    Dziękuję, Marito, stokrotne dzięki!
    – Przykro mi, Per, ale pewna dziewczyna przychodzi do mnie z wizytą.
    – Więc zabierz ją ze sobą – rzucił spontanicznie. – Tęsknię do ludzi.
    Co za ulga! Kiedy chciała wyjść, zaprotestował.
    – Nie widziałaś jeszcze moich obrazów!
    Nawet o nich nie pomyślała.
    – Zabrakło mi odwagi, by o to poprosić – skłamała.
    Oprowadził ją po pracowni, kazał podnosić płótna oparte o ściany. Nie spodobały się jej. Przypadkowa plątanina nieczystych barw, kilka dość bulwersujących aktów. Nie bądź taka purytańska, Irino, upomniała się w myślach.
    Na pytanie, czy rysuje z natury, odrzekł, że karmi się wyobraźnią i wspomnieniami.
    Wspomnieniami? O czym, chciała zapytać. Uprzedził ją. Wspomnieniami płócien innych malarzy. Zorna, na przykład. Zorn zupełnie inaczej operował światłem, pomyślała, ale nie powiedziała tego głośno. W jego kobietach jest zmysłowość i pełnia życia, a to tutaj to zwykły kicz.
    Komentarz na temat Zorna usłyszała kiedyś z czyichś ust, sama nie wiedziała wiele na temat tego szwedzkiego twórcy, a już z pewnością nic o jego metodzie pracy ze światłem.
    Właściwie to nie powinna tak surowo oceniać obrazów Pera Krona. Przecież nie znała się na sztuce.
    – Muszę ci coś dać! – ożywił się. – Zaczekaj!
    Skierował wózek do drzwi. Irina odprowadziła go smutnym spojrzeniem. Wspomnienia aktów innych malarzy. Że też człowiek może być aż tak samotny!
    Wpatrywała się w jakiś dziwaczny obraz, w ogóle go nie widząc. Nie mogła opędzić się od natrętnych myśli. A gdyby…?
    Nie, to niemożliwe. Nie była gotowa do nowego związku, tym bardziej w tak niezwykłych okolicznościach.
    – Przepraszam, że musiałaś czekać – powiedział. Jego policzki pokryły się chłopięcym rumieńcem, a oczy błyszczały. – Proszę! Mam nadzieję, że ci się spodoba.
    Wzięła od niego niewielką akwarelę, całkiem sympatyczną w wyrazie.
    – Bardzo – ładna. To miło z twojej strony, ale chyba nie powinnam…
    Zacisnął dłoń na jej ręce.
    – Ależ ja bardzo chcę!
    – W takim razie pozostaje mi podziękować. Teraz muszę już iść.
    Odprowadził ją do przedpokoju. O książkach nie zdążyli porozmawiać. Irina nie chciała przeciągać wizyty, więc nawet o nich nie wspomniała. Może następnym razem.
    Następnym razem? A więc zaczęła już myśleć w tych kategoriach?
    – Per – zapytała – jak to możliwe, że wcześniej się nie spotkaliśmy? Jesteś znany, a my utrzymywaliśmy kontakty z tyłu ludźmi…
    Uśmiechnął się.
    – Nie jestem znany. Poza tym mieszkam w Høyden od niedawna. Nie dłużej niż rok.
    – Teraz rozumiem. Tyle trwa moja samotność.
    Do której zostałam zmuszona, pomyślała.
    Na pożegnanie uchwycił ją za rękę i przyciągnął do siebie, nieomal dotykając twarzą jej piersi. Irina z trudem powstrzymała się od drżenia. W jej reakcji było tyleż niechęci, co podniecenia, i to nią wstrząsnęło. Ustaliła, że przyjdą z Maritą we wtorek o siódmej, i szybko wyszła.
    Z uczuciem ulgi ruszyła w kierunku domu.

    W niedzielną noc nikt nie zadzwonił.
    W radiu ogłoszono alarm sztormowy dla wybrzeża. Høyden leżało daleko od morza, ale skutki niepogody miały być odczuwalne w głębi kraju. Irina nasłuchiwała szumu drzew i uderzeń gałęzi o szyby. Nie zapalała światła, obserwując szalony taniec ulicznej latarni. Przyszła jej na myśl strofa jesiennej piosenki, której nauczyła się w dzieciństwie.
    „Wiatr huczy i świszcze po lesie,
    Zwiędnięte liście w krąg niesie.
    Burza prześciga się w harcach,
    Grając szkieletom do tańca!”
    Zawsze uważała, że powinno być „do walca”. Czyżby „do tańca” brzmiało bardziej dramatycznie?
    Zdawało się jej, że widzi cienie w ogrodzie, sylwetki ludzi. Jednego człowieka. Podłego, wstrętnego człowieka, który chce ją skrzywdzić. Który twierdził, że zna jej adres.
    Wstała i zaciągnęła kotary, by móc zapalić lampę. Przeszła niespokojnym krokiem przez pokój, tak bardzo marzyła, by porozmawiać z kimś o swoich obawach.
    Z kim? Nie z Arntem! Nie z Perem Kronem. W przyjaźni z tym człowiekiem pojawił się nowy odcień, mógłby ją źle zrozumieć, gdyby zadzwoniła w środku nocy.
    Nie mogła zadzwonić do Westlinga, bo nie zdarzyło się nic konkretnego. Cienie w ogrodzie? Z pewnością przywidzenie! Strach? Nic nie znaczy dla policjanta, jemu trzeba namacalnych dowodów. Z Marianne straciła kontakt, starsza pani z pewnością spała, bezpieczna za drzwiami o trzech zamkach.
    Mijały godziny. Telefon milczał.
    Irina nie kładła się spać, słowa Pera nie dawały jej spokoju.
    Rozłożyła pasjansa, prawie nie zwracając uwagi na karty. Myśli krążyły jej po głowie jak ćmy wokół światła.
    Może powinna przystać na jego prośbę?
    Nie znajdywała odpowiedzi.
    Prawdą było, że jej życie intymne nie istniało, a sugestie Pera nie pozostawiły jej całkowicie obojętną. Irina była jednak kobietą, która nie idzie do łóżka z ledwie poznanym mężczyzną, do którego nie czuje nic poza przyjaźnią.
    Są pewne granice!
    Mogła jednak wyobrazić sobie, jak by to było, gdyby spędzili ze sobą wieczór, może całą noc.
    Ściskając w dłoni waleta trefl, Irina pogrążyła się w marzeniach. Następnym razem nie może go odtrącić, nie jego. A jeśli pomyśli, że robi to z litości? Tego by nie zniósł.
    Musiałaby wziąć inicjatywę w swoje ręce. Ona była zdrowa i silna, Per musiał ograniczyć się do biernego przyjmowania miłości.
    To byłaby dla Iriny niezwykle trudna próba. Być stroną aktywną wobec obcego człowieka, dominować. W podwójnym znaczeniu tego słowa…
    Odrzuciła kartę gwałtownym ruchem i pobiegła do łazienki. Porządna Irina przestraszyła się własnych myśli.
    Wzięła prysznic, potem usiadła na skraju łóżka i założyła nocną koszulę z cienkiego szyfonu. Dostała ją kiedyś od Arnta na święta. Pewnie chciał, by wyglądała bardziej powabnie.
    Dom trzeszczał pod naporem wiatru, ale w sypialni panowała całkowita cisza.
    Kiedy wsuwała stopy pod kołdrę, zadzwonił telefon.
    O tej porze? Minęła piąta, Irina nie musiała już podnosić słuchawki. Po prostu zapomniała wyciągnąć wtyczkę z kontaktu.
    Odebrała.
    Roześmiała się z ulgą, usłyszawszy głos inspektora Westlinga.
    – Mam nadzieję, że jeszcze nie śpisz – rzekł stropiony. – Chciałem jedynie sprawdzić, czy miałaś spokojną noc.
    – Jeszcze nie zdążyłam się położyć – odpowiedziała miękko. – Tamten nie zadzwonił.
    – To świetnie! Może zrezygnował.
    – O niczym innym nie marzę. Nie chcę już takich nocy, kiedy samotność wyłazi ze wszystkich kątów, a zewsząd schodzą się cienie! Nie śpisz, o tej porze?
    – Zdaje się, że sam zaczynam mieć kłopoty ze snem – westchnął. – Życzyć ci dobrej nocy?
    – Sama nie wiem! Dziękuję, że zadzwoniłeś, to miłe z twojej strony. Dodałeś mi otuchy.
    – Sama powinnaś była zadzwonić!
    Roześmiała się.
    – I poprosić, by jakiś policjant trzymał za rękę pewną damę, która boi się ciemności?
    – Nie jestem policjantem przez całą dobę.
    Jego słowa wprawiły Irinę w zakłopotanie. Nie wyobrażała sobie poważnego inspektora Westlinga w roli opiekuna.
    – Będę o tym pamiętać na wypadek kolejnej burzy.
    Zadowolona i uspokojona położyła się do łóżka.
    Nie zadzwoniłem do niej tej nocy.
    Niech sobie trochę do mnie potęskni. Czasami przybiera ton wyższości, niech więc zobaczy, jak to jest, kiedy nie słyszy mojego głosu. Wkrótce znowu się odezwę! Mogę się założyć, że miała gorące sny, czekając na mój telefon. Kiedyś, do cholery, musi spać.
    Mogę zaczekać. Jestem jak pająk ukryty w ciemnym zakamarku. To mnie podnieca. Wieczorem spotykam się z dziewczyną z gazety. Będzie wspaniale, tyle czasu upłynęło od ostatniego razu. Musiałem siedzieć cicho zaraz potem, jak mnie wypuścili. Ale już dość się naczekałem.
    Najpierw nazwisko i adres tej przeklętej baby. Nie ma co zwlekać, nie wiadomo, co się stanie. Co mi przyjdzie do głowy.

ROZDZIAŁ X

NOC PONIEDZIAŁKOWA

    W poniedziałkowe popołudnie przyszli technicy i założyli aparat podsłuchowy na telefon Iriny. Poza tym tego dnia nie zdarzyło się nic szczególnego.
    Nadeszła noc. Irina niechętnie przygotowywała się do kolejnego dyżuru. Jej rytm dobowy powoli wracał do normy, tym razem zmuszała się, by nie zasnąć, choć nie wstała z łóżka przed drugą po południu. Była zmęczona, tak jak zmęczona jest większość ludzi wieczorową porą. Na całe szczęście zostało tylko kilka bezsennych nocy. Poniedziałkowa, potem dzień przerwy, środowa, potem wolny czwartek… i…
    I koniec! W piątek nie zamieści ogłoszenia i nie będzie musiała czuwać. Nigdy więcej.
    Tylko dwie noce. Cudownie!
    Zadzwonił filozof, Per Kron.
    Chciał przeprosić ją za swoją natarczywość. Teraz zrozumiał, że wprawił ją w zakłopotanie.
    – Nie odczułam tego w taki sposób – zapewniła go. – Nie rozmawiajmy już o tym!
    Zamilkł. Irina zorientowała się, że zmiana tematu była mu nie w smak.
    Gawędzili jeszcze przez chwilę, ale w tonie znacznie mniej swobodnym niż wcześniej. Irina odebrała to z przykrością, traktowała Pera jak dobrego przyjaciela i jeszcze nie była pewna, dokąd ich ta przyjaźń zaprowadzi. Ostatniej nocy sporo myślała o możliwych rozwiązaniach: zerwać wszelkie kontakty czy pomóc samotnemu mężczyźnie w wybrnięciu z trudnego dylematu, jeszcze nie dokonała wyboru.
    Wychowano ją w duchu pomocy innym. W każdej sytuacji.
    Poczuła ulgę, kiedy Per się pożegnał. Potrzebowała czasu. Mieli się spotkać we wtorek, na całe szczęście w obecności Marity, będzie okazja, by przeanalizować swoje odczucia.
    Zaraz potem zadzwoniła jakaś pani, która nie mogła zasnąć i zadręczała się różnymi myślami. Irina poczuła się w swoim żywiole, rozmawiały długo, prawie godzinę. Kiedy pod koniec życzyła kobiecie powodzenia, poczuła się oczyszczona.
    Telefon milczał przez dłuższą chwilę. Irina zabijała czas stawianiem niezliczonych pasjansów.
    Dzwonek telefonu rozbrzmiał dopiero o czwartej nad ranem. Co dziwne, dzwonek jej domowego aparatu. Tego rozmówcy najmniej się spodziewała. Arnt.
    Irina nie miała najmniejszej ochoty na konwersację z byłym mężem. „Ona przynajmniej zna swoje miejsce”. „Kompletnie pozbawiona uroku”. „Zimny kotlet”.
    – Czego chcesz? – spytała chłodnym tonem.
    – Odszedłem od Inger!
    Wiem, pomyślała.
    Czekał na okrzyk radości i zaskoczenia, ale się nie doczekał.
    – Nie jesteś zdziwiona?
    – Właściwie nie – wycedziła. – Skąd dzwonisz?
    Jej pobłażliwy ton, jakiego używa się wobec rozbrykanego ucznia, zbił go z tropu.
    – Z hotelu. Chciałabyś mnie odwiedzić?
    – O tej porze? Nie możesz zaczekać do rana?
    – Muszę z tobą porozmawiać. Mogę przyjść?
    – Szczerze mówiąc, Arnt, chce mi się spać. Dobranoc!
    Rozdrażniona przeszła do sypialni. Miała dość. Pozwól mi uporządkować moje życie, Arnt, pomyślała, składając karty. Pasjans nie wychodził, nawet gdy oszukiwała. W życiu Irina nie sięgała do takich metod, w kartach pozwalała sobie na drobne odstępstwa od surowych zasad.
    Podniosła dłonie i przyjrzała się im. Drżały lekko.
    Przez Arnta?
    Zupełnie niepotrzebnie. Gorzko i gniewnie myślała:
    Zrobiłeś ze mnie kukiełkę, Arnt. Cóż wart mój wysiłek, by ci się podobać? Kochałam cię, uwielbiałam, wynosiłam pod niebiosa, a sama się pogrążałam. Wszystkiego mnie nauczyłeś: mówić twoim językiem, kierować się twoim smakiem i twoimi opiniami o innych ludziach. Niszczyłam samą siebie, nawet o tym nie wiedząc.
    Dojrzałam, Arnt. W bólu i trudzie narodziłam się ponownie do nowego życia, w którym nie ma miejsca dla ciebie. Zostaw mnie w spokoju, teraz jestem silną. Pewien artysta nauczył mnie patrzeć na świat moimi oczami, a pewien zwykły policjant okazał mi prostą, ludzką życzliwość.
    Nie ma miejsca dla ciebie w moim nowym życiu, Arnt. To wspaniała świadomość! Przespałam tyle lat, zmarnowałam ostatni rok na apatyczną egzystencję, której teraz się wstydzę. Nie należysz już do mojej rzeczywistości, Arnt, więc odczep się! Zajmij się tamtą kobietą, zajmij się sobą! To zresztą lubisz najbardziej. Moje oczy były dla ciebie lustrem, w którym widziałeś tylko siebie. Uformowałeś mnie jak glinę, wyzyskałeś moją miłość i zabrałeś duszę, a wszystko z uwielbienia do własnej osoby.
    Boże, jestem wolna, nareszcie wolna! Muszę odnaleźć tę dawną Irinę i tchnąć w nią nowe życie!
    Kiedy zegar na dole wybił piątą, a ten na rokokowej komodzie zawtórował zabawnym kurantem, zadzwonił telefon.
    Irina podniosła słuchawkę.
    To był Westling.
    – Nie zadzwonił.
    – Wiem.
    Irina zawahała się.
    – Słuchałeś.
    – Tylko po to, by sprawdzić, kto dzwonił. Potem wychodziłem z pokoju.
    – Rozumiem.
    Nie była jednak w stanie ukryć zażenowania.
    – Dzwonię, by zapytać, czy ktoś podejrzany nie kręcił się koło domu.
    – Nie sądzę. Nic nie słyszałam, a wiatr przecież osłabł. Wyglądałam ostrożnie przez okno, ale na ulicy panował spokój. Bogu dzięki!
    Westling milczał przez dłuższą chwilę.
    – Irino… Masz jakieś kłopoty?
    Co za pytanie!
    – Jeśli myślisz o moim byłym mężu, to skończyłam z nim raz na zawsze. To prawda, zadzwonił, ale zrobiłam potem rachunek sumienia…
    Czuła się na tyle silna, by zdać Westlingowi sprawozdanie z własnych przemyśleń. O tym, że Arnt uczynił z niej marionetkę, którą poruszał wedle własnych egoistycznych pragnień. Przestała dbać o dobre imię męża, nic mu nie była winna, to on był jej winien całe życie.
    Westling słuchał w milczeniu, kiedy wylewała z siebie wspomnienia wieloletnich upokorzeń. Kiedy w końcu przerwała, by zaczerpnąć tchu, powiedział cicho:
    – To nie jest twój jedyny problem. Masz inny, świeższej daty, prawda?
    Irina zaniemówiła.
    – Więc jednak podsłuchiwałeś?
    – Tylko troszkę. By się dowiedzieć, że ktoś prosił cię o wybaczenie za zbytnią natarczywość.
    – Więc o to chodzi! To nic ważnego. Pewien mężczyzna: który źle zinterpretował sytuację.
    Milczenie.
    – To jego odwiedzałaś w niedzielę?
    – Tak. Wszystko sobie wyjaśniliśmy.
    – Rozumiem.
    Nagle zdała sobie sprawę, że Westling nie mógł słyszeć rozmowy z Arntem, którą prowadziła na innej linii. Zupełnie niepotrzebnie opowiedziała inspektorowi historię swego nieudanego małżeństwa.
    Właściwie nie żałowała tego kroku. Okazała się nielojalna, ale nielojalność przyniosła jej wyzwolenie!
    Westchnęła zniecierpliwiona.
    – No dobrze, Patrik, wpadłam w kłopoty. Tak głupie i prymitywne, że aż się ich wstydzę. Tyle że nie mam z kim o nich pogadać.
    – Masz mnie. Teraz połóż się spać, zasłużyłaś na sen. O której wstajesz?
    Uśmiechnęła się.
    – O drugiej będę już na nogach.
    – Mogę wpaść czy wolisz spotkać się na mieście? A może żal ci czasu na rozmowę ze zwykłym policjantem?
    Poczuła ogromną ulgę.
    – Bardzo chętnie cię ugoszczę, jeśli tylko zechcesz słuchać mojego paplania. Ale tylko kawą, bo później jestem zaproszona na obiad… O, nie, nie da rady! Jak mi przykro!
    – Co się stało?
    – Marita – zmartwiła się.
    – Na śmierć o niej zapomniałem! Muszę ją odebrać przed południem. Odłóżmy rozmowę na później. Chyba że wybierasz telefon.
    – Mam dość zwierzeń na odległość, a na telefony reaguję już alergicznie.
    – Znajdziemy wolny dzień.
    Przyjdź teraz, chciała powiedzieć, ale wciąż tkwiła głęboko w ryzach konwenansów.
    – Znajdziemy wolny dzień – powtórzyła mechanicznie.
    Usłyszała ton zawodu we własnym głosie. Wolny dzień. Wydał się jej tak bardzo odległy.
    Miała nadzieję, że Westling nie zauważył jej rozczarowania.

