Скачать fb2
Zabójstwo na wysokich obcasach

Zabójstwo na wysokich obcasach

Аннотация

    Maddie Springer nie widziała swojego ojca od czasu, gdy wyjechał do Las Vegas z show girl o imieniu Lola.Jest więc zupełnie zaskoczona, kiedy odtwarza z automatycznej sekretarki jego rozpaczliwą prośbę o pomoc – przerwaną hukiem wystrzału. Maddie nie zastanawia się długo: wyrusza do Miasta Grzechu. I od razu wpada w tarapaty. Nic jednak nie przeszkodzi jej w poszukiwaniach ojca – nawet płatny zabójca na usługach mafii. Zwłaszcza że w Las Vegas pojawia się dobrze jej znany najseksowniejszy gliniarz z L.A…


Gemma Halliday Zabójstwo na wysokich obcasach

    Maddie Springer 2

1

    Są dwie rzeczy, których nienawidzę bardziej od tego, kiedy do mnie strzelają. Po pierwsze: sandały Birkenstock, jedyne buty, o których mogę z dumą powiedzieć, że nie ja je zaprojektowałam. I po drugie: brzuszki, regularna tortura, do której zmuszała mnie właśnie na podłodze Sunset Gym moja najlepsza przyjaciółka Dana.
    – Dalej, jeszcze dwa, dasz radę!
    Stęknęłam i, wysyłając mojej osobistej cheerleaderce nienawistne spojrzenie, podniosłam się z trudem do siadu.
    – Już – przerwa na dyszenie – nie – przerwa na dyszenie – mogę. – Moje mięśnie brzucha zaczęły drżeć i czułam nieatrakcyjną kroplę potu, spływającą od włosów do podbródka.
    – Dalej, Maddie. Wiem, że stać cię jeszcze na dwa. Pomyśl, jak super będziesz wyglądać latem w bikini.
    – Kupię sobie kostium jednoczęściowy – mruknęłam.
    – Pomyśl jak wspaniale będziesz się czuła ze świadomością, że zrobiłaś coś dobrego dla swojego ciała.
    Uniosłam brew, rzucając mojej przyjaciółce kpiące spojrzenie.
    – Okej, w takim razie, wyobraź sobie – powiedziała Dana w nagłym przebłysku geniuszu. – Wyobraź sobie, jak bardzo będzie pragnął cię Ramirez, kiedy zobaczy twój szałowy brzuszek.
    Takiej motywacji potrzebowałam. Sapiąc i zaciskając zęby, jeszcze raz podźwignęłam się do pozycji siedzącej.
    – Brawo! Wiedziałam, że ci się uda! – Dana wstała i odtańczyła w moim imieniu taniec zwycięstwa. Moja najlepsza przyjaciółka – metr siedemdziesiąt wzrostu, rozmiar 36, miseczka podwójne D, rudoblond włosy – instruktorka aerobiku oraz aspirująca aktorka, ma ciało, o którym można pisać rockowe piosenki. Nie muszę dodawać, że w jednej chwili głowy wszystkich facetów w siłowni odwróciły się w naszą stronę.
    – Dzięki – rzuciłam. – Tego mi było trzeba.
    – Nie ma sprawy. Od czego są przyjaciółki?
    – Ale chyba zdajesz sobie sprawę, że złamałaś Przysięgę. – Dana przygryzła wargę, przybierając skruszoną minę.
    – Ups.
    Przysięga była obietnicą, którą wymogłam na moich przyjaciołach i rodzinie: mieli nigdy więcej nie wypowiadać w mojej obecności nazwiska „Ramirez”. Zeszłego lata, detektyw Jack Ramirez, czy jak ochrzciła go Dana, Pan Roztapiacz Majtek, zjawił się w moim mieszkaniu z kieszenią pełną prezerwatyw. Pocałował mnie. Ja pocałowałam jego. Ciuchy poleciały na podłogę. Byliśmy jut tylko jeden stanik pushup i bawełniane majtki od łóżka… kiedy zabrzęczał jego pager.
    Pożegnał mnie cmoknięciem w czoło i obiecał zadzwonić następnego dnia. Obiecanki cacanki. Dwa tygodnie później, zostawił na mojej automatycznej sekretarce wiadomość.
    – ”Sorry, byłem zajęty. Mam masę pracy. Muszę lecieć. Odezwę się później”. – Od tamtej pory cisza.
    Faceci.
    Właściwie nie wiem, czego się spodziewałam. Jack Ramirez jest gliniarzem z dużą spluwą, dużym tatuażem i dużym… cóż, powiem po prostu, że tamtego wieczoru jego gatki pozostawiły niewiele dla wyobraźni. Nie powinnam więc być zaskoczona, że nie okazał się idealnym materiałem na chłopaka. Muszę jednak przyznać, że i tak był lepszy od mojego ostatniego faceta, który skończył za kratkami, po tym jak dopuścił się defraudacji.
    Ja to mam szczęście do mężczyzn.
    – Sorry – powiedziała Dana – ale musiałaś dokończyć serię. Skarbie, naprawdę nieźle sobie radzisz.
    Owszem, nie szło mi najgorzej. Kiedy Ten, Którego Imienia Nie Wspominamy, zniknął bez śladu w lipcu, zrobiłam to, co zrobiłaby każda normalna, racjonalna, samotna kobieta, całkowicie zignorowana przez obiekt swoich uczuć. Wpadłam w ciąg foodowy. Mówię wam, to było prawdziwe szaleństwo. Cheetosy, pizza, markizy, lody czekoladowo – bananowe Chunky Monkey (spożywane całymi wiaderkami) oraz ciastka, we wszystkich rozmiarach, kształtach oraz smakach. W końcu interweniowała Dana, zwracając mi uwagę na to, że jeśli wkrótce z tym nie skończę, to: a) do końca życia będę miała na palcach tłuste plamy od sera, b) nie zmieszczę się w moją ulubioną małą czarną od Nicole Miller, i c) zostanę oficjalną członkinią Klubu Żałosnych Przegranych i Nieudaczników. Miała rację. Moja mała czarna jest bądź co bądź dopasowana. Dlatego nie protestowałam (a w każdym razie, nie bardzo) kiedy zaciągnęła mnie na siłownię i zmusiła do poddania się współczesnemu odpowiednikowi średniowiecznych tortur. Brzuszkom. Opadłam na niebieską matę, dysząc ciężko.
    – Proszę, powiedz mi, że to już koniec?
    Dana (która, nawiasem mówiąc, nie uroniła nawet kropli potu, choć ćwiczyłyśmy już niemal godzinę) oparła dłonie na biodrach.
    – Ale jeszcze nie popracowałyśmy nad twoimi pośladkami.
    – Czy jeśli obiecam, że zjem na kolację sałatę, będę mogła olać pośladki? – zapytałam błagalnie, choć w rzeczywistości marzyłam o sałacie w charakterze dodatku do bułki z sezamem i wielkiego hamburgera.
    Dana ściągnęła lekko jasne brwi. Ale ponieważ była dobrą przyjaciółką (a ja ciągle dyszałam jak doberman), wyraziła zgodę.
    – Okej. Ale chcę cię tu widzieć z powrotem w sobotę, gotową do skłonów i przysiadów.
    – Tak jest, pani kapitan.
    Zdjęta litością, Dana pomogła mi wstać. Zawlokłam swój spocony tyłek do szatni.
    – Masz jakieś ciekawe plany na wieczór? – zapytała Dana.
    Biorąc pod uwagę, że był piątek, a moją największą piątkową atrakcją od miesięcy były randki z króliczkiem na baterie, odpowiedź była oczywista.
    – Nie. A co?
    – O piątej mam zajęcia pilatesu, ale potem wybieram się na zakupy. Masz ochotę się przyłączyć?
    A czy rybka lubi pływać? – Jasne.
    Dwadzieścia minut później zatrzymałam swojego czerwonego dżipa pod moim mieszkankiem w Santa Monica. Położone zaledwie dwie przecznice od plaży, jest moim własnym, małym kawałkiem nieba. A właściwie nie małym, tylko maciupeńkim. Składany futon, stół kreślarski i trzy tuziny par butów całkowicie wypełniają jego powierzchnię. Weszłam do środka i choć z szafki wabiła mnie otwarta paczka chipsów, oparłam się pokusie, w zamian otwierając puszkę dietetycznej coli i odsłuchując wiadomości na sekretarce.
    Pierwsza była z wypożyczalni filmów.
    – „Jest już zamówiony przez panią drugi sezon Seksu w wielkim mieście – poinformował mnie znudzony głos nastolatki. – Ale wynika, że zalega pani z oddaniem Pretty Woman, Kiedy Harry poznał Sally i… – Urwała i zachichotała, maskując to kaszlem -…Joanie Loves Cha – chi [Joanie Loves Chachi – amerykański serial telewizyjny, nadawany w latach 1982 – 1983, o miłosnych perypetiach dwojga nastolatków (przyp. red.)], całej serii”.
    Oto do czego doprowadziło mnie życie bez faceta. Skasowałam wiadomość. Odsłuchałam kolejną.
    – „Witam, Felix Dunn z»L.A. lnformer«. Robimy nowy materiał o historii, w którą była pani zamieszana zeszłego lata. Chciałbym się z panią umówić, żeby zadać kilka pytań odnośnie…
    Bip. Skasowane.
    Od czasu rozdmuchanej przez media sprawy aresztowania mojego byłego chłopaka, Richarda, który był także podejrzany o morderstwo, co i rusz dzwonili do mnie dziennikarze. Owszem, przyznaję, że miał miejsce pewien incydent z pilnikiem, w którym brałam udział ja, wzgardzona, psychopatyczna kochanka, jej przebity implant piersi oraz obcas szpilki zatopiony w czyjejś żyle, i że to, jakimś cudem, zawładnęło wyobraźnią mediów. Od tamtej pory ze trzy razy byłam na okładce „Informera”. Dwa razy moja głowa była przytwierdzona do ciała pewnej aktoreczki z horrorów, raz wystąpiłam jako narzeczona Wielkiej Stopy. Hmm… Może to dlatego Ramirez nie dzwonił.
    Odsłuchałam następną wiadomość.
    – „Cześć skarbie, tu mama. Ralph w końcu odebrał nasze zdjęcia z Hawajów! Musisz przyjechać i je obejrzeć. Są bajeczne! Zadzwoń do mnie!”
    Mama niedawno wróciła z przedłużonego miesiąca miodowego na Hawajach z mężem numer dwa, Ralphem, czy, jak lubię go nazywać, Podrabianym Tatusiem. Mój prawdziwy ojciec nawiał do Las Vegas z tancerką o imieniu Lola, kiedy miałam zaledwie trzy latka. Moje jedyne wspomnienie dotyczące Prawdziwego Tatusia, to mocno owłosiona ręka, machająca na pożegnanie z okna el camino rocznik 1974. Nie muszę dodawać, że Podrabiany Tatuś i ja od razu się zaprzyjaźniliśmy. (W czym, oczywiście pomógł fakt, że Ralph jest właścicielem jednego z najbardziej ekskluzywnych salonów piękności w Beverly Hills i zapewnił mi nieograniczony dostęp do darmowego manikiuru).
    Rozległo się kliknięcie i automatyczny głos oznajmił, że nie ma więcej wiadomości.
    Westchnęłam. Nie dzwonił Ramirez. Nie dzwonił Brad Pitt. Ani żaden przystojny nieznajomy, który zobaczył mnie w kolejce w Starbucks i namierzył przez Internet.
    Nienawidzę piątkowych wieczorów.
    Dopiłam dietetyczną colę i wskoczyłam pod prysznic, aby zmyć pot z moich obolałych kończyn. Wciągnęłam dżinsy, błyszczący różowy top z wiązaniem, ozdobiony małymi srebrnymi cekinami, i nowiutkie, absolutnie odjazdowe szpileczki Ferragamo. To przez nie znowu byłam na minusie, ale te pięć centymetrów, o które dzięki nim urosłam (nie mam nawet metra sześćdziesięciu) było tego absolutnie warte. Jeszcze trochę pianki na włosy, krótkie suszenie i byłam gotowa.
    Dana podjechała po mnie swoim jasnobrązowym saturnem i wyjechałyśmy na Dziesiątkę. Nie były to godziny szczytu, ale i tak było dość samochodów, by o zmierzchu droga rozświetliła się niczym choinka. Kiedy zjechałyśmy na lewy pas, na ogonie siadł nam niebieski dodge neon. Jechał niemal przyklejony do naszego zderzaka całą drogę do Czterysta Piątej. Spojrzałam na szybkościomierz. Pędziłyśmy prawie sto trzydzieści na godzinę. Takie rzeczy zdarzają się tylko w L.A.
    Odwróciłam się, żeby rzucić okiem na kierowcę dodge'a, ale zobaczyłam tylko oślepiające światło jego reflektorów. Dałam mu ręką rozpoznawalny przez każdego znak, żeby się odczepił.
    Pół godziny, dwóch lubieżnych kierowców ciężarówek i jeden wypadek później, dotarłyśmy do celu naszej wyprawy – sklepu o nazwie Broń i Amunicja na Sepulveda Boulevard.
    – Eee, co my tu robimy?
    – Przyjechałyśmy na zakupy – odparła Dana.
    – Nie o takich zakupach myślałam. – Spojrzałam na okratowane okna, plakaty NRA [NRA (National Rifle Assoclation) – Krajowe Stowarzyszenie Strzeleckie (przyp. tłum.).] na drzwiach i bezdomnego, który właśnie sikał na ścianę ceglanego budynku. – Jesteś pewna, że nie chcesz pojechać do Macy's?
    – Potrzebny mi gnat.
    Dana pokręciła głową.
    – „Gnat”? Wydaje ci się, że jesteś Clintem Eastwoodem, czy co?
    – W zeszłym tygodniu, Rico powiedział na zajęciach, że powinniśmy pomyśleć o jakiejś ochronie.
    Po moim „otarciu się o śmierć” zeszłego lata, jak nazywała to moja skłonna do dramatyzowania przyjaciółka, Dana natychmiast zapisała się na zajęcia z samoobrony pt. „Kurs przetrwania w wielkomiejskiej dżungli”. Instruktor prowadzący kurs, Rico, wyglądał jak połączenie Rambo z Niesamowitym Hulkiem. Rozumiem, że taki Rico mógł potrzebować „gnata”. Ale wizja Dany dzierżącej śmiercionośną broń była dość przerażająca.
    – Czy ty w ogóle umiesz strzelać?
    – Owszem. – Dana uśmiechnęła się z dumą. – Rico daje mi prywatne lekcje. Zważywszy na osobliwą tendencję Dany do wybierania sobie facetów nienadających się do stałego związku, mogłam sobie tylko wyobrazić, jak wyglądały prywatne lekcje udzielane jej przez Rico.
    – No nie wiem. – Ponownie spojrzałam na sklep. Bezdomny zapiął rozporek i zaczął pokrzykiwać na przejeżdżające samochody. – Kupię ci precla z dodatkowym cukrem cynamonowym, jeśli zgodzisz się, żebyśmy w zamian pojechały do jakiegoś centrum handlowego.
    Dana wysiadła z samochodu.
    – Nie bądź mięczakiem. Rico powiedział, że ten sklep jest najlepszy. Wzruszyłam ramionami. Znam Danę od siódmej klasy, kiedy to zakumplowałyśmy się, bo obie kochałyśmy się w Coreyu Feldmanie (było to w czasach Straconych chłopców). Wiedziałam, że kiedy Dana coś sobie postanowi, nic jej od tego nie odwiedzie. Tak jak kiedyś nie byłam w stanie powstrzymać jej przed wysłaniem Coreyowi stanika, tak teraz nie miałam szans odwieść jej od zakupu broni w północnym Hollywood. Poza tym, doszłam do wniosku, że nie zaszkodzi kupić sobie gazu pieprzowego.
    Dana założyła blokadę na kierownicę i zamknęła satuma, rzucając okiem na bezdomnego. Nadal wykrzykiwał nieprzyzwoitości w stronę samochodów. Aktualnie jego celem był ford festiva.
    Kiedy wchodziłyśmy do sklepu, zabrzęczał dzwonek nad obklejonymi plakatami drzwiami. Wszystkie oczy zwróciły się w naszą stronę. Dwóch ziomali w dżinsach z wiszącym krokiem i czapkach bejsbolówkach oglądało karabinki automatyczne, planując coś, o czym zdecydowanie nie chciałam wiedzieć. Wysoki facet z tłustymi, jasnymi włosami zebranymi w kucyk, w obficie zaplamionej musztardą koszuli, przerwał przegląd jakiejś spluwy, w zamian robiąc przegląd nas. Jego malutkie oczka prześlizgiwały się powoli po naszych ciałach.
    Nagle poczułam, że potrzebuję wziąć prysznic.
    Dana złapała mnie za rękę i pociągnęła do kobiety za szklaną ladą. Na jej plakietce widniało imię; „Mac”. Była niższa ode mnie – miała może metr pięćdziesiąt – z bujną szopą intensywnie rudych, kręconych włosów i przepaską na oku.
    Poważnie. Czarną przepaską a la Johnny Depp. Brakowało jej tylko papugi. Starałam się nie gapić.
    – W czym mogę ci pomóc, skarbie? – zapytała ochrypłym głosem, którego dorobiła się zapewne przez lata palenia papierosów. A może po prostu starała się nie wdychać odoru bezdomnego, który wdzierał się do sklepu przez stare przewody wentylacyjne.
    Dana podeszła do brudnej, szklanej lady i odstawiła Brudnego Harry 'ego.
    – Potrzebuję gnata. – Przewróciłam oczami.
    Przerażająca Sprzedawczyni Broni patrzyła na nas, mrużąc sprawne oko.
    – Moja przyjaciółka chciała powiedzieć – włączyłam się – że rozgląda się za bronią. Na początek wystarczy coś małego. I bezpiecznego. Coś, co nie wypali znienacka.
    Kobieta jeszcze bardziej zmrużyła oko i oparła dłonie na biodrach.
    – Szukacie bezpiecznej broni?
    Słyszałam, jak za naszymi piecami parsknął Facet z Kucykiem.
    Spojrzałam na Danę, licząc na jej pomoc, ale ona była całkowicie pochłonięta wpatrywaniem się w gablotę pełną śmiercionośnej broni. Dobrze wiedziałam, co oznaczają jej błyszczące oczy. Moje błyszczały dokładnie tak samo, kiedy na wyprzedaż trafiały czółenka od Diora. Zaczęłam się na poważnie bać.
    – W miarę bezpiecznej?
    Przerażająca Sprzedawczyni Broni zmierzyła mnie wzrokiem, zatrzymując się na mojej błyszczącej różowej bluzce, która była idealna na przechadzkę po centrum handlowym.
    – Nigdy nie trzymałaś pistoletu w ręce, prawda, skarbie? – Nie, ale mam niezłe wyniki we wbijaniu obcasa w szyję.
    – Niee – odparłam.
    Pokręciła głową, a jej rude włosy rozbujały się jak u Klauna Bożo. Uczciwie się przyznaję, że nadal nie mogłam oderwać wzroku od jej przepaski na oko. Dlaczego musiałyśmy zapuścić się w poszukiwaniu broni w czeluście północnego Hollywood? Przecież w Beverly Hills też są sklepy z bronią.
    – Ten mi się podoba – powiedziała Dana, wskazując jaskraworóżowy pistolet mały DDA kaliber 45.
    Sprzedawczyni ponownie oparła dłonie na biodrach.
    – Skarbie, oczywiście mogę ci go sprzedać. Ale wiesz, co powie napastnik, kiedy go wyciągniesz?
    Obie z Daną jednocześnie pokręciłyśmy głowami.
    – Nic nie powie. Będzie się tarzał ze śmiechu. Dana przytaknęła z powagą.
    – Racja. Żadnego różu. – Wyprostowała się, przybrała poważny wyraz twarzy i ściągnęła brwi, jakby intensywnie nad czymś myślała. – Generalnie szukam czegoś do obrony przed kolesiami z baru, którzy się do ciebie przystawiają, a kiedy ich spławisz, czekają, aż pójdziesz do łazienki, żeby wrzucić ci do drinka pigułkę gwałtu. Następnego dnia budzisz się w łóżku jakiegoś obcego faceta. Wiesz o czym mówię?
    Mac uniosła brwi, przenosząc wzrok z Dany na mnie, jakby pytała: „Ta laska mówi serio?”
    – Okej, słuchajcie. Sprawiacie miłe wrażenie i nie chciałabym, żeby coś się wam stało. Co powiecie na gaz pieprzowy?
    – Czy my wyglądamy na amatorki? – zapytała Dana.
    Nawet ja musiałam przyznać rację Facetowi z Kucykiem, który znowu parsknął.
    Jednak Dana nie zamierzała się poddać.
    – Rico mówił, że pomożesz mi coś wybrać. Powiedział, że jesteś najlepsza.
    – Rico? – Twarz kobiety rozpromieniła się i złagodniała. – Dlaczego od razu nie powiedziałaś, że znasz Rica? – Sięgnęła do szklanej gabloty i wyciągnęła srebrny pistolet. – Oto coś w sam raz dla was, dziewczyny. Ladysmith. Wyprodukowany przez Smith &Wesson. Półautomatyczny, dziewięć milimetrów, gumowa rękojeść, reszta ze stali nierdzewnej. Prawie bez odrzutu, ale ma niezłą siłę rażenia i mieści się w torebce.
    Oczy Dany błyszczały jak u dziecka podczas Gwiazdki.
    – Mogę potrzymać?
    Sprzedawczyni skinęła głową. Dana wzięła pistolet, przybierając postawę a la James Bond. Kolesie w bejsbolówkach cofnęli się o kilka kroków.
    – A może coś takiego. – Mac sięgnęła ponownie do gabloty, tym razem wyciągając czarny pistolet. – Jest lżejszy i łatwiej go załadować niż ladysmith. Jedynym minusem jest to, że nie zachowują się łuski. Co może być ciężko wyjaśnić, jeśli napatoczą się gliniarze. – Puściła do mnie oczko i dała kuksańca w bok.
    Zaśmiałam się z przymusem, zastanawiając się, ile podobnych „wyjaśnień” Mac ma na koncie.
    – Wolę ten – powiedziała Dana, ciągle trzymając ladysmith, i wpatrując się w swoje odbicie w zamazanym szkle gabloty.
    Błysk w jej oku coraz bardziej mnie przerażał.
    – Wezmę go.
    Sprzedawczyni rozpromieniła się, niczym dumna matka.
    – A ty? – zapytała mnie.
    – Ja chyba zostanę przy gazie pieprzowym.
    Dwadzieścia minut później byłam posiadaczką małego pojemnika Pepper Guard, a Dana miała pełen bagażnik amunicji. Nie tylko kupiła pistolet Smith &Wesson – w którego posiadanie mogła wejść już za dziesięć dni, jako że nigdy nie była aresztowana za przemyt broni – ale też pudełko nabojów, skórzaną kaburę, kajdanki (wolałam nie wiedzieć, do czego były jej potrzebne!) oraz paralizator w kształcie telefonu komórkowego. Dana była uzbrojona i niebezpieczna.
    Miss Broni i Amunicji podrzuciła mnie do mojego mieszkania, po czym pojechała na zajęcia, żeby pokazać Ricowi swoje nowe „zabawki”. Próbowała namówić mnie, żebym jej towarzyszyła, mówiąc, że dziś będą ćwiczyć odpieranie ataków frontalnych, ale odparłam wymijająco, że muszę trochę popracować, jeśli nie chcę, żeby mój pracodawca zagroził mi wylaniem. Kolejny raz. Co w sumie było prawdą. Nie byli zachwyceni incydentem z przekłutym implantem (nie wspominając już o moim małżeństwie z Wielką Stopą!), który znalazł się na pierwszych stronach tabloidów, brukając ich wizerunek firmy przyjaznej rodzinie.
    Już kiedy stroiłam moją pierwszą Barbie w połyskujące różowe suknie balowe, marzyłam o byciu modelką, która kroczy dumnie po wybiegach Paryża w seksownych kreacjach i designerskich szpilkach. Jednak w ósmej klasie stało się boleśnie jasne, że nawet najwyższe na świecie szpilki nie pomogą mi osiągnąć wzrostu modelki. Musiałam się więc zadowolić studiowaniem projektowania mody, a konkretnie obuwia. Niestety wszystkie niedoszłe modelki studiują projektowanie i dostać pracę w tej branży jest jeszcze trudniej niż zostać dziewczyną z okładki. Ostatecznie związałam się z jedyną firmą, która chciała mnie zatrudnić i zostałam projektantką obuwia dziecięcego w Tot Trots. Może nie ma to nic wspólnego z haute couture, ale wystarcza mi na rachunki, sama ustalam sobie godziny pracy, a moje japonki ze Spidermanem były w ostatnim sezonie najlepiej sprzedającymi się butami na payless.com. Obecnie pracuję nad plastikami Rainbow Brite i ozdobnymi zawieszkami do kompletu.
    W Paryżu nie wiedzą, co stracili.
    Weszłam do mieszkania i sprawdziłam automatyczną sekretarkę. Coś się urodziło, bo migała lampka. Postawiłam gaz pieprzowy na blacie i wcisnęłam przycisk odtwarzania.
    – „Masz dwie nowe wiadomości”.
    No proszę. Może jednak coś drgnęło w moim życiu towarzyskim. Wyjęłam z zamrażarki kubełek lodów Ben &Jerry's (w końcu podczas zakupów spala się dużo kalorii, nie?), słuchając pierwszej wiadomości.
    – „Tu ponownie Felix Dunn z»lnformera«. Chętnie umieścilibyśmy jakiś cytat w materiale o pani. Proszę do mnie oddzwonić…”
    Skasowane. Nie do wiary. Brukowce już dawno powinny zająć się już najnowszym narzeczonym Jenifer Aniston albo ostatnią kłótnią Toma i Katie. W końcu przekłułam tylko jeden cycek!
    Czekałam na następną wiadomość. Po chwili ciszy usłyszałam sapanie. A potem:
    – „Hmm, eee, chciałbym rozmawiać z Madison Springer. Mam nadzieję, że dzwonię pod właściwy numer. Mówi Larry”.
    Znowu cisza.
    – ”Twój ojciec”.
    Wpatrywałam się w telefon, z łyżką Chunky Monkey zawieszoną w powietrzu, mrugając z niedowierzaniem. Czy on właśnie powiedział to co myślę, że powiedział?
    Po chwili uświadomiłam sobie, że to nie koniec wiadomości.
    – „Wiem, że minęło dużo czasu. Ale, eee, czytałem o tobie w gazecie. O tym jak latem pomogłaś policji. I pomyślałem, że przydałaby mi się twoja pomoc. Ja, eee…
    Znowu zamilkł a ja wstrzymałam oddech. Nagle w tle usłyszałam jakieś odgłosy.
    – „Boże… co ty robisz… nie!”
    Znieruchomiałam kiedy metaliczny huk rozniósł się głośnym echem po moim mieszkanku.
    Może to przez dzisiejszą wizytę w sklepie z bronią, albo fakt, że wspomnienie starcia z Szaloną Zabojczynią zeszłego lata ciągle było dla mnie żywe. A może po prostu włączyła się moja nadaktywna wyobraźnia.
    Mój umysł natychmiast sklasyfikował ten dźwięk. Był to wystrzał z broni palnej. Bip.
    – „Nie masz więcej wiadomości”.

2

    Wpatrywałam się w telefon, wstrzymując oddech. Serce waliło tak mocno, że miałam wrażenie, iż za chwilę rozsadzi mi klatkę piersiową. Moje ciało natychmiast przypomniało sobie ostatni raz, kiedy słyszałam wystrzał z pistoletu – wycelowanego we mnie! Wpadłam w panikę. Złapałam słuchawkę i wybrałam pierwszy numer jaki przyszedł mi do głowy – Ramireza.
    Telefon zadzwonił trzy razy, po czym włączyła się poczta głosowa. Cholera. Starałam się uspokoić oddech, czekając na sygnał.
    – Tu Maddie. Chyba byłam właśnie nausznym świadkiem kolejnego morderstwa. Mój tata został postrzelony. Ale nie Podrabiany Tatuś, tylko ten prawdziwy, włochaty. Ktoś do niego strzelał. Albo to on strzelał do kogoś. Nie wiem. Ale na pewno słyszałam wystrzał i on tam był, i prosił mnie o pomoc, a teraz myślę, że ktoś nie żyje. Albo jest umierający. A przynajmniej ranny. Oddzwoń do mnie.
    Rozłączyłam się, żałując, że w sytuacji kryzysowej natychmiast włącza się u mnie paplanie bez ładu i składu. Dlaczego nie jestem jedną z tych opanowanych, spokojnych kobiet, które potrafią zrobić opaskę uciskową z tampona i papierka po gumie do żucia? Nie, ja muszę panikować jak małe dziecko, które zgubiło się w centrum handlowym.
    Zadzwoniłam do mamy. Po czterech sygnałach włączyła się automatyczna sekretarka.
    – „Witaj, dodzwoniłeś się do Betty…”
    – „…i Ralpha” – włączył się mój ojczym.
    – „Nie ma nas w tej chwili w domu, więc zostaw sygnale…”
    – „… albo spróbuj nas złapać w salonie. Ciao!” – dokończył Podrabiany Tatuś.
    Rozłączyłam się. Kiedy Ramirez odsłucha moją paplaninę, najpewniej przewróci oczami i rzuci coś na temat mojej kobiecości. To było do przeżycia. Z kolei mama pewnie wezwałaby Gwardię Narodową, żeby upewnić się, że ze mną wszystko w porządku. Upewnianie się to strata czasu, bo nic mi nie było.
    To facet po drugiej stronie słuchawki miał kłopoty.
    Mój tata.
    Usiadłam na futonie i mechanicznie wpakowałam do ust łyżkę z lodami, przywołując w pamięci włochatą rękę machającą na pożegnanie z okna el camino.
    Kiedy byłam nastolatką, udało mi się przekonać mamę, żeby opowiedziała mi o ojcu. Tylko raz. Powiedziała, że poznali się na koncercie Boba Dylana, że miał ponad metr osiemdziesiąt wzrostu, alergię na truskawki, i że uciekł do Vegas z tancerką o imieniu Lola. Dochodząc do wątku Loli, mama rozszlochała się tak gwałtownie, że nieźle się wystraszyłam. Nie muszę chyba dodawać, że nigdy więcej nie poruszałam tego tematu. Ona również.
    Byłam ciekawa, czy ojciec nadal mieszka w Vegas. Złapałam telefon i sprawdziłam historię połączeń. Spoza strefy. Niewiele mi to powiedziało. Mógł dzwonić z dowolnego miejsca na świecie.
    O jakiej pomocy mówił? Był chory? Potrzebował nerki? Czy to możliwe, że facet postanowił nawiązać ze mną kontakt po dwudziestu sześciu latach, żeby prosić mnie o potrzebny do życia organ?
    Tyle że jego głos nie brzmiał jak głos chorego człowieka. Brzmiał jak głos kogoś, kto ma kłopoty. I to poważne kłopoty, jeśli to, co usłyszałam, faktycznie było wystrzałem z broni. Starałam się nie wyobrażać go sobie rannego lub wykrwawiającego się, gdziekolwiek teraz był.
    Może powinnam zadzwonić na pogotowie. Tylko co im powiem? Że ktoś gdzieś mógł zostać postrzelony? Nie miałam pojęcia, gdzie jest, ani pewności, czy to naprawdę mój ojciec. Od kiedy otarłam się o sławę, zdarzało mi się odbierać dziwne telefony. Im dłużej się nad tym zastanawiałam, tym większe miałam wątpliwości, czy dźwięk, który słyszałam, rzeczywiście był wystrzałem z broni. Może po prostu gdzieś strzelił gaźnik?
    Włożyłam do ust kolejną łychę lodów w nadziei, że czekoladowo – bananowa pychota pomoże mi się uspokoić.
    Może to był gaźnik, a może wystrzał. Tak czy siak, zadzwonił do mnie mój ojciec. Postanowiłam, że jutro z samego rana ponownie spróbuję nakłonić mamę do wspomnień.
    Śniło mi się, że ściga mnie samochód ze strzelającym gaźnikiem prowadzony przez jednooką kobietę, kiedy obudził mnie dzwonek telefonu. Na wpół przytomna obmacałam ręką najbliższą okolicę w poszukiwaniu słuchawki, ale bez skutku. Uchyliłam oko, żeby zerknąć na zegarek przy łóżku. Siódma rano. Jęknęłam. Nie cierpię rannych ptaszków. Sama wyznaję zasadę, że skoro centra handlowe otwierają dopiero o dziesiątej, to nie ma sensu zrywać się wcześniej.
    Telefon zadzwonił jeszcze dwa razy, a potem włączyła się automatyczna sekretarka. Schowałam głowę pod poduszkę, słuchając nagrania własnego głosu proszącego dzwoniących o pozostawienie wiadomości. Rozległo się bipnięcie.
    – ,,Maddie? Tu Jack”.
    Usiadłam gwałtownie, ciskając poduszkę przez pokój. Ramirez.
    – „Odebrałem twoją wiadomość. Co się dzieje?”
    Wyskoczyłam z łóżka i rzuciłam się do telefonu. Słuchawki nie było na bazie. Rozejrzałam się po mieszkanku. Składany futon pod jedną ścianą, stół kreślarski pod drugą, a na pozostałej powierzchni stosy ciuchów i butów. Gdzie jest ta słuchawka?
    – „Co to za historia ze strzałem? Nic ci nie jest?” – Urwał. – „Słuchaj, raczej ciężko będzie się ze mną skontaktować w najbliższych dniach, więc jeśli tam jesteś, podnieś słuchawkę”.
    Chciałam! Zaczęłam szukać pod ubraniami, które miałam na sobie poprzedniego dnia. Sprawdziłam pod poduszkami i stołem kreślarskim. Nawet pootwierałam kuchenne szuflady. Gdzie, do diabła, wsadziłam słuchawkę?
    Ramirez milczał chwilę.
    – „Cóż, zdaje się, że cię nie ma. Okej. Spróbuję zadzwonić później”.
    – Nie! – wrzasnęłam. I wtedy zauważyłam słuchawkę wystającą z torby Macy's przy drzwiach. – Czekaj, czekaj, czekaj – błagałam. Złapałam słuchawkę i wcisnęłam guzik odbioru.
    Usłyszałam tylko sygnał. Cholera.
    Szybko wybrałam funkcję „Oddzwoń”. Nie byłam specjalnie zdziwiona, że natychmiast włączyła się jego poczta głosowa. Cholera jasna!
    Odłożyłam słuchawkę z trzaskiem na bazę, wyładowując złość na niewinnym urządzeniu.
    Skoro już i tak wstałam, zaparzyłam dzbanek mocnej kawy, wzięłam prysznic i potraktowałam włosy pianką i suszarką. Ponieważ poprzedniego wieczoru sama pochłonęłam wiaderko lodów, wciągnęłam wygodne, granatowe krótkie spodnie? ta dzwony, top na ramiączkach i granatowe bolerko. Na nogi wsunęłam brązowe botki do kolan z cielęcej skórki. Strój w sam raz na rześki, październikowy dzień. Rześki, czyli taki, w którym temperatura sięga dwudziestu czterech, zamiast zapowiadanych trzydziestu stopni. My, mieszkańcy Los Angeles, nie mamy zaufania do pogody, tak samo jak do transportu publicznego.
    Jeszcze parę pociągnięć mascarą, na usta odrobina Raspberry Perfection i mogłam wychodzić.
    Salon Fernando's znajduje się w bardzo eleganckim miejscu na rogu Brighton i Beverly Boulevard, zaledwie jedną przecznicę na północ od Rodeo Drive, w samym środku Złotego Trójkąta Beverly Hills. Kiedy Podrabiany Tatuś przyjechał tu z Minnesoty, był po prostu Ralphem, nieco brzuchatym, bladym fryzjerem w średnim wieku. Wiedząc, że nikt w LA, nie przyjdzie do salonu o nazwie Ralph's, wymyślił sobie hiszpańskie pochodzenie, dwa razy w tygodniu fundował opaleniznę w spreju, postarał się o pierwszorzędną lokalizację dla swojego salonu i voila – stał się Fernardem, stylistą bogatych i sławnych.
    Podrabiany Tatuś jest nie tylko mistrzem nożyczek i koloryzacji, ale również zapalonym dekoratorem wnętrz. (Mama przysięga, że nie jest gejem, choć ja ciągle mam wątpliwości). Obecnie Podrabiany Tatuś przechodził fazę toskańską. Ściany zostały pomalowane na rdzawy pomarańcz, z krokwi pod sufitem zwisały kiście plastikowych czerwonych winogron i liście winorośli. W całym salonie porozwieszano olejne obrazy winnic w złoconych ramach, a łagodna, klasyczna muzyka mieszała się z szumem suszarek, psikaniem sprejów i soczystymi plotkami prosto z Beverly Hills. Wszystko to tworzyło klimat, który aż się prosił o kieliszek drogiego merlota.
    – Maddie! – Marco, recepcjonista, wyskoczył zza swojego komputera, gdy tylko weszłam do salonu, i obcałował powietrze przy mojej twarzy. Marco jest wystarczająco chudy, wystarczająco ładny i używa wystarczająco dużo eyelinera, by wziąć udział w kolejnej edycji American Next Top Model, i może nawet ją wygrać. – Jak się miewasz, skarbeńku? – zapytał z wyraźnym akcentem z San Francisco.
    – Mam kaca po Ben &Jerry's. – Marco zacmokał.
    – Och, moje biedactwo.
    – Mama i Ralph już są?
    – Fernando – poprawił Marco, patrząc na mnie karcąco spod obficie pomalowanych rzęs – robi właśnie ondulację pani Simpson. – Nachylił się do mnie, wskazując na koniec salonu. – Mamie Jessiki.
    – Ach. – Spojrzałam poza recepcję, stylizowaną na ruiny włoskiego pałacu, i zobaczyłam Ralpha, rozmawiającego z blondynką siedzącą pod wielką suszarką. – A gdzie mama?
    – Jest na zapleczu. Depiluje woskiem tę kobietę medium. „Kobieta medium” naprawdę nazywa się pani Dorothy Rosenblatt i jest najlepszą przyjaciółką mamy. Ważąca ponad sto trzydzieści kilo, pani Rosenblatt jest pięciokrotną rozwódką, uwielbiającą luźne, jaskrawe suknie i rozmawiającą ze zmarłymi za pośrednictwem swojego przewodnika duchowego, Alberta. Słowo „ekscentryczna” nawet w części nie oddaje jej barwnej osobowości.
    Ona i mama poznały się dobrych parę lat temu, kiedy mama poszła do pani Rosenblatt, by ta postawiła jej tarota. Mama twierdzi, że przepowiednie pani R sprawdziły się już następnego dnia. Co prawda czarnoskóry przystojniak, którego miała poznać, okazał się czekoladowym labradorem ochrzczonym przez nas Barney, ale mamie to wystarczyło. Od tamtej pory były dobrymi przyjaciółkami i mama nigdy nie wytrzymała więcej niż pięć dni bez oczyszczania aury przez panią R.
    Podziękowałam Marcowi i przemknęłam między szumiącymi suszarkami i oparami chemikaliów do pomieszczenia na tyłach, zarezerwowanego na zabiegi wyszczuplające i woskowanie twarzy. W każdym razie, miałam nadzieję, że mama i pani R ograniczyły się do woskowania twarzy. Wypiłam tylko jedną filiżankę kawy, a oglądanie jak pani Rosenblatt woskuje sobie okolice bikini, wymagało wypicia przynajmniej dwóch… czystych whisky. Nieśmiało zapukałam w drzwi.
    – Mamo? Masz chwilę? – zapytałam, wchodząc do salki, której ściany pokrywały freski przedstawiające włoskie wzgórza.
    Ulżyło mi, kiedy zobaczyłam mamę nachyloną nad wąsikiem pani Rosenblatt, choć wzdrygnęłam się na widok jej stroju. Kocham moją matkę. Naprawdę. Tyle że wolałabym, żeby nie ubierała się po ciemku. Miała na sobie jaskrawoniebieskie legginsy, różowe getry, różową bluzę z wielkim dekoltem oraz czarne adidasy za kostkę LA. Gear, jakie po raz ostami widziałam w 1986 roku. Myślę, że chciała wystylizować się na Jane Fondę, ale nie całkiem jej wyszło.
    – Cześć, skarbie – rzuciła, machając ręką uzbrojoną w woskowy plaster. – Co cię tu sprowadza?
    – Potrzebne ci woskowanie? – zapytała pani Rosenblatt, zerkając nad moją górną wargę. – Twoja mama jest w tym mistrzynią.
    – Nie, nie, dziękuję.
    – Jesteś pewna? – Pani R zmrużyła oczy. – Mogłabym przysiąc, że widzę tam jakiś meszek.
    Odruchowo przejechałam palcem nad ustami.
    – Oczywiście, jak mówi Albert, w pewnych kulturach wysoko sobie cenią owłosione kobiety – ciągnęła.
    Albert z pewnością wiedział, co mówi. Pani R twierdziła, że w swoim ziemskim wcieleniu, jej przewodnik duchowy pracował w „New York Timesie” jako fact checker.
    – Z drugiej strony, w LA., nadmierne owłosienie oznacza po prostu, że od dłuższego czasu nie byłaś w salonie piękności. Jeśli chcę pójść na randkę z tym byczkiem z kręgielni, muszę pozbyć się wąsika. – Pani R puściła do mnie oczko. – Byczek jest Włochem. A wiesz, co o nich mówią. Duże dłonie, duże nosy i duże…
    – Dobra, nie ruszaj się teraz.
    Muszę to przyznać mojej mamie: ma doskonałe wyczucie czasu. Mama docisnęła plaster nad górną wargą pani R, powstrzymując ją od dalszych wynurzeń na temat atrybutów byczka.
    – No więc, co cię tu dzisiaj sprowadza? – zapytała ponownie, wygładzając wosk pod plastrem.
    – Eee… – Urwałam, nie wiedząc, jak najlepiej zakomunikować, że mój ojciec nie tylko się ze mną skontaktował, ale może leżeć martwy w jakimś kanale. – Widzisz, odebrałam pewien telefon i…
    Mama spojrzała na mnie wyczekująco, marszcząc nieco przyciemnione ołówkiem brwi.
    – Co się dzieje, Mads?
    Uznałam, że najlepiej będzie zrobić to szybko, bez zbędnych ceregieli, jakbym zrywała plaster samoprzylepny. Względnie woskowy. Żeby jak najmniej bolało. – Zadzwonił do mnie Larry.
    Mama znieruchomiała, a jej twarz pobladła tak bardzo, że Nicole Kidman mogłaby jej pozazdrościć. Otworzyła usta, po czym zamknęła je, nie wydając żadnego dźwięku, jak ryba. W końcu zacisnęła wargi w wąską linię.
    – Aha.
    Złapała za brzeg plastra i szarpnęła z taką siłą, że aż się wzdrygnęłam.
    Pani Rosenblatt zawyła jak kojot.
    To by było na tyle, jeśli chodzi o oszczędzanie bólu.
    – Mamo, dobrze się czujesz? – zapytałam, kiedy sięgała do plastra z lewej strony twarzy pani R.
    – Jak najbardziej. – Usta, które zaciskała z całych sił, zaczęły się robić białe. Odsunęłam się, z obawy, że za chwilę może się zabrać za mój meszek.
    – Nie chciałam cię zdenerwować, ale Larry zadzwonił wczoraj i nagrał się na sekretarkę. Nie powiedział, skąd dzwoni ani nie zostawił swojego numeru. Powiedział, że przeczytał o mnie w gazecie i… że potrzebuje mojej pomocy.
    Mama, nadal zaciskając usta, oderwała drugi plaster. Do oczu pani Rosenblatt napłynęły łzy.
    – A, mam nadzieję, że ten byczek jest tego warty – jęknęła pani R, pocierając się nad wargą.
    Mama zaczerpnęła tchu i zamknęła oczy, jakby medytowała.
    – Pomocy w jakiej sprawie? – zapytała w końcu.
    – Nie wiem. Nie zdążył powiedzieć, bo… coś przerwało połączenie. – Nie było sensu wspominać o wystrzale, dopóki nie miałam co do tego pewności. Poza tym mama uzbrojona w wosk okazała się bardzo niebezpieczna i choć byłam rozsądną osobą, trochę się przestraszyłam.
    – Rozumiem – powiedziała, ponownie zaciskając usta. Odchrząknęłam, żałując tego, co muszę zrobić.
    – Mamo, wiem, że wy… – Urwałam, kiedy zaczęła łypać na mnie spod pomalowanych na jasnoniebiesko powiek. – Wiem, że porzucił nas dla jakiejś tancerki i nie żywisz do niego zbytniej sympatii…
    Mama prychnęła.
    – Ale mimo wszystko, to mój ojciec. I… muszę cię o to zapytać. Nie wiesz może gdzie…
    Mama przerwała mi, zbliżając się do mnie z nowym plastrem.
    – Madison Louise Springer, nie życzę sobie rozmowy na temat tego człowieka.
    Cofnęłam się. Użyła mojego pełnego imienia, więc wiedziałam, że mówi śmiertelnie poważnie. Jedyną osobą, która na co dzień nazywa mnie Madison, jest moja bardzo irlandzka i bardzo katolicka babka. Z tego co pamiętałam, do tej pory mama użyła mojego pełnego imienia tylko dwa razy. Raz, kiedy byłam w siódmej klasie i zostałam przyłapana pod odkrytymi trybunami na stadionie ze starszym chłopakiem (co natychmiast sprowokowało moją mamę do opowiedzenia mi ze szczegółami historii o ptaszkach i pszczółkach oraz wyjaśnienia, dlaczego powinnam zaczekać do trzydziestki, zanim znowu wejdę w bliższy kontakt z przedstawicielem płci przeciwnej). I drugi raz, kiedy miałam osiemnaście lat i nieopatrznie przekroczyłam limit na jej karcie kredytowej podczas porozstaniowego szału zakupów. Przez całe wakacje musiałam pracować w barze z hot dogami, żeby jej wszystko oddać. (Do dziś nękają mnie nocne koszmary na temat tego śmiesznego kapelutka, który musiałam nosić).
    – Odszedł – powiedziała mama. – Koniec pieśni. Otworzyłam usta, żeby zaprotestować, ale w tym momencie pani Rosenblatt położyła swoją pulchną dłoń na moim czole.
    – Czekaj, skarbie, mam wizję. – Pani R. wywróciła oczy, upodabniając się do statystki z teledysku Thriller Michaela Jacksona. – Widzę pióra i szminkę. Mnóstwo czerwonej szminki. – Urwała. – Czy twój ojciec pracował kiedyś przy testowaniu kosmetyków?
    Razem z mamą przewróciłyśmy oczami, a mama dodatkowo uniosła ręce w geście rezygnacji.
    – Maddie, przysięgam, że nie wiem, gdzie on jest – zaklinała się. Patrzyłam na nią przez chwilę, zastanawiając się, czy jej wierzę.
    – Ale nawet gdybyś wiedziała, to byś mi nie powiedziała, prawda? – Znowu zacisnęła usta i pokręciła głową.
    Częściowo rozumiałam jej gniew. Facet zostawił ją z małym dzieckiem, które musiała sama wychować. Mogłam się tylko domyślać, jakie to paskudne uczucie zostać porzuconą dla tancerki z nogami do szyi. To musi boleć. Zastanawiałam się, jak bym się czuła, gdybym dowiedziała się, że Ramirez związał się z jakąś tancerką topless. Podle. A tylko się spotykaliśmy! (Jeśli można tak nazwać jedno spotkanie przed sześcioma tygodniami, kiedy oboje byliśmy półnadzy. Ja, z braku laku, uznałam, że można). Mimo to nie mogłam sobie wyobrazić, co musiałby zrobić, żebym nie chciała go więcej widzieć. Nigdy.
    Patrząc na zaciśnięte usta mamy, zrozumiałam, że niczego więcej się od niej nie dowiem.
    – W porządku – powiedziałam, również zaciskając wargi, jakbym była jej lustrzanym odbiciem. Przez chwilę łypałyśmy na siebie wyzywająco, po czym wyszłam.
    Skoro mama nie chce mi pomóc w odnalezieniu ojca, poszukam innego pomocnika.
    Kiedy szłam z powrotem przez salon, Marco pokazywał kobiecie z burzą rudych włosów a la Lucilie Bali jakąś nową mgiełkę nawilżającą. Poczekałam, aż skończy, po czym podeszłam do jego pulpitu.
    – Czy twoja zabaweczka jest podłączona do sieci? – zapytałam, wskazując jego elegancki czarny komputer.
    Marco spojrzał na mnie.
    – A czy żyjemy w epoce kamienia łupanego? Patrzysz na procesor Pentium 800MHz, cztery giga pamięci. Za pomocą tego maleństwa mogę ściągnąć rozbierane fotki Brada Pitta, zanim zdążysz powiedzieć „tał”
    Kuszące…
    – Zastanawiałam się, czy mógłbyś mi kogoś wygooglować?
    – Ależ naturalnie. – Marco usiadł przed komputerem i otworzył przeglądarkę. – Jak się nazywa?
    Zerknęłam nerwowo przez ramię, sprawdzając, czy nie widać na horyzoncie mamy.
    – Larry Springer.
    Marco wpisał imię i nazwisko.
    – Dwanaście tysięcy wyników. Rety. Sporo.
    – Czego dokładnie szukasz? – zapytał, klikając w dwa pierwsze linki na ekranie. Jeden przenosił na stronę senatora ze stanu Waszyngton, drugi na stronę upamiętniającej jakiegoś pastora, który zmarł w 1842 roku. Nic mi to nie dawało.
    – Sama nie wiem. – Westchnęłam. – Adresu, numeru telefonu? Muszę się z nim skontaktować.
    – Aha. – Marco wystukał coś szybko na klawiaturze i po chwili wszedł w książkę telefoniczną. Wpisał imię i nazwisko. – Wiesz, gdzie mieszka?
    Przygryzłam wargę, ponownie zerkając przez ramię.
    – Spróbuj Las Vegas.
    – Och, Miasto Grzechu. To moje ulubione miasto, skarbie. – Marco poruszył filuternie brwią, dodając do zaawansowanego wyszukiwania nazwę miasta. Pojawiła się strona z nazwiskami i numerami telefonów.
    – Okej, mamy numery telefonów trzech Larrych Springerów, dwunastu L. Springerów i paru Lawrence'ów. Adresów brak. A tak w ogóle, co to za facet? Twój nowy chłopak?
    Usłyszałam, jak otwierają się drzwi salki na tyłach. Wyszła z nich pani R. która pocierała miejsce nad górną wargą. Wyglądała, jakby namiętnie całowała się z papierem ściernym.
    – Nie, nie. To… po prostu ktoś, kogo szukam – odparłam wymijająco. Marco jest słodki, ale jest tez strasznym plotkarzem. Powierzyć mu tajemnicę to jak zamieścić ogłoszenie w „Cosmo”. Wkrótce dowiedzieliby się o niej wszystkie modne kobiety i geje w kraju.
    – Och, czy chodzi o jakąś sprawę prowadzoną przez Ramir… – Urwał i zakrył usta dłonią, przypominając sobie o Przysiędze. – Eee, to znaczy przez tego seksownego gliniarza? Och, skarbie, jak ja bym chciał z nim pracować. – Marco zaczął się wachlować ręką.
    – Nie, to… coś osobistego. – Patrzyłam, jak mama podaje pani R. butelkę mleczka kosmetycznego, wskazując czerwoną skórę nad jej górną wargą.
    – Mógłbyś mi wydrukować tę stronę? – zapytałam, chowając się za monitorem, żeby mama mnie nie zobaczyła.
    – Jasne, skarbie – powiedział Marco i włączył drukarkę.
    – Super. Dzięki. – Byłam całkowicie pochłonięta obserwowaniem mamy i pani R. Kierowały się do recepcji. Pani R masowała się nad górną wargą, a mama wykonywała przepraszające gesty.
    – Proszę bardzo, skarbeńku, – Marco podał mi świeżo wydrukowaną kartkę.
    – Dzięki! Muszę lecieć – Rzuciłam się zgięta wpół do drzwi. – Jestem ci bardzo wdzięczna, Marco!
    – Ciao, Bella! Pozdrów ode mnie Pana Przystojniaka! – zawołał za mną, a ja wypadłam przez szklane drzwi i pognałam przed siebie tak szybko, jak tylko się dało w butach na pięciocentymetrowym obcasie.
    Pomimo wysiłków Dany, by przestawić mnie ze słodyczy na hantle, nie mogłam złapać tchu, kiedy po przebiegnięciu półtorej przecznicy dotarłam w końcu do mojego dżipa. Już w samochodzie przebiegłam wzrokiem listę od Marca, zbierając się na odwagę, by wyciągnąć komórkę i zacząć dzwonić. Za którymś z tych numerów krył się mój ojciec. Co mu powiem? „Dostałam twoją wiadomość, mam nadzieję, że nie oberwałeś kulki, dlaczego, do cholery, odszedłeś, zanim zdążyłam zgromadzić fajne wspomnienia o tym, jak chodziliśmy razem do zoo?” Nie wiedziałam. Wiedziałam tylko, że dopóki z nim nie porozmawiam, będą mnie prześladować wizje tego, jak leży martwy w jakimś kanale. Zaczerpnęłam tchu i wystukałam pierwszy numer.
    Połączyłam się z automatyczną sekretarką. Podobnie było w przypadku kolejnych pięciu numerów. Większość od razu wyeliminowałam. Pierwszy Larry Springer był, na moje ucho, osiemdziesięciolatkiem, nagranie na drugiej sekretarce wskazywało na małolata z college'u, a trzeci głos należał do mężczyzny z wyraźnym hiszpańskim akcentem.
    Obdzwoniłam już połowę L. Springerów, kiedy mój żołądek zaburczał tak głośno, że aż podskoczyłam. Przypomniałam sobie, że nie jadłam nic od czasu wczorajszego, lodowego obżarstwa. Uruchomiłam silnik i pojechałam do McDrive'a na rogu Beverly i Wilshire. Wzięłam big maca, duże frytki i truskawkowego szejka. Na deser zjadłam ciastko z jabłkiem. No co, w końcu to były śniadanie i lunch.
    Zanim zjadłam ostatnią frytkę, a w kubku po szejku został już tylko roztopiony lód, zawęziłam moją listę do dwóch Larrych. Pod pierwszym numerem telefon dzwonił i dzwonił, pod drugim włączyło się bezosobowe, automatyczne powitanie sekretarki. Zarówno jeden, jak i drugi numer mogły należeć do mojego ojca.
    Teraz musiałam się jakoś dowiedzieć, do jakich adresów są przypisane te numery. Gdybym znała adresy, mogłabym zadzwonić na policję w Vegas i powiedzieć, żeby sprawdzili, czy pod którymś z nich nie ma przypadkiem zwłok z ranami postrzałowymi.
    Spojrzałam na zegarek. Piętnaście po czwartej. Wkrótce skończy się prowadzony przez Danę pilates dla ciężarnych i jeśli zaraz wskoczę na Czterystapiątkę, powinnam złapać ją, zanim zacznie kurs tańca na rurze dla seniorek.
    Po przebiciu się przez przed – przed – szczytowy ruch (Okej, przyznaję: w LA. autostrady zawsze wyglądają, jakby były godziny szczytu, choć ja uparcie wierzę, że można dotrzeć z Citadel do Beverly Center szybciej niż w godzinę, tyle tylko, że między trzecią a piątą rano), zatrzymałam mojego dżipa na parkingu przed Sunset Gym, mieszczącej się w ogromnym budynku z betonu i szkła. W środku znajdują się, między innymi, basen o wymiarach olimpijskich, siedem kortów do racquetballa i kawiarnia Starbucks. Zrezygnowałam z usług parkingowego, dochodząc do wniosku, że zaliczę półminutowy spacer od mojego auta do siłowni na poczet codziennej porcji ćwiczeń.
    Straż w recepcji trzymał nie kto inny jak ostatni były chłopak Dany, Gość Bez Szyi. Gość Bez – Szyi był jednym ze współlokatorów Dany w domu w Studio City, który dzieliła z paroma innymi aktorami zarabiającymi na życie jako trenerzy fitness. Chodzili ze sobą przez dwa tygodnie, dopóki Dana nie przyłapała go na dostawianiu się do jednej ze stałych klientek siłowni. Zarzekał się, że tylko mierzył jej mięśnie klatki piersiowej, ale nawet Dana tego nie kupiła. Powiedziała, żeby więcej do niej nie dzwonił i zamieściła w gazecie ogłoszenie o poszukiwaniu nowego współlokatora. Obecnie w dawnym pokoju Gościa Bez Szyi mieszkała Dziewczyna o Figurze Patyczaka, która, jak głosi plotka, dublowała Lindsey Lohan w rozbieranych scenach.
    Wyłowiłam z torebki mój karnet (był pod snickersem i pustym opakowaniem po m &msach), pomachałam nim Gościowi Bez Szyi i poszłam szukać Dany. Znalazłam ją w jednej z mniejszych salek, gdzie dyrygowała ciężarnymi kobietami. Na wszelki wypadek szybko sprawdziłam, czy w moim oddechu nie czuć przypadkiem truskawkowego szejka. Kiedy kobiety się rozeszły, Dana podbiegła do mnie, z butelką wody witam inizowanej w ręce.
    – Hej – rzuciła, upijając długi łyk. – Czyżbyś przyszła na zajęcia z tańca na rurze?
    – O kurczę, zapomniałam zabrać z domu mój kostium striptizerki. Dana zignorowała mój sarkazm.
    – To świetnie robi na pośladki.
    – Może następnym razem. Przed chwilą jadłam. – Dwie godziny temu. Dana patrzyła na mnie, mrużąc oczy.
    – Czy to co widzę na twoim topie, to okruszki z frytek? – Odruchowo się otrzepałam. – Maddie, myślałam, że uzgodniłyśmy, że zadbasz bardziej o swoje ciało. Wiesz, jak niezdrowe są frytki? Równie dobrze mogłabyś sobie wstrzykiwać tłuszcz w żyły.
    Westchnęłam.
    – Przyjdę jutro i w ramach pokuty będę robić brzuszki.
    – Obiecujesz?
    Niechętnie skinęłam głową, czując, jak mięśnie brzucha zaciskają się w proteście na pochłoniętym przeze mnie hamburgerze.
    – Okej – powiedziała Dana, popijając wodę – Skoro nie przyszłaś tańczyć na rurze, co cię sprowadza?
    – Byłam ciekawa, czy masz jeszcze numer do jednego faceta, z którym się kiedyś spotykałaś. Tego, który pracował w telekomunikacji.
    – Teda z Yerizonu? Jasne, że mam. A co?
    Opowiedziałam Danie o dziwnej wiadomości na mojej sekretarce i o tym jak prowadziłam telefoniczne poszukiwania w Las Vegas. Dana sączyła witaminizowaną wodę, a jej oczy robiły się coraz większe i większe.
    – Myślisz, że został postrzelony? – zapytała, kiedy skończyłam. Przygryzłam wargę.
    – Nie wiem.
    – Założę się, że chodzi o jakieś porachunki mafijne. W Vegas rządzi mafia. – Dana pokiwała głową.
    – To nie ma nic wspólnego z mafią.
    – Rico powiedział mi, że egzekucje mafijne wykonuje się berettami kaliber 45. Czy to brzmiało jak wystrzał z beretty?
    Westchnęłam w duchu.
    – Słuchaj, nie jestem pewna, czy został postrzelony. Pomyślałam tylko… że mogłabym zadzwonić na policję w Vegas i poprosić, żeby to sprawdzili. Tyle że najpierw muszę się dowiedzieć, gdzie mają sprawdzić.
    Dana wzruszyła ramionami.
    – Dobrze, już dobrze. Zaraz po zajęciach zadzwonię do Teda i dowiem się, czy może skombinować te adresy.
    – Dzięki. – Podałam Danie kartkę z numerami. Po chwili odeszła do grupki osiemdziesięciolatek, które lubiły udawać striptizerki. Wzdrygnęłam się. Głównie dlatego, że kiedy zaczęły tańczyć do I'm Too Sexy uświadomiłam sobie, że nawet po trzech margaritach nie jestem tak gibka jak one. Przygnębiająca myśl.
    Po spotkaniu z Daną zaczęłam odczuwać lekkie wyrzuty sumienia z powodu mojego obfitego lunchu. Postanowiłam, że kolacja będzie zdrowsza. W drodze do domu zatrzymałam się w Magie Happy Time Noodle i wzięłam podwójną porcję kurczaka moo shoo (kurczak to w końcu chude mięso) z makaronem ryżowym (ryż nie tuczy, prawda?)
    Wlokąc się Czterystapiątką, jeszcze raz spróbowałam skontaktować się z dwoma ostatnimi Larrymi. Rezultat był taki sam jak poprzednio. Pod pierwszym numerem nikt nie odbierał, pod drugim znowu usłyszałam bezosobowe nagranie z sekretarki. Zastanawiałam się, czy nie zostawić wiadomości, ale ponieważ ciągle nie zdecydowałam co powiedzieć, rozłączyłam się przed sygnałem nagrywania. Miałam nadzieję, że Ted z Verizonu jest dziś w dobrym humorze.
    Zaparkowałam samochód na ulicy i z chińszczyzną w ręce, zaczęłam wspinać się po schodach do mojego mieszkania. Byłam w połowie drogi na górę, kiedy poczułam mrowienie na karku. Miałam dziwne wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. Powoli odwróciłam się i omiotłam wzrokiem ulicę. Moją uwagę natychmiast przykuł niebieski dodge neon z wgniecionym błotnikiem, stojący przed sąsiednim budynkiem. Nie miałam stuprocentowej pewności, czy to ten sam samochód, który wczoraj jechał za mną i Daną, ale ponieważ po LA. jeżdżą góra dwa niebieskie neony, prawdopodobieństwo było całkiem duże.
    Zeszłam na dół i niedbałym krokiem ruszyłam w stronę dodge'a. Byłam zaledwie parę metrów od niego, kiedy kierowca ruszył nagle z piskiem opon, jak w kiepskim filmie policyjnym z lat siedemdziesiątych, i po chwili zniknął, biorąc zakręt tak gwałtownie, że aż go zarzuciło. Nie miałam nawet czasu przyjrzeć się kierowcy; zdążyłam tylko zobaczyć, że był to facet.
    Nawet gdybym wierzyła w zbiegi okoliczności, ten uznałabym za wyjątkowo niesamowity i dziwaczny. Choć neon zniknął, nagle poczułam się bardzo nieswojo, stojąc sama na otwartej przestrzeni. Pomknęłam na górę, przeskakując po dwa stopnie naraz, i zamknęłam drzwi mieszkania na zamek. Dla pewności (i dlatego, że obejrzałam w swoim życiu zbyt wiele horrorów), zajrzałam pod futon, za drzwi łazienki i do szafy. Jak można było przewidzieć, nigdzie nie czaił się Boogeyman. To uświadomiło mi, że jestem śmieszna. Neon należał pewnie do syna mojej sąsiadki. To, że nagle ruszył, nie miało zapewne nic wspólnego z tym, że szłam w jego kierunku. Prawdopodobnie był to zupełnie inny samochód niż ten, który jechał za mną i Daną.
    Mimo to wolałam, żeby drzwi były zamknięte, a jedząc chińszczyznę, miałam pod ręką nóż firmy Ginsu. Tak na wszelki wypadek. (Hej, nie jestem idiotką. W horrorach blondynki zawsze giną pierwsze).
    Pochłonęłam chińszczyznę rekordowo szybko i przez resztę wieczoru bazgrałam od niechcenia szkice plastików Rainbow Brite, w przerwach dzwoniąc do Larrych. Niestety, za każdym razem rezultat był ten sam. Miałam nadzieję, że Dana będzie miała więcej szczęścia z Tedem z Verizonu. Po Lettermanie jeszcze raz zadzwoniłam pod oba numery, po czym uznałam, że na dzisiaj wystarczy. Rozłożyłam futon i zapadłam w niespokojny sen. Śnili mi się mafiosi o twarzy Raya Liotty.
    Mogłabym przysiąc, że minęło zaledwie pięć minut, od kiedy się położyłam, gdy usłyszałam walenie do drzwi. Jednak kiedy otworzyłam oko, zobaczyłam, że jest jasno, a zegarek wskazuje siódmą trzynaście. Jęknęłam, znowu słysząc łomotanie. Czy ludzie poszaleli, żeby tak wcześnie wstawać?
    Z ociąganiem odrzuciłam kołdrę i wstałam, a następnie powlokłam się półprzytomna do drzwi.
    – Idę – mruknęłam, kiedy osoba po drugiej stronie zaczęła walić w nie z taką siłą, że zaczęłam się bać, iż wyważy drzwi.
    Przyłożyłam na wpół otwarte oko do wizjera.
    To co zobaczyłam, obudziło mnie szybciej niż duża mocha latte. Ciemne, zmierzwione włosy, ciemne oczy, mała biała blizna przecinająca lewą brew. Silna szczęka pokryta seksownym jednodniowym zarostem i czarny dopasowany T – shirt, na którego widok od razu poczułam się jak kotka w marcu.
    Ramirez.