    Patrik Westling był spostrzegawczy.
    Taka miła, taka kulturalna, pomyślał, a jednocześnie słaba i bezbronna. Miałoby się ochotę przytulić ją i chronić przed niebezpieczeństwami tego świata.
    Pewnie ciągnie za nią tłum wielbicieli, jest taka atrakcyjna. Po co jej zwykły policjant?
    Co powiedziała wtedy w szpitalu, do Marity? Że chciała popełnić samobójstwo. Przez męża, który ją opuścił.
    Musiała go bardzo kochać.
    Teraz skreśliła tego męskiego szowinistę ze swego życia. Na całe szczęście!
    Miała inne problemy. Głupie, prymitywne, tak je nazwała, ale nie chciała o nich mówić przez telefon.
    Biedna dziewczyna!
    Westling westchnął i wrócił do łóżka. Mógł liczyć na parę godzin snu.

    Załatwione. Droga do niej stoi otworem.
    Było pięknie! Cholernie pięknie. Jak na początek.
    Jestem wykończony. Takie rzeczy męczą. W dzień jest jeszcze gorzej, trzeba czekać na noc.
    Teraz jest zły moment. Muszę jechać do domu po pieniądze, bo mi się należą. Wrócę jutro rano i wszystko zaplanuję.
    Kto czeka, doczeka się.
    A wtedy, moja mała, zabawimy się. Zatańczymy. Jak pająk z ofiarą. Tylko ty i ja.

ROZDZIAŁ XI

SPOKOJNY WTOREK

    Zaczął się wrzesień.
    Pogoda nie zmieniła się, ale Irinie wrzesień kojarzył się już z symptomami nadchodzącej zimy. Skuliła się w ciepłym łóżku.
    Kolejna zima. Z przerażeniem wspominała głęboką depresję, w jaką popadła rok temu. Właściwie nie miała takich skłonności, ale odejście Arnta zdusiło w niej wolę życia. Powoli podnosiła się z upadku. Czyżby zbliżająca się zima znów miała wpędzić ją W ponury nastrój?
    Było już późno, za godzinę powinien zjawić się Westling z Maritą.
    Ożywiona tą myślą, zerwała się z łóżka.
    Nie wiedzieć dlaczego ubrała się szczególnie elegancko. Wyszukała flakoniki i tubki kosmetyków, które przywiozła z Paryża. Dostała je od przyjaciółki, która wyszła za Francuza i pracowała w branży kosmetycznej. Prosiła Irinę o wypróbowanie produktów na jakiejś młodej dziewczynie. Irina uświadomiła sobie później, że żadnej nie zna.
    Teraz miała nadzieję pomóc Maricie.

    Patrik Westling spoglądał bez wyrazu na stół nakryty dla trzech osób.
    – Przykro mi! Muszę wracać na komisariat.
    – Szkoda – stwierdziła Irina, pomagając Maricie zdjąć kurtkę. – Zrobiłam zapiekankę.
    – To zostawcie trochę – roześmiał się. – Wpadnę po południu.
    – Dobrze. Tylko nie przyjdź za późno, jesteśmy umówione na siódmą. Wejdź, Marito, i usiądź! – Podeszła do inspektora i zniżyła głos: – Coś się stało?
    – Jeszcze nie wiemy. Zaginęła jakaś młoda kobieta.
    – To okropne. Znam ją?
    – Nie wiem. Pracuje w gazecie, właśnie się tam wybieram. Jej matka zgłosiła zaginięcie córki wczoraj wieczorem, dziewczyna nie zjawiła się dziś w pracy. Może to fałszywy alarm, ale matka twierdzi, że córka nie należy do osób nocujących poza domem bez zapowiedzi.
    – Rozumiem. Odgrzeję zapiekankę, jeśli wrócisz.
    – Jeśli? Chciałaś powiedzieć: kiedy – uśmiechnął się i wyszedł.
    Pozostała po nim aura bezpieczeństwa, którą roztaczał wokół siebie. Irina zasiadła z Maritą do stołu, była w znakomitym humorze. Marita zaczęła opowiadać o swoich problemach. Większość nastolatków skarży się na brak zrozumienia i samotność w pewnym okresie swego życia, pomyślała Irina, ale nie powiedziała tego głośno. Młodzi ludzie często chcą czuć swą odmienność, taki jest przywilej młodości.
    Z Maritą było trochę inaczej. Dziewczyna żywiła przekonanie, że nie wolno wyrastać ponad przeciętność, dlatego też starała się grać rolę narzuconą jej przez rówieśników. Nie była jednak w stanie zrezygnować ze swej odrębności, a niezdarność i niedbały wygląd nie dodawały jej uroku. Dla Iriny była jak bryłka gliny, której można nadać wdzięczny kształt.
    – Przede wszystkim musisz używać innego szamponu – powiedziała. – W twoim wieku przetłuszczające się włosy to rzecz normalna, za rok pozbędziesz się tego problemu. Tymczasem zrobimy, co się da. Trzeba skrócić włosy, ja tego nie potrafię, więc poprosimy fryzjerkę.
    Marita spojrzała żałośnie na długie, cienkie kosmyki. Nie mogła ich umyć z zabandażowanymi nadgarstkami, ale poza tym wystroiła się jak potrafiła na spotkanie z tą miłą panią.
    Zaczęły więc od mycia włosów. Nie pod prysznicem ze względu na bandaże, ale nad umywalką. Marita pożerała wzrokiem najdrobniejsze detale domu Iriny. Nie mogła uwierzyć, że można tak pięknie mieszkać.
    Kiedy włosy schły, zabrały się za kosmetyki. Irina wtarła jakąś maść w twarz Marity i tłumaczyła nalepki na flakonikach.
    Marita oblizała wargi.
    – Ta zapiekanka była pyszna!
    – Naprawdę? Chcesz pić? Może jabłko?
    – Nie, dziękuję. A ten policjant jest miły.
    – Też tak uważam. Przez pierwsze dni będziesz czuła swędzenie na skórze, ale to minie. Wieczorem idziemy do prawdziwego artysty. Jest bardzo sympatyczny i specjalnie prosił, bym cię do niego przyprowadziła.
    Dziewczyna zaczerwieniła się z radości.
    Udało im się usunąć resztki brzydkiego lakieru, Irina upomniała Maritę, by nie obgryzała paznokci. Pochwaliła jej ubiór, choć Marita miała na sobie zwykły strój nastolatki, podkoszulek i dżinsy. Zaproponowała, że pójdzie z nią do sklepów i razem kupią coś do ubrania.
    – Chętnie. Byle nie coś dla starych ciotek – ostrzegła Marita.
    – Rzecz jasna! Uważasz, że ubieram się jak stara ciotka?
    Marita zlustrowała ją wzrokiem.
    – Całkiem nieźle jak na pani wiek. Ale i tak jak stara ciotka!
    Irina nigdy nie myślała o sobie w ten sposób. Najpierw zakłopotała się, a potem wybuchnęła śmiechem. Po chwili śmiały się obie.
    W końcu Marita przejrzała się w lustrze.
    – Nie widzę specjalnej różnicy – stwierdziła krytycznym tonem. – Tyle że jestem czysta. Wyszorowana!
    – Zaraz zobaczysz różnicę. Teraz weźmiemy się za makijaż.
    Irina podeszła do swego zadania z niezwykłą powagą i profesjonalizmem. Nałożyła najpierw stonowany słoneczny podkład i delikatnie podkreśliła policzki i zarys ust. Marita oniemiała z wrażenia.
    – Gdzie się pani tego nauczyła? – spytała z nie tajonym podziwem.
    Irina skrzywiła się.
    – Mój mąż wymagał perfekcji w życiu towarzyskim i na co dzień. Bez makijażu nie wypuściłby mnie do ogrodu. Teraz już nie dbam o to i czuję się cudownie!
    – I mimo to tęskni pani do niego? Tak pani powiedziała.
    – Kwestia przyzwyczajenia. Zdjęłam już klapki z oczu i zaczynam dostrzegać, że istnieje rzeczywistość, w której on nie jest punktem centralnym.
    Choć Arnt nigdy tego nie pojmie, pomyślała. W swoim pojęciu był pępkiem tego świata.
    Pozbawił mnie własnej woli niemal jak hipnotyzer! A może miłość mnie zaślepiła?
    Był przystojny, przedsiębiorczy i strasznie autorytarny. A ja łatwo ulegam, wprost proszę się o to, by mnie traktowano z góry.
    Zaświtała jej nagle pewna myśl. Inger zastosowała końską kurację, by wyleczyć rozbuchane ego Arnta. Tyle że lekarstwo okazało się zbyt gorzkie – kobieta, która ośmieliła się przeciwstawić jego poglądom! Nic dziwnego, że ją zostawił!
    – Marito… naprawdę uważasz, że się ubieram staroświecko?
    Dziewczyna skończyła podziwiać swoje rzęsy.
    – Co? Nie, powiedziałam „jak stara ciotka”, a to różnica. Przecież jest pani w takim wieku.
    Irina była wstrząśnięta.
    – Mam trzydzieści pięć lat.
    – No właśnie. Uważam, że jak na ten wiek świetnie się pani ubiera.
    – Ale sarna byś tego nie włożyła.
    Marita zachichotała, a Irina poczuła zażenowanie pomieszane z rozbawieniem. Myślałaby podobnie, gdyby miała siedemnaście lat.
    Najwyższy czas, by wyjść do ludzi innych niż ci, których zaliczano do śmietanki towarzyskiej miasta. Do młodzieży. Cały czas żyła w przekonaniu, że ma młodzieńczy pogląd na świat. Nie mogła bardziej się mylić, całkowicie straciła kontakt z rzeczywistością.
    Upływające dni przynosiły jej kolejne rewelacje na temat własnej natury. I to tylko dlatego, iż uznała, że potrafi prowadzić pouczające nocne pogawędki o ludzkich troskach!

    Patrik Westling wpadł na swoją porcję zapiekanki. To była specjalność Iriny. W jej pojęciu odgrzewana zapiekanka traciła świeżość, ale inspektor nie miał zastrzeżeń. Wręcz przeciwnie, ku zadowoleniu Iriny poprosił o dokładkę.
    Nie znaleźli okazji do rozmowy, bo Marita nie opuszczała ich na krok, dumna z komplementów, którymi obdarzył ją przy wejściu. Usiadła przy stole naprzeciw Westlinga i nie odrywała od niego oczu.
    W końcu inspektor musiał wracać do pracy.
    Irina odprowadziła go do furtki.
    – Znaleźliście tę kobietę? – spytała cicho.
    – Nie. Sprawdzamy wszystkie warianty. Zapewne, wbrew sugestiom matki, spędza czas na upojnej zabawie.
    – Ile ma lat?
    – Trzydzieści osiem. Rozwiedziona – dwa albo nawet trzy razy. Mieszka z matką, opiekuje się nią.
    Poprosił, by Irina zachowała ostrożność. Najlepiej żeby do domu wróciła taksówką. I wyraził radość, że Marita spędzi noc u niej.
    Złożyła solenną obietnicę, że tak uczyni. Teraz wybierała się z Maritą do miasta, na zakupy.
    – No to was podrzucę, jeśli jesteście gotowe. A potem odwiozę z powrotem do domu, o której będziecie chciały!
    Irinie zaszkliły się oczy. Westling zapytał, czy powiedział coś niewłaściwego.
    Irina potrząsnęła głową.
    – Pierwszy raz mogę wyjść i sama dysponować swoim czasem.
    – Doprawdy? – zdziwił się.
    Nie wiedziała, co odpowiedzieć. Po tylu zjadliwych komentarzach na temat Arnta chciała oddać mu sprawiedliwość.
    – Mój mąż był bardzo miły… i robił to dla mojego dobra. Jechał za mną samochodem od sklepu do sklepu i czekał, aż zrobię zakupy. To mnie trochę… krępowało.
    – Rozumiem – mruknął.
    Westling obrzucił szybkim spojrzeniem dom, ale nie dostrzegł nigdzie Marity.
    – Irino… Trudno będzie znaleźć okazję do rozmowy w cztery oczy. Możesz powiedzieć mi teraz, co cię gryzie?
    Irina też spojrzała ku domowi. Marita z pewnością stoi przed lustrem.
    Usiłowała zebrać myśli.
    – Och, to głupstwo! – jęknęła.
    – Głupstwo nie głupstwo, ale cię gnębi.
    – Tak. Mój były mąż zadzwonił do mnie, opowiadałam ci już o tym? Ale on się nie liczy. Mam do ciebie pytanie. Co należy uczynić, jeśli przyjaciel prosi o przysługę, która kłóci się z twoimi zasadami?
    Spojrzał na nią badawczo. Z zażenowania nie odważyła się spojrzeć mu w oczy.
    – Czy chodzi o coś niezgodnego z prawem? – spytał.
    – Nie!
    – Odpowiedź byłaby prostsza.
    – Wiem! Nigdy bym się na coś takiego nie zgodziła.
    Westling nabrał powietrza.
    – To dylemat, przed którym stoi wielu ludzi. Wspomóc przyjaciela w potrzebie czy kierować się własnym sumieniem…
    – No właśnie – przytaknęła ochoczo. Zwrot „przyjaciel w potrzebie” ubawił ją, ale nie okazała tego po sobie.
    – Nie możesz powiedzieć nic bliższego?
    – Nie – zaprzeczyła zdecydowanie. – Musiałabym zdradzić jego tożsamość.
    Westling był wyraźnie skrępowany.
    – Musisz zdecydować sama, Irino. Chętnie bym ci pomógł, ale zbyt mało wiem. Musisz kierować się sumieniem i zdrowym rozsądkiem. Uważam jednak, że nie powinnaś robić niczego, co kłóci się z twoim systemem wartości.
    W milczeniu pokiwała głową.
    Położył dłoń na jej ramieniu. Irina drgnęła.
    – Nie wiem, czego żąda od ciebie twój przyjaciel – rzekł przyjaźnie. – Nie możesz pójść na kompromis?
    Załamała się. Co miał oznaczać kompromis w takiej sytuacji?
    – Spróbuję – stwierdziła z niepewnym uśmiechem. – Dziękuję za radę!
    – Co to za rada – rzucił kwaśno.
    Irina poczuła nagłe wyrzuty sumienia, że zabiera jego cenny czas.
    – Patrik, nie musisz nas wozić w tę i z powrotem!
    – Chcę cię mieć pod kontrolą – spoważniał. – Niepokoję się o ciebie.
    – Szkoda, że nie mieszkasz w pobliżu! – wykrzyknęła spontanicznie. – O, przepraszam, nie powinnam była tak mówić, zapomnij o tym!
    – Nie mam ochoty zapomnieć – uśmiechnął się. – Jest Marita! Ale się spieszy!
    Dziewczyna podbiegła zadyszana.
    – Zadzwonił telefon. Wołałam panią, ale pani nie słyszała, więc odebrałam. Dzwonili rodzice. Wrócili rejsowym samolotem i znaleźli numer telefonu, który za pani radą zostawiłam. Chcą, bym wróciła do domu, ale ja wolę zostać z panią. Proszę z nimi porozmawiać!
    – Nie odłożyłaś słuchawki?
    – Nie, mama czeka.
    Irina wbiegła do domu i odebrała telefon. W starannie dobranych słowach wyjaśniła całą sytuację i zdołała uzyskać pozwolenie na wieczorne wyjście Marity. Obiecała, że odprowadzi ją do domu przed godziną dziesiątą.
    Wreszcie mogły wyruszyć do centrum i poszaleć po sklepach.

    Najprzyjemniej jest czekać na rozkosz. Tę największą. Rozkosz spełnienia połączoną z zemstą.
    Leżę i gapię się na dziewczyny na ścianach. Kręcą tyłkami, drażnią mnie, aż sobie muszę pofolgować. W porównaniu z tamtą nic nie znaczą. Te jej roztańczone, jasne loki, sterczące piersi i rozhuśtany tyłeczek. Dostaniesz, czego pragniesz, lekarska jędzo, a nawet więcej.
    Zaczekam…
    Ale nie za długo!

ROZDZIAŁ XII

PIERWSZY WSTRZĄS

    Per Kron i Marita omawiali swoje próby samobójcze, poza malowaniem i rysowaniem nawet to ich łączyło. Irina przyglądała się im z uwagą.
    Nie brała udziału w dyskusji. Na sztuce się nie znała, samobójstwa także nie były jej specjalnością. Myślała o tym, by skończyć ze sobą, kiedy Arnt ją opuścił, ale nigdy nie posunęła się dalej. Marzyła jedynie o tym, by zapomnieć o wszystkim. Zasnąć, na całą wieczność.
    Marita użyła wypróbowanego argumentu.
    – Pan tak dobrze wygląda, czemu pan chciał się zabić?
    Irina pokiwała głową na tak proste rozumowanie. Wymieniła spojrzenia z Perem, jego oczy błyszczały.
    – Muszę pocieszyć to biedne dziecko, przeżywa teraz trudny okres – mruknął do Iriny, kiedy przez chwilę byli sami.
    Pokiwała głową i powiedziała, że go rozumie.
    Była jednak trochę zazdrosna o zainteresowanie, jakie okazywał Maricie. Może nie tyle zazdrosna, co wyłączona z ich artystycznej wspólnoty.
    Per pokazał dziewczynie swoje obrazy. Marita była nimi zachwycona. Potem poprosił, by coś narysowała, pochwalił i udzielił kilku fachowych porad.
    Przez głowę Iriny przemknęła pewna myśl. Marita mogłaby być wdzięczną pomocnicą dla Pera. Mogłaby przychodzić na parę godzin, a w zamian za opiekę otrzymać kilka lekcji rysunku i malowania.
    Co jednak, gdyby zechciał innej zapłaty?
    Marita miała siedemnaście lat i pierwsze doświadczenia za sobą, zdążyła już się zwierzyć Irinie w czasie porannej toalety. Marita oceniała swe życie z przerażającą prostotą: chodziła z chłopcami do łóżka, bo to była jedyna okazja do kontaktów z nimi, jedyna szansa na okruchy udawanej miłości. Wiedziała, że nic do niej nie czuli, ale przez tych kilka chwil mogła pogrążyć się w marzeniach i wyobrażać sobie, że jest obiektem ich westchnień. Nigdy z nią potem nie rozmawiali, a wobec innych nie chwalili się zdobyczą, dzięki czemu Marita uniknęła złej sławy.
    Irina wzdrygała się na myśl o takiej samotności i tak nędznych radościach.
    Per miał jednak prawie czterdzieści lat. Co powiedzieliby rodzice Marity, gdyby Irina milcząco przystała na ten związek?
    Nigdy by do tego nie dopuściła. Jeśli ktoś miałby uwolnić Pera od ciężaru samotności, to musiałaby to być ona sama. Miała w sobie dość dojrzałości i zrozumienia.
    Otrząsnęła się z przerażeniem. Skąd lęgną się w jej głowie takie myśli? Zaczerwieniła się.
    Per Kron poprosił ją o pomoc, a Irina nie zwykła odmawiać. Tym razem chodziło o coś więcej. Nie mogła ukryć, że ją pociągał. Zwróciła uwagę na jego wyraziste dłonie, kiedy na nie patrzyła, wyobrażała sobie, że ją pieszczą. Zastanawiała się, jakby to było, gdyby naprawdę ją pieściły, i czuła w całym ciele falę gorąca, taką samą jak w pierwszych latach małżeństwa z Arntem. Później stał się nazbyt natarczywy, ale Irina nigdy nie zasłaniała się bólem głowy. Zawsze gotowa była spełnić małżeński obowiązek…
    W przypadku Pera Krona było inaczej. Jej współczucie dla niego stanowiło dodatkowy argument. Mogła mu tak wiele dać…
    Siedzieli z Maritą, przeglądając książkę o malarstwie.
    Nie, związek Pera z Maritą mógł doprowadzić do nieobliczalnych skutków, pomysł nagle wydał się Irinie zupełnie nieodpowiedni.
    A poza tym chciała go mieć wyłącznie dla siebie.
    Kiedy Maritą wyszła do łazienki, zapytał ją szeptem:
    – Irino, wrócisz tu po odwiezieniu Marity?
    To pytanie zmroziło ją.
    – Ona mieszka strasznie daleko – zaoponowała słabo. – Będzie zbyt późno.
    – Nie dla mnie – odrzekł pospiesznie.
    – Dla mnie tak – rzuciła z nie zamierzoną ostrością. – Muszę się położyć. Ostatnio nie dosypiam.
    – Więc może jutro?
    – Jutro wieczorem mam ostatni nocny dyżur.
    – W czwartek?
    Jej serce biło przyspieszonym rytmem.
    – Zobaczymy. Może. Musimy iść, obiecałam rodzicom Marity, że odstawię ją przed dziesiątą. Dziękuję za miły wieczór! Chętnie zaprosiłabym cię do siebie, ale podjazd jest bardzo stromy, a przed wejściem schody.
    – Nie dostosowane dla niepełnosprawnych – stwierdził z gorzkim grymasem. – W czwartek. Obiecaj!
    Wahała się. Jeśli się zgodzi, będzie skazana na to, by mu pomóc. Czy była na to przygotowana?
    – Postaram się – wyjąkała bez przekonania, czując opornie budzące się pożądanie, a na sobie jego gorący i głodny miłości wzrok.
    Do domu Marity dotarły tuż przed dziesiątą. Rodzice zarzucili ją tysiącem pytań, Marita nastroszyła się, Irina udzieliła spokojnych wyjaśnień. Doradziła, by zabrać dziewczynę ze szkoły i czekać na rozwój wypadków. Po ostatnich przejściach Marita potrzebowała wypoczynku.
    Irina pożegnała się szybko, czekała na nią taksówka.
    Rodzice Marity podziękowali jej za wszystko, może mogli coś dla niej zrobić?
    Irina chciała powiedzieć: poświęćcie więcej uwagi córce. Uznała jednak, że nie powinna, w końcu nie znała wszystkich okoliczności. Marita uścisnęła ją serdecznie.
    W czasie długiej jazdy do domu Irina uświadomiła sobie, że od rozpoczęcia nocnej służby jej życie zmieniło się na lepsze.
    Z każdą upływającą nocą robiła się coraz dojrzalsza, odnajdywała w sobie pokłady siły, których w ogóle nie była świadoma, pozostając pod nieustanną dominacją Arnta. Poznała nowych ludzi, zyskała przyjaciół. Nawet młodziutka Marita chciała ją odwiedzić, dom Iriny zrobił na niej ogromne wrażenie, sposób bycia gospodyni zresztą też. Irina ugościła ją z przyjemnością, los dziewczyny leżał jej na sercu.
    Uważała, że w osobie Patrika Westlinga znalazła dobrego i godnego zaufania przyjaciela.
    Per Kron…
    Irina wciągnęła głęboko powietrze. Dlaczego nie mogliby pozostać dobrymi znajomymi tak jak dotąd? W ich związku pojawiło się jakieś napięcie, a dalszy ciąg zdawał się nieprzewidywalny. W porządku, pomyślała, może kiedyś zgodzę się na jego prośbę, ale po co ten pośpiech? W czwartek? Pojutrze! Daj mi więcej czasu, Per, pozwól nam poznać się lepiej, daj mi szansę zastanowić się nad własnymi uczuciami. Nie akceptuję szybkich związków, choć rozumiem twą samotność i specyficzny problem.
    O którym nie mogę spokojnie myśleć, który odpycha mnie i pociąga jednocześnie. Daj mi więcej czasu, proszę!
    Za oknami samochodu gęstniała wrześniowa noc, w miarę jak zbliżali się do centrum, blask neonów zastępował kępy świerków. Irina obróciła wzrok w kierunku swojego wzgórza, ale stąd nie było widać domu. Mogłaby jedynie dostrzec latarnię, gdyby samochód nie jechał tak szybko.
    Jej nocna służba trwała niecałe dwa tygodnie. Irina czuła lekkie zawstydzenie, że musi ją porzucić, ale zbyt wiele zmian zaszło w jej życiu, zbyt wiele zdarzeń, których wcale się nie spodziewała.
    To dobrze, że koniec się zbliżał. Była teraz znacznie silniejsza.
    Samochód pokonywał wzniesienie. Taksówkarz rzucił jakąś uwagę o pogodzie i Irina odpowiedziała. Ileż to słów można powiedzieć na zupełnie banalny temat. Takie jak na przykład jesienny wiatr, którego nie sposób było nie zauważyć, nawet on zasługiwał na poważny komentarz.
    Właściwie to wcale nie jestem błyskotliwa, pomyślała z gorzką autoironią. Właśnie takie zwykłe rozmowy nie sprawiają mi większego trudu. Bywało gorzej, kiedy siliłam się na dowcip na przyjęciach w tak zwanych wyższych sferach. Arnt posyłał mi czasami ostrzegawcze spojrzenie. Niewiele trzeba, by stracić pewność siebie.
    Per jest błyskotliwy, zmusza mnie do wysiłku intelektualnego. Czasami dotrzymuję mu kroku, zwykle jednak przytłacza mnie swą osobowością.
    Patrik ma prostszą naturę, z nim czuję się swobodnie. Tyle że on zniknie z mojego życia, kiedy policja straci zainteresowanie moją osobą.
    Samochód zatrzymał się łagodnie. Irina zapłaciła za kurs i życzyła kierowcy dobrej nocy. Taksówka zniknęła w ciemności, Irina została sama.
    Latarnia rzucała blask na ogrodzenie i furtkę, skryte częściowo pod gałęziami bzu i kasztanów. Krzewy rozrosły się zbyt bujnie, najwyższy czas je przyciąć.
    Kto miał to zrobić? Irina nigdy nie odważyłaby się ciąć żywych roślin.
    Strome kamienne schody. Kilka stopni, jednak wystarczająco dużo, by utrudnić wjazd wózkiem.
    Ogród pełen drzew i krzaków, za którymi czaić się mógł ktoś niepożądany. Księżyc rzucał blady blask poprzez cienką powłokę chmur. Irinie przebiegł zimny dreszcz po plecach i zanim włożyła klucz do zamka, rozejrzała się instynktownie.
    Nigdy dotąd tak się nie czuła. Mieszkała w spokojnej dzielnicy, a jej dom niczym szczególnym się nie wyróżniał. Sąsiednie posiadłości były znacznie okazalsze.
    Wszystko przez tego telefonicznego terrorystę.
    Nareszcie w środku! Bezpieczna.
    Zdjęła szykowny płaszczyk i poprawiła włosy przed lustrem w holu. Zgasiła światło i weszła do salonu. Zapaliła lampę.
    Zatrzymała się w progu.
    Pokój wyglądał normalnie, coś jednak nie dawało jej spokoju.
    Minęła dłuższa chwila, zanim zorientowała się, co to było.
    Ze stolika pod ścianą zniknęła mała srebrna waza.
    Irina zmartwiała, przez ułamek sekundy nie mogła się poruszyć. Potem wbiegła do gabinetu Arnta – nie wiedzieć czemu wciąż nazywała ten pokój gabinetem Arnta, choć przecież był już jej – i otworzyła szafkę w sekretarzyku.
    Pusta. Pieniądze, kosztowności, wszystko zniknęło.
    – Nie – jęknęła słabo.
    Nagła i przerażająca myśl przyszła jej do głowy.
    Może nie jest sama?
    Może włamywacz wciąż znajdował się w domu? Ukryty w którymś z pokoi?
    Co miała począć?

ROZDZIAŁ XIII

NOC WTORKOWA

    Irina wbiegła na schody, potknęła się i krzyknęła z przestrachem, zanim znów złapała równowagę. W ciemności wymacała klamkę na drzwiach do sypialni, wbiegła do środka i zatrzasnęła drzwi za sobą. Na całe szczęście klucz tkwił w zamku od wewnątrz. Przekręciła go dwa razy i zapaliła światło.
    A jeśli on też był w pokoju?
    W garderobie? Ukryty w niszy okiennej? Pod łóżkiem?
    Jak mała Katerine wszędzie widziała straszydła.
    Drżącymi rękoma podniosła słuchawkę telefonu. Nocnego telefonu, na całe szczęście wciąż go miała!
    Nie było sygnału.
    Panika! A jeśli rzeczywiście jest w tym samym pokoju?
    O, nie, zachowuje się jak idiotka! Trzeba włączyć wtyczkę, dziś jest jej wolna noc.
    Ze zdenerwowania nie mogła trafić wtyczką do kontaktu. Rzucając nerwowe spojrzenia w kierunku szafy, zaczęła wykręcać numer posterunku policji, ale przerwała w połowie.
    Dochodziła północ, Patrik Westling z pewnością wrócił już do domu.
    Wykręciła kolejny numer, tym razem prywatnego telefonu inspektora, zdziwiona, że zna go na pamięć.
    Odbierz!
    Dzięki Bogu, to jego głos!
    – Mówi Irina – wyszeptała pospiesznie. – Właśnie wróciłam do domu. Było u mnie włamanie. Nie wiem, czy włamywacz nie jest wciąż w środku. Przyjedziesz?
    Ostatnie słowa wypowiedziała niemal niedosłyszalnie.
    – Natychmiast. Zamknij drzwi na klucz, jeśli możesz!
    – Już zamknęłam. Jestem w sypialni. Może on też się w niej ukrył?
    – Już jadę.
    Zapaliła wszystkie lampy w pokoju. Zmusiła się, by zajrzeć pod łóżko i przepatrzeć wszystkie kąty. Troszkę uspokojona usiadła na krawędzi łóżka, by zaczekać na przyjazd inspektora.
    Wreszcie zobaczyła przez okno dwa wozy policyjne i czterech ludzi. Zebrała się na odwagę, by otworzyć drzwi sypialni, musiała przecież wpuścić policjantów do środka…
    Niemal sfrunęła ze schodów i zaczęła przetrząsać torebkę w poszukiwaniu klucza do drzwi wejściowych. Ze względów bezpieczeństwa nie było w nich Zapadki.
    Mówi się, że większość ludzi nabiera ochoty do działania pod wpływem krytyki, myślała, grzebiąc gorączkowo w torebce. Ze mną jest inaczej. Staję się lepszym człowiekiem pod wpływem pochwał i nie jestem wyjątkiem w tym względzie. W małżeństwie zbierałam wyłącznie krytyczne uwagi, nic dziwnego że teraz jestem taka bezradna.
    Znalazła klucz, otworzyła drzwi i spuściła łańcuch.
    Patrik Westling położył jej dłonie na ramionach i spojrzał prosto w oczy.
    – Jak się czujesz?
    Jego opiekuńczość podziałała kojąco na Irinę.
    – Dobrze. Chyba nikogo tu nie ma.
    Razem obeszli wszystkie pokoje, by podsumować straty. Zginęły kosztowne drobiazgi, łatwe do sprzedaży. Najboleśniej odczuła utratę zawartości szuflady. O pieniądze nie dbała, zresztą nie było ich znowu tak dużo, ale pozostałe przedmioty miały dla niej dużą wartość sentymentalną.
    – Doskonale wiedział, czego szukać – przyznał kwaśno Westling. – W jaki sposób dostał się do środka? Jak otworzył szafkę, nie wyłamując zamka?
    – Nie wiem – odpowiedziała Irina. Po godzinnych przeszukiwaniach całego domu czuła się wykończona. – Kluczyk do szafki noszę zawsze ze sobą, w pęku razem z pozostałymi kluczami. Trzymam go w torebce.
    – Pewnie posługuje się wytrychem – stwierdziła policjantka, która przyjechała z Westlingiem. – Nie po raz pierwszy zresztą wchodzi niepostrzeżenie i znika bez śladu, jeśli nie liczyć przedmiotów, które zabiera ze sobą.
    Skończyli oględziny i ruszyli w kierunku samochodów. Patrik Westling zwlekał.
    – Może chciałabyś, by moja koleżanka została na noc?
    – Nie sądzę, by zamierzał wrócić – uśmiechnęła się blado. – Zabrał wszystko.
    – Chyba masz rację.
    Zamilkli, oboje myśleli o tym samym: to Westling powinien zostać na noc. Ona jednak nie odważyła się o to poprosić, a on musiał wracać z kolegami, żeby nie narażać się na komentarze.
    Jego wzrok padł na akwarelę, leżącą na stoliku.
    – To od Pera Krona – powiedziała z uśmiechem.
    – Od Krona? – zdziwił się, studiując obrazek. – To on umie malować?
    – Tak, nie jest wyłącznie pisarzem. Znasz go?
    Odłożył obrazek.
    – Z innej działalności.
    – Co masz na myśli? – Irina ściągnęła brwi.
    – To… poufna sprawa. Muszę iść, czekają na mnie. Twój telefoniczny prześladowca się nie odezwał?
    – Nie, sądzę, że dał sobie spokój.
    – To dobrze! Dzwoń, jeśli coś się wydarzy.
    Dom zrobił się nagle przeraźliwie pusty, i to nie ze względu na brak zdobiących go do tej pory przedmiotów. Bardziej niż zazwyczaj Irina odczuła swoją samotność.
    Przypomniała sobie nagle, że nocny telefon jest włączony, ale ani razu nie zadzwonił. Nie zależało jej na tym, teraz sama chciała z kimś porozmawiać.
    Z Marianne. Starsza pani pozwoliła jej przecież dzwonić o każdej porze.
    Irina musiała z kimś porozmawiać, a Marianne nadawała się idealnie. Wiedziała, co dzieje się w mieście, i lubiła poplotkować. Nie ze złośliwości, była po prostu jedną z tych miłych staruszek, której inni chętnie powierzali swe sekrety.
    Marianne nie spała, Ucieszyła się niepomiernie telefonem od Iriny, zarzuciła ją z miejsca litanią mniejszych i większych skarg i narzekań na kłopoty samotnej osoby, która straciła męża. Irina wysłuchała jej, choć z trudem ukrywała zniecierpliwienie.
    W końcu udało się jej zadać pytanie.
    – Marianne, znasz Pera Krona?
    – Tego na wózku? Tak, wiem, kim jest. Dlaczego pytasz? Irina czuła się podle, nie znosiła obgadywania. Tym razem jednak chciała wiedzieć więcej o Peru.
    Celowo nie powiedziała Marianne o włamaniu, nie chciała jej straszyć. Chwila nocnych ploteczek na pewno jej nie zaszkodzi.
    – Z ciekawości… Na co jest chory?
    – Nie jest chory, miał wypadek. Jako sześciolatek spadł z drzewa i uszkodził sobie jakiś nerw.
    – Ach, tak.
    Per nigdy nie opowiadał Irinie o swoim kalectwie, tylko wtedy za pierwszym razem, kiedy wspominał o swoim bracie, który nie istniał.
    – Nie wiesz przypadkiem, czy… – zaczęła ostrożnie Irina – nie popełnił jakiegoś przestępstwa? Napadu czy czegoś w tym rodzaju?
    – Nie – zdumiała się Marianne. – Skąd takie pytanie?
    – Pewien policjant powiedział mi coś, co mogłoby wskazywać na taką ewentualność.
    – Policjant? Nic nie pojmuję. Słyszałam wprawdzie o jego romansach, ale…
    – Jego romansach? – Irina wstrzymała oddech.
    – Wszyscy o nich słyszeli! Prawdziwy z niego kobieciarz! Panie z towarzystwa w poczuciu matczynej troski chcą mu pomóc przezwyciężyć samotność. Ponoć doczekał się w paru miejscach potomstwa, na które nie zamierza łożyć. Pewnie o tym mówił ten twój policjant. Irino, jesteś tam?
    – Tak – wyjąkała.
    – Nie mówisz ani słowa.
    – Jestem, jestem. Wiesz, mam jego obraz, chciałam wiedzieć więcej o artyście.
    – Artysta – fuknęła Marianne. – Nigdy niczego nie sprzedał.
    Irina nic nie rozumiała.
    – Ale jest pisarzem, prawda?
    – Pisarzem? – powtórzyła Marianne. – No tak, pisuje drobne artykuliki do gazet.
    Więc tam widziała jego nazwisko.
    – Odniosłam wrażenie, że cieszy się sławą – roześmiała się zażenowana.
    – Tyle że złą, moja droga! Gdybym miała córkę, to kazałabym jej unikać jego towarzystwa.
    Mój Boże, a ja chciałam rzucić mu w ramiona Maritę! Zaniechałam tego pomysłu tylko dlatego, że sama miałam na to ochotę.
    – Wydał mi się taki sympatyczny – westchnęła Irina.
    – Kobieciarze bywają sympatyczni – odrzekła sucho Marianne. – A więc poznaliście się?
    – Powierzchownie. Dziękuję za informacje, wiem już wszystko.
    Odłożywszy słuchawkę, Irina usiadła na krześle. Była wykończona.
    Naprawdę zastanawiałam się nad tym, czy nie pójść do niego w czwartek, pomyślała załamana. Nie miałam całkowitej pewności, buntowałam się, lecz pomoc Perowi uznałam za obowiązek. Nie wiem, czy bym poszła, ale przy jego darze przekonywania…
    Wykorzystuje kalectwo, by zdobywać kobiety! Symuluje bezradność i samotność. Nic dziwnego, że sfrustrowane panie z towarzystwa idą na lep jego komplementów i dowcipnych replik. Może polował też na mężatki. Na wzgórzach mieszka wiele znudzonych pań domu, które marzą o romansie.
    Dzieci, których nie chce utrzymywać? Zapewne młodych, niedoświadczonych panienek, które uwiódł. Może tam, gdzie mieszkał poprzednio.
    Och, nie jestem lepsza niż te, które dały się zwieść. Ja też czułam w sobie tę kombinację matczynej opiekuńczości i erotycznej pokusy. Mnie też nazywano panią z towarzystwa…
    Irina siedziała zgarbiona na krześle. Nagle zaczęła się śmiać, z początku cicho i wstydliwie, potem z wyzwalającą autoironią.
    Kiedy kładła się do łóżka, było jej lekko na duszy.