3

    O cholera! Odskoczyłam od drzwi jak oparzona, jakby Ramirez mógł mnie zobaczyć przez wizjer. Szybko omiotłam wzrokiem mieszkanie. Ciuchy na podłodze, puste pudełka po chińszczyźnie na blacie w kuchni, walające się wszędzie szminki, tusze do rzęs i ołówki – Martha Stewart byłaby zgorszona. Nie cierpię ludzi zjawiających się bez zapowiedzi równie mocno jak rannych ptaszków.
    Może, jeśli pozostanę nieruchomo, Ramirez pomyśli, że nie ma mnie w domu i wpadnie później. Jak już wszystko ogarnę. Obwąchałam się szybko. Fuj. I wezmę prysznic.
    – Wiem, że tam jesteś, Maddie. Pod domem stoi twój dżip. Cholera. Nie bez powodu jest detektywem. – Otwórz drzwi, Maddie, bo inaczej będę musiał je wyważyć.
    Byłam na dziewięćdziesiąt dziewięć procent pewna, że blefuje, ale dobijał się tak zapamiętale, że uznałam, iż lepiej nie ryzykować. Niechętnie, odpięłam łańcuch i otworzyłam drzwi.
    Przez pełne dwie sekundy po prostu staliśmy, wpatrując się w siebie nawzajem. Miał na sobie wytarte dżinsy i trapery. Pod ubraniem widoczny był zarys broni. Spod rękawa koszulki wyglądała wytatuowana pantera, flirtując ze mną. Kiedy powoli zmierzył mnie wzrokiem, uświadomiłam sobie z pełną mocą, że jeszcze nie myłam zębów. Zaschło mi w gardle i z trudem przełknęłam ślinę, nie wiedząc, czy jestem na niego wściekła za to, że nie zadzwonił, czy szczęśliwa, bo w końcu się zjawił. Pierwszy przerwał milczenie.
    – Fajny strój. – Uśmiechnął się lekko.
    Spojrzałam w dół. Że też musiał się zjawić akurat, kiedy miałam na sobie żółtą piżamę w kaczuszki.
    – Dzięki – powiedziałam z całą godnością, na jaką może się zdobyć dorosła kobieta w kaczuszkach.
    – Mogę wejść?
    Po chwili wahania się odsunęłam. W końcu, nie byliśmy sobie obcy. To znaczy, ostatnim razem, widział mnie prawie kompletnie nagą, a ja wiedziałam już, jaki ma rozmiar prezerwatywy, ale to, że nie odzywał się do mnie od tygodni, nie świadczyło o jakiejś wielkiej zażyłości między nami.
    Zdecydowałam się przyjąć postawę chłodnej i wyluzowanej. Oparłam się o kuchenny blat i skrzyżowałam ręce na piersi, udając, że jego seksowny zarost i ciało gladiatora w ogóle na mnie nie działają.
    – Co tu robisz? – zapiszczałam, żałując, że nie jestem lepsza.
    – Nie oddzwoniłaś.
    – Ja? Ja? Ja! – wykrzyknęłam. – To ty nie odzywasz się od tygodni! Wzruszył ramionami.
    – Byłem zajęty. – Zmrużyłam oczy.
    – Zbyt zajęty, żeby wykonać jeden, króciutki telefon?
    – Praca – odparł sucho, po czym napiął mięśnie szczęki, przybierając minę groźnego gliniarza. Może i odnosi to pożądany efekt podczas przesłuchiwania podejrzanych, ale nie ze mną te numery.
    – Aha. I co, dzisiaj rano twój napięty grafik nagle się rozluźnił, więc postanowiłeś wpaść, żeby podokuczać mi z powodu piżamy?
    – Ale ty jesteś zrzędliwa z rana. – Jeszcze bardziej zwęziłam oczy.
    – Powinieneś zobaczyć mnie po kawie. Wtedy dopiero się rozkręcam.
    Jego usta rozciągnęły się w uśmiechu dużego, złego wilka. Zaniepokoiłam się, bo kiedy pojawiał się ten uśmiech, wystarczył jeden chuch i dmuch, żeby moje majtki wylądowały na drugim końcu pokoju. Przestąpiłam z nogi na nogę, przypominając sobie, że to ten facet doprowadził mnie do maratonu z Joanie Loves Chachi.
    – Jeśli chcesz wiedzieć – powiedział – to wziąłem sobie wolny dzień. Ktoś – spojrzał na mnie znacząco – zostawił mi na poczcie głosowej wiadomość o strzelaninie i trupach. Przyznasz, że to dość niepokojące. Zwłaszcza znając ciebie.
    – Cha, cha. Bardzo śmieszne. To był tylko jeden cycek, okej? Przebiłam jeden cholerny implant i nagle jestem Calamity Jane.
    Znowu się uśmiechnął.
    – Może po prostu opowiesz mi o tym telefonie, co?
    Wahałam się. Owszem, sama do niego zadzwoniłam, ale to jak się uśmiechał – przemądrzale, seksownie i swobodnie, jakbyśmy swego czasu nie byli o krok od pójścia do łóżka – zaczynało mi działać na nerwy.
    Miałam dwa wyjścia. Mogłam mu powiedzieć, żeby spadał, za to, że nie zadzwonił do mnie przez całe sześć tygodni, a potem miał czelność pojawić się akurat, kiedy miałam na sobie piżamę w kaczuszki, albo schować moją dumę do kieszeni, zrobić dzbanek kawy i puścić mu wiadomość od Larry'ego. (Zignorowałam głos w mojej głowie, podpowiadający wyjście numer trzy: Prześpij się z nim, tu i teraz, idiotko, zanim znowu zniknie na niewiadomo jak długo!)
    Kusiło mnie, żeby posłać go do diabła, żeby spadał, ale ostatecznie uznałam, że opcja numer dwa jest o wiele sensowniej sza. Nastawiłam więc ekspres i puściłam wiadomość z sekretarki.
    Ramirez słuchał z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Przygryzłam wargę, mając cichą nadzieję, że powie, iż komuś po prostu strzelił gaźnik, choć sama coraz bardziej skłaniałam się ku teorii Dany o berettach kaliber 45.
    – No i? – zapytałam. – Co o tym myślisz? Usiadł na rutonie, pocierając dłonią twarz.
    – Powiedział, że nazywa się Larry. Larry jak?
    – Springer. A co?
    Ramirez westchnął, ale jego twarz nadal była nieprzenikliwa.
    – Nic. To pewnie tylko głupi dowcip.
    – Ale chyba powinniśmy to sprawdzić?
    – Co znaczy ta liczba mnoga? – Spojrzał na mnie tak, jakbym właśnie zaproponowała, żebyśmy wzięli ślub w czerwcu. Jego wcześniejszy dobry nastrój gdzieś się ulotnił. – Ty nie będziesz niczego sprawdzać. Jeśli facet jeszcze się odezwie, pozwól, żeby zajęła się tym policja.
    – Ale jeśli nie żyje, to już raczej nie zadzwoni. Nie uważasz, że ktoś powinien to sprawdzić?
    – Może i ktoś powinien. Ale na pewno nie ty. – Zaczynałam to brać do siebie.
    – Sprawdziłam już numery w Vegas i zawęziłam listę do dwóch Larrych Springerów. – Pokazałam mu kartkę z telefonami. – Dana pracuje nad adresami.
    – Adresami? – Ramirez podniósł głos. – Chyba nie zamierzasz pojechać do Vegas i odszukać tego faceta, co?
    – Nie zastanawiałam się nad tym, ale to w końcu mój oj…
    – Nie! Nie, nie, nie, nie. – Ramirez wstał, kręcąc głową. – Zostaniesz tutaj. Jeśli to rzeczywiście był odgłos wystrzału, nie powinnaś się w to mieszać. Niech zajmie się tym tamtejsza policja. Kategorycznie zabraniam ci jechać do Las Vegas.
    Zamrugałam.
    – Zabraniasz mi?
    Tak naprawdę wcale nie planowałam wycieczki do Vegas. Choć myśl o tym, że mój ojciec może leżeć martwy w jakimś kanale, bardzo mnie niepokoiła, nie byłam gotowa stanąć twarzą w twarz z człowiekiem, który mnie porzucił i przez ostatnie dwadzieścia sześć lat nie przysłał mi nawet kartki na urodziny. Po uzyskaniu adresów zamierzałam przekazać całą sprawę gliniarzom z Las Vegas, z nadzieją, że nie odkryją niczego niepokojącego. Jednak fakt, że Ramirez miał czelność czegokolwiek mi zabraniać, po tym jak przez ostatnie sześć tygodni nie dawał znaku życia, sprawił, że przed moimi oczami zaczęły wirować stoły do blackjacka.
    – Przepraszam, czy przed chwilą powiedziałeś, że zabraniasz mi jechać do Vegas?
    Potarł dłonią twarz i zaklął pod nosem.
    – Grzecznie cię proszę, żebyś została w domu. A ponieważ jestem funkcjonariuszem policji, mądrze zrobisz, jeśli mnie posłuchasz.
    – Wiadomość jest na mojej sekretarce i zostawił ją mój ojciec. A skoro odwiedzenie własnego ojca nie jest sprzeczne z prawem, sama mogę decydować, czy jechać do Vegas, czy nie.
    – Ostrzegam cię, Maddie…
    – Ostrzegasz mnie? – Zrobiłam krok w jego stronę, wypinając pierś w akcie udawanego męstwa. – A jak zamierzasz mnie powstrzymać?
    Złapał mnie za ramiona i spojrzał mi prosto w oczy. A potem przywarł ustami do moich.
    Przez pół sekundy byłam w kompletnym szoku. Chciałabym móc powiedzieć, że go odepchnęłam, dałam mu w twarz (na co według mnie w pełni sobie zasłużył) i oświadczyłam, gdzie może sobie wsadzić swoje ostrzeżenie. Niestety, długie tygodnie mimowolnego celibatu sprawiły, że zamieniłam się w klasyczną, pozbawioną kręgosłupa galaretę i natychmiast pożałowałam, że poprzedniego wieczoru nie włożyłam jakiejś bardziej seksownej piżamki.
    Kiedy już sprawił, że moje hormony zaczęły szaleć, odsunął się i spojrzał na mnie maślanymi oczami.
    – Maddie, proszę cię, trzymaj się z dala od Las Vegas.
    – To nie fair. – Uśmiechnął się.
    – To było naprawdę podstępne zagranie. – Odchrząknęłam. – Ale nie zadziałało. – Za bardzo.
    Ramirez westchnął i pokręcił głową.
    – Okej, zrobimy tak. Wykonam parę telefonów do chłopaków z Vegas i jeśli czegoś się dowiem, dam ci znać. Może być?
    – Teraz po prostu chcesz mnie udobruchać. Znowu westchnął.
    – Poniekąd.
    – Chodzi o te kaczuszki, prawda? To przez nie sprawiam wrażenie pomylonej?
    – Nie, skarbie. I bez nich świetnie sobie radzisz. Wyprostowaną ręką wskazałam mu drzwi.
    – Wyjdź. Muszę umyć zęby. – Westchnął i ponownie pokręcił głową.
    – Okej, tylko mi obiecaj, że nie pojedziesz do Vegas. Obiecujesz? – Zmierzyłam go wzrokiem, imitując złowrogie spojrzenie mojej babki, irlandzkiej katoliczki.
    – A obiecujesz, że zadzwonisz?
    W odpowiedzi znowu przybrał nieodgadniony wyraz twarzy.
    – Tak myślałam.
    Dumnie przyznaję, że trzasnęłam drzwiami. Tak mocno, że zatrzęsły się szyby w oknach.
    Faceci. W jednej chwili wpycha ci taki język do gardła, a w następnej zabrania spotkania z własnym ojcem i krytykuje twój ubiór. Nic z tego, koleś! Pokazałam drzwiom środkowy palec.
    Nalałam sobie kolejną filiżankę kawy, w nadziei, że jej smak pozwoli mi zapomnieć o pocałunku Ramireza, i wybrałam numer komórki Dany.
    – Hej – powiedziałam, kiedy odebrała. – Nie przeszkadzam?
    – Właśnie jadę na casting do reklamówki jedzenia dla niemowląt. Co tam?
    – Udało ci się wczoraj skontaktować z Tedem z Verizonu?
    – Aha. Prawdę mówiąc, dopiero co od niego wyszłam – odparła Dana, chichocząc.
    Super. Czy byłam jedyną na świecie osobą, która pościła? – I?
    – Czy mówiłam ci już, co Ted wyrabia językiem, kiedy…
    – Co z tymi numerami? – przerwałam jej. Jeszcze zaczęłabym żałować, że wyrzuciłam Ramireza.
    – Ach, racja. Czekaj. – Słyszałam, jak kartkuje swój organizer. – Mam. Ted dał mi adresy do obu numerów. Jeden to Henderson, drugi południowe Vegas. Myślisz, że powinnyśmy teraz zadzwonić na policję?
    Już miałam tego ranka przyjemność z policją. A tak serio, telefon na policję był najsensowniejszym rozwiązaniem. Tyle że gdybym musiała stawić dziś czoła jeszcze jednemu, przemądrzałemu facetowi z odznaką, mogłoby mi pęknąć jakieś naczynie krwionośne. Rozmowa z Ramirezem uświadomiła mi, że istniało spore ryzyko, że mój telefon zostanie zapewne zignorowany. Czułam, że nie potraktują poważnie informacji, iż być może doszło do strzelaniny, zgłoszonej przez kogoś znajdującego się setki kilometrów od potencjalnego miejsca przestępstwa. Dalej będą zajadać pączki i żłopać kawę, a mój telefon co najwyżej ich rozbawi, jak Ramireza piżama w kaczuszki. Jeśli mój ojciec naprawdę miał kłopoty, nie było sensu czekać, aż policja coś z tym zrobi.
    – Dana, co robisz przez najbliższe kilka dni? – zapytałam. Znowu kartkowanie organizera.
    – Dziś wieczorem mam zajęcia z Rico – Twoje ciało twoją podstawową bronią.
    Na szczęście Dana nie mogła zobaczyć, jak przewracam oczami.
    – Ale jutro jestem wolna. A co?
    Wzięłam głęboki oddech. Czy naprawdę chciałam to zrobić? Wolałam stanąć twarzą w twarz z człowiekiem, który przez całe moje życie był jedną wielką niewiadomą, niż pozwolić, żeby Ramirez myślał, iż jest mnie w stanie od czegoś odwieść. Potarłam oczy. Miałam nadzieję, że dobrze robię.
    – Chcesz jechać ze mną do Vegas?
    Dana wydala z siebie tak przeraźliwy pisk, że nie zdziwiłabym się, gdyby odpowiedziały jej wyciem wszystkie psy stąd do San Diego.
    – O Boże, wycieczka! – Odsunęłam telefon od ucha.
    – Rozumiem, że tak.
    – Tak, tak, jasne! Całe wieki nie byłam w Vegas. Zresztą, ostatnim razem byłam tam na zdjęciach do teledysku; cały czas siedzieliśmy na pustyni, nie miałam nawet okazji zagrać na automacie. Rety, ale będzie super. Wezmę zapas ćwierćdolarówek. Słyszałam, że tam są automaty nawet na stacjach benzynowych. Maddie, na stacjach benzynowych!
    – Widzimy się jutro rano u mnie. Powiedzmy o dziewiątej?
    – Jasne! – wrzasnęła Dana. – Jedziemy do Vegas, kochana! Rety! No właśnie. Rety!
    Po skończeniu rozmowy z Daną, włączyłam laptopa i zabrałam się do szukania noclegu na CheapRates.com. Wahałam się między hotelami Venetian i New York, New York, ale ostatecznie zdecydowałam się na specjalną ofertę (siedemdziesiąt dolarów za noc) w tym drugim. Zaklepałam szybko dwójkę, żeby się nie rozmyślić. Resztę poranka poświęciłam na sprzątanie mieszkania (na wypadek nowych niespodziewanych gości), starając się nie myśleć o tym, jaką minę będzie miała mama, kiedy jej powiem, że zamierzam się spotkać z Larrym.
    Zaczynałam mieć wyrzuty sumienia z powodu tego, jak zostawiłam sprawy między nami. Obie nastroszyłyśmy się jak koguty, a potem po prostu wyszłam.
    Czułabym się podle, gdybym pojechała do Vegas, nic jej o tym nie mówiąc. Po lunchu, na który zjadłam całkiem zdrową kanapkę z masłem orzechowym (całe mnóstwo protein!) i chipsami ziemniaczanymi (ziemniaki to warzywa, a warzywa są na sto procent zdrowe), wskoczyłam do dżipa i pojechałam do Beverly Hills.
    Kiedy weszłam do recepcji, Marco właśnie dekorował swój pulpit sznurem plastikowych winogron.
    – Ciao, bella – zaćwierkał. – Co o tym myślisz? Toskański szyk? – Skinęłam głową.
    – Bardzo ładnie. – Marco się rozpromienił.
    – Jest może moja mama? – zapytałam, zerkając w głąb salonu.
    – Przykro mi, skarbie, ale twoja mama i Fernando przed chwilą wyszli na lunch – odparł Marco.
    Jestem tchórzem, bo odetchnęłam z ulgą.
    – Mógłbyś jej przekazać wiadomość ode mnie?
    – Naturalnie, skarbeńku. – Marco wyciągnął notatnik w kształcie kiści winogron. – Zamieniam się w słuch.
    Opowiedziałam Marcowi o całej akcji namierzenia Larry'ego „Houdiniego” Springera i jutrzejszej podróży do Vegas. Kiedy napomknęłam, gdzie planuję się zatrzymać, Marco wydał z siebie tak tęskne westchnienie, że gdyby stał teraz na deskach Broadwayu, nagroda Tony byłaby jego.
    – Zawsze chciałem pojechać do Nowego Jorku.
    – Eee… ale ten jest akurat w Vegas.
    Marco spojrzał na mnie nieprzytomnie. Czasami ma problem z odróżnianiem fantazji od rzeczywistości.
    – Będę wdzięczna, jeśli przekażesz to mojej mamie – ciągnęłam. – I powiedz jej jeszcze, żeby zadzwoniła, gdyby chciała pogadać albo coś… – Urwałam.
    Marco poklepał mnie po ręce.
    – Nie martw się, skarbie. Zrobię to delikatnie.
    Podziękowałam mu, starając się nie myśleć o tym, jak mocno mama zaciśnie usta, kiedy się o wszystkim dowie. Na szczęście, mnie przy tym nie będzie.
    Nie pojechałam prosto do domu, tylko wstąpiłam do Beverly Center w poszukiwaniu idealnego stroju na pierwsze spotkanie z ojcem, na wypadek a) gdybyśmy faktycznie go znalazły, b) gdyby nie był postrzelony, ranny albo coś jeszcze gorszego, i c) gdyby udało mi się zebrać się na odwagę, żeby do niego podejść i się przedstawić. To ostatnie było mało prawdopodobne, ze względu na to, jakim jestem tchórzem, ale postanowiłam, że lepiej być przygotowaną.
    Tyle że pierwszy raz w życiu nie miałam pojęcia w co się ubrać.
    Jako dziecko ciągle snułam fantazje na temat tego, kim jest mój ojciec. Kiedy miałam sześć lat, byłam przekonana, że opuścił mamę i mnie, żeby dołączyć do cyrku jako poskramiacz lwów. Był odważny, silny i kochał zwierzęta – krótko mówiąc, był świetnym facetem, jeśli nie brać pod uwagę, że zostawił rodzinę.
    Kiedy miałam dziesięć lat, wymyśliłam dla niego błyskotliwą karierę szpiega CIA, który nieustannie podróżuje i popija martini, wstrząśnięte, nie mieszane.
    Tłumaczyłam sobie, że nie przysyła mi kartek na urodziny z bardzo prostego powodu: gdybym znała miejsce jego pobytu, groziłoby mi niebezpieczeństwo. Tak więc, to, że nie utrzymywał ze mną kontaktu, było podyktowane troską o mnie.
    Jako piętnastolatka, byłam stuprocentowo pewna, że moim ojcem jest Billy Idol. Uważałam za oczywiste, że nie może być ze mną i pomagać w lekcjach, bo musi koncertować po świecie ze swoją kapelą rockową. Biedny Billy. Zdaje się, że wysyłałam mu kopie wszystkich moich świadectw szkolnych.
    A teraz, w wieku lat dwudziestu… kilku, w końcu pogodziłam się z faktem, że w rzeczywistości mój ojciec jest zwykłym dupkiem, który porzucił rodzinę dla jakiejś tancerki.
    Dupkiem, którego jechałam poznać do Vegas.
    Przygryzłam wargę, wpatrując się w turkusowe szpilki bez pięt od Jimmy'ego Choo. Mimo wszystko, chciałam wywrzeć na nim jak najlepsze wrażenie, być jego idealną małą córeczką. Może powinnam zabrać ze sobą świadectwa?
    Po raz pierwszy w życiu wyszłam z Beverly Center z pustymi rękami. W zamian, pojechałam do pobliskiego Auto Clubu i kupiłam mapę Las Vegas.
    Po powrocie do domu, z zadowoleniem stwierdziłam, że na sekretarce mam tylko jedną wiadomość. Wypożyczalnia filmów ciągle ścigała mnie z powodu nieoddanego sezonu Joanie Loves Chachi. Tak jakby chętni do jego obejrzenia ustawiali się w kolejce.
    Włożyłam płytę do odtwarzacza DVD i przeniosłam się w świat romantycznej miłości, starając się nie myśleć o tym, co czeka mnie jutro na pustyni.
    O siódmej jeden obudziło mnie przenikliwe piszczenie, które mogłoby konkurować z ostatnią płytą Mariah Carey. Półprzytomna poderwałam się na łóżku i wymachując rękami, próbowałam zlokalizować źródło dźwięku. Pożar? Zamrugałam. Nie czułam dymu. W końcu dotarło do mnie, że dzwoni mój budzik. Ten sam, który nastawiłam poprzedniego wieczoru. Wyłączyłam cholerstwo, uderzając w niego otwartą dłonią myśląc po raz setny o tym, jakie to okropne, że poranki muszą zaczynać się tak wcześnie.
    Zwlokłam się z łóżka, zrobiłam tysiąc dzbanków kawy i wzięłam długi, gorący prysznic, żeby się ocucić. Wciągnęłam dżinsy, białą bluzkę z długim rękawem, z logo DKNY i moje ulubione botki od Gucciego – z miękkiej, czarnej skórki z mikroskopijnym, ręcznym ściegiem, którego ktoś o mniej wyrobionym oku mógłby nie zauważyć. Kiedy Dana zapukała do moich drzwi, znowu czułam się jak człowiek i prawie pozbyłam się porannego rozdrażnienia.
    Otworzyłam drzwi i spojrzałam na jej ubranie.
    – No, no, niezłe były wczoraj balety. Ktoś na ciebie zwymiotował?
    – Hej – powiedziała – prawie.
    Dana miała na sobie klasyczną trapezową spódnicę, czarne czółenka i białą bluzkę upstrzoną zielonymi i pomarańczowymi plamkami.
    – To przez reklamówkę jedzenia dla niemowląt – odparła, wchodząc do środka. – Musiałam zagrać aż z pięcioma różnymi dzieciakami. Najwyraźniej wszystkie mają awersję do groszku i marchewki. Masz coś do jedzenia? – Zaczęła przeszukiwać moje szafki.
    – A jesteś ciągle w tych ciuchach, bo…?
    – Spałam u Rica. Po castingu musiałam rozładować agresję, więc umówiliśmy się na strzelnicy. – Urwała, marszcząc nos na widok płatków śniadaniowych Captain Crunch. – Wiesz, ile w tym jest cukru rafinowanego?
    – Tony.
    Wzruszyła ramionami i odstawiła pudełko z powrotem na półkę, w zamian wyjmując opakowanie Wheat Thins. Włożyła do ust kilka krakersów, kontynuując swoją opowieść.
    – No więc Rico zapytał, czy chcę zobaczyć jego prywatną kolekcję… Rico, mistrz dwuznaczności. W duchu przewróciłam oczami.
    – …a ja oczywiście odpowiedziałam, że tak.
    – Oczywiście.
    – No i tak jakoś wyszło, że nie miałam kiedy pojechać do domu, żeby się przebrać. Możemy wpaść do mnie, zanim ruszymy do Vegas?
    – Jasne.
    Wypiłam jeszcze jedną filiżankę kawy – na co nalegała Dana po mojej uwadze na temat baletów – i byłyśmy gotowe do wyjścia. Właśnie sprawdzałam, czy wyłączyłam gaz i pozamykałam okna, kiedy na zewnątrz rozległ się dźwięk przypominający zawodzenie zdychającej gęsi. Wypadłyśmy z Daną na werandę.
    – Witajcie, dziewczęta!
    Zamrugałam. To był Marco. Siedział za kierownicą mustanga cabrio z lat sześćdziesiątych. Auto – w morskim kolorze, z białymi oponami – było w doskonałym stanie. Marco miał na nosie olbrzymie okulary przeciwsłoneczne od Donny Karan, a głowę przewiązał szalem a la młoda Audrey Hepburn. Wyglądałby bardzo stylowo, gdyby nie włożył do tego golfu w tęczowe paski i skórzanych spodni.
    – Gotowe na wycieczkę, dziewczęta?
    Dana spojrzała na mnie, unosząc brew. Wzruszyłam ramionami.
    – Eee, nie wiedziałam, że jedziesz z nami – powiedziałam.
    – No cóż, kiedy pojawia się okazja odwiedzenia Nowego Jorku, nie można jej przepuścić, prawda?
    Dana uniosła drugą brew. Znowu wzruszyłam ramionami.
    – Spokojnie – ciągnął Marco – nawet nie zauważycie mojej obecności. Poza tym, sprzedałem twojej mamie o wiele lepszą historię niż ta, którą mi opowiedziałaś. Otóż, jedziesz na romantyczny weekend do Palm Springs ze swoim seksownym gliniarzem. To co, ruszamy?
    Rozdziawiłam buzię. Okłamał moją mamę? Musiałam przyznać, że było to naprawdę dobre kłamstwo. Trochę żałowałam, że sama go nie wymyśliłam.
    Marco miał rację – mama będzie szczęśliwsza, wierząc w taką wersję. Ale, co najważniejsze, miał vintage'owego mustanga cabrio. Która dziewczyna oprze się pokusie podróżowania przez pustynię w stylu dawnych gwiazd Hollywood?
    – Ruszajmy! – zawołała panna Hepburn ze swojego fotela. – Na Dziesiątce już zaczyna robić się tłoczno. – Dla efektu wcisnął klakson, przywołując do życia zdechłą gęś.
    – Jest jeden warunek – mruknęłam.
    – Jaki? – Marco uniósł okulary.
    – Masz więcej nie dotykać klaksonu.
    – Dobrze, już dobrze. – Zwrócił się do Dany. – Ależ ona jest zrzędliwa z rana. Posłałam mu groźne spojrzenie.
    Dwie godziny później mieliśmy za sobą przystanek u Dany, która zabrała czyste ubrania, oraz w Starbucksie, gdzie zamówiłam dużą moche latte (nalegała na to Dana, po tym jak zagroziłam, że wykastruję Marca, jeśli jeszcze raz puści Madonnę).
    W milczeniu popijałam kawę, kiedy jechaliśmy przez La Puentę i Ontario. W końcu wjechaliśmy na Piętnastkę, zostawiając za sobą miasto, które ustąpiło miejsca jukkom, zaroślom oraz widocznym tu i ówdzie osiedlom przyczep kampingowych. Na lunch zatrzymaliśmy się w Barstow. Czułam się tylko odrobinkę winna, patrząc, jak Dana je niskokalorycznego batona proteinowego i popija go koktajlem owocowym, podczas gdy ja wtrząchałam big maca i frytki. I szejka czekoladowego.
    I dwa ciastka z jabłkiem. No ale przecież wszyscy wiedzą, że kalorie podróżne się nie liczą.
    Wróciliśmy na autostradę. Właśnie zaczynałam zapadać w fast – foodowy letarg, kiedy po naszej prawej mignął mi niebieski samochód. Obróciłam szybko głowę, znowu czując dziwne mrowienie na karku. Mogłabym przysiąc, że zanim wjechaliśmy na lewy pas, zobaczyłam wgnieciony przedni błotnik dodge'a neona.
    – Widziałaś? – zapytałam.
    – Co? – Dana wyciągnęła szyję.
    – Niebieski neon. Tam.
    – Nie. – Dana pokręciła głową. – A co?
    Przygryzłam wargę. Czy przypadkiem nie popadałam w paranoję?
    – Nic.
    Marco spojrzał na mnie we wstecznym lusterku.
    – Wszystko w porządku? – zapytał.
    – Tak. Świetnie. Znakomicie – skłamałam. Znowu zerknęłam za siebie. Tym razem zobaczyłam jak neon odkleja się od ciężarówki, za którą jechał, i zjeżdża na parking.
    Prawie się zakrztusiłam.
    To nie mógł być zbieg okoliczności. Zaczynało się robić naprawdę dziwnie.

4

    Przez resztę podróży, co trzy minuty oglądałam się za siebie, sprawdzając, czy nie jedzie za nami neon. Więcej się nie pojawił. Mimo to, mrowienie na karku towarzyszyło mi do samego Las Vegas.
    – Witajcie w Mieście Grzechu, dziewczęta! – powiedział Marco, podskakując z podnieceniem na siedzeniu, kiedy wjechaliśmy na Las Vegas Boulevard. Minęliśmy zamek Excalibur i piramidę Luxor, prawie wpadając na białą limuzynę przed nami, kiedy Marco dostrzegł New York, New York. – Rety, a oto i ona. Pani Wolność we własnej osobie! – zawołał, przyciskając dłonie do serca.
    – Skarbie, wiesz, że to nie jest prawdziwa Statua Wolności? – zapytała Dana. Marco zignorował ją, skręcając z zamglonym wzrokiem w Tropiczna Avenue. Zatrzymaliśmy się przed wejściem do New York, New York.
    – Och, patrzcie! Most Brooklyński i nowojorski port! Dokładnie takie, jak je sobie wyobrażałem.
    Obie z Daną przewróciłyśmy oczami.
    Marco oddał kluczyki parkingowemu w czerwonym uniformie, a my złapałyśmy nasze niewielkie torby podróżne. Marco sięgnął na tylne siedzenie i wyciągnął olbrzymią walizę w lamparcie cętki, w której z powodzeniem zmieściłoby się kilkuletnie dziecko.
    – Zabrałeś całą szafę? – zapytałam. Marco zamrugał.
    – Skarbeńku, to dopiero początek. – Otworzył bagażnik, gdzie ujrzałyśmy jeszcze trzy torby od kompletu.
    W myślach pacnęłam się dłonią w czoło.
    Kiedy Marco, dysząc i sapiąc, załadował swoje klamoty na wózek bagażowy, ruszyliśmy do środka, gdzie dzwoniły automaty, powietrze było ciężkie od dymu papierosowego i co jakiś czas ktoś głośnym okrzykiem dawał upust radości z powodu wygranej. W kasynie nie było okien i ciężko było się zorientować, czy jest druga po południu, czy druga nad ranem. Wszędzie roiło się od ludzi, począwszy od turystów w T – shirtach z napisem „Widziałem Zaporę Hoovera” po kobiety w obcisłych (a nawet lekko zdzirowatych) sukniach wieczorowych i szpilkach. Miałam wrażenie, że znaleźliśmy się w innym wymiarze, gdzie nie istnieją pojęcia takie, jak czas, przestrzeń i dobry gust.
    Po lewej znajdowała się recepcja urządzona w stylu art deco. Ustawiliśmy się w kolejce obładowanych bagażami graczy i w końcu dotarliśmy do wysokiego, chudego recepcjonisty, który miał straszny trądzik i plakietkę z imieniem; Jim.
    – Witamy w Nowym Jorku – powiedział Chudy Jim, zwracając się do piersi Dany.
    – Rety, słyszałaś? Nawet ma nowojorski akcent – szepnął do mnie Marco, z przejęcia wznosząc się i opadając na palcach stóp. Nie miałam serca powiedzieć mu, że Jim ma akcent z New Jersey.
    – Mam rezerwację na nazwisko Maddie Springer – oznajmiłam, podając Jimowi swoją kartę kredytową. Zerknął na nią, po czym znowu utkwił wzrok w biuście Dany.
    Na szczęście Dana była zbyt zajęta ślinieniem się na widok automatów z pokerem, żeby to zauważyć.
    Chudy Jim wystukał coś na klawiaturze.
    – Zgadza się, dwójka dla niepalących, do środy.
    Skinęłam głową. Miałam nadzieję, że trzy dni wystarczą, żeby namierzyć Larry'ego i pomóc mu wykaraskać się z kłopotów, które zmusiły go do skontaktowania się ze mną. – Chcielibyśmy wynająć jeszcze jeden pokój – powiedziałam, spoglądając na Marca i jego bambetle.
    – Okej – odparł Chudy Jim i znowu zastukał w klawiaturę. – Mamy wolny Apartament Markiza na czternastym piętrze.
    – Cudownie! – Marco aż przyklasnął. Chudy Jim się uśmiechnął.
    – Pierwszy raz w Nowym Jorku?
    – Proszę go nie zachęcać – powiedziałam błagalnie.
    – Markiz kosztuje czterysta dziewięćdziesiąt pięć dolarów za dobę. Marco przestał podskakiwać.
    – Słucham? – wykrztusiłam.
    – Przykro mi – bąknął Chudy Jim, wzruszając kościstymi ramionami. – Nic innego nie mogę zaproponować. Bette Midler występuje w tym tygodniu w Cabaret Theater. Zawsze, kiedy Bette jest w mieście, mamy zajęte wszystkie, eee… – Urwał, nachylił się i dokończył głośnym szeptem -…tanie pokoje.
    – Rety, rety! – Marco wbił mi w rękę pomalowane na czarno paznokcie. – Bette Midler tu jest? Chyba zemdleję. Łapcie mnie.
    Dana i ja nawet nie drgnęłyśmy.
    – Mogę wam załatwić dostawkę – zaproponował Jim.
    Choć nie bardzo uśmiechało mi się dzielenie pokoju z boską Miss M., wiedziałam, że dopóki nie rozbiję banku, to wszystko, na co możemy sobie pozwolić.
    – Dobrze, niech będzie dostawka.
    – Proszę bardzo. Pokój 1205. Windy znajdują się na końcu kasyna, po prawej. Życzę udanego pobytu i – dodał, zwracając się do piersi Dany – proszę dać mi znać, gdybym mógł go w jakikolwiek sposób uprzyjemnić.
    Wzięłam klucze i oddaliłyśmy się z Daną, zanim Chudy Jim zdążył wypalić wzrokiem dziurę w jej bluzce. Marco podążył za nami, przystając na moment, żeby posłuchać „ulicznego grajka” grającego New York State of Mind na saksofonie.
    Przeszliśmy przez kasyno, stylizowane na Central Park (ze sztucznymi drzewami, fontannami i latarniami), i pojechaliśmy windą do pokoju, gdzie ciągnęliśmy mieszadełka z minibaru, żeby ustalić kto będzie spał na dostawce. Przegrała Dana, wyciągając najkrótsze. Zaczęła się rozpakowywać, a Marco poszedł do „azylu dziewczynek”, żeby się odświeżyć. Zadzwoniłam do domu, żeby sprawdzić, czy przypadkiem nie mam na sekretarce nowej wiadomości od Larry'ego. Ale nie dzwonił.
    Pierwsza wiadomość – mama. Była zadowolona, że odpuściłam sobie Larry'ego i miała nadzieję, że dobrze się bawię w Palm Springs. Poczułam maleńkie, maciupeńkie wyrzuty sumienia. Tym bardziej że jakaś część mnie (ta, która nie miała faceta od tak dawna, że nawet Scott Baio wydawał się pociągający) trochę żałowała, że faktycznie nie wyjechałam z Ramirezem. W końcu, zjawił się, gdy tylko się dowiedział, że potrzebuję jego pomocy. I choć nie chciałam tego przyznać, jego pocałunek był całkiem miły. No dobrze. Był bardzo miły. Tak miły, że na dobre zaczęłam fantazjować o wakacjach w Palm Springs. Wyobraziłam sobie słoneczne, błękitne niebo, połyskującą wodę w – basenie, i Ramireza w skąpych kąpielówkach. Albo, jeszcze lepiej, bez kąpielówek…
    Zanim zdążyłam dojść do najciekawszego wątku fantazji, sekretarka zaczęła odtwarzać kolejną wiadomość.
    – „Maddie? Gdzie jesteś, do cholery?”
    Pan Skąpe Kąpielówki we własnej osobie. Nie wydawał się zadowolony.
    – „Wiem, że nie ma cię w domu, bo właśnie stoję pod drzwiami” – powiedział, starając się nie warczeć. – „Proszę, powiedz mi, że po prostu wyszłaś do fryzjera, na woskowanie wąsika czy coś w tym stylu'„.
    Hej! O co mu chodzi z woskowaniem wąsika? Przyjrzałam się swojemu odbiciu w mosiężnym kloszu lampy.
    – „Zadzwoń do mnie, kiedy odsłuchasz tę wiadomość”. – Jego ton wyraźnie wskazywał, że nie była to prośba tylko rozkaz.
    Rozważałam to przez jakieś pół sekundy. I ani chwili dłużej. Za kogo on się uważa? Znika na całe sześć tygodni i ani razu nie raczy do mnie zadzwonić. Poza tym, uwaga o woskowaniu była ciosem poniżej pasa.
    Skasowałam wiadomość, ciągle przyglądając się swojemu odbiciu w poszukiwaniu czarnych włosków.
    – Dana, powiedz mi prawdę. Mam wąsy?
    Dana, która wyjmowała właśnie z torby buty do biegania, spojrzała na mnie zaskoczona.
    – Oczywiście, że nie.
    Zmrużyłam oczy, nadal wpatrując się w lampę.
    – Ale powiedziałabyś mi, gdybym miała? Nie pozwoliłabyś, żebym paradowała po mieście zarośnięta jak Groucho Marx, prawda?
    – Jaki znowu Groucho? – Dana patrzyła na mnie skonsternowana.
    – No ten facet w okularach, z wielkim nosem.
    – Maddie, zdecydowanie nie masz wielkiego nosa.
    – Pani Rosenblatt powiedziała, że mam meszek nad górną wargą. Dana oparła dłonie na biodrach.
    – Pani Rosenblatt twierdzi, że widzi zmarłych. Fakt.
    Odpuściłam ten temat i zaczęłam się przyglądać Danie. Wyjęła z torby trzy stroje gimnastyczne, lokówkę, olbrzymi lakier do włosów i komórkę.
    – Wyczesany telefonik, skarbie – powiedział Marco, wychodząc z łazienki. – Czy ma funkcję video streaming? Marzę o takim.
    Zmrużyłam oczy, przyglądając się komórce. Nie miała typowej dla Dany obudowy różowej w groszki. Czy to nie był…
    – Marco, zostaw to…
    Za późno. Marco wydał z siebie chrapliwe stęknięcie, po czym przewrócił oczami i upadł na podłogę.
    – Dana! – wrzasnęłam, dopadając do Marca. Sprawdziłam mu puls.
    – Spokojnie, to tylko mały wstrząs. Nic, mu nie będzie. – Dana podniosła telefon i wcisnęła czerwony guzik, budząc paralizator do życia. – Widzisz? Rico powiedział, że to jest praktycznie nieszkodliwe.
    Jak cholera. Marco miał miarowy puls, ale w kąciku ust zaczęła mu się zbierać ślina.
    – Po co to w ogóle zabrałaś?! – wrzasnęłam. Poklepałam Marca po policzkach, żeby go ocucić. Jego głowa opadła na bok, a język wystawał z ust, jak u golden retrievera.
    – Jak to po co? – odparła Dana, gapiąc się na mnie. – Twój tata został postrzelony przez jakiegoś mafiosa! Dopiero za tydzień będę miała ladysmith, więc uznałam, że lepsze to niż nic.
    Zamknęłam oczy i policzyłam do dziesięciu. Potem zmówiłam krótką modlitwę do świętego… Cóż, przyznaję się bez bicia, że nie pamiętam imienia ani jednego świętego, jako że w szkółce niedzielnej całą moją uwagę zaprzątał Bobby Tanner, który siedział dwa rzędy przede mną. Był niesamowicie podobny do Kirka Camerona i w wieku dwunastu lat używał old spice'a swojego taty. Ale byłam pewna, że istniał jakiś święty, który zsyła cierpliwość tym, których najlepsza przyjaciółka upiera się nosić przy sobie niebezpieczną broń.
    – Dana, po prostu schowaj to gdzieś, okej? – Wzruszyła ramionami.
    – Okej. Myślałam, że będziesz zadowolona, że przynajmniej jedna z nas zabrała coś do obrony. – Dana schowała paralizator do torebki. – Nie zapominaj, że mamy tu do czynienia z mafią.
    Odpowiedziałam wolno i wyraźnie.
    – W Las Vegas już nie ma mafii. Dana pokręciła głową.
    – Ale ty jesteś naiwna, Maddie.
    Szukałam jakiejś dobrej riposty, kiedy Marco zaczął odzyskiwać przytomność.
    – Co… ę… ało? – wymamrotał, ciągle z wywalonym językiem.
    – Poraził cię paralizator Dany.
    – Aaliator? – Zrobił wielkie oczy. – Aki aaliator?
    Pomogłam mu usiąść. Po chwili odzyskał władzę w kończynach i otarł ślinę z brody. Dana przyniosła z łazienki szklankę wody i po dziesięciu minutach mrugania oczami oraz drgawek, Marco prawie wrócił do normalności. O ile w jego przypadku można w ogóle mówić o normalności.
    – Rozmazał mi się tusz? – zapytał. Postanowiłam być miła i skłamałam.
    – Nie. Wyglądasz świetnie.
    – Zmieniłem zdanie. Wcale nie chcę tego diabelstwa. – No to było nas już dwoje.
    Kiedy Marco doszedł do siebie na tyle, że mógł wstać, zdecydował, że musi się przejść. Najlepiej po Soho Village – centrum zakupowym na dole. Też miałam na to ochotę, ale z drugiej strony chciałam jak najszybciej odnaleźć Larry'ego.
    Zmusiłam Danę do zostawienia paralizatora w pokoju i z powrotem wskoczyłyśmy do niebieskiego mustanga. Pierwszym Larrym na naszej liście był L. Springer, który mieszkał w Południowym Vegas i najwyraźniej nie uznawał automatycznych sekretarek.
    Południowe Vegas jest dzielnicą budynków wielorodzinnych z przyległymi basenami oraz większą liczbą palm niż na Florydzie.
    Zatrzymałyśmy się przed bramą ciemnopomarańczowego domu otoczonego palmami, gdzie ćwierkały kolorowe ptaszki i szemrały dwie fontanny.
    Niestety, nasz L. Springer okazał się Luanną Springer, czarnoskórą kobietą z najdłuższymi i najwymyślniej pomalowanymi paznokciami, jakie kiedykolwiek widziałam. Powiedziała, że pracuje w hotelu Wynn jako kelnerka i nigdy nie słyszała o Larrym. Jeśli nie liczyć namiarów na jej manikiurzystkę, odjechałyśmy z Daną z pustymi rękami.
    Wróciłyśmy na Piętnastkę i jechałyśmy na północ, dopóki nie dotarłyśmy do Dwieściepiętnastki, prowadzącej na przedmieścia Vegas, do Henderson. Henderson składa się z dziesiątek nowych, beżowych osiedli, z obowiązkowymi centrami handlowymi i hipermarketami. Minęłyśmy dwa parki z boiskami z idealnie zieloną trawą, która musiała być podlewana z dziesięć razy dziennie, żeby tak pięknie wyrosnąć na pustyni. Na ulicach przeważały minivany i SUV – y, wszystkie z fotelikami dziecięcymi, a kolor khaki wydawał się tu bardzo na czasie. Ogólnie rzecz biorąc, bardzo przyjazne rodzinne otoczenie. (Chyba nie muszę dodawać, że nigdzie nie widziałyśmy ani śladu mafii. Myślę, że Dana była nieco zawiedziona).
    Skręciłyśmy w Arroyo Grande, kierując się do osiedla Desert Sands Oasis. Potem znowu w prawo, w Warm Sands Road, dalej Hidden Sands Court i w lewo w Sand Storm Way aż dotarłyśmy pod numer 319 na Sand Hill Lane. Stał tu nijaki, piętrowy dom w (a jakże) piaskowym kolorze. Na trawiastym podwórku były skalniak i łatwe w utrzymaniu sukulenty, które kwitły maleńkimi, różowymi kwiatkami.
    Do tego domu idealnie pasowały pełnoetatowa mamuśka i trójkołowy rowerek. W ogóle nie przystawał do moich wyobrażeń o tacie szpiegu czy tacie gwieździe rocka. Prędzej mógłby w nim mieszkać wzorowy ojciec rodziny. Co pociągało za sobą pytanie: czy Larry ma inną rodzinę? Czy po tym, jak zostawił mamę i mnie, zaczął wszystko od początku z nową żoną? A co gorsza… czy miał nowe dzieci? Przygryzłam wargę, a moje botki od Gucciego z wygodnej włoskiej skóry nagle zrobiły się ciężkie jak z ołowiu.
    – Wszystko w porządku? – zapytała Dana, kładąc mi rękę na ramieniu. Nie.
    – Tak, jasne. Chodź.
    Okiełznałam moją nadaktywną wyobraźnię i zmusiłam stopy do opuszczenia samochodu oraz poniesienia mnie kamienną ścieżką do frontowych drzwi. Zapukałam trzy razy, przygotowując się na widok uroczych, jasnowłosych maluchów w identycznych ubrankach. Ale nikt się nie pojawił. Przestępując z nogi na nogę, Dana nacisnęła dzwonek. Wysłuchałyśmy jego nudnej, przytłumionej melodii, ale nadal nic się nie działo.
    – Co dalej? – rzuciła Dana.
    Zacisnęłam usta, próbując dojrzeć coś przez firanki. Jeśli mój ojciec leżał martwy przy telefonie, to w jakimś innym pomieszczeniu. Z tego co widziałam, w salonie połączonym z jadalnią nie było ludzi. Dostrzegłam tylko dębowy stół i krzesła oraz wielką sofę z obiciem w kwiaty.
    – Nie ma ich – powiedział jakiś głos.
    Odwróciłyśmy się z Daną i zobaczyłyśmy na sąsiednim podwórku mężczyznę z wężem ogrodowym. Był niski, łysiejący, ze skórą pomarszczoną jak u sharpeia. Równie dobrze mógł mieć osiemdziesiąt, jak i sto pięćdziesiąt lat.
    – Na podjeździe nie ma samochodu – wyjaśnił. – Zawsze parkują na podjeździe.
    Użył liczby mnogiej. Przygryzłam wargę, próbując odpędzić uporczywe myśli o jasnowłosych berbeciach.
    – Zna ich pan? – zapytałam. Wzruszył ramionami.
    – Mówimy sobie „dzień dobry”.
    – Szukamy Larry'ego Springera. Mieszka tutaj? – zapytała Dana. Pokręcił głową.
    – Przykro mi, ale tu mieszkają tylko dwie babeczki. – Na jego pomarszczonej twarzy pojawił się uśmiech. – Jest na co popatrzeć. Chyba są tancerkami.
    Tancerkami? To wzbudziło moje zainteresowanie.
    – Wie pan jak się nazywają?
    – Tęższa, blondynka, ma na imię Harriet. Druga jest ruda. Bardzo wysoka, co najmniej metr osiemdziesiąt, długie nogi. Ma na imię Lila, albo Lana, albo jakoś tak.
    Serce zaczęło mi szybciej bić.
    – A może Lola? – Czyżby ta Lola? Znowu się uśmiechnął. – Tak. Lola.
    – Nie wie pan, kiedy wrócą? – zapytałam. Wzruszył ramionami.
    – Nie, przykro mi. Wiem tylko, że pracują wieczorami. Tak jak mówiłem, myślę, że obie są tancerkami.
    Podziękowałyśmy Panu Sharpei i wróciłyśmy do mustanga.
    – Czyli co, wracamy tu rano? – zapytała Dana.
    Jeszcze raz spojrzałam na dom. Nie wiem czemu, ale poczułam ucisk w żołądku. Miałam niejasne przeczucie, że im więcej czasu upłynie, tym mniejsze będą szanse odnalezienia Larry'ego żywego. Nie miałam ochoty siedzieć w podrabianym Nowym Jorku i czekać nie wiadomo na co.
    – Może spróbujemy się dowiedzieć, w którym klubie pracują? – zaproponowałam.
    Dana wzruszyła ramionami.
    – Dobra. Tylko od czego zacząć poszukiwania dwóch striptizerek z przedmieścia?
    Skarciłam ją spojrzeniem.
    – Tancerek. – Nie byłam pewna, dlaczego ich bronię. Może po prostu wolałam, żeby moja ewentualna macocha nie była striptizerką.
    – Może Jim mógłby nam pomóc? – powiedziała Dana. – Ten recepcjonista. Powiedział, że chętnie pomoże, gdybyśmy czegoś potrzebowali.
    Nie sądziłam, by akurat o taką pomoc mu chodziło. Z drugiej strony, wyglądał na faceta, który wie, gdzie znaleźć strip… to znaczy, tancerki.
    Wróciłyśmy na Dwieściepiętnastkę i pognałyśmy do Vegas. Pół godziny później, stałyśmy przed pulpitem Chudego Jima. Facet znowu utkwił wzrok w klatce piersiowej Dany, jakby gapienie się mogło dać moc widzenia przez ubranie.
    – Zastanawiałyśmy się. czy przypadkiem nie wiesz czegoś na temat dwóch tancerek? – zaczęłam. – Nazywają się Harriet i Lola?
    Jim wyszczerzył zęby w uśmiechu.
    – Macie pojęcie, ile jest w Las Vegas striptizerek? – Tancerek – poprawiłam.
    Jego uśmiech zrobił się jeszcze szerszy.
    – Okej, tancerek. Słuchajcie, jeśli kręcą was takie rzeczy – poruszył brwiami – to niedaleko jest taki jeden klub. Nazywa się Kit Kat Bar. Same gorące laski. Na pewno dobrze się tam wami zajmą – obiecał piersiom Dany. – Tak się składa – ciągnął, a jego oczy zaczęły błyszczeć na samą myśl o jakiejś damsko – damskiej akcji – że za dwie godziny kończę pracę. Chętnie zostanę waszym przewodnikiem.
    Wzdrygnęłam się w duchu. Nawet ja nie byłam aż tak zdesperowana.
    – Szukamy dwóch konkretnych tancerek. – Powtórzyłam mu opis, który podał nam Sharpei. – Nie wiesz gdzie możemy je znaleźć?
    Chudy Jim ściągnął brwi.
    – Może i wiem. Bo to chyba o tą rudą chodzi. W zeszły weekend mój kumpel miał urodziny i z tej okazji zabraliśmy go do Victoria Club. Nie pamiętam blondynki, ale Lola… – Gwizdnął cicho. – Ją trudno zapomnieć.
    – Victoria Club, tak? – upewniłam się.
    – Aha – przytaknął Chudy Jim. – Strasznie się wtedy spiłem, więc nie pamiętam szczegółów, wiem tylko, że świetnie się bawiłem. Wiecie – powiedział, znowu zwracając się do biustu Dany – wam też mógłbym zapewnić tam niezłą rozrywkę dziś wieczorem.
    Przykro mi to mówić, ale przez jakieś pół sekundy Dana zdawała się rozważać tę propozycję.
    – Nie, dzięki – wyrzuciłam szybko. – Trochę nam się śpieszy. Powiesz nam gdzie jest ten klub?
    – W śródmieściu, na Fremont Street – odparł Jim, wyraźnie zawiedziony. Niedaleko Neon Museum. Okolica nie jest za specjalna, ale przynajmniej mają tam tanie drinki.
    – Dzięki.
    – Zawsze do usług pięknych pań – powiedział, kiedy się odwróciłyśmy. – I pozdrówcie ode mnie Lolę!
    Po krótkim przystanku w Broadway Burger (wzięłam podwójnego cheeseburgera z obłędną ilością stopionego cheddara, a Dana hamburgera sojowego z kiełkami, które wyglądały jak karma dla trzody), wskoczyłyśmy do mustanga i pojechałyśmy Piętnastką, do śródmieścia, domu pierwszego w Vegas kasyna, słynnego neonu z kowbojem palącym papierosa i największej liczby prostytutek na Zachodnim Wybrzeżu.
    Kiedy na początku lat dziewięćdziesiątych rozpoczęła się era wielkich kasyn, Las Vegas Strip stało się wizytówką Vegas przyjaznego rodzinie, a wszyscy degeneraci zostali przegonieni do najstarszej, północnej części miasta. W ostatnich latach, konserwatorzy i miłośnicy historii rozpoczęli kampanię mającą na celu odrestaurowanie historycznego śródmieścia. Wybudowano Fremont, gigantyczny pasaż handlowy, pełen lśniących fasad i nowych neonów. Niestety, według mnie, przypominało to ozdabianie trampek cekinami i udawanie, że to szpilki od Jimmy'ego Choo. Przebrane czy nie, Fremont ciągle było zmorą Las Vegas. Tyle że teraz tonęło w permanentnej, różowawej poświacie neonów.
    Victoria Club znajdował się w miejscu, do którego konserwatorzy najwyraźniej nie zdążyli jeszcze dotrzeć. Lub nie mieli dość odwagi. I wcale im się nie dziwię. Gdy tylko wjechałyśmy we Fremont, zobaczyłyśmy błyskające światła wozu policyjnego, zagradzającego ulicę. Poczułam ucisk w żołądku, kiedy dostrzegłam żółtą taśmę policyjną i umundurowanych policjantów zabezpieczających teren. Przed Victoria Club.
    – O – ho – Dana powiedziała na głos to, co ja tylko myślałam.
    Wzięłam głęboki oddech. Mój żołądek fikał koziołki na myśl o tym, co może znajdować się za tą żółtą taśmą. A raczej, kto.
    Dana zaparkowała mustanga przecznicę od klubu, pomiędzy agencją towarzyską i agencją poręczeń majątkowych. Miałyśmy nadzieję, że kiedy wrócimy, samochód Marca ciągle tu będzie.
    Victoria Club mieścił się w olbrzymim czarno – złotym budynku w stylu art deco, ozdobionym mnóstwem różowych neonów.
    Za policyjnymi barierkami zgromadził się tłum gapiów: bezdomnych, nastolatków i turystów pstrykających fotki, żeby mieć co pokazać po powrocie do Kansas. Umundurowany policjant, stojący za zaporą z żółtej taśmy i białych barierek, próbował przekonać ciekawskich, że „nie ma tu nic do oglądania” – co było oczywistym kłamstwem. Kiedy przecisnęłam się obok faceta, który śmierdział, jakby wykąpał się w whisky, udało mi się zobaczyć chodnik przed klubem. Był czerwony. Czerwona ciecz sączyła się spod czarnego plastiku, przykrywającego ludzkie ciało. Z trudem przełknęłam ślinę. Krew.
    Nagle wszystko zaczęło falować i musiałam chwycić się drewnianej, policyjnej barierki, żeby utrzymać równowagę. Facet w kurtce z napisem „Koroner” uniósł nieco brzeg czarnej płachty. Wtedy zobaczyłam mocno owłosioną rękę i obraz przed moimi oczami zrobił się rozmyty. Tata.

5

    Klapnęłam na krawężnik, biorąc głębokie oddechy. Starałam się nie patrzeć na krew sączącą się spod plastikowego przykrycia. Widziałam rękę, i co z tego. Przecież dużo ludzi ma włochate ręce. To wcale nie musiała być ręka Larry'ego, prawda? Prawda. W takim razie, dlaczego ziajałam jak pies?
    – Dobrze się czujesz? – zapytała Dana, przymierzając się do przycupnięcia na krawężniku. Ostatecznie zrezygnowała, nie chcąc zabrudzić białej, jedwabnej spódniczki.
    – Tak. Dobrze. Świetnie.
    – Nie umiesz kłamać.
    – Już to słyszałam. – Wzięłam kolejny głęboki oddech, patrząc między nogami Dany na chodnik przed klubem.
    – Boję się, że… że to może być… – Jąkałam się, a w moich ustach było sucho jak na Saharze. Nie byłam w stanie tego wykrztusić.
    Dana podążyła wzrokiem za moim spojrzeniem.
    – Larry?
    – Tak. – Znowu zamieniłam się w golden retrievera. Dana zmarszczyła z niepokojem czoło.
    – Posiedź tutaj, a ja spróbuję się czegoś dowiedzieć, okej? Skinęłam głową wdzięczna, że Dana przyjechała ze mną.
    Przyjrzała się uważnie umundurowanym gliniarzom, których z każdą chwilą przybywało. Niedobrze. W końcu wybrała jednego, który wyglądał, jakby dopiero wczoraj zaczął się golić. Dana wypięła biust.
    – Zaraz wracam – powiedziała, puszczając do mnie oczko, po czym pomaszerowała do Funkcjonariusza Niewinna Buźka. W myślach życzyłam jej powodzenia, nadal starając się nie patrzeć na czarny plastik.
    Jeśli rzeczywiście słyszałam w piątek, jak Larry został zastrzelony, było bardzo mało prawdopodobne, żeby jego ciało przeleżało niezauważone przed klubem całe trzy dni. Zresztą po co zabójca miałby zostawiać zwłoki w tak uczęszczanym miejscu? To było bez sensu. Całkiem więc możliwe, że to nie Larry leży pod czarną płachtą. (Musicie przyznać, że jestem mistrzynią wyparcia).
    Ponieważ nie chciałam patrzeć na czarne przykrycie, przyglądałam się gapiom obserwującym całe to zamieszanie. Zebrały się już trzy rzędy ludzi dyskutujących na temat tego, co mogło się stać. Zauważyłam, że jedna kobieta pcha się bardziej od pozostałych. Miała rude włosy. Mój wewnętrzny radar włączył się, kiedy dotarła do policyjnych barierek. Z miejsca, w którym stałam, nie widziałam jej twarzy, dostrzegłam za to białe buty tancerki go – go i winylową minispódniczkę w tym samym kolorze. Do tego nogi, które były dłuższe niż kolejka w Starbucksie w poniedziałkowy poranek. Lola. Poderwałam się z krawężnika.
    – Lola! – zawołałam. To był błąd. Rudzielec rzucił okiem w moją stronę, po czym zrobił szybki odwrót. A ponieważ była ode mnie dwa razy większa, o wiele lepiej szło jej przedzieranie się przez tłum.
    – Cholera – mruknęłam pod nosem, przepychając się między facetem popijającym z butelki ukrytej w brązowej papierowej torbie a kobietą w spandeksie i źle dopasowanej peruce. Na szczęście, lata praktyki w rozpychaniu się na wyprzedażach po Święcie Dziękczynienia w Macy's zadziałały na moją korzyść i prawie zrównałam się z Lolą, kiedy ta wydostała się z tłumu i zaczęła biec. Przeklinając swoje buty, ruszyłam za nią. – Lola, zaczekaj proszę – wysapałam, biegnąc sprintem. Oczywiście Lola nie spełniła mojej prośby, gnała dalej ile sił w nogach, wymijając przechodniów z wprawą zawodowego futbolisty, biegnącego do jednego z ogromnych H na końcu boiska. (Dobra, przyznaję: oglądam futbol tylko ze względu na facetów w obcisłych gatkach. Czy to zbrodnia?)
    Pół przecznicy później, Lola jeszcze zwiększyła swoją przewagę, a ja pociłam się jak prosię. Chwytałam łapczywie powietrze, zastanawiając się, czemu zdrowe jedzenie, które jadłam ostatnio, w ogóle mi nie pomaga. Lola skręciła w lewo, w boczną uliczkę, a ja za nią, z płucami palącymi żywym ogniem.
    Goniłam ją jeszcze przez pół przecznicy zanim się poddałam. Miała dwa razy dłuższe nogi, a ja dwa razy wyższe obcasy. Nie miałam szans jej dogonić. Zatrzymałam się, patrząc, jak znika za kolejnym rogiem. Zgięta wpół, dyszałam, jakbym paliła co najmniej paczkę dziennie. Dosyć tego. Postanowiłam, że gdy tylko wrócimy do domu, zapiszę się do Dany na aerobik.
    Dałam sobie dziesięć sekund na uspokojenie oddechu (prawie się uspokoił) i wróciłam do zebranego przed Victoria Club tłumu, który zdążył się podwoić, ciasno otaczając błyskające światła i policyjną taśmę.
    – Hej, gdzie się podziewałaś? – Dana podbiegła do mnie, kiedy znowu usiadłam na krawężniku. Miałam kolkę w boku, a na pięcie zrobił mi się pęcherz. Botki od Gucciego najwyraźniej nie są stworzone do biegania.
    – Wi…wt…widziałam… Lolę – wydyszałam.
    Szybko opowiedziałam Danie o moim pościgu za rudzielcem. Zgodziła się ze mną, że powinnam częściej chodzić na siłownię.
    – Okej, co wyciągnęłaś od Niewinnej Buźki? – zarzęziłam. Dana uśmiechnęła się szeroko.
    – Jego numer telefonu.
    Gdybym nie była tak zmęczona, przewróciłabym oczami.
    – Coś jeszcze?
    – Facet na ulicy to nie Larry.
    Wypuściłam powietrze, które nieświadomie wstrzymywałam. W tej chwili nie miało dla mnie znaczenia, czy mój ojciec jest szpiegiem, gwiazdą rocka czy dupkiem. Zależało mi na tym, by nic mu nie było – i to bardziej niż chciałam się do tego przyznać.
    – Gość nazywa się Hank Walters. – ciągnęła Dana – Występował w Victorii, w programie Stare dobre Hollywood. Jako drag queen.
    Uniosłam brew.
    – Noo. Ale słuchaj dalej. Popytałam ludzi i zgadnij, pod jakim pseudonimem występował?
    Wzruszyłam ramionami.
    – Harriet.
    – Harriet z Sand Hill Lane? – Ponownie zerknęłam na czarny plastik.
    – Tak myślę. Funkcjonariusz Taylor powiedział, że zmarł w wyniku upadku z dachu klubu. Podobno skoczył.
    Spojrzałam na dach, a potem na ciało. Musiał się nieźle odbić, żeby spaść tak daleko od budynku.
    – I nie miał rany postrzałowej? Dana pokręciła głową.
    – Nie. Funkcjonariusz Taylor powiedział jeszcze, że facet był nagi. Uniosłam brwi.
    Dana wzruszyła ramionami.
    – Ludzie robią różne dziwne rzeczy, kiedy chcą ze sobą skończyć. Patrzyłam, jak facet w kurtce z napisem „Koroner” ładuje ciało na jeżdżące nosze i wiezie do czarnego vana. Zastanawiałam się, czy Hank alias Harriet miał coś wspólnego z wystrzałem, który słyszałam na mojej sekretarce. Czy mój tata znał Harriet? Musiał znać Lolę, skoro jej telefon był zarejestrowany na jego nazwisko. Nie podobało mi się, że Lola dała nogę. Niewinna osoba tak się nie zachowuje. Niewinni ludzie zostają i rozmawiają z policją, kiedy ich współlokatorzy skaczą z dachu.
    Jako że Dana wyciągnęła już wszystko, co mogła, od Niewinnej Buźki, postanowiłyśmy pojechać do domu Loli, na wypadek gdyby pobiegła aż do Henderson.
    Kiedy się tam zjawiłyśmy, w domu nie paliły się światła, a podjazd był pusty. Żeby mieć absolutną pewność, wyskoczyłam z samochodu i zajrzałam przez okno do garażu. Nic.
    – Co teraz? – zapytała Dana.
    Było późno, byłam zmęczona i jeden trup w zupełności mi wystarczył na ten dzień. Tak więc, wróciłyśmy do hotelu. Teraz, kiedy na scenie pojawiła się policja, poczułam się odrobinę lepiej. Jeśli Larry miał kłopoty, policja mogła wyciągnąć od Loli więcej niż ja. O ile zdołają ją dogonić.
    Danę ciągle korciło, żeby spróbować szczęścia na automatach, więc po oddaniu mustanga parkingowemu, zostawiłam ją przy automacie z pokerem, a sama poszłam do pokoju. Natychmiast zapadłam w sen. Śniły mi się Amazonki w białych butach tancerek go – go, spychające ludzi z dachów.
    Około piątej nad ranem obudziła mnie syrena przeciwmgielna. Otworzyłam jedno oko, wpatrując się w ciemność. Na dostawce Dana leżała na wznak, z rozrzuconymi na boki kończynami, które z powodu swojej długości opadały na podłogę. Marco spał na plecach na drugim podwójnym łóżku, w masce na oczy. Wyglądałby w niej jak Zorro, gdyby nie to, że była błękitna i obszyta koronką.
    Zamrugałam parę razy i uświadomiłam sobie, że syrena przeciwmgielna to Marco. Chrapał. Jęknęłam i nakryłam głowę poduszką. Nie pomogło. Wstałam i przykryłam poduszką głowę Marca. Też nie pomogło. Boże, nic dziwnego, że facet ciągle jest singlem.
    Dałam za wygraną i powlokłam się pod prysznic, co mnie w końcu obudziło. Potem pianka, suszarka, mascara i błyszczyk. Pod oczy nałożyłam odrobinę korektora, żeby zatuszować fakt, iż zostałam obudzona przed świtem, ale nie sądzę, by wiele to pomogło. Żeby to sobie zrekompensować, włożyłam superwysokie obcasy – srebrne sandałki z zapięciem w kształcie motyla – białą, dzianinową sukienkę i żakiet Bandolino. Kiedy wychodziłam z pokoju, Marco nadal chrapał, a Dana całkowicie zsunęła się z dostawki na podłogę.
    Zjechałam na poziom z kasynem, żeby rozejrzeć się za czymś do jedzenia. Nawet o tej porze było tu pełno ludzi. Niektórzy byli turystami, którzy wcześnie zaczęli dzień, ale większość ciągle miała na sobie wieczorowe ciuchy z poprzedniego dnia. Ten kto powiedział, że Nowy Jork jest miastem, które nigdy nie śpi, najwyraźniej nigdy nie był w Las Vegas.
    Przez pół sekundy wahałam się między koktajlem owocowym wzbogaconym proteinami w Mango Hut a placuszkową ucztą za trzy dziewięćdziesiąt dziewięć w American Restaurant. Nie trzeba być geniuszem, żeby odgadnąć, co wybrałam.
    Po trzech filiżankach kawy i stosie maślanych, polanych syropem placków, poczułam się trochę lepiej. Niesamowite, co potrafią zdziałać cukier i kofeina.
    Czułam się naprawdę lepiej, dopóki moja torebka nie zaczęła wygrywać uwertury do opery Wilhelm Tell. Wyciągnęłam komórkę.
    – Halo?
    – Co, u licha, robisz w Vegas? – Wzdrygnęłam się. Ramirez.
    – Jestem na wypadzie tytko dla dziewczyn? – odparłam, tyle że zabrzmiało to bardziej jak pytanie.
    – Jezu, Maddie, poprosiłem cię o jedną, prostą rzecz. Nie mogłaś mnie posłuchać choć jeden raz?
    Postanowiłam nie odpowiadać.
    – Skąd wiedziałeś, że jestem w Vegas? – zapytałam.
    – Nie wiedziałem na pewno aż do teraz.
    Super. Wykiwana przez Przebiegłego Gliniarza. Zacisnęłam szczękę, zastanawiając się, dlaczego tak bardzo przeszkadzało mi, kiedy nie dzwonił.
    – Dla twojej wiadomości, jest ze mną Dana. Potrafimy się o siebie zatroszczyć. Dana chodzi na zajęcia z samoobrony dla Miejskich Bojowników.
    Ramirez milczał chwilę. – To ma mnie uspokoić?
    – Nic mi nie jest. Jej też nie. Nikomu nic nie jest.
    – Świetnie. To może póki nikomu nic nie jest, mogłabyś opuścić Vegas?
    – Nie rozumiem. Czy według ciebie, coś mi tu grozi? – Cisza. Znowu poczułam dziwne mrowienie na karku.
    – Wiesz coś o moim ojcu? – Nadal cisza.
    Potem Ramirez westchnął w typowy dla siebie, zirytowany sposób.
    – Po prostu nie chcę, żeby coś ci się stało, Maddie. – Muszę przyznać, że zabrzmiało to szczerze.
    – Nie mogę teraz wyjechać. Nie znalazłam jeszcze taty. I… – Urwałam, nie wiedząc, jak dużo mogę mu powiedzieć na temat wydarzeń zeszłego wieczoru. W końcu doszłam do wniosku, że skoro dzielą nas setki kilometrów, nie mam się czego obawiać. Opowiedziałam mu o domu w Henderson, skoczku z Victoria Club i uciekającej tancerce.
    Ramirez mruknął coś nieprzyzwoitego po hiszpańsku.
    – Zrób mi tę przyjemność i po prostu wróć do domu.
    – Czy ty słyszałeś, co przed chwilą powiedziałam? Tu dzieje się coś dziwnego.
    – Czy ktoś ci już mówił, że jesteś strasznie uparta? – Ściągnęłam brwi.
    – To jedna z moich lepszych cech. – Znowu hiszpańskie przekleństwo.
    – Co to znaczy? Co powiedziałeś?
    – Wierz mi, wolisz nie wiedzieć. – Pewnie miał rację.
    – Słuchaj – powiedział. – Mówię poważnie. Naprawdę uważam, że nie powinnaś…
    Ale ja przestałam słuchać. Ramirez mówił, a ja spacerowałam między rzędami automatów w stylizowanym na Central Park kasynie, aż w końcu dotarłam do wyjścia z hotelu. Kiedy zobaczyłam przez szybę, że pod wejście podjechał niebieski dodge neon, to co mówił Ramirez, zupełnie straciło znaczenie. Szybko schowałam się za kartonową Bette Midler.
    – Aha – wysapałam do telefonu, całkowicie skupiona na dodge'u. – Co „aha”?
    Jak z oddali słyszałam, że Ramirez znowu przeszedł na hiszpański, zbyt zaabsorbowana neonem, by się tym przejmować. Nie miałam stuprocentowej pewności, że to ten sam samochód, który widziałam wcześniej, ale po wczorajszym wieczorze, moja wiara w zbiegi okoliczności była równie mała, jak szansa na znalezienie na eBayu autentycznego Louis Vuittona.
    Z neona wysiadł blondyn. Przeciętnego wzrostu, ubrany w spodnie khaki, skechersy i pogniecioną białą koszulę, która wyglądała jakby w niej spał. Nie sprawiał groźnego wrażenia. Ale jak nauczyłam się zeszłego lata, wygląd potrafi być mylący.
    Wręczył parkingowemu kluczyki i pieniądze – najwyraźniej za mało, bo parkingowy pokazał środkowy palec, gdy tylko facet się odwrócił.
    – Maddie?! – wrzasnął Ramirez.
    – Tak. Jasne – powiedziałam z roztargnieniem do telefonu. Ramirez burczał coś pod nosem, a ja wyobraziłam sobie, jak zaczyna mu pulsować żyła na szyi.
    – Czy ty w ogóle mnie słuchasz?
    – Oczywiście. „Nie mieszaj się w to. Wracaj do domu”. Bla, bla, bla.
    Facet z Neona ruszył do wejścia. Szybko schowałam się za automatami do gry.
    – Słuchaj, muszę kończyć. Zadzwonię później – rzuciłam do telefonu.
    – Maddie? Maddie, przysięgam, że jeśli się rozłączysz… – Nie dowiedziałam się, czym to groził, bo szybko zamknęłam klapkę i wrzuciłam motorolę do torebki.
    Patrzyłam jak Facet z Neona idzie do recepcji. Przykucnęłam i też tam przemknęłam, zerkając spomiędzy dwóch automatów z Lucky Seven. Chudy Jim znowu miał zmianę. On i Facet z Neona zamienili kilka słów. Potem Neon podał kartę kredytową, a Jim wydał mu klucz do pokoju. Kimkolwiek był Neon, najwyraźniej stać go było na coś więcej niż „tani pokój”.
    – Hej, grasz czy nie?
    Odwróciłam się i zobaczyłam niebieskowłosą kobietę w poliestrowym wdzianku, z której kościstego nadgarstka zwisała karta stałego klienta kasyna. Łypała na mnie groźnie zza grubych szkieł okularów.
    – Och, przepraszam. Ja tylko, eee, patrzyłam.
    – To, w takim razie, przesuń się, kochana. Nie idzie mi dziś na tamtym. Odsunęłam się, a kobieta klapnęła na winylowym stołku i szybko wsunęła kartę do automatu.
    Zajęłam strategiczną pozycję przy sąsiednim automacie i spojrzałam na recepcję.
    Cholera. Zgubiłam go.
    Starając się zwalczyć ucisk w żołądku, rozważałam, czy powinnam wspomnieć Ramirezowi, że ktoś mnie śledzi.
    Kiedy wróciłam do pokoju, zarówno Śpiąca Królewna, jak i Dana już wstali. Dana masowała sobie goleń, a Marco wyszedł właśnie z łazienki w chmurze poprysznicowej pary.
    – Dzień dobry, słoneczko – zaćwierkał, składając swoją piżamę w kostkę. Zmrużyłam oczy.
    – Czy wiesz, że chrapiesz jak drwal? – Marco odwrócił się z rozdziawionymi ustami.
    – Wcale nie!
    Poprosiłam Danę o potwierdzenie, ale tylko wzruszyła ramionami. Lata praktyki w spaniu w obcych łóżkach najwyraźniej uodporniły ją na podobne niedogodności.
    – Wszystko w porządku? – zapytałam, wskazując na jej nogę. Zauważyłam, że zaczyna jej wychodzić fioletowy siniak.
    – Tak. Zdaje się, że spadłam z łóżka. Te dostawki są dobre dla karłów.
    – Dzisiaj ja będę spała na dostawce – zaproponowałam wspaniałomyślnie. Przynajmniej będę dalej od maszyny do chrapania.
    – Ja spałem jak niemowlę – powiedział Marco, chowając piżamę do szuflady. Spojrzałam na niego spod zmarszczonych brwi, notując w pamięci, żeby sprawdzić w sklepie z pamiątkami, czy nie mają plastrów na nos ułatwiających oddychanie. Albo chociaż tłumika.
    Marco poinformował nas, że poznał już Nowy Jork na wylot i dzisiaj wybiera się do bardziej gejowskiego Paryża! Uzbrojony w kartę kredytową zamierzał spędzić dzień w La Boutique hotelu Paris. Dana, która wygrała poprzedniego wieczoru dwadzieścia dolców na automatach, planowała spróbować dziś szczęścia przy stole do blackjacka. Ja, z braku lepszego zajęcia, postanowiłam jeszcze raz odwiedzić dom Loli w Henderson.
    Nie byłam pewna, co łączy Lolę i świętej pamięci Hanka, alias Harriett z moim ojcem, ale był to jedyny trop, jaki w tej chwili miałam.
    Pół godziny później ponownie znalazłam się przed domem na Sand Hill Lane. Tym razem na podjeździe stały biały ford taurus i poobijane zielone volvo. Dobry znak.
    Wzięłam głęboki oddech i wysiadłam z auta. Zadzwoniłam do drzwi. Nic. Odczekałam chwilę i zadzwoniłam jeszcze raz. Znowu nic. Zajrzałam przez okno. W salonie nikogo nie było. Rozejrzałam się wokół. Niestety, dziś nie było pomocnego sąsiada podlewającego trawnik. Ani nikogo innego. Wszyscy albo byli w pracy, albo oglądali Regisa i Kelly.
    Przeszłam wzdłuż skalnego ogródka do drewnianej furtki z boku domu. Rozejrzałam się na boki i nacisnęłam klamkę, która z łatwością ustąpiła. Czując się trochę nieswojo, wśliznęłam się za furtkę i ruszyłam wzdłuż bocznej ściany domu. Zauważyłam dwa okna, oba ze szczelnie zaciągniętymi zasłonami. Trzymając się blisko ściany, dotarłam do ogródka za domem. Były tu skalniaki, niewielkie patio i mały basen. Na patio leżało kilka psich zabawek. Żadna z tych rzeczy nie pachniała samobójstwem. Ani wystrzałem z broni.
    Tylna ściana domu obwiedziona była niskim żywopłotem i przecięta szklaną taflą przesuwnych drzwi. Nareszcie. Żadnych zasłon. Drzwi prowadziły do kuchni i pokoju wypoczynkowego; oba pomieszczenia były nieskazitelnie czyste i wypełnione meblami typowym dla domu na przedmieściu. Wszędzie królowały kwiaty, perkal i mnóstwo jasnej dębiny. Znowu ogarnęły mnie wątpliwości, czy to aby na pewno właściwy dom. Nie mogłam uwierzyć, że mieszkały tu showgirl i drag queen samobójca. Już miałam sprawdzić czy mieszkańcy przedmieść zamykają tylne drzwi, kiedy do pokoju wszedł mężczyzna. (Nie wstydzę się przyznać, że cholernie mnie tym wystraszył).
    Szybko zanurkowałam za żywopłot.
    Mężczyzna był niski, z krótko przyciętą koroną brązowych włosów, okalającą łysy czubek głowy. Ubrany był w golf, sztruksy i mokasyny z frędzelkami. Albo był gejem, albo powinien powiedzieć matce, żeby przestała go ubierać. Byłam za daleko, żeby widzieć jego oczy, ale wyglądało na to, że płacze. Ocierał dłońmi policzki, a jego klatka piersiowa gwałtownie unosiła się t opadała.
    Dwie sekundy później do pokoju weszła wysoka, rudowłosa kobieta. Serce zaczęło mi szybciej bić. Lola.
    Przesunęłam się wzdłuż żywopłotu, kiedy mężczyzna wszedł do kuchni. Lola poszła za nim. Nadal nie mogłam zobaczyć jej twarzy (była tyłem do mnie), ale zauważyłam, że ma na sobie te same ciuchy co wczoraj wieczorem. Wymachiwała rękami na Pana Golfika, który ukrył twarz w dłoniach i znowu zaczął płakać. A potem sam zaczął wymachiwać rękami.
    Wyglądało na to, że się o coś kłócą, ale trudno było stwierdzić, kto wygrywa. Pan Golfik przestał płakać i teraz porządnie wrzeszczał na Lolę. Przybliżyłam się trochę do drzwi, żeby usłyszeć, co mówią. Nic z tego. Grube szkło nie tylko doskonale izoluje od upału, ale także od wścibskich, dawno niewidzianych córek. Jedyne co słyszałam, to stłumione dźwięki podniesionych głosów.
    Przysuwałam się coraz bliżej drzwi, w nadziei, że uda mi się zobaczyć twarz Loli. Byłam tak bardzo pochłonięta tym, co dzieje się w domu, że nie zauważyłam psiej zabawki leżącej pod żywopłotem. Głośny pisk gumowej wiewiórki dotarł do uszu Pana Golfika i Loli i oboje znieruchomieli.
    O nie.
    Pan Golfik i Lola rzucili się do drzwi. Zrobiłam szybki odwrót, ale pechowo zaczepiłam obcasem o węża ogrodowego.
    – Och. – Poleciałam twarzą w żywopłot. Podniosłam się, ale nie dość szybko.
    – Kim jesteś?
    Zmieszana, odwróciłam się. Zostałam przyłapana na gorącym uczynku.
    Twarz Pana Golfika była pokryta czerwonymi plamami, oczy miał spuchnięte i podkrążone, jakby całą noc nie spał. Lola została w drzwiach i dobrze widziałam tylko jej rude włosy.
    – Ja? Hmm, eee… sczytuję liczniki? – Żeby tyle lat chodzić do katolickiej szkoły i nie nauczyć się porządnie kłamać. Zgroza.
    Pan Golfik zmrużył przekrwione oczy.
    – Monaldo cię przysłał?
    – Eee… – Próbowałam wyczytać z jego oczu, czy to dobrze, czy źle. – Tak? Ech. Zła odpowiedź. Pan Golfik spojrzał szybko na Lolę. Mogłabym przysiąc, że był bliski paniki. Jednak zanim zdążyłam się nad tym zastanowić, zobaczyłam lufę pistoletu, wycelowaną w moją twarz.
    – O, cholera! – Odruchowo cofnęłam się o krok.
    – Powiedz Monaldowi, że to już koniec – warknął Pan Golfik, wymachując pistoletem. – Hank nie żyje, już wystarczy. Koniec z tym wszystkim.
    – Hej, nie znam żadnego Monaldo – powiedziałam, unosząc ręce do góry. Dlaczego musiałam wybrać akurat ten moment, żeby stać się przekonującą kłamczucha? – Kłamałam. Przysięgam, nie mam pojęcia, o kim mówisz. Przyszłam tu, bo szukam Larry'ego Springera. Jestem, eee… – Urwałam, patrząc na lufę wycelowaną w moją głowę. – Myślę, że może być moim ojcem.
    Pan Golfik zamrugał, wyraźnie zaskoczony. Opuścił pistolet. Otworzył usta, ale nie zdążył nic powiedzieć, bo na patio wyszła Lola.
    – Maddie?
    Spojrzałam na nią, po raz pierwszy widząc jej twarz – odrobinę zbyt szeroką z silną szczęką i długim prostym nosem.
    Rozszerzyłam oczy ze zdumienia, kiedy zobaczyłam jej oczy. Okrągłe, łagodne, w wyjątkowym, piwnym kolorze, który zmieniał się w złocistobrązowy lub szmaragdowy w zależności od tego, jak dużo użyło się fioletowego eyelinera.
    Oczy takie jak moje.

6

    Wpatrywałam się w Lolę, mrugając. Nagle prawda dotarła do mnie z siłą grubej kobiety rzucającej się na ostatnią parę przecenionych czółenek na megawyprzedaży w Nordstromie. Szerokie ramiona, wąskie biodra, mięsiste policzki. Jabłko Adama.
    Z trudem przełknęłam ślinę. Zaschło mi w ustach.
    – Maddie? – powtórzyła Lola, tym razem wyraźnie męskim głosem. Oblizałam wargi i poruszyłam ustami. Tyle że nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Odchrząknęłam i spróbowałam jeszcze raz.
    – Tak. – Znowu spojrzałam w te znajome, brązowe oczy. – Larry? Pomalowane ciemnoczerwoną szminką usta drgnęły lekko w kąciku.
    – Większość ludzi mówi teraz do mnie Lola.
    Skinęłam głową, czując że moje ściągnięte czoło aż prosi się o botoks, kiedy mój mózg szukał odpowiednich emocji. Szok byłby w sam raz. Albo zaskoczenie. Może nawet gniew. A jednak jedyne co czułam, patrząc na mojego ojca w minispódniczce i butach tancerki go – go, to ulga, że nie leży martwy w jakimś kanale.
    – Co tu robisz? – zapytał.
    – Dostałam twoją wiadomość. – Nie mogłam przestać gapić się na jego buty. Gucci. Teraz przynajmniej wiedziałam, po kim odziedziczyłam wyczucie stylu.
    Lola alias Larry, przygryzła wargę, tak, że na zębach pozostały jej plamki czerwonej szminki.
    – Racja. Przepraszam za to. Ja, eee, nie powinienem był dzwonić. To było głupie. Już wszystko w porządku. – Tyle że jego ukradkowe spojrzenie na Pana Golfika nie potwierdzało tych słów.
    Teraz, kiedy Pan Golfik przestał we mnie celować, zauważyłam, jak bardzo trzęsą mu się ręce. Przekładał pistolet z jednej dłoni do drugiej, jakby nie mógł się zdecydować, jak powinien go trzymać. Do tego cały czas rozgląda! się wokół, jakby spodziewał się, że w każdej chwili ktoś może wyskoczyć zza krzewu azalii.
    Larry nie wyglądał wiele lepiej. Z bliska widziałam, że ma o wiele więcej lat, niż wcześniej dawałam Loli. Makijaż tylko częściowo maskował worki pod oczami, na brodzie przebijał siwy zarost, a pod białym elastycznym topem dostrzegłam zarys gorsetu, trzymającego w ryzach sadełko typowe dla facetów w średnim wieku.
    Najbardziej fascynowały mnie jednak jego oczy, tak bardzo podobne do tych, które co rano widziałam w lustrze. Trochę wytrącało mnie to z równowagi. Okej, bardzo wytrącało. Przypominało to patrzenie na pięćdziesięcioletnią wersję samej siebie, tyle że trzydzieści centymetrów wyższą i z meszkiem nad wargą.
    Kiedy staliśmy tak z Larrym, przyglądając się sobie w milczeniu, w głowie kłębiło mi się z milion pytań. Czy minispódniczki i wysokie obcasy były powodem, dla którego zostawił mamę i mnie? Dlaczego przez dwadzieścia sześć lat ani razu nie zadzwonił? Czy to wszystko oznaczało, że nie był gwiazdą rocka? Boże. Czy mój ojciec był striptizerką?
    I co to był za wystrzał? Dlaczego wczoraj uciekł przede mną? I ostatnie, ale nie mniej ważne pytanie: kim, do diabła, jest Monaldo?
    Nie byłam pewna, czy jestem gotowa poznać odpowiedzi na pozostałe pytania, dlatego zaczęłam od ostatniego.
    – Kim jest Monaldo?
    – Nikim – odparł Larry, odrobinę za szybko. Posłał Panu Golfikowi ostrzegawcze spojrzenie i pistolet zniknął z powrotem w kieszeni sztruksów.
    Okej…
    – Widziałam wczoraj, co przydarzyło się Harriet – powiedziałam, zmieniając temat. – Przykro mi.
    Pan Golfik wydał z siebie stłumiony szloch i ukrył twarz w dłoniach. Larry znowu przygryzł wargę.
    – Czy on był twoim… – Urwałam, wlepiając wzrok w jego minispódniczkę.
    – Był moim współlokatorem – wybąkał Larry. Ze wstydem przyznaję, że mi ulżyło. Nie jestem pewna, czy poradziłabym sobie w tamtej chwili z dwoma tatusiami. Zwłaszcza że jeden z nich był martwy.
    Larry wskazał na Pana Golfika.
    – Maurice i Harriet są… byli parą.
    Maurice skinął głową, a po jego pyzatych policzkach znowu pociekły łzy. Posłałam mu najbardziej współczujące spojrzenie, na jakie mogłam się zdobyć, zważywszy na to, że przed chwilą celował do mnie z pistoletu.
    – Słuchaj – ciągnął Larry – doceniam, że jechałaś taki kawał drogi, ale, eee… – Ponownie spojrzał na Maurice'a. – To naprawdę nie jest odpowiedni moment. Przykro mi. – Z tymi słowami, Larry odwrócił się i zniknął z powrotem w domu.
    – Zaczekaj! – zawołałam. Weszłam przez przesuwne drzwi. Maurice, ciągle szlochając, poszedł za mną.
    W domu pachniało wybielaczem i używanymi przez moją irlandzką katolicką babcię odświeżaczami do kontaktu Giade. Na małym stoliku stała butelka płynu do mycia szyb, obok leżały szmatki. Były to jedyne dwie rzeczy nie na swoim miejscu w całym pokoju. Dom lśnił czystością, jak w reklamie jakiegoś środka czyszczącego. Wszystkie meble – obita perkalem sofa, dębowa ława, szafka na telewizor – były ustawione zgodnie z zasadami symetrii, dosłownie pod linijkę. Przez chwilę miałam ochotę ściągnąć buty z obawy, że zostawię ślady z błota na nieskazitelnie czystej kafelkowej posadzce.
    Ruszyłam na górę.
    – Larry? – zawołałam, przeskakując po dwa stopnie naraz, z Mauricem depczącym mi po piętach.
    – Co robisz? Nie możesz tu wchodzić – protestował Maurice, patrząc, jak podeszwy moich sandałków wchodzą w bliski kontakt z białą wykładziną na górze.
    Zignorowałam go, podążając za odgłosami kroków Loli. Na piętrze znajdowały się trzy sypialnie oraz łazienka z różową glazurą i różową zasłonką prysznicową w białe grochy. (Czy ich dekoratorką wnętrz była Barbie?) Pierwsze dwa pokoje były zamknięte. W trzecim mignęła mi ruda peruka Larry'ego.
    Gdy weszłam do pokoju, stało się dla mnie jasne, że to nie Larry jest gospodynią w tym domu. Jego pokój przypominał Bloomingdale's w Beverly Center zaraz po trzęsieniu ziemi w Northridge. Wszędzie walały się sukienki, spódnice, bluzki i buty. Na toaletce zobaczyłam kilka styropianowych głów w długich perukach, a oprócz tego eyeliner, mascarę i – aż się wzdrygnęłam – błyszczyk Raspberry Perfection dokładnie taki sam, jakiego używałam co rano. Odwróciłam wzrok, znowu zmarszczyłam się tak, że kilka zastrzyków z botoksu nie byłoby nie na miejscu.
    Skupiłam się na Larrym, który stał pośrodku pokoju i zasuwał niewielką, czarną torbę podróżną. Wokół jego kostek kręcił się mały, hałaśliwy pies.
    – Musimy porozmawiać, Larry – powiedziałam, kiedy za moimi plecami stanął zasapany Maurtce.
    Larry uniósł wzrok, tylko trochę zaskoczony, że za nim poszłam.
    – Nie mogę. Muszę lecieć. – Podniósł z podłogi wyszywaną koralikami torebkę i zarzucił sobie na ramię.
    – Czyli, czyli… znowu tak po prostu znikniesz? – odparłam łamiącym się głosem. Wspomnienie włochatej ręki machającej mi na pożegnanie zupełnie mnie przytłoczyło. Owszem, nie o takim spotkaniu po latach z ojcem zawsze marzyłam, ale to, że znowu odchodził, spowodowało, że wpadłam w panikę.
    Musiał to zauważyć, bo przystanął.
    – Przykro mi, że musieliśmy się spotkać w takich okolicznościach. Wiem, jak musisz się czuć i żałuję, że to dla ciebie taki wstrząs.
    Tak, wstrząs to odpowiednie słowo. Ale wstrząs jest czymś dobrym. Od wstrząsu jest już tylko jeden krok do zaprzeczenia. Pomyślałam, że gdy tylko mój mózg pokona ten krótki dystans, z przyjemnością spędzę bardzo długi czas w krainie wyparcia. Ponownie spojrzałam na jego buty od Gucciego i długo się w nie wpatrywałam.
    – Powiesz mi o strzale w piątkowy wieczór? – zapytałam, przenosząc wzrok na twarz Larry'ego.
    Znalazł na spódniczce jakiś paproszek, który nagle wydał mu się niezwykle interesujący.
    – Nie wiem, o czym mówisz.
    – Słyszałam odgłos wystrzału w wiadomości, którą mi zostawiłeś. Larry i Maurice wymienili spojrzenia.
    – Pewnie strzelił gaźnik.
    Najwyraźniej nieumiejętność kłamania była u nas rodzinna.
    – Powiedziałeś przez telefon, że potrzebujesz pomocy. Jakiej pomocy? Czy to ma coś wspólnego z Monaldem?
    Larry patrzył na mnie obojętnie.
    – Nie. I nie potrzebuję żadnej pomocy. Wszystko jest w porządku. – Jasne. Zmrużyłam oczy. Tak bardzo w porządku, że jego współlokator właśnie popełnił samobójstwo. Nie wspominając już o szlochającym geju z pistoletem w kieszeni sztruksów Old Navy.
    – Larry, jeśli masz kłopoty… – Przerwał mi.
    – Nie, Maddie, naprawdę wszystko w porządku. – Wyminął mnie i ruszył schodami na dół.
    – Czekaj! – Pognałam za nim, stukając obcasami w płytki, kiedy Larry wyszedł przez frontowe drzwi. Pobiegłam za nim do końca kamiennej ścieżki, aż do volvo. W tym czasie, Pan Golfik złapał małego psa, po raz ostatni spojrzał na Larry'ego, wskoczył do taurusa i odjechał.
    Ja jednak byłam całkowicie skupiona na Larrym, który wrzucił torbę do samochodu, po czym przeszedł na stronę kierowcy.
    – Czekaj – powtórzyłam, z gardłem ściśniętym paniką. – Mogę… do ciebie zadzwonić albo coś?
    Zatrzymał się i spojrzał na mnie łagodniej.
    – Dobrze cię było zobaczyć, Maddie. Pozdrów ode mnie mamę.
    Zanim zdążyłam zaprotestować przeciwko kolejnemu porzuceniu, odpalił samochód i po raz drugi zniknął z mojego życia. Tyle że tym razem, zamiast włochatej ręki, widziałam długie, rude włosy powiewające na wietrze.
    Stałam na pustym podjeździe, próbując zrozumieć, co się przed chwilą wydarzyło.
    Mój ojciec nie został postrzelony. Wszystko było w porządku. Nie był martwy, ranny ani się nie wykrwawiał. Powinnam czuć ulgę, że jest cały i zdrowy, prawda?
    I czułam.
    Częściowo.
    Wiedziałam jednak, że nie wszystko jest okej. Tyle pytań ciągle pozostawało bez odpowiedzi. Pomijając jego styl ubierania, działo się tu coś naprawdę dziwnego.
    Spojrzałam na dom. Na wszelki wypadek, wróciłam do frontowych drzwi i spróbowałam je otworzyć. Były zamknięte.
    Z braku innych genialnych pomysłów, wsiadłam do mustanga i pojechałam do hotelu.
    Pierwszą rzeczą, jaką zrobiłam po powrocie do pokoju, było odsłuchanie wiadomości. Wyobraźcie sobie moje zaskoczenie, kiedy okazało się, że jest ich aż siedem. I wszystkie od Ramireza.
    W innej sytuacji, siedem wiadomości od wściekłego policjanta, nakazującego ci powrót do Los Angeles, mogłoby popsuć humor, ale kiedy słuchałam ich, jedna po drugiej, nie mogłam pozbyć się poczucia triumfu. I kto teraz nie odpowiadał na telefony, co?
    Skasowałam wszystkie siedem wiadomości. Potem opadłam na łóżko i wlepiłam wzrok w fantazyjnie wytynkowany sufit.
    Okej, więc mój ojciec wolał szminki od krawatów. I lubił bury od Gucciego. (O to akurat nie miałam do niego pretensji). I jak się okazało, wcale nie uciekł do Vegas z tancerką, tylko sam nią został.
    Wszystko to nie zmieniało faktu, że jest moim ojcem. I choć nie chciał tego przyznać, miał kłopoty. Jak duże i jakiego rodzaju, nie wiedziałam. Właściwie, nie wiedziałam nawet, czy chcę to wiedzieć. W końcu Larry właśnie po raz drugi dał nogę. I jeśli się dobrze zastanowić, nie okazał ani jednej z klasycznych oznak ojcowskiego zadowolenia na widok córki.
    Trąc oczy, zepchnęłam małą, pozbawioną ojca dziewczynkę z powrotem do podświadomości, w zamian próbując skoncentrować się na dorosłej, rozsądnej kobiecie, za którą się uważam.
    Załóżmy, że faktycznie słyszałam wystrzał z broni w wiadomości od Larry'ego. Prosił o pomoc, a ktoś do niego strzelał. Trzy dni później, jego współlokator skoczył z dachu, a Larry nabrał wody w usta. Nie wyglądało to dobrze.
    O jaką pomoc chodziło? Czy miało to coś wspólnego z Monaldem? Maurice powiedział, że to już koniec. Koniec czego? Czy właśnie o to kłócili się z Larrym w kuchni? Ich sprzeczka wyglądała dość poważnie, więc nie sądzę, by spierali się o to, w jakiej trumnie pochować biednego Hanka.
    Zamknęłam oczy. Pytanie brzmiało: czy dam nogę, tak jak przed laty zrobił to Larry, czy zostanę i spróbuję pomóc mu wyplątać się z kłopotów, w jakie wpakowali się z Panem Golfikiem? Chciałabym powiedzieć, że przyszła mi do głowy genialna odpowiedź, ale prawda jest taka, że po prostu przysnęłam.
    Następne co pamiętam, to Danę, która wpadła jak burza do pokoju i zaczęła skakać po łóżku.
    – Rety. Rety. Maddie, obudź się!
    Uchyliłam jedno oko i, zdziwiona, zobaczyłam za oknem słońce zachodzące nad zamkiem Excalibur.
    – Która godzina?
    – Odpowiednia na imprezę. Właśnie wygrałam w blackjacka. Tysiąc dolców! Jestem królową blackjacka. Mads, musisz w to ze mną zagrać. Ten recepcjonista, Jim, namówił mnie, żebym z nim zagrała. Na początku powiedziałam, że nie chcę, na co on, że to łatwe, na co spytałam, czy mi pokaże, na co on, że spoko. I zagrałam. Miałam dziesięć punktów i krupier spytał mnie co dalej. Powiedziałam, że dobieram, patrzę, walet, no i wygrałam. Tysiąc dolców, Maddie. Ale czad, nie?
    Zamrugałam, otwierając drugie oko.
    – Mój ojciec jest transwestytą.
    Dana przestała skakać po łóżku. Ale – i tu plus dla niej – nawet nie zapytała, czy jestem pijana.
    – Co takiego?
    Podparłam się na łokciach i opowiedziałam jej o mojej wyprawie do Henderson. Łącznie z tym, że mój ojciec lubi bieliznę Victoria's Secret.
    – Łat – powiedziała, kiedy skończyłam. – Znałam kiedyś jednego transa. Dolly. Pracowała na rogu Hollywood i Vine.
    – Super, dzięki. Bardzo mnie pocieszyłaś.
    – Myślisz, że twoja mama wie? – zapytała Dana. Zastanowiłam się. Biorąc pod uwagę, że na wzmiankę o Larrym zrobiła się kredowobiała, istniała taka możliwość.
    – Nie wiem. Może.
    – Może powinnaś do niej zadzwonić?
    – Nie! – Poderwałam się jak oparzona. – Nie chcę z nią o tym rozmawiać. Właśnie jestem na etapie zaprzeczania. Jeśli pogadam o tym z mamą, wszystko się urzeczywistni. T moje zdrowie szlag trafi.
    – Hm… nie wiem, czy zaprzeczanie jest znowu takie zdrowe – odparła Dana, ściągając brwi.
    Spojrzałam jej prosto w oczy.
    – Dana, mój ojciec nosi buty tancerki go – go. Wierz mi, zaprzeczenie to mój najlepszy przyjaciel.
    – Skoro tak uważasz. – Usiadła obok mnie na łóżku. – Co zamierzasz teraz zrobić?
    Zaburczało mi w brzuchu i przypomniałam sobie, że od rana nic nie jadłam.
    – Zamierzam coś zjeść.
    Jako że Dana też nie jadła, zbyt pochłonięta wygrywaniem w blackjacka, postanowiłyśmy znowu udać się do Broadway Burger. I choć wspomnienie mojego ojca w gorsecie sprawiało, że miałam wielką ochotę na ogromnego cheeseburgera z dodatkowym majonezem, poszłam w ślady Dany i w zamian zamówiłam sojowego hamburgera z dodatkowymi kiełkami. Kiedy czekałyśmy najedzenie, powiedziałam Danie o siedmiu wiadomościach od Ramireza. Przyznała mi rację. Dostał to, na co sobie zasłużył.
    Zasiadłyśmy z naszymi kanapkami przy stoliku pod oknem i Dana natychmiast wgryzła się w swoją. Mrucząc z zadowolenia, wetknęła zabłąkany kiełek z powrotem do ust.
    – Boże, jakie to dobre – westchnęła. Marszcząc nos, powąchałam swoją kanapkę.
    – Pachnie jak skoszona trawa.
    – Wcale nie! Maddie, pomyśl, jakie to dobre dla twojego organizmu. Soja jest zdrowa dla serca, do tego przeciwutleniacze.
    Powąchałam jeszcze raz.
    – No nie wiem…
    – Śmiało – zachęcała Dana, z zadowoleniem przeżuwając kolejny kawałek. Odgryzłam maciupki kęs.
    – Smakuje jak trawa.
    – Ma siedemdziesiąt pięć procent mniej tłuszczu niż hamburger wołowy. Spojrzałam na swój brzuch. Był wolny od gorsetu. Jeszcze.
    – Siedemdziesiąt pięć, tak? – Dana skinęła głową.
    Starając się nie oddychać przez nos, zjadłam swoją kanapkę z trawą. Kiedy dotarłyśmy do pokoju, Marco już tam był. Wrócił z Paryża w założonym na bakier czarnym berecie, obładowany torbami z zakupami.
    – Bonjour, moje śliczne – przywitał nas. – Jak tam Paryż?
    – Magnifique! Podoba się wam beret?
    – Bardzo do ciebie pasuje – powiedziałam szczerze.
    – Dana, kiedy was nie było, dzwonił do ciebie jakiś facet – poinformował Marco, wyciągając z torby breloczek do kluczy w kształcie wieży Eiffla. – Roco? Rambo?
    – Rico? – zapytała Dana i aż zaświeciły się jej oczy. – Tak. Rico. Sądząc po głosie, totalne ciacho.
    – Co mówił?
    – Prosił, żeby ci przekazać, że Mac – relacjonował Marco, robiąc palcami powietrzny cudzysłów przy ostatnim słowie – powiedziała, że sprawdzili już, czy nie masz kryminalnej przeszłości, i że on odbierze twoją ladysmith – znowu cudzysłów – w piątek.
    Dana westchnęła, przyciskając dłonie do serca. – Czy to nie urocze? Uwielbiam tego faceta.
    – Co to ta ladysmith? – zapytał Marco, opierając dłonie na biodrach. – Jakiś nowy gadżecik z sex shopu?
    – To pistolet – wyjaśniłam mu.
    Marco zrobił krok w tył, odsuwając się od Dany. Zważywszy na jego przygodę z paralizatorem, wcale mu się nie dziwiłam.
    Kiedy Marco skończył wypakowywać pamiątki z Paryża, opowiedziałyśmy mu z Daną o mojej przygodzie w Henderson. Był stosownie zaszokowany, kiedy wspomniałam p butach tancerki go – go mojego ojca i odpowiednio wstrząśnięty, kiedy powiedziałam o tandetnych mokasynach Pana Golfika.
    – Czy to znaczy, że Larry zabił swojego współlokatora? – zapytał, kiedy skończyłyśmy.
    – Nie! – powiedziałam trochę głośniej, niż zamierzałam. – Nie sądzę, żeby Larry kogokolwiek zabił. Poza tym, policja uważa, że Hank popełnił samobójstwo.
    – Och, skarbeńku. – Marco machnął lekceważąco ręką. – Oni zawsze tak mówią, kiedy nie mogą znaleźć winnego.
    Owszem, Marco ma tendencję do zbytniego upraszczania, ale zastanawiałam się, czy aby tym razem nie ma racji.
    – Monaldo – powiedziała powoli i wyraźnie Dana. – Ciekawe czy to włoskie nazwisko.
    – Raczej portugalskie – podsunął Marco. – Spotykałem się kiedyś z jednym Portugalczykiem. Przyrządzał ośmiornicę tak, że palce lizać. Po prostu niebo w gębie.
    – Nie, nie. Moim zdaniem to włoskie nazwisko. – Dana zmarszczyła brwi. – Czy w Ojcu chrzestnym nie było przypadkiem Monalda?
    A więc to o to chodziło. – Nie.
    – Przypomina mi to pilota pewnego serialu, w którym wystąpiłam. Laseczki Mafii – powiedziała Dana. – Wszyscy wiedzą, że kluby w Vegas są w łapach mafii – upierała się.
    – Boże, Maddie! – Marco wciągnął głośno powietrze. – Czy twój tata należy do mafii?
    – Nie! Mój tata nie należy do mafii. Zresztą w Vegas już nie ma mafii. Dana i Marco spojrzeli na mnie, a potem na siebie nawzajem.
    – Aleś ty naiwna, skarbeńku – stwierdził Marco. Moje lewe oko zaczęło drgać.
    – Słuchajcie, jestem pewna, że ta nic takiego. Zwykłe nieporozumienie. Larry pewnie był rozstrojony z powodu śmierci swojego współlokatora. Poza tym, przeżył szok, widząc mnie po tak długim czasie. Myślę, że gdy spotkamy się na spokojnie, wszystko mi wyjaśni. Może to naprawdę był gaźnik.
    Oho, zdaje się, że niepostrzeżenie osiągnęłam etap wyparcia.
    – Myślę, że powinniśmy jeszcze raz pojechać do tego klubu – powiedziała Dana.
    Marco zapiszczał.
    – Clubbing w Vegas! Och, Mads, możemy? Bardzo cię proszę, bardzo, bardzo?
    Wzruszyłam ramionami. Było to miejsce dobre jak każde inne, żeby spotkać się z Larrym. Kto wie, może jeśli dopadnę go na osobności, naprawdę mi wszystko wyjaśni?
    – W porządku. Jedziemy do Victorii. – Marco podskoczył i przyklasnął.
    – Super! Dajcie mi tylko dziesięć minut!