ROZDZIAŁ XIV

ŚRODA

    Następnego ranka inspektora Westlinga wyrwano z łóżka bardzo wcześnie. Znaleziono zaginioną kobietę.
    Stał wpatrzony w ciało rozciągnięte na hałdzie śmieci. Odnalazł je pies policyjny.
    Makabryczny widok wstrząsnął Westlingiem z dwóch powodów.
    – Co za zwyrodnialec! – wykrztusił jego asystent z pobladłą twarzą. – Tak ją pociąć!
    – To właśnie mi się nie podoba – stwierdził inspektor. – Metoda wydaje mi się znajoma.
    Asystent obrzucił Westlinga szybkim spojrzeniem.
    – Wie pan, kto to zrobił?
    – Nie. Ten, kto stosował tę metodę zabijania, siedzi w zakładzie.
    – Wariat?
    – Kiedyś tak się to nazywało. Teraz mówi się psychoza lub zaburzenia psychiczne. Uznałbyś to za normalne?
    – Nie – wzdrygnął się asystent.
    Westling nachylił się nad ofiarą.
    – Używa specjalnego noża – powiedział bezbarwnym tonem. – Tak samo zabito poprzednią dziewczynę. – Wyprostował się. – Zadzwonię do szpitala i zapytam o Siverta Karlsena. Jeśli wciąż tam jest, to mamy kłopoty.
    – A jeśli go wypuścili?
    – To też mamy kłopoty, ale przynajmniej będziemy znać nazwisko sprawcy. To jednak niemożliwe, nie mogli go tak po prostu wypuścić!
    Rozmowa ze szpitalem jeszcze bardziej wzburzyła Westlinga. Tak jest zawsze, pomyślał z gorzką ironią. Policja z trudem łapie przestępcę, którego później adwokaci, sądy, psychiatrzy i psycholodzy wypuszczają na wolność. Za dobre sprawowanie. „Nikła szansa recydywy”. Sivert Karlsen opuścił zakład miesiąc temu – zachowywał się poprawnie, a czynu zbrodniczego dopuścił się w głębokim afekcie, kierowany zazdrością. Zbłądził zresztą tylko raz, cztery lata temu. Tak przynajmniej uznali wakacyjni praktykanci.
    Westling miał odmienne zdanie. Mord wyglądał na czyn rytualny, a te zwykle następują seriami. Inspektor podejrzewał zresztą, że Karlsen popełnił ich więcej, zbrodnia nosiła znamiona profesjonalnej roboty. I nie była ostatnią, o czym świadczyło ciało tej biednej kobiety.
    Dlaczego wybrał właśnie ją?
    Westling kazał swojej ekipie zabezpieczyć miejsce zbrodni i zająć się obdukcją, a sam pojechał do matki ofiary. To był najmniej przyjemny obowiązek, zwłaszcza w przypadku tak okrutnej i gwałtownej śmierci, ale ktoś musiał go spełnić.
    Kobieta okazała się jedną z tych matek, które przykuwają do siebie córki nieustannym narzekaniem i wypominaniem własnych chorób i słabości. W kółko powtarzała: „Co teraz ze mną będzie? Czy nikt nie pomyśli o mnie?” Pytania inspektora o kontakty córki pozostały bez odpowiedzi. Matka ofiary bolała nad stratą córki, lecz znacznie bardziej użalała się nad własnym losem.
    Nic nie wskazywało na to, by wiedziała, z kim spotykała się córka.
    Kobieta zdawała się przygnieciona ciężarem tragedii, ale wszelkie oferty pomocy ze strony Westlinga odrzuciła ze wzgardą. Jej ostatnia replika brzmiała:
    – Jak ona mogła mi coś takiego zrobić?
    Westling okazał zrozumienie.
    – Gniew często bywa reakcją na stratę bliskiej osoby.
    Odwróciła się bez słowa.
    Inspektor wyszedł przygnębiony i udał się do redakcji gazety.
    Zaczął od typowych pytań. Z kim pracowała ofiara? Skierowano go do działu ogłoszeń.
    Pracownica działu potraktowała go z góry. Nie, nie wiedziała, z kim koleżanka zamierzała się spotkać. Była bardzo tajemnicza, pewnie z jakimś mężczyzną.
    Miała stałego partnera? Nie.
    Patrik miał wrażenie, że błądzi w ciemnościach. W akcie desperacji pokazał kobiecie zdjęcie Siverta Karlsena.
    – Poznaje go pani?
    Kobieta przechyliła głowę w bok i wlepiła oczy w zdjęcie.
    – No – powiedziała gburowato – zdaje się, że tu był?
    Tego Westling nie mógł wiedzieć.
    – Tak, w zeszłym tygodniu. Albo dwa tygodnie temu. Nie, w zeszłym tygodniu. Kirsten się nawet podobał, w moim pojęciu wygląda okropnie.
    – Ach, tak – mruknął niewyraźnie Westling.
    Nie miał w zwyczaju wypowiadać się na temat fizjonomii przestępców, ale całkowicie się zgadzał z rozmówczynią.
    Kirsten – tak miała na imię zamordowana dziewczyna.
    – Chciał zamieścić ogłoszenie? – spytał.
    – Nie. Czego to chciał? Czegoś niezwykłego, ale odmówiłam mu. Kirsten stała obok mnie, o tutaj, i się do niego zalecała. Wzrokiem, ale i tak to dostrzegłam. A on do niej mrugnął. Nie znoszę mężczyzn, którzy do mnie mrugają.
    Ja też nie, pomyślał Patrik. Rzecz jasna, do mnie mrugają rzadko…
    Wiedział już, co łączyło ofiarę z Sivertem Karlsenem. Nie musiał wiedzieć więcej, ale dla pewności zapytał:
    – Czego chciał ten człowiek? Może sobie pani przypomni?
    Kobieta wytężyła pamięć.
    – O coś pytał. Już wiem! – pojaśniała. – Drukujemy czasem pewne ogłoszenie, pytał, kto je zamieścił. Oczywiście nic mu nie powiedziałam.
    – Jakie ogłoszenie?
    – Nocny Rozmówca. Widział je pan? Jakaś kobieta odbiera nocą telefony od samotnych ludzi. Zresztą już skończyła. Trzeba przyznać, że długo nie wytrzymała!
    Patrik Westling poczuł, jak oblewa go fala gorąca.
    – Nie mogę, niestety, podać jej nazwiska ani adresu – ciągnęła kobieta – ale jeśli chodzi o…
    – Dziękuję, wiem, kim ona jest. Pomogła mi pani rozwiązać zagadkę kryminalną!
    – Doprawdy?
    – Tak! Proszę tylko nikomu o tym nie mówić, póki ptaszek nie znajdzie się za kratkami. To mogłoby być niebezpieczne.
    – Rozumiem – odrzekła z nagłym przestrachem. – Myśli pan, że będzie mnie szukać?
    – Nie. Dla pewności jednak proszę dobrze zamykać drzwi. Może podejrzewać, że Kirsten się pani zwierzała.
    – Poproszę męża, żeby po mnie przyjechał – stwierdziła kobieta słabnącym głosem.
    – Tak będzie najlepiej! Jeszcze raz dziękuję.

    Westling zadzwonił do Iriny, ale nikt nie podnosił słuchawki.
    Gdzie mogła być? Sprawy nie wyglądały zbyt różowo. Westling złożył telefoniczny raport o swojej wizycie w gazecie i pojechał do domu Iriny.
    A jeśli stało się najgorsze? Może Sivert Karlsen już ją dopadł?
    Nikt nie znał jego adresu. Karlsen pochodził z innego miasta, w którym przydzielono mu jakiś pokój, kiedy wyszedł z zakładu. Rzadko tam przebywał, właściwie zgłaszał się jedynie po zasiłek. Policja już była w jego mieszkaniu, znaleźli jedynie niedopałki papierosów i puste butelki po piwie, nie zasłane łóżko i zdjęcia pornograficzne na ścianach.
    Sąsiedzi zeznali, że Karlsen często wyjeżdża. Chyba był w domu poprzedniej nocy, nie, dwa dni temu, choć może jednak poprzedniej…
    Nie mogli się zdecydować, policjanci wysnuli więc własne wnioski. Chodziło o noc z wtorku na środę. Kirsten zginęła w noc z poniedziałku na wtorek.
    Sivert Karlsen znów jednak wyfrunął ze swego gniazdka. Zakładano, że wyjechał do Høyden.
    Tylko Patrik Westling mógł go rozpoznać, gdyby spotkali się w Høyden. Pochodzili z tego samego miasta.
    Inspektor skręcił w wąską uliczkę i zatrzymał samochód przed domem Iriny. Zadzwonił do drzwi, ale nikt mu nie otworzył. Ogarnął go niepokój, znacznie większy niż zwykle w takich sytuacjach. Jak miał dostać się do środka? Musiał sprawdzić, czy jej tam nie ma, czy nic się jej nie stało.
    Ani przez chwilę nie wątpił, że nocnym prześladowcą Iriny jest Sivert Karlsen. Wszystko się zgadzało. Karlsen szukał nazwiska i adresu Nocnego Rozmówcy, bo sądził, że jest nim kobieta, której nienawidził i pożądał jednocześnie. Posłużył się biedną Kirsten, by zdobyć te informacje. Kirsten zapewne podała mu adres Iriny.
    Wtedy ją zabił. Przedtem wykorzystał seksualnie. Być może z początku dziewczyna była mu powolna, ale wkrótce jego zbrodnicza natura doszła do głosu. Kirsten mogła sądzić, że uratuje życie, zdradzając te informacje, ale Karlsen nie okazał litości.
    Patrik wzdrygnął się na samą myśl o zbrodni. Teraz najważniejsza była Irina.
    Musiał dostać się do środka. Kartki z prośbą o telefon Irina mogłaby nie potraktować zbyt poważnie.
    Wyważyć drzwi? A może zbić szybę? Na samą myśl o tym, że Irinie stało się coś złego, ścisnęło go w dołku ze strachu.
    W tej samej chwili pod dom podjechała taksówka i wysiadła z niej Irina.
    Bogu dzięki. Wprawdzie nie modlę się do Ciebie, Boże, ale mogę chyba Ci podziękować? To chyba lepsze niż namolne prośby?
    Podeszła do niego zdziwiona, musiał walczyć ze sobą, by nie wziąć jej w ramiona.
    – Coś się stało? – spytała.
    Wyglądała tak krucho i bezbronnie, nigdy dotąd żadna kobieta nie wydala mu się równie pociągająca! To dziwne, ale wcześniej tak o niej nie myślał. Z początku brał ją za jedną z tych miłych, ale pustych i chłodnych dam z bogatych dzielnic miasta. Teraz musiał przyznać, że się mylił. Irina była po prostu dobrym człowiekiem. Pełnym zahamowań i nierozsądnych poglądów na temat własnej powierzchowności i braku talentów, wpojonych jej przez głupiego męża. Ciepła i serdeczna, i w oczach Patrika Westlinga niezwykle piękna.
    – Tak, coś się stało – odrzekł, odbierając jej torbę pełną zakupów. – Jak to dobrze, że jesteś zdrowa i cała! Odtąd nie wolno ci nigdzie wychodzić bez mojej zgody.
    – Nie miałam w domu nic do jedzenia. O co chodzi? Opowiadaj!
    Westling zdecydował się niczego nie owijać w bawełnę. Irina musiała zrozumieć powagę sytuacji.
    – Zidentyfikowaliśmy twojego prześladowcę, tego zboczeńca. To gwałciciel i morderca, którego jacyś idioci zwolnili z zakładu psychiatrycznego. Znaleźliśmy tę dziewczynę z gazety. Zabił ją, aby zdobyć twój adres.
    – Och – jęknęła Irina, otwierając drzwi.
    Weszli do środka.
    – Dopóki go nie złapiemy, nie możesz być sama ani przez sekundę. Mogłabyś się do kogoś wyprowadzić?
    – Nie – pokiwała głową. – Nikogo takiego nie znam.
    – Ten przyjaciel, którego odwiedzasz?
    – Nie – rzuciła ze zdecydowaniem, które ją samą zdumiało. – Nie, do niego już nigdy nie pójdę!
    Spojrzał na nią pytającym wzrokiem, ale nic nie dodała.
    – Nie mógłbyś…? – zaczęła błagalnie Irina.
    Pod jej wzrokiem nieomal się ugiął. Pokręcił przecząco głową.
    – Tkwię w samym środku dochodzenia, nie chciałabyś być przy tym. Nie dysponuję wolnymi ludźmi.
    Po raz kolejny uświadomiła sobie, jak niewielu ma przyjaciół.
    Westling spojrzał na zegarek.
    – Jest wpół do trzeciej. Nie mogę wrócić tu przed piątą, a samej cię w domu nie zostawię.
    – Mogę iść do pastora…
    Patrik objął spojrzeniem skuloną ze strachu Irinę i spontanicznie zmienił decyzję.
    – Najlepiej chodź ze mną. Znajdzie się dla ciebie jakiś kąt na posterunku.
    Pojaśniała.
    – Może cela?
    – Tam przynajmniej byłabyś bezpieczna – stwierdził sucho. – Mamy chyba coś lepszego.
    – Zaczekasz chwilkę?
    – Jak długo zechcesz.
    Konwencjonalna formułka w tej chwili nabrała innego znaczenia. Patrik naprawdę czuł, że tak myśli.
    Irina zawahała się przez chwilkę, jakby roztrząsając jego słowa, potem skinęła lekko głową i zaczęła się zbierać. Włożyła wiktuały do lodówki, poprawiła swój wygląd w lustrze.
    – Jest coś nowego o złodzieju i jego łupie? – krzyknęła, wkładając do portfela parę banknotów.
    – Nie – odpowiedział jej z kuchni, gdzie go umieściła. – Za dużo spraw naraz…
    – Rozumiem. Wciąż nie pojmuję, jak dostał się do środka.
    I nagle przypomniała sobie słowa, które gdzieś usłyszała. Ruszyła wolno w kierunku kuchni i zatrzymała się w progu.
    – Patrik…
    – Wyglądasz, jakbyś wpadła na genialny pomysł.
    – Możesz powiedzieć mi, gdzie były włamania? Jeśli to nie poufne informacje?
    – Ależ skąd. U dyrektora Nielsena – zaczął odliczać na palcach – adwokata Hemminga, doktora Hansena…
    – Doktora Hansena? Znam go, to mój lekarz. Nudny typ!
    Patrik skwitował uśmiechem tę jej spontaniczną ocenę.
    – Jeszcze u dyrektora Svensruda i pani Bern. I u ciebie.
    – To razem sześć osób. Sprawa pani Gustavsen podpada pod inną kategorię?
    – Tak.
    – Tak myślałam. Tamci nie byli zbyt wyrafinowani. Posłuchaj mnie teraz, to ważne. Od jak dawna działa ten włamywacz?
    – Niech się zastanowię. Od jakichś… dziesięciu miesięcy.
    Irina kiwnęła głową, jakby znalazła potwierdzenie swych przypuszczeń.
    – Żona dyrektora Nielsena lubi romansować, wszyscy o tym wiedzą poza jej mężem. W małżeństwie adwokata Hemminga źle się dzieje, potrafią kłócić się w towarzystwie i obrzucać zjadliwymi spojrzeniami. Żona doktora Hansena to nadęta, wiecznie niezadowolona kobieta. Dyrektora Svensruda nie znam, ale zdaje się, że mieszka z żoną w eleganckiej posiadłości.
    – Tak jak pozostali poszkodowani.
    – Pani Bern jest rozwiedziona. Układa ci się to w jakiś wzór?
    – Nie bardzo.
    – A mnie tak. Wydaje mi się, że mam podejrzanego.
    Spojrzał na nią ze zdziwieniem.
    Irina pospieszyła z wyjaśnieniami.
    – Pewna dama opowiadała mi dzisiaj o pewnym mężczyźnie, który sieje spustoszenie w sercach pań z towarzystwa, odwołując się do ich macierzyńskich uczuć.
    – Nie pojmuję. Kogo masz na myśli?
    – Pera Krona.
    Patrik wciąż nic nie rozumiał.
    – Przecież on jest kaleką!
    – Tak, to pewna trudność. Pamiętasz, jak opowiadałam ci o moim przyjacielu? Którego odwiedzałam kilkakrotnie? To Per Kron.
    Westling spojrzał na akwarelę.
    – Teraz rozumiem.
    Irina przyglądała się inspektorowi od dłuższej chwili i musiała przyznać, że coraz bardziej się jej podoba. Twarz Westlinga nie wyróżniała się niczym szczególnym, ale ciepłe niebieskie oczy równoważyły braki urody.
    – Opowiedz mi teraz, co sam wiesz na temat Pera Krona.
    – Dobrze, jeśli obiecasz, że nikomu tego nie powtórzysz.
    – Ja nie plotkuję. Potraktuj mnie jak koleżankę po fachu!
    Skinął głową rozbawiony. Irina w niczym nie przypominała policjantki, przynajmniej z wyglądu. Wkrótce miał się przekonać, że było inaczej.
    – Wiem tyle, co ty. Historie miłosne. Kron wyprowadził się ze swojego miasta rodzinnego, kiedy ziemia zaczęła mu się palić pod stopami. Z powodu trojga dzieci, na które powinien łożyć, z trzech różnych matek. Wciąż brakowało mu pieniędzy.
    – Nie? W mieszkaniu ma mnóstwo cennych drobiazgów.
    – Ma też samochód – dodał Westling z wrogością w głosie, której sam się nie spodziewał. – Samochód dla niepełnosprawnych, dostał go od związku.
    Irina zdecydowana była drążyć sprawę do samego końca.
    – Wiesz, na co choruje?
    – Jakieś uszkodzenie kręgosłupa, przerwanie połączeń nerwowych.
    – Też to słyszałam. Może prowadzi podwójne życie?
    – Niegłupia myśl. Sama przyjemność być na utrzymaniu gminy, instytucji i bogatych filantropek. Coś się jednak nie zgadza, moja miła, byłaś u niego, kiedy włamano się do twojego domu.
    – Nie przez cały czas. Odwiozłam Maritę, co zajęło mi ponad godzinę.
    – Więc w jaki sposób dostał się do środka?
    – Oto mój as atutowy. Byłam już u Krona wcześniej. Wtedy zostawił mnie samą w pokoju i poszedł szukać akwareli. Moja torebka stała na stoliku w holu. Długo nie wracał. Miał wystarczająco dużo czasu, aby zrobić odcisk moich kluczy. Do drzwi wejściowych i szafki w sekretarzyku.
    Patrik patrzył na nią przyjaźnie.
    – Później dorobił klucze. To się może zgadzać, Irino.
    Moja miła, tak ją przed chwilą nazwał. Irinie spodobało się to określenie.
    – Mój miły Patriku – odwzajemniła się – co powiesz o mojej wersji? Per Kron wkrada się w łaski samotnych lub sfrustrowanych bogatych kobiet, zaprasza je do siebie i wykorzystuje okazję, by zrobić odciski ich kluczy.
    Westling nie odrywał od niej wzroku. W końcu zrozumiała dlaczego.
    – Nie, nie – powiedziała zdecydowanie. – Ze mną też próbował, stąd znam jego metodę, ale nic nie wskórał.
    Niewiele brakowało, sumienie podszeptywało Irinie, że nie do końca jest szczera.
    – Więc na czym polega ta jego metoda? – spytał beznamiętnie.
    – To było dość… nieprzyjemne. Wolałabym o tym nie wspominać, ale… powinieneś wiedzieć. Usiłował mi wmówić, że potrzebuje kobiety, która zrozumiałaby jego potrzeby. W domyśle: łóżkowe. Wstydzę się do tego wracać! Kiedyś prosiłam cię o radę w tej sprawie, pamiętasz?
    – Mów dalej – poprosił równie beznamiętnie.
    Westchnęła z rezygnacją.
    – Był taki samotny i bezradny i marzył o spotkaniu tej jednej jedynej życzliwej duszy! Chciał, żebym przyszła jutro wieczorem.
    – Pójdziesz?
    – Nie. Zresztą już o to pytałeś.
    Zawahała się przez moment.
    – Prawdę mówiąc, zastanawiałam się jakiś czas, czy nie powinnam… mu pomóc. Wychowano mnie w duchu życzliwości. Nie mogłam jednak, czułam wstręt. Nie pójdę do łóżka z człowiekiem, którego nie kocham.
    Westling nie odpowiedział. Irina zacisnęła zęby.
    – Najgorsze, że chciałam rzucić Maritę w jego ramiona. Dzięki Bogu, nie zrobiłam tego! Miałam wątpliwości.
    – Nazwałbym to raczej zdrowym rozsądkiem.
    – To prawda. Patrik, co robić? Nie możemy przecież pytać tych kobiet, czy romansowały z Kronem.
    – Nie, nie możemy. Możemy jedynie sprawdzić, czy znajduje się w kręgu ich znajomych, ale to zajmie mnóstwo czasu.
    Irinie przyszło nagle coś do głowy. Bezwiednie złapała Westlinga za ramię.
    – Wpadłam na pewien pomysł. Jeśli masz trochę czasu, możemy złapać złodzieja.
    Spojrzał na zegarek.
    – Właściwie to nie, prowadzę dochodzenie, ale… No dobrze, przynajmniej cię wysłucham.
    Nie odtrącił jej ręki, ale Irina sama ją odsunęła, zdumiona własną bezpośredniością.
    – Zrobimy tak – zaczęła z ożywieniem.
    Patrik wysłuchał jej uważnie.
    – Można spróbować – stwierdził, kiedy skończyła. – Nie sądzę, że jest na tyle głupi, by się na to nabrać, ale możemy spróbować.
    W duchu przyznał jednak, że jak na osobę cywilną, którą niektórzy określiliby mianem damulki z wyższych sfer, miała pomysły godne policjantki.