7

    Dwie godziny później, Marco skończył dopieszczać swój klubowy wizerunek, na który składały się czarne skórzane spodnie, fioletowa, dopasowana koszulka na ramiączkach i trzy srebrne łańcuszki na szyję. Całość zwieńczył czarny beret. Dodam, że oczy Marca były pomalowane mocniej niż moje czy Dany.
    – Gotowy? – zapytała Dana, poprawiając obszyty cekinami top bez ramiączek. Włożyła do niego czarną, obcisłą spódniczkę i pięciocentymetrowe szpilki. Ja zostałam w srebrnych sandałkach, ale przebrałam się w krótszą spódniczkę – czarną ze skóry – i elastyczny, intensywnie czerwony top. Muszę przyznać, te wyglądaliśmy naprawdę fajnie.
    – Gotowy.
    Tak jak poprzednio zostawiliśmy mustanga na sąsiedniej ulicy i resztę drogi pokonaliśmy pieszo. Żółta taśma policyjna zniknęła sprzed Victoria Club. Jedynym dowodem na to, że wczoraj wydarzyło się tu coś niecodziennego, była jasna plama w miejscu, gdzie ktoś próbował wybielić ślady krwi.
    Przed wejściem stała bardzo długa kolejka, bez wątpienia, efekt doniesień prasowych na temat wczorajszego wieczoru. Jęknęłam. Choć uwielbiam moje sandałki, sama myśl o koczowaniu przez godzinę na chodniku w ośmiocentymetrowych obcasach, sprawiała, że podkurczały mi się palce u stóp. Naprawdę.
    Wielki jak góra, zgolony bramkarz, w martensach, stał za czerwonym, aksamitnym sznurem oddzielającym czekający tłum od wybranych, którzy już weszli do środka. Facet trzymał w ręce podkładkę, zapewne z listą szczęśliwców, którzy byli na tyle fajni, że nie musieli stać w kolejce.
    – Hej – powiedziałam, kiwając mu uwodzicielsko paluszkiem. – Da się jakoś załatwić, żebyśmy tam weszli? – zapytałam, wskazując klub, przez którego ściany przebijała dudniąca muzyka.
    Bramkarz spojrzał na kolejkę, a potem znowu na nas.
    – Jesteście na liście? – zapytał znużonym głosem, sugerującym, że już to dziś przerabiał i to pięćdziesiąt razy.
    Wydęłam usta w kolorze Raspberry Perfection.
    – Cóż, właściwie…
    Nie dał mi nawet dokończyć, w zamian wskazując kolejkę czekających.
    – Stańcie w kolejce. – Ale…
    Spojrzał na mnie zimno i powtórzył:
    – Stańcie w kolejce. – Cholera.
    Już miałam dać za wygraną i zaryzykować utratę czucia w stopach, kiedy do przodu wysunęła się Dana.
    – Patrz i ucz się – szepnęła, poprawiając biust, aż w końcu wyglądała, jakby przemycała bomby wodne pod bluzką.
    – Heeej – powiedziała, podchodząc do bramkarza. Zatrzymała się i przeczytała imię z jego plakietki. – Pete. – Obdarzyła go szerokim uśmiechem. – Słyszeliśmy, że to najmodniejszy klub w mieście. Moi przyjaciele i ja marzymy, żeby go zobaczyć. Nie chciałbyś nas rozczarować, prawda? – Po tych słowach zatrzepotała rzęsami i nieśmiało dotknęła paznokciem swoich pełnych ust.
    Nic. Facet nawet nie drgnął, tylko ponownie nakazał nam gestem, żebyśmy stanęli w kolejce.
    Nie zraziło to Dany, która westchnęła.
    – W porządku, Pete. Ale wydaje mi się, że twój szef nie będzie zadowolony, kiedy dowie się, kogo spławiłeś.
    W oczach bramkarza pojawiło się wahanie.
    – Tak, tak – ciągnęła Dana, odwracając się i wskazując na mnie. – Tak się składa, żęto Eddie Izzard.
    Szturchnęłam łokciem Marca.
    – Kto? – zapytałam szeptem, kiedy Pete omiótł mnie wzrokiem. Marco tylko zachichotał.
    – Serio? – zapytał Pete. Zmrużył oczy. – Myślałem, że Iz jest wyższa. Dana machnęła ręką.
    – Telewizja dodaje dobrych piętnaście centymetrów. – Bramkarz pokiwał głową.
    – Zdaje się, że o tym słyszałem.
    – W każdym razie – kontynuowała Dana – nastawiliśmy się, że odwiedzimy dzisiaj Victorię. Ale jeśli Iz nie jest tu mile widziana, pójdziemy do Wynn…
    – Czekajcie! – zawołał Pete, nagle łagodniejąc. – Chyba mógłbym zrobić wyjątek dla Iz.
    Dana wyszczerzyła zęby w uśmiechu.
    – Och, jesteś naprawdę słodki, Pete – zaćwierkała.
    Kiedy Pete odpiął aksamitny sznur, by wpuścić nas do klubu, dałam Danie kuksańca w żebra.
    – Poddaję się – szepnęłam. – Kto to jest Iz? Spojrzała na mnie z niedowierzaniem.
    – Halo? Eddie Izzard? Dressed to Kilft Komik – transwestyta? Gwiazda tego samego formatu co Ru Paul. Skarbie, naprawdę powinnaś częściej wychodzić.
    Zamrugałam.
    – Powiedziałaś mu, że jestem facetem?
    Dana znowu na mnie spojrzała, i przysięgam, że patrzyła prosto na meszek nad moją górną wargą.
    – Najważniejsze, że to kupił, prawda?
    Postanowiłam, że jak najszybciej muszę udać się na woskowanie. Weszłam do klubu z opuszczoną głową.
    W środku Victoria była jeszcze większa niż z zewnątrz. Po prawej znajdował się parkiet pełen gibających się ludzi, skąpanych w świetle stroboskopów, a po lewej – szklany bar, oświetlony neonami, ciągnący się przez całą długość ściany.
    Tłoczyli się do niego ludzie spragnieni martini Sammy'ego Davisa Jr. Za barem dostrzegłam korytarz, w którym były zapewne toalety i biura.
    Jednak główna atrakcja znajdowała się prosto przed nami. Liczne stoliki i boksy otaczały wielką scenę, na której występowało siedem kobiet w butach na platformie, piórach i żółtych, obszytych cekinami, opiętych kostiumach. Każda z nich miała jabłko Adama. Pośrodku stała męska wersja Marilyn Monroe, śpiewając o rym, że diamenty są najlepszymi przyjaciółmi chłopca.
    – Kocham Las Vegas! – Marco aż przyklasnął.
    Cieszyłam się, że ktoś się dobrze bawił. Ja nadal byłam na etapie zaprzeczania.
    Idąc do wolnego stolika przy przejściu, rozglądałam się wokół, wypatrując w tłumie wysokiego rudzielca i niskiego gościa w sztruksach. Niestety, bez powodzenia.
    Do naszego stolika podszedł kelner, zrobiony na wczesną Madonnę, łącznie ze srebrnymi bransoletkami i domalowanym pieprzykiem.
    – Witamy w Victoria Club. Czego się panie napiją?
    Marco zachichotał na słowo „panie” i zamówił brzoskwiniowego schnappsa.
    – Muszę powiedzieć – dodał, wyglądając jak dwunastolatka na koncercie Ashlee Simpson – że uwielbiam twoją muzykę.
    W duchu przewróciłam oczami.
    Ale Madonna to łyknął. Spłonął rumieńcem, dał Marcowi autograf na serwetce, i dopiero potem przyjął resztę zamówień. Ja i Dana wzięłyśmy po cosmopolitanie.
    – Nie wiesz, czy występuje dziś Lola? – zapytałam.
    – Przykro mi. Dzisiaj ma wolne. Numery go – go są tylko w poniedziałki i piątki.
    Mój ojciec, tancerka go – go. Czułam, że znowu się marszczę.
    – Czyli w ogóle jej tu dzisiaj nie było? Madonna ściągnął brwi.
    – Nie. Ale była wczoraj, widziałem ją tuż przed tym… – Urwał, spuszczając wzrok. – Jak znaleźli Harriet.
    – Przykro mi. Byliście przyjaciółmi?
    – Nie, aż tak to nie. Byliśmy w dobrych stosunkach, ale Harriet i Lola pracowały tu znacznie dłużej ode mnie. Ja przeniosłem się tu z Caesars Palące dopiero zeszłej wiosny. Byłem tam rzymskim żołnierzem.
    Nigdy bym na to nie wpadła.
    – Czy Lola przyjaźni się z kimś jeszcze? – zapytałam. Pokręcił głową.
    – Nie, Lola i Harriet trzymały głównie ze sobą. No i z Bobbi. Przyjaźniły się we trójkę. Ale Bobbi odeszła w zeszłym tygodniu.
    Wyprostowałam się.
    – Tak? Wiesz może dlaczego?
    Madonna pokręcił głową, rozhuśtując blond perukę.
    – Niestety, nie. Po prostu któregoś dnia zniknęła. Przygryzłam wargę. Zdaje się, że takie akcje były ostatnio bardzo popularne.
    – A Monaldo? – włączyła się Dana. – Mówi ci coś to nazwisko? Madonna się uśmiechnął.
    – Jasne. To właściciel. – Wskazał na korytarz za barem.
    – Dzięki.
    – Spoko. Mam nadzieję, że przedstawienie będzie się wam podobało – powiedział, po czym puścił oczko do Marca i odszedł do sąsiedniego stolika.
    Kiedy zostaliśmy sami, Dana kopnęła mnie pod stołem.
    – Widzisz, mówiłam ci, że wszystkie te kluby są w łapach mafii! Boże.
    – To, że facet jest Włochem i jednocześnie właścicielem klubu, nie robi z niego gangstera.
    – Amerykaninem włoskiego pochodzenia – poprawił mnie Marco.
    – Założę się – zaczęła Dana, zniżając głos do szeptu – że pełno tu mafiosów. Rozejrzałam się, ale zobaczyłam tylko podejrzanie dużą liczbę czółenek w rozmiarze czterdzieści pięć. Mafiosi. Jasne.
    – Pójdę pogadać z właścicielem. Jestem pewna, że to miły, zupełnie zwyczajny Amerykanin włoskiego pochodzenia – stwierdziłam z naciskiem. – Wy zostańcie.
    – Na pewno nie chcesz, żebym z tobą poszła? – zapytała Dana. – Miałam już zajęcia z metod przesłuchiwania i zastraszania. Rico wykorzystuje te same techniki, co CIA. Są naprawdę skuteczne, Maddie.
    – Nie! Powiedziałam, że pójdę z nim pogadać, a nie, że będę go przesłuchiwać.
    Dana wydęła wargi.
    – Paralizator nie, przesłuchanie nie. Człowiek nie może się nawet zabawić.
    – Obejrzyjcie występ – powiedziałam, wskazując scenę, gdzie Marilyn zaczęła właśnie śpiewać Happy Birthday, Mr. President.
    Dana nadal była naburmuszona, a Marco wodził rozmarzonym wzrokiem za Madonną, kiedy zostawiłam ich, przemykając między klubowiczami w stronę korytarza. Wyjrzałam zza rogu. Trzy pary drzwi po lewej, po prawej dwie łazienki. Zerknęłam szybko przez ramię i zajęłam się lewą stroną. Na pierwszych drzwiach było napisane „Magazyn”, na pozostałych dwóch, że są to pomieszczenia służbowe. Zapukałam do pierwszych drzwi. Żadnej odpowiedzi.
    Podeszłam do drugich. Znieruchomiałam, słysząc w środku stłumione głosy.
    Rozmawiały dwie osoby. Jeden głos był głębszy i wolniejszy, ale nie mogłam zrozumieć, co mówi. Słyszałam tylko ciche, burkliwe odgłosy. Drugi głos był wyższy i bardziej natarczywy. I, na szczęście, głośniejszy. W tym momencie przypomniały mi się pogadanki mojej irlandzkiej, katolickiej babci na temat podsłuchiwania. Zignorowałam to i przyłożyłam ucho do drzwi.
    Najpierw usłyszałam słowa „kretyn” i „idiota”. Właściciel wyższego głosu był wkurzony. Potem usłyszałam „towar” i „Lola”. I w końcu „broń”.
    Stłumiłam jęk, czując nagły przypływ adrenaliny. Całym ciałem przywarłam do drzwi, żeby lepiej słyszeć.
    Facet o niższym głosie wymamrotał coś w odpowiedzi, a ten pierwszy znowu się wściekł. Tym razem wyraźnie usłyszałam jego odpowiedź.
    – Nie obchodzi mnie, jak to zrobisz. Po prostu masz się nim zająć. Zamarłam. Raczej nie miał na myśli zafundowania komuś masażu stóp.
    Nagle wzmianki Dany o Ojcu chrzestnym przestały się wydawać bezsensowne. Kim miał się zająć? Larrym? Zaschło mi w ustach, w głowie miałam kłębowisko myśli.
    Głosy znowu ucichły. Wytężałam słuch, ale jedyne co usłyszałam to odgłos kroków. Niestety, dopiero poniewczasie zdałam sobie sprawę, że kierują się w moją stronę. Drzwi otworzyły się na oścież.
    – Aua. – Dostałam nimi prosto w nos. Poleciałam na przeciwległą ścianę, uderzyłam w nią głową i osunęłam się na podłogę. Zamrugałam. Oszołomiona, uniosłam wzrok i zobaczyłam dwóch facetów, wpatrujących się we mnie. Jeden był wielki. Zdawało mi się, że wypełnia cały korytarz. I bynajmniej nie był gruby. Miał posturę zawodowego futbolisty. Jego twarz przecinała długa blizna, a gęste brwi zrosły się w jedną, która wyglądała jak przycupnięta nad oczami włochata gąsienica.
    Ale to ten drugi przyprawił mnie o gęsią skórkę. Był niższy, o ostrych rysach twarzy, z krótko przyciętymi ciemnymi włosami i oliwkową cerą. Miał na sobie elegancki, ciemny garnitur. Jego twarz była nieco zaczerwieniona po kłótni, która odbyła się przed chwilą. Jego małe, czarne oczka patrzyły na mnie zimnym, wyrachowanym wzrokiem, od którego przeszedł mnie dreszcz. Byłam gotowa założyć się o moje sandałki od Blahnika, że to Monaldo.
    – Co, do diabła, tutaj robisz? – zapytał z ledwie hamowaną wściekłością.
    – Ja, eee, szukam toalety.
    Spojrzał na znajdujący się po prawej stronie półmetrowy neon z oznaczeniem toalety, a potem z powrotem na mnie. Uniósł idealnie wyregulowaną brew.
    – Eee. Zdaje się, że pomyliłam drzwi – wyjąkałam. Zmrużył małe oczka.
    – Pomyliłaś drzwi?
    – Przepraszam, eee, chyba wypiłam dziś o jednego drinka za dużo. – Podniosłam się z trudem. Nawet nie musiałam udawać, że się potykam, kiedy rzuciłam się do drzwi damskiej toalety.
    Zamknęłam się w kabinie i usiadłam, głęboko oddychając. Aua. To bolało. Ostrożnie dotknęłam palcami nosa. Miałam nadzieję, że nie jest złamany. Policzyłam do dziesięciu i wyszłam z kabiny, żeby przyjrzeć się obrażeniom w lustrze. Nos był czerwony, ale nie krwawił. Nie był też jakoś strasznie spuchnięty. No może trochę, ale na pewno nie jak bania. Wyjęłam z torebki korektor, żeby zatuszować zaczerwienienie, jednocześnie rozmyślając o tym, co przed chwilą usłyszałam.
    Mały i przerażający facet był wściekły na Larry'ego. Tylko dlaczego? Czy miało to coś wspólnego ze strzałem z zeszłego piątku? Nagle przyszła mi do głowy straszna myśl. Może to nie do Larry'ego strzelali, tylko on strzelał? Może to dlatego Monaldo był taki wkurzony. Trudno mi było sobie wyobrazić, jak odstrojona Lola celuje w Monalda na oczach jego goryla, ale musiałam przyznać, że nie było to niemożliwe.
    Kiedy zadbałam już o swój potłuczony nos, schowałam korektor do torebki i ostrożnie wyjrzałam na korytarz. Pusto. Zauważyłam, że Gąsienica i Pan Straszny stoją przy barze. Szybko wyszłam z łazienki i przemknęłam na drugą stronę korytarza. Zamknęłam oczy, w duchu zmówiłam szybką modlitwę do nieznanego świętego, który jest patronem dopuszczających się włamania z wtargnięciem w słusznej sprawie, i otworzyłam drzwi do biura. W środku nikogo nie było.
    Rzuciłam bezgłośne „dzięki” w stronę sufitu, weszłam do środka i zamknęłam za sobą drzwi.
    Okej, może włamywanie się do biura nie było najmądrzejszym pomysłem. Może było nawet głupie. Ale ponieważ nic lepszego nie przyszło mi do głowy, zrobiłam to, co zrobiłam. Sama nie wiedziałam, czego szukam. Może broni, pisemnego oświadczenia, że to Monaldo zepchnął Harriet z dachu albo szczegółowej rozpiski, w jaki sposób zamierzali… (w tym momencie przeszły mnie ciarki) „zająć się” Larrym. Zdaje się, że przede wszystkim szukałam jakiejś wskazówki, dlaczego współlokator Larry'ego wylądował w kostnicy i dlaczego chłopak rzeczonego współlokatora wymachiwał ludziom przed nosem pistoletem. (Przyznaję, że jakaś część mnie szukała też tabliczki z napisem „Honorowy Członek Mafii”).
    Pośrodku gabinetu stało biurko, przed nim dwa fotele, a za nim wygodne krzesło biurowe. Z boku znajdowała się biblioteczka, na ścianie zdjęcia i zezwolenie na handel alkoholem, a dalej trzy szafki na dokumenty. Całość wyglądała jak typowe biuro. Zaczęłam od szafek na dokumenty. Niestety, były zamknięte. Zabrałam się do szuflad biurka, w których znalazłam gumki recepturki, spinacze i świńskie pisemko. Nic, co mogłoby mnie naprowadzić na jakiś trop. Dowiedziałam się tylko, że Monaldo lubi duże kobiety o obfitych kształtach.
    Następnie wzięłam się za biblioteczkę, wyciągając na chybił trafił podręczniki pracownika, segregatory i książki. Nie znalazłam niczego podejrzanego. Spojrzałam na wiszące na ścianie zdjęcia. Na większości Monaldo uśmiechał się szeroko, obejmując ramieniem różnych ludzi – przeważnie facetów w garniturach. Nie kojarzyłam żadnego z nich, ale to jeszcze o niczym nie świadczyło. Ponieważ o wiele częściej oglądam Kroniki Seinfelda niż wiadomości, mężczyźni ci mogli być zarówno politykami, jak i byłymi donami. Jedyną osobą jaką rozpoznałam, był Larry, wystrojony w różowy, obcisły kostium ozdobiony pawimi piórami. Spojrzałam na jego buty. Srebrne sandałki z zapięciem w kształcie motyla. Boże. Nic dziwnego, że ludzie biorą mnie za drag queen.
    Obok Larry'ego stał drugi mężczyzna w różowym kostiumie, niższy i tęższy, z kręconymi blond włosami. Obejmował mojego ojca ramieniem. Zastanawiałam się, czy to nie przypadkiem nieszczęsny Hank. Stojący obok nich Monaldo szczerzył się do obiektywu, wskazując ręką neon z napisem „Victoria Club”.
    Jako że patrzenie na zdjęcie mojego ojca w szpilkach i piórach zakłócało mój szczęśliwy pobyt w krainie zaprzeczenia, pokręciłam głową i skierowałam się do kosza na śmieci, którego jeszcze nie sprawdziłam. Druciany kosz stał w rogu gabinetu. Wysypujące się z niego śmieci, świadczyły o tym, że Monaldo nie jest fanatykiem porządku.
    Zwykle nie grzebię w cudzych śmieciach. To niegrzeczne, wścibskie i obrzydliwe. Ale nie miałam wyboru. Ani czasu. Przerażający duet mógł wrócić w każdej chwili, żeby dalej kłócić się o to, jaki model cementowych butów zamówić dla Larry'ego. Zamknęłam więc oczy i zanurzyłam dłonie w śmieciach. Na szczęście nie trafiłam na nic oślizłego czy obrzydliwego. Głównie papiery, w tym rachunki. Szybko przeleciałam wzrokiem kilka pierwszych z góry. Nie było w nich nic niezwykłego. Wreszcie rozprostowałam kartkę z wydrukiem aukcji na eBayu. Jakaś tam aukcja nie zwróciłaby mojej uwagi, ale ta utworzona przez BobEDoll w zeszłą środę dotyczyła różowych czółenek Prady. Z wężowej skórki. Nówek, w pudełku, z woreczkiem do przechowywania. Czułam, jak w kąciku moich ust zbiera się ślina, kiedy zastanawiałam się, czy aukcja jeszcze trwa.
    Zastanawiałam się, dlaczego właśnie Monaldo interesował się różowymi czółenkami (Był, co prawda, właścicielem klubu, w którym występowały drag queens, ale sprawiał wrażenie faceta, który woli kolekcjonować uzi niż damskie ciuszki), kiedy usłyszałam kroki na korytarzu. Odruchowo schowałam wydruk do torebki.
    Drzwi się otworzyły.
    – Co ty tu robisz, do diabła? – W progu stał Monaldo, a jego czarne oczy miotały błyskawice.
    Zamarłam.
    – Eee…, rety, to nie łazienka? – Przyznaję: szybkie myślenie w sytuacjach kryzysowych nie jest moją mocną stroną.
    Zmrużył oczy, napinając mięśnie szczęki.
    – Kim jesteś, do cholery? – zapytał. Biorąc pod uwagę wściekłość w jego oczach, mówił przerażająco spokojnie.
    Przygryzłam wargę.
    – Okej. Przyłapaliście mnie. Trudno. – Zaśmiałam się z wysiłkiem. – Powiem prawdę… – Myśl, Maddie, myśl. Co zabrzmi prawdopodobnie? – Jestem… z „LA. Informera”. Przygotowuję reportaże. Jak Mary Tyler Moore. Tyle że bez toczka, bo to już by była przesada. To znaczy, niektórym kobietom pasuje elegancja w stylu Jacqueline Kennedy, ale ja jestem bardziej jak Sarah Jessica Parker. No wiecie, zbzikowana na punkcie butów. Dlatego robię materiał o… – Znowu przygryzłam wargę, rozglądając się gorączkowo po biurze. Mój wzrok padł na zdjęcie Larry'ego w srebrnych sandałkach. – Butach! O obuwniczych gustach wśród transwestytów. To taki niedoceniany target, prawda? I pomyślałam sobie, że dobrze byłoby zamieścić kilka cytatów z pana w moim…
    Przerwał mi, rycząc: – Wynocha!
    Uznałam, że lepiej będzie go posłuchać. Przecięłam gabinet dwoma szybkimi susami. Wtedy Monaldo, który nadal stał w drzwiach, złapał mnie za rękę.
    – Nie tak szybko.
    Moje serce zaczęło walić jak oszalałe, tak że jego bicie zlało się z rytmem klubowej muzyki, dudniącej z ukrytych głośników. Bałam się, że zaraz wyskoczy mi z piersi i zacznie pląsać po podłodze. Monaldo przeszywał mnie wzrokiem. Jego czarne oczy były dziwnie puste. Jeśli to prawda, że oczy są oknem duszy, przysięgam, że ten facet był jej pozbawiony. Tak mocno wbił palce w moją rękę, że aż jęknęłam. To wywołało sadystyczny uśmiech na jego twarzy.
    Potem krzyknął przez ramię do jednego z ochroniarzy przy barze.
    – Bruno, chodź tu! Musisz się kimś zająć.
    Znowu to sformułowanie. Z trudem przełknęłam ślinę.
    Wstrzymałam oddech i w stanie bliskim paniki patrzyłam, jak Bruno zmierza w naszą stronę ciemnym korytarzem. Facet był dobrze zbudowany. Nie tak ogromny jak Gąsienica, ale jego sylwetka wskazywała, że lubił siłownię o wiele bardziej niż ja. Zdaje się, że znowu jęknęłam.
    Monaldo zbliżył swoją twarz do mojej, tak że nasze nosy prawie się zetknęły. Wyczułam w jego oddechu rybę i czosnek z obiadu.
    – Jeśli jeszcze raz zobaczę cię w pobliżu mojego biura, pani reporterko – uśmiechnął się złośliwie – możesz być pewna, że będzie to ostatnie miejsce, w jakim będziesz widziana żywa.
    Już nie martwiłam się, że serce wyskoczy mi z piersi, bo zdaje się, że nagle przestało bić. Skinęłam głową, bojąc się odezwać.
    – Masz – powiedział, popychając mnie do Brunona. – Pozbądź się jej.
    – Robi się.
    Zamarłam. Znałam ten głos.
    Odwróciłam głowę i spojrzałam na Brunona. Tym razem moje serce stanęło na dobre. Ramirez.

8

    Ramirez obrócił mnie, złapał mocno za ramiona i zaczął prowadzić korytarzem.
    – Co ty tu robisz, do cholery? – szepnął mi do ucha. – Ja?
    – Cicho.
    – Ja? – odszepnęłam. – Co ty tu robisz?
    – Pracuję.
    – Nie wiedziałam, że dorabiasz jako wykidajło w nocnym klubie!
    – Pracuję pod przykrywką. – Czułam na szyi jego gorący oddech i wiedziałam, że w środku aż kipi z wściekłości. – Mogłaś mnie zdradzić. – Minęliśmy bar, przebijając się przez tłum w stronę sceny. – Prosiłem cię o jedną, jedyną rzecz – mamrotał pod nosem. – Naprawdę tycią. Miałaś trzymać się z daleka od Vegas. Zostać w domu. Ale czy zrobiłaś to dla mnie? Nie. Typowa kobieta.
    – Udam, że tego nie słyszałam.
    – Udam, że wierzę, że teraz mnie posłuchasz. – Jeśli chciał się łudzić, proszę bardzo.
    Zaprowadził mnie za słabo oświetlone kulisy. Transwestyci w różnych stopniach roznegliżowania biegali między technikami we flanelowych koszulach, którzy palili papierosy i pociągali za liny jakiegoś ustrojstwa. Nikt nie zwrócił na nas uwagi. Zdaje się, że byli przyzwyczajeni, iż Bruno musi się od czasu do czasu kimś „zająć”.
    Ramirez wepchnął mnie w ciemny kąt za kurtyną i obrócił twarzą do siebie.
    – Słuchaj, nie wiem o co tutaj chodzi – powiedziałam – ale…
    Nie dokończyłam, bo usta Ramireza przywarły do moich, a jego ciało unieruchomiło moje pod ścianą. Nie żebym się gdzieś wybierała. W chwili, kiedy nasze usta się zetknęły, moja ochota na ewentualną kłótnię stopniała szybciej niż lody na deptaku w Venice. Boże, ale on cudownie całuje. Tak cudownie, że kiedy w końcu oderwaliśmy się od siebie, by zaczerpnąć powietrza, prawie nie pamiętałam już o jego wcześniejszej seksistowskiej uwadze.
    – Nigdy więcej tego nie rób – wymamrotał w moje usta.
    – Czego? – Przyznaję, że byłam trochę zamroczona po naszym gorącym pocałunku.
    – Nie przyprawiaj mnie o atak serca, włamując się do gabinetu mafiosa.
    – Jasne. Jak ty bawisz się w barowego wykidajłę, to wszystko w porządku, ale jak ja znajdę przypadkiem otwarte drzwi do biura to… czekaj, powiedziałeś „mafiosa”?
    Ramirez odsunął się i napiął mięśnie szczęki. Znowu przybrał minę Tajemniczego Gliny. Przełknęłam ślinę.
    – Proszę, powiedz, że się przesłyszałam.
    Żadnej reakcji. Cholera. Nie cierpię, kiedy Dana ma rację.
    – Gdzie się zatrzymałaś? – zapytał szeptem Ramirez. Obejrzał się przez ramię, kiedy obok przeszło kilka „dziewczyn” w żółtych cekinowych kostiumach.
    – W New York, New York, pokój 1205. Skinął głową.
    – Będę tam za pół godziny. – Nie czekając na odpowiedź, otworzył drzwi za zasłoną i wypchnął mnie na zewnątrz.
    Zanim dotarło do mnie, co się dzieje, stałam na dworze, obok przepełnionego kontenera na śmieci, a Ramirez ryglował za mną drzwi. Rozejrzałam się. Było mi zimno i miałam wrażenie, że ze śmieci patrzą na mnie tysiące malutkich szczurzych oczek. Czym prędzej wróciłam przed wejście do klubu i przywołałam pierwszą taksówkę, jaką zobaczyłam.
    Po powrocie do hotelu, usiadłam na łóżku i zapatrzyłam się w sufit, znowu szukając tam odpowiedzi. Jeśli wcześniej sytuacja była nieco dziwna, teraz zrobiła się dziwaczna jak… Michael Jackson. Czułam się, jakbym grała u Scorsese. Tyle że w tym filmie wszyscy dobrzy faceci nosili wysokie obcasy.
    Czy mój ojciec naprawdę zadawał się z mafią? I co właściwie robił dla Monalda? No i co miał z tym wszystkim wspólnego Ramirez? Był detektywem wydziału zabójstw w Los Angeles. To nie był jego teren.
    Zastanawiałam się, czyjego obecność w Vegas ma coś wspólnego z tamtym strzałem. Może i nie orientuję się w policyjnych procedurach, ale nawet ja wiedziałam, że coś tu było nie tak. Nagle poczułam się jak głupia blondynka, która w kinie przez cały film pyta swojego chłopaka: „Jeszcze raz, kim jest ten facet? Czemu chce zabić tamtego? I co ma z tym wspólnego ten osioł?” Starałam się to wszystko ogarnąć, ale jedno nijak nie pasowało do drugiego.
    Rozległo się pukanie do drzwi i podskoczyłam chyba z metr w górę.
    – Kto tam? – zapytałam, starając się uspokoić łomoczące serce.
    – To ja – odparł znajomy głos. – Otwórz, Maddie. Odetchnęłam z ulgą i otworzyłam drzwi, wpuszczając Ramireza.
    Nie zdążyłam ich za nim zamknąć, kiedy jego usta znowu zaczęły zbliżać się do moich.
    – O, nie. – Położyłam dłoń na jego torsie i go odepchnęłam. Prawie się złamałam, kiedy poczułam jego twarde mięśnie, nad którymi pracował sześć dni w tygodniu na siłowni.
    Prawie.
    – Nic z tego, kolego. Musisz mi wyjaśnić parę rzeczy, zanim… – urwałam, wskazując na swoje i jego usta… – będziemy kontynuować tę akcję.
    Westchnął, usiadł na łóżku i potarł skronie.
    – Okej. Co chcesz wiedzieć?
    – Na początek, co, u diabła, robisz w Vegas? I dlaczego pracujesz dla Monalda?
    Milczał. Przez chwilę tylko taksował mnie wzrokiem i myślałam, że nic mi nie powie. W końcu dał za wygraną. Ten jeden raz Napalony Glina pokonał Twardego Glinę.
    – W porządku – powiedział. – Ale to co usłyszysz, nie może wyjść poza ten pokój.
    Usiadłam obok niego, unosząc prawą rękę.
    – Słowo skauta.
    – Dwa miesiące temu – zaczął – fala wyrzuciła na brzeg ciało celnika z portu w Los Angeles. Tamtego wieczoru, kiedy byłem u ciebie, dostałem wiadomość w tej sprawie. Było oczywiste, że zabójstwo tego faceta to profesjonalna robota.
    Przełknęłam ślinę.
    – Czyli mafia?
    – Czyli nie był to przypadkowy akt przemocy. Najwyraźniej celnik zadawał niewygodne pytania dotyczące kontenera, który tydzień wcześniej przypłynął z Tajlandii. Kontener utknął w urzędzie celnym. Celnik zginął i dwa dni później było już po odprawie.
    – No proszę, jak dobrze się złożyło.
    – Bardzo. Sprawdziliśmy papiery i poprzez różne spółki holdingowe i fikcyjne konta dotarliśmy do konkretnego człowieka. Monalda.
    – Czemu więc go nie aresztujecie? – spytałam. Ramirez westchnął.
    – Wierz mi, bardzo bym chciał. Ale okazało się, że nie tylko my prowadzimy dochodzenie w jego sprawie. ICE [ICE (Immigration and Customs Enforcement) Biuro ds. Egzekwowania Prawa Imigracyjnego i Celnego (przyp. tłum.).] uważa, że Monaldo ma powiązania z rodziną Marsucci, organizacją podejrzaną o udział w dziesiątkach nielegalnych przedsięwzięć na Zachodnim Wybrzeżu, w tym o importowanie podróbek towarów i rozprowadzanie ich na terenie Stanów Zjednoczonych. Tyle że nie mają wystarczających dowodów, by powiązać kontenery przechodzące przez port w LA. z Marsuccimi. Łączącym ogniwem może być Monaldo. Przez ostatnie półtora roku był pod obserwacją ale jeśli ICE chce dobrać się do tak potężnej rodziny jak Marsucci, musi mieć niepodważalne dowody. Monaldo jest kluczowym graczem i gdybym go zgarnął za morderstwo, pokrzyżowałbym im plany.
    Trybiki w mojej głowie obracały się z zawrotną prędkością. To było lepsze niż HBO.
    – I dlatego narodził się Bruno? – Ramirez skinął głową.
    – Tylko jeśli uda mi się zdobyć wystarczające dowody świadczące o powiązaniu Monalda z Marsuccimi, będę mógł go aresztować za zabójstwo celnika.
    – Jakie to mają być dowody?
    – Chodzi o forsę – odparł. – Jeśli Monaldo pracuje dla rodziny Marsucci, musi oddawać im udziały w zyskach z handlu podróbkami. Sprawdziliśmy jego konta, ale nic nie znaleźliśmy. Musi im płacić w gotówce. Tyle że nie zdołaliśmy go jeszcze przyłapać na gorącym uczynku. A wierz mi, Bruno chodzi za nim jak pies.
    Pokręciłam głową.
    – Nie rozumiem. Czy morderstwo nie jest czymś poważniejszym od jakichś tam podróbek?
    Spojrzał na mnie.
    – To nie są jakieś tam podróbki. Mówimy o rocznych obrotach sięgających miliardów dolarów.
    Zamrugałam oczami. – Łat.
    – Właśnie. Łat.
    – Co oni sprowadzają, podrabiane złoto? – Ramirez milczał, nagle unikając mojego spojrzenia.
    – Powiedz, co?
    Utkwił wzrok w dłoniach, które pocierał jedna o drugą. Potem spojrzał na sufit i westchnął zrezygnowany.
    – Buty.
    – Słucham?
    Kolejne głośne westchnienie.
    – Buty, okej? Importują podróbki designerskich butów i rozprowadzają po sklepach na całym Zachodnim Wybrzeżu.
    Nie mogłam się powstrzymać. Parsknęłam śmiechem.
    – Czekaj. Chcesz mi powiedzieć, że ważny pan detektyw Ramirez nie może zamknąć dochodzenia z powodu kilku par podrobionych damskich butów? – Byłam wniebowzięta.
    – Proszę bardzo, śmiej się, butofilko. – Dał mi żartobliwego kuksańca w ramię.
    I owszem, śmiałam się. Śmiałam się tak bardzo, że aż do oczu napłynęły mi łzy i zaczęłam parskać. Nie mogłabym sobie wymarzyć lepszej nauczki dla tego seksistowskiego macho.
    – Dlaczego nic mi nie powiedziałeś? – zapytałam, wreszcie się opanowując. – Znam się na butach. Mogłabym pomóc!
    Ściągnął brwi.
    – Maddie, to nie kapciuszki ze Sponge Bobem. Zyski ze sprzedaży podróbek często służą finansowaniu działalności terrorystycznej. ICE bardzo poważnie podchodzi do tej sprawy. I ty też powinnaś. Marsucci nie są miłymi ludźmi. A już na pewno nie lubią, kiedy ktoś węszy po ich gabinetach.
    Przypomniałam sobie wyraz twarzy Monalda, kiedy przyłapał mnie w biurze. Ramirez miał rację: nie było to przyjemne uczucie. Jeszcze mniej przyjemny był fakt, że Larry był w jakiś sposób powiązany z tymi niebezpiecznymi ludźmi.
    – A co z Hankiem? – zapytałam. – Czy jego śmierć ma coś wspólnego z tą sprawą?
    Ramirez wzruszył ramionami.
    – Nie wiem.
    – Naprawdę popełnił samobójstwo?
    Milczał, znowu przybierając minę Tajemniczego Gliny.
    – O, nie, tylko nie to. – Wstałam, krzyżując ręce na piersi. – Słuchaj, gdybyś tylko powiedział mi to wszystko trzy dni temu, nie poszłabym do tego klubu, a ty nie musiałbyś się martwić, że cię przypadkiem zdemaskuję. Więc przestań zgrywać Pana Tajemniczego. Jestem już dużą dziewczynką. Zniosę prawdę. Mogłabym przysiąc, że stłumił uśmiech.
    – W porządku, duża dziewczynko. – Tak, to był uśmiech. – Nie, nie uważamy, że to było samobójstwo. Trajektoria się nie zgadza. Poza tym… – Znowu zamilkł, zastanawiając się, jak dużo może mi powiedzieć.
    Postanowiłam zapozować na dziewczynę Bonda. Dłonie na biodrach, oczy zmrużone, zaciśnięta szczęka. Wreszcie zmiękł.
    – Ale to nie może wyjść poza ten pokój. – Skinęłam głową.
    – Nie podaliśmy tego do publicznej wiadomości, ale znaleźliśmy list pożegnalny. Wyraźnie sfałszowany. Ktoś chciał, żeby to wyglądało, jakby Hank popełnił samobójstwo.
    – To robota Monalda? – Ramirez wzruszył ramionami.
    – Nieważne, co myślę. Liczy się tylko to, co mogę udowodnić.
    – To co teraz zrobimy? – zapytałam. Pokręcił głową.
    – Znowu zaczynasz z tą liczbą mnogą. Dlaczego za każdym razem, kiedy używasz liczby mnogiej, ogarniają mnie złe przeczucia?
    Zmrużyłam oczy. Uśmiechnął się.
    – Wiesz, jesteś urocza, kiedy tak robisz. Pokazałam mu język.
    – I tak. – Teraz uśmiechał się jak Wielki Zły Wilk, błyskając śnieżnobiałymi zębami. – Skarbie, ostatnie sześć tygodni spędziłem w towarzystwie facetów w kiepskich perukach. Cokolwiek zrobisz, dla mnie będzie urocze.
    Muszę przyznać, że jego gadka o moim uroku na mnie działała. Zwłaszcza że kiedy mówił, uśmiechał się zadziornie, a wtedy w policzku robił mu się uroczy, chłopięcy dołeczek.
    – Naprawdę przez cały ten czas pracowałeś pod przykrywką? – zapytałam. Skinął twierdząco.
    – I nie olewałeś mnie, tylko faktycznie, nie mogłeś do mnie zadzwonić? Ramirez wziął mnie za rękę i przyciągnął do siebie.
    – Przykro mi. Chciałem do ciebie zadzwonić, ale Bruno nie ma zbyt wiele czasu dla siebie.
    – Czy to znaczy, że… mnie lubisz? – Wiedziałam, że zabrzmiało to nieco żałośnie, ale czując jego ciepłe ciało napierające na moje, miałam to gdzieś.
    Znowu przytaknął, wpatrując się namiętnie w moje oczy.
    – Zamierzasz mnie teraz pocałować? – szepnęłam, kiedy nachylił się do mnie.
    Ponownie skinął głową.
    I mnie pocałował. Tym razem powoli, leniwie skubiąc moje wargi na całej długości. Zdaje się, że głośno westchnęłam.
    – Wybaczyłaś mi już? – zapytał szeptem. Pokręciłam głową. – Eeee.
    Pocałował mnie jeszcze raz, włączając do akcji język.
    – A teraz? – zamruczał.
    – Nie.
    Pocałował mnie mocniej, jeszcze bardziej angażując język. O wiele bardziej.
    – Teraz?
    – Może troszeczkę.
    Odsunął się, z szelmowskim błyskiem w oku.
    – Pozwól, że w pełni ci wszystko wynagrodzę.
    Moje hormony rozszalały się jak nowa karta MasterCard w Bloomingdales. Przyszło mi do głowy sto różnych rzeczy, które mógłby zrobić, żeby mnie przebłagać, i wszystkie wiązały się z użyciem przez niego języka.
    – Słuchaj, może jutro obejrzysz jakieś przedstawienie, pójdziesz na zakupy… Już otwierałam usta, żeby zaprotestować, kiedy powiedział:
    – …a wieczorem zabiorę cię na kolację. Zamknęłam usta.
    – Proponujesz mi randkę?
    – Randkę. – Uśmiechnął się.
    Nasza pierwsza randka. Przygryzłam wargę. Niezwykle kusząca propozycja.
    – Dobrze – powiedziałam. – Pójdę z tobą na randkę. Ale pod jednym warunkiem.
    Uśmiechnął się szerzej.
    – Cokolwiek sobie życzysz.
    – Bruno zostanie w klubie. Chcę spędzić ten wieczór tylko z tobą. Żadnego pagera, żadnej pracy.
    Zmarszczył lekko czoło, ale się zgodził.
    – Umowa stoi. Ale – dodał, puszczając oczko – ty też będziesz musiała zrobić dla mnie jedną rzecz.
    O – ho.
    – Czy ta rzecz wiąże się z prezerwatywami? – Znowu szeroko się uśmiechnął.
    – Dobra, dwie rzeczy. – Spokojnie, moje serce.
    – Chcę, żebyś trzymała się z daleka od Victoria Club. – Ponownie otworzyłam usta, żeby zaprotestować, ale znów był szybszy.
    – Słuchaj, przez ostatnie sześć tygodni byłem Brunonem, który nawiasem mówiąc, nie jest miłym facetem, żeby zobaczyć Monalda za kratkami, gdzie jego miejsce. Dlatego zaufaj mi, kiedy mówię, że nie chcesz zaleźć Monaldowi za skórę. Proszę cię, Maddie, wróć do domu.
    Tu miał rację. Monaldo był… przerażający. Zdecydowanie nie miałam ochoty znowu go spotkać.
    Z drugiej strony, musiałam myśleć o Larrym. Stawało się coraz bardziej jasne, że coś go łączy z tymi okropnymi ludźmi. Jak dużo, nie wiedziałam. Nie wiedziałam też, jak wielu desperatów skoczy jeszcze na główkę z dachu Victoria Club, zanim Ramirez zdobędzie dość dowodów, żeby przymknąć Monalda. Bobbi zniknął, Hank nie żyje. Nie wróżyło to dobrze Larry'emu.
    – Obiecujesz, że wrócisz do domu? – naciskał Ramirez. Schowałam rękę za plecy i skrzyżowałam palce.
    – Obiecuję.
    Ramirez wyglądał, jakby kamień spadł mu z serca. Prawie poczułam wyrzuty sumienia.
    – Grzeczna dziewczynka. Prawie. Znowu zmrużyłam oczy.
    – Grzeczna dziewczynka? A co ja jestem, cocker spaniel? Na jego twarz powrócił uśmiech Złego Wilka.
    – Wolisz być niegrzeczną dziewczynką?
    Zamknęłam usta, bo nie przychodziła mi do głowy żadna błyskotliwa odpowiedź. Na szczęście, nie była potrzebna, bo nachylił się do mnie i znowu musnął moje usta swoimi.
    Może chodziło o to, że zaprosił mnie na prawdziwą randkę. Albo o to, że przyznał, że mnie lubi i wcale nie olewał przez ostatnie sześć tygodni. A może o to, że od miesięcy damsko – męskie akcje oglądałam tylko na ekranie telewizora. Tak czy siak, kiedy Ramirez zaczął skubać moją dolną wargę, moją głowę wypełniły nagle same niegrzeczne myśli.
    Przysunęłam się do niego, przeczesując palcami jego gęste włosy. Wsunął rękę pod moją bluzkę i zdaje się, że na ułamek sekundy straciłam przytomność.
    – Sześć tygodni to cholernie długo – wymruczał mi do ucha. Nie musiał mi przypominać.
    Jego palce zajęły się rozpinaniem mojego stanika, a moje gorączkowo gmerały przy sprzączce jego paska. (Tak na marginesie, dostać się do jego spodni było trudniej niż do Fort Knox). W końcu się poddałam i zaczęłam ściągać z niego koszulkę, kiedy drzwi otworzyły się na oścież.
    – Widziałaś jak Madonna na mnie patrzył? Leci na mnie, jestem tego pe… Och. Sorki.
    Marco i Dana zatrzymali się w progu. Ramirez zaklął po hiszpańsku. Doskonale go rozumiałam.
    – Eee, sorry, że przeszkadzamy – powiedziała Dana, przenosząc wzrok z mojego wywleczonego stanika na wyciągniętą koszulkę Ramireza. – Ale martwiliśmy się o ciebie.
    Czułam, jak płoną mi policzki. Nie byłam tylko pewna, czy z powodu nagłego wybuchu podniecenia, czy z zażenowania.
    – Nie szkodzi. I tak miałem już wychodzić – rzucił Ramirez. – Posłał mi namiętne spojrzenie. – Widzimy się jutro wieczorem?
    Skinęłam głową, woląc się nie odzywać z obawy, że powiem coś absolutnie niewłaściwego. Na przykład: „Nie, czekaj, jestem pewna, że zaraz rozpracuję tę cholerną sprzączkę!”
    – Mmm, mmm! Skarbie, ten facet to totalne ciacho – rozpromienił się Marco, odprowadzając Ramireza wzrokiem.
    – Co on tu robił? – zapytała Dana. – Co z Przysięgą?
    – Chrzanić Przysięgę, skarbie. Ten facet to chodzący seks! Uf! – Marco zaczął się wachlować.
    Kiedy zdołałam trochę uspokoić moje rozszalałe hormony, Dana dobrała się do minibarku, a ja streściłam wszystko, czego dowiedziałam się od Ramireza. Jeśli się nad tym zastanowić, nie złamałam danej mu obietnicy. Powiedział, że informacje które mi ujawni, nie mogą wyjść poza ten pokój. I nie wyszły, bo przecież ciągle w nim byliśmy. Widzicie? Tajemnica dochowana. (Tak jakby).
    Dana, jest tak dobrą przyjaciółką, że nie powiedziała nawet: „A nie mówiłam?” kiedy doszłam do powiązań Monalda z Marsuccimi. Chociaż mogła powiedzieć to bezgłośnie do Marca, kiedy poszłam po drugą miniaturową tequile. Byłam już wtedy tak zamroczona, że nie mam pewności.
    Kiedy opróżniliśmy minibarek, wciągnęłam piżamę w kaczuszki i klapnęłam na dostawkę. Zamknęłam oczy, a pod powiekami migały mi obrazki z Larrym w podróbkach Gucciego, przemieszane z pustymi oczami Monalda i czarną płachtą przykrywającą nieszczęsnego Hanka. Za to, kiedy na dobre odpłynęłam w sen, przyśnił mi się Ramirez, ze świecami, romantyczną muzyką i całą naszą idealną pierwszą randką.
    Z cudownego snu, w którym język Ramireza robił magiczne sztuczki na moim brzuchu, wyrwała mnie uwertura do Wilhelma Telia dobiegająca z mojej torebki. Odruchowo sięgnęłam po komórkę. Aua! Straszny ból przeszył lewą stronę mojego ciała. Przekręciłam się. Ból poraził moje ciało z prawej strony. Ostrożnie wsparłam się na łokciach i rozmasowałam kark. Czułam się, jakbym spędziła noc na siedząco, na jednym z krzeseł w jadalni mojej irlandzkiej, katolickiej babci. Zamrugałam. Nie, to nie było krzesło z jadalni, to coś znacznie gorszego. Spałam na najbardziej nierównej i niewygodnej dostawce w całej Newadzie. Krzywiąc się z bólu, wyjęłam telefon z torebki.
    – Halo?
    – Maddie? Tu mama.
    Rety! Poderwałam się jak oparzona, po czym jęknęłam, czując ból zarówno z lewej, jak i prawej strony.
    – O. Cześć, mamo.
    – Cześć, kochanie. Tak się cieszę, że odebrałaś. Jak tam Palm Springs?
    – Jak Palm Springs? – Rozejrzałam się po pokoju. Marco chrapał jak traktor pod błękitną maską z koronką, a Dana leżała rozciągnięta w poprzek drugiego łóżka, znowu nie mieszcząc się z kończynami. – Jest super. Naprawdę. Naprawdę super. – Skrzywiłam się. Nie cierpię mieć wyrzutów sumienia.
    – Och, to wspaniale. Tak się cieszę, że dobrze się bawisz. Byłaś już w tym małym sklepiku na Palm Canyon? Tym, gdzie sprzedają te ręcznie malowane muszle?
    – Nie. Jeszcze nie, – Nie było to do końca kłamstwo, prawda?
    – Och, koniecznie musisz się tam wybrać. Są przepiękne! To co już widziałaś?
    – Och, niewiele. – Jeśli nie liczyć drag queens w piórach i handlujących butami mafiosów.
    – No cóż, skarbie, jestem bardzo zadowolona, że postanowiłaś to zrobić. Naprawdę potrzebowałaś wakacji. Strasznie się ucieszyłam na wieść, że znowu randkujesz. Nie jest dobrze zbyt długo być samej.
    Nie musiała mi o tym mówić. – Aha.
    – W każdym razie, chciałam się tylko przywitać. Przed twoim wyjazdem miałyśmy małe nieporozumienie i, cóż, chciałam tylko… się przywitać.
    Wzdrygnęłam się, znowu czując wyrzuty sumienia. Mama nie umie przepraszać i jak na nią, było to naprawdę dużo.
    – Mamo, co do Larry'ego…
    – Właśnie – weszła mi w słowo. – Cieszę się, że już to sobie wybiłaś z głowy. – Stwierdzenie. Wybiłaś z głowy.
    – Aha. – Znowu Pomasowałam kark. Czy mi się zdawało, czy ból się nasilał?
    – I cieszę się, że dobrze się bawisz. Chcesz, żebym wpadła i podlała kwiaty pod twoją nieobecność?
    – Nie, mamo. Nie mam kwiatów. – Zamilkła na moment.
    – Jak to nie masz kwiatów?
    – No nie mam. Kwiaty usychają, więc mam tylko plastikowego fikusa w kącie. Żadnych żywych roślin.
    Znowu milczała, zszokowana.
    – Nie wygłupiaj się, wszyscy mają kwiaty. Kupię ci coś.
    Tak, ból zdecydowanie się nasilał. Przechyliłam głowę na bok i jęknęłam.
    – Maddie, wszystko w porządku?
    – Tak, po prostu krzywo spałam. – Mama zachichotała.
    – Rozumiem. Pamiętam, jak pierwszy raz wyjechaliśmy z Ralphiem na weekend. Spałam wtedy w różnych dziwnych pozycjach.
    Okej, wystarczy.
    – Słuchaj, mamo, muszę…
    – Raz nawet „spaliśmy” w toalecie samolotu. Słyszałaś kiedyś o erotycznym „odlocie”, Maddie?
    Fuj, fuj, fuj!
    – Mamo, naprawdę muszę kończyć. Zadzwonię do ciebie później. Pa. Szybko się rozłączyłam i odrzuciłam telefon, jakby był skażony seksualnymi wyczynami mamy. Nie chciałam ich poznawać.
    Opadłam z powrotem na poduszki i zamknęłam oczy. Niestety, zaszczepione we mnie katolickie poczucie winy nie dawało mi spać. Choć wiedziałam, że robię to dla jej dobra, czułam się podle, okłamując mamę. Głównie dlatego, że wiedziałam, iż wcześniej czy później, odkryje prawdę. Przypomniało mi się Boże Narodzenie, kiedy miałam dziesięć lat. Zrobiłam rewizję w szafie mamy i podejrzałam wszystkie moje prezenty. Potem je schowałam, uważając, by znalazły się dokładnie tam, skąd je wyjęłam. W świąteczny poranek znalazłam tylko kartkę z informacją że Mikołaj nie lubi dziewczynek, które podglądają. Nadal nie mam pojęcia, jak to odkryła. Jakimś cudem, zawsze odkrywała prawdę.
    Westchnęłam, wiedząc, że mogę zapomnieć o spaniu, i pokuśtykałam do łazienki. Spędziłam całą wieczność pod strumieniem gorącej wody, w nadziei, że pomoże rozluźnić mój zesztywniały kark. Potem włożyłam białe rybaczki, różowy T – shirt i różowe czółenka od Charlesa Davida. Zanim skończyłam suszyć włosy i zrobiłam makijaż (pełny, żeby zrekompensować sobie lekko powiększony nos), prawie mogłam się wyprostować. Prawie.
    – Co ci się stało w szyję? – zapytała Dana. Przeciągnęła się i włączyła telewizor.
    – To ta dostawka – jęknęłam. – Masz może aspirynę? – Marco ziewnął.
    – Wyglądasz jak Quasimodo. Dźgnęłam go palcem.
    – Jeśli jesteś taka dowcipna, księżniczko, to dzisiaj ty śpisz na dostawce. Marco wydął wargi, ale wiedział, że lepiej nie kłócić się ze mną przed kawą.
    – Okej. Nie wiem jak wy – dodał, zmieniając temat – ale ja wybieram się dzisiaj do Egiptu. Chcę zobaczyć Sarkofag Tutenchamona w Luxorze. Wiecie, że w sklepiku z pamiątkami mają repliki klejnotów królowej Nefretete? Z prawdziwego złota. Zastanawiam się nad diademem.
    Zanotowałam sobie w pamięci, żeby powiedzieć Ramirezowi, iż na świecie jest przynajmniej jedna osoba bardziej dziewczyńska ode mnie.
    – A po Tutenchamonie mam gorącą randkę. – Marco zachichotał jak gimnazjalistka. – Z Madonną. Zabiera mnie do Venetian. Czy może być coś romantyczniejszego od Wenecji?
    Nagle wyobraziłam sobie siebie i Ramireza w gondoli, jak trzymamy się za ręce. Natychmiast odgoniłam tę myśl, żeby nie zamienić się w gimnazjalistkę, jak Marco.
    – Możesz coś dla mnie zrobić? – zapytałam Marca. – Wszystko, skarbeńku.
    – Zapytasz Madonnę, gdzie mieszka Bobbi? – Nie podobało mi się, że nikt w klubie nie widział Bobbiego od wielu dni. Zamiast wysnuwać pochopne wnioski, postanowiłam upewnić się, czy po prostu nie leży w domu, złożona grypą.
    – Załatwione.
    Kiedy Marco poszedł do łazienki, by poddać się swojemu codziennemu rytuałowi mycia, złuszczania i nawilżania twarzy kremem z mikroperełkami, przekartkowałam folder z usługami oferowanymi przez hotel i znalazłam numer do Regis Salon. Nie było mowy, żebym udała się na romantyczną pierwszą randkę w gondoli z górną wargą jak u drag queen. (Tak, wiem, Ramirez mówił o „kolacji” a nie o „wieczorze w Wenecji”, ale to była moja fantazja i mogłam ją umiejscowić gdzie tylko chciałam). Telefon odebrała kobieta o nosowym głosie Frań Drescher. Po przejrzeniu terminarza powiedziała, że może mnie wcisnąć na czwartą.
    Rozłączyłam się i z powrotem położyłam, rozmyślając o wczorajszej rozmowie z Ramirezem.
    Z tego co mówił, jasno wynikało, że wbrew zapewnieniom, Larry naprawdę potrzebuje mojej pomocy. Nie wiedziałam, czy pracował dla Monalda wyłącznie jako opierzona showgirl, czy może chodziło o coś więcej, ale fakt, że Pan Golfik wziął mnie na muszkę, kiedy wspomniałam o właścicielu Victoria Club, nie sugerowało normalnego układu pracodawca – pracownik. Moi szefowie z Tot Trots też raz grozili, Że mnie zamordują, kiedy spóźniłam się trzy tygodnie ze szkicami pół – bucików Pretty Princess, ale na ich obronę powiem, że spóźnienie było nieusprawiedliwione. (Akurat w tym czasie likwidowali mój ulubiony butik w Venice Beach i wyprzedawali wszystko za pół darmo. Cóż, dziewczyna musi mieć priorytety).
    Tak więc, pytanie brzmiało: co dokładnie mój ojciec robił dla Monalda? Albo, co ważniejsze, jakie dowody na powiązania mojego ojca z Monaldem znajdą Ramirez i ICE? Choć sama nie wiedziałam, jakie uczucie żywię wobec Larry'ego, nie chciałam, żeby moje kolejne wspomnienie o nim dotyczyło więzienia.
    – Dana, masz jeszcze numer Funkcjonariusza Niewinna Buźka? – Dana oderwała wzrok od telewizora, gdzie oglądała naukę gry w ruletkę. – Mam. A co?
    – Myślisz, że mogłabyś wyciągnąć od niego adres Maurice'a? – Larry nie chciał ze mną rozmawiać, ale miałam wrażenie, że z pochlipującym Panem Golfikiem może pójdzie znacznie łatwiej.
    Wzruszyła ramionami.
    – Spróbuję.
    Wygrzebała numer z torebki, zadzwoniła i opowiedziała Niewinnej Buźce bajeczkę o tym, że chciałaby wysłać kwiaty partnerowi zmarłego. Nie wiem, czy to kupił, ale jego apetyt na Danę był najwyraźniej większy niż strach przed przełożonymi, bo dwadzieścia minut później Dana była umówiona na przymusową, wieczorną randkę, a ja miałam adres mieszkania w Północnym Vegas. Plus latte i dwie aspiryny.

9

    Maurice mieszkał w starszej części miasta, gdzie wszystkie budynki miały wyblakły kolor kości słoniowej, który wcześniej mógł być zarówno piaskową żółcią, jak i piaskowym różem. Adres, który dostałyśmy od Niewinnej Buźki, należał do budynku na rogu Rancho Drive i Silverando Parkway, piętrowego, z łukami w stylu śródziemnomorskim i obłażącym tynkiem. Chodnik prowadził między uschniętym trawnikiem a zdeptanymi sukulentami. Przez zardzewiałą furtkę widać było dziedziniec z dwoma wyblakłymi, przewróconymi na bok leżakami. W sumie posesja wyglądała na zaniedbaną. Najwyraźniej Maurice nie zarabiał na tyle dobrze, by stać go było na Sand Hill.
    Zaparkowałam przy krawężniku i szybko sprawdziłam makijaż w wstecznym lusterku, zastanawiając się, co powiem Maurice'owi. Zważywszy na to, że ostatnim razem, kiedy się widzieliśmy, trzymał mnie na muszce, nie miałam zbyt wielkiej ochoty na tę rozmowę. Z drugiej strony, było bardzo możliwe, że mój ojciec próbuje uciec przed mafią w butach tancerki go – go, tak więc nie miałam wielkiego wyboru. Dla dodania sobie animuszu, jeszcze raz pociągnęłam rzęsy mascarą a na usta nałożyłam dodatkową warstwę Raspberry Perfection.
    – Gotowa? – zapytałam Danę, wydymając wargi do lusterka. Dana wyciągnęła z torebki paralizator.
    – Gotowa.
    – Dana!
    Podskoczyła w fotelu. – Co?
    – Po co to? – Zamrugała oczami.
    – No co? To tylko takie małe zabezpieczenie.
    – Małym zabezpieczeniem są prezerwatywy. To jest niebezpieczne. Dana machnęła lekceważąco ręką.
    – Och, daj spokój. Jest całkowicie nieszkodliwy. Marco po prostu nie umie się z nim obchodzić.
    Przyglądałam się paralizatorowi. – A ty umiesz?
    – Jasne – odparła Dana, przyczepiając „komórkę” do paska. – Używałam paralizatora w filmie science fiction z Benem Affleckiem, w którym grałam w zeszłym roku. Byłam Kosmitką Numer Trzy.
    – I dali ci prawdziwy paralizator?
    – Cóż… – Ściągnęła brwi. – Na początku, tak. Ale potem miał miejsce pewien incydent i powiedzieli, że lepiej, żebym miała rekwizyt. Ale wyglądał zupełnie jak prawdziwy i przysięgam, że pod koniec zdjęć byłam w te klocki prawdziwą mistrzynią.
    – Incydent? – Zmrużyłam oczy. – O co chodziło? – Dana zbyła mnie. – Och, nic takiego. Zwykle nieporozumienie. Zaufaj mi, wiem, co robię. Dlaczego zawsze kiedy słyszę: „Zaufaj mi”, robię się nieufna?
    Nim zdążyłam ją powstrzymać, Kosmitka Numer Trzy wysiadła z samochodu i ruszyła do drzwi Maurice'a.
    Poszłam za nią w duchu modląc się do świętego od paralizatorów, żeby jej niechcący się nie uaktywnił. Przeszłyśmy między leżakami a wyschniętą trawą do mieszkania 24A. Dana zapukała do drzwi. Usłyszałam kroki, ale drzwi pozostały zamknięte. Mijały kolejne sekundy a ja odnosiłam niepokojące wrażenie, że ktoś się nam przyglądał przez judasza.
    Dana zapukała jeszcze raz, tym razem głośniej. W końcu drzwi się uchyliły i zobaczyłyśmy małe oczka Maurice'a.
    Dziś miał na sobie szare spodnie, czarną marynarkę i oczywiście golf, tym razem grafitowy. Kolory żałoby. Zauważyłam też, że ciągle chodzi w tych okropnych mokasynach z frędzlami. Miał czerwone oczy, jakby od wczoraj nie przestawał płakać, i co chwila rzucał nerwowe spojrzenia za nasze plecy, jakby się obawiał, że mogłyśmy przyprowadzić ze sobą policję mody.
    – To znowu ty. Czego chcesz? – zapytał spiętym, nosowym głosem.
    – Chciałabym z tobą chwilę porozmawiać. Martwię się o Larry'ego. Maurice patrzył to na mnie, to na Danę. W końcu wzruszył z rezygnacją ramionami i odsunął się na bok, żeby nas wpuścić.
    Natychmiast stało się jasne, kto urządzał dom w Henderson. W saloniku stały takie same, kwieciste meble. Tyle że w małym mieszkanku Maurice'a duże meble z jaskrawymi obiciami wydawały się strasznie stłoczone i nie na miejscu. Przyszło mi do głowy, że Maurice jest gospodynią domową bez domu.
    Tak samo jak w Henderson, tak i tu było nieskazitelnie czysto, a powietrze pachniało płynem do mycia szyb i potpourri. Z sypialni wyskoczył mały piesek, którego widziałam u Larry'ego, i zaczął biegać wokół naszych nóg. Parę razy piskliwie zaszczekał i tak wachlował do mnie ogonem, jakbym była co najmniej bekonową wróżką. Muszę przyznać, że był całkiem słodki. O ile akurat nie obśliniał moich butów.
    – Jaki śliczny piesek! – wykrzyknęła Dana, schylając się, żeby go pogłaskać. – Jak się wabi?
    – Queenie – odrzekł Maurice, parę razy pociągając nosem. – Należała do Hanka.
    Maurice wziął Queenie na ręce i gestem zachęcił nas, żebyśmy usiadły na obitej perkalem sofie. Sam przycupnął na fotelu od kompletu, w jednej ręce ściskając zmiętą chusteczkę, a w drugiej psa. Maurice był niziutkim facetem, zaledwie kilka centymetrów wyższym ode mnie, ale odniosłam wrażenie, że od wczoraj jeszcze się skurczył, jakby powoli uchodziło z niego życie.
    – Przykro mi z powodu Hanka – powiedziałam szczerze. Maurice skinął głową, przyciskając chusteczkę do kącika oka.
    – Był dla mnie wszystkim – zapiszczał. – Gdybym tylko wiedział, że jest nieszczęśliwy… – Urwał, przygryzając wargę. Jego oczy wypełniły się łzami.
    – Przykro mi – powiedziałam jeszcze raz, niezręcznie poklepując go po ręce. – Długo byliście razem?
    – Trzy lata. – Maurice westchnął, wycierając nos w chusteczkę. – Od kiedy zacząłem tańczyć. Hank wziął mnie pod swoje skrzydła i nauczył wszystkiego, co sam umiał. – Maurice przełknął głośno ślinę.
    – A więc ty też występujesz? – zagadnęłam. Skinął głową. – W El Cortez.
    To wyjaśniało jego kiepskie zarobki. El Cortez jest najstarszym kasynem w Vegas, o czym dobitnie świadczy ich klientela. Sami osiemdziesięcioletni emeryci, co raczej nie idzie w parze z wysokimi napiwkami.
    Starając się nie wyobrażać sobie Maurice'a w piórach i szpilkach, zadałam następne pytanie. To, na które bałam się poznać odpowiedź.
    – Maurice, muszę wiedzieć, co dokładnie Hank i jego przyjaciele robili dla Monalda?
    Maurice utkwił wzrok w wytartym oliwkowym dywanie. (Najwyraźniej wynajmujący nie mogli wybrzydzać).
    – Już ci mówiłem, wszyscy tańczymy.
    – To dlaczego ty mieszkasz w takiej klitce, a Hank i Larry mogli sobie pozwolić na dom w Henderson? – zapytała Dana, mrużąc oczy.
    Maurice zacisnął usta, odruchowo głaszcząc Oueenie po głowie.
    – Hank lubił wydawać pieniądze – wyjaśnił, unikając kontaktu wzrokowego. Nachyliłam się do niego.
    – Chciałeś, żebym przekazała Monaldowi, że to już koniec. Co miałeś na myśli?
    Maurice spojrzał na mnie, a potem na Danę, ale nadal milczał.
    – Proszę? – jęknęłam błagalnie. – Nie chcę, żeby mój tata skończył tak, jak Hank.
    Zadziałało. Poddał się, wzdychając żałośnie.
    – Chciałbym ci pomóc, ale przysięgam, że nie wiem, w co się wplątali. – Zrobił minę porzuconego psa. – Nikt nie chciał mi niczego powiedzieć.
    – Ale w coś się wplątali, tak? – Maurice przytaknął.
    – Wiem tylko, że wykonywali na boku jakąś robotę dla Monalda. Ale przysięgam, że nie wiem, o co chodziło. Próbowałem wyciągnąć to od Hanka, ale on… – Głos mu się załamał. – Ostatnio nam się nie układało.
    – Ooo? – Dana też się nachyliła. Maurice utkwił wzrok w dłoniach.
    – Jakieś trzy miesiące temu, Hank zaczął dłużej zostawać w pracy. Do tego wychodził o różnych dziwnych porach, wtedy kiedy wiedziałem, że nie występuje. Zapytałem, go, co jest grane. Z początku mnie zbył. Ale pewnej nocy zobaczyłem jak wychodzi z gabinetu Monalda. Przyparłem go do muru, bo… – Zaczerwienił się. – Pomyślałem, że może on i Monaldo mają romans. Kiedy wrócił do domu, oskarżyłem go o zdradę i się pokłóciliśmy. Powiedział, że wykonuje jakąś ważną robotę dla Monalda. On, Larry i Bobbi. Nie chciał powiedzieć mi nic więcej. A następnego dnia kupił mi to na zgodę.
    Maurice wyciągnął ręce. Z rękawów jego znoszonej marynarki zamrugały do nas diamentowe spinki do mankietów. I nie były to jakieś podróbki z kanału z zakupami, ale najprawdziwsze afrykańskie diamenty. W dodatku duże.
    Dana zagwizdała z uznaniem.
    – Ile karatów?
    – Dwa. Każdy.
    Dana znowu zagwizdała.
    Maurice uśmiechnął się smutno. Do jego oczu ponownie napłynęły łzy.
    – Hank potrafił być bardzo hojny.
    – Larry siedział w tym razem z nim, tak? – Pomyślałam o poobijanym volvo, którym odjechał mój ojciec. Wcale nie sprawiał wrażenia kogoś, kto śpi na forsie.
    Maurice wzruszył ramionami.
    – Pewności nie mam. Myślałem, że tak, ale… – Urwał, znowu wbijając wzrok w dywan.
    – Ale? – ciągnęłam go za język.
    Wykręcał rękami chusteczkę, aż w powietrzu zaczęły fruwać małe białe strzępki bibuły, za którymi zaczęła uganiać się Queenie.
    – Jakieś dwa tygodnie temu siedzieliśmy w domu z Hankiem, kiedy przyszedł Larry. Był zdenerwowany. Poprosił Hanka na stronę. Nie słyszałem, o czym mówili, wiem tylko, że się kłócili. Jedynym słowem, jakie zrozumiałem, było „Monaldo”. Potem Larry wsiadł do samochodu i odjechał.
    Nic dziwnego, w końcu mówiliśmy o moim ojcu.
    – Hank bardzo się tym zdenerwował – ciągnął Maurice. – Nawet kupił broń. – Skrzywił się. – Nie cierpię broni. Kiedy zapytałem Hanka, po co mu to świństwo, odparł, że ostrożności nigdy za wiele. Po odejściu Hanka – Maurice stłumił szloch – wziąłem pistolet i pojechałem do Larry'ego, żeby dowiedzieć się, o co w tym wszystkim chodzi. Chciałem wiedzieć, o co im wtedy poszło i czego Hank bał się tak bardzo, że potrzebował broni. Uznałem, że… mam prawo wiedzieć, dlaczego odebrał sobie życie. – Maurice rozszlochał się w chusteczkę.
    Przypomniała mi się wczorajsza rozmowa z Ramirezem i żałowałam, że nie mogę powiedzieć Maurice'owi, iż wiele wskazuje na to, że to Monaldo odebrał Hankowi życie. Zamiast tego, zapytałam;
    – I co na to Larry? Maurice pociągnął nosem. – Nic. Powiedział, że nie może o tym mówić. Że nie chce nikogo więcej narażać. Powiedziałem, że trochę już na to za późno. I wtedy zjawiłaś się ty.
    Mowa o beznadziejnym wyczuciu czasu.
    Stawało się coraz bardziej oczywiste, że Larry wplątał się w coś bardzo niebezpiecznego. Zaczęłam się zastanawiać, czy nie nadszedł czas, by poprosić Ramireza o pomoc. Mogłam sobie zgrywać dziewczynę Bonda, ale nawet ja nie byłam na tyle naiwna, żeby wierzyć, iż sama zdołam obronić Larry'ego przed mafią.
    – Maurice, czy mówi ci coś nazwisko Marsucci? Spojrzał na mnie obojętnie.
    – Nie. Ale co rusz dowiaduję się o nowych rzeczach, które ukrywał przede mną Hank. – Wyglądał, jakby znowu miał się rozpłakać.
    – A co z Bobbim? – Zmieniłam temat, żeby powstrzymać potop. – Słyszałam, że od jakiegoś czasu nie pokazuje się w klubie. Widziałeś go może?
    Maurice pokręcił głową.
    – Nie. Hank też nie. Był tym bardzo poruszony. I zdenerwowany. Przygryzłam wargę. A teraz nie żył.
    Z niepokojem zastanawiałam się, jaki los czeka Larry'ego. Queenie, najwyraźniej znudzona gonieniem za skrawkami chusteczki, wskoczyła na sofę i usadowiła się na kolanach Dany.
    – Cześć, malutka – zaćwierkała Dana, drapiąc ją za uszkiem. Queenie waliła jak szalona ogonem w kwiecistą poduszkę. – Jesteś słodka, wiesz?
    Ogon wachlował teraz tak szybko, że zrobił się niemal niewidzialny. Queenie kręciła się uszczęśliwiona po kolanach Dany. Wzdrygnęłam się, kiedy jej pazury wbijały się w sweter od Donny Karan. Ale Danie najwyraźniej to nie przeszkadzało.
    – Jesteś absolutnie urocza – powiedziała słodkim, piskliwym głosem, którego używa się tylko wobec małych dzieci, zwierząt i sprzedawców, którzy mają słabość do atrakcyjnych blondynek i w związku z tym są skłonni udzielić rabatu na szpileczki. – Kto jest najśliczniejszym pieskiem? Ty, słoneczko. Tak, ty. Jesteś śliczną dziewczynką. Śliczniusią, śliczniusią, śliczniusią, Jesteś…
    Nagle pies wydał z siebie dziwny, zduszony skowyt i znieruchomiał.
    Maurice wstrzymał oddech.
    – Co się stało? Co jej zrobiłaś?
    – Ja, ja… – Dana spojrzała na bezwładnego psa, a potem na paralizator przy pasku.
    No tak. Szybko odczepiłam paralizator i wrzuciłam do torebki Dany, żeby ukryć go przed Maurice'em.
    – Boże, zabiłaś Queenie! – zawył Maurice. Porwał psa z kolan Dany i przycisnął go do piersi.
    – Nie, Queenie żyje – zapewniłam go. – Jest tylko trochę… porażona.
    – Porażona? – Maurice zrobił wielkie oczy. Wyraźnie moje słowa nie odniosły uspokajającego efektu, na jaki liczyłam.
    – Eee, może nie tyle porażona, co… śpiąca. Tak. Po prostu śpi. Dana ma bardzo kojący wpływ na zwierzęta.
    Maurice spojrzał na mnie, jakby brakowało mi piątej klepki.
    – No dobrze, prawda jest taka, że Dana ma taki mały paralizator…
    – Paralizator! – wykrzyknął Maurice. – Sparaliżowałyście moją Queenie?!
    – Nie, nie! Nie jest sparaliżowana. Tylko lekko porażona. Mac mówi, że te paralizatory są zupełnie nieszkodliwe. A ona wie, co mówi; jest właścicielką sklepu z bronią. Prawdziwą bronią. Na prawdziwe kule i w ogóle. Nie żebym się na tym znała. Nie cierpię broni. I nie mam broni. Zresztą, Dana też nie.
    – Jeszcze tylko przez dwa dni – wtrąciła pomocnie Dana.
    – Widzisz? Nie ma tu żadnej prawdziwej, groźnej broni. No, może poza pistoletem, który ty masz. – Urwałam. – Ale nie masz go teraz przy sobie, prawda? – zapytałam, nagle zaniepokojona. Maurice tylko spojrzał na mnie wymownie. – Oczywiście, że nie. Nie żebym podejrzewała, że mógłbyś go użyć. Nie zrobiłbyś tego. Wydajesz się bardzo miłym człowiekiem. Nie żeby mili ludzie nie posiadali broni, bo mogą. I posiadają. Jak ty. Ale Dana nie ma broni. Tylko paralizator. To zupełnie dwie różne rzeczy. Paralizator może tylko lekko porazić prądem. Leciusieńko. O, widzisz. Queenie już dochodzi do siebie.
    Śliniąc się na klapy marynarki Maurice'a, Queenie poruszyła tylnymi łapami.
    – Widzisz, nic jej nie jest. Pewnie śni się jej jakiś przyjemny psi sen o smakołykach, hydrantach i gryzieniu mebli…
    Znowu to spojrzenie.
    – Nie, nie, nic o gryzieniu mebli. Jestem pewna, że Queenie nigdy nie pogryzłaby mebli. Zwłaszcza twoich. Inne rzeczy tak, ale nie meble. Okej, chyba powinnyśmy się zbierać…
    Wycofałyśmy się z Daną do drzwi. Maurice nie spuszczał z nas załzawionych oczu, trzymając w ramionach drżącego psiaka. Ledwie wyszłyśmy, drzwi zamknęły się z trzaskiem i usłyszałam, jak Maurice przekręca klucz w zamku.
    Uff, udało się. Spojrzałam na swoją najlepszą przyjaciółkę.
    – Jesteś maniaczką! Nigdy więcej nie chcę widzieć tego cholerstwa.
    – O co ci chodzi? – obruszyła się Dana.
    – Przed chwilą poraziłaś prądem małego pieska! – To był wypadek.
    – Nie będzie więcej wypadków, bo nie będziesz więcej wyjmować paralizatora z torebki – powiedziałam powoli i wyraźnie.
    Dana wydęła wargi.
    – Zupełnie jak wtedy, na planie z Benem Affleckiem.
    – Boże, Bena też poraziłaś?
    – Nie – odparła, kiedy wsiadłyśmy do samochodu, po czym dodała: – Zupełnie przypadkowo, troszkę poraziłam jego kota.
    Co tam handlarze futrami, obrońcy praw zwierząt powinni zająć się Daną.
    Po wyjściu od Maurice'a pojechałyśmy na szybki lunch do Burger Kinga, gdzie wzięłam podwójnego whoppera z serem, frytki i szejka waniliowego. Całkiem już sobie odpuściłam sukienkę od Nicole Miller, i tak była z zeszłego sezonu. Dana zamówiła sałatkę i wodę.
    – Nie mogę uwierzyć, te to jesz – powiedziała, marszcząc nos na widok mojego hamburgera.
    – Bo co? – zapytałam, przeżuwając z apetytem. Nie wstydzę się przyznać, że byłam dosłownie o krok od wywołanego ciągnącym się cheddarem orgazmu.
    – Nie słyszałaś nigdy o chorobie szalonych krów? Masz pojęcie, czym karmili tego hamburgera, kiedy jeszcze żył?
    Spojrzałam na jej sałatkę.
    – Pewnie twoim lunchem.
    – Innymi krowami. Antybiotykami. Hormonami wzrostu. Czemu nie zjesz czegoś zdrowego?
    Spojrzałam na swojego hamburgera.
    – Bo to jest smaczniejsze?
    Dana pokręciła głową i włożyła do ust kawałek zwiędłej sałaty. Właśnie pochłaniałam ostami kęs nieba w bułeczce, kiedy zadzwoniła moja torebka. Odebrałam telefon, wkładając do ust cudownie tłustą frytkę. – Halo?
    – Cześć, Mads. – O, cholera!
    – Cześć, mamo.
    – Jak tam Palm Springs?
    – Eee… – Rozejrzałam się po zatłoczonym Burger Kingu, mając nadzieję, że nie usłyszy dzwonienia automatu do gry w rogu. – Jest naprawdę super.
    – A jak pogoda?
    – Super!
    – A twój towarzysz? Jak się wam układa?
    – Superrrrr – zamruczałam niczym rasowa tygrysica. – Wszystko jest naprawdę super.
    – Cieszę się. Słuchaj, nie będę przeszkadzać, chciałam tylko powiedzieć, że kupiłam ci kwiatka.
    – Kwiatka?
    – Tak, pozbyłam się twojego plastikowego habazia i kupiłam ci prawdziwego fikusa.
    Super. Tego mi było trzeba. Fikusa.
    – Musisz go podlewać co trzy dni – ciągnęła mama – ale nie za dużo, żeby nie pływał. Wystarczy, że ziemia będzie wilgotna. Uważaj więc, żeby nie przelać. Kupiłam podstawkę pod donicę, ale nawet podstawka może nie uchronić dywanu przed zalaniem, więc nie szalej z wodą. Aha i raz w miesiącu podawaj odrobinę nawozu do kwiatów. Możesz go zmieszać z wodą w konewce.
    Potarłam oczy, nagle czując w kościach wszystkie nieprzespane noce.
    – Nie mam konewki, mamo. – Mamę zatkało.
    – Jak to: nie masz konewki? Wszyscy mają konewki. Jak podlewasz kwiaty bez konewki?
    – Nie mam kwiatów!
    – Owszem, masz. Fikusa. Nieważne. Jutro kupię ci konewkę. – Zacisnęłam zęby.
    – Mamo, muszę kończyć.
    – Jasne, skarbie. Rozumiem. Nie każmy twojemu mężczyźnie czekać. Wiem, jacy jesteście wy młodzi. Kiedyś też byłam młoda. Oczywiście, przy Ralphiem, znowu czuję się, jakbym miała dwadzieścia trzy lata. Chwała temu, kto wynalazł małą niebieską tabletkę. – Zachichotała.
    Poczułam, że drga mi oko.
    – Jasne. Okej, naprawdę muszę kończyć. Pa, mamo. Rozłączyłam się, zastanawiając, jak długo jeszcze dam radę ciągnąć tę farsę. Mama może i nie ma wyczucia stylu, ale nie jest głupia. W każdej chwili może odkryć, że nie tylko nie jestem w Palm Springs z facetem, z którym nie uprawiam seksu, ale że ganiam po Mieście Grzechu, porażając małe pieski i ścigając jej byłego męża, który aktualnie nosi spódniczki. Wzdrygnęłam się na myśl o tym, jaka może mnie spotkać za to kara. Podejrzewałam, że przy niej kapelutki z baru z hot dogami są szczytem mody.
    Kiedy dokończyłam frytki oraz deser w postaci czekoladowego ciastka (hej, po rozmowie z mamą potrzebowałam czegoś na ukojenie nerwów), a Dana dojadła swoje jedzenie dla królików, wskoczyłyśmy do mustanga i ruszyłyśmy do hotelu. Wjechałam na Piętnastkę, kierując się na południe, na Strip. Spojrzałam w lusterko, żeby sprawdzić, czy nie mam między zębami kawałków szalonej krowy i poprawić usta. Kiedy kończyłam poprawki, zauważyłam w lusterku niebieski samochód.
    Obróciłam szybko głowę.
    – Sukinsyn.
    Tak jak myślałam: niebieski dodge, prowadzony przez mojego nowego znajomego, jechał sąsiednim pasem, trzymając się jeden samochód za nami.