    Dziś wieczorem!
    Wszystkie przeszkody usunięte, nie muszę dłużej czekać. Pełne biodra, ten jej tyłek i jasne włosy.
    Ale sobie dogodzę!
    A potem z nią skończę.

ROZDZIAŁ XV

RYBA W SIECI

    Westling powiadomił swoich współpracowników, że ma okazję złapać włamywacza. Dadzą sobie radę bez niego?
    Powiedzieli, że tak, i zaproponowali pomoc. Ale Westling nie potrzebował pomocy.
    Irina stała z boku i słuchała, jak wydaje swojemu rozmówcy polecenia w sprawie Siverta Karlsena.
    Morderca i włamywacz, a nawet kilku, jeśli liczyć sprawę pani Gustavsen, myślała. Jeszcze próba samobójstwa. We wszystkie te sprawy została wmieszana jedną nierozsądną decyzją o nocnych rozmowach.
    W ogóle nie powinna była jej podejmować.
    Z drugiej jednak strony uratowała jedno istnienie.
    Drugie zgasiła. Biedna Kirsten zginęła przez nią.
    Nie powinna tak tego traktować, bo nigdy nie uwolni się od poczucia winy.
    Patrik odłożył słuchawkę. Przyszła pora na Irinę.
    Spojrzała na niego i głęboko odetchnęła. Patrik uniósł kciuk w górę i uśmiechnął się, by dodać jej otuchy. Pomogło.
    Wykręciła numer Pera Krona.
    Per szczerze się ucieszył, słysząc jej głos, Irina poczuła nawet coś na kształt wyrzutów sumienia. Jego pytanie przywróciło ją do rzeczywistości.
    – Zdecydowałaś się? Przyjdziesz jutro wieczorem?
    – Jeszcze o tym nie myślałam. Zaszły pewne nowe okoliczności.
    – Jakie? Co się stało?
    – Kiedy byłam u ciebie, ktoś się włamał do mojego domu.
    – Naprawdę? Coś zginęło?
    – Tak, sporo rzeczy.
    – Skontaktowałaś się z policją?
    – Jeszcze nie zdążyłam. Odkryłam to dopiero przed kwadransem, złodziej nie zostawił widocznych śladów. Zanim zdążyłam zadzwonić na policję, odezwała się Marita. Znowu wpadła w depresję i prosi mnie, żebym przyjechała. Czekam na taksówkę.
    – Przecież to kawał drogi.
    – Wiem, ale muszę jej pomóc. Wrócę za dwie, góra trzy godziny i wtedy zadzwonię na policję.
    – To chyba za późno?
    – Trudno. Powiem, że wcześniej nic nie zauważyłam. Marita jest ważniejsza. Zresztą czas nie ma w tym wypadku żadnego znaczenia, złapią ptaszka bez większych problemów.
    – Co ty mówisz? W jaki sposób?
    – Widzisz, Arnt zamontował kamerę pod sufitem w holu. Idealna pułapka na złodzieja. Włączam ją zawsze, kiedy wychodzę.
    – Więc wiesz, kto nim jest?
    – Nie, oddam kamerę policji po powrocie do domu. Nie zdążę już przejrzeć kasety, bo właśnie nadjeżdża taksówka. Pogadamy później. Cześć!
    Odłożyła słuchawkę i spojrzała na Westlinga, który, stojąc na taborecie, montował jej starą kamerę na małej półeczce pod sufitem w holu. Podpiął do niej przewód, by wszystko wyglądało jak należy.
    – Jak mi poszło? – spytała.
    – Świetnie – odrzekł. – A jak wygląda kamera?
    – Doskonale! Co teraz zrobimy?
    – Zaczekamy. Jeśli ktoś się zjawi, schowamy się… w pralni. Zostawimy lekko uchylone drzwi.
    Irina drżała z podniecenia i strachu.
    – Jak dobrze, że jesteś ze mną – mruknęła. – Sama bym się na to nie odważyła.
    – A ja bym ci na to nie pozwolił.
    Stanęli ukryci za firankami w salonie, skąd widać było furtkę i część ogrodu. Obecność Patrika Westlinga stanowiła dla Iriny wystarczającą ochronę przed niebezpiecznym światem.
    – Wyciągnij wtyczkę telefonu – poprosił. – Nikt nam teraz nie może przeszkodzić.
    Zrobiła, jak kazał. Kiedy wróciła, wyjął z kieszeni jakieś zdjęcie.
    – Pewien jestem, że nie znasz Siverta Karlsena, ale na wszelki wypadek przyjrzyj się tej fotografii.
    Irina rzuciła okiem na zdjęcie i cofnęła się mimowolnie.
    – To on! Tak myślałam!
    – A więc jednak go znasz? – zdziwił się Patrik.
    – Nie! Widziałam go w czasie tej muzycznej parady. Stał po drugiej stronie ulicy, a ja stwierdziłam, że zboczeniec telefoniczny tak właśnie może wyglądać.
    – Hm. Żebyśmy wtedy o tym wiedzieli…
    – Ciebie też widziałam – uśmiechnęła się – ale nie sądziłam, że to ty.
    – Co masz na myśli? – też się uśmiechnął.
    – Zauważyłam grupę policjantów i pomyślałam, że jeden z nich jest tym, z którym rozmawiałam o Katerine i włamaniu u jej sąsiadki. Uznałam jednak, że masz zbyt sympatyczny wygląd na to, by być tym mrukliwym policjantem ze słuchawki.
    – Sympatyczny. Co za charakterystyka!
    – No więc, miły. Przyjazny. Taki jesteś.
    Wykrzywił twarz w grymasie.
    – Tak mi mówili w szkole policyjnej. Jesteś za sympatyczny, musisz wyglądać trochę groźniej. Dlatego właśnie burczę przez telefon, ale i tak nikt się mnie nie boi. To moja wina, że go wtedy nie dostrzegłem. Oszczędzilibyśmy mnóstwo czasu.
    – Nie mogłeś go dostrzec, to nie ty rozganiałeś tę hałaśliwą grupę. Sivert Karlsen stał pomiędzy nimi, choć wyraźnie nie należał do tego grona. Wyróżniał się, nie zapomnę jego natarczywego spojrzenia. Wodził oczyma, jakby kogoś szukał. Spojrzał na mnie przez ułamek sekundy, ale nie wzbudziłam jego zainteresowania. Szukał kogoś innego.
    – Co potwierdza naszą teorię, że cię z kimś myli. Teraz jednak zdobył twój adres, więc ani na chwilę nie możesz zostać sama. I nie zostawię cię samej z Perem Kronem – zakończył Westling z takim zdecydowaniem, że Irina musiała się roześmiać.
    – Nie mam takiego zamiaru. Coś to za długo trwa, zdaje mi się, że niesłusznie go podejrzewaliśmy.
    – Dajmy mu trochę więcej czasu.
    – Dobrze, że pomyślałeś o wyłączeniu telefonu. Kron mógł wpaść na pomysł, by mnie sprawdzić…
    Patrik przytaknął. Irina wzdrygnęła się.
    – Ktoś idzie, tam za drzewami.
    – To może być on. Z pewnością nie zostawi samochodu przed furtką.
    – Zdawało mi się przed chwilą, że słyszę jakiś samochód – mruknęła.
    Instynktownie cofnęli się w głąb pokoju, skąd wciąż mogli obserwować ulicę.
    – Ten człowiek ma brodę – stwierdziła Irina. – Ale… zmierza tutaj! Co teraz?
    – Schowaj się w pralni. Tylko nie otwieraj drzwi, jeśli zadzwoni!
    Pospiesznie wbiegli do pralni, gdzie unosił się zapach proszku do prania, a na sznurku wisiała susząca się bielizna. Irina zdjęła ją w pośpiechu i wcisnęła do szafki.
    Z pralni nie było widać furtki, usłyszeli za to odgłos ostrożnych kroków na schodach. Irina bezwiednie chwyciła inspektora za rękę i ścisnęła ją mocno.
    Nikt nie zadzwonił. Zanim Irina zdążyła znaleźć wyjaśnienie tego dziwnego faktu, usłyszała zgrzyt klucza w zamku.
    Zaraz umrę, pomyślała. Zapomnę oddychać i się uduszę. Albo zacznę kichać.
    Ktoś pchnął ostrożnie drzwi. A jeśli to Sivert Karlsen? Nie, nieznajomy poruszał się lżej, bardziej elegancko.
    Nie widziała jego twarzy. Mężczyzna skupił swą uwagę na kamerze. Przyniósł taboret, stanął na nim chwiejnie i zaczął grzebać przy urządzeniu. Irina uznała, że chce zniszczyć nagranie, nie był przecież na tyle głupi, by zabrać kamerę.
    Westling oswobodził dłoń z jej uścisku i wyszedł z pralni. Po krótkim wahaniu Irina podążyła za nim.
    – Zejdź na dół, Kron – rzucił spokojnie inspektor.
    Mężczyzna obrócił się z przestrachem, stracił równowagę i spadł z taboretu. Patrik Westling przytrzymał go.
    – Nie nazywam się Kron – powiedział gniewnie nieproszony gość. – A kim pan jest? Przyszedłem zreperować kamerę dla…
    Jego wzrok padł na Irinę.
    Na chwilę stracił rezon, ale zaraz na jego twarzy pojawił się olśniewający uśmiech.
    – Irino, nie jest tak, jak myślisz. Zamierzałem zanieść tę kamerę na policję i…
    – Nie musisz się fatygować – przerwała mu ozięble. – To jest inspektor Westling, któremu będziesz musiał sporo wyjaśnić. Na przykład na temat wózka inwalidzkiego. Przebrania. Klucza, który trzymasz w dłoni. Nie wysilaj się, Per, wpadłeś w pułapkę.
    – Pozostaje tylko przyznać się do winy – dodał Patrik. – Zabieram cię na posterunek, zaraz wyślę paru funkcjonariuszy do twojego mieszkania. Założę się, że nie wrócą z pustymi rękami.
    Per Kron nie odpowiedział. Zdjął sztuczną brodę, unikając wzroku Iriny.
    Za to Irina miała sporo do powiedzenia.
    – Myślę, że rzeczywiście uległeś wypadkowi za młodu, ale po pewnym czasie wróciłeś do sprawności fizycznej. Tymczasem jednak uznałeś, że życie na koszt państwa jest znacznie wygodniejsze. Kariera artystyczna zakończyła się fiaskiem, o czym mogłam się przekonać, oglądając twoje obrazy. Nie wydałeś też żadnej książki. Potrzebowałeś jednak pieniędzy. Zakładam, że działałeś w wielu miejscach, czasami udając kalekę, czasami jako uwodziciel i złodziej. Przy okazji, nawet przez chwilę nie pomyślałam o tym, by wskoczyć ci do łóżka. Nie jesteś w moim typie.
    Po tej przemowie Per Kron sprawiał wrażenie jeszcze bardziej przygnębionego, Patrik Westling promieniał zadowoleniem, a Irinę zadziwiło własne krasomówstwo.

    Gdzie jest nóż? Chyba go nie zgubiłem na śmietnisku?
    Nie, tutaj go położyłem! Jest ostry?
    Wystarczająco.
    Dla niej nie muszę się stroić, nie ma czasu na podchody. Od razu przejdę do rzeczy.
    Kiedy wreszcie zapadnie wieczór? Jeszcze tyle czasu, a ja już nie mogę się doczekać!

ROZDZIAŁ XVI

POŻEGNANIE Z PRZESZŁOŚCIĄ

    W domu Pera Krona znaleziono mnóstwo przedmiotów pochodzących z kradzieży. Irina i osoby poszkodowane w poprzednich włamaniach odzyskały swoją własność. Z wcześniejszych dokonań Krona pozostało niewiele śladów, głównie rzeczy, które trudno sprzedać. Westling liczył na to, że dowie się więcej z zeznań włamywacza.
    Pośpiech w sprawie nie był wskazany.
    Irina nie żałowała Pera. Nie mogła żałować człowieka, który kompromitował ludzi niepełnosprawnych i wykorzystywał cudze współczucie. Udawanie biedaka i samotnika, by podstępem zdobyć przywileje i okradać innych, wydało się jej czynem zwyczajnie podłym.
    Per zachowywał się wobec niej ordynarnie, kiedy razem jechali do komisariatu. Inspektor nie chciał zostawiać jej samej w domu.
    – Więc twierdzisz, że ani przez sekundę nie myślałaś zostać moją przyjaciółką – rzucił miękko Per, choć w tonie jego głosu czaiła się agresja. – To dowód na to, że nie odczuwasz litości wobec ludzi, którzy mieli mniej szczęścia w życiu.
    Z Patrikiem u boku, Irina nie straciła pewności siebie.
    – Po pierwsze, nie lubię słowa litość, wolę współczucie. Po drugie, nie idę do łóżka z kimś, do kogo nic nie czuję.
    – Kto mówił o pójściu do łóżka? – spytał złośliwie Per Kron.
    Irina nic nie powiedziała, te słowa bowiem rzeczywiście nigdy nie padły. Podtekst był jednak aż nadto oczywisty.
    Westling przyszedł jej w sukurs.
    – Lista twoich przestępstw mówi sama za siebie, Kron. Nie spotkaliśmy się nigdy przedtem, rozmawiałem jednak z młodymi dziewczętami, które przywiodłeś do płaczu nie dotrzymanymi obietnicami, i starszymi paniami, które marnotrawiły majątek, by ci pomóc. Nawet im nie podziękowałeś.
    – Zrobiłem to! Dostały to, czego chciały.
    – Chciały ci pomóc. Dać ci miłość, której ponoć nigdy nie zaznałeś. Tacy jak ty sprawiają, że zaczynam wątpić w dobrą stronę ludzkiej natury.
    Atmosfera w samochodzie zrobiła się napięta, na całe szczęście dojeżdżali już na miejsce.
    Irina musiała spędzić w komisariacie resztę dnia. Westling gdzieś zniknął, zajęty dochodzeniem w sprawie morderstwa. Sprawa właściwie była jasna, ustalono tożsamość podejrzanego, teraz trzeba go złapać. Inspektor musiał zaplanować każdy szczegół akcji.
    Pod koniec dnia znalazł Irinę w kantynie. Siedziała bezczynnie nad szklanką herbaty. Po ostatnich przeżyciach miała mętlik w głowie.
    Wcześniej zadzwoniła do Marity. Dziewczyna była w znakomitym humorze, pełna optymizmu i nadziei na przyszłość. Kiedy wybiorą się do tego uroczego artysty? Obiecał nauczyć ją posługiwania się farbami olejnymi.
    Irina musiała ją rozczarować. Z wizyty nici.
    – Może i dobrze – stwierdziła Marita z lekką irytacją. – On ma takie lepkie paluchy, domyśla się pani, o co mi chodzi.
    Irina się domyślała. Całe szczęście, że znalazł się za kratkami!