10

    – Co jest? – Dana wyciągnęła szyję, zaciekawiona, co mnie tak poruszyło.
    – Widzisz tego dodge'a neona?
    – Co z nim? – zapytała.
    – Myślę, że mnie śledzi.
    – Och, Maddie. – Dana pokręciła głową. – Czy ty przypadkiem nie masz paranoi?
    – Też tak myślałam, ale przysięgam ci, że widzę ten samochód czwarty raz w ciągu tygodnia. Najpierw w LA., a teraz tutaj. Mówię ci: on mnie śledzi.
    Jechałam z jednym okiem utkwionym we wstecznym lusterku, ściskając kierownicę tak mocno, że aż zbielały mi kostki. Sama nie wiedziałam, co jest gorsze: myśleć, że ktoś mnie śledzi, czy wiedzieć, że faktycznie tak jest.
    Dana jeszcze raz się obróciła, żeby przyjrzeć się samochodowi.
    – Jak myślisz, co to za jeden?
    – Nie wiem – odparłam – ale zaczynam się go bać.
    Wdepnęłam gaz, wyrywając naprzód. Potem gwałtownie skręciłam wprawo, wcinając się przed limuzynę z przyciemnionymi szybami. Neon zjechał na lewy pas, wyprzedził limuzynę i z powrotem siadł mi na ogonie.
    – Niezbyt przejmuje się tym, że go widzimy, co? – zauważyła Dana, cały czas patrząc przez tylną szybę.
    Miała rację. Trochę mnie to wytrącało z równowagi. Albo nie wiedział, jak kogoś śledzić, albo był pewien, że nie wskażemy go później w rzędzie podejrzanych na posterunku. Bo zginiemy lub zostaniemy sparaliżowane w wypadku samochodowym.
    Teraz wyraźnie widziałam kierowcę. To był ten sam blondyn, którego widziałam w kasynie. Miał okulary przeciwsłoneczne i pogniecioną koszulkę polo. Dla całego świata był jeszcze jednym, zwykłym użytkownikiem drogi. Tyle że teraz jego neon praktycznie tarł o mój tylny zderzak.
    Wzięłam głęboki oddech, gwałtownie wdepnęłam hamulec i wcisnęłam się na prawy zewnętrzny pas, między dwie ciężarówki. Kierowca drugiej zatrąbił i wykonał obraźliwy gest ręką. Dana zaparła się rękami o deskę rozdzielczą.
    – Łat! Wyluzuj, panno Earnhardt [Dale Earnhardt – słynny, zmarły tragicznie, kierowca rajdowy formuły NASCAR (przyp. tłum.).].
    Ale było za późno. Wpadłam w panikę. Miałam do wyboru otwartą konfrontację albo ucieczkę, a zważywszy na to, że nie szło mi nawet na treningach tae – bo dla początkujących, zdecydowałam się na ucieczkę, modląc, żeby nie napatoczył się przypadkiem jakiś patrol drogówki. (Jestem już po imieniu z trzema sędziami z kolegium do spraw wykroczeń drogowych w LA., i wolałam nie dodawać do listy sędziów z Newady). Na szczęście, kierowca neona nie miał wyostrzonego dzięki adrenalinie refleksu i nie zdążył zahamować. Śmignął obok nas, a ja zjechałam z autostrady najbliższym zjazdem, gnając ulicami, jak po torze wyścigowym, dopóki nie upewniłam się, że go zgubiłam. Zatrzymałam mustanga na parkingu przed barem szybkiej obsługi, a kiedy adrenalina zaczęła opadać, poczułam, że mam nogi jak z galarety.
    – Jezu – powiedziała Dana, wyciągając paznokcie z pokrytej sztuczną skórą deski rozdzielczą. – Co to było?
    Nie odpowiedziałam, całkowicie skupiona na czynności oddychania. Wdech, wydech, wdech, wydech…
    – Co to za świr, do cholery?
    – Nie – wdech – wiem – wydech. Dana spojrzała na mnie.
    – Dobrze się czujesz?
    – Wszystko – wdech, wydech, wdech, wydech – w porządku. – A właściwie, będzie w porządku, jak już opanuję dyszenie i serce przestanie mi walić jak u dziesięciolatka na ritalinie.
    Dana znalazła na tylnym siedzeniu porzuconą torbę z Taco Bell, do której kazała mi oddychać. Tygodniowy zapach taco z wołowiną przyprawiał o mdłości, ale po kilku wdechach i wydechach, ryzyko hiperwentylacji zaczęło mijać. Rytmicznie wdmuchując i zasysając powietrze z torebki, zastanawiałam się, kogo tak bardzo interesowały moje poczynania, że nie tylko ruszył za mną przez pustynię, ale i uganiał się za mną po Las Vegas. Ramireza? Larry'ego? Monalda? Mało prawdopodobne, zwłaszcza że dwóch ostatnich poznałam dopiero wczoraj. Jeśli chodziło o Ramireza, to jakoś nie mogłam sobie wyobrazić, żeby opłacił jakiegoś gościa w neonie, by ten miał oko na jego dziewczynę. No więc kim on był? Nie wiedziałam.
    Dana zaproponowała, że poprowadzi do hotelu (pewnie nie chciała ryzykować kolejnej przejażdżki z panną Earnhardt). Z radością donoszę, że kiedy zatrzymałyśmy się przed kasynem, mój oddech całkowicie się uspokoił. (Choć nabrałam strasznego apetytu na taco). Dana udała się do kasyna, aleja nie miałam ochoty na popołudnie z ruletką. Z moim szczęściem, mądrze było nie ryzykować pieniędzy.
    Automaty też odpadały, ale byłam zbyt nabuzowana, żeby siedzieć w pokoju. Zważywszy na to, że miałam dziś randkę z Panem Idealne Ciało, musiałam też oprzeć się pokusie, by pójść coś przekąsić. Spojrzałam na zegarek. Miałam jeszcze godzinę do umówionej wizyty w salonie piękności. Uznałam, że to dość czasu, by podjechać do Larry'ego, na wypadek, gdyby postanowił spędzić spokojne popołudnie w domu. Im więcej się o nim dowiadywałam, tym więcej miałam pytań. Cała ta akcja z mafią przypominała scenariusz filmu telewizyjnego, ale moje najważniejsze pytanie brzmiało: dlaczego Larry do mnie zadzwonił? Potrzebował pomocy, to jasne. Ale dlaczego zadzwonił akurat do mnie? Siedząca we mnie mała dziewczynka ciągle miała nadzieję na idealne spotkanie po latach z ojcem.
    Niestety, kiedy zatrzymałam się przed numerem 319 na Sand Hill Lane, okazało się, że niepotrzebnie się łudziłam. Podjazd był pusty. Dla pewności zaparkowałam przy krawężniku i zadzwoniłam do drzwi. Nic.
    Zerknęłam przez okno do garażu. Pusto. Żadnych oznak życia. Biorąc pod uwagę, jak do tej pory układał się mój dzień, nie byłam specjalnie zaskoczona.
    Pan Sharpei znowu był w ogródku i podlewał kaktusy. Podeszłam do żywopłotu, który oddzielał oba podwórka, i pomachałam – do niego.
    – Dzień dobry! – zawołałam. Sharpei nawet nie spojrzał. Odchrząknęłam.
    – Dzień dobry!
    Dalej nic. Krzyknęłam trochę głośniej.
    – Proszę pana!
    W końcu uniósł głowę i spojrzał na mnie, mrużąc oczy. Potem podkręcił swój aparat słuchowy.
    – O, witam ponownie – powiedział. – Przepraszam. Żona przez cały dzień ogląda telezakupy. – Wskazał na ucho. – Musiałem wyciszyć Joan Rivers.
    – Rozumiem. Mam pytanie. Widział pan dziś może Lar… eee, Lolę? Pokręcił głową.
    – Nie, przykro mi. Ale widziałem, jak przyjechała wczoraj wieczorem. Akurat zaczynało się Koło fortuny. Gdy po Tańcu z gwiazdami wyjrzałem przez okno, zobaczyłem, jak ładuje walizkę do bagażnika. Potem odjechała.
    Walizkę. Niedobrze.
    – Pewnie nie wspominała, dokąd się wybiera? – Znowu pokręcił głową.
    – Nie. Ale wyglądała, jakby się spieszyła. Może na jakąś gorącą randkę. – Sharpei ściągnął zmarszczki, żeby mrugnąć okiem.
    Czułam, jak hamburger z szalonej krowy podchodzi mi do gardła.
    – Dziękuję za informację.
    – Nie ma sprawy. Przyjaciółki Loli są moimi przyjaciółkami. – Poruszył wymownie brwiami, a ja chciałam otulić się moim wyparciem jak kocykiem i nic więcej nie słyszeć.
    Skierowałam się do domu. Cóż… doszłam do wniosku, że skoro Larry wyjechał, nikomu nie będzie przeszkadzać, jeśli troszkę się rozejrzę.
    Otworzyłam furtkę i obeszłam dom na palcach. Skierowałam się do drzwi przesuwnych, tym razem uważając, żeby nie wejść na minę w postaci psiej zabawki. Zajrzałam przez szybę. Wszystko wyglądało tak samo jak wczoraj. Nawet płyn do mycia okien nadal stał na stoliku. Obejrzałam się szybko przez ramię i spróbowałam otworzyć drzwi. Zamknięte. A niby czego się spodziewałam?
    Co dalej? Rozmyślając, omiotłam wzrokiem wnętrze domu. Szczerze mówiąc, nie miałam żadnego pomysłu. Jeśli Larry był zaangażowany w mafijne interesy, nie była to moja liga. Moja liga była pełna dziecięcych bucików – plastików Rainbow Brite i kapciuszków ze Spiderrnanem. Moja liga nie grała nawet w tę samą grę, co Amerykanie włoskiego pochodzenia z mafijnej rodziny.
    Z drugiej strony – nie sądziłam, żeby Larry naprawdę należał do mafii. Wiem, wiem, widziałam człowieka tylko raz. No dobrze, dwa razy, jeśli liczyć rękę w oknie el camino rocznik 1974. Skąd mogłam wiedzieć, jaki jest naprawdę? Nie mogłam. Ale był moim ojcem. Jeśli nie ja wezmę jego stronę, to kto?
    Powtarzając sobie, że wyświadczam Larry'emu przysługę, wyciągnęłam kartę kredytową z Macy's i utkwiłam wzrok w zamkniętych drzwiach, starając sobie przypomnieć, jak Veronica Mars [Veronica Mars – główna bohaterka serialu kryminalnego dla młodzieży pod rym samym tytułem (przyp. tłum.).] włamała się w zeszłym tygodniu do domu pewnego gościa. Ostrożnie wsunęłam rożek czerwonej plastikowej karty między metalową framugę a drzwi. Odczekałam chwilę, czekając na uruchomienie się alarmu, ale nic takiego się nie stało. Jak na razie, wszystko szło dobrze. Wcisnęłam kartę głębiej, aż po datę ważności. Potem powoli przesunęłam ją w dół, docierając do zamka. Hm… co teraz? Poruszyłam kartą. Niestety nic się nie wydarzyło. W serialu, Veronica była już wewnątrz domu przestępcy, włamała się do jego komputera i kopiowała dane z twardego dysku.
    Parę razy przesunęłam kartę w górę i w dół. modląc się, by jakimś cudem zamek ustąpił. Nacisnęłam mocno na klamkę.
    Trzask.
    O, cholera. Pociągnęłam za kartę, ale wyszła tylko połowa.
    – Nieee! – zawyłam. Wpatrywałam się w zniszczoną kartę Macy's. Czemu nie użyłam karty Nordstroma? Na tamtej przynajmniej przekroczyłam limit.
    Musiałam pogodzić się z faktem, że nie jestem Veronica Mars. Nie mając ochoty poświęcać karty Banana Republic, odpuściłam sobie drzwi przesuwne.
    Postanowiłam sprawdzić drugą stronę domu. Kto wie, może Larry tak się spieszył, że zostawił otwarte okno. Ruszyłam ścieżką z kamiennych płyt wokół budynku. Przy płocie zauważyłam rząd terakotowych donic i różne narzędzia ogrodnicze. Obok leżał zwinięty wąż ogrodowy. Na wszelki wypadek, uważnie go wyminęłam.
    Z tej strony domu, na górze znajdowały się trzy okna, a na dole dwa. Sprawdziłam – wszystkie były zamknięte. Dodatkowo we wszystkich były pozaciągane beżowe żaluzje. Byłam bliska poddania się, kiedy na końcu ścieżki zauważyłam drzwi do garażu.
    Czy są otwarte? Zważywszy na moje dotychczasowe szczęście, nie robiłam sobie zbyt wielkich nadziei. Wyobraźcie więc sobie moje zaskoczenie, kiedy z łatwością przekręciłam gałkę. Może wcale nie byłam aż tak pechowa, jak myślałam.
    Jeszcze raz obejrzałam się przez ramię, po czym szybko weszłam do środka i zamknęłam za sobą drzwi. Było ciemno, choć nie całkowicie, do wnętrza przez szparę pod drzwiami, wpadał nikły strumień światła. Odczekałam, aż oczy przyzwyczają się do mroku i ruszyłam powoli do drzwi po drugiej stronie. Po drodze dotarło do mnie, że nie jest to zwyczajny garaż. Było zbyt czysto. Panował tu idealny, a nawet obsesyjny, porządek. Pod przeciwległą ścianą stały śnieżnobiałe szarki, na podłodze nie było ani jednej plamy z oleju, a w kątach próżno było szukać zapomnianej pajęczyny. Pod inną ścianą stał stół dla majsterkowiczów w komplecie z tablicą a każde z narzędzi znajdowało się dokładnie na swoim miejscu. Starałam się nie myśleć o tym, jak Larry wymachuje młotkiem, wystrojony w falbaniastą spódniczkę i perukę. Ostrożnie przeszłam do końca garażu i otworzyłam drzwi do domu.
    Znalazłam się w kuchni i zamrugałam, oślepiona nagłą potężną dawką światła. Nad zlewem wisiały żółte perkalowe zasłonki. Obrus od kompletu przykrywał niewielki stolik przy oknie. Blaty z corianu, kredens z bielonego drewna sosnowego i dwa obrazki z kogutami dopełniały stylizacji na francuską kuchnię na wsi. Stojąc w tym jasnym, radosnym pomieszczeniu, nie chciało się wierzyć, żeby właściciele domu byli uwikłani w jakąś niebezpieczną, przerażającą historię.
    Ponieważ sama nie wiedziałam, czego szukam, postanowiłam zacząć od pokoju Hanka. W końcu, był on jedynym trupem w tej zagadce. Uznałam, że nie będzie mu przeszkadzało, jeśli trochę poszperam – to znaczy, przeprowadzę małe śledztwo – w jego rzeczach.
    Pobiegłam na górę i weszłam do sypialni po prawej. Tu też było znać rękę Maurice'a. Lekkie, zwiewne tkaniny, ciemne drewno, na ścianach duże obrazy prosto z centrum handlowego, a na toaletce i nocnych szafkach małe, koronkowe serwetki. Gdybym nie wiedziała, kto naprawdę tu mieszkał, mogłabym przysiąc, że to sypialnia mojej sześćdziesięciopięcioletniej ciotki Mildred.
    Szybko przejrzałam szafy i szuflady, starając się zignorować gęsią skórkę, której dostałam na myśl o tym, że dotykam rzeczy zmarłego. Ale w końcu nie umarł w tych ciuchach, prawda? Z tego co pamiętałam, w chwili śmierci był golusieńki. Zapamiętałam sobie, żeby podpytać o to Ramireza.
    Obsesyjne zamiłowanie Maurice'a do porządku sprawiło, że nie znalazłam nic ciekawego, poza paroma sztukami kosztownej biżuterii i szufladą pełną rajstop w rozmiarze potrójne XL. Zerkając na zegarek (ciągle miałam szansę zdążyć na umówione woskowanie, o ile tylko ograniczę dalsze szperanie, to znaczy śledztwo, do dziesięciu minut), przeszłam do pokoju Larry'ego.
    Wzdrygnęłam się na widok błyszczyka Raspberry Perfection leżącego na toaletce.
    Generalnie uważam się za tolerancyjną dziewczynę. Lubię oglądać Porady Różowej Brygady i tak jak wszyscy opłakiwałam koniec Will & Grace, Nie odmawiam nikomu prawa do bycia innym, więc jeśli facet chce nosić perukę i rajstopy, nic mi do tego. Tylko dlaczego tym facetem musi być mój ojciec?
    O wiele łatwiej jest być wolnym od uprzedzeń, jeśli coś nie dotyczy nas bezpośrednio.
    Wzięłam głęboki oddech, przecięłam pokój i schowałam błyszczyk pod blond perukę. No, tak już lepiej. Dalej mogłam bawić się w zaprzeczanie.
    Postanowiłam zacząć od nocnej szafki, bo jeśli chodzi o mnie, właśnie tam co wieczór ląduje zawartość moich kieszeni. Może Larry zostawił jakiś rachunek albo pudełko zapałek – cokolwiek, co podpowiedziałoby mi, gdzie może teraz być lub przed czym ucieka.
    Zaczęłam od blatu szafki, rozwijając papierek po papierku. Były tu głównie rachunki ze spożywczego, drogerii i barów z fast foodem. Nie dowiedziałam się z nich niczego użytecznego, poza rym, że Larry zbyt tłusto jadał. Zanotowałam w pamięci, żeby powiedzieć Danie, iż moje ciągoty do niezdrowego jedzenia są uwarunkowane genetycznie.
    Po sprawdzeniu szafki nocnej podeszłam do szafy (toaletkę pominęłam, ponieważ nie byłam pewna, czy mój kokon zaprzeczenia jest na tyle mocny, by wytrzymać widok „osobistych rzeczy”, jakie mogły kryć się w jej szufladach).
    Otworzyłam drzwi i wciągnęłam głośno powietrze. Buty. Dziesiątki przepięknych, lśniących, designerskich butów. To było jak oglądanie wystawy butiku. Przyklękłam, żeby przyjrzeć się satynowym butom na koturnach z zeszłego sezonu od Michaela Korsy. Czarne, ozdobione kryształami górskimi, miały wiązania jak u baletek. Gdyby nie to, że były pięć rozmiarów za duże, znalazłabym się w niebie. Obróciłam je w dłoniach, przyglądając się najmniejszym detalom. Jeśli to były podróbki, to ja jestem żyrafą. Może i Larry miał coś wspólnego z kontenerami pełnymi podróbek, ale na pewno w nich nie chodził. To były oryginalne korsy po sześćset dolców za parę. Westchnęłam, odstawiając je na miejsce z należnym szacunkiem.
    Ledwie stłumiłam pisk, kiedy zobaczyłam następną parę: pantofelki z paskiem od Jimmy'ego Choo w kolorze strażackiej czerwieni, na ośmiocentymetrowym obcasie ze złoconymi sprzączkami. Musiałam to przyznać Larry'emu: był drag queen z klasą. Wyjęłam szpilki z szafy i podziwiałam, jak we wpadającym przez okno świetle cudownie błyszczy lakierowana skóra. Nie mogłam się powstrzymać. Ściągnęłam swoje buty i podarowałam moim stopom chwilę rozkoszy w szpilkach od Jimmy'ego. Jestem pewna, że głośno jęknęłam. Może i noszę trzydziestkęósemkę, a to była porządna czterdziestkatrójka, ale miałam to gdzieś. Były fantastyczne. Więcej niż fantastyczne. Absolutnie w stylu Sary Jessiki Parker! Przybrałam kilka póz, jak modelka, przyglądając się im ze wszystkich stron. Zastanawiałam się właśnie, ile waty będę musiała napchać w palce, żeby móc w nich pójść na dzisiejszą randkę z Ramirezem, kiedy usłyszałam, jak na dole otworzyły się drzwi.
    Znieruchomiałam.
    – Hej! – zawołał głos. – Larry? Jesteś tam?
    Wstrzymałam oddech. Znałam ten głos. Był to ten sam głos, który kłócił się wtedy w klubie z Monaldem. Gąsienica.
    – Larry – powiedział śpiewnie. – Jesteś tam, stary? Drzwi frontowe były otwarte, więc pomyślałem, że wpadnę z wizytą.
    Kłamczuch. Jeśli Gąsienica wszedł od frontu, był o niebo lepszym włamywaczem ode mnie. Niezbyt pocieszająca myśl.
    – Larry! – zawołał w górę Gąsienica, tym razem ostrzejszym tonem. – Mam coś dla ciebie. Nie zmuszaj mnie, żebym wszedł na górę i cię poszukał.
    Cholera! Rozglądałam się gorączkowo po pokoju, szukając jakiejś kryjówki. Po chwili Gąsienica ruszył ciężkim krokiem na górę. Szata była zbyt oczywista, nawet gdyby nie wypełniały jej buty. Łóżko, toaletka, szafka nocna – meble były za małe, żebym mogła się za nimi schować. Uniosłam narzutę w lamparcie cętki. Pod łóżkiem było jeszcze więcej butów. Łat. Zdaje się, że poza mną i Imeldą Marcos, Larry był jedyną osobą, która posiadała aż tyle par obuwia. Szybko odsunęłam stos pudełek i wcisnęłam się pod łóżko, między buty a koty kurzu. Tymczasem Gąsienica dotarł na piętro.
    Słyszałam jego ciężki oddech, kiedy wszedł do pokoju, ale jedyne co widziałam to brązowe buty z zaokrąglonym, dziurkowanym czubkiem i kawałek czarnych spodni.
    Podszedł do toaletki i słyszałam, jak otwiera szuflady, wszystko z nich wyrzucając. Na podłogę poleciały szminki, trzy głowy ze styropianu, biżuteria. Zładowała też blond peruka, a ukryty pod nią błyszczyk Raspberry Perfection przetoczył się po dywanie, zatrzymując się parę centymetrów od mojego nosa.
    Czemu los się tak ze mną drażnił? Nie mógł choć na chwilę odpuścić dziewczynie, która starała się wypierać prawdę o ojcu – transwestycie?
    Gąsienica burknął coś i zostawił toaletkę w spokoju. Patrzyłam, jak jego buty zmierzają w stronę szafy i wzdrygnęłam się na myśl o tym, co jego wielkie łapy mogą zrobić z bezcenną kolekcją butów Larry'ego. Usłyszałam, jak z trzaskiem przewrócił stojak z butami i aż zabolało mnie serce. Byłam zadowolona, że włożyłam szpilki od Jimmy'ego Choo. Przynajmniej one były bezpieczne.
    Najwyraźniej uznając, że wyrządził już dość szkód, Gąsienica odsunął się od szafy. Odetchnęłam, z ulgą myśląc o ocalonych butach.
    Ale zaraz wstrzymałam oddech, bo Gąsienica obrał kierunek na łóżko.
    Coraz większymi oczami patrzyłam, jak zbliża się do mnie, krok po kroku, dopóki nosek jego prawego buta nie zatrzymał się parę centymetrów od mojej twarzy. Czułam zapach skóry oraz gryzącą woń pasty do butów wymieszaną z delikatną domieszką dezodorantu do stóp. Zamknęłam oczy, modląc się w myślach do świętego od kiepskich kryjówek, żeby Gąsienica nie usiadł na łóżku. Biorąc pod uwagę jego rozmiary, zrobiłby ze mnie naleśnik.
    Ktoś tam na górze musiał mnie usłyszeć, bo Gąsienica nie tylko nie usiadł, ale wyszedł z pokoju.
    Odetchnęłam z tak wielką ulgą, że koty kurzu zaczęty tańczyć mi przed nosem. Gąsienica zszedł na dół, a ja wygramoliłam się spod łóżka. Zaczekałam, aż usłyszę odgłos zamykanych drzwi i dopiero wtedy zrzuciłam za duże szpilki, złapałam swoje buty i pognałam na dół, przeskakując po dwa stopnie naraz. Przecięłam boso kuchnię i właśnie wślizgiwałam się z powrotem do garażu, kiedy usłyszałam, jak znowu otwierają się drzwi frontowe. Włożyłam buty i na paluszkach ruszyłam przez garaż, modląc się, żeby na coś nie wpaść. Zbyt się bałam, żeby czekać, aż moje oczy przyzwyczają się do ciemności.
    Potknęłam się tylko raz, o worek z nawozem czy czymś podobnym, który ktoś zostawił na samym środku. Wreszcie dotarłam do wyjścia. Ostrożnie przekręciłam gałkę, uchyliłam drzwi i wyjrzałam na zewnątrz. Ani śladu Gąsienicy. Powoli zamknęłam za sobą drzwi, starając się to zrobić możliwie najciszej, mimo że ręce trzęsły mi się jak galareta. Potem pobiegłam do furtki. Uchyliłam ją nieco i wyjrzałam. Przy krawężniku stał czarny lincoln town car z otwartym bagażnikiem. Obejrzałam dość seriali na HBO, żeby wiedzieć, że takimi limuzynami jeździ mafia. Wyciągnęłam szyję i rozejrzałam się na boki. Nigdzie nie było widać kierowcy. Miałam nadzieję, że nadal jest w domu. Policzyłam do trzech i popędziłam jak strzała do mustanga.
    Tak bardzo trzęsły mi się ręce, że dopiero za trzecim podejściem udało mi się włożyć kluczyk do stacyjki. Kiedy już to zrobiłam, depnęłam gaz i ruszyłam z piskiem opon, wdzięczna za samochody z ośmiocylindrowym silnikiem zapakowanym w lekkie nadwozie.
    Kiedy dotarłam do hotelu, w końcu przestały mi się trząść ręce, a zęby nie szczękały już jak kastaniety. Niestety, spóźniłam się na umówioną wizytę w Regis. Nie dość, że ktoś mnie śledził i musiałam uciekać przed mafiosami, to jeszcze byłam skazana na swój wąsik, dopóki kobieta o głosie Frań Drescher nie wciśnie mnie na jakiś inny termin. (Najwyraźniej, kiedy Bette była w mieście, nie tylko hotele przeżywały prawdziwe oblężenie). Po umówieniu się na szesnastą trzydzieści następnego dnia, rzuciłam się na łóżko i utkwiłam wzrok w suficie, próbując ogarnąć to, co mnie dziś spotkało.
    W co ten Larry się wpakował? Teraz nawet ja musiałam przyznać, że było to coś mocno podejrzanego. Z tego, co mówił Maurice, sprawy przybrały gorszy obrót dwa tygodnie temu. Wtedy Larry i Hank pokłócili się i Hank zaczął nosić broń. O co poszło? I czym było to „coś”, co Gąsienica miał dla Larry'ego? Czy miał to w bagażniku? Czy miało to coś wspólnego z podróbkami butów? A może „Mam coś dla ciebie” w mafijnym żargonie oznacza: „Zaraz cię sprzątnę”?
    Rozmyślanie o tym wszystkim tak bardzo mnie wyczerpało, że zasnęłam. Kiedy się obudziłam, niebo zmieniło kolor na ciemnoniebieski, a w kąciku ust zebrała mi się ślina.
    Przekręciłam się na bok i sprawdziłam komórkę. Na wyświetlaczu widniała informacja, że mam dwie nowe wiadomości. Ciągle się łudząc, że jedna z nich może być od Larry'ego, wprowadziłam kod i odsłuchałam nagrania.
    Niestety, żadna z wiadomości nie była od niego. Pierwszą zostawiła mama, która opowiadała mi o uroczej meksykańskiej restauracji na plaży, którą koniecznie muszę odwiedzić. Podobno podawali tam najlepsze mojito w Palm Springs. Wyznała, że ostatnim razem, kiedy tam była, wypiła ich tyle, że zaczęła uwodzić Podrabianego Tatusia od razu na parkingu, na tylnym siedzeniu jego auta. Moja matka: Królowa Zbyt Wielu Informacji.
    Druga wiadomość była od Ramireza. Powiedział, że nie da rady wyrwać się wcześniej i prosił, żebyśmy spotkali się w II Fornaio na dole o siódmej. Spojrzałam na zegarek przy łóżku. Szósta piętnaście. Rety!
    Wzięłam szybki prysznic, a potem przekopałam swoją torbę w poszukiwaniu czegoś odpowiedniego na pierwszą randkę z Panem Chodzącym Seksem. Problem w tym, że pakowałam się z myślą o spotkaniu z dawno niewidzianym ojcem, a nie o uwodzeniu przystojnego gliniarza. Jeśli nie chciałam, by na koniec randki Ramirez pogłaskał mnie po głowie i opowiedział bajkę na dobranoc (a zdecydowanie tego nie chciałam, zważywszy na to, że pościłam już rekordowo długo), potrzebowałam innych ciuchów.
    Zajrzałam do torby Dany. Mnóstwo spandeksu i strojów sportowych. Wszystko w rozmiarze trzydzieści sześć. Nigdy nie uważałam siebie za potężnie zbudowaną dziewczynę, ale nie było mowy, żebym wcisnęła się w te maleństwa. Zapamiętałam sobie, żeby opuścić dziś deser.
    Zerknęłam na zegarek. Za piętnaście siódma. Za mało czasu, żeby pójść do butiku na dole i coś kupić. Mogłam zrobić już tylko jedno. Przez chwilę wpatrywałam się w komplet walizek w lamparcie cętki. Potem szybko otworzyłam jedną, licząc, że Marco pakował się równie dziewczyńsko, jak kupował.
    Bingo.
    Znalazłam różowo – fioletowy, szyfonowy szal, który idealnie pasował do kaszmirowego sweterka z dekoltem w serek, który odkryłam w walizce numer trzy. Do tego włożyłam moją czarną, skórzaną spódniczkę i botki od Gucciego. Muszę przyznać, że efekt był całkiem niezły.
    Zafundowałam sobie powłóczyste spojrzenie za pomocą cieni i dużej ilości mascary, a na włosy nałożyłam mnóstwo pianki i szybko wysuszyłam, żeby nadać im seksowny wygląd a la prosto z łóżka. (Szczegół, że naprawdę dopiero co wstałam). Włożyłam też czarne, koronkowe stringi, a do torebki wrzuciłam kilka miętówek. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, będzie to niezapomniana pierwsza randka.

11

    Ramirez czekał na mnie przy barze. Przyznam, że kiedy do niego szłam, mój żołądek szalał niczym kolejka górska w wesołym miasteczku. Miał na sobie szare spodnie, marynarkę i białą koszulę z rozpiętym kołnierzykiem, dzięki czemu widać było skrawek opalonego ciała znajdującego się pod spodem. Zdałam sobie sprawę, że nigdy dotąd nie widziałam Ramireza bez nieodłącznych, dżinsów i T – shirta. (No może poza pamiętnym wieczorem, kiedy oboje byliśmy półnadzy). Pan Twardy Glina się odstawił. Naprawdę się odstawił. Byłam zadowolona, że włożyłam stringi.
    – Witaj, piękna – powiedział, całując mnie tuż nad uchem. Przejechał lekko palcem po rękawie mojego sweterka. – Miękki. – Uśmiechnął się szelmowsko. – Podoba mi się.
    Dzięki. – Nie przyznałam się, że podwędziłam go mojemu współlokatorowi – gejowi.
    Trzymając rękę na moim krzyżu, Ramirez poprowadził mnie do stolika w głębi sali. W przytulnej restauracji było trochę innych gości, którzy trzymali się za ręce i karmili nawzajem makaronem. Z głośników sączyła się spokojna, instrumentalna muzyka, a na wszystkich stolikach stały wysokie świece. Sceneria rodem z włoskiego romansu. Krótko mówiąc, idealna restauracja na idealną pierwszą randkę. Punkt dla Twardego Gliny.
    Szef sali usadził nas przy stoliku sąsiadującym ze stolikiem starszej, siwowłosej pary w identycznych T – shirtach z napisem „Najfajniejsza Para na Świecie”. Musiałam się z tym zgodzić. Mężczyzna trzymał dłoń kobiety w obu swoich i patrzył na nią, jakby dopiero co się pobrali.
    Spojrzałam ponad stolikiem na Ramireza. Zastanawiałam się, czy mamy jakąkolwiek szansę, by dotrzeć tak daleko. Ramirez pochwycił moje spojrzenie.
    – Bardzo ładnie dziś wyglądasz – powiedział, błądząc wzrokiem po moim ciele.
    Zrobiło mi się gorąco w miejscach, o których istnieniu już zapomniałam.
    – Dzięki. Ty też wyglądasz nieźle.
    Uśmiechnął się, a w jego lewym policzku pojawił się ten seksowny dołeczek. Nachylił się i nie spuszczając ze mnie wzroku, rzucił:
    – Co ty na to, żebyśmy odpuścili sobie kolację… – przeniósł wzrok trochę niżej, na mój dekolt -… i przeszli od razu do deseru?
    Przełknęłam ślinę. Miałam wrażenie, że wcale nie chodzi mu o tiramisu. Już prawie się zgodziłam, kiedy zjawił się kelner, pytając, czego się napijemy. Po szybkim przejrzeniu karty win, Ramirez zamówił butelkę merlota Rutherford Hill. Miło. Ukradkiem zerknęłam na cenę. Łat. Bardzo miło. Drugi punkt dla Twardego Gliny.
    Kiedy kelner odszedł, zabraliśmy się do studiowania menu.
    – Zdecydowałaś już, na co masz ochotę? – zapytał Ramirez.
    – Jeszcze nie. – Przeglądałam listę głównych dań. – Wszystko wygląda bardzo kusząco. A ty?
    – Och, ja dobrze wiem, na co mam ochotę. – Uniosłam wzrok i zobaczyłam, że się we mnie wpatruje. A dokładniej, w mój dekolt, uwypuklony dzięki stanikowi push – up, tak że nieco wyziera! ze sweterka Marca. Zaschło mi w ustach i z trudem przełknęłam, mając nadzieję, że nie zaczerwieniłam się jak burak.
    – Dobrze się dziś bawiłaś na zakupach? – powiedział, zmieniając temat i rozkładając na kolanach serwetkę.
    – Na zakupach? – zapytałam, nim zdążyłam ugryźć się w język. Zmrużył oczy.
    – Tak, na zakupach. Miałaś dziś pójść na zakupy. – Przygryzłam wargę. No tak. Miałam.
    – Eee, postanowiłam w zamian trochę pozwiedzać. – Szybko schowałam się za menu, udając, że całkowicie pochłonęło mnie studiowanie składników spaghetti marinara, żeby nie zobaczył poczucia winy w moich oczach.
    Ale ten numer nie przeszedł. Ramirez położył dłoń na mojej karcie dań i powoli ją opuścił.
    – Pozwiedzać?
    – Aha – powiedziałam cienkim głosikiem, przerażająco podobnym do tego, którego używałam przyłapana na podjadaniu ciastek przed obiadem przez moją irlandzką katolicką babcię.
    Jeszcze bardziej zmrużył oczy.
    – A co dokładnie zwiedzałaś?
    – Eee… dom Larry'ego i mieszkanie Maurice'a.
    – Maurice'a?
    – Chłopaka Hanka.
    Ramirez zaklął. Najtajniejsza para na świecie spojrzała na nas.
    – A co konkretnie robiłaś w mieszkaniu chłopaka Hanka? – zapytał Ramirez.
    – Chciałam mu zadać kilka pytań.
    – Nie odpuszczasz, prawda? – mruknął rozdrażniony, pocierając skroń.
    – Powiedziałeś to tak, jakby to było coś złego.
    – Bo jest, kiedy mówimy o mafii! – Najfajniejsza para głośno wciągnęła powietrze.
    – Mów ciszej – szepnęłam.
    Ramirez zacisnął szczęki. Wziął kilka głębokich oddechów i pewnie policzył w myślach do dziesięciu. Bez skutku. Na jego szyi znowu zaczęła pulsować żyłka.
    Uratował mnie kelner, zjawiając się z naszym bardzo drogim merlotem. Odkorkował wino i nalał nam po kieliszku. Ramirez opróżnił swój jednym haustem.
    – Zdajesz sobie sprawę, że właśnie wlałeś w siebie dwadzieścia dolców? – szepnęłam, kiedy kelner odszedł.
    Ramirez spojrzał na mnie wzrokiem, który zatrzymałby szarżującego byka. Potem nalał sobie kolejny kieliszek.
    – W porządku, Pani Detektyw – wycedził przez zaciśnięte zęby. – Czego dowiedziałaś się od Maurice'a? Mów.
    I powiedziałam. Opowiedziałam wszystko, czego dowiedziałam się od Maurice'a. O tym, że cała trójka wykonywała jakieś ekstra zlecenie dla Monalda. O kłótni Larry'ego z Hankiem, o tym, że Hank kupił sobie broń, i o tym, że Bobbi zniknął, a Larry wyjechał z miasta. Miałam właśnie zrelacjonować moje spotkaniu z kotami kurzu i butami Gąsienicy, kiedy wrócił kelner, by przyjąć nasze zamówienie.
    Ramirez zamówił stek. Krwisty. Ja wahałam się między spaghetti marinara a lazanią z sosem śmietanowym, licząc na to, że im dłużej będę zwlekać, tym większa szansa, że Ramirezowi uda się zapanować nad złością… Nic z tego. Kiedy kelner zniknął, Ramirez utkwił we mnie nieodgadniona spojrzenie.
    – Co? – zapytałam. Zmrużył oczy.
    – Usiłuję zdecydować, czy lepiej wsadzić cię do pierwszego samolotu do LA., czy zabrać do siebie, związać i sprawić, żebyś zapomniała o całej tej sprawie.
    Zamrugałam oczami.
    – Czyja nie mam tu nic do powiedzenia? – Nachylił się do mnie z poważnym wyrazem twarzy.
    – Maddie, ostatnią rzeczą jakiej chcę, to odebrać telefon z prośbą o zidentyfikowanie twojego ciała. A tak się może stać, jeśli nie zostawisz tej sprawy w spokoju. Dla ludzi pokroju Monalda skrzywdzić ciebie to jak zabić muchę. Nawet nie będą się nad tym zastanawiać. Proszę, wracaj do domu.
    Przyznaję, że jego troska była wzruszająca.
    – A co z Larrym? Nie mogę go zostawić na pastwę Monalda.
    – A co konkretnie zamierzasz zrobić? Przecież nie jesteś nawet zdolna zdeptać pająka bez wpadania w panikę.
    Powstrzymałam się od ciętej odpowiedzi, bo częściowo się z nim zgadzałam. To zupełnie nie była moja bajka. Za to Ramirez codziennie miał do czynienia z podobnymi sprawami…
    – Ja nic nie chcę robić. Ale ty byś mógł. – Jego oczy zwęziły się jak u kota.
    – Nie wiem, czy mi się to podoba.
    – Mógłbyś załatwić Larry'emu program ochrony świadków albo coś.
    – Co? Maddie, czy ty wiesz, o czym mówisz? Masz pojęcie, jak ciężko jest załatwić wiarygodnemu świadkowi udział w takim programie? A co dopiero facetowi, który być może coś wie i który być może wcale nie będzie chciał nam powiedzieć tego, co ewentualnie wie.
    – Myślę, że może mu grozić niebezpieczeństwo.
    – Myślisz, że może mu grozić.
    – A co z Hankiem? – zapytałam. – Sam powiedziałeś, że to nie było samobójstwo.
    Ramirez głośno westchnął.
    – Słuchaj, dopóki twój ojciec sam się nie zgłosi, żeby zeznawać, nie mogę nic zrobić.
    – Mówisz tak, bo chcesz, żebym wyjechała, prawda? – zapytałam, opierając dłonie na biodrach. – Starasz się mnie zniechęcić, żeby mieć mnie z głowy.
    – Nie – odparł Ramirez, wyraźnie powstrzymując się przed rzuceniem kolejnego hiszpańskiego przekleństwa. – To samo powiedziałbym każdemu innemu zaniepokojonemu obywatelowi.
    – Ale ja nie pytam cię jako obywatel, tylko jako twoja… – Urwałam, przygryzając wargę. Jako jego kto?
    Ramirez uniósł brew, najwyraźniej ciekaw dalszego ciągu.
    – Jako… dziewczyna, z którą jesteś na pierwszej randce. – Pokręcił głową.
    – Przykro mi, Maddie, ale dopóki Larry sam się do nas nie zgłosi, mam związane ręce. Poza tym, gdziekolwiek jest, na pewno sobie radzi. Znam Larry'ego. Wiem, że potrafi o siebie zadbać.
    Wpatrywałam się w niego zdumiona. Serce zaczęło mi szybciej bić.
    – Chwileczkę… co to znaczy, że znasz Larry'ego?
    – Spędziłem w Victoria Club ostatnie sześć tygodni, Maddie. Zdążyłem poznać pracowników.
    Nie wiem, dlaczego nie wpadłam na to wcześniej, dlaczego dopiero teraz to do mnie dotarło. Poczułam się, jakbym dostała obuchem w głowę.
    – Boże. Ty przez ten cały czas wiedziałeś o moim ojcu. Wiedziałeś, że nosi buty tancerki go – go i nic mi nie powiedziałeś?
    Ramirez poruszył się na siedzeniu. Wyglądał nawet na trochę zmieszanego. Troszeczkę.
    – Nic nie mówiłem, bo wiedziałem, że właśnie tak zareagujesz.
    – To znaczy jak? – zapytałam, podnosząc głos. Najfajniejsza para na świecie znowu na nas spojrzała. – Proszę, powiedz mi, jak reaguję? Jakbym została okłamana? Jakby osoba, której powinnam móc ufać, ukrywała coś przede mną? Jakby wszyscy wiedzieli o szpilkowym fetyszu mojego ojca, oprócz mnie?
    – Maddie…
    – Żadne „Maddie”. – Uderzyłam dłonią w stół, tak, że najfajniejsza para podskoczyła na krzesłach. Teraz otwarcie się na nas gapili i pewnie obstawiali, kto wygra. – Od jak dawna wiesz?
    Ramirez westchnął.
    – Larry wspominał o córce, ale nie miałem stuprocentowej pewności, że chodzi o ciebie, dopóki nie usłyszałem tamtej wiadomości w twoim mieszkaniu.
    – To było kilka dni temu! Nie mogę uwierzyć, że wiedziałeś i nic mi nie powiedziałeś. – Moje palce zacisnęły się na rączce noża. Musiałam mocno się hamować, żeby nie wbić go prosto w kłamliwe serce Ramireza.
    – Maddie, pracuję pod przykrywką. Nie mogłem ci powiedzieć.
    – Przykro mi, ale praca pod przykrywką nie usprawiedliwia bycia dupkiem. Cholera, Jack, nie wierzę, że to zrobiłeś. Okłamałeś mnie! – Zamilkłam na moment. – Ale zrobiłeś coś jeszcze gorszego. Powiedzieć ci co?
    Ramirez zmarszczył nos. Widziałam, że wcale nie chce, żebym mu mówiła. Miał pecha, bo nie zamierzałam mu odpuścić.
    Wstałam, rzuciłam nóż na stół i spojrzałam na niego z góry.
    – Oficjalnie informuję, że zepsułeś naszą pierwszą randkę! – Ramirez pokręcił głową, ponownie wędrując wzrokiem w okolice mojego dekoltu. Potem z żałosnym westchnieniem zapytał:
    – Nie da się jej powtórzyć, co?
    – Zgadza się, stary.
    Pierwsze co zrobiłam po powrocie do pokoju, to przeszukałam zapełniony na nowo minibar, skąd wzięłam miniaturową tequile i wielkiego snickersa. Chrzanić zdrowe odżywianie!
    Wgryzłam się w orzeszki i nugat, cały czas zaciskając dłonie w pięści. Nie mogłam uwierzyć, że Ramirez nie powiedział mi o moim tacie! Jakim trzeba być człowiekiem, żeby zrobić coś takiego? Tak, wiem, pracował pod przykrywką, bla, bla, bla. Słyszałam już tyle wymówek związanych z jego pracą, że starczy mi na całe życie. Tym razem przeholował. Jak można wiedzieć, że czyjś ojciec chodzi w szpilkach i nic nie powiedzieć? Jeśli ukrywał przede mną coś takiego, ciekawe o czym jeszcze mi nie powiedział? O żonie? O haremie długonogich dziewczyn, lecących na mafiosów? Że dorabia, reklamując bieliznę?
    Właściwie nie miałabym nic przeciwko, gdyby to ostatnie było prawdą. Ale nie o to chodzi. Chodzi o to, że nie ukrywa się tak ważnych rzeczy przed swoją dziewczyną.
    Moja ręka ze snickersem zastygła w połowie drogi do ust. Zdaje się, że tak naprawdę, nie byłam jego dziewczyną. Do diabła, nie wyszła nam nawet zwykła randka. Spójrzmy prawdzie w oczy: jako para, byliśmy beznadziejni. Czemu zawsze, kiedy byliśmy razem, albo się kłóciliśmy, albo zdzieraliśmy z siebie nawzajem ubrania? Co było z nami nie tak, że nie mogliśmy po prostu zjeść razem kolacji?
    Rozmyślałam nad tym, kończąc snickersa. Miałam ochotę na jeszcze jednego, ale zrezygnowałam. Nie chciałam, żeby Marco oskarżył mnie o rozciągnięcie sweterka. W zamian sprawdziłam wiadomości, dochodząc do wniosku, że dałam Ramirezowi dość czasu, by zostawił pełne skruchy przeprosiny.
    Nic z tego. Nie miałam żadnych wiadomości. Ani od zaginionego w akcji ojca, ani od udzielającej porad dla zakochanych w podróży mamy, ani od skruszonego Twardego Gliny.
    Chrzanić to. Zabrałam się do drugiego snickersa.
    Byłam w połowie batona, bliska wywołanego czekoladą i alkoholem stanu rozczulania się nad sobą, kiedy do pokoju wpadła Dana.
    – Rety, rety, rety! – Zaczęła skakać po łóżku.
    – Co tam? – wymamrotałam, oblizując usta z czekolady.
    – Właśnie wygrałam pięćset dolców w ruletkę. Wiesz, jak trudno jest wygrać w ruletkę? Mówię ci, bardzo trudno. Byłam z funkcjonariuszem Taylorem na drinku w Times Square Bar i powiedziałam, że chciałabym spróbować tej gry z kółkiem, na co zapytał, czy chodzi mi o ruletkę. Odpowiedziałam, że chyba tak, na co on, czy wiem, jak trudno jest wygrać w ruletkę, na co ja, że chyba nie jest to kosmicznie trudne, na co on, że spoko, możemy spróbować. No i zagraliśmy. Powiedziałam, że obstawiam dwunastkę, krupier na to, że okej, potem zakręcił kołem, kulka poszła w ruch, trochę się poodbijała i w końcu się zatrzymała. Zgadnij gdzie? Na dwunastce! Mam do tego talent, Maddie! Mogłabym tak zarabiać na życie. Olać LA., przeprowadzam się do Vegas. Zostanę jednym z tych profesjonalnych graczy, których pokazują na Bravo Network. Jestem w tym naprawdę dobra!
    – Cieszę się. – Odgryzłam kolejny, duży kawałek snickersa. Jak to możliwe, że Dana miała szczęście w miłości i w grze? Ja ostatnio przyciągałam tylko kłopoty i czekoladę.
    – Musisz zagrać ze mną w ruletkę, Maddie. To niesamowite emocje! Znowu zaczęła skakać, wybijając się na długich nogach prawie pod sufit.
    Łóżko zatrzeszczało cicho w ramach protestu.
    – Eee, Dana, może nie powinnaś skakać…
    Za późno. Dana wykonała jeszcze jeden skok, co ostatecznie wykończyło sprężyny łóżka.
    – Och. – Środek łóżka zapadł się, jakby uwalił się na nim jakiś dwustukilogramowy duch, a Dana wylądowała twarzą na podłodze.
    Podniosła głowę i spojrzała na łóżko. – Ups.
    – Co ty powiesz.
    Wpatrywała się chwilę w zniszczony mebel. – Potem przeniosła wzrok na mnie.
    – To jak, zagrasz ze mną w ruletkę? – Tylko przewróciłam oczami.
    Kiedy Dana włączyła kanał poświęcony tajnikom hazardu, żeby poznać kolejne porady dla obłąkanych graczy, zadzwoniłam do recepcji. Chudego Jima nie było. Rozmawiałam z jakąś Shirley, która poinformowała mnie, że nadal nie mają wolnych pokoi w naszym „przedziale cenowym”. Dodała, że może przysłać nam jeszcze jedną dostawkę. Ponieważ szyja ciągle bolała mnie po ostatniej nocy na dostawce, podziękowałam jej.
    Ściągnęłam moją seksowną spódnicę oraz stringi, zawiedziona, że rozbieram się sama, zamiast patrzeć, jak Ramirez robi to za pomocą zębów, i wgramoliłam się do łóżka z Daną. Nie z nią chciałam spędzić tę noc, ale cóż.
    Odpływałam właśnie w zasłużony sen, kiedy zadzwoniła moja komórka. Pomacałam w ciemności ręką.
    – Słucham? – wymamrotałam, nie otwierając oczu. Usłyszałam kilka pociągnięć nosem a potem głos Maurice'a.
    – Maddie? Mówi Maurice. – Usiadłam na łóżku.
    – Coś się stało? – Znowu pociągnął nosem.
    – Nie, nie, nic się nie stało. Ja, eee, chciałem ci tylko powiedzieć, że jutro jest pogrzeb Hanka. Ja… ja wiem, że on chciałby, żebyś przyszła. – Maurice urwał i zaniósł się szlochem.
    Zrobiło mi się jeszcze bardziej głupio z powodu porażenia paralizatorem jego psa. Nie bardzo wiedziałam, co powiedzieć. W końcu, nie znałam Hanka. Tak naprawdę nie znałam nawet Larry'ego. Z drugiej strony, Hank był przyjacielem Larry'ego i jeśli Larry w ogóle zamierzał wyjść z ukrycia, to najprędzej po to, by pożegnać przyjaciela.
    – O której jest pogrzeb? – zapytałam, łapiąc papier listowy z logo hotelu.
    Maurice podał mi czas i miejsce uroczystości, po czym się rozłączył, znowu szlochając. Biedak. Jeśli nadal będzie tyle płakał, potrzebna mu będzie kroplówka.
    Uświadomiłam sobie, że mój skomplikowany związek z Ramirezem przynajmniej ma tę jasną stronę, iż żadne z nas nie jest martwe.
    Śniłam w najlepsze o kaloryferze na brzuchu Ramireza, kiedy poczułam uderzenie w policzek.
    – Aua.
    Otworzyłam jedno oko. Na mojej twarzy leżała ręka Dany. Zrzuciłam ją i dostałam kopniaka w żołądek.
    – Aua – jęknęłam.
    Dana tylko wymamrotała coś o „atakach frontalnych”. Potem przekręciła się na bok, wbijając mi łokieć w żebra.
    Zanotowałam w pamięci, żeby nigdy więcej nie spać z Miejską Bojowniczką. Spojrzałam na zegarek na nocnej szafce. Dwadzieścia po szóstej. Jęknęłam, ale nie chcąc ryzykować siniaków, wygrzebałam się z łóżka i zawlokłam swoje sponiewierane ciało do łazienki.
    Weszłam pod prysznic i stałam z zamkniętymi oczami pod strumieniem ciepłej, wody, powoli wybudzając się z półsnu. Dzisiaj, bardziej niż kiedykolwiek, potrzebowałam jasności umysłu. Była środa, mój ostatni dzień w Vegas. Pozostała mi tylko doba, żeby pomoc Larry'emu, chyba, że a) cena Apartamentu Markiza gwałtownie spadnie, osiągając bardziej rozsądny poziom (czyli taki, na który będzie mnie stać), i b) stanie się cud i Tot Trots przedłużą mi ostateczny termin oddania projektów plastików Rainbow Brite (które totalnie sobie odpuściłam po tym, jak odsłuchałam wiadomość zostawioną przez Larry'ego).
    Było dla mnie absolutnie jasne, że sytuacja mnie przerasta. Niezależnie od tego, w co wpakował się Larry, wiedziałam, że nie wyciągnę go z tego sama. Niby jak miałam stawić czoła mafii? Jedyne, co mogłam zrobić, to skorzystać z rady Ramireza i przekonać Larry'ego, żeby sam zgłosił się na policję. Miałam nadzieję, że Larry zjawi się na pogrzebie, bo zupełnie nie wiedziałam, gdzie go szukać.
    Niewyspana już czwartą noc z rzędu, postanowiłam to sobie zrekompensować. Włożyłam najkrótszą spódniczkę i najwyższe obcasy, jakie miałam, a oczy pomalowałam mocniej niż moja matka. Czy ojciec.
    Wyglądałam trochę zdzirowato, ale przynajmniej odwracało to uwagę od moich worków (czytaj worów) pod oczami. Dziesięć minut później dotarłam do recepcji, gdzie zmianę miał znowu Chudy Jim.
    – Wyjeżdżacie dzisiaj? – zapytał, szukając za moimi piecami Dany. A ściślej mówiąc, jej biustu.
    – Owszem. A przy okazji, zepsuło się nam łóżko. Spojrzał na mnie podejrzliwie.
    – Jak to się stało? – Wzruszyłam ramionami.
    – Nie mam pojęcia.
    Przyglądał mi się jeszcze chwilę, po czym powiedział:
    – W porządku, przekażę obsłudze technicznej.
    – To może jakiś rabacik za to zepsute łóżko? – Zmrużył oczy.
    – Nie przeginaj.
    Nie drążyłam tematu. Podpisałam rachunek (aż się wzdrygnęłam, gdy zobaczyłam, ile wyniósł) i powiedziałam, że zwolnimy pokój do południa.
    Po załatwieniu tej sprawy, skierowałam się do American Restaurant, licząc na to, że duża latte i jeszcze większy talerz placuszków z syropem klonowym pomogą mi się obudzić. Byłam w połowie drogi do restauracji, klucząc między sztucznymi drzewami i, rzędami automatów, kiedy zadzwoniła moja komórka.
    – Halo?
    Niezależnie od tego, jak bardzo lubimy i akceptujemy siebie, wszyscy mamy jakieś drobne przyzwyczajenia, słabostki, które chcielibyśmy zmienić. Niektórzy ludzie chcieliby mieć lepszą pamięć do nazwisk, inni chcieliby rzucić palenie lub przestać ogryzać paznokcie. Ja chciałabym nauczyć się sprawdzać na wyświetlaczu, kto dzwoni, zanim odbiorę telefon.
    – Maddie! Nie mogę uwierzyć, że mnie okłamałaś!
    Rety. Mama. Potarłam skronie (dziwnym zbiegiem okoliczności, nagle zaczęła boleć mnie głowa), zastanawiając się, na jakim kłamstwie przyłapała mnie tym razem.
    – Cześć, mamo.
    – Maddie, jak mogłaś? Las Vegas? Las Vegas! Teraz już wiedziałam.
    – Mamo, to nie tak jak myślisz…
    – I to po wszystkim, co dla ciebie robiłam! Wychowałam cię zupełnie sama, Maddie. Sama! Jak mogłaś mi to zrobić… – Urwała, przechodząc w zawodzenie bohaterki filmu Alfreda Hitchcocka, a po chwili usłyszałam, jak telefon wypadł jej z ręki.
    Potem usłyszałam Podrabianego Tatusia. – Maddie?
    – Cześć, Ralph. Co się dzieje?
    – Cóż, w dzisiejszym „L.A. Informerze” ukazało się twoje zdjęcie. – Znowu? Pacnęłam się dłonią w czoło. Nie mają innych tematów? To był tylko jeden głupi cycek!
    – O co chodzi tym razem? Czekaj, sama zgadnę. Zaręczyłam się z Marsjaninem, tak?
    – Niee. Eee… – Urwał i odchrząknął. – Opublikowali cały artykuł o twoim zaangażowaniu w sprawę kolejnego morderstwa. W Las Vegas. Dali zdjęcie, na którym stoisz przed jakimś klubem o nazwie Victoria.
    Zamknęłam oczy i powiedziałam w myślach naprawdę brzydkie słowo. Teraz dla odmiany publikowali prawdę?
    – Słuchaj – ciągnął Podrabiany Tatuś. – Wiem, co te pismaki wyrabiają. Pamiętam, jak przykleili twoją głowę do ciała Pameli Anderson, kiedy napisali, że zaręczyłaś się z Wielką Stopą. Więc… – Urwał.
    To urocze, że dawał mi możliwość wykręcenia się sianem, choć przyznam, że czułam się z tym trochę nieswojo. W ogóle dziwnie było rozmawiać o zamieszaniu z Larrym z Podrabianym Tatusiem. Kiedy zaczął spotykać się z mamą od razu wszedł w rolę ojca i naprawdę nieźle się w niej sprawdzał. Może i byłam za stara na wycieczki do zoo, ale miałam tyle darmowych manikiurów w jego salonie, ile chciałam. W moim świecie to oznacza miłość. Już sam fakt, że byłam w Las Vegas, sprawiał, iż czułam się, jakbym go zdradzała.
    Na szczęście, nie musiałam odpowiadać, bo słuchawkę znowu przejęła mama.
    – Jak mogłaś mnie tak zdradzić? – zaszlochała. Boże. Przewróciłam oczami.
    – Mamo. Przykro mi. Musiałam tu przyjechać.
    – Okłamałaś mnie, Maddie. Okłamałaś!
    – Wybacz – powiedziałam, opierając ręce na biodrach – ale ty okłamywałaś mnie przez ostatnie dwadzieścia sześć lat. Mój ojciec nosi buty tancerki go – go! – Jedna z siwowłosych staruszek grających na automatach z Kołem Fortuny spojrzała na mnie, ale tylko na sekundę. W końcu to Las Vegas. Tu wszyscy noszą takie buty.
    – Nie mogę uwierzyć, że wymyśliłaś tę bajeczkę o Palm Springs.
    – Szczerze mówiąc, to Marco ją wymyślił. A wracając do tego, że nigdy nie raczyłaś mi powiedzieć, że mój ojciec jest transwestytą… masz pojęcie, ile listów wysłałam do Billy'ego Idola?
    Nic co bym powiedziała, i tak by do niej nie trafiło. Moja matka, mistrzyni w wywoływaniu poczucia winy, była w swoim żywiole.
    – Wychowywałam cię. Karmiłam i ubierałam. Zmieniałam ci zafajdane pieluchy…
    Fuj!
    – Mamo, przyjechałam tu tylko na kilka dni…
    – …i tak mi się odwdzięczyłaś. Zdradą! Kłamstwem! Spodziewałabym się czegoś takiego po Larrym, ale po rodzonej córce? Jak mogłaś? – Mama zakończyła pytanie kolejnym skowytem, który zbudziłby umarłego.
    – Mamo, przysięgam, dzisiaj wracam…
    – Co zrobiłam nie tak? Gdzie popełniłam błąd, że wychowałam tak kłamliwe dziecko?
    – Mamo…
    – Zawiodłaś moje zaufanie, Maddie. Zawiodłaś moje zaufanie i złamałaś mi serce!
    – Mamo, nie chciałam…
    – I pomyśleć, że kupiłam ci fikusa!
    – Mamo, ja…
    Ale było za późno. W słuchawce zapadła głucha cisza. Mama się rozłączyła. Przywaliłam głową w bok automatu do gry.
    – Au.
    Schowałam telefon do torebki i wróciłam do recepcji, przy każdym kroku czując pulsujący ból głowy.
    Chudy Jim meldował właśnie parę z czwórką małych dzieci. Każdy z berbeci wskazywał palcem w innym kierunku, wykrzykując, co chce zobaczyć najpierw.
    – Hej! – przywołałam go.
    Dał mi znak ręką, żebym zaczekała. Dopiero kiedy wręczył udręczonym rodzicom klucz do pokoju, podszedł do mnie.
    – Co tam?
    – Masz może „LA. Informera”?
    – Nie wiem.
    – A mógłbyś sprawdzić? – zapytałam, zmuszając się do uśmiechu. Chudy Jim westchnął dramatycznie, jakby wyświadczanie przysług kobietom z małym biustem absolutnie nie należało do jego obowiązków. Zajrzał jednak pod pulpit i chwilę później wynurzył się z egzemplarzem brukowca w ręku.
    – Dzięki – wymamrotałam, biorąc od niego gazetę. Przebiegłam wzrokiem pierwszą stronę. Nagłówek głosił: „Domorosła pani detektyw na tropie tajemniczej śmierci drag queen”. Super.
    W Tot Trots na pewno będą zachwyceni! Czułam wzmagający się ból głowy, kiedy czytałam resztę artykułu. Pod koniec byłam bliska migreny. Autor przypomniał krótko wydarzenia zeszłego lata, łącznie z przekłutą piersią, a potem napisał, że prowadzę dochodzenie w sprawie kolejnej tajemniczej śmierci, tym razem rzekomego samobójcy, który skoczył z dachu nocnego klubu w Vegas. Miał nawet czelność ostrzec wszystkie posiadaczki implantów w Vegas, żeby trzymały się ode mnie z daleka.
    Obok tekstu znajdowały się dwa zdjęcia: jedno sprzed klubu i drugie, z wczorajszej wizyty w mieszkaniu Maurice'a. Wpatrywałam się w obie fotografie. Skąd w ogóle wiedzieli, że jestem w Vegas, nie wspominając już o tym, że odwiedziłam Maurice'a?
    Spojrzałam na nazwisko autora. Felix Dunn. To ten sam facet, który nagrał mi się na sekretarkę w zeszłym tygodniu. Zerkając na jego małą, czarno – białą fotkę, uświadomiłam sobie również, że to jego widziałam za kierownicą niebieskiego dodge'a neona. Sukinsyn! Facet z neona był dziennikarzem.
    – Przepraszam… – powiedziałam, znowu przyzywając Chudego Jima.
    Tym razem meldował niskiego Azjatę i jego długonogą przyjaciółkę, której strój kazał mi się zastanawiać, czy w New York, New York wynajmują pokoje na godziny. Jim posłał mi rozdrażnione spojrzenie i dał znak palcem wskazującym, żebym zaczekała chwilę. Podejrzewałam, że gdyby mógł, chemie pokazałby mi inny palec: środkowy.
    Kiedy obsłużył dziwną parę, podszedł do mnie.
    – Co znowu?
    – Potrzebny mi pokój. – Przechylił głowę.
    – Czy przed chwilą się nie wymeldowałaś?
    – Nie o to chodzi. Chciałabym, żebyś sprawdził, pod jakim numerem zatrzymał się jeden z gości. Felix Dunn.
    Chudy Jim pokręcił głową.
    – Przykro mi, ale nie mogę tego zrobić.
    – Nie rozumiesz. To wyjątkowa sytuacja. Ta historia jest prawdziwa. Nie jestem narzeczoną Wielkiej Stopy. Wyleją mnie z Tot Trots. Boże, może się skończyć tym, że znowu będę wyciskać cytryny w śmiesznym kapelutku, w barze z hot dogami. Zrozum, nie mogę wrócić do tych kapelutków!
    Wpatrywał się we mnie zdumiony. Było jasne, że niczego nie rozumie. Pewnie myślał, że jestem szajbnięta.
    – Przykro mi, to wbrew polityce hotelu. Nie ujawniamy numerów pokoi naszych gości. Ale jeśli chcesz, mogę przekazać wiadomość.
    – Nie chcę mu przekazywać wiadomości. Chcę go zabić! – Niezbyt mi to pomogło.
    Zamilkłam, a potem policzyłam do dziesięciu. No dobrze, do pięciu, bo w międzyczasie wpadłam na pewien pomysł. Postanowiłam spróbować innej taktyki.
    – Słuchaj, jeśli nagniesz zasady, ten jeden, jedyny raz, postaram ci się to wynagrodzić.
    Chudy Jim zmrużył oczy. – W jaki sposób?
    Wzdrygnęłam się w myślach. Miałam nadzieję, ze Dana wybaczy mi to co zamierzałam zrobić.
    – Co powiesz na randkę z moją przyjaciółką Daną? – Oczy mu rozbłysły. – Tą z podwójnym D? – Pokiwałam głową.
    Chudy Jim zerknął przez ramię, czy w pobliżu nie ma przełożonego, i nachylił się do mnie.
    – Myślisz, że poszłaby ze mną na jutrzejszy występ Bette Midler? Mam dwa bilety na samym przodzie.
    Skrzyżowałam palce za plecami i skinęłam.
    – Jasne. – O ile nie będziemy do tej pory z powrotem w L.A. Przez chwilę się wahał. Jednak pokusa spędzenia wieczoru z biuściastą blondynką była zbyt silna.
    – Dobra. Ale gdyby ktoś pytał, nie dowiedziałaś się tego ode mnie. – Zastukał palcami w klawiaturę. – 1504.
    – Dzięki!
    – Hej – zawołał, kiedy już odchodziłam – powiedz Danie, że będę tu na nią czekało siódmej!
    Pomachałam mu przez ramię, dziarskim krokiem maszerując do windy. Przez ostatnie trzy dni musiałam borykać się z moim, tak zwanym, chłopakiem, który jak się okazało, pracował pod przykrywką w nocnym klubie, poradami mojej matki, gdzie najlepiej uprawiać seks w Palm Springs, najlepszą przyjaciółką, która zamieniła się w nałogową hazardzistkę, martwą drag queen i jej wiecznie zapłakanym chłopakiem, porażonym paralizatorem psem, zaginionym w akcji ojcem i jego namiętnością do butów na wysokim obcasie, a także, a jakże – z mafią!
    Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałam, to żeby doniesienia o moim zakręconym pobycie w Las Vegas ukazywały się na pierwszej stronie najpodlejszego brukowca w L.A.
    Drzwi windy się otworzyły i weszłam do środka, waląc otwartą dłonią w przycisk czternastego piętra. Może i nie mogłam zrobić za wiele z mafią, moim nieistniejącym życiem uczuciowym czy faktem, że mama wkrótce wykończy mnie swoimi kazaniami. Również moja praca w Tot Trots wisiała na włosku i istniało duże prawdopodobieństwo, że przez resztę roku będę się żywiła zupkami instant. Ale mogłam coś zrobić z tym pismakiem z brukowca.
    Tupnęłam. Fuknęłam. Jeszcze raz tupnęłam i fuknęłam. W końcu drzwi windy rozsunęły się na czternastym piętrze.
    Rezolutnie ruszyłam korytarzem, szukając pokoju 1504. Z uszu prawie szedł mi dym, kiedy załomotałam do drzwi, tak mocno, że aż zabolały mnie kłykcie.
    – Chwileczkę – odezwał się ze środka męski głos ze snobistycznym, brytyjskim akcentem.
    Drzwi otworzył Pan Neon we własnej osobie. Znowu miał na sobie spodnie khaki, ale tym razem był boso i w rozpiętej koszuli, jakby się właśnie ubierał. Minęła chwila, zanim mnie rozpoznał.
    – Maddie? – zapytał zaskoczony.
    – Cześć, Felix.
    Zrobiłam zamach i przywaliłam mu pięścią prosto w nos.

12

    – Cholera jasna! – Felix zatoczył się do tyłu, jedną ręką łapiąc się za twarz, a drugą wyciągając przed siebie, jakby chciał zapobiec wtargnięciu wariatki do jego pokoju hotelowego. Zatrzasnęłam za sobą drzwi.
    – Za co to? – zapytał, kiedy przez jego palce zaczęła przeciekać krew.
    – Za to – powiedziałam, cały czas zbliżając się do niego – że przez ciebie moja matka płakała.
    Wpatrywał się we mnie, nic nie rozumiejąc.
    – Kobieto, jesteś szalona.
    – Dzięki twojej fabryce podłości, mogę zostać wydziedziczona. Przestań publikować moje zdjęcia!
    Oderwał rękę od nosa. Nadal ciekła z niego strużka krwi.
    – Przykro mi, skarbie, ale nie mogę. To moja praca.
    – Wcale nie – wycedziłam, przybliżając się do niego, dopóki mój palec wskazujący nie dotknął jego klatki piersiowej. – Twoja praca to wymyślanie historyjek o Wielkiej Stopie i jego nieślubnym dziecku ze Śnieżnym Potworem, Annie Nicole Smith i jej romansie z trzygłowym kosmitą albo tajnym rządowym spisku mającym na celu zatuszowanie sprawy potwora z Loch Ness.
    – Nie natrząsaj się. Myślę, że za tekst o Nessie mogę dostać Pulitzera. – Uśmiechnął się, a w kącikach jego oczu pojawiły się zmarszczki. Może w innych okolicznościach, uznałabym jego autoironiczne poczucie humoru za ujmujące, ale w obecnej sytuacji miałam ochotę jeszcze raz mu przywalić.
    – Pracujesz dla brukowca – powiedziałam powoli i wyraźnie, jakbym przemawiała do dwulatka. – Wymyślasz różne bzdury. Nie publikujesz prawdziwych historii o prawdziwych ludziach.
    Jego niebieskie oczy rozbłysły.
    – Czyli mamy tu prawdziwą historię?
    – Nie – odparłam szybko. – Nie ma żadnej historii. Jestem tu… na wakacjach.
    – Zabawne, myślałem, że wypoczywasz w Palm Springs. – Uśmiechnął się zadowolony z siebie. Skrzyżował ramiona i oparł się o ścianę.
    Zmrużyłam oczy.
    – Skąd o tym wiesz?
    – Skarbie, wiem o tobie wszystko. Jestem bardzo dobrym reporterem.
    – Dobre. I dlatego pracujesz dla „Informera”? – Uśmiech zniknął z jego twarzy.
    – Walisz z grubej rury. Okej, powiem ci, jak było. W zeszłym tygodniu zadzwonił do mnie facet, mówiąc, że zobaczył twoje zdjęcie w naszej skromnej, jak to pięknie nazwałaś, „fabryce podłości”. Twierdził, że jest twoim ojcem, który zniknął z twojego życia dawno temu, a teraz chciałby się z tobą skontaktować. Czując, że zanosi się na ckliwą historię, nie mogłem się oprzeć i dałem mu twój numer. Potem jeździłem za tobą, czekając na łzawe spotkanie po latach. W zamian, dostałem martwą drag queen. W sumie, nawet zabawnie wyszło – dodał, puszczając oczko.
    Ponownie zwinęłam dłoń w pięść.
    – Wiem – ciągnął – że zgodnie z oficjalną wersją zmarły popełnił samobójstwo, skacząc z dachu. Ale każdy, kto ma jakiekolwiek pojęcie na ten temat, wie, że trajektoria się nie zgadza. To plus fakt, że wypytywałaś znajomych nieboszczyka, i miałem gotowy nagłówek: „Pani detektyw z Santa Monica znowu w akcji”.
    Poczułam ucisk w żołądku. Na szczęście nie wspomniał o Ramirezie ani mafii. Najwyraźniej nie był aż tak dobrym reporterem.
    – Zostaw mnie w spokoju – ostrzegłam go. Znowu się uśmiechnął.
    – Po co ta wrogość? Nie lepiej ułatwić sobie życie? Może dałabyś nam wyłączność, skarbie?
    – Przestań mówić do mnie „skarbie”!
    – A co, znowu mnie uderzysz? – Poważnie się nad tym zastanawiałam.
    – Słyszałeś kiedyś o zniesławieniu? Pomówieniu? Spokojnie mogłabym cię pozwać za te bzdury o Wielkiej Stopie.
    Felix przyłożył rękę do serca w udawanym przerażeniu.
    – Boże broń. – Zmrużyłam oczy.
    – Nabijasz się ze mnie?
    – Owszem.
    – Nienawidzę cię. – Jestem zdruzgotany.
    – Posłuchaj chłoptasiu: jeśli jeszcze raz zobaczę swoje zdjęcie w twoim szmatławcu, wrócę tu z moją najlepszą przyjaciółką, która jest Miejską Bojowniczką i zna sto jeden sposobów, jak sprawić, żeby facet śpiewał sopranem. I nie zawaha się skorzystać z tej wiedzy!
    Tylko się uśmiechnął.
    – No, no, brzmi ekscytująco.
    Posłałam mu spojrzenie, które zmroziłoby samego diabła (myślę, że on też jest reporterem brukowca).
    – Przestań mnie śledzić! – Podeszłam do drzwi i szarpnęłam je tak mocno, że aż uderzyły w ścianę.
    – Miło cię było poznać, Maddie! – zawołał za mną. Pokazałam mu środkowy palec i zatrzasnęłam za sobą drzwi.
    Gotując się w środku, zjechałam windą na poziom z kasynem. Poszłam prosto do American Restaurant, gdzie zamówiłam talerz pełen placuszków, gofrów, tostów francuskich i naleśników. Wyszedł z tego tak pokaźny stos, że prawie nie było mnie zza niego widać. Podali mi te pyszności z górą bitej śmietany i rzeką syropu klonowego. Jadłam, dopóki nie zrobiło mi się niedobrze. Mimo to wściekłość nie ustąpiła, nie do końca. Czułam niepokój. To, że po piętach deptał mi reporter brukowca, jeszcze bardziej wszystko komplikowało.
    Jeśli Monaldo zobaczy artykuł Felixa, szybko połączy ze sobą fakty i zorientuje się, że jestem córką Larry'ego. Nie byłam pewna, jak wpłynie to na bezpieczeństwo Larry'ego, ale wątpiłam, by przysporzyło mu to sympatii Monalda.
    Nie wspominając już o sympatii do mnie.
    W cokolwiek Larry się wpakował, musiałam go z tego wyciągnąć. I to szybko.
    Kiedy wróciłam do pokoju, Marco starannie pakował swoją kolekcję pamiątek do walizek w lamparcie cętki, a Dana pobierała z telewizji ostatnią lekcję gry w pokera.
    Spojrzała na mój top upstrzony plamkami syropu klonowego i z dezaprobatą pokręciła głową.
    – Och, Maddie. Placuszki? Wiesz, ile zawierają węglowodanów? Nie wspominając już o rafinowanym cukrze.
    – Zjadłam tylko trzy. – Nie przyznałam się do gofrów, tostów i naleśników.
    – Biała mąka idzie prosto w talię. Założę się, że aby spalić same węglowodany, które właśnie pochłonęłaś, musiałabyś zrobić ze dwieście brzuszków.
    Wzdrygnęłam się na wzmiankę o brzuszkach.
    – To było silniejsze ode mnie. Musiałam się jakoś uspokoić.
    – Co się stało? – zapytał Marco, wkładając pamiątkowy kubek do kawy między mokasyny.
    Opadłam na jedyne sprawne łóżko i opowiedziałam im o serii porannych katastrof, jakie mnie dotknęły. Nie do wiary, że życie może stanąć na głowie w tak krótkim czasie. Nie było nawet południa!
    Kiedy skończyłam, Marco z trudem wepchnął do walizki ostatnią pocztówkę, a Dana nie mogła wyjść z szoku.
    – Boże! Co za ścierwo! Żeby prawie zepchnąć nas z drogi z powodu głupiego zdjęcia?
    – W sumie nie było aż tak ostro – powiedziałam. Teraz, kiedy wiedziałam, że osobnik, który mnie śledził, był tylko hieną z brukowca, nie podchodziłam do tamtej sytuacji aż tak emocjonalnie.
    – Co za kutas – rzuciła Dana. – Powinnam tam pójść i skopać mu tyłek. Kuszący pomysł, ale nie chciałam, żeby Felix opisał wszystko jutro na pierwszej stronie.
    Zamiast tego, zwróciłam się do Marca, który siedział na swojej torbie, próbując zasunąć zamek do końca.
    – Poszczęściło ci się wczoraj z Madonną? – zapytałam.
    W jego oczach rozbłysły szelmowskie ogniki, a w policzkach pojawiły się dołeczki.
    – Ćśśś, Maddie. Przecież wiesz, że nigdy nie mówię o tak intymnych sprawach.
    Przewróciłam oczami. Przynajmniej on sobie poużywał w Vegas.
    – Chodziło mi o Bobbi.
    – Och! Tak, jasne. – Sięgnął do swojej nowej torebki z napisem „I love Vegas” i wyciągnął skrawek papieru. – Madonna powiedział, że Bobbi mieszka przy lotnisku, nad barem o nazwie FlyBoyz. Tutaj mam adres. – Marco podał mi kartkę.
    – Rozumiem, że nadal nie pojawił się w klubie? Marco pokręcił głową.
    – Nie. Madonna powiedział, że nikt go nie widział od tygodnia. Ulotnił się w połowie wieczoru. Poprosił jedną z dziewczyn, żeby go zastąpiła i po prostu wyszedł.
    – Czy wcześniej zdarzało mu się coś podobnego? – Marco zaprzeczył ruchem głowy.
    – Nigdy. Bobbi ma dwie byłe żony i pięcioro dzieci. Z tego, co mówił Madonna, facet ciągle zalega z alimentami. Nigdy nie urywał się z pracy.
    Miałam złe przeczucia. Pogrzeb Hanka był dopiero o czternastej, co dawało nam trzy godziny na odwiedzenie mieszkania Bobbiego.
    Po ograbieniu pokoju z hotelowej papeterii i gratisowych minikosmetyków, zaciągnęliśmy nasze bagaże na dół i władowaliśmy je do mustanga. Magicznym sposobem bagaże Marca się rozmnożyły i miałam dla siebie tylko malutki skrawek tylnego siedzenia, pomiędzy jego walizą a kartonowym Elvisem naturalnych rozmiarów, którego kupił w Muzeum Neonów. Starałam się nie myśleć o czekającej mnie czterogodzinnej podróży w towarzystwie Króla, kiedy Marco włączył się do ruchu na Strip i wlókł ślimaczym tempem wraz z innymi samochodami jadącymi w kierunku lotniska.
    Bar FlyBoyz znajdował się na parterze budynku z wyblakłym tynkiem, naprzeciwko portu lotniczego McCarran. Nad ciemnymi drewnianymi drzwiami wisiał neon, teraz wyłączony. Dwa okna od strony ulicy były zamalowane czarną odłażącą farbą. Na parkingu stał może z tuzin harleyów, z nalepkami głoszącymi: „Pustynne Diabły” na błotnikach. Na piętrze mieściły się mieszkania, idealne do obserwowania samolotów podrywających się z płyty lotniska. Nie wiem, jak mieszkający tu ludzie się wysypiali. W chwili, gdy zatrzymaliśmy się na prowizorycznym żwirowym parkingu, przeleciał nad nami boeing 747, sprawiając, że zatrzęsła się ziemia i zabrzęczały czarne szyby baru.
    – Fajne miejsce – zakpiła Dana. Marco zmarszczył nos z obrzydzeniem.
    Żwir chrzęścił pod naszymi stopami, kiedy szliśmy na tył budynku, gdzie znajdowały się metalowe schody bez barierki, prowadzące do mieszkań na górze. Na dole zauważyłam cztery skrzynki pocztowe, przymocowane do ściany, oznaczone zardzewiałymi literami A, B, C i D. Skrzynka z D była pełna korespondencji. Ostrożnie wyciągnęłam kopertę. Rachunek za wodę był zaadresowany do Boba Hostetlera. Bobbi.
    – Zdaje się, że dawno go tu nie było – stwierdziła Dana.
    – Może po prostu wyjechał na wakacje? – powiedziałam z nadzieją. Dana posłała mi kpiące spojrzenie.
    – Kto wyjeżdża na wakacje w połowie zmiany?
    Ktoś, kto ucieka przed mafią. To mi przypomniało o Larrym i odłożyłam kopertę do skrzynki.
    – Chodźmy sprawdzić na górze. – Przytrzymując się ściany, ostrożnie weszłam na pierwszy stopień. Schody się nie zarwały, więc powoli ruszyłam w górę, kiwając ręką na Danę i Marca. Marco przemieszczał się w dziwny sposób: trochę jak James Bond, a trochę jakby brał udział w przesłuchaniu do Kotów.
    – Co ty wyprawiasz? – szepnęłam. Wzruszył ramionami, unosząc ręce.
    – No co? – odszepnął.
    – Czemu tak kicasz?
    – Skradam się.
    – Raczej zwracasz na siebie uwagę – szepnęła Dana. – Każdy głupi wie, że aby nie zwracać na siebie uwagi, należy zachowywać się jak u siebie.
    – To dlaczego szepczemy? I tu nas miał.
    – Po prostu chodźmy – powiedziałam, już normalnym głosem. Poprowadziłam mój oddział do końca schodów (idący za mną Marco nadal bawił się w Bonda z Broadwayu) i wyszliśmy na niewielkie półpiętro wyłożone sztuczną trawą. Po prawej znajdowały się drzwi oznaczone literami A i B, po lewej – C i D. Od C odpadła literka, został tylko ciemny zarys, kontrastujący z wyblakłymi drzwiami. Od D odpadł górny gwoździk i litera wisiała do góry nogami. Jednak, z ulgą zauważyłam, nigdzie nie widać śladów szamotaniny czy włamania.
    Spojrzałam na Danę i na Marca, wzięłam głęboki oddech i zapukałam do drzwi, modląc się, by otworzyła nam duża, owłosiona kobieta.
    Odczekałam chwilę i zapukałam jeszcze raz, przestępując z nogi na nogę. Czułam zapach indyjskiego jedzenia przygotowywanego w mieszkaniu A. Z C dochodziły dźwięki piosenki Black Eyed Peas. Ale w D kompletnie nic się nie działo.
    Na wszelki wypadek zapukałam jeszcze raz, choć w głębi duszy wiedziałam, że to na nic. Albo Bobbi dał nogę albo… Wolałam nie myśleć o „albo”, a przynajmniej nie dopóki Larry'emu groziło to samo. Zmówiłam krótką modlitwę do patrona uciekinierów, żeby Bobbi i Larry siedzieli zabunkrowani razem w jakimś bezpiecznym miejscu. Gdzieś bardzo, bardzo daleko od Monalda i jego zarośniętego goryla.
    – Zdaje się, że nikogo nie ma – szepnął Marco, wypowiadając na głos moje myśli.
    – Chcesz, żebym się włamała? – zapytała Dana. Spojrzałam na nią.
    – A umiesz? – Wzruszyła ramionami.
    – To chyba nie takie trudne. Widziałam, jak robiła to Veronica Mars. Potrzebujemy tylko karty kredytowej.
    – Taak, ja też tak myślałam – mruknęłam pod nosem. Zważywszy na to, że nasza połączona wiedza o włamywaniu opierała się na paru odcinkach serialu o nastoletniej pannie detektyw i jednej zniszczonej karcie kredytowej, odwiodłam Danę od tego pomysłu.
    – To może sprawdzimy jego korespondencję? Rico mówi, że można się dużo dowiedzieć, przeglądając cudzą pocztę.
    Wzruszyłam ramionami. Czemu nie? Choć wątpiłam, żeby mafia korzystała z usług poczty, kiedy groziła komuś śmiercią.
    Zeszliśmy na dół, do skrzynki. Po sprawdzeniu, czy za naszymi plecami nie zmaterializował się znienacka listonosz, każde z nas wzięło stos kopert i zabraliśmy się do przeglądania.
    Ja miałam głównie rachunki i dwa listy z Sądu Rodzinnego Okręgu Clark – pewnie w sprawie zaległych alimentów na małego Bobbiego juniora. Poza tym, rachunek za prąd, wyciągi z kart kredytowych – dwie opatrzone pieczątką „przeterminowane” – i kilka katalogów z odzieżą dla „puszystych”. Domyśliłam się, że Bobbi nie należy do szczupłych „kobiet”.
    – Patrzcie na tę sukienkę – powiedział Marco, unosząc katalog Duże Ślicznotki i wskazując na różową sukienkę bez ramiączek w czarne grochy w rozmiarze potrójne XL. – Powinni tego zabronić.
    – Mam coś lepszego – stwierdziła Dana. Uniosła katalog otwarty na stronie z zielonym ponczo w intensywnie żółte stokrotki. – Równie dobrze można chodzić w zasłonie prysznicowej.
    Milczałam. Byłam prawie pewna, że moja mama ma takie ponczo.
    Pomijając fatalny gust Bobbiego w kwestii ciuchów, nie dowiedzieliśmy się z jego poczty niczego przerażającego. Nie prenumerował „Miesięcznika Mafijnego” ani nic w tym stylu. Słowem, nie znaleźliśmy najmniejszej wskazówki co do jego obecnego miejsca pobytu. Jedyne co stwierdziliśmy, sądząc po ilości korespondencji i datach na pieczątkach, to to, że Bobbi nie opróżniał skrzynki od zeszłego tygodnia.
    – Może rozejrzymy się w barze? – zaproponowała Dana. Spojrzeliśmy z Markiem na zamalowane na czarno okna i rząd harleyów.
    – Raczej nie – odparł Marco, gwałtownie kręcąc głową. – Wiesz, co tam robią z takimi jak ja?
    – Nie martw się, księżniczko. Obronię cię – powiedziała Dana, biorąc Marca pod rękę i ciągnąc do drzwi.
    W środku FlyBoyz było równie przyjemnie jak na zewnątrz i natychmiast pożałowałam, że nie mam przy sobie paralizatora Dany. Zamalowane okna sprawiały, że było tu ciemno jak w jaskini – z trudem rozróżniałam sylwetki ludzi siedzących przy stolikach. Z wiekowej szafy grającej leciała piosenka George'a Thorogooda. Faceci (i kilka potężnych kobiet) w większości mieli na sobie skórzane spodnie i kamizelki. Niektórzy nosili brudne bandany na wygolonych głowach, podczas gdy inni woleli nieczesane od tygodnia plerezy. Wszyscy wyglądali, jakby nie kąpali się od miesiąca, a pachnieli jeszcze gorzej. W powietrzu czuć było wyraźny zapach piwa, potu i inną won, mdłą i obrzydliwą, której nawet nie próbowałam zidentyfikować. Nie takie Vegas reklamują, na kolorowych plakatach w biurach podróży.
    Powietrze było tak gęste od dymu papierosowego, że ledwo widziałam drogę, kiedy szliśmy do baru. Choć może to i dobrze. Nie chciałam nawet zgadywać, czym była lepka substancja pokrywająca całą podłogę.
    – Przepraszam – Dana przywołała barmana. Był łysy, miał wytatuowane całe ręce i długą kozią bródkę, przez co przypominał mi… kozła.
    – Tak? – mruknął, mierząc nas wzrokiem. Zmrużył oczy, kiedy doszedł do Marca.
    Zdaje się, że Marco zakwilił.
    – Szukamy gościa, który mieszka na górze, pod D – powiedziała Dana. Kozioł tylko na nas patrzył.
    – Boba? – podsunęłam.
    Kozioł uśmiechnął się powoli, odsłaniając przebarwione zęby, z których większość była jeszcze na swoim miejscu.
    – A więc szukacie Maczo Boba – powiedział powoli.
    – Maczo Boba? – zapytałam, przypominając sobie katalogi z odzieżą dla puszystych kobiet.
    Kozioł się zaśmiał.
    – Tak go żartobliwie nazywamy. Zawsze przychodzi tu odstrojony jak babeczka. – Kozioł zerknął na beret Marca.
    Marco pomachał mu leciuśko jednym palcem. Odchrząknęłam.
    – Kiedy Bob był tu ostatnio? Kozioł pogładził swoją bródkę.
    – Nie jestem pewien. Będzie parę dni. Nie przyszedł na piątkowy wieczór karaoke, a nigdy sobie tego nie odpuszcza. – Uśmiechnął się szeroko. – Zawsze śpiewa Pretty Woman.
    Wzdrygnęłam się, myśląc o ponczo z zasłony prysznicowej w połączeniu z tą piosenką.
    – Czego chcecie od Maczo Boba? Kim jesteście? – zapytał Kozioł, patrząc na Danę, potem na mnie i wreszcie na Marca.
    Tym razem byłam pewna, że Marco zakwilił.
    – Kim jesteśmy? – powtórzyłam piskliwie, kiedy Kozioł patrzył na nas zmrużonymi oczami. – My, eee…
    Wahałam się, czy mu powiedzieć. Gąsienica przeszukał już dom Larry'ego. Wolałam, żeby moje imię nie wypłynęło, kiedy przyjdzie sprawdzić mieszkanie Bobbiego. Szukałam właśnie jakiegoś wiarygodnego, fałszywego nazwiska, kiedy uratowała mnie Dana.
    – Hej, czy to kobra? – zapytała, wskazując tatuaż węża pełznącego w górę lewej ręki Kozła.
    Skinął głową.
    – Tak. Zrobiłem ją sobie podczas wojny w Zatoce Perskiej.
    – Serio? – Dana się przybliżyła. – Mój przyjaciel, Rico, ma taki sam. Kozioł uśmiechnął się szeroko.
    – Rico Moreno?
    – Boże, tak!
    – Do diabła, znamy się z Rico od dawna. Kiedy byliśmy dzieciakami, jeździliśmy po San Bernardino z Hellcats. Potem się zaciągnęliśmy i służyliśmy razem w Kuwejcie. To właśnie tam zafundowałem sobie tę ślicznotkę – objaśnił, wskazując kobrę. – Dlaczego od razu nie powiedzieliście, że jesteście znajomymi Rica? – Sięgnął nad barem i poklepał Marca po plecach.
    Marco aż się zatoczył. Musiał złapać się kontuaru, żeby odzyskać równowagę.
    – Jaki ten świat mały – stwierdziła Dana.
    – To zmienia postać rzeczy. Teraz mogę wam powiedzieć, że nie wy pierwsi szukacie Maczo Boba.
    – Nie? – zapytałam. Przed oczami natychmiast stanął mi Gąsienica.
    – Nie. – Kozioł wyprostował się, krzyżując ręce na piersi. – Jakiś tydzień temu szukała go tu jego była. Powiedziała, że nie zapłacił alimentów za ten miesiąc. Ale to nic nowego, bo on zawsze zalega z alimentami.
    – Podobno. Był ktoś jeszcze? – spytałam. Skinął głową.
    – Tak. Parę dni wcześniej. Duży gościu. Normalnie jak czołg. Miał takie krzaczaste brwi.
    Przełknęłam ślinę.
    – Czego chciał?
    – Też szukał Boba. Powiedział, że Bob wisi mu kasę. Podobno chodziło o jakiś dług hazardowy. Ale nie kupiłem tego.
    – Czemu?
    – Jak już mówiłem, Maczo Bob zawsze zalegał z alimentami. Jeśli miał jakąś dodatkową kasę, od razu szła do którejś z jego byłych żon. Na pewno by nie grał, żeby nie ryzykować przegranej. Gościu jest dziwny, ale nie głupi.
    – Dzięki – powiedziałam, choć nie to chciałam usłyszeć. Monaldo wysłał swoich sługusów, żeby po kolei zlikwidowali nasze trojaczki w sukienkach. Było kwestią czasu, kiedy dotrą do Larry'ego.
    Wyciągnęłam z torebki długopis i zapisałam na serwetce numer swojej komórki.
    – Jeśli zobaczysz Boba, dasz mi znać?
    – Jasne – obiecał Kozioł, chowając serwetkę do kieszeni. – Przyjaciele Rica są moimi przyjaciółmi.
    Kiedy Dana i Kozioł pożartowali już sobie, jakim gagatkiem jest Rico, wyszliśmy z powrotem na oślepiające słońce.
    Marco, który do tej pory milczał (nie licząc cichego kwilenia), odetchnął głęboko, kiedy dotarliśmy do samochodu.
    – To najstraszniejsze miejsce, w jakim kiedykolwiek byłem – wysapał, wachlując się beretem. – Muszę się napić. Co powiecie na Cranberry Tini?

13

    Zamiast na drinki, pojechaliśmy do McDonald'sa na Maryland. Gdy już zaspokoiłam głód hamburgerem, dietetyczną colą i ciastkiem z jabłkiem (hej, wystarczy, że wzięłam dietetyczny napój), przebraliśmy się na pogrzeb Hanka. Włożyłam prawie czystą skórzaną spódniczkę, najskromniejszą białą bluzkę, jaką zabrałam i pożyczoną od Marca ciemną marynarkę. Stroju dopełniały czarne szpilki od Cavallego. Uznałam, że wyglądam wystarczająco konserwatywnie, by wtopić się w tłum żałobników.
    Szkoda, że nie mogłam powiedzieć tego samego o Marcu. Wyszedł z toalety w szarych spodniach z fioletowym połyskiem, do których włożył obcisłą, czarną koszulę. Na głowie miał przekrzywiony beret. I pomyśleć, jeszcze nie tak dawno martwił się o to, żeby nie rzucać się w oczy.
    Dana poszła w moje ślady, wkładając małą czarną i czarną, skórzaną marynarkę. Może i miałyśmy trochę krótsze spódniczki, niż wymagała tego okazja, ale w końcu byliśmy w Vegas.
    Gdy weszliśmy do kościoła na skrzyżowaniu Alty i Campbell, przekonałam się, że pogrzeby w Vegas wyglądają zupełnie inaczej niż w Beverly Hills. Przy pogrzebie w Vegas wysiadają nawet imprezy urodzinowe u Liberace.
    Kościół był zwyczajny: witraże, ciemne ławki, kwiaty, muzyka organowa. Za to zgromadzonym w nim ludziom daleko było do zwyczajności.
    Sądząc po ubiorze, pierwsze dwie ławki zajęła rodzina Hanka – starsza para w szarościach i granatach, mężczyzna w ciemnym garniturze i dwójka wiercących się dzieciaków, zapewne zadowolonych, że z powodu pogrzebu „cioci” nie muszą iść do szkoły. W ławkach za nimi siedzieli ludzie, którzy wyglądali, jakby przyszli tu prosto z cyrku lub castingu do opery mydlanej. Trzy rzędy pełne podstarzałych drag queens odzianych w długie, czarne koronkowe suknie, kapelusze z szerokim rondem (z jednego wystawało półmetrowe strusie pióro) i woalki. Nie wszystkie ukryły twarze za woalkami, dzięki czemu widziałam, jak po ich pokrytych grubą warstwą pudru policzkach ciekną rzęsiste łzy, wielkie jak groch, kiedy szlochały w małe, białe chusteczki. Boże, jak one szlochały. Wszystkie, bez wyjątku. I bynajmniej nie robiły tego dyskretnie – żadnego delikatnego osuszania chusteczką kącików oczu. Szlochały jak przedszkolaki, które nie chcą spać podczas przymusowego leżakowania. Zanosiły się i trzęsły na całym ciele, a ich szlochy, odbijające się echem od wysokiego sklepienia, brzmiały jak koncert umierających gęsi. Od czasu do czasu któraś wydmuchiwała nos, tak głośno, że trzęsły się witraże w oknach.
    Próbowałam wypatrzeć za woalkami i chusteczkami Larry'ego, ale wszystkie żałobniczki wyglądały tak samo. Podejrzewałam, że wystarczyłyby inna peruka czy gorset, i nie rozpoznałabym własnego ojca.
    Obok wymalowanych dam siedział Maurice. Wyglądał, jakby postarzał się o kilkaset lat, od kiedy ostatnio go widziałam. Siedział ze zbolałą miną, jego oczy otaczała siateczka zmarszczek. Przypominał trochę Kłapouchego z Kubusia Puchatka. Miał spuszczony wzrok, a jego skóra przybrała szary odcień, idealnie pasujący do garnituru, który włożył zamiast swojego tradycyjnego golfu. Zastanawiałam się, czy od śmierci Hanka w ogóle spał. Jego wory pod oczami były większe od moich.
    Po drugiej stronie przejścia siedział Monaldo ze swoimi sługusami. Po swojej prawej miał Gąsienicę, po lewej Ramireza.
    Marco, Dana i ja usiedliśmy w pustej ławce za wymalowanymi damami. Szczęśliwie, Monaldo nas nie zauważył.
    Pechowo, zauważył nas Ramirez.
    Odwrócił głowę, żeby rozejrzeć się po kościele, a wtedy jego spojrzenie napotkało moje. Zrobił duże oczy i rozdziawił usta. Zamrugał parę razy, po czym zapytał bezgłośnie:
    „Co ty tu robisz?”
    Uśmiechnęłam się i wzruszyłam ramionami. Co innego mogłam zrobić?
    Ramirez zacisnął szczękę, przybierając minę Złego Gliny. Wpatrywał się we mnie zmrużonymi oczami, a ja czułam, że jeszcze chwila i przewierci mnie wzrokiem na wylot. Miałam nadzieję, że nigdy nie znajdę się naprzeciw niego w pokoju przesłuchań. Podejrzewałam, że szybko by mnie złamał.
    Potem na ambonę wszedł siwowłosy ksiądz i wygłosił poetyckie kazanie o życiu Hanka oraz życiu pozagrobowym. Przyznaję, że słuchałam go piąte przez dziesiąte, cały czas wypatrując wśród szlochających drag queens Larry'ego. Gąsienica co chwila zerkał za siebie, na otwarte drzwi kościoła. Najwyraźniej, robił to samo co ja. Czułam się, trochę jakbyśmy grali w Gazie jest Wally? – kto pierwszy zauważy miniówkę Wally'ego, wygrywa Larry'ego – martwego lub żywego.
    Na szczęście msza szybko się skończyła i wszyscy wyszliśmy z kościoła, aby udać się na pobliski cmentarz. Z obawy, że Monaldo lub ktoś z jego świty może rozpoznać mustanga, postanowiliśmy pojechać jako ostatni. Widziałam, że Ramirez szuka mnie wzrokiem, więc schowałam się za damą ze strusim piórem. W końcu Monaldo kazał mu wsiąść do samochodu i odjechali.
    Kiedy dotarliśmy na miejsce, większość żałobników zgromadziła się już nad wykopanym grobem. Hank miał spocząć pod dużym drzewem, na szczycie niewielkiego, sztucznie usypanego wzniesienia. Pagórek porastała trawa, tak soczysta, że na jej podlewanie musiała chyba iść połowa wody z jeziora Mead. Zostawiliśmy samochód na żwirowej drodze i wspięliśmy się na górę. Na błyszczącym mahoniowym wieku trumny leżały goździki, róże i konwalie. Maurice dołożył na stosik pojedynczą czerwoną różę i zaczął płakać. To, oczywiście, sprowokowało wszystkie wymalowane damy (dla których każdy powód był dobry, by wyciągnąć chusteczkę) i po chwili wszyscy znowu zalewali się łzami.
    Ale nie Monaldo. Jego twarz była spokojna i nieruchoma jak maska, choć założę się, że w duchu nie posiadał się z radości, że właśnie upiekło mu się morderstwo.
    Stojący obok niego Ramirez łypał na mnie złowrogo, zapewne przeklinając w myślach po hiszpańsku. Starałam się go ignorować, w zamian skupiając się na księdzu i jego ostatnich słowach przed pogrzebaniem zmarłego.
    Pogrzeby zawsze mnie przygnębiają. Głównie dlatego, że uświadamiają mi, iż kiedyś czeka to także mnie. To rodzi poważne, a zarazem przerażające pytanie: co dzieje się z nami po śmierci? Czy naprawdę udajemy się, jak twierdził ksiądz, do pięknego, magicznego miejsca, gdzie nie ma bólu, smutku ani butów, które zaczynają uwierać już pięć minut po założeniu? Czy po prostu umieramy, zamieniamy się w proch i już?
    Tyle że dzisiaj rozważania o sprawach ostatecznych ustąpiły miejsca rozważaniom dotyczącym mojego ojca. Zastanawiałam się, gdzie jest. Myślałam o tym, czy to możliwe, żeby Monaldo już go dopadł. I o tym, czy kiedykolwiek będę mogła o nim myśleć bez skojarzeń z błyszczykiem Raspberry Perfection.
    Kolejny raz przyglądałam się twarzom żałobników, szukając Larry'ego. Na cmentarzu zjawiły się te same osoby co w kościele, doszło też kilka nowych. Niestety, nie było wśród nich kobiety o wzroście ponad metr osiemdziesiąt, w rudej peruce.
    Kiedy ksiądz wygłosił ostatnią kwestię: „Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz”, tłum zaczął się rozpraszać. Żałobnicy potworzyli mniejsze grupki, pocieszając się nawzajem. Krążyłam między nimi, wpatrując się w ukryte za woalkami twarze, żeby sprawdzić, czy któraś nie należy do mojego ojca. Nie wiedziałam, czy w ogóle się zjawił, ale nie chciałam porzucać nadziei, że jeszcze choć chociaż raz go zobaczę.
    Okrążałam właśnie kolejną grupkę wymalowanych dam (ciągle szlochających w chusteczki), kiedy stanęły mi włoski na karku. Wyczułam jego obecność, jeszcze zanim go usłyszałam. Co tylko dowodzi, jak bardzo emanował wściekłością.
    – Co tu robisz? – Ramirez warknął mi do ucha. Znieruchomiałam. – Żegnam Hanka.
    – Powinnaś być w drodze powrotnej do Los Angeles – szepnął, ledwo nad sobą panując. Jestem pewna, że gdybym się odwróciła, zobaczyłabym na jego szyi pulsującą żyłkę.
    Maurice mnie zaprosił. Byłoby niegrzecznie nie przyjść.
    Ramirez wymamrotał coś po hiszpańsku. Zanim zdążyłam rozgryźć, jakiego przekleństwa użył tym razem, złapał mnie za rękę i pociągnął w dół wzniesienia, do lincolna Monalda.
    – Przysięgam, że wyjadę zaraz po…
    Nie pozwolił mi dokończyć. Gdy tylko zamknął za nami drzwi samochodu, chwycił mnie w ramiona i przywarł ustami do moich.
    Byłam tak zaskoczona, że zadrżałam, A może zadrżałam, bo w moim podbrzuszu nagle eksplodował wulkan?
    – Jesteś taka seksowna w czerni – zamruczał, odrywając się ode mnie, by zaczerpnąć tchu.
    – Mam na sobie sweterek Marca.
    Ramirez spojrzał w dół. Potem wzruszył ramionami.
    – Siedzę tu już sześć tygodni. Wyglądałabyś seksownie w worku. – Już chciałam zaprotestować, ale znowu zamknął mi usta pocałunkiem.
    – Albo jeszcze lepiej – dodał – bez niczego. Wsunął mi rękę pod bluzkę, szukając zapięcia stanika.
    – Chwileczkę! – Odepchnęłam go, trzymając dłonie płasko na jego klatce piersiowej. – Żartujesz, prawda? Chcesz to zrobić teraz?
    Rozejrzał się po tylnym siedzeniu.
    – W czym problem? Szyby są zaciemnione. – Jesteśmy na pogrzebie!
    – To coś złego?
    Ze wstydem przyznaję, że kiedy tak siedziałam z dłońmi przyklejonymi do jego twardych jak skała mięśni, sama przez chwilę miałam wątpliwości.
    – Oczywiście, że tak. A przy okazji, zauważyłeś, że za każdym razem, kiedy się spotykamy, to albo zdzieramy z siebie nawzajem ciuchy albo się kłócimy?
    – Tak, uważam, że powinniśmy się mniej kłócić.
    – Mówię poważnie.
    Obdarzył mnie swoim uśmiechem Złego Wilka. – Ja też. Przewróciłam oczami.
    – Dlaczego nie możemy porozmawiać jak normalni ludzie w normalnym związku?
    – Chcesz rozmawiać teraz? – Skrzyżowałam ręce na piersi. – Tak.
    Westchnął. Poruszył głową na boki, jakby próbował pozbyć się napięcia w karku, które nie wiedzieć czemu pojawiało się zawsze w mojej obecności.
    – Dobrze. Porozmawiajmy.
    – Super.
    Przez chwilę wpatrywaliśmy się w siebie. Bez słowa. Świetnie. Wychodziło na to, że nie mamy o czym rozmawiać.
    – No dobrze… – powiedziałam, chwytając się czegokolwiek. – Jak ci minął dzień?
    Uniósł brew.
    – Jak mi minął dzień?
    – Tak. O takich rzeczach rozmawiają normalne pary. Rozmawiają o tym, co przytrafiło im się danego dnia. No więc, jak ci minął dzień?
    Ramirez pomasował sobie kark, uwalniając jeszcze trochę napięcia.
    – W porządku. – Pokręciłam głową.
    – Nie, nie tak to wygląda. Powinieneś opowiedzieć mi, co robiłeś, gdzie byłeś, z kim rozmawiałeś. Powinieneś powiedzieć, jakie masz w związku z tym odczucia, żebym mogła udzielić ci wsparcia i w ogóle. Dobrze ją zacznę. Zadzwoniła moja matka. Była wściekła, a ja czułam się okropnie, że ją okłamałam. Jestem pewna, że mnie teraz wydziedziczy, a przynajmniej odbierze mi fikusa. Później, przyfasoliłam w nos mojemu prześladowcy, co sprawiło mi o wiele większą przyjemność niż powinno. W końcu pojechaliśmy do FlyBoyz, po czym miałam ochotę od razu wziąć prysznic. To tyle. Tak wyglądał mój dzień. Teraz twoja kolej. Co dziś robiłeś?
    Ramirez wpatrywał się we mnie.
    – Czekaj. Powiedziałaś „prześladowca”? Ups.
    – Tak powiedziałam? Trochę przesadziłam, facet po prostu mnie śledzi. Jeździ za mną po mieście i od czasu do czasu pstryka zdjęcia, które potem publikuje w swojej gazecie.
    – Dziennikarz?! – wykrzyknął Ramirez. Na jego szyi zaczęła pulsować żyłka i zastanawiałam się, czy nie powinnam była trzymać się wersji o prześladowcy. – Chcesz mi powiedzieć, że łazi za tobą dziennikarz?
    Westchnęłam. Nie tak wyglądają rozmowy normalnych par. Ale było już za późno, by zatrzymać ten rozpędzony pociąg. Nie miałam wyjścia. Opowiedziałam Ramirezowi o spotkaniu z Felixem, o tym ile razy w ciągu minionego tygodnia widziałam dodge'a neona i, wreszcie, o dzisiejszym artykule w „Infonnerze”.
    Kiedy skończyłam, znowu zaklął w niezrozumiałym dla mnie języku. Postanowiłam, że po powrocie L.A. zapiszę się na kurs hiszpańskiego.
    – Spokojnie – powiedziałam. – Najgorsze już się stało. Mama widziała artykuł.
    – Maddie, nie martwię się twoją matką – odparł, a żyłka znowu zaczęła pulsować. – Martwię się Monaldem! Jeśli zobaczy artykuł, szybko doda dwa do dwóch. Widział cię w klubie, wie, jak wyglądasz. Z gazety się dowie, jak się nazywasz i gdzie cię szukać.
    Przeszedł mnie dreszcz.
    – Nie pomyślałam o tym.
    – Najwyraźniej.
    – Hej, czyja się prosiłam, żeby publikowali moje zdjęcia w gazecie?
    – Jakoś pozostałym dziewięćdziesięciu dziewięciu procent społeczeństwa udaje się nie mieszać w sprawy, które ich nie dotyczą.
    – Larry jest moim ojcem. Ta sprawa mnie dotyczy! Ramirez znowu pomasował kark.
    – Po prostu odpuść to sobie, okej? Wróć do domu, zaprojektuj nowe kaloszki ze Sponge Bobem, czy czym się tam zajmujesz, a mnie pozwól zająć się moją robotą, dobra?
    Choć słysząc jego protekcjonalny ton, miałam wielką ochotę podać mu wyniki sprzedaży moich „kaloszków” za zeszły kwartał, wiedziałam, że ma rację. Najlepsze, co mogłam zrobić, to wyjechać z Vegas zanim jeszcze bardziej nabrużdżę mu w dochodzeniu. Im prędzej wsadzi Monalda za kratki, tym prędzej będę mogła przestać martwić się o bezpieczeństwo Larry'ego. Tak więc, zamiast bronić honoru wszystkich projektantów obuwia na świecie, puściłam jego słowa mimo uszu.
    – Dobrze. Ale na wypadek, gdybyś nie zauważył, znowu to robimy. Popatrzył na mnie zdezorientowany.
    – Co robimy?
    – Kłócimy się.
    Wziął głęboki oddech i spojrzał w górę, jakby modlił się o cierpliwość.
    – Mówiłem, żeby się pokochać. Skrzyżowałam ręce na piersi.
    – Hmm. – Tylko tyle zdołałam wydusić. Zaczęłam się poważnie zastanawiać, czy nie ma racji. – Wyjadę i nie będę ci więcej przeszkadzać, ale musisz mi obiecać, że nie dopuścisz, żeby coś stało się Larry'emu…
    Nie dokończyłam, bo przygiął moją głowę do swoich kolan.
    – Hej, słyszałeś kiedyś o grze wstępnej? – wymamrotałam do jego uda.
    – Cicho. Ktoś idzie.
    Skuliłam się na macie podłogowej, kiedy ktoś zapukał do okna od strony Ramireza. Wstrzymałam oddech, kurcząc się w sobie. Ramirez opuścił nieco szybę.
    – Co jest?
    – Tu jesteś, Bruno.
    Przeszedł mnie kolejny lodowaty dreszcz, kiedy rozpoznałam ten głos. Monaldo.
    – Jestem – odparł Ramirez, bez zająknięcia wchodząc w rolę zimnego, opanowanego Goryla Numer Dwa. W moich oczach zasłużył na Oscara, nawet jeśli czułam, jak sztywnieją mu mięśnie uda.
    – Co tu robisz? – zapytał Monaldo.
    Zacisnęłam powieki i wczepiłam palce w udo Ramireza, modląc się z całych sił, żeby ten zły człowiek po prostu sobie poszedł.
    – Nic – odparł swobodnie Ramirez. – Tylko miałem dość tego zawodzenia. Monaldo milczał przez chwilę, a ja prawie zsiusiałam się w majtki. W końcu powiedział:
    – Dobra, za pięć minut odjeżdżamy. Odetchnęłam z ulgą.
    – Tak jest, szefie – powiedział Ramirez. Usłyszałam cudowny dźwięk podnoszącej się szyby.
    Wypuściłam powietrze, a Ramirez pomógł mi wygramolić się na siedzenie.
    – Ale masz pazurki. – Pomasował nogę, w miejscu, gdzie zostawiłam wyraźne ślady paznokci na jego spodniach.
    – Przepraszam – bąknęłam, nadal roztrzęsiona.
    – Nie szkodzi. Tylko obiecaj, że je spiłujesz przed naszą kolejną „normalną rozmową”.
    Po tych słowach, otworzył drzwi i delikatnie wypchnął mnie z samochodu. Zanim je zamknął, zdążył jeszcze klepnąć mnie w tyłek.
    Czy to nie smutne, że była to najlepsza akcja, jaką zaliczyłam od kilku miesięcy?
    Wyprostowałam się, wygładziłam bluzkę, otrzepałam spódnicę i pobiegłam na drugą stronę żwirowej alejki, żeby przypadkiem nie zobaczył mnie Monaldo.
    Wymalowane damulki ciągle stały przy grobie, rozmawiając z księdzem. Większość nadal płakała, choć, jak zauważyłam, kiedy czasem podnosiły woalki, mądrze zainwestowały w tusz wodoodporny. Marco stał pod drzewem, gawędząc z Madonną, olśniewającym w czarnej, koronkowej sukience do kolan, skórzanych botkach za kostkę, bransoletkach na obu rękach i nastroszonych włosach, które dodawały „jej” dobrych piętnaście centymetrów wzrostu. (Westchnęłam. W głębi ducha, niska kobietka, którą jestem, ciągle tęskni za natapirowanymi fryzurami z lat osiemdziesiątych). Dana stała z boku, rozmawiając z ostrzyżonym na rekruta bramkarzem z klubu. Okej, może „rozmawiała” nie jest właściwym słowem. Bezwstydnie flirtowała, wydymając wargi i wypinając biust. Po tym, jak potraktował ją obojętnie tamtego wieczoru, zapewne postanowiła dowieść, że nikt nie oprze się królowej aerobiku o ciele bogini, miseczką podwójne D.
    Dalej stało jeszcze kilku żałobników w parach, rozmawiających ściszonymi głosami i pocieszających siebie nawzajem. Niektórzy przystawali, żeby powąchać rosnące na cmentarzu kwiaty. Patrzyłam, jak jakaś kobieta nachyla się nad gardenią. W pewnej chwili jej kapelusz się przechylił i zobaczyłam upięte pod nim rude włosy.
    Znieruchomiałam. Larry.
    Moją pierwszą myślą było, aby natychmiast do niego pobiec, ale nie chciałam go spłoszyć. Dobrze wiedziałam, że biega o wiele szybciej ode mnie. Ruszyłam więc powolutku, a z każdym krokiem serce waliło mi coraz mocniej. Zacisnęłam zęby, żeby go nie zawołać, kiedy zbliżyłam się na tyle blisko, iż miałam pewność, że to rzeczywiście on. Ten sam wzrost, ten sam brzuszek, te same ognistorude włosy, schowane pod kapeluszem.
    Dzieliły mnie od niego zaledwie trzy kroki, kiedy między drzewami, po mojej prawej, błysnęło światło. Larry też je zauważył, bo natychmiast się wyprostował, niczym jeleń w reflektorach samochodu. Światło błysnęło znowu.
    Larry uniósł wzrok i nasze spojrzenia się spotkały. Po chwili wyrwał z kopyta, znikając za kamiennym grobowcem.
    – Zaczekaj! – krzyknęłam, rzucając się za nim. Pobiegłam za grobowiec, ale był już między drzewami, z każdą sekundą zbliżając się do alejki, na której stał sznureczek samochodów. – Proszę! – błagałam. Nie podobało mi się, jak rozpaczliwie to zabrzmiało. Próbowałam sobie tłumaczyć, że Larry boi się o swoje bezpieczeństwo, ale szczerze mówiąc, wolałabym, żeby mój ojciec nie uciekał za każdym razem, kiedy mnie zobaczy. Przez coś takiego dziewczyna może nabawić się kompleksów.
    Zamiast ścigać go przez zagajnik, pobiegłam trawnikiem, skracając sobie drogę do samochodów. Byłam już przy alejce, kiedy światło znowu błysnęło, tym razem tak blisko, że na moment mnie oślepiło.
    – Och. – Padłam na twarz, i z rękami wyciągniętymi przed siebie, przejechałam kawałek po trawie jak na ślizgawce wodnej.
    Usłyszałam warkot silnika, a kiedy uniosłam głowę, zobaczyłam odjeżdżające poobijane volvo. Cholera! Walnęłam pięścią w ziemię.
    Za moimi plecami znowu błysnęło światło. Odwróciłam się i spojrzałam w górę, prosto w parę niebieskich, śmiejących się oczu. Felix.
    – Jesteśmy trochę nie w formie, co skarbie? – powiedział. Miał na sobie te same co zawsze, pomięte spodnie khaki, i niebieską koszulę w paski, rozpiętą pod szyją. Stał oparty swobodnie o drzewo, w ręku trzymał aparat. Z satysfakcją zauważyłam, że jego niebieskie oczęta mają fioletową obwódkę, a nos pokrywa biały bandaż.
    – To znowu ty! – wrzasnęłam, celując w niego oskarżycielsko palcem. – Mogłam się tego spodziewać. – Wstałam, na próżno próbując doprowadzić się do porządku. Cały przód, niegdyś białej bluzki, był zielony od trawy. Od biodra aż do dołu skórzanej spódniczki biegła wyraźna rysa.
    – Wszystko w porządku, skarbie? – zapytał Felix, nie przestając pstrykać tym cholernym aparatem.
    – W porządku – powiedziałam, mrugając, żeby pozbyć się małych, świecących punkcików tańczących mi przed oczami. – Nie dzięki tobie.
    – Tylko nie zrzucaj całej winy na mnie. To nie ja chodzę w tych niedorzecznych butach.
    Zszokowana, wciągnęłam głośno powietrze.
    – Niedorzecznych? To włoskie szpilki z cielęcej skórki, od Roberta Cavallego, warte więcej niż twoja miesięczna pensja, stary. Nie są niedorzeczne. Są bajeczne. – Powiedziałam to z całą godnością, na jaką stać kobietę w zniszczonej spódnicy i poplamionej trawą bluzce. Spojrzał na moje stopy.
    – Według mnie, wcale nie wyglądają bajecznie.
    Zerknęłam w dół. Miał rację. Jeden obcas sterczał pod dziwnym kątem.
    – Nieee! – zawyłam. Co jeszcze mnie dzisiaj spotka? Ściągnęłam but, żeby oszacować szkody. Szanse, że da się go naprawić, były bliskie zeru. Szewc musiałby być prawdziwym wirtuozem, a nie wiedziałam, czy stać mnie na wirtuoza.
    Zastanawiałam się właśnie, czy stać mnie na nową parę, kiedy Felix zrobił zdjęcie niewinnej ofierze mojego sprintu.
    – Żadnych zdjęć moich butów! – wrzasnęłam.
    – Ćśś – powiedział Felix, przykładając palec do ust. – Twój chłopak może nas usłyszeć. – Wskazał na Brunona, który stał teraz oparty o lincolna.
    – On nie jest moim chłopakiem – odparłam. Co, niestety, było prawdą. Nie potrafiliśmy nawet normalnie ze sobą porozmawiać, a co dopiero stworzyć związek.
    – Nie? Bo mógłbym przysiąc, że jeszcze przed chwilą zabawialiście się na tylnym siedzeniu tamtego lincolna.
    Cholera, dobry był.
    – Wcale się nie zabawialiśmy. My… – Kłóciliśmy się z powodu śledzącego mnie dziennikarza? Dyskutowaliśmy o trwającym dochodzeniu? – To znaczy, on… – Pracuje pod przykrywką? Kazał mi wracać do domu? – Ja tylko… – Chowam się przed mafiosem, trzymając głowę w dwuznacznej pozycji?
    Felix uniósł brew.
    – Doprawdy.
    – Słuchaj, to nie jest ważne. – Nie?
    – Nie. On jest dla mnie nikim.
    – Nikim?
    – Nikim.
    – Często wskakujesz na tylne siedzenie z facetami, którzy są dla ciebie „nikim”? – zapytał.
    – Nie! Może i go znam, ale nie w ten sposób. Nie tak, jak myślisz. On nie… my nie… Nic się nie dzieje. To znaczy, niczego nie robiliśmy. Ja nie robiłam niczego od miesięcy. Nie robiłam niczego od tak dawna, że ściga mnie wypożyczalnia, bo już trzy tygodnie zalegam z oddaniem Joanie Loves Chacha.
    Felix uniósł drugą brew.
    – Doprawdy. – A potem pstryknął mi kolejną fotkę.
    – Przysięgam, jeszcze jedno zdjęcie i cię zabiję. – Uśmiechnął się, odsłaniając nieco krzywe zęby.
    – Mogę cię zacytować, skarbie?
    Poczułam, że zaczyna mi drgać lewe oko. Zaczerpnęłam tchu i policzyłam do dziesięciu. Potem policzyłam jeszcze raz. Zastanawiałam się, czy uduszenie go paskiem od jego własnego aparatu byłoby wbrew pogrzebowej etykiecie.
    – Co tu właściwie robisz? – zapytałam. Felix wzruszył ramionami.
    – Przyszedłem pożegnać zmarłego.
    – Nawet nie znałeś Hanka!
    – A ty znałaś? – zapytał, nachylając się do mnie. Zmrużyłam oczy.
    – O, nie. Niczego ze mnie nie wyciągniesz, koleś.
    – Za późno. – Uśmiechnął się. A potem pstryknął mi kolejne zdjęcie.
    – Przestań! – wrzasnęłam, oganiając się ręką od wirujących mi przed oczami plamek światła. – Zaraz oślepnę.
    Przechylił głowę i przyglądał mi się ze zmrużonymi oczami.
    – Masz coś tutaj… – Urwał, wskazując powyżej swojej górnej wargi.
    – Tak, wiem! Rosną mi wąsy. Zadowolony? Chcesz o tym napisać? O, wiem, może nazwiesz mnie kobietą – yeti z Los Angeles, to powinno się dobrze sprzedać. Może nawet zostaniesz nominowany do Pulitzera. Śmiało, rób zdjęcia moim wąsiskom. Proszę bardzo.
    Felixowi zadrżały usta. Z trudem tłumił śmiech.
    – Wydaje mi się, że to trawa.
    – Co? – Dotknęłam ręką ust i zdjęłam trzy cienkie źdźbła trawy. O, ja durna. – Och.
    Felix wybuchnął śmiechem i trzęsąc się, robił mi kolejne zdjęcia z cyklu: „Kobieta umiera ze wstydu – policja bada rolę wąsika w jej przedwczesnej śmierci”.
    Woląc nie ryzykować, że zrobię z siebie jeszcze większą idiotkę na oczach reportera brukowca, odwróciłam się na pięcie i pokuśtykałam do Marca, który nadal gawędził z Materiał Girl. – Zbieramy się – szepnęłam. – Szybko!
    Zaczekałam aż Marco i Madonna wymienią numery telefonów, uściski, bransoletki i powietrzne pocałunki, a potem zaciągnęłam jego i Danę z powrotem do mustanga. Władowaliśmy się do środka (tym razem ja usiadłam za kierownicą; miałam dosyć kartonowego mikrofonu Elvisa, wbijającego mi się w tyłek) i wróciliśmy na główną drogę, a potem na Piętnastkę. Tak jak obiecałam, opuszczaliśmy Vegas. Ale… najpierw musiałam gdzieś wstąpić. Do Regis Salon. O wpół do piątej miałam umówione woskowanie wąsika. Po żenującym monologu na temat kobiety – yeti, jaki wygłosiłam przed facetem z brukowca, nie było mowy, żebym to sobie odpuściła. Nie tym razem. Zerknęłam na zegarek. Szesnasta dwadzieścia dwie. Wdepnęłam gaz, prześcigając nawet sportowe wozy na lewym pasie.
    – Zwolnij – jęknął Marco. – Kochanie, to auto to klasyk. Nie wyścigówka. Zignorowałam go, wyprzedzając pickupa po prawej. Klasyk czy nie, miałam misję do wypełnienia.
    – Poważnie, Maddie, zwolnij. Elvis ciągle się na mnie przewraca – marudziła z tylnego siedzenia Dana.
    Ale do mnie nic nie trafiało. Byliśmy już tylko dwa zjazdy od Strip i czułam, że tym razem mi się uda. Następnym razem, kiedy Ramirez znienacka przyssie się do moich warg, będę gładka jak pupcia niemowlaka.
    Nagle stało się coś niewiarygodnego. We wstecznym lusterku zobaczyłam migające niebieskie światła. Marco się odwrócił.
    – O, nie.
    Szybko spojrzałam do tyłu.
    – Cholera! – Na tylnym zderzaku siedział mi wóz policyjny. Gliniarz włączył syrenę i dał znak, żeby zjechać na bok.
    – Mówiłem ci, żebyś zwolniła – powiedział Marco. Spojrzałam na niego złowrogo, zjeżdżając na pobocze. Radiowóz zatrzymał się za nami. Spojrzałam na zegarek. Czwarta dwadzieścia dziewięć. Cholera jasna!
    Gliniarz z drogówki kazał Marcowi opuścić szybę w oknie pasażera. Był przed czterdziestką, miał spory brzuszek, okulary lustrzanki i wąsy jak Tom Selleck z czasów Magnum. Oparł ręce na biodrach i przesunął gumę do żucia do lewego policzka.
    – Poproszę prawo jazdy i dowód rejestracyjny, proszę pani.
    Marco otworzył schowek i sięgnął do środka w poszukiwaniu dowodu rejestracyjnego, podczas gdy ja grzebałam w torebce, szukając prawa jazdy.
    – Przepraszam, czy jechałam za szybko? – zapytałam, trzepocząc rzęsami.
    – Poproszę prawo jazdy i dowód rejestracyjny – powtórzył gliniarz. Wyraźnie nie był w nastroju do flirtu z blondynką. Cholera. W Los Angeles ta sztuczka zawsze działa.
    Marco znalazł dowód rejestracyjny i podał gliniarzowi. Ja nadal przekopywałam torebkę.
    – Może i jechałam odrobinę, odrobineczkę za szybko, ale miałam naprawdę bardzo ważny powód. Widzi pan, jestem umówiona i tym razem nie mogę pozwolić, żeby przepadła mi wizyta.
    Spojrzałam na niego, ale nie dostrzegłam w jego oczach zrozumienia.
    – To bardzo ważne – ciągnęłam, nadal grzebiąc w torebce. – Umówiłam się na woskowanie i jestem spóźniona. Nie wiem, czy był pan kiedyś na woskowaniu, ale jest konieczne, jeśli chce się pozbyć wąsów.
    Magnum poruszył swoimi i chrząknął.
    – Och! To znaczy, niektórzy chcą mieć wąsy. Wąsy bywają naprawdę cudowne. Pan, na przykład, ma wspaniałe wąsy. Naprawdę super. Prawda, Marco?
    Marco skinął głową.
    – Prawda.
    – Pan wygląda ekstra z wąsem. Ale kobieta z wąsami to zupełnie inna sprawa. Kobiety muszą się depilować. Weźmy na przykład pana matkę. Na pewno ciągle się depiluje.
    Magnum zacisnął szczęki, patrząc na mnie groźnie.
    – Nie, oczywiście, że pańska matka nie musi się depilować. Jestem pewna, że nie jest owłosiona. Absolutnie nie jest owłosiona. To znaczy, nie, że absolutnie bez włosów, bo to by znaczyło, że jest łysa, a to też nie byłoby atrakcyjne. A pańska matka na pewno jest atrakcyjna. I nie łysa.
    Magnum zdjął okulary i zmrużył oczy.
    – Prawo jazdy – powtórzył głośno i wyraźnie.
    – Oczywiście. – Wysypałam zawartość torebki na kolana. Bingo. Wypadło z niej prawo jazdy, które podałam gliniarzowi.
    – „Absolutnie nie jest owłosiona?” – zapytała Dana, szturchając mnie z tylnego siedzenia, kiedy Magnum poszedł z moim prawkiem do radiowozu.
    – No co? – wzruszyłam ramionami. – Byłam zdenerwowana. Marco tylko pokręcił głową.
    Spojrzałam na zegarek, patrząc, jak zmieniają się cyferki na wyświetlaczu. 16.32. 16.33.
    – Streszczaj się, stary – mruknęłam pod nosem. Jeśli szybko wypisze mi ten cholerny mandat, jest jeszcze szansa, że zostanę dziś przyjęta.
    W końcu Magnum wysiadł z radiowozu. Znowu w okularach na nosie, podszedł prosto do drzwi od mojej strony, trzymając jedną rękę na pasie z bronią.
    – Proszę, żeby pani wysiadła z samochodu. Marco i ja wymieniliśmy spojrzenia. Co?
    – Dlaczego? Czy coś jest nie tak?
    – Proszę wysiąść z samochodu. – Jego dłoń zawisła nad pistoletem.
    – Przepraszam za te uwagi o pańskiej matce. Jestem pewna, że pana mama jest uroczą osobą. I ma odpowiednią ilość włosów.
    – Niech mnie pani nie zmusza, żebym ponowił prośbę.
    – Maddie – szepnął Marco. – Myślę, że on nie żartuje. Lepiej zrób, co mówi. Przygryzłam wargę. Zaczynałam się obawiać, że już nigdy nie pozbędę się meszku spod nosa. Powoli otworzyłam drzwi i wysiadłam.
    – Proszę posłuchać, panie władzo. Nie wiem, o co chodzi, ale jestem pewna…
    Zanim zdążyłam dokończyć, Magnum wykręcił mi ręce do tyłu i założył kajdanki.
    – Hej!
    – Hej! – powtórzyli jednocześnie Marco i Dana z samochodu.
    – O co chodzi? – zapytała Dana.
    – Madison Springer, jest pani aresztowana – powiedział gliniarz, zapinając kajdanki.
    – Aresztowana? Za przekroczenie prędkości? – zapytałam, prawie mezzosopranem.
    Magnum obrócił mnie przodem do siebie. W jego okularach odbijała się moja przestraszona, oszołomiona twarz.
    – Nie. Jest pani aresztowana pod zarzutem zamordowania Boba Hostetlera.