    O zmierzchu pojechali do domu Iriny. Tym razem Westlingowi i Irinie towarzyszyło trzech uzbrojonych funkcjonariuszy. Znajomej policjantki wśród nich nie było.
    Policjanci wahali się z początku, czy zabrać Irinę ze sobą, ale uznali, że tylko w ten sposób mogą uśpić czujność Karlsena. Samochody zaparkowali w ustronnym miejscu i dostali się do domu od strony ogrodu, uprzednio sforsowawszy ogrodzenie. Irina przeszła przez płot przy ich wydatnej pomocy.
    Dziwny sposób wchodzenia do własnego mieszkania, uznała. Choć była tu raptem parę godzin temu, dom wydał się jej opustoszały, jakby nikt w nim od lat nie mieszkał. Puste pokoje odbijały echo kroków. Irina poczuła się nieswojo.
    Pomogło, kiedy inspektor Westling dodał jej otuchy delikatnym uściśnięciem w ramię. Posłała mu uśmiech pełen wdzięczności.
    Irinę umieszczono w salonie, policjanci pochowali się w zaciemnionych pokojach, skąd mogli obserwować wszystkie wejścia. Gdyby napastnik zbił szybę, z pewnością by usłyszeli.
    W salonie zapalono światło, ale dokładnie zaciągnięto firanki, tak by Sivert Karlsen nie mógł obserwować Iriny z zewnątrz. Tego by nie zniosła.
    Stałam się przynętą, pomyślała. Sama jestem sobie winna, skoro wpadłam na tak głupi pomysł, jak rozmowy po nocach.
    Wokół niej panowała cisza. Irina siedziała nad krzyżówką, w której zdążyła odgadnąć jedno hasło. Potem kratki zlały się w zamazany obraz.
    Co będzie, jeśli nie zdołają go powstrzymać? Jeśli wbiegnie z uniesionym nożem?
    Próbowała otrząsnąć się z tych przerażających myśli.
    Patrik, czemu nie jesteś ze mną i… nie trzymasz mnie za rękę? Nie, lepiej, żebyś mnie objął i mocno przytulił…
    Czemu przyszło jej to do głowy?
    Może dlatego, że inspektor świetnie pasował do tej roli.
    Spojrzała na zegarek, było wpół do dziesiątej.
    Zapowiadała się długa noc.
    Nie bała się już ciszy. Nie była sama, ktoś nad nią czuwał.
    Taką przynajmniej miała nadzieję. Tyle że coś mogło się nie powieść.
    Może nie przyjdzie. Byłoby cudownie, ale tylko przez chwilę. Konfrontacja by się odwlekła, na inny dzień, inną noc.
    Dlaczego nie mogą go złapać w jakimś innym miejscu?
    Muszą go zwabić. A ona służy za przynętę.
    Straszne!
    Policjanci nie pozwolili jej włączyć telewizora, zagłuszyłby inne dźwięki. Chciała oglądać bez fonii, uznali, że to byłoby dziwne.
    Siedziała więc nad krzyżówką, którą w innej sytuacji rozwiązałaby w mgnieniu oka, i z ogromnego napięcia nie widziała słów ani kratek.
    Nagle zesztywniała.
    Czy to nie był odgłos zamykanych drzwiczek samochodu? Charakterystyczny, przytłumiony dźwięk.
    Znowu zaległa cisza.
    Jest taka niemądra. Karlsen nie przyjedzie samochodem. To pewnie któryś z sąsiadów.
    Na dźwięk dzwonka do drzwi podskoczyła z przestrachu.
    Patrik, gdzie jesteś?
    Polecono jej, by nie zbliżała się do drzwi. Żaden z policjantów się ale pojawił.
    Irina nie mogła się poruszyć. Dzwonek rozległ się ponownie, niecierpliwie odegrał wesołą fanfarę.
    Tak jak… O, nie, tylko nie on! Nie teraz!
    Irina nie poruszyła się.
    W zamku zachrobotał klucz. Więc wciąż miał klucz do jej domu?
    Głuche uderzenia walizek o drzwi. W progu pojawił się Arnt.
    Oparł się z lekką nonszalancją o framugę drzwi do salonu. Jak zawsze elegancki, ciemnowłosy, ciemnooki, opalony po licznych wizytach w solarium, Z przekornym uśmiechem na wargach.
    W nagłym przebłysku Irina zrozumiała, że przez wszystkie te lata żyła w zaślepieniu. Inger nie była pierwsza ani jedyna. Te dodatkowe wieczorne zebrania, wyjazdy, noclegi w obcych miastach…
    – Więc jestem, Irino. Czemu nie otwierałaś?
    – Nie możesz teraz wejść, Arnt, wybrałeś zły moment.
    – Zły? – drażnił się z nią. – Przecież jesteś sama. I jak zwykle męczysz się nad łatwą krzyżówką. No, ale zaraz zrobi się milutko. Wniosę walizki na górę i otworzę butelkę wina. Musimy to uczcić! Przygotuj coś do jedzenia, tak jak to tylko ty potrafisz. Jestem głodny, nie jadłem nic od obiadu.
    Irina nie zauważyła, że pod pozorami bezczelnej pewności siebie Arnt skrywał zmieszanie, dlatego tyle mówił. Zdenerwowanie Iriny rosło.
    – Musisz iść. Natychmiast. Zjawiłeś się w najmniej odpowiednim momencie.
    Wstała i zbliżyła się do niego, by go wypchnąć za próg. Arnt źle zrozumiał jej zamiar, myślał, że mu się rzuci w ramiona, płacząc ze szczęścia. Kiedy ją objął, wywinęła się. Na jej twarzy malowały się niechęć i odraza.
    Arnt zmarszczył czoło.
    – Idź już, grzecznie cię proszę.
    – Ależ, Irino, to mój dom, nie możesz…
    – To nie jest twój dom – przerwała mu z taką stanowczością, jakiej się po niej nie spodziewał. – Nie chcę cię tu więcej widzieć, Arnt. Już nie jestem twoją niewolnicą.
    – Niewolnicą? Nigdy nią nie byłaś, jesteś moim kwiatuszkiem, którym się opiekowałem, moją laleczką! Jedyną…
    – Choć raz mnie posłuchaj! Musisz wyjść, mówię poważnie.
    – Ależ, miła, rozumiem, że trochę kaprysisz, bo odszedłem. Potrzebowałem odmiany, ale to już minęło. Irino, zawsze byłaś taka dobra.
    Po raz pierwszy od wielu łat Irina wpadła w furię.
    – I pozbawiona uroku, bez zainteresowań, czyż nie? Cielę, które zna swoje miejsce? Mam tyle temperamentu co zimny kotlet?
    Pobladł i wpatrywał się w nią, nic nie pojmując.
    – Moja droga – zaczął błagalnie – nie wiem, o czym mówisz. Już jestem w domu i wkrótce wrócisz do równowagi, zmienisz fryzurę i założysz na siebie coś odpowiedniego. Widzę, że samotność i smutek ci nie służą. Arnt zajmie się tobą jak za dawnych czasów, żebyś nie musiała tej ślicznej główki…
    Irina przestała panować nad sobą.
    – Arnt, wbij sobie to w ten twój szowinistyczny męski łeb! Nie jesteś mi potrzebny, ten dom należy do mnie, odziedziczyłam go po rodzicach, mam teraz zupełnie inne sprawy na głowie, a twoja obecność tutaj jest wysoce niepożądana z przyczyn, których nie mogę ujawnić…
    – Inne sprawy? Może inny mężczyzna? – roześmiał się pogardliwie. – Naprawdę uważasz, że ktoś zainteresowałby się takim zerem jak ty? Beze mnie nic nie znaczysz. Kompletnie nic! Ja cię ukształtowałem. Rozumiem, że jest ci przykro, ale to już przeszłość, a ta twoja tania historyjka o innym mężczyźnie brzmi jak żałosna zemsta. Nie wiem, co Inger ci naopowiadała, ale ona potrafi być taka nierozsądna…
    – A więc domyśliłeś się, że z nią rozmawiałam. To jednak były twoje słowa.
    Zrozumiał, że się zagalopował, i zmienił taktykę.
    – Odszedłem od niej, bo dotarło do mnie, ile dla mnie znaczysz…
    Przerwał, kiedy do pokoju wkroczyło trzech policjantów.
    – O co chodzi? – rozejrzał się zdezorientowany.
    Patrik Westling przedstawił się i zwięźle wytłumaczył, że przez zbieg okoliczności życie Iriny znalazło się w niebezpieczeństwie. Mieli nadzieję złapać jej prześladowcę tutaj, gdyby nie to, ze Arnt zjawił się w nieodpowiednim momencie.
    – Bardzo proszę, aby pan natychmiast wyszedł – zakończył inspektor. – Przez pana bardzo trudna i skomplikowana operacja może się nie powieść.
    – Nie ma mowy – odrzekł Arnt z tą pewnością siebie, którą mężczyźnie daje dobra prezencja, zawód i pieniądze. – Nie pozwolę się wyrzucić z domu, który doprowadziłem do kwitnącego stanu, i nie pozwolę narażać mojej żony na takie niebezpieczeństwa. To niesłychane, inspektorze Westling! Zostanę tu, by jej bronić, taki jest obowiązek męża. Irino, pościel mi…
    Westling zacisnął zęby.
    – Czy pan nie słyszał, że Irina nie jest już pańską niewolnicą?
    – Irina sama wie, co dla niej najlepsze.
    – Może to, co pan zdecyduje?
    – To oczywiste. Obnosiła się z bardzo dziwnymi poglądami, zanim wziąłem ją pod moje skrzydła, miała zły gust i zachowywała się zdecydowanie zbyt frywolnie.
    – Mówisz o tańcu po zawilcach? I przekrzykiwaniu się ze sztormem? – Irina zapomniała o strachu.
    – Właśnie! Wyglądałaś wtedy jak niespełna rozumu. No, ale dość tych słownych utarczek. Przejmuję komendę, Westling…
    Arnt dobrze wiedział, co robi. Z premedytacją opuścił słowo „inspektor”.
    – Wystarczy – oburzył się Patrik.
    Wziął Arnta za ramię i podprowadził do drzwi. Pozostali policjanci złapali za walizki. Pomimo stanowczego oporu adwokata wyrzucono go za drzwi.
    – To pan zniszczył wspaniałą i pełną życia kobietę – powiedział ostro Westling. – Irina powoli odzyskuje równowagę i nie chce mieć z panem nic wspólnego. Sam pan dokonał wyboru. Proszę wyjść i nie przeszkadzać nam bzdurną paplaniną!
    – Szef policji jest moim dobrym znajomym…
    Jeden z policjantów zatrzasnął drzwi w środku tych gróźb, po czym otworzył je ponownie i wystawił głowę.
    – Poproszę o klucz! Nie wolno wchodzić bezkarnie do cudzego domu.
    Wściekły Arnt wyjął klucz z kieszeni i wcisnął go w dłoń policjanta.
    Wszyscy odetchnęli z ulgą.
    – Dziękuję! – powiedziała Irina.
    Po czym całe towarzystwo wybuchnęło śmiechem. Irina w poczuciu ulgi. Z serca spadł jej ogromny ciężar. Raz na zawsze.

    Cholera! Co to za wygłupy? Właśnie kiedy miałem wejść do środka, nadjechał samochód i zjawił się jakiś facet z walizkami.
    Wszystko popsuł.
    Widziałem, że go wyrzucono, ale tam byli jacyś inni ludzie. Myślałem, że mieszka sama.
    Muszę zaczekać jeszcze jeden dzień.
    Cholernie głupio ze mną pogrywa!

ROZDZIAŁ XVII

OCZEKIWANIE

    O pierwszej w nocy dwóch policjantów przeprowadziło inspekcję ogrodu. Byli uzbrojeni w pistolety i pałki i mieli latarki.
    Westling stał obok Iriny w ciemnym pokoju.
    – Co czujesz po tym spotkaniu? – spytał cicho.
    Podniosła głowę i odpowiedziała równie cicho:
    – Co? Chyba gniew, zdrowy gniew na samą siebie. Za to, że dałam się tak totalnie wykorzystać.
    – Zauważyłem to od razu. Prowadził z tobą grę, przez te wszystkie lata znęcał się nad tobą psychicznie.
    – Teraz to rozumiem. Był moją pierwszą i jak dotąd jedyną miłością, a niedoświadczonej dziewczynie pochlebiało zainteresowanie atrakcyjnego mężczyzny. Uważałam, że we wszystkim ma rację, a z upływem czasu czułam się coraz głupsza. I tym bardziej starałam się o uznanie z jego strony. Na swój sposób był nawet miły. Niczego mi nie brakowało. Hołubił mnie, wszędzie ze mną chodził, zabierał na eleganckie przyjęcia… Teraz widzę moje życie w prawdziwym świetle. On mnie kontrolował w każdym najdrobniejszym szczególe. Nie dawał mi chwili swobody.
    – Był zazdrosny?
    – Hm… – Irina zamyśliła się. – Nie w klasyczny sposób. Stanowiłam jego własność. Kompleks Pigmaliona. Jakie szczęście, że trafił na Inger – zachichotała. – Ta kobieta obnażyła pompatyczność jego natury.
    – Dlatego chciał wrócić do ciebie. Byłaś taka podatna na jego wpływ, taka uległa. Ale już nie jesteś.
    – Już nigdy nie będę, Patrik! To takie cudowne uczucie!
    Niektóre z wcześniejszych Iriny stwierdzeń nie dawały inspektorowi spokoju. „Nowy mężczyzna”, „pierwsza i jedyna miłość mego życia”. Westling bardzo chciał zadać jej jedno pytanie, ale w tej samej chwili do pokoju weszli policjanci. Nie był pewien, czy go to zmartwiło czy ucieszyło.
    Policjanci wyglądali na zaniepokojonych.
    – Znaleźliśmy duże odciski butów w zaroślach, skąd dobrze widać dom. Ktoś stał tam przez dłuższą chwilę, a potem odszedł.
    Irina zadrżała. Westling dostrzegł to i przysunął się bliżej.
    – Sądzimy, że pani mąż go przepłoszył – dodał młodszy z policjantów. – Ślady wskazują na to, że ten ktoś biegł, a potem przeskoczył przez ogrodzenie.
    – Głupi Arnt – mruknęła Irina – wszystko popsuł swoim najściem. Mówiłam mu przez telefon, że nie ma tu czego szukać.
    – Niektórym ludziom trudno pogodzić się z odmową – stwierdził starszy z policjantów.
    – To prawda – przyznała.
    Wzdrygnęli się. Gdzieś na piętrze zadzwonił telefon.
    – Nocny numer – jęknęła Irina. – Dzisiaj jest mój ostatni dyżur, wcześniej włączyłam telefon, ale na śmierć o nim zapomniałam.
    – Chodź – zakomenderował Patrik. – Odbierzesz, a my będziemy podsłuchiwać. To może być on.
    Całą czwórką wbiegli na schody.
    To był on. Dyszał wściekłością.
    – Ty dziwko! Po coś sprosiła tych facetów? Wywal ich, bo się wybieram z wizytą.
    Był taki rozjuszony, że tracił kontrolę nad słowami.
    Irina spojrzała na Patrika, a ten skinął głową.
    – Już sobie poszli – odpowiedziała drżącym głosem.
    – Lepiej ci dogodzę niż oni wszyscy. Zobaczysz, mam…
    Zarzucił ją obleśnymi propozycjami. Irina odłożyła słuchawkę.
    – Myślicie, że przyjdzie? – spytała zsiniałymi wargami.
    – Nie powinnaś była się rozłączać – stwierdził Patrik.
    – Nie mogę mu pozwalać na takie zachowanie – odrzekła gniewnie.
    – Rozumiem. Cóż, pozostaje nam mieć nadzieję, że…
    Przerwał, ponownie rozległ się dzwonek telefonu.
    Irina zebrała wszystkie siły i podniosła słuchawkę.
    Tym razem był tak wściekły, że nie przebierał w słowach, zresztą wcześniej też tego nie robił.
    – Dlaczego się rozłączyłaś? Mogłaś mi, przeklęta suko, tego nie robić.
    Policjanci nachylili się, nasłuchując. Teraz mogły paść ważne słowa.
    – Nie wiem, o co ci chodzi – odpowiedziała z wahaniem Irina. – Czego miałam nie robić? Odkładać słuchawki?
    – Nie, nie, do diabła! Dobrze wiesz, co mi zrobiłaś! – wrzasnął z taką siłą, że Irina przestraszyła się o stan własnych bębenków. – Dlaczego kazałaś zamknąć mnie u czubków? Myślisz, że jestem stuknięty?
    – Nic o tym nie wiem.
    – Nic nie wiem – przedrzeźniał ją złośliwie.
    Westling stał tak blisko, że niemal dotykał jej ramieniem. To dawało jej odwagę, by ciągnąć tę groteskową rozmowę.
    – Czemu kręciłaś tyłkiem i potrząsałaś tymi złotym lokami, skoro nie miałaś na mnie ochoty? – krzyknął. – Myślisz, że jestem głupi.
    Tak, pomyślała Irina, ale nic nie powiedziała.
    – Jesteś tam? – spytał i dodał ordynarne wyzwisko. – Jutro wieczorem masz być w domu, rozumiesz? Wtedy się zjawię!
    Rzucił słuchawką.
    – Dość jednostronne przedstawienie – zauważyła ponuro. – W kółko to samo, mieszanina gróźb i ordynarnych propozycji.
    – Ten człowiek jest kompletnie nieobliczalny – stwierdził Patrik. – Nie mogę zrozumieć, dlaczego go wypuścili. Do tego potrzebna jest opinia lekarzy i całego personelu zakładu. Może w czasie wakacji jest inaczej, sam już nie wiem.
    – Mógł wyjść za dobre sprawowanie – zasugerował jeden z policjantów. – Psychopaci potrafią udawać, jeśli im na czymś zależy.
    – Z tym wyglądem? – zdziwiła się Irina. – Nawet bym od niego nic nie kupiła!
    – Ponoć ma podejście do kobiet – stwierdził inny.
    – W którym miejscu? – spytała zjadliwie. Natychmiast pożałowała swych słów, nie były zbyt dobrze dobrane.
    Jeden z policjantów chrząknął z zakłopotaniem.
    – Wiemy przynajmniej, że myli panią z jakąś seksowną blondynką. Gdzie ją znajdziemy, skoro nie wiemy, w jakim towarzystwie się obraca?
    Irina potrząsnęła głową.
    – To nie jest istotne. Z tego co powiedział, wnioskuję, że chodzi o jakąś lekarkę. Albo może sędzinę lub prawniczkę.
    – Zadzwonię jutro do tego zakładu – stwierdził Westling. – Myślę, że pomogą mi ją odnaleźć. Spróbujemy skontaktować ją z Karlsenem w jakichś bezpiecznych okolicznościach i odciążyć Irinę.
    – Wspaniale – westchnęła – byle tylko tamtej kobiecie nic się nie stało! Co robimy teraz?
    Choć Karlsen zapowiedział, że zjawi się następnej nocy, Irina nie powinna była także w dzień zostawać sama. Jeden z policjantów podjął się służby w ogrodzie, drugi na piętrze. Westling został jeszcze chwilę z Iriną, która przeszła do sypialni, by być bliżej telefonu.
    Ostatnia noc czuwania.
    Usiadła na skraju łóżka i zamknęła oczy. Wyciągnęła rękę do Patrika.
    – Jestem zmęczona – powiedziała.
    Nie była senna, raczej chodziło jej o całą sytuację.
    – Wiem. Ostatnio wiele się wydarzyło.
    – Tak. Te moje nocne rozmowy nie okazały się może zupełnie bezużyteczne, ale za to strasznie obciążające. Zyskałam jednak tak wiele, choćby wgląd w życie innych ludzi. Mój były mąż trzymał mnie w złotej klatce, spotykałam jedynie żony jego znajomych i coraz bardziej zacieśniałam swój sposób widzenia świata. Nie mówiłyśmy tym samym językiem, próbowałam się dostosować, bo tego wymagał ode mnie Arnt. Boże, jestem taka szczęśliwa, że z nim skończyłam, nawet nie wyobrażasz sobie, jak bardzo jestem szczęśliwa!
    – Wyobrażam sobie – uśmiechnął się. – Kiedyś sam związałem się z niezwykle autorytarną kobietą, potem nie mogłem się jej pozbyć. Tacy ludzie uważają, że jesteśmy ich ulubieńcami i powinniśmy skakać z radości, że nas wybrali.
    – Właśnie – roześmiała się, rozbawiona trafnością jego opisu. Poczuła jednak delikatne ukłucie w sercu.
    – A… teraz? – spytała z ociąganiem. – Jesteś z kimś?
    – Nie, od dłuższego czasu już nie.
    Uspokoiła się.
    Patrik Westling nie był pewien, czy wypada usiąść na łóżku. Jej przygnębienie sprawiło, że w końcu to uczynił, zachowując stosowną odległość.
    – Co z tobą, Irino? – spytał miękko. – Jesteś taka smutna, o czym myślisz?
    Pokręciła głową z rezygnacją.
    – To tylko zmęczenie. Czuję w sobie jakąś taką gorycz, mam ochotę sprzedać ten dom…
    – Przecież jest piękny – zaoponował – i ślicznie położony.
    – Dla mnie za duży. I przypomina mi o Arncie.
    Nie odzywał się, czekał, co powie.
    – I cierpię, że zabrał mi szansę bycia młodą matką. Teraz się cieszę, bo nie chciałabym mieć z nim dzieci, ale mimo wszystko pozbawił mnie tej radości!
    – Rozumiem. Nie powiem, że jeszcze nie jest za późno, bo sama o tym wiesz. Zgadzam się jednak, warto mieć dzieci w młodym wieku. Sam tego żałuję, nigdy jednak nie trafiłem na odpowiednią osobę.
    Wcale mnie to nie martwi, pomyślała przelotnie.
    – Źle wyglądasz – dodał, wstając. – Telefon stoi na stoliku, możesz się położyć choć na chwilkę. Jeśli zaśniesz, dzwonek telefonu cię obudzi.
    – Chyba tak zrobię. A o piątej rano wyciągnę wtyczkę z kontaktu. Bez wahania, z ogromnym zadowoleniem! Na zawsze. Jutro rano odeślę telefon do centrali.
    Nie skończyła jeszcze mówić, kiedy aparat rozdzwonił się.
    – Byle nie on – jęknęła, ale podniosła słuchawkę.
    To nie był on. Nowy głos, jakaś kobieta spragniona rozmowy. Irina pokiwała uspokajająco głową i Patrik wyszedł z pokoju.
    Rozmowa podziałała jak balsam na skołataną duszę Iriny. Gawędziły długo, Patrik zaglądał co chwila do pokoju, ale Irina nie przerywała potoku słów swej rozmówczyni. Nie musiała silić się na inteligentne odpowiedzi, nie dowiedziała się niczego nadzwyczajnego, zwykłe ludzkie sprawy, zwykłe ludzkie życie. Irina była wdzięczna tej kobiecie za tę zwyczajność.
    Kiedy rozmowa dobiegła końca, poszła poszukać Patrika, ale już go nie było.
    Tęskniła za nim.