14

    W mieście, gdzie stawianie oszczędności całego życia na dwadzieścia dwa czarne i sprzedawanie swojego ciała po trzydzieści dolców za godzinę jest legalne, trzeba zrobić coś naprawdę złego, żeby wylądować w areszcie. Co nie wzbudzało mojego zaufania wobec koleżanek z celi. (Moich koleżanek z celi! Boże! Nie sądziłam, że kiedykolwiek powiem coś takiego).
    Bezdomna z dredami, (które nie miały nic wspólnego z seksowną fryzurą Lenny'ego Kravitza, były skołtunione i zapewne zamieszkane przez różnego rodzaju robactwo), siedziała na drewnianej ławce w rogu i mówiła sama do siebie. Obok niej siedziała ważąca ze sto kilogramów czarna kobieta, która wyglądała, jakby stoczyła trzy rundy z Oscarem de la Hoyą i przegrała. Ale jeśli to ona siedziała w areszcie, wolałam nie wyobrażać sobie, jak wygląda jej przeciwnik. Miała na sobie czerwoną minispódniczkę z lakierowanej, sztucznej skóry i poplamiony biały stanik. To wszystko. Starałam się na nią nie gapić, kiedy usiadłam po przeciwnej stronie celi, obok szczupłej kobiety w koszulce Motorhead, która zawzięcie drapała się po rękach, jakby gryzły ją niewidzialne robaki.
    Po tym jak Magnum skuł mnie i wsadził na tył radiowozu (odpowiadając jedynie: „Proszę uważać na głowę” na moje dramatyczne: „Jak to pod zarzutem morderstwa, do cholery?”), zostałam przewieziona do aresztu okręgu Clark. Tu pobrano moje odciski palców (dzięki czemu miałam na bluzce nie tylko plamy z trawy ale i czarne smugi tuszu) i sfotografowano. Zostałam też przeszukana od stóp do głów przez kobietę, która do złudzenia przypominała Jima Belushi (okazało się, że ktoś potrzebował woskowania wąsika bardziej ode mnie). Potem zabrali mi torebkę, komórkę i, co najgorsze, buty, stwierdzając, że obcasy były dość wysokie, by kwalifikować się jako broń. W zamian dostałam niebieskie, papierowe kapciuszki i zostałam odprowadzona do celi.
    Wszystko to razem było najbardziej żenującym wydarzeniem w moim życiu. Przebiło nawet bal walentynkowy w gimnazjum, podczas którego przeżyłam swój pierwszy francuski pocałunek, z Bennym Winetraubem. W czasie pocałunku sczepiły się nasze aparaty na zęby i dyrektor musiał dzwonić po ortodontę Benny'ego, żeby nas rozdzielił. W mojej klasyfikacji najbardziej krępujących momentów w życiu, wypadek z Bennym miał dziewięć punktów na dziesięć.
    Trafienie do aresztu pod zarzutem morderstwa – trzydzieści pięć.
    – Springer! – zawołała panna Belushi.
    – Tak! – Zerwałam się tak gwałtownie, że moja drapiąca się koleżanka aż krzyknęła.
    – Idziemy.
    – Dzięki bogu – powiedziałam, kiedy otworzyła celę, wypuszczając mnie. – Mówiłam, że to jakieś wielkie nieporozumienie.
    Belushi uśmiechnęła się złośliwie.
    – To się jeszcze okaże.
    Potem, ku mojemu rozczarowaniu, nie zaprowadziła mnie w głąb korytarza do pokoju, gdzie zostawiłam szpilki, tylko kilka drzwi dalej, do małego pomieszczenia z odłażącą, szarą farbą na ścianach i brzęczącymi jarzeniówkami na suficie. Były tam długi stół, cztery metalowe krzesła i ogromne lustro, ciągnące się na całej długości jednej ściany.
    Oho. Oglądam Prawo i porządek, więc wiedziałam co to za pomieszczenie. To tu świecili przesłuchiwanym światłem po oczach i podawali napój po napoju, nie pozwalając skorzystać z toalety, aż ludzie nie wytrzymywali i przyznawali się do wszystkiego.
    Zatrzymałam się w drzwiach.
    – Czy nie przysługuje mi rozmowa telefoniczna? – zapytałam. Belushi się zaśmiała.
    – Oglądasz za dużo telewizji. – Potem posadziła mnie przy stole z blatem z laminatu. – Napijesz się czegoś? – zapytała.
    Przełknęłam ślinę. A nie mówiłam?
    – Nie, dziękuję.
    Wzruszyła ramionami i wyszła, zamykając za sobą drzwi.
    Ostrożnie rozejrzałam się dookoła. Żadnych reflektorów. Żadnych kamer w rogu. Jedyną rzeczą, która wskazywała na to, że jestem w pokoju przesłuchań, było duże lustro weneckie. Przyznam, że byłam zaciekawiona. Jasne, setki razy widziałam lustra weneckie w telewizji, ale na żywo, ani razu. Podniosłam się i podeszłam do szklanej tafli, zastanawiając się, czy po drugiej stronie jest ktoś, kto mnie obserwuje.
    – Halo? – szepnęłam, machając lekko do lustra. Nic. Podeszłam bliżej, mrużąc oczy, w nadziei, że może w ten sposób uda mi się dojrzeć coś po drugiej stronie. Dalej nic. Przyłożyłam nos do lustra i rozpłaszczyłam twarz. Nadal nic nie widziałam.
    Niestety, akurat w tym momencie Belushi wróciła do pokoju. Słysząc otwierane drzwi, gwałtownie odskoczyłam od lustra.
    – Co robisz? – zapytała.
    – Nic. – Obciągnęłam rękaw, żeby zetrzeć z lustra ślad nosa.
    – Aha – powiedziała. Uwierzyła mi tak samo, jak ja wierzyłam w to, że nikt nie obserwuje wszystkiego z sąsiedniego pomieszczenia. Wskazała na stół. Posłusznie usiadłam na jednym z metalowych krzeseł. Po chwili do pokoju weszli dwaj mężczyźni. Pierwszy był niskim facetem w brązowych spodniach i koszuli z krótkim rękawem, która wyglądała, jakby kupił ją w zestawie z darmowym etui na długopisy do kieszeni. Że swoją łysiną i wąsikiem przypominał detektywa Andy'ego Sipowicza z Nowojorskich gliniarzy. Był tak gruby, że ledwo zmieścił się w drzwi.
    Nie przyglądałam się Sipowiczowi zbyt długo, bo moją uwagę przyciągnął jego barczysty kolega. Ramirez.
    Nigdy wcześniej nie cieszyłam się tak na czyjś widok. Podbiegłabym i go uściskała, gdyby nie to, że spojrzał na mnie wyjątkowo złowrogo.
    Ramirez i Sipowicz usiedli po drugiej stronie stołu. Otyły detektyw położył przed sobą notatnik z żółtymi kartkami w linie.
    – Detektyw Romanowsky – przedstawił się z akcentem z Jersey. – Detektywa Ramireza już znasz. Musimy zadać ci parę pytań odnośnie do tego, co robiłaś w ciągu ostatnich dwóch dni. Ale zanim zaczniemy, może się czegoś napijesz?
    – Nie! – wykrzyknęłam. Sipowicz aż podskoczył na krześle.
    – Eee, to znaczy, nie, dziękuję. – Przygryzłam wargę, spoglądając na Ramireza. Chyba nie pozwoliłby, żeby zastosowali wobec mnie metodę „picie – zero łazienki”. Wpatrywałam się w jego twarz, szukając choć odrobiny sympatii czy wyrozumiałości, ale tylko patrzył na mnie nieodgadnionym wzrokiem Tajemniczego Gliny.
    – Zacznijmy od tego co robiłaś dzisiejszego popołudnia – powiedział Sipowicz, trzymając długopis nad notatnikiem.
    Zaschło mi w ustach. Z trudem przełknęłam ślinę.
    – Byłam na pogrzebie, a potem chciałam wpaść do salonu piękności. Naprawdę zamierzałam wyjechać z Vegas, przysięgam – powiedziałam, patrząc na pokerową twarz Ramireza.
    Sipowicz uniósł brew.
    – A więc, w chwili zatrzymania, zamierzałaś opuścić Vegas?
    – Nie, zaraz. Wcale nie próbowałam opuścić Vegas. Przecież nie zrobiłam nic złego. Po prostu chciałam wyjechać. Z całkowicie czystym sumieniem, Okej, może czułam się trochę winna, bo okłamałam matkę na temat Palm Springs, ale to zupełnie inny rodzaj wyrzutów sumienia. Teraz będę musiała przez cały miesiąc chodzić do niej na kolacje, żeby jej to wynagrodzić i pozbyć się moralnego kaca. Ale to nie ma nic wspólnego z tym, że ktoś zginął, a ja nie chcę się przyznać. Nie żebym chciała się przyznać. Nie chcę. Bo nic nie zrobiłam. No i dlatego wcale nie uciekałam. Po prostu chciałam wyjechać. Powolutku. Nie uciekać.
    Sipowicz uniósł drugą brew.
    Spojrzałam na Ramireza i zapytałam zrozpaczona:
    – Wierzysz mi, prawda?
    Nadal siedział z nieodgadniona miną.
    Skąd my to znamy. Zeszłego lata, kiedy wplątałam się w tamtą sprawę z zabójstwami, przez chwilę Ramirez myślał, że mogłam mieć z tym coś wspólnego. Na jego obronę, przyznam, że dziwnym trafem ciągle pojawiałam się w pobliżu trupów. Ale i tak bardzo mnie ubodło, że we mnie zwątpił, nawet jeśli tylko przez chwilę. Teraz, kiedy nasze języki tańczyły już ze sobą mambo, jego chłodne, powściągliwe spojrzenie bolało mnie jeszcze bardziej.
    Bębniłam palcami w kolana, czekając, żeby coś powiedział. (Cokolwiek!)
    W końcu się odezwał.
    – Zostawisz nas na chwilę samych? – poprosił Sipowicza. Łysiejący detektyw przeniósł wzrok z Ramireza na mnie. Potem wzruszył ramionami.
    – W porządku. Będę obok. Zaczekałam, aż zamkną się za nim drzwi.
    – Musisz mi uwierzyć – wyrzuciłam z siebie. – Nikogo nie zabiłam! Wiesz, że nie zrobiłabym czegoś takiego.
    Ramirez westchnął, pocierając ręką twarz.
    – Oczywiście, że wiem. Jezu, Maddie, dlaczego nie możesz po prostu pójść na zakupy albo do fryzjera, jak normalna dziewczyna?
    W duchu odetchnęłam z ulgą. To, co powiedział było seksistowskie., ale przynajmniej ktoś wiedział, że to wszystko to jedna, wielka pomyłka.
    – No więc czemu tutaj jestem? – zapytałam. – Co się stało z Bobbim?
    – Dziś po południu ciało Boba Hostetlera zostało znalezione w garażu twojego ojca.
    – Ale to niemożliwe – zaprotestowałam. – Ja… – Urwałam. Boże, worek z nawozem! Zrobiło mi się niedobrze. Nie potknęłam się o worek z nawozem. Potknęłam się o Boba!
    – Co ty? – Ramirez oparł się łokciami o stół, patrząc na mnie zmrużonymi oczami.
    – Ja… nic. Po prostu rozmawiałam wczoraj o Bobbim. – Ramirez pokręcił głową.
    – Najwyższy czas, żebyś była ze mną szczera, Maddie. W całym domu są twoje odciski palców, poza tym technicy znaleźli zaklinowane w tylnych drzwiach pół karty kredytowej z twoim nazwiskiem.
    Cholera! Moja karta z Macy's! Zwijałam się stamtąd w takim pośpiechu, że zupełnie o niej zapomniałam.
    – Do tego – ciągnął Ramirez – obok ciała został ślad buta. Szpilki w rozmiarze trzydzieści osiem. Wiesz czyj to był but?
    – Jimmy'ego Choo? – Ramirez zacisnął zęby.
    – Twój.
    – Mogę wszystko wyjaśnić.
    – Nie wątpię.
    Oparłam dłonie na biodrach.
    – Hej, co to miało znaczyć?
    Ramirez przechylił głowę, znowu walcząc z napięciem w karku.
    – Nic. Wyjaśniaj.
    Zważywszy na to, że miał kajdanki, a ja przebywałam obecnie w areszcie, odpuściłam.
    – Po prostu pojechałam do Larry'ego, żeby z nim pogadać. Tyle że nie było go w domu. Pomyślałam, że trochę się rozejrzę. Chciałam wejść tylnymi drzwiami, ale otwieranie zamka kartą kredytową jest o wiele trudniejsze, niż to pokazują w telewizji i złamałam kartę. Potem pomyślałam, że spróbuję bocznymi drzwiami. Były otwarte, więc weszłam. No i trochę się rozejrzałam. Dlatego były tam moje odciski palców.
    Ramirez wpatrywał się we mnie.
    – Zdajesz sobie sprawę, że właśnie przyznałaś się funkcjonariuszowi policji do wtargnięcia z włamaniem?
    – Nie włamałam się! Złamałam kartę i weszłam innymi drzwiami. Były otwarte. To zupełnie co innego.
    Ramirez spojrzał w sufit. Byłam ciekawa, do którego ze świętych się modli. Pewnie patrona facetów, którzy muszą znosić paplające od rzeczy blondynki.
    – Nic nie zrobiłam – powtórzyłam, tak na wszelki wypadek. – Ktoś chce wrobić Larry'ego, nie widzisz tego?
    – Kto, Maddie?
    – Monaldo i Gąsienica! – Ramirez ściągnął brwi.
    – Gąsienica?
    – Ten duży koleś, który pracuje dla Monalda. On też był wczoraj u Larry'ego. Ramirez nachylił się do mnie, wyraźnie zaciekawiony.
    – Widziałaś go z ciałem?
    – Nie, ale widziałam go w domu Larry'ego, a potem widziałam przed domem jego samochód. Bagażnik był otwarty i myślę, że to właśnie wtedy przywiózł ciało.
    – Uporządkujmy to. – Ramirez pomasował skronie, jakby nadążenie za moją narracją przyprawiło go o ból głowy. – Widziałaś Gąsienicę w domu Larry'ego, tak?
    – Tak. Jakby.
    – Co znaczy: jakby?
    – Ukrywałam się wtedy pod łóżkiem. Ale widziałam jego buty. Ramirez wyrzucił ręce w górę.
    – Jezu – wymamrotał.
    – Na pewno bym je rozpoznała w rzędzie podejrzanych. Były czekoladowobrązowe, z miękkiej skórki, z dziurkowanym, zaokrąglonym czubkiem i cienkimi, gumowymi podeszwami. Z tyłu miały małą ozdóbkę w kształcie rombu.
    Ramirez znowu zacisnął zęby.
    – Nie ustawiamy butów w rzędzie podejrzanych.
    – Ale musisz mi uwierzyć. Wiesz, że tego nie zrobiłam! Ramirez wypuścił powietrze w stronę sufitu.
    – Przykro mi, Maddie – powiedział, nieco łagodniejszym tonem – ale nie liczy się to, co wiem, tylko…
    – …co możesz udowodnić – dokończyłam za niego. Zaczynał przypominać zdartą płytę.
    Skinął głową.
    – Słuchaj, zobaczę, co da się coś zrobić, żeby cię stąd wyciągnąć. Wiedz jednak, że prokurator okręgowy ma dostateczne dowody, żeby cię zatrzymać. Tu chodzi o morderstwo. I choć cię lubię, nie mogę nic na to poradzić.
    Przygryzłam wargę. Wiem, że powinnam popaść w rozpacz, na myśl o powrocie do koleżanek z celi, ale zamiast tego całkowicie skupiłam się na pierwszej części ostatniego zdania. Ramirez mnie lubił. Naprawdę mnie lubił.
    Postanowiłam trzymać swoje emocje na wodzy i tylko zapytałam:
    – Wracając do Bobbiego. Jak on… no wiesz, odszedł?
    – Przyczyną śmierci był tępy uraz głowy. Ktoś mu przyłożył.
    Czyli nie zginął od kuli. Wypuściłam powietrze, dopiero teraz uświadamiając sobie, że wstrzymywałam oddech. Wiem, powiedziałam Ramirezowi, że wrabiają Larry'ego, ale dopóki tego nie powiedział, gdzieś w głowie ciągle słyszałam wystrzał z broni nagrany na moją sekretarkę.
    – Co się z nim działo przez ostami tydzień? Ramirez pokręcił głową.
    – Nie wiem. Słuchaj, właściwie to nawet nie jest moja sprawa. Powinienem być teraz z Monaldem.
    – Przepraszam – bąknęłam, spuszczając głowę. Ledwo obiecałam, że nie będę wchodzić Ramirezowi w paradę, a znowu zagrażałam jego śledztwu.
    Sięgnął przez stół i nakrył moją dłoń swoją. Była duża i ciepła, i nagle zapragnęłam skryć się w niej cała. Do moich oczu napłynęły łzy, kiedy pomyślałam, że za chwilę zostawi mnie tu samą.
    – Będzie dobrze – obiecał. Gdyby powiedział to ktoś inny, uznałabym, że po prostu próbuje mnie pocieszyć. Ale z jakiegoś powodu, Ramirezowi wierzyłam.
    Stłumiłam łzy, pociągnęłam nosem i pokiwałam głową. Uważam, że jak na zaistniałe okoliczności, i tak byłam bardzo dzielna.
    – Masz. – Ramirez przysunął mi notatnik. – Napisz tu wszystko, co mi przed chwilą powiedziałaś. Chociaż – zawiesił głos, uśmiechając się półgębkiem – może lepiej nie przyznawaj się do wtargnięcia z włamaniem.
    Skinęłam głową.
    – Dobrze. – Wzięłam długopis, próbując zebrać myśli, aby opisać wydarzenia dwóch ostatnich dni w miarę logiczny sposób.
    – Powiem detektywowi Romanowsky'emu, że może już wrócić – mruknął Ramirez, wstając.
    Skinęłam głową. A potem pomachałam leciutko do lustra. Ramirez zatrzymał się w połowie drogi do drzwi.
    – Co to było? Wskazałam na lustro.
    – Machałam detektywowi.
    Przechylił głowę, patrząc na mnie skonsternowanym wzrokiem.
    – No wiesz, po drugiej stronie lustra.
    Nie zaśmiał się, ale przy jego oczach pojawiły się rozbawione zmarszczki. – To zwykłe lustro.
    – Ale w Prawie i porządku… – Urwałam, kiedy Ramirez pokręcił głową, już otwarcie się uśmiechając.
    – Skarbie, oglądasz za dużo telewizji.
    Wbiłam wzrok z powrotem w notatnik, czując, jak moje policzki oblewa gorący rumieniec. Śmiejąc się, Ramirez wyszedł z pokoju. Zdaje się, że tym sposobem dobiłam do siedemdziesięciu pięciu punktów na skali zażenowania.
    Kiedy już kończyłam pisać oświadczenie i jeszcze raz opowiedziałam wszystko detektywowi Sipowiczowi, zostałam odprowadzona z powrotem do celi, gdzie czekały Bezdomna i kobieta w Staniku.
    Ponieważ w celi nie było okien, a mój zegarek został skonfiskowany wraz z butami (naprawdę nie wiedziałam, w jaki to niebezpieczny sposób mogłabym go wykorzystać), nie miałam pojęcia jak długo tam siedzę. Miałam wrażenie, że całą wieczność. Zwłaszcza że ostatni raz byłam w toalecie jeszcze przed pogrzebem i choć odmawiałam przyjmowania jakichkolwiek płynów, strasznie chciało mi się siku. Przyglądałam się wolno stojącemu sedesowi w rogu celi. Pomijając miliony bakterii czających się na jego metalowej powierzchni, nie było mowy, żebym załatwiała swoje sprawy na oczach wszystkich. Skrzyżowałam nogi, modląc się, żeby Ramirez szybko mnie stąd wyciągnął.
    W międzyczasie, po raz kolejny odtwarzałam w głowie swoją wizytę w domu Larry'ego. Po tym, co powiedział Ramirez, byłam pewna, że to Gąsienica zabił Bobbiego, a następnie podrzucił ciało do garażu mojego ojca. Nie wiedziałam tylko, czy policja będzie w stanie to udowodnić. Tymczasem, Monaldowi upiekło się wyeliminowanie Hanka, a sądząc po rozwoju wydarzeń (to ja siedziałam za kratkami!), istniało duże prawdopodobieństwo, że ujdzie mu na sucho także to morderstwo. Zastanawiałam się, co jest gorsze – mój ojciec uciekający przed mafią czy mój ojciec uciekający przed policją?
    Rozkrzyżowałam i ponownie skrzyżowałam nogi, zastanawiając się, kiedy pęknie mi pęcherz. Byłam pewna, że już lada chwila, kiedy w końcu wróciła Belushi i mnie zawołała. Prawie rozpłakałam się z radości, gdy otworzyła drzwi celi i powiedziała, że jestem wolna. Prawie. Natychmiast poprosiłam ją, żeby wskazała mi drogę do łazienki.
    Po skorzystaniu z toalety (która nie była wiele lepsza od tej w celi), ochlapałam twarz odrobiną wody i poszłam po swoje rzeczy. Zależało mi zwłaszcza na kosmetykach do makijażu. Moje wory pod oczami już prawie wlokły się po ziemi.
    Belushi odprowadziła mnie do małego pomieszczenia, gdzie umundurowany policjant wydał mi plastikową torebkę z osobistymi rzeczami. Tak jak kazali, sprawdziłam, czy oddali mi wszystko, a potem podpisałam pokwitowanie. W trzech egzemplarzach. Oddali wszystko, łącznie z moimi zrujnowanymi butami. Ale i tak je włożyłam. Nawet ze złamanym obcasem, szpilki od Roberta Cavallego wyglądają lepiej od tych papierowych kapciuszków. Poza tym, idealnie pasowały do mojej poplamionej trawą bluzki i zniszczonej spódniczki.
    Zanim wyszłam, przyszedł do mnie Sipowicz i poinformował wolno i wyraźnie, że nie wolno mi opuścić okręgu Clark. Nawet powoli.
    Kiedy wyszłam na chłodne, nocne powietrze, wzięłam głęboki oddech. Miałam wrażenie, jakbym spędziła w areszcie kilka dni, a nie godzin. Słońce już dawno zaszło i niebo było granatowe. Być może, gdzieś ponad światłami Vegas migotały nawet gwiazdy. Zrobiło mi się chłodno, więc objęłam się ramionami. Nagle poczułam się strasznie zmęczona. Ostatnie dwadzieścia cztery godziny były bardzo intensywne.
    Gdzieś w głębi duszy miałam nadzieję, że kiedy wyjdę, będzie na mnie czekać Ramirez. Niestety, jedynymi ludźmi na schodach budynku było kilku bezdomnych i facet rozdający ulotki znajdującego się w centrum klubu ze striptizem. Byłam rozdarta. To, że pracował, oznaczało, iż był coraz bliżej wsadzenia Monalda za kratki, dzięki czemu mój ojciec będzie bezpieczny. Z drugiej strony, fakt, że praca była dla niego ważniejsza ode mnie (znowu), niezbyt dobrze świadczył o naszym związku – nie – związku. Starałam się o tym nie myśleć, żeby dodatkowo nie nabawić się bólu głowy. Usiadłam na kamiennych schodach i wyciągnęłam komórkę, żeby zadzwonić do Dany i poprosić, by po mnie przyjechała.
    Nie zdążyłam wybrać jej numeru, bo komórka zadzwoniła w mojej ręce.
    – Halo?
    – Aresztowali cię?! – zaskrzeczała moja matka.
    Czemu, och, czemu znowu zapomniałam zerknąć na wyświetlacz zanim odebrałam?
    – Cześć, mamo.
    – Boże, proszę, powiedz mi, że to nieprawda. Powiedz, że moje maleństwo nie jest w więzieniu!
    – Dobrze. Nie jestem w więzieniu. – Co, od pięciu minut, było prawdą.
    – Och, Maddie, jak mogłaś mi to zrobić? Najpierw dowiaduję się, że jesteś w Vegas, potem dzwoni Marco i mówi, że cię aresztowali!
    Marco. Niezawodny jak zawsze. Co za pleciuga.
    – Mamo, wszystko w porządku, naprawdę.
    – Gdzie popełniłam błąd, Maddie? – zapytała, ignorując mnie. – Co zrobiłam nie tak, że postanowiłaś wkroczyć na drogę przestępstwa?
    Przewróciłam oczami.
    – Mamo! Ja nic nie zrobiłam.
    – Oczywiście, że nie. I załatwimy ci najlepszego adwokata w mieście, który to udowodni. Drugi maż pani Rosenblatt był adwokatem. Oczywiście, już nie żyje, ale Dorothy na pewno zna kogoś z jego kancelarii, kto mógłby wziąć tę sprawę. Albo wiem! Brat Ala Weinsteina zna faceta, który siedział za oszustwa pocztowe. Może mogłybyśmy zadzwonić do jego adwokata…
    – Mamo! – przerwałam jej, żeby przypadkiem nie zaczęła wydzwaniać po ogłoszeniach z żółtych stron. – Nic mi nie jest. To jedno wielkie nieporozumienie.
    – Chyba cię skrzywdzili, Maddie? Widziałam w zeszłym miesiącu specjalne wydanie programu Barbary Walters, o tym jak strażnicy wykorzystują więźniarki. Powiedz, nie wykorzystali mojego maleństwa, prawda?
    – Nie, mamo. Nic mi nie jest. Wszyscy zachowywali się w porządku.
    – Stoją tam obok ciebie? Każą ci tak mówić? Zakasłaj dwa razy, jeśli zmuszają cię, żebyś tak mówiła.
    Miałam wielką nadzieję, że Dana będzie miała aspirynę w torebce, bo dziwnym trafem rozbolała mnie głowa i z sekundy na sekundę bolała coraz bardziej. – Wszystko jest okej, mamo. Naprawdę!
    – To wszystko wina twojego ojca. To on cię w to wciągnął. Mogłabym go zabić. – Zamilkła na moment. – Ją. Nieważne.
    Pomasowałam skronie.
    – Zostawmy Larry'ego w spokoju, dobrze?
    – Och, moje słodkie, słodkie maleństwo. Zawsze byłaś taka opiekuńcza. Taka kochana. Tak przejmowałaś się innymi. Nic się nie martw, Maddie – ciągnęła. – Mamusia jest przy tobie. Nie wstydź się, możesz płakać.
    – Nie chcę płakać. – Chciałam aspirynę i drinka z tequila.
    – Och, moja dzielna dziecinka! Niczym się nie martw, wszystkim się zajmiemy. – Nagle usłyszałam dziwny dźwięk w tle. Jakby informację z głośnika.
    – Co to było? – zapytałam.
    – Och, nic takiego. Przyleciał samolot z Dallas. Znieruchomiałam, przerażona.
    – Mamo – powiedziałam bardzo powoli. – Gdzie ty jesteś?
    – Na lotnisku, oczywiście. Nie, nie, nie!
    – Mamo, proszę, nie mów mi…
    – Nie martw się, skarbie. Pani Rosenblatt kupiła nam bilety na pierwszy samolot do Vegas. Będziemy na miejscu, zanim się obejrzysz. Po prostu czekaj na nas i do niczego się nie przyznawaj!
    – Nie, mamo, nie musicie…
    – Mamusia już leci, skarbie!
    – Mamo, proszę, ja…
    – O, zapowiadają nasz lot. Muszę kończyć.
    – Nie, mamo, zaczekaj…
    – Czekaj na nas, Maddie! I nie trać wiary! Nie pozwolimy, żeby cię zapuszkowali. Wolność! – zawołała, nieudolnie naśladując Meta Gibsona w kilcie.
    A potem się rozłączyła.
    Wpatrywałam się w komórkę. W ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin byłam w barze dla motocyklistów, na pogrzebie drag queen oraz w areszcie. Zostałam okłamana, obfotografowana i pozbawiona wolności. Śledził mnie reporter, mój uzależniony od peruk ojciec ciągle przede mną uciekał i miałam na pieńku zarówno z mafią, jak i miejscową policją. A teraz jeszcze mama i pani Rosenblatt siedziały w samolocie do Vegas.
    Schowałam głowę w dłoniach, zastanawiając się, co jeszcze mnie dzisiaj spotka.
    Po chwili się dowiedziałam.
    Do krawężnika podjechał czarny SUV. Uchyliły się drzwi od strony pasażera. Za kierownicą siedział Ramirez. Jego szczękę porastała seksowna, jednodniowa szczecina. Oczy miał ciemne i niebezpieczne.
    – Wsiadaj.

15

    Wsiadłam. Z lekkim wahaniem, usadowiłam się w fotelu pasażera.
    Wiem, wiem, jeszcze przed chwilą marzyłam o tym, by się zjawił i mnie zabrał, i tak się stało. Tyle że w idealnym świecie Maddie wyglądało to trochę inaczej. Wyobrażałam sobie, że mnie przytula i czule całuje w usta. Może nawet delikatnie włącza do akcji język, żeby dać mi do zrozumienia, jak bardzo za mną tęsknił i martwił się przez cały czas, kiedy siedziałam w areszcie). W zamian usłyszałam komendę: „Wsiadaj”. Nie o takich czułych słówkach marzy dziewczyna. Zaczęłam się zastanawiać, kim właściwie dla niego jestem. Dziewczyną? Podejrzaną? A może po prostu walniętą blondynką, która ciągle utrudnia mu prowadzenie śledztwa?
    Ale, jak powiedziałam, nie protestowałam.
    W milczeniu zapięłam pas. Ramirez ruszył.
    – Dzięki, że mnie stamtąd wyciągnąłeś – powiedziałam, kiedy skręciliśmy za róg.
    – Nie ma sprawy – odparł, a po chwili dodał: – Mam nadzieję, że nie będę tego żałował.
    – No wiesz – zaszczebiotałam, strugając wzór niewinności. Łypnął na mnie złowrogo. Wyraźnie nie był w nastroju do żartów.
    – Gdzie jedziemy? – zapytałam, kiedy jechaliśmy ciemnymi ulicami.
    – Do mnie.
    Chociaż miałam zupełnie nieseksowny dzień, moje hormony nadstawiły uszu.
    – Do ciebie?
    – Aha. – Skinął głową. – Wyszłaś tylko dlatego, że udało mi się przekonać sędziego, by przekazał cię pod mój dozór. Tak więc – popatrzył na mnie stalowym wzrokiem – zabiorę cię tam, gdzie będę miał cię na oku.
    – Chcesz powiedzieć, że mi nie ufasz? Uśmiechnął się lekko.
    – Zgadza się.
    Pewnie powinnam była się na niego obrazić, ale prawdę mówiąc, wcale mu się nie dziwię.
    Milczałam, kiedy wiózł nas przez śródmieście, kończąc naszą wycieczkę dwie ulice od Las Vegas Boulevard, okolicy pełnej moteli, centrów konferencyjnych i tanich jadłodajni. Niesamowite, że zaledwie dwie przecznice od Strip można zjeść porządny stek za trzy dziewięćdziesiąt dziewięć.
    Wjechaliśmy na parking przed Lucky Seven Lodge, dysponujący dwudziestoma pokojami motel, z którego odłaziła turkusowa farba, a wszystkie elementy z kutego żelaza były zardzewiałe. Zaraz przy ulicy znajdował się niewielki basen, z którego spuszczono wodę, a neon nad recepcją reklamował darmowe HBO. Czy raczej Darmowe HO [ho (ang). – slangowe określenie prostytutki (przyp. tłum,).]. B się zepsuło.
    – Tu mieszkasz? – zapytałam, kiedy zaparkował i zgasił silnik.
    – Cóż. Bruno nie zarabia kokosów.
    – Ale ty tak naprawdę nie jesteś Brunonem. – Wzruszył ramionami.
    – Ja też nie zarabiam kokosów.
    Wysiedliśmy z samochodu i Ramirez zaprowadził mnie do pokoju numer 13, który znajdował się na piętrze z widokiem na parking. W sąsiednim pokoju głośno grała Metallica, trochę dalej imprezowali studenci college'u. Mało zachęcające otoczenie, ale i tak było to lepsze od spędzenia nocy w pościeli z pieczątkami „Własność więzienia okręgu Clark”.
    Ramirez opadł na przykryte narzutą w pustynne motywy podwójne łóżko, które zajmowało większość pokoju, i wyciągnął komórkę.
    – Sprawdzę wiadomości – powiedział, wprowadzając pin.
    Ja też wygrzebałam komórkę z torebki. Bateria była już bardzo słaba, ale miałam nadzieję, że wytrzyma jeszcze rozmowę z Daną. Musiałam jej powiedzieć, gdzie jestem. Na szczęście, odebrała po pierwszym sygnale.
    – Cześć, to ja – rzuciłam.
    – Boże, Maddie! Nic ci nie jeeeeest? – zapiszczała do telefonu. Odsunęłam komórkę od ucha, pewna, że wszystkie psy stąd do San Bernardino właśnie zaczęły ujadać. – Nie. Wszystko w porządku. – Tak jakby.
    – Po tym jak zgarnął cię ten gliniarz, pojechaliśmy z Markiem prosto do Victoria i powiedzieliśmy o wszystkim Ramirezowi. Ale i tak strasznie się o ciebie martwiliśmy. Mów, co było dalej.
    Opowiedziałam jej szybko o moim pobycie w areszcie, o tym, że znaleźli ciało Bobbiego i o moim przypuszczeniu, że mafia chce wrobić Larry'ego. Dana na zmianę wydawała okrzyki przerażenia i wciągała głośno powietrze (najbardziej wstrząsnął nią fakt, że skonfiskowali moje buty). Kiedy skończyłam, zapytała:
    – To co teraz robimy?
    – Nie wiem. – Naprawdę nie wiedziałam. Skończyły mi się pomysły. Nie tylko te dobre. Wszystkie.
    – Mów gdzie teraz jesteś, to zaraz po ciebie przyjedziemy.
    – Eee, widzisz, ja… – Zerknęłam na Ramireza, który nadal odsłuchiwał wiadomości, robiąc notatki na motelowej papeterii. – Właściwie to nadal znajduję się pod dozorem policyjnym.
    Ramirez spojrzał na mnie z uniesioną brwią.
    No co? Może nie? Poza tym, byłam zmęczona. Bardzo zmęczona. Nie pamiętałam już, kiedy ostatnio przespałam całą noc. Pamiętając natomiast chrapanie Marca, niedowład szyi po spaniu na połówce i manto, jakie w środku nocy spuszczała Dana, uznałam to duże, podwójne łóżko za bardzo kuszące.
    Naprawdę bardzo kuszące. (Choć przyznam, że seksowny gliniarz, który na nim leżał, też wyglądał nieźle).
    – Och, okej – powiedziała Dana, choć słyszałam w jej głosie niewypowiedziane pytania. – Przekonałam Chudego Jima, żeby dał nam z Markiem pokój po niższej cenie, więc zadzwoń do mnie rano. Aha, czy wiesz coś o tym, że jutro mam z nim iść na występ Bette Midler?
    Ups.
    – Przepraszam. Zupełnie o tym zapomniałam. Myślałam, że do tej pory już dawno nas tu nie będzie.
    – Nie ma sprawy – odparła. – Może być całkiem miło. Zatkało mnie.
    – Serio?
    – No co? – zapytała oburzona. – Myślę, że mu się podobam. Raczej podobała mu się pewna część jej ciała. Jako że nie jestem odpowiednią osobą do udzielania randkowych porad, odpuściłam sobie temat, w zamian obiecując, że zadzwonię do niej rano.
    Rozłączyłam się i zobaczyłam, że Ramirez mi się przyglądał. Odłożył telefon i leżał wsparty na łokciu. Jego oczy były ciemne i czujne, jak u drapieżnika. Drapieżnika, który w każdej chwili może się rzucić na blondynkę w minispódniczce.
    Odchrząknęłam. Nagle w moich ustach zrobiło się sucho jak na Saharze.
    – Chodź tu – powiedział, kiwając na mnie palcem.
    Kim jestem, żeby sprzeciwiać się policjantowi? Usiadłam na łóżku, twarzą do niego.
    Powoli wodził wzrokiem po mojej twarzy, przyglądając się jej centymetr po centymetrze, aż poczułam, że rumienię się jak dziewica. Uniósł rękę do mojego policzka i delikatnie zatknął mi za ucho kosmyk włosów.
    – Co ja mam z tobą zrobić? – szepnął. Jego usta były tak blisko moich, że czułam kawę i gumę do żucia w jego oddechu.
    Do głowy przyszło mi ze sto różnych rzeczy, które mógłby ze mną zrobić. Wszystkie sto nago.
    Nie czekając na odpowiedź, zbliżył się do mnie i delikatnie musnął moje usta swoimi. Czułam, że zaczynam się topić. Przysięgam, że ten facet mógłby zrobić doktorat z całowania. Był naprawdę dobry. Tak dobry, że czułam, że jeszcze chwila i puszczami wszystkie hamulce.
    Przesunął dłonie w górę mojego karku i zanurzył je we włosy. Jego szczecina ocierała się o mój policzek, wywołując uczucie mrowienia, które rozlewało się po moim ciele, ostatecznie lokując się gdzieś w podbrzuszu.
    Objął mnie w pasie i położył plecami na poduszkach, przyciskając do łóżka swoim muskularnym ciałem. Szeroki tors, długie nogi, twarde bicepsy. Zamknęłam oczy i w duchu podziękowałam świętemu od kuszących męskich ciałek, przypominając sobie jak dawno nie byłam z facetem – zwłaszcza tak dobrze zbudowanym jak Ramirez. (I nie mówię tu tylko o jego mięśniach).
    Oderwał się od moich ust i zaczął pokrywać wilgotnymi pocałunkami moją szyję. Wygięłam się i przygryzłam wargę, żeby nie chichotać, gdy jego usta łaskotały moją wrażliwą skórę. Jego ciepła dłoń znalazła moje kolano i powoli sunęła po udzie, wędrując pod spódniczkę.
    Gwałtownie otworzyłam oczy. Cholera, czy włożyłam dzisiaj te okropne, pełne figi? Były świetne pod skórzaną mini (zapobiegały jej przesuwaniu i podrażnieniom), ale były też elastyczne, w sprane, niebieskie, poziome paski i na pewno nie wyglądałam w nich jak seksowna kocica.
    – Hm… czy możemy wyłączyć światło? – zapytałam. Ramirez przestał się do mnie dobierać.
    – Jasne. – Sięgnął do szafki nocnej i wyłączył lampkę. W pokoju zapanował półmrok. Przez cienkie zasłonki przenikała tylko różowawa poświata neonu reklamującego „Darmowe H O”.
    Tak było o wiele lepiej. Ramirez znowu się do mnie przysunął, a jego dłonie wznowiły przerwaną wędrówkę do moich majtek. Modliłam się, żeby nie zauważył, jak bardzo są zabudowane. Jednak po chwili okazało się, że zupełnie niepotrzebnie się przejmowałam. Jednym szybkim ruchem ręki zdarł je ze mnie i cisnął na drugą stronę pokoju.
    Gwałtownie obnażona, zaczęłam szybciej oddychać. Oddech jeszcze przyspieszył, kiedy Ramirez dotknął ustami wnętrza mojego uda. Mrucząc, składał na nim delikatne pocałunki. Jego dłonie przesunęły się do mojej talii, ciągnąc za sobą minispódniczkę. Teraz nie miałam już spódnicy, tylko pasek.
    Nagłe uświadomiłam sobie, że Ramirez ma na sobie o wiele więcej ubrań ode mnie. Szybko ściągnęłam z niego T – shirt, odsłaniając imponujący kaloryfer. Starałam się nie ślinić, kiedy przejechałam dłońmi po jego brzuchu. Dobra, przyznaję; aż tak bardzo się nie starałam. Byłam jak roztopiony ser albo kit, absolutnie bezwolna i uległa w jego rękach. Pomijając filmy z Bradem Pittem, nigdy nie widziałam tak doskonałego ciała.
    Zamruczał mi do ucha, gładząc opuszkami palców moje uda. Musiałam stłumić chichot, bo jego gorący oddech na mojej małżowinie usznej sprawił, że dostałam gęsiej skórki. Czułam, jak stają mi włoski na rękach.
    I nogach!
    Cholera! Nie ogoliłam rano nóg. Czy ogoliłam je wczoraj? Nie mogłam sobie przypomnieć. Skrępowana, delikatnie zepchnęłam jego dłonie z moich gołych, szczeciniastych ud.
    Okej, pomyślałam, tak długo jak światło pozostanie wyłączone, a on nie będzie dotykać moich nóg, będzie dobrze. Postanowiłam się odprężyć i cieszyć jego dotykiem. Jego usta zostawiły w spokoju moje ucho i zaczęły przesuwać się w dół. Zjechały po szyi, odwiedziły obojczyk, aż wreszcie skupiły się na moim dekolcie. Znowu zamknęłam oczy, głośno westchnęłam i wygięłam plecy, czując jego ciepły oddech przez cieniutki materiał bluzki.
    Jego duża dłoń wsunęła się pod ubranie, sunąc w górę, dopóki nie dotarła do mojego koronkowego stanika. Wiłam się niecierpliwie, kiedy jego palce wdarły się pod koronkę i zamknęły władczo na moich niewielkich piersiach. Zaczynałam myśleć, że życie aresztantki wcale nie jest takie złe. Niewątpliwą zaletą była rewizja osobista przeprowadzana przez policyjnego boga seksu. Bo Ramirez był bogiem seksu. Utwierdziłam się w tym przekonaniu, kiedy rozpiął rozporek i zobaczyłam, co koronkowy stanik Victoria's Secret może zrobić z facetem. O. Mój. Boże.
    Choć znowu zaschło mi w ustach, nie zdziwiłabym się, gdyby po mojej brodzie pociekła strużka śliny.
    To biło na głowę wszystkie wieczory z króliczkiem na baterie.
    Ramirez zdawał się nieświadomy moich pełnych podziwu spojrzeń, całkowicie pochłonięty rozpinaniem stanika. Szło mu opornie, ale mi to nie przeszkadzało. Już sam dotyk jego ciepłych dłoni ocierających się o nagą skórę sprawiał, że dziewczyna mogła zapomnieć, jak się nazywa. Kiedy byłam już tylko dwie sekundy od tego, by sama zedrzeć ten cholerny stanik, zapięcie w końcu ustąpiło i Ramirez zamruczał z satysfakcją prosto w moją szyję.
    – Musimy się tego pozbyć – wymamrotał, pociągając za moją bluzkę. Potem zaczął rozpinać guziki. Zębami. Nie można by trochę szybciej? Nie żebym narzekała. Byłam w niebie. Naprawdę niewiele brakowało, żebym zamieniła się w kałużę roztopionych hormonów.
    Czułam, jak ustępuje pierwszy guzik, potem drugi. Gorący oddech Ramireza przyjemnie drażnił moją nagą skórę. Kiedy puścił guzik numer trzy, spodziewałam się, że za chwilę poczuję jego gorące, wilgotne usta na moich piersiach. Jednak nic takiego nie nastąpiło. Mało tego. Ramirez się odsunął..
    Otworzyłam oczy i zobaczyłam, jak podparty na łokciu, wydłubuje coś spomiędzy zębów.
    – Wszystko w porządku? – zapytałam. Marszcząc brwi, wydawał z siebie dźwięki, jakby pluł.
    – Chyba mam trawę między zębami.
    Spojrzałam na swoją bluzkę. Jasne. W rowkach moich niegdyś białych guzików ciągle miałam drobinki ziemi oraz trawy.
    Westchnęłam. Okej. Dosyć tego. Poddaję się. Los wyraźnie jest przeciwko mnie.
    – Wszystko jest nie tak.
    – Co jest nie tak? – zapytał Ramirez, przejeżdżając językiem po zębach.
    – To! – Usiadłam, wskazując na niego, nadal plującego, a potem na swoje nieogolone nogi. – Powinno być zupełnie inaczej. Śmierdzę jak cela w areszcie, mam nieogolone nogi, nieświeżą bieliznę i pilnie potrzebuję woskowania wąsika. Spójrz na mnie – powiedziałam, wskazując trawnik na mojej bluzce i złamany obcas szpilki, smętnie zwisającej z mojej stopy. – Wyglądam okropnie. Nie mogę kochać się z tobą, tak wyglądając.
    Ramirez wpatrywał się we mnie, mrugając oczami.
    – Według mnie, wyglądasz dobrze – powiedział, tyle że zabrzmiało to bardziej jak pytanie.
    Zmrużyłam oczy.
    – To stwierdzenie czy pytanie? Ramirez przygryzł wnętrze policzka.
    – A jak brzmi odpowiedź, dzięki której wrócimy do całowania?
    – Nie ma dla ciebie znaczenia, że to nasz pierwszy raz? – zapytałam, opierając dłonie na biodrach. – Nasz pierwszy raz powinien być wyjątkowy. Dookoła powinny stać świece zapachowe z llluminations, w tle powinna grać Enya. Powinnam mieć na sobie śliczny, koronkowy komplecik, z Frederick's of Hollywood. Powinnam wyglądać seksownie. To – powiedziałam, jeszcze raz pokazując mój zniszczony strój – nie jest seksowne.
    Ramirez przekręcił się na plecy i wypuścił powietrze w stronę sufitu.
    – Wykończysz mnie; jesteś tego świadoma? Przygryzłam wargę.
    – Przykro mi. – Naprawdę było mi przykro, zwłaszcza kiedy patrzyłam na jego kaloryfer. Westchnęłam.
    – W porządku – mruknął. – Jeśli chcesz zaczekać, zaczekamy.
    – Dziękuję. Uniósł brew.
    – Jesteś pewna, że chcesz zaczekać?
    Nie.
    – Tak.
    Znowu głośno westchnął.
    – Dobra, w takim razie, pójdę wziąć prysznic. – Wstał i szybko przeciął pokój. – Bardzo zimny prysznic – dodał, posyłając mi namiętne spojrzenie pełne żaru. Potem zamknął za sobą drzwi łazienki.
    Opadłam z powrotem na poduszki. Los jeszcze mi za to zapłaci.
    Całą noc rzucałam się, przekręcałam z boku na bok, robiąc wszystko, żeby moje szczeciniaste nogi nie weszły w kontakt z nogami Ramireza. Czy istnieje gorsza tortura dla kobiety, która od dawna nie uprawiała seksu, niż spanie obok takiego faceta? Jeśli tak, to powinni ją stosować wobec terrorystów, bo kiedy w końcu przez cienkie jak papier zasłonki zaczęło zaglądać słońce, byłam już tylko o krok od rwania sobie włosów z głowy.
    Ramirez wstał pierwszy. Słyszałam, jak się ubiera, podczas gdy ja uparcie odmawiałam otwarcia oczu. Wiedziałam, że wystarczy jedno spojrzenie na jego boskie ciało i będę stracona. Z włochatymi nogami czy nie, rzuciłabym się na niego. Zanim uznałam, że mogę bezpiecznie otworzyć oczy, usłyszałam, jak zamykają się drzwi. Wychyliłam głowę z pościeli i zobaczyłam, że Ramirez wyszedł. Na szafce nocnej zostawił wiadomość, którą skreślił na odwrocie serwetki z KFC: „Poszedłem po kawę, zaraz wracam. R”.
    Może i nie zakończył liściku serduszkiem czy całuskami, ale to nie zmieniało faktu, że poszedł po kawę. Byłam zachwycona.
    Korzystając z okazji, zwlokłam z łóżka swoje umordowane ciało i poszłam pod prysznic. Zamiast zwykłych zabiegów z pianką i suszarką zaplotłam mokre włosy w warkocz francuski. Potem zanurkowałam do szafy, gdzie znalazłam T – shirt i spodnie dresowe. Wróciłam na łóżko i właśnie włączyłam View, kiedy wrócił Ramirez, z dwoma kubkami kawy w jednej ręce i pudełkiem ciastek w drugiej.
    – Dzięki ci, dobry człowieku – powiedziałam, biorąc od niego jeden z parujących kubków. Upiłam łyk. Duża mocha latte z bitą śmietaną. Och, jak ja lubiłam tego faceta.
    – Pomyślałem, że pewnie jesteś głodna. – Uniósł wieczko pudełka z ciastkami. Pączki Krispy Kreme. Naprawdę lubiłam tego faceta.
    – Okej – sapnął, kiedy usadowiliśmy się na łóżku i zaczęliśmy zajadać donuty (czułam prawie jakbyśmy byli na pikniku). – Wolisz najpierw dobre czy złe wieści?
    – Hm… zdecydowanie dobre wieści – odparłam, odgryzając kawałek słodkiej rozkoszy z nadzieniem wiśniowym. To biło na głowę płatki śniadaniowe Dany.
    – Dobrze. – Ramirez przełknął kęs. – Rozmawiałem z detektywem Romanowskym. Zrobili już sekcję zwłok Boba i ustalili, że nie zmarł wczoraj. Lekarz sądowy znalazł też ślady przemrożeń.
    – Zamrozili go? – zapytałam, zdumiona, że mimo rozmowy o trupie, pączki nadal smakują pysznie.
    Ramirez skinął głową.
    – I co trochę utrudnia ustalenie, kiedy dokładnie nastąpił zgon. Jednak biorąc pod uwagę stan ciała i to, kiedy ostatni raz widziano Boba, Romanowsky uważa, że stało się to około dwunastego.
    Przeprowadziłam w myślach szybkie obliczenia. Dzisiaj był dwudziesty pierwszy, więc dwunasty wypadał… w zeszłą środę. Poczułam przypływ animuszu, kiedy dotarło do mnie, co to oznacza.
    – Wtedy nie było mnie jeszcze w Vegas! Ponownie skinął głową, zlizując z palców dżem.
    – Dokładnie. Romanowsky mówi, że możesz wracać do domu, pod warunkiem, że nie będziesz się uchylać od dalszego przesłuchiwania.
    Powinnam się cieszyć, prawda? Zostałam zwolniona z aresztu. Tyle że niespecjalnie podobał mi się pomysł powrotu do domu. Teraz, kiedy wiedziałam, że obaj przyjaciele taty zostali zamordowani i że mafia próbuje go w to wrobić, zdałam sobie sprawę, że potrzebuje mojej pomocy bardziej niż kiedykolwiek. Nie byłam pewna, co konkretnie mogę zrobić, wiedziałam tylko, że na pewno me powinnam opuszczać Vegas.
    – Czy nasz dobry detektyw ma jakieś podejrzenia, kto sprzątnął Bobbiego? – zapytałam z nadzieją, że wszystko wskazywało na Monalda.
    Ramirez pokręcił głową.
    – Nic konkretnego. A przynajmniej nic mi nie mówił.
    Odgryzłam kolejny kawałek pączka, pozwalając, by lepka, wiśniowa pychota rozpłynęła się po moim języku. Zeszła środa. Coś mi to mówiło. Tylko co? Wysiliłam swój mały móżdżek, upijając kolejny łyk mocha latte. I nagle sobie przypomniałam. Tamta aukcja na eBayu, której wydruk zwinęłam z gabinetu Monalda. BobEDoll wystawił na sprzedaż buty Prady, tego samego dnia, kiedy nasz Bobbi kopnął w kalendarz. Nie byłam pewna, co łączy te dwa wydarzenia, ale był to nader ciekawy zbieg okoliczności.
    – Pokażę ci coś, ale obiecaj, że nie będziesz się wściekał – powiedziałam, odkładając pączka i wycierając palce.
    Ramirez zastygł z kubkiem kawy w połowie drogi do ust.
    – Świetnie. Co znowu? Zmrużyłam oczy.
    – Jeśli masz tak reagować, to nie wiem, czy ci to pokazywać. Odstawił kubek i pomasował kark.
    – Dobrze. Obiecuję, że się nie wścieknę.
    – Słowo?
    – Słowo.
    – Słowo honoru?
    – Jezu – wymamrotał. – Okej, daję ci słowo honoru, że się nie wścieknę. Uniósł dwa palce. – O co chodzi?
    – Widzisz, przypadkiem wzięłam coś z gabinetu Monalda.
    – Jezu, Maddie! – wykrzyknął, zwijając dłoń w pięść. – Co, u diabła, strzeliło ci do głowy?
    – Hej, obiecałeś, że nie będziesz się wściekał. Przeczesał palcami włosy.
    – Nie wściekam się.
    – To czemu pulsuje ci ta żyłka na szyi? Zacisnął zęby.
    – Mów, co wzięłaś.
    Przecięłam pokój, wyjęłam z torebki wydruk i podałam go Ramirezowi.
    – Znalazłam to w śmieciach Monalda.
    Wpatrywał się w kartkę. Potem spojrzał na mnie, najwyraźniej nie rozumiejąc.
    – Wydruk aukcji na eBayu?
    – To nie jest zwykła aukcja – powiedziałam. – Po pierwsze, chodzi o buty Prady. Po drugie, sprzedawca użył nicka BobEDoll. Rozumiesz? Bobbi, Bob – e – doll. No i – wskazałam datę rozpoczęcia aukcji – tego samego dnia zginął Bobbi. Ciekawy zbieg okoliczności, co?
    Jeszcze przez chwilę wpatrywał się w kartkę, po czym złożył ją i schował do kieszeni.
    – Zgadzam się. Co do zbiegu okoliczności.
    – Znaczący? – zapytałam z nadzieją. Wzruszył ramionami.
    – Może. Ale na pewno nie jest to dowód – dodał, zanim zdążyłam o to zapytać.
    Wydęłam usta. Ramirez uśmiechnął się, nachylił i pocałował moją wystającą dolną wargę.
    – Słodko wyglądasz, kiedy tak robisz.
    – Mam na sobie twoje dresy, a na głowie mokry warkocz. – Uniósł brew.
    – No i?
    – To też nie jest seksowne.
    – Wiesz – powiedział, odsuwając się ode mnie – człowiek ma ograniczoną cierpliwość.
    Nie musiał mi przypominać.
    – No dobrze, jakie są te złe wieści? – zapytałam, sięgając po drugiego pączka. Hej, skoro seks odpadał, musiałam to sobie jakoś zrekompensować.
    – Zła wiadomość jest taka, że Monaldo chce Brunona z powrotem w klubie. Dziś rano ma spotkanie z dostawcą i wymaga, by jego zaufani chłopcy byli obecni przy negocjacjach. Co oznacza, że masz tu zostać, dopóki nie wrócę.
    – Ale… – zaczęłam.
    – Żadnych ale. Ten jeden raz spraw mi przyjemność i zrób, co mówię, dobrze? Chyba nie chcesz, żebym znowu wyciągał cię z aresztu?
    – Nieprędko dasz mi o tym zapomnieć, co? Wyszczerzył zęby w uśmiechu.
    – Nie.
    Ramirez dopił kawę i wyszedł, obiecując, że wróci za parę godzin i wymuszając na mnie obietnicę, że zastanie mnie tu po powrocie. Dojadłam pączki, oglądając końcówkę View. Byłam w połowie programu Maury'ego Povicha, kiedy mój wzrok padł na pusty kubek po kawie na stoliku.
    Latte była pyszna. Naprawdę pyszna. A biorąc pod uwagę, jaką miałam za sobą noc – nie dość że bezsenną, to jeszcze frustrującą seksualnie – pilnie potrzebowałam jeszcze jednej kawy. Ale nawet bardziej niż kawy, potrzebowałam świeżej bielizny. Ramirez powiedział, co prawda, żebym się stąd nie ruszała, ale byłam pewna, że nie miałby nic przeciwko króciusieńkiej wyprawie do hotelu po czyste ciuchy oraz kubek mocha latte z bitą śmietaną. Poza tym, hotel znajdował się zaledwie parę przecznic dalej. Uznałam, że jeśli się uwinę, Ramirez nawet się nie dowie, że na chwilę wyszłam.
    Moja logika była tak przekonująca, że dziesięć minut później wysiadłam z żółtej taksówki przed głównym wejściem do New York, New York. Przecięłam szybko kasyno i czekałam na windę razem z rodzinką ubraną w identyczne T – shirty z napisem „Wheelerowie w Vegas, wakacje 2007”. W końcu drzwi windy się rozsunęły i Wheelerowie wsiedli. Zamierzałam pójść w ich ślady, kiedy osoba wysiadająca z windy wypadła prosto na mnie.
    – Au.
    – Rety, Maddie!
    Uniosłam głowę i zobaczyłam Danę. Jej jasne brwi były ściągnięte, i mówiła głosem tak wysokim, że prawie piszczała.
    – Tak się cieszę, że cię widzę. Musimy lecieć! – Złapała mnie za rękę, odciągając od wind.
    – Czekaj. Co jest? Dokąd lecieć?
    – Chodzi o twoją mamę, skarbeńku – powiedział Marco, który wyrósł tuż za Daną.
    Jęknęłam. Zupełnie zapomniałam o postmenopauzalnym duecie, który spieszył mi z odsieczą.
    – O, nie. Mama tu jest?
    – Nie, i właśnie w tym problem – odparła Dana, głosem zabarwionym histerią, ciągnąc nas przez kasyno. – Nie ma jej w hotelu.
    Nagle przystanęła, położyła dłonie na moich ramionach i obróciła mnie do siebie.
    – Maddie, ona pojechała do Monalda!