    Nie, już nie mogę dłużej czekać. Chyba mnie rozsadzi, do diabła, to jest szkodliwe dla zdrowia.
    Nóż… Jest tutaj.
    No, przyjacielu, nie będziesz próżnować. Zagłębimy się obaj w czymś miękkim. Ty i ja.

ROZDZIAŁ XVIII

NAJGORSZY DZIEŃ

    O świcie zmieniła ich policjantka. Atak Karlsena za dnia był mało prawdopodobny, też kiedyś musiał spać, a przecież działał wyłącznie nocą. Tak zresztą powiedział do Iriny: Jutro wieczorem masz być w domu.
    Nie można jednak było ryzykować.
    Westling odjechał ze swoimi ludźmi, by odpocząć, a sympatyczna policjantka o imieniu Gunvor kazała Irinie się położyć. Kolejna noc mogła być ciężka.
    Irina nie miała nic przeciwko temu. Drżała ze zmęczenia. Nie chciała jednak wejść do łóżka, założyła lekką, niemnącą suknię, zdjęła buty i położyła się na pościeli, przykrywszy kocem. Dzień był ciepły, więc nie marzła. Wręcz przeciwnie, przeszła się najpierw po pokojach na piętrze i pootwierała okna, by usunąć zaduch. Za parę godzin je pozamyka.
    Upłynęło znacznie więcej godzin. Irina nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo jest zmęczona.

    Gunvor była kobietą mocnej postury. Mężatka, w średnim wieku, matka trojga dorastających dzieci, cieszyła się dobrą opinią w policji i byłą ze wszech miar godna zaufania.
    To zadanie stanowiło drobną odmianę w szarej policyjnej rzeczywistości. Parę godzin spędziła nad książką, potem włączyła telewizor, ale żaden z programów jej nie zainteresował. Chwila lektury, mała przekąska… Gunvor miała na sobie cywilne ubranie, tak było wygodniej.
    W końcu wstała i obeszła dom, podziwiając staranność wykończenia wnętrz. Sama urządziłaby je inaczej, wolała lżejsze, nowocześniejsze umeblowanie. Nie ukrywała jednak podziwu, dom urządzony był w wyrafinowanym, tradycyjnym stylu. Te piękne drobiazgi stanowiły dziedzictwo wielu pokoleń. Choćby jadalnia z ciężkim stołem o ciemnej barwie i rzeźbionymi krzesłami oraz barokową komodą pełną porcelany.
    Patrik opowiadał jej, że te rzeczy pochodzą z rodzinnej posiadłości Iriny, jej rodzice później przeprowadzili się do tego domu.
    Patrik bardzo dobitnie poprosił ją o to, by otoczyła Irinę najlepszą opieką.
    Uśmiechnęła się, kiedy z takim ciepłem w oczach i głosie opowiadał jej o swej podopiecznej. Patrik, ten zaprzysięgły kawaler?
    Miła kobieta z tej Iriny. Sympatyczna, choć trochę przygaszona, anonimowa. Patrik opowiadał, że były mąż Iriny robił wszystko, by zabić w niej osobowość, zrobić z niej marionetkę pasującą do jego własnego podporządkowanego konwenansom stylu życia.
    Irina miała przyjazne, lekko zawstydzone spojrzenie. Gunvor nie dziwiła się, że taki mężczyzna jak Patrik Westling mógł być nią zafascynowany. Ona się wspaniale uśmiecha, ten uśmiech odmienia ludzi, powiedział. Chciałoby się, by ciągle się uśmiechała. Tylko dlatego, że na co dzień jest taka smutna.
    Kuchnia. Mąż Iriny nie żałował na wyposażenie. Wszystko działało automatycznie, wszystko było takie praktyczne.
    I co za piękna łazienka! Można by w niej zamieszkać.
    Gunvor tęskniła do domu. Do męża, który o tej porze wracał z pracy, do dzieci, które właśnie kończyły szkołę. Wiedzieli, że dzisiaj długo pracuje, ma służbę. Gunvor myślała o córce, która wchodziła w trudny wiek. Chłopcy nie przysparzali jej kłopotów. Dziewczyna stawiała opór, wszystko wiedziała najlepiej. Haszysz nie był groźny, jej koledzy go palili. Dlaczego musi wracać do domu przed jedenastą? Przecież to bzdura, tylko dzieci kładą się przed północą.
    Gunvor westchnęła. Nawet policjantka mogła mieć kłopoty wychowawcze. Podejrzewała zresztą, że to jej zawód prowokował w córce wybuchy sprzeciwu i pragnienie większej swobody.
    Powinna być teraz w domu. Jej obecność tutaj jest zupełnie niepotrzebna. Rodzina czeka, dzieci biegają głodne…
    Jakiś dźwięk sprawił, że uniosła głowę.
    Irina coś powiedziała? A może się poruszyła?
    Dźwięk był zbyt krótki i słaby, by mogła go z czymś skojarzyć.
    Trzeba iść na górę i sprawdzić.

    Patrik Westling wyspał się porządnie. Zaraz po przebudzeniu zadzwonił do zakładu dla psychicznie chorych.
    Musiał porozmawiać z kilkoma osobami, zanim trafił na właściwy ślad.
    Pewna młoda lekarka, specjalistka psychiatrii, przychodziła czasami do szpitala. Blondynka, bardzo efektowna, solidna w pracy, systematyczna. Nazywała się Cecilie Lund i chyba wyprowadziła się do Trondheim.
    Patrik westchnął. Trondheim leżało daleko, a on potrzebował jej teraz, by wsadzić Karlsena za kratki. Z pomocą informacji telefonicznej zdobył numer telefonu lekarki. Wyszła za mąż i zmieniła nazwisko, ale telefonistka znała się na swoim fachu.
    W końcu zdołał się do niej dodzwonić.
    Tak, doskonale pamiętała Siverta Karlsena. Co? Jest na wolności, to niemożliwe!
    Patrik wyjaśnił sytuację. Przerost ambicji wakacyjnych praktykantów.
    Stracili całkowicie zdolność oceny? Dali się nabrać na blef Karlsena?
    Patrik zrelacjonował lekarce najnowsze wydarzenia, opowiedział o Irinie.
    Lekarka zaniepokoiła się nie na żarty. Chętnie by pomogła, potrafi chyba dać sobie radę z tym szaleńcem, ale leży w łóżku z nogą w gipsie. Idiotyczny wypadek na żaglach. Może polecić pewnego specjalistę… Nie, wyjechał do Francji. Zresztą pewnie by nie pomógł, bo Karlsen nastaje na jej życie, nieprawdaż?
    Tak, na życie i na cześć.
    Cecilie Lund była tego świadoma.
    Doradziła najwyższą ostrożność. Ta kobieta, Irina, musi być pod stałą ochroną. Lekarka miała podstawy, by podejrzewać, że rytualny mord, za który zamknięto Karlsena w zakładzie psychiatrycznym, nie był jego pierwszą zbrodnią.
    Westling podzielał jej obawy.
    Cecilie Lund nie mogła więc mu pomóc. Czas naglił, Karlsen uderzy tej nocy.
    Rozmowa trwała długo. Pora, by zmienić Gunvor, jeszcze nie nadeszła, ale Patrik nie potrafił ukryć zaniepokojenia. Powiedział kolegom, że jedzie do domu Iriny. Nie oponowali. Mógłby jednak najpierw pomóc im w papierkowej robocie?
    Przeklęta biurokracja! W zawodach wymagających stałej aktywności była kulą u nogi. Formularze i raporty pokrywały się kurzem w archiwum, do którego nikt nigdy nie zaglądał.
    Patrik spojrzał żałośnie na stertę dokumentów. Pól biedy, gdyby tylko chodziło o podpis, nie, musiał przejrzeć i zatwierdzić treść każdego papierka.

    Irina obudziła się. Wokół panowała cisza, było chłodno.
    Usiadła gwałtownie na łóżku. Pokój pogrążony był w półmroku. Jak długo spała?
    Uff, jak zimno! Koc, którym się przykryła, zsunął się na bok. Zarzuciła na siebie rozpinany sweter i wsunęła stopy w ciepłe pantofle. Przespała wiele godzin, towarzystwo uzbrojonej policjantki zapewniło jej długi i bezpieczny sen. Karlsen zjawi się nocą.
    Spojrzała na zegarek. Do wieczora zostało jeszcze trochę czasu, wrześniowy zmierzch przychodzi} wcześnie.
    Ruszyła w kierunku schodów, z dołu nie docierał żaden dźwięk. Irina nie chciała przeszkadzać policjantce, może położyła się na sofie, by chwilę odpocząć. Bezszelestnie zsunęła się po wyłożonych wykładziną stopniach.
    Nadchodzi noc, zaraz zjawi się Patrik.
    Na tę myśl zrobiło jej się ciepło na duszy. Szkoda, że sprawa zbliża się do finału. Wprawdzie pozbędzie się strachu, ale jednocześnie Patrik zniknie z jej życia.
    Serce ścisnęło się jej z żalu. Nie spotkała dotąd mężczyzny, w którego towarzystwie czułaby się tak dobrze!
    Gunvor nie leżała na sofie. Może poszła do kuchni, by coś zjeść.
    Irina ruszyła do kuchni.
    To, co ujrzała w korytarzu wiodącym z holu do kuchni, kazało jej się gwałtownie zatrzymać. Serce załomotało w piersiach i o mały włos nie straciła przytomności.
    Policjantka leżała bezwładnie na brzuchu w progu łazienki, twarzą skierowana w stronę holu. Włosy na karku miała zbroczone krwią, nie poruszała się.
    Irina musiała oprzeć się o ścianę, by nie upaść.

ROZDZIAŁ XIX

KOSZMAR NA JAWIE

    Irina mogła w tej chwili rozważyć różne rozwiązania.
    Na przykład zadzwonić do Patrika.
    Albo uświadomić sobie, że jest sama w wielkim domu z bezwzględnym mordercą, pozbawiona wszelkiej pomocy.
    Lub że powinna się ukryć.
    Albo wybiec z krzykiem na ulicę.
    Irina nie skorzystała z żadnego z nich. Zrobiła to, co nakazywał jej spontaniczny odruch serca. Nachyliła się nad Gunvor, by jej pomóc.
    – Gunvor – szepnęła, usiłując odwrócić jej bezwładne ciało.
    Policjantka była ciężka, a Irina krucha i słaba. Zrezygnowała więc i zajęła się raną poszkodowanej.
    Rana wyglądała groźnie, uderzenie trafiło prosto w czaszkę. Irina podłożyła dłoń pod pierś kobiety i ku swej wielkiej uldze poczuła słaby oddech rannej. Gunvor żyła!
    – Bogu dzięki – szepnęła.
    Co Bóg miał wspólnego z tą sprawą? Przecież pozwolił na to.
    Głupie myśli, nie miała na nie czasu. Za wszelką cenę należy zawiadomić Patrika!
    Zaczęła szukać telefonu komórkowego Gunvor, ale go nie znalazła. Potem zajrzała do kabury.
    Pusta!
    Dopiero wtedy zrozumiała, że sama jest w niebezpieczeństwie. Troska o Gunvor kazała Irinie zapomnieć. o własnej osobie.

    Muszę znaleźć sznur i związać to babsko. Skąd się tu wzięła? Nie mam na nią czasu, muszę zająć się moim odwiecznym wrogiem.
    Odwieczny wróg – jaki ładny zwrot. Znam dużo trudnych wyrazów. Nie wszyscy są tak inteligentni jak ja.
    Miała pistolet, co za numer! Nie co dzień spotyka się kobitki z takim cackiem za pazuchą.
    Mogłem ją zastrzelić na miejscu, ale moja blondyneczka usłyszałaby huk. Później założę jej jakąś pętlę na szyję. Najpierw znajdę główną ofiarę i nie pozwolę, by szybko umarła.
    Potem zajmę się tą starą. Nawet ma niezłe cycki.
    Żeby w całym domu nie było kawałka sznura?
    Ładne cycki, ale ci się trafiło, stary!
    Cholera, ktoś jest na schodach!
    To musi być ona! Ha, od razu stwardniał! Czas rozpocząć bal!
    Tyle się wyczekałem. Będzie słodko!

    Gunvor była jednym wielkim bólem. Nie odważyła się ruszyć głową z obawy o stan kręgów szyjnych.
    Irina próbowała ją odwrócić.
    Nie rób tego, proszę!
    Uciekaj, Irino! Ratuj się!
    Nie mam siły mówić, na nic nie mam siły.
    Nie rozumiesz, że musisz się ratować?
    Zdaje się, że myśli o mnie. Z głupoty czy z litości?
    Zapewne z obu powodów.
    Dziękuję, dziewczyno, ale wolałabym, żeby choć jednej z nas się udało.
    Moje dzieci. Co z nimi będzie?

    Do diabła, ile bab tu mieszka? To nie jest ta, na którą czekam.
    Ładna. Cholernie ładna. Z nią też się zabawię. Na takich lubię wycinać wzory, ciąć raz w tę, raz w tamtą stronę. Co ona się tak roztkliwia nad tamtą na podłodze? Lepiej spójrz na mnie, w życiu nie widziałaś takiego faceta jak ja.
    Może wskaże mi drogę do głównej ofiary. Ukryli ją, czy co? Nie zdążyłem przeszukać piętra, ta stara stanęła mi na drodze.
    Tyle kobiet! Wszystkie uszczęśliwię! Lepszego kochanka szukać by ze świecą. Szybko i mocno, tak jak to lubią. Potem spodziewam się nagrody. I pamiątek, zasłużyłem na nie.

    Irina odwróciła się. Nikogo nie dostrzegła, usłyszała tylko jakiś jęk.
    Uniosła się wolno.
    Muszę zadzwonić do Patrika. I po pogotowie.
    Drzwi do gabinetu nie zamykają się na klucz. Muszę wrócić na górę, zamknąć się w sypialni i skorzystać z nocnego telefonu. Mam nadzieję, że centrala jeszcze go nie wyłączyła. Zamierzali przyjść dzisiaj i zabrać aparat. Technicy policyjni obiecali odłączyć urządzenie podsłuchowe.
    Teraz już nie przyjdą, dawno skończyli pracę.
    Może już sobie poszedł?
    Wtedy go zobaczyła. Cień w szparze drzwi kuchennych. Oko…
    Irinie zabrakło tchu, strach zdławił ją za gardło.
    Obserwował ją.
    Miała tylko jedno wyjście. Nie zdąży uciec na ulicę, stało zresztą na niej tak niewiele domów, że szansa natknięcia się na sąsiada czy przechodnia była znikoma.
    Gunvor nie jest w stanie pomóc, można jedynie liczyć na to, że napastnik uzna ją za martwą.
    Irina ruszyła biegiem na schody, tuż za sobą słyszała sapiący oddech i dudnienie butów prześladowcy. Drzwi do sypialni wydały się jej tak odległe…
    Potknęła się na ostatnim stopniu.
    Nie zdążyła wstać, mocna dłoń zacisnęła się na jej kostce.
    Irina krzyknęła z przerażenia.
    – Zamknij się, dziwko, i posłuchaj mnie! – warknął. – Nic. ci nie zrobię. Powiedz mi, gdzie ona jest, to cię puszczę!
    Obróciła się i zajrzała w jego odrażającą twarz.
    – Kto? Nie wiem, o kim mówisz.
    – O niej! O Nocnym Rozmówcy. Ona tu mieszka.
    – Ja jestem Nocnym Rozmówcą.
    – Nie! Nie próbuj mnie okłamywać.
    – To prawda, tyle razy usiłowałam ci to wytłumaczyć przez telefon. Puść mnie, bierzesz mnie za kogoś innego.
    Była na krawędzi płaczu, ale nie chciała okazywać słabości. Kostka bolała ją od jego żelaznego uścisku, Irina siedziała na podłodze nad krawędzią schodów, a on całym ciężarem przyciskał jej nogi. Usiłowała się wyrwać, ale na próżno.
    Na jego twarzy pojawił się wyraz wściekłości.
    – Co ty pleciesz, suko? – ryknął, całkowicie tracąc panowanie nad sobą. – Dlaczego mnie cały czas zwodzisz? Nie jesteś nią, nie masz prawa być nią, jesteś zerem, masz być nią, masz być nią, zrozumiałaś?
    Zaczął okładać Irinę pięściami. Rozluźnił uścisk na jej kostce i w pewnej chwili zdołała się uwolnić, gubiąc pantofel. Podniosła się na nogi, ale on był szybszy i złapał ją wpół. W dzikiej szamotaninie Irina znalazła się u skraju schodów, straciła równowagę i potoczyła się w dół. W ułamku sekundy zdołała uchwycić się poręczy, ale nie trafiła na stopień. Poczuła gwałtowny ból, jakby w skręconej na krawędzi stopnia kostce zerwało się ścięgno.
    Sivert Karlsen ruszył za nią i złapał w chwili, gdy podnosiła się z podłogi. Był znacznie silniejszy i wciągnął ją na podest schodów.
    Irinę owionęła woń nie mytego ciała. Brakło jej już siły, by walczyć.
    – Przyznaj, że kłamiesz – poczuła smrodliwy oddech Siverta koło ucha. – Powiedz, że ona tu jest! Gdzie się schowała? Jest na górze?
    – Nie ma jej tutaj, nie wiem, o kim mówisz. Ponosi cię fantazja – wysyczała.
    Karlsen złapał Irinę za włosy i gwałtownym szarpnięciem oderwał jej twarz od podłogi.
    W tej samej chwili dobiegi ich odgłos nadjeżdżających samochodów. Karlsen zesztywniał, nie wypuszczając ofiary z uścisku, wbił paznokcie w jej ramię. Rozejrzał się desperacko wokół siebie, po czym pociągnął Irinę w kierunku okna nad drzwiami wejściowymi. Podniósł krzesło i zbił szybę.
    – Jeszcze krok i ją zastrzelę! – wrzasnął w kierunku mężczyzn wysiadających z samochodów.
    Zatrzymali się. Kątem oka Irina dostrzegła Westlinga i dwóch innych policjantów.
    – On zabrał pistolet Gunvor! – zdążyła krzyknąć, zanim ciężki cios spadł na jej skroń.
    – Zamknij się, suko, tutaj ja rządzę!
    – Co jest z Gunvor? – spytał Patrik.
    – Nie żyje – ryknął Karlsen, a Irina słabo pokręciła głową.
    Liczyła na to, że dostrzegą ten gest, choć mrok na zewnątrz i w domu gęstniał z każdą chwilą.
    – Puść Irinę – Westling starał się panować nad głosem. – Ona nie ma nic wspólnego z tą sprawą.
    – Naprawdę? – wrzasnął Karlsen. – Przecież chciała, mnie oszukać. Wymienię ją na tamtą.
    – Wiem, o kogo ci chodzi – powiedział Patrik. – O lekarkę, nazywa się Cecilie Lund. Bardzo chętnie się z tobą spotka w szpitalu.
    – Myślisz, że się na to zgodzę? Taki głupi nie jestem…
    Znacznie głupszy, pomyślała Irina, choć chwila nie była odpowiednia do takich sarkastycznych rozważań.
    – Zatrzymam ją jako zakładniczkę, zanim nie przyprowadzicie mi tej drugiej – stwierdził Karlsen. – Oko za oko.
    Niezbyt odpowiednio dobrał słowa, ale zrozumieli, o co mu chodzi.
    Irina widziała, że mężczyźni wymieniali uwagi, stali w świetle reflektorów. W domu było już zupełnie ciemno.
    – Mam jeszcze inne warunki – krzyknął Karlsen – ale nie będę tutaj tkwił na oczach glin. Napiszę list.
    Kazał Irinie spisać swoje żądania, potem miała włożyć list do doniczki i zrzucić ją do policjantów.
    – Nie mam na czym pisać – powiedziała Irina.
    – Masz! Tam leży jakieś czasopismo, na odwrocie jest pełno miejsca. A tu masz ołówek, nie widzisz? Jesteś taka głupia, że powinno się cię zamknąć.
    Ciebie też, pomyślała.
    Odłożył pistolet i wyjął nóż, okropny nóż o zakrwawionych ząbkach.
    – Jest za ciemno – zaprotestowała słabo.
    – Pisz!
    Przystawił jej nóż do gardła.
    – Pisz: „Chcę Cecilie Lund. Zapewnicie mi swobodny wyjazd z miasta. Chcę też dwadzieścia pięć tysięcy koron. Wtedy dostaniecie ją z powrotem”.
    Kiedy Irina zaczęła pisać, usłyszała głos Patrika Westlinga.
    – Karlsen, nie uda ci się uciec. Wiemy, że zabiłeś tę kobietę z redakcji, to już twoje drugie morderstwo. Puść obie kobiety i poddaj się.
    Karlsen roześmiał, się pogardliwie.
    – Drugie morderstwo? A co się stało z tą, która zaginęła w centrum handlowym w Drammen? A ta dziewczyna z pola kempingowego?
    Przepełniało go uczucie triumfu.
    – Poza tym trzymam tu tylko jedną. Tę drugą zabiłem.
    Irina za wszelką cenę chciała dać im do zrozumienia, że Gunvor wciąż żyje, jest ciężko ranna. Skończyła pisać.
    List zaczynał się od słów: GUNNAR HURT *. Potem następowały żądania Karlsena, a na końcu słowa: MISS YOU.
    Karlsen wydukał jego treść.
    – Kto to jest Gunnar Hurt? – spytał podejrzliwie.
    Napisała te słowa na tyle niewyraźnie, że można je było odczytać jako Gunvor.
    – Ten policjant, który czeka na dole.
    – A co napisałaś na końcu? Znowu chcesz mnie oszukać? Myślisz, że nie znam angielskiego? Miss znaczy dziewczyna! Miss piękności.
    – To mój podpis – skłamała. – Mówią na mnie Miss You.
    – Co za głupie przezwisko! No dalej, wyrzuć to! Albo nie, sam to zrobię, baby nie umieją rzucać! Może któregoś trafię!
    Własne słowa wydały mu się tak zabawne, że się roześmiał. Irina nigdy w życiu nie słyszała równie zjadliwego rechotania.
    Doniczka wylądowała pod stopami policjantów.
    – Przeczytajcie to! – ryknął Karlsen.
    Patrik podniósł kartkę wyrwaną z czasopisma i rzucił okiem na tekst. Potem podniósł głowę i pokazał kartkę pozostałym policjantom. Z daleka dochodził jęk syren. Inspektor wezwał posiłki.
    – Widzisz, że trzymam nóż na jej szyi? – krzyknął Karlsen. – Nie obchodzi mnie, ilu was będzie. Jeśli nie zgodzicie się na moje żądania, poderżnę jej gardło.
    Policjanci wiedzieli, że to nie czcza pogróżka.
    Patrik Westling nie mógł zrobić nic innego, jak obiecać bandycie swobodny wyjazd z miasta. Zapewnił też, że porozumie się z bankiem w sprawie pieniędzy. Z lekarką był większy problem, mieszkała zbyt daleko, by policja mogła ją natychmiast sprowadzić.
    Sivert Karlsen delektował się swoją przewagą.
    – Wypuść mnie z miasta, idioto, a sam ją sobie znajdę. Byłeś na tyle głupi, by podać mi jej nazwisko. Należą ci się podziękowania, zakuta pało!
    Patrik zrobił krok w kierunku schodów. Karlsen chwycił pistolet i wypalił w jego kierunku. Inspektor wycofał się pospiesznie.
    – Jestem niezwyciężony! – ryknął szaleniec.
    Manewr inspektora dał Irinie szansę, na którą czekała. Kiedy jej prześladowca sięgnął po pistolet, uwolnił ją na chwilę z uścisku. Irina wyślizgnęła się i pobiegła korytarzem. Ucieczka schodami nie była możliwa.
    Karlsen ryknął jak zwierzę, rzucił pistolet i pogonił za nią z nożem w ręku.
    Sypialnia, pomyślała z desperacją, leży na drugim końcu korytarza, nie dotrę do niej.
    Na piętrze panowała całkowita ciemność. Karlsen potknął się o wystający próg i przewrócił, klnąc szpetnie. Jego ciało zablokowało Irinie drogę do wolności, bała się przeskoczyć nad nim z obawy, że jego szpony znów zacisną się na jej kostce.
    Mogła biec dalej korytarzem, ale z tamtej strony nie było żadnego wyjścia, żadnych schodów. W akcie bezradności Irina wbiegła do pokoju gościnnego. Drzwi nie były wyposażone w zamek, mogła mieć jedynie nadzieję, że Patrik i jego towarzysze podążą za nimi.
    Rzuciła się za łóżko, zdając sobie sprawę, że mebel nie stanowi wystarczającej osłony. Na myśl o przerażającym nożu Karlsena musiała zagryźć wargi, by nie krzyknąć z przerażenia i rozpaczy.
    Napastnik zdążył już wstać i pobiec za nią. W pewnej chwili zatrzymał się, Irinie zdawało się, że szuka wyłącznika, by rozświetlić mroczny korytarz. Po chwili zrezygnował i z impetem otworzył drzwi, które zatrzasnęła za sobą.
    Jednak znalazł wyłącznik. Z korytarza sączyło się światło.
    Irina przestała oddychać na myśl o tym, co teraz miało nastąpić. Chciała krzyknąć, ale z jej gardła nie wydobył się żaden dźwięk.
    W półmroku pokoju Sivert Karlsen dostrzegł jeszcze jedną parę drzwi i uznał, że jego ofiara wybiegła przez nie. Pchnął je. Nie były zamknięte, Irina otworzyła je wcześniej, by wywietrzyć mieszkanie. Drzwi rozwarły się na zewnątrz i Karlsen stracił równowagę. Krzyknął głośno i rozdzierająco.
    Irina zamknęła oczy i zasłoniła uszy, ale i tak usłyszała ten krzyk.
    Urwał się, kiedy ciało mężczyzny z głuchym łoskotem uderzyło o skały poniżej.
    Sivert Karlsen wybrał drzwi do przepaści.

ROZDZIAŁ XX

EPILOG

    Dom był pogrążony w ciemnościach. Trzej policjanci dostrzegli jedynie, że cienie obu postaci w oknie nad wejściem zniknęły.
    W tej samej chwili nadjechały kolejne wozy policyjne. Jeden z funkcjonariuszy został, by poinformować kolegów o sytuacji, Patrik z drugim policjantem ruszyli w kierunku drzwi. Pozostali mieli wkrótce podążyć za nimi.
    Dzikie wrzaski Karlsena kazały im przypuszczać, że Irina zdołała się uwolnić. Patrik czekał w trwodze na wystrzały z pistoletu, ale kiedy nie nastąpiły, odrzucił wszelkie względy bezpieczeństwa i wyważył drzwi.
    Wpadli do środka i w tej samej chwili usłyszeli łoskot przewracającego się ciała i wiązankę wulgarnych przekleństw. Policjant wymacał dłonią kontakt i hol zalała fala światła. Znaleźli się na schodach we właściwej chwili, by ujrzeć, jak Karlsen zapala światło na piętrze i dopada drzwi w końcu korytarza.
    Nie zatrzymał się na ich ostrzegawcze okrzyki.
    Był sam, ścigał Irinę.
    Patrik kopnął pistolet porzucony przez szaleńca. Fakt, że Karlsen porzucił broń, dodał mu trochę otuchy.
    Tamten miał jednak nóż. Nigdy nie zawahał się go użyć wobec kobiet, które wpadły w jego łapy. Irina była zakładniczką zbrodniarza, nikt nie mógł przewidzieć, co chory umysł każe mu uczynić.
    W chwilę później dobiegł ich przeszywający krzyk Karlsena. Zatrzymali się i spojrzeli po sobie z niepokojem. Po paru sekundach usłyszeli głuchy odgłos i krzyk się urwał. Nie zastanawiali się nad znaczeniem tych dźwięków, nie mieli na to czasu, po prostu wbiegli do pokoju, skąd dochodziły.
    – Stop! – krzyknęła Irina, podnosząc się zza łóżka. – Tutaj jestem, nie ruszajcie się, zapalcie światło!
    Policjant zrobił, co im kazała. Zrozumieli wszystko. Patrik podbiegł do Iriny, a policjant powoli podszedł do drzwi i wychylił się.
    – Do diabła! – stwierdził z namaszczeniem.
    Irina płakała oparta o ramię inspektora. Nie chciała tego, powtarzała, ale nie mogła go powstrzymać, wszystko nastąpiło tak szybko. Patrik przytulił ją mocno.
    – Ja też do ciebie tęskniłem – szepnął.
    Podniosła na niego twarz, po której spływały strużki łez.
    – Bardzo – dodał.
    Irina uśmiechnęła się drżąco.
    – Gunvor! – przypomniała sobie z nagłym przestrachem. – Leży na dole.
    – Zrozumiałem z twego listu, że jest tylko ranna?
    – Tak, ale wydaje mi się, że poważnie.
    Pospieszyli na dół, w holu trafili na tłum policjantów.
    – Zadzwońcie po karetkę! – rozkazał inspektor. – Albo po dwie! Nie wiemy jeszcze, co z tamtym.
    Odwrócił się do Iriny.
    – Muszę jechać. Weź najpotrzebniejsze rzeczy, odwiozę cię do hotelu. Nie możesz tu dzisiaj zostać.
    Nie oponowała.
    – Nie zostanę. I jak najszybciej sprzedam ten dom!
    Zanim zdążyła się odwrócić, Patrik chwycił ją za rękę. Pozostali policjanci zeszli na dół, by zająć się Gunvor.
    – Irino – zaczął – nie wiem, czy się jeszcze spotkamy, i bardzo mi przykro z tego powodu. Kiedy wszystko się skończy, czy… Zechciałabyś… zjeść ze mną obiad któregoś dnia?
    Irina wiedziała, że to nie jest zwykłe zaproszenie, raczej początek dłuższej znajomości, która otwierała przed nią nowe horyzonty.
    – Dziękuję – odpowiedziała spokojnie, a jej oczy zalśniły ciepłym blaskiem. – Bardzo chętnie.
    – Bałem się pytać – szepnął.
    Uśmiech, o którym tak marzył, rozjaśnił delikatne rysy Iriny.
    – Myślałam, że z ciebie większy zuch – zachichotała.

    Z Gunvor nie było tak źle, jak się obawiano. Doznała wstrząsu mózgu i spędziła następny tydzień w łóżku, komenderując mężem i dziećmi. Przyjęła tę konieczność z westchnieniem ulgi, odpoczynek od domowych i zawodowych obowiązków nie mógł przyjść w odpowiedniejszym momencie.
    Los Siverta Karlsena był przesądzony. Odwieziono go do szpitala bez najmniejszych nadziei na uratowanie. Zwykle tak bywa z zatwardziałymi i tchórzliwymi ludźmi, że perspektywa rychłego zgonu każe im się nawrócić. Boją się śmierci, ale własnej, cudzym życiem rozporządzają z zadziwiającą łatwością.
    W obliczu mąk piekielnych Karlsen wyznał wszystkie swoje grzechy i przyznał się, gdzie pogrzebał swoje poprzednie ofiary.
    Potem umarł i nikt po nim nie płakał.

    Minęło sporo czasu, zanim Irina zrozumiała, że Patrik nie stawia jej żadnych wymagań. Umówiony obiad spożyli lekko zażenowani, co Irina przyjęła z wdzięcznością, przyzwyczajona do bezceremonialnego sposobu, z jakim Arnt traktował kelnerów, afektowanego smakowania wina i nieustannych połajanek. Nie krusz chleba, Irino! Nie daje się takiego wysokiego napiwku, to prostackie! I tak dalej w tym samym stylu.
    Milczące towarzystwo Patrika Westlinga sprawiło jej przyjemność. Patrik był taktownym, skromnym mężczyzną, który wcale nie skrywał niepewności co do faktu, czy Irina zechce zniżyć się do zjedzenia obiadu ze zwykłym policjantem. Czyżby naprawdę uważał, że interesuje ją jedynie tani blichtr? O, nie, bardziej ciekawa była jego duszy…
    Po kilku kieliszkach wyśmienitego wina, przy deserze, naszły ją pierwszy raz myśli o czymś innym niż dusza Patrika. Trochę szumiało jej w głowie, nie na tyle jednak, by naruszyć klarowność rozumowania. Złapała się na tym, że wpatruje się w jego dłonie, lecz inaczej, niż czyniła to do tej pory. Teraz w marzeniach czuła te dłonie na swoim ciele – dłonie kochanka.
    Patrik Westling kochankiem? Im dłużej o tym myślała, tym się to jej wydawało bardziej oczywiste.
    Zrozumiała, że z każdym kolejnym rozstaniem mocniej tęskniła za jego obecnością.
    W tej wytwornej restauracji, w której, w przeciwieństwie do Patrika, bywała wielokrotnie, nie powiedziała na ten temat ani słowa.
    Zamiast tego spytała, czy dowiedział się, dlaczego Karlsen popełniał tak straszliwe zbrodnie. Wytłumaczenie było przerażająco proste, stwierdził Patrik. Jeden z policjantów rozpoznał makabryczny zwyczaj znaczenia ofiar, widział go kiedyś w jakimś filmie. Okazało się, że Karlsen oglądał ten film wielokrotnie i był zafascynowany jego treścią.
    Upłynęło sporo czasu, zanim Patrik odważył się głośno wyznać, co do niej czuje. Irina nie powiedziała nic o swoich uczuciach, chciała, by ich przyjacielski dotąd związek z wolna nabierał cech trwałości.
    Wyprowadziła się, kupiła dom po drugiej stronie miasta i przeniosła tam swój dobytek przy wydatnej pomocy Patrika. Odwiedzał ją w każdej wolnej chwili.
    Pewnego dnia zaprosił ją do swojego domu, prostego i skromnego mieszkania służbowego. Wtedy to przeprowadzili zasadniczą rozmowę, choć może rozmowa to zbyt duże słowo, bo nie musieli wiele mówić. Uznali, że Patrik powinien przeprowadzić się do niej. Irina po raz pierwszy spędziła u niego całą noc, a rano uzgodnili kolejny krok. Skoro rozwód z Arntem już się dokonał, powinni się pobrać. Oboje chcieli mieć dzieci i stworzyć normalną rodzinę. No a poza tym Irina świetnie gotowała. Nie wspominając już o tym, że należała do kobiet, które nie lubią wracać do domu, w którym nie ma mężczyzny.
    Oboje wiedzieli, że czeka ich spokojne, piękne życie, związek wypełniony troską, oddaniem i lojalnością.
    Tylko na takim fundamencie dwoje ludzi może budować wspólną przyszłość.

Margit Sandemo


***


notes

    * To hurt (ang.) – zranić, skaleczyć.
Top.Mail.Ru