16

    – Co? – wrzasnęłam tak głośno, że aż uciszyła mnie przechodząca staruszka.
    – Próbowaliśmy ją zatrzymać – wyjaśnił Marco, trajkocząc jak katarynka, kiedy podawał parkingowemu kwitek. – Ale ona była żądna krwi. Powiedziała, że zabije Larry'ego za to, że zrobił z ciebie kryminalistkę.
    – Tłumaczyliśmy jej, że nikt nie wie, gdzie przepadł Larry – wtrąciła Dana.
    – No właśnie. Opowiedzieliśmy jej o Monaidzie, butach, o tym, że chcą wrobić Larry'ego w morderstwo i jak przez to wszystko trafiłaś za kratki.
    – A potem pani Rosenblatt miała wizję.
    – Tak, wizję – przytaknął Marco.
    Wizję. Z sekundy na sekundę robiło się coraz lepiej.
    – Wiem, że będę tego żałować, ale czy możecie mi powiedzieć, jaką wizję? Dana zaczerpnęła tchu.
    – Pani Rosenblatt powiedziała, że widziała Włocha…
    – Amerykanina włoskiego pochodzenia – poprawił Marco.
    – Okej. Amerykanina włoskiego pochodzenia. Uzbrojonego. Powiedziała, że miał małe oczka, jeszcze mniejsze serce i że unosiła się nad nim wielka chmura negatywnych emocji. Powiedziała, że przez niego twoja aura jest błotnistobrązowa.
    – Twoja mama nie była tym zachwycona. – Marco pokręcił głową. – Brązowy jest bardzo niedobry dla duszy. Bardzo.
    – Powiedziała, że da draniowi nauczkę – ciągnęła Dana. – A potem zadzwoniła moja komórka. To był Rico. – Urwała, a jej usta rozciągnęły się w głupkowatym uśmiechu. – Odebrał od Mac moją ladysmith. Prawda, że jest słodki?
    Przytaknęłam szybko.
    – Wróćmy do mojej matki i Monalda.
    – Och, racja. Kiedy skończyłam rozmawiać z Rikiem, ich już nie było.
    – Zniknęły. Tak po prostu – potwierdził Marco, rozkładając ręce.
    – Jak mogliście do tego dopuścić? – zawołałam. – Gdzie wtedy byłeś? – zwróciłam się do Marca.
    – W toalecie.
    Pomasowałam skronie, czując nadciągający ból głowy.
    – Okej, podsumujmy. Moja matka jedzie właśnie do mafiosa, żeby dać mu nauczkę, bo pani Rosenblatt miała wizję mojej aury?
    – Mniej więcej – powiedziała Dana, przygryzając wargę. – Ale to jeszcze nie jest najgorsze.
    Co mogło być gorszego?
    – Więc to jeszcze nie wszystko?
    – Eee, widzisz, zanim zadzwonił Rico, twoja mama podziwiała moją komórkę. Kiedy zobaczyłam, że ona i pani Rosenblatt zniknęły, sprawdziłam torebkę. Komórka też zniknęła.
    – Czekaj. – Uniosłam rękę, żeby ją uciszyć i przechyliłam głowę, próbując wszystko sobie poukładać. – Skoro, kiedy wychodziły, ty gadałaś przez telefon, to jak mogły go zabrać?
    Dana znowu przygryzła wargę.
    – Eee, one nie zabrały tego telefonu. Tylko tamten drugi.
    – Jaki drugi? Masz tylko… – I nagle zrozumiałam. Paralizator w kształcie komórki!
    Uderzyłam się otwartą dłonią w czoło. Jeśli na świecie istnieje coś bardziej niebezpiecznego od mojej matki dającej nauczkę, to moja uzbrojona matka dająca nauczkę.
    Wyciągnęłam komórkę i wybrałam numer Ramireza, w nadziei, że będzie mógł powstrzymać porywcze seniorki. Oczywiście, od razu połączyłam się z jego pocztą głosową. Tak więc władowaliśmy się szybko do mustanga i pojechaliśmy do Victorii.
    Moje bagaże ciągle były w samochodzie, więc kiedy Marco prowadził, ja przebrałam się szybko na tylnym siedzeniu. Zamieniłam dresy Ramireza na czarne spodnie. Do tego włożyłam top ozdobiony kryształkami i srebrne sandałki bez pięty. Przez cały ten czas starałam się nie wyobrażać sobie mamy zamkniętej w zamrażarce.
    Niestety, na Piętnastce zdarzył się wypadek i minęło dobrych dwadzieścia minut, zanim dotarliśmy do klubu. Wyskoczyliśmy z samochodu i popędziliśmy do wejścia. Nie było jeszcze południa, więc ominęło nas stanie w kolejce. Nie było też wygolonego bramkarza. Szybko weszliśmy do środka, mrugając oczami, by przestawić się z pełnego słońca na półmrok pozbawionego okien wnętrza.
    Ze względu na porę, parkiet był prawie pusty, choć kilku wytrwałych ciągle potrząsało tyłkami do dźwięków techno z lat dziewięćdziesiątych. Duża scena też była opuszczona, pomijając sobowtóra Whitney Houston, śpiewającego barytonem / Will Always Love You dla nielicznych widzów. Tylko połowa stołków barowych była zajęta – zapewne przez zatwardziałych nałogowców, byłych członków AA, których nie obchodziło, czy jest dziesiąta rano, czy dziesiąta wieczorem. Nigdzie nie było widać mamy ani pani Rosenblatt.
    – Może ich tu nie ma? – powiedziała Dana. Marco przytaknął.
    – Może zmieniły zdanie.
    A może Monaldo już je związał, zakneblował i wyposażył w cementowe buciki.
    – Idziemy – Skinęłam na Danę i Marca, żeby poszli za mną do korytarza, w którym znajdowały się biura. Dana rytmicznie stukała obcasami, podczas gdy Marco znowu skradał się jak Bond z Broadwayu. Sama starałam się jak najmniej rzucać w oczy, żeby nie zauważył mnie pewien wybuchowy, sfrustrowany seksualnie gliniarz. Minęliśmy toalety i pierwsze drzwi z napisem „Pomieszczenie służbowe”, kierując się prosto do biura Monalda. Miałam właśnie przyłożyć ucho do zamkniętych drzwi, kiedy ze środka dobiegł głośny łomot.
    Wciągnęłam głośno powietrze. Boże. Mamo! Z sercem na ramieniu, owładnięta paniką chwyciłam za gałkę i otworzyłam drzwi.
    Pierwsze co poczułam, to ulgę. Mama i pani Rosenblatt stały pośrodku gabinetu, całe i zdrowe. (Jedyną ofiarą w pokoju był dobry gust. Mama miała na sobie dżinsowe spodenki do kolan z gumką w pasie, fioletową koszulę z długim rękawem i trapery. Pani Rosenblatt była ubrana w obszerną suknię w hibiskusy, w kolorze pomarańcz i awokado, choć łączenie tych kolorów przestało być społecznie akceptowane w 1973 roku). Uczucie ulgi szybko ustąpiło niepokojowi, kiedy zobaczyłam, że stoją nad bezwładnym ciałem podejrzanie podobnym do pewnego antypatycznego gangstera. Niepokój się wzmógł, kiedy dostrzegłam w ręku mamy paralizator.
    – Mamo! – wykrzyknęłam, po czym podbiegłam, żeby ją uściskać. – Tak się cieszę, że nic ci nie jest.
    Mama trzęsła się jak osika. Paralizator wypadł jej z ręki, kiedy odwzajemniła mój uścisk.
    – Och, Maddie, chyba go zabiłam!
    Pani Rosenblatt szturchnęła Monalda czubkiem ortopedycznego buta.
    – No nie wiem. Wcale nie wygląda na umarlaka. Mój trzeci mąż, Alf, umarł na sofie w salonie, oglądając Kolo fortuny. Kiedy nie wstał, po tym jak zaczął się kolejny program, szturchnęłam go w ramię. I mówię wam, jego skóra była o wiele bardziej gumowata niż tego faceta.
    – Chciałam go tylko nastraszyć – wymamrotała mama, patrząc oszołomionym wzrokiem. – Nie chciałam nikogo zabijać.
    – Co się stało? – zapytałam.
    Pani Rosenblatt jeszcze raz szturchnęła Monalda.
    – Przez niego twoja aura zrobiła się brązowa, więc uznałyśmy, że ktoś musi przemówić mu do rozumu. Nikt nie będzie szkodzić naszej Maddie.
    Pewnie bym się wzruszyła, gdyby nie to, że staliśmy nad bezwładnym ciałem członka mafii.
    – Kiedy zobaczyłyśmy, że Dana ma dwie komórki – powiedziała mama – pomyślałyśmy, że weźmiemy…
    – Pożyczymy – uściśliła pani Rosenblatt.
    – Racja. Pożyczymy jedną, na wypadek, gdyby sprawy wymknęły się spod kontroli.
    – No i się wymknęły – wtrąciła pani R., dźgając Monalda tłustym palcem. – Powiedziałyśmy mu, żeby zostawił cię w spokoju, na co on zapytał:,.A kim wy w ogóle jesteście?”, na co my: „Mamą Maddie”, na co on: „Jakiej znowu Maddie, do cholery?” Tak naprawdę nie powiedział „do cholery”, tylko o wiele gorzej, ale ponieważ jestem damą, nie powtórzę tego. Potem twoja mama powiedziała; „Maddie, córki Larry'ego”. Wtedy on uśmiechnął się obleśnie, potem parsknął śmiechem i powiedział: „Wyszłaś za tę ciotę?” Możesz sobie wyobrazić, jak twoja mama to przyjęła.
    Sadząc po tym, że Monaldo leżał bez ruchu na podłodze, niezbyt dobrze.
    – Zdaje się, że trochę go zwymyślała.
    – Od skurwieli – włączyła się mama. – Kutasów. Fajansiarzy. Sukin…
    – Okej, rozumiem. – Najwyraźniej mamie nie zależało na byciu damą.
    – W każdym razie – ciągnęła pani R. – ten idiota zaczął się wydzierać, że rozerwie nas na strzępy. Wtedy twoja mama wyciągnęła telefon, żeby zadzwonić na policję, a w następnej chwili on leżał już na podłodze jak kłoda. – Urwała i jeszcze raz szturchnęła Monalda. – Jeszcze nigdy nie widziałam takiego telefonu.
    – Wierz mi, nie chciałam go zastrzelić – powiedziała mama, której ciągle trzęsły się ręce.
    – Nie zastrzeliłaś go – zapewniłam ją. – Tylko trochę poraziłaś. Spojrzała na mnie, po czym zapytała piskliwie:
    – Poraziłam?
    – Proszę się nie martwić, nic mu nie będzie – wtrąciła się Dana.
    – Rico mówi, że to trwa zaledwie parę minut. Prawda, Marco? Marco się wzdrygnął, bo temat był mu aż nadto znany.
    – Przypuszczam, że kiedy się ocknie, nie będzie zbyt zadowolony – stwierdziła pani R., przyglądając się twarzy Monalda. Jego nogi lekko się poruszyły.
    – Proponuję, żebyśmy się zwijali. – Złapałam mamę za rękę i pociągnęłam do drzwi, bo ciągle wpatrywała się jak zahipnotyzowana w bezwładne ciało na podłodze.
    Chciałabym powiedzieć, że zmierzając do wyjścia z klubu, nie zwracaliśmy na siebie uwagi, ale to nieprawda. Marco skradał się jak kot, mama ciągle była w szoku, a stutrzydziestosześciokilogramowa pani Rosenblatt odziana w zasłonę prysznicową była zjawiskiem samym w sobie. Równie dobrze moglibyśmy nieść migający neon z napisem: „Uwaga! Jesteśmy podejrzani”. Na szczęście, byliśmy w Vegas, i choć ściągnęliśmy na siebie parę spojrzeń, nikt nie próbował nas zatrzymać.
    Byliśmy już prawie przy drzwiach, kiedy mama wyszła ze stanu odrętwienia i zawołała:
    – Czekajcie!
    Zatrzymaliśmy się. Marco aż jęknął, wpadając na panią R.
    – O co chodzi? – zapytałam. Mama wskazała rękaw stronę biura.
    – Zostawiłam tam telefon.
    – Nie martw się, kupimy nowy – obiecałam, pchając ją do drzwi. Zostało już tylko parę kroków. Monaldo ocknie się w pustym gabinecie, a Ramirez nigdy się nie dowie, że moje słowo jest warte mniej niż japonki na wyprzedaży na Payless.com.
    – Ale na nim są moje odciski palców! – zaprotestowała mama. Zatrzymałam się. Cholera. Nie pomyślałam o tym. Monaldo nie wyglądał na kogoś, kto nosi w kieszeni proszek do zdejmowania odcisków palców, ale w przypadku Ramireza było to całkiem możliwe. Poza tym detektyw Sipowicz na pewno miał taki proszek. Zważywszy na to, że dopiero co miałam przyjemność z policją z Las Vegas, nie byłam pewna, czy chcę ryzykować powtórkę z rozrywki.
    – W porządku – powiedziałam. – Pójdę po niego. Wy idźcie do samochodu i tam na mnie czekajcie.
    Mama skinęła głową, pozwalając, by Dana wyprowadziła ją na zewnątrz. Zaczekałam, aż wszyscy wyjdą, obróciłam się i popędziłam – tak szybko, na ile pozwalały mi sandały na obcasie – do biura Monalda.
    Przez chwilę stałam pod drzwiami, nasłuchując. Nic nie słyszałam, więc uznałam, że pewnie nadal jest nieprzytomny. Upewniwszy się, że nic mi nie grozi, powoli pchnęłam drzwi.
    Monaldo nadal leżał na podłodze, tyle że teraz jego kończyny drżały konwulsyjnie, jakby włożył palec do gniazdka. Przemknęłam na palcach przez gabinet, ostrożnie ominęłam Monalda, podniosłam paralizator i schowałam go do torebki. Potem, równie ostrożnie, wycofałam się, nie spuszczając z oczu śliniącego się gangstera. Wolałam nie myśleć o tym, co mógłby zrobić, gdyby się ocknął. Przypomniał mi się tekst o „rozszarpywaniu na kawałki”.
    Zamknęłam za sobą drzwi i przemknęłam korytarzem do głównej części klubu. Od drzwi wyjściowych dzieliło mnie już tylko kilka kroków, kiedy na moim ramieniu wylądowała czyjaś dłoń.
    – Co ty tu robisz, do cholery?
    Niech to szlag. Biorąc pod uwagę mojego dotychczasowego pecha, właściwie nie powinnam się dziwić. Zaczynałam nawet myśleć, że powinni przemianować Prawo Murphy'ego na Prawo Maddie. Co złego mogło się przydarzyć, to się przydarzało. Oczywiście mnie.
    Powoli się odwróciłam. Ramirez stał z rękami skrzyżowanymi na piersi, łypiąc na mnie wściekle. Żyła na jego szyi pulsowała, a szczęki miał zaciśnięte tak mocno, że mógłby nimi miażdżyć diamenty.
    – Eee… cześć? – Pomachałam mu leciutko palcem.
    – Cześć? – Zgrzytnął zębami. – Tylko tyle masz mi do powiedzenia? Przełknęłam ślinę.
    – Cześć, przystojniaku?
    Spojrzał na sufit i wymamrotał coś po hiszpańsku. Pewnie modlitwę do świętego od lekkomyślnych blondynek, żeby dał mu cierpliwość, i żeby mnie nie udusić.
    – Mogę wszystko wyjaśnić – powiedziałam, wiedząc, że będę musiała nawijać naprawdę szybko, jeśli chcę wyjść z tego obronną ręką.
    – Zamierzałam zostać w pokoju. Naprawdę! Ale latte było takie pyszne, no i potrzebowałam świeżej bielizny. Do tego ostatnia noc była taka długa i męcząca, bo przez cały czas rzucałam się i przekręcałam, żeby nie pokiereszować cię swoimi szczeciniastymi nogami. No więc pojechałam do hotelu, dosłownie na minutkę, a potem Dana powiedziała mi o wizji i musieliśmy powstrzymać mamę. Niestety spóźniliśmy się i zdążyła już porazić Monalda paralizatorem.
    Ramirez zmrużył oczy. Żyła na jego szyi pulsowała dwa razy szybciej niż zwykle.
    – Poraziła Monalda paralizatorem? Skinęłam głową.
    – Troszeczkę. Wkrótce powinien się ocknąć.
    Już otwierał usta, żeby powiedzieć coś mocno niecenzuralnego, kiedy zadzwoniła komórka przy jego pasku. Spojrzał na wyświetlacz.
    – Cholera. Monaldo.
    Przełknęłam ślinę, instynktownie kierując wzrok w głąb korytarza, gdzie lada moment spodziewałam się zobaczyć czerwonego na twarzy, uzbrojonego gangstera na trzęsących się nogach.
    – Widzisz, mówiłam, że wkrótce się ocknie – rzuciłam, próbując nadać sytuacji pozytywny wydźwięk.
    Ramirez nic nie powiedział, tylko jeszcze raz spojrzał na mnie wściekle. Potem złapał mnie za rękę i poprowadził między stolikami na tyły klubu.
    – Co teraz? – zapytałam. Potknęłam się, próbując za nim nadążyć.
    – Hej, nie wszyscy mają takie długie nogi jak ty.
    – Spróbuję przekonać Monalda, że wcale nie został porażony paralizatorem przez mamuśkę wścibskiej blondynki – powiedział, nie zwalniając kroku. – A ty na mnie zaczekasz. Potem zawiozę cię na lotnisko i osobiście wsadzę do pierwszego samolotu do Los Angeles. Rozumiemy się?
    – Ale co z Hankiem, Bobbim i Lar…
    Zamilkłam, bo Ramirez znowu spiorunował mnie wzrokiem. Dobra. Nieważne.
    Wypchnął mnie przez tylne drzwi na niewielki parking za klubem. Stało tam kilka samochodów, głównie z drugiej ręki, prezentujących imponującą kolekcję rozmaitych wgnieceń i zadrapań. Z przodu zauważyłam dwa długie, czarne lincolny. Wiedziałam już, że to ulubiony środek transportu Monalda. Z tyłu, w rogu, stał SUV Ramireza. Zaprowadził mnie do niego, cały czas pchając przed sobą, otworzył pilotem i wsadził mnie na tylne siedzenie.
    – Ty – warknął, celując we mnie palcem – zostajesz. Skrzyżowałam ręce na piersi.
    – Nie jestem psem, wiesz? Znowu zmrużył oczy.
    – Nie, nie jesteś psem. Jesteś małym wrzodem na tyłku, który doprowadza mnie do szału. I, na wypadek gdybyś nie wiedziała, ryzykuje powrót za kratki za utrudnianie śledztwa, napad z użyciem niebezpiecznego narzędzia i wkurzanie funkcjonariusza policji.
    – Wymyśliłeś ostatnie dwa zarzuty. Jego oczy zamieniły się w wąskie szparki.
    – Chcesz się przekonać? Przełknęłam ślinę. Nie chciałam.
    – Przepraszam – powiedziałam.
    Rozluźnił mięśnie szczęki, spoglądając na mnie nieco łagodniej.
    – Doprowadzasz mnie do szaleństwa, wiesz o tym? – Wiem. I przepraszam – powtórzyłam.
    Pokręcił głową. Potem uśmiechnął się leciutko. Wyciągnął rękę i nawinął sobie na palec kosmyk moich włosów.
    – Masz szczęście, że jesteś taka słodka.
    Na ogół nie lubię, kiedy ktoś mówi, że jestem słodka. Słodkie są śliniące się niemowlęta, pieski w sweterkach i animowane misie z tęczami na brzuszkach. Ja wolę określenia takie jak: „piękna”, „seksowna” czy „wystrzałowa”. Ale słowo „słodka”, wypowiedziane szorstkim, ochrypłym głosem Ramireza, w połączeniu ze spojrzeniem jego ciemnych, niebezpiecznych oczu, sprawiło, że zrobiło mi się gorąco.
    Nagle siedzenie z tyłu jego samochodu wcale nie wydawało się takie złe.
    Objął mnie w pasie, a jego usta powoli zbliżyły się do moich. Ciepło promieniujące z jego ciała wywołało u mnie uderzenie gorąca godne menopauzy. Musnął językiem moją dolną wargę i jęknął. A może to ja jęknęłam? Nie byłam pewna. Niczego nie byłam pewna, poza uczuciem napięcia w majtkach i tego, że jestem ostatnią idiotką że się z nim wczoraj nie przespałam. Odbiło mi czy co?
    Przesunął dłonie po moich rękach, po czym zamknął palce na moich nadgarstkach, powoli kreśląc kciukami małe kółeczka na skórze. Całował mnie namiętnie i byłam tak skupiona na własnych odczuciach, że dopiero kiedy usłyszałam charakterystyczny szczęk metalu, zorientowałam się, że coś jest nie tak.
    – Co jest…?
    Przerwałam nasz pocałunek, czując na lewym nadgarstku zimne kółko. Spojrzałam. Ramirez przykuł moje obie ręce do zagłówka.
    Spiorunowałam go wzrokiem. Uczucie gorąca, które przed chwilą mnie ogarnęło, nagle opadło. Byłam teraz zimna jak góra lodowa.
    – Co to ma znaczyć, do cholery? – wrzasnęłam, pobrzękując pięciocentymetrowym, metalowym łańcuszkiem łączącym moje nadgarstki.
    – To – odparł, wskazując kajdanki – jest dla pewności, że nadal tu będziesz, kiedy wrócę.
    Wyprostowałam się, oburzona.
    – Chcesz powiedzieć, że mi nie ufasz? Ramirez spojrzał na mnie.
    – Żartujesz, prawda?
    Wysiadł i trzasnął drzwiami. Usłyszałam kliknięcie, kiedy zamknął się centralny zamek. A potem odszedł. Super. Po prostu super!
    Przyznaję, że podczas samotnych tygodni, kiedy czekałam aż Ramirez zadzwoni, układałam w głowie różne scenariusze z nami i parą kajdanek w rolach głównych. Ale żaden z nich nie kończył się w taki sposób! Miałam dosyć. Chociaż sama nie byłam pewna, co nas łączy, postanowiłam z tym skończyć. Jeśli myślał, że może mnie tak traktować, i spodziewał się, że mimo tego włożę dla niego seksowną bieliznę z Frederick's of Hollywood, był bardziej szalony niż pani Rosenblatt i jej duchowy przewodnik razem wzięci!
    Faceci! Same z nimi kłopoty. Zobaczcie, co mnie przez nieb spotkało. Zostałam skuta, pobrano mi odciski palców i wylądowałam za kratkami, a teraz., znowu kajdanki! Dosyć tego. Postanowiłam skończyć z facetami. Nie mogłam się już doczekać powrotu do domu. Będę spędzała wieczory w moim przytulnym mieszkanku z Joanie, Chachim i elfami z opakowań ciastek Keebler. To byli faceci dla mnie.
    Mijały kolejne minuty, moje ręce były coraz bardziej zdrętwiałe, a lista tortur, za pomocą których zamierzałam odegrać się na Ramirezie, coraz dłuższa. Doszłam do punktu numer pięć (pochować zepsute jaja pod siedzeniami jego ukochanego SUV – a), kiedy rozdzwoniła się moja leżąca obok na siedzeniu torebka. Spojrzałam na swoje ręce. Cholera. Podsunęłam tyłek jak najdalej, a potem podniosłam pasek torebki stopą. Gdybym naprawdę uczęszczała na prowadzone przez Danę zajęcia z power jogi, zamiast tylko się na nie zapisać, a potem olewać je na rzecz kubełka Chunky Monkey, pewnie potrafiłabym unieść torebkę na tyle wysoko, by chwycić telefon zębami. Ale ponieważ było jak było, zdołałam unieść torebkę tylko na wysokość pępka. Potem pasek zsunął mi się ze stopy i torebka poleciała na podłogę. Na szczęście, wypadła z niej komórka. Zdjęłam but i wysiłkiem wcisnęłam dużym palcem przycisk odbioru.
    – Halo?! – krzyknęłam w stronę podłogi.
    Nachyliłam się, żeby usłyszeć odpowiedź. Była cicha, ale słyszalna.
    – Maddie, tu Felix.
    Cudownie. Mój kolejny ulubieniec Na nim też bym się chętnie odegrała.
    – Czego chcesz? – zawołałam, spuszczając głowę między kolana, żeby lepiej słyszeć.
    – Pogadać. – Zamilkł na moment. – Jesteś sama? Rozejrzałam się po tylnym siedzeniu. Niestety.
    – Tak. A co?
    – Jest ze mną ktoś, kto chciałby z tobą porozmawiać.
    Usłyszałam dźwięk wędrującego z rąk do rąk telefonu. Potem z podłogi popłynął dobrze znany mi głos.
    – Maddie, skarbie? Znieruchomiałam. Larry.

17

    – Larry! – wrzasnęłam, nachylając się tak bardzo, że kajdanki zaczęły mi się wrzynać w nadgarstki. – Gdzie jesteś?
    Milczał. Przez chwilę bałam się, że połączenie zostało przerwane.
    – Larry? Słyszysz mnie? – zapytałam. Zaczynałam chrypieć od tego wydzierania się do podłogi.
    – Muszę z tobą porozmawiać – powiedział w końcu, głosem tylko trochę głośniejszym od szeptu. – Ale nie chcę tego robić przez telefon. Możemy się spotkać?
    Zerknęłam na kajdanki.
    – Eee… chwilowo nie za bardzo. Nie możesz mi powiedzieć, o co chodzi?
    – Nie. To zbyt… Wolałbym to zrobić osobiście. Westchnęłam.
    – Wiesz, ja… jestem tu trochę uziemiona.
    – Rozumiem – odparł Larry. – Ale Felix może po ciebie przyjechać.
    – Nie, ja…
    Ale Larry oddał już telefon Felixowi.
    – Maddie, gdzie jesteś, skarbie?
    – Nie. – Pokręciłam gwałtownie głową. – Nie możesz po mnie przyjechać. Ram…, to znaczy, Bruno, może wrócić w każdej chwili.
    Felix zamilkł na moment.
    – Co tam się dzieje? Westchnęłam.
    – Jestem przykuta do siedzenia w samochodzie Brunona. Nie słyszałam wszystkiego wyraźnie, więc nie miałem stuprocentowej pewności, ale wydawało mi się, że Felix parsknął śmiechem.
    – Brzmi perwersyjnie.
    – To żadna perwersja, tylko bezprawne uwięzienie. I przestań się śmiać! Zdaje się, że prychnął.
    – Gdzie jest ten samochód?
    – Na parkingu dla pracowników Victoria Club.
    – Daj mi pięć minut.
    – Nie, Bruno zaraz… – Ale Felix już się rozłączył.
    Wcisnęłam dużym palcem guzik rozłączenia. To by było na tyle, jeśli chodzi o moją randkę z ciasteczkami elfami.
    Patrzyłam, jak przesuwają się wskazówki zegara na desce rozdzielczej, jednym okiem cały czas obserwując drzwi na tyłach Victorii. Jeśli Ramirez wróci, zanim dotrze tu Felix, na pewno spełni swoją obietnicę i wsadzi mnie w pierwszy samolot do domu, tym samym pozbawiając mnie być może jedynej szansy zobaczenia się z Larrym. Byłam ciekawa, co takiego chciał mi powiedzieć Larry. Miałam nadzieję, że coś obciążającego Monalda. Bardzo obciążającego. Tak bardzo, żeby federalni wsadzili łotra za kratki, a moje życie, które nagle zamieniło się w połączenie Ojca chrzestnego z Tootsie, wróciło do normy. Chciałam już wrócić do normalności, do prawdziwego życia, gdzie moim największym zmartwieniem było skończenie na czas projektów plastików z Rainbow Brite (im dłużej byłam w Vegas, tym bardziej się tym martwiłam), tkwienie w korku na Czterystapiątce czy zastanawianie się, kiedy śliczne sandały na koturnie będą na wyprzedaży w Macy's. Próbowałam właśnie przypomnieć sobie, co mówił sprzedawca na temat możliwego terminu przeceny, gdy na parking wjechał niebieski dodge neon. Zamachałam gorączkowo stopą (moje unieruchomione dłonie już kompletnie zdrętwiały) i w końcu Felix mnie zauważył. Zatrzymał samochód na pustym miejscu obok SUV – a i wysiadł. Z kpiącym uśmieszkiem, nacisnął na klamkę. Rzecz jasna, drzwi się nie otworzyły.
    – Są zamknięte! – krzyknęłam przez przyciemnioną szybę.
    Felix skinął głową. Poszedł do swojego samochodu i wrócił z czymś, co przypominało długi pilnik do paznokci. Musiał trochę pomanewrować, zanim wcisnął go pomiędzy ramę drzwi a szybę od strony pasażera. Przez cały ten czas nie spuszczałam z oka tylnego wyjścia z klubu, wiedząc, że jeśli Ramirez przyłapie go na majstrowaniu przy SUV – ie, będzie po Feliksie.
    Pilnik mszał się i wyginał, parę razy rozległo się podejrzane zgrzytnięcie. (Modliłam się, żeby nie był to dźwięk odchodzącego czarnego lakieru). W końcu, zamek ustąpił. Byłam tak szczęśliwa, że chciało mi się śmiać.
    Felix otworzył drzwi. Zobaczył kajdanki i parsknął śmiechem.
    – To nie jest śmieszne.
    – Nie, wcale – odparł, parskając.
    – Po prostu mnie uwolnij, mądralo.
    Wyciągnął z kieszeni spodni scyzoryk i go otworzył. Ku mojemu zaskoczeniu, nie było w nim nożyczek ani otwieracza do butelek, tylko mnóstwo pilniczków w najrozmaitszych rozmiarach. Felix włożył jeden do dziurki od kluczyka w kajdankach i trochę nim pokręcił, tak jak wcześniej zrobił to dużym pilnikiem. W końcu jedna z metalowych bransoletek puściła.
    Miałam ochotę go uściskać. Tyle że nie miałam czucia w lewej ręce. Potrząsnęłam dłonią, czując jak niewidzialne igiełki wbijają mi się w skórę, kiedy wracało krążenie. Felix szybko uporał się z drugą bransoletką. Wreszcie wolna, wyskoczyłam z SUV – a i przesiadłam się na fotel pasażera w neonie.
    – Jedźmy! – zawołałam, kiedy Felix chował swój podręczny zestaw łomów z powrotem do kieszeni. – Wierz mi, nie chcesz tu być, kiedy Bruno to zobaczy. – Lakier co prawda się nie porysował, ale jedna z gumowych uszczelek między drzwiami a szybą trochę się poluzowała. I wybrzuszyła. Zdaje się, że na szybie też zostały jakieś małe, maciupeńkie ślady. To plus kajdanki, zwisające samotnie z zagłówka, wystarczyło, żeby Zły Glina wpadł w naprawdę zły humor. Może nawet wystarczająco zły, żeby chcieć wsadzić kogoś za kratki. Nie chciałam się o tym przekonać.
    Felix wskoczył szybko za kierownicę i odpalił silnik. Wpatrywałam się w wyjście z klubu, powtarzając pod nosem: „Proszę, nie otwierajcie się, proszę, nie otwierajcie się, proszę, nie otwierajcie się”, kiedy wyjeżdżaliśmy z parkingu.
    Na Fremont odetchnęłam z ulgą Victoria robiła się coraz mniejsza we wstecznym lusterku. Byłam zadowolona, że choć jedna rzecz mi się dzisiaj udała.
    – Wszyscy reporterzy są tacy zdolni? – zapytałam, pocierając moje powracające do życia dłonie.
    – O co ci chodzi?
    – O włamywanie się do samochodów. Otwieranie zamków. Uśmiechnął się.
    – Może – odparł wymijająco.
    – Nie żebym cię osądzała. Szczerze mówiąc, jestem pod wrażeniem. Wiem, jak trudno jest otworzyć zamknięte na zamek drzwi. Wierz mi, ta sztuczka z kartą kredytową którą pokazują w telewizji, wcale nie działa.
    Felix uniósł brew.
    – Czyżbyśmy się gdzieś ostatnio włamywali? Wzruszyłam ramionami.
    – Może – odpowiedziałam tajemniczo.
    – Remis – powiedział.
    – To gdzie się tego nauczyłeś? – W Liverpoolu.
    Spojrzałam na niego pytająco, zachęcając gestem, żeby rozwinął swoją odpowiedź.
    – Mam dla ciebie propozycję – oznajmił, zwracając się twarzą do mnie, kiedy zatrzymaliśmy się na światłach. – Odpowiem na twoje pytanie, jeśli ty odpowiesz na moje.
    Oho. Czy było rozsądnie wchodzić w układy z reporterem brukowca? Z drugiej strony, co miałam do stracenia? Facet już i tak wszystko o mnie wiedział. Poza tym, nie co dzień spotykasz kogoś, kto nosi przy sobie podręczny zestaw do otwierania zamków. Takie rzeczy widuje się tylko w HBO. Przyznaję, że moja ciekawość wzięła górę nad rozsądkiem. (Tak, wiem, że to nie pierwszy raz).
    – Umowa stoi – odparłam.
    Zapaliło się zielone i Felix odwrócił głowę.
    – W porządku. Kiedy byłem dzieckiem, ojciec mojego kumpla, Rodneya, prowadził warsztat samochodowy. Kiedy się nudziliśmy, pożyczaliśmy jego narzędzia i włamywaliśmy się do zaparkowanych samochodów.
    – Jesteś złodziejem samochodów? – Wiedziałam, że reporterzy brukowców to niezłe gagatki, ale nie przyszło mi do głowy, że jadę sobie w najlepsze z kryminalistą.
    – Nie, nie, nie. – Pokręcił głową. – Tylko je pożyczaliśmy. Na trochę. Potem zawsze je odstawialiśmy.
    – Aha, nie złodziejem, tylko pożyczaczem? – Właśnie.
    – Złapali was kiedyś?
    Felix pogroził mi lekko palcem, kląskając przy tym językiem.
    – To już drugie pytanie, skarbie.
    – Hm… – Opadłam plecami na oparcie, wiedząc już, że nie wyciągnę z niego reszty tej historii.
    – Moja kolej – powiedział Felix z błyskiem w oku.
    – Co chcesz wiedzieć?
    – Ty i Bruno. Co tak naprawdę jest między wami?
    – Nic – odparłam, odrobinę za szybko.
    – Nic? – Felix spojrzał na mnie z ukosa.
    – Absolutnie nic – powtórzyłam. Co było prawie prawdą. (Prawie). Między mną i Ramirezem nie było seksu, zaufania, szacunku… Widzicie? Nic.
    – Czyli – ciągnął Felix, równie nieusatysfakcjonowany moją odpowiedzią, jak ja jego – takie słowa, jak „chłopak” czy „randki” w ogóle nie pasują do tej sytuacji?
    Pokręciłam głową tak gwałtownie, że aż smagnęłam się po policzkach włosami.
    – Zgadza się. Nie pasują. – Tym razem mówiłam całą prawdę i tylko prawdę. Czułam, że musiałby się wydarzyć cud, żebym doczekała się tych słów od Ramireza. Zły glina nie miał „I żyli długo i szczęśliwie” w swoim repertuarze. Do diabła, nie potrafiliśmy nawet „szczęśliwie” się ze sobą przespać.
    – Hm… – mruknął Felix, przenosząc wzrok z jezdni na mój obcisły top, gdzie go na chwilę zatrzymał. Dłuższą chwilę. – Ciekawe.
    Poruszyłam się niespokojnie na siedzeniu, niepewna, czy chcę dociekać, co miało znaczyć to „ciekawe”.
    – Powiesz mi, gdzie właściwie jedziemy? – zapytałam w zamian, wcześniej odchrząkując. Feliksa chyba bawiło moje skrępowanie.
    – Do New York, New York. Larry czeka na nas w moim pokoju…
    – Co on tam robi?
    – Zadzwonił do mnie jakąś godzinę temu, ponownie próbując się z tobą skontaktować. Powiedział, że musi się z tobą zobaczyć.
    – Nie wiesz, o co chodzi? Felix pokręcił głową.
    – Nie. Ale był bardzo zdenerwowany. Miałem opory, żeby zostawić go samego, ale powiedział, że za nic w świecie nie zbliży się więcej do Victorii. Najwyraźniej, źle się tam dzieje.
    Wzdrygnęłam się na myśl o skoku Hanka. Felix nie miał pojęcia, jak bardzo źle.
    Dziesięć minut później dotarliśmy do hotelu. Najpierw jednak Felix zwolnił na Tropicana Avenue. Widziałam, że rozważa, czy lepiej powierzyć samochód parkingowemu, czy zaparkować samemu, czego następstwem będzie półtorakilometrowy spacer, ale również oszczędność zawrotnej sumy dwóch dolarów.
    – Nie rozumiem – mruknęłam. – Stać cię na apartament, ale skąpisz na parking?
    Felix się uśmiechnął.
    – Cóż mogę powiedzieć? Jestem człowiekiem – zagadką.
    – Hm… – Zmrużyłam oczy.
    – Odziedziczyłem pieniądze – wyznał. Zjechał na prawo, ostatecznie decydując się na parkingowego. – Mój ojciec pochodził z bogatej rodziny. Z kolei zamiłowanie do oszczędności – wyraźnie podkreślił ostatnie słowo, robiąc przytyk do mojej uwagi o skąpieniu – mam po mamie. Szkotce.
    – Czyli jesteś bogatym skąpcem? – Przyznaję, że przyjemnie było mu trochę podokuczać.
    Pozostawił to bez komentarza, oddając kluczyki parkingowemu, kiedy wysiedliśmy z samochodu. Nie oglądając się na mnie, szybkim krokiem ruszył do wind. Jechaliśmy na górę w milczeniu. Wkrótce dotarliśmy na czternaste piętro. Felix otworzył drzwi do pokoju i zobaczyłam Larry'ego.
    Siedział na brzegu łóżka, trzęsąc się gorzej od narkomana na głodzie. Wyglądał, jakby przez ostatnie trzy dni postarzał się o piętnaście lat. Oczy nabiegły mu krwią. Spod przekręconego gorsetu wylała się część sporego brzuszka (natychmiast wciągnęłam swój), a na rajstopach od ud, aż po zdarte buty porobiły się obwarzanki. Wyglądał tak żałośnie, że natychmiast zmiękłam. Choć jeszcze niedawno obiecywałam sobie, że pozwolę, by wszyscy faceci zgnili w piekle, podbiegłam i mocno go uściskałam.
    Larry też mnie uścisnął, obejmując mocno w pasie. Przez moment czułam się, jak bohaterka jakiegoś ckliwego serialu na Hallmark. Całkiem fajne uczucie.
    – Tak się cieszę, że nic ci nie jest – powiedziałam łamiącym się głosem, kiedy oderwałam się od niego. Szkoda tylko, że tak nie wyglądał. Szczerze mówiąc, wyglądał okropnie. – Larry, co się dzieje?
    Westchnął. Spojrzał na mnie, potem na Felixa.
    – Mam poważne kłopoty, Maddie. Też mi niespodzianka.
    – Opowiedz mi o nich – poprosiłam, siadając obok niego na kwiecistej narzucie.
    Westchnął jeszcze raz, utkwił wzrok w dłoniach i zaczął oskubywać z paznokci odłażący czerwony lakier.
    – Nie wtem od czego zacząć.
    – Zacznij od tego co powiedziałeś mnie – podsunął Felix. Spojrzałam na niego urażona. Mój tata zwierzył się najpierw reporterowi brukowca?
    Larry skinął głową. Zaczerpnął tchu, zdrapał jeszcze trochę lakieru i drżącym głosem rozpoczął swoją opowieść.
    – Tańczę w Victoria Club od jakichś pięciu lat. Wcześniej występowałem na Strip, ale wiesz jak to jest, nikt nie młodnieje. Pojawiają się dodatkowe kilogramy, to i owo zaczyna obwisać, jest więcej golenia…
    – Rozumiem. Mów dalej – Z trudem powstrzymywałam się przed wepchnięciem palców w uszy i skandowaniem: „Nie słyszę cię! Wszystko wypieram!”
    – Tak więc, przenieśliśmy się z Hankiem do Victorii. Zarobki były w porządku. Nie tak dobre jak na Strip, ale całkiem niezłe. Pewnie by wystarczyły, ale… widzisz, mam pewien problem.
    Oho. Zaczyna się. Zaraz dowiem się, że jestem genetycznie predysponowana do alkoholizmu lub uzależnienia od hazardu.
    – Jaki problem? – zapytałam. – Chodzi o narkotyki? Hazard? Alkohol?
    – Buty.
    Uderzyłam się w myślach w czoło.
    – Buty?
    Larry skinął głową.
    – Nic na to nie poradzę, po prostu kocham buty. Widzę ładną parę i nie mogę się powstrzymać. Muszę je mieć. Czółenka, pantofle bez pięty, klapeczki… nieważne, Kocham je wszystkie. A musisz wiedzieć, że damskie buty w rozmiarze czterdzieści trzy nie są tanie. Ale nie mogę przestać. Nie wiesz, jak to jest. Kiedy je kupuję, czuję się szczęśliwy.
    Niestety, dobrze wiedziałam, jak to jest.
    – A więc zadłużyłeś się z powodu butów. Co było dalej?
    – Cóż – ciągnął – któregoś dnia Monaldo powiedział, że ma przesyłkę do doręczenia i zapytał, czyja z Hankiem nie chcielibyśmy się tym zająć za dodatkową kasę. Ja właśnie rozważałem zastawienie samochodu, żeby sprawić sobie bajeczne sandałki na koturnie w kolorze limonki, więc nawet się nie zastanawiałem. To była łatwizna. Monaldo dał nam torebkę, którą mieliśmy zawieźć do jednego z magazynów na pustyni. Przekazaliśmy ją dwóm Włochom w garniturach, a potem wróciliśmy do klubu. Proste.
    Jasne. Proste, Mnie Włosi w garniturach daliby do myślenia. Z drugiej strony, ja nie byłam zadłużona z powodu butów. (No, w każdym razie, nie aż tak bardzo).
    Musiałam to przyznać Monaldowi – plan był genialny. Ostatnim miejscem, w którym Ramirez i federalni szukaliby forsy dla Marsuccich, były torebki należące do drag queens.
    – Co było dalej? – zapytałam, podekscytowana, że w końcu zdobędę dowód, którego potrzebował Ramirez, żeby wsadzić Monalda do więzienia.
    – W następnym tygodniu, Monaldo miał kolejną przesyłkę do doręczenia. Tym razem wysłał mnie i Bobbiego. Wkrótce robiliśmy to regularnie. Zmienialiśmy się: przesyłkę zawozili ci, którzy nie występowali danego wieczoru. Przez kilka miesięcy wszystko szło świetnie.
    – I co się stało?
    Larry pokręcił głową i znowu westchnął.
    – Któregoś razu, faceci w garniturach się spóźniali. Byliśmy tam ja i Bobbi. Znudziło nas czekanie, więc postanowiliśmy rozejrzeć się po magazynie. Otworzyliśmy kilka pudełek i okazało się, że we wszystkich są buty. Razem z Bobbim… – Urwał, zmieszany – Wzięliśmy sobie po parze. Wiem, że nie powinniśmy, ale doszliśmy do wniosku, że nikt nie zauważy braku dwóch par. Ten magazyn był pełen butów. Tysiące par designerskich butów, Maddie. Możesz to sobie wyobrazić?
    Starałam się nie ślinić, tłumacząc sobie, że najprawdopodobniej były to same podróbki.
    – A więc wzięliście buty?
    – Tak. Ja wziąłem czółenka od Diora, a Bobbi szpilki Prądy. Potem przyjechali faceci w garniturach, przekazaliśmy im torebkę i wróciliśmy do domu. Parę tygodni później Bobbi wymyślił, że mógłby zarobić trochę dodatkowej forsy, sprzedając swoją parę na eBayu. Zważywszy na to, że była to Prada, uznał, że będzie miał dzięki temu miesiąc alimentów z głowy. Tyle że kiedy wystawił je na aukcji, babka, która chciała je kupić, stwierdziła, że to podróbki. Przyjrzałem się uważniej swojej parze. Moje też nie były oryginalne. Gdybyśmy wiedzieli, że Monaldo macza palce w handlu podróbkami designerskich butów, nigdy byśmy w to nie weszli.
    Larry'emu nie przeszkadzało, że Monaldo jest gangsterem, ale podrobione buty – to już była zupełnie inna sprawa. Przewróciłabym oczami, ale po części go rozumiałam.
    – Co zrobiłeś?
    – Nic – odparł, a jego oczy wypełniły się łzami. – Następnego dnia Bobbi zniknął. Nie wiedziałem, co robić. Zgłosiłem jego zaginięcie, ale policjant, który przyjął zgłoszenie, nie uważał, by coś mu się stało. Powiedział, że zalegający z alimentami ojcowie ciągle znikają. Opowiedziałem więc o wszystkim Hankowi, włącznie z tym, że zamierzam powiedzieć policji o magazynie z butami. Hank nie chciał, żebym to robił. On… – Larry urwał. Potem ponownie utkwił wzrok w swoich dłoniach. – Hank za bardzo lubił pieniądze. Nie chciał, żeby skończyły się dodatkowe dochody. Wtedy postanowiłem zwrócić się o pomoc do ciebie. Widziałem twoje zdjęcie w jego gazecie. – Wskazał na Felixa, który przez cały czas stał w milczeniu niedaleko drzwi. – Przeczytałem, jak pomogłaś tamtemu prawnikowi wykaraskać się z kłopotów i przyczyniłaś się do schwytania prawdziwego mordercy. Pomyślałem, że może i w tej sprawie coś zaradzisz. Ale kiedy dzwoniłem, do pokoju wpadł Hank, wymachując bronią. Mówił od rzeczy, coś o tym, że nie wróci do życia z gołej pensji tancerza. Szarpaliśmy się i pistolet wystrzelił. Kula przeszła przez środek ulubionego fotela Hanka.
    A więc miałam rację – to jednak był wystrzał.
    – Co było potem?
    – Obiecałem Hankowi, że nikomu nic nie powiem, jeśli tylko odłoży pistolet. Wróciliśmy do pracy, jak gdyby nic się nie stało. Trzy dni później ktoś zepchnął Hanka z dachu. – Oczy Larry'ego znowu zaszły łzami.
    – Myślisz, że to robota Monalda? – zapytałam powoli, kątem oka przyglądając się Felixowi. Na twarzy miał maskę spokoju, ale byłam gotowa się założyć, że w myślach już pisał artykuł. Nikczemnik.
    Larry skinął głową.
    – A niby czyja? Na pewno zabił ich obu.
    Gryząc paznokieć, gorączkowo rozmyślałam o wszystkim, co przed chwilą usłyszałam. To jasne, że Monaldo chciał uciszyć Bobbiego. Reklamowanie jego podrobionego towaru na eBayu zapewne nie mogło być dobre dla interesów. Wyglądało jednak na to, że z trójki przyjaciół, to Hankowi najbardziej zależało, by trzymać buzię na kłódkę. Dlaczego więc dobrali się do niego? Strzępy informacji wirowały w mojej głowie jak szalone i przyznam, miałam problem z połączeniem ich w spójną całość.
    A potem Larry zrzucił kolejną bombę.
    – To nie wszystko – powiedział. – Monaldo zadzwonił do mnie. – Urwał, ponownie spoglądając na Felixa. – Chce, żebym doręczył jeszcze jedną przesyłkę.
    – Jeszcze jedną przesyłkę? – Poczułam ucisk w żołądku. Larry skinął głową.
    – Aha. Dlatego chciałem z tobą pogadać. Monaldo zostawił mi tę wiadomość parę godzin temu. Nie wiem, co robić.
    – Kiedy trzeba ją doręczyć?
    – Dziś wieczorem. Przygryzłam wargę.
    – Musisz z tym pójść na policję, Larry.
    Pokręcił głową tak gwałtownie, że aż przekręciła mu się peruka.
    – O, nie. Nie ma mowy. Nie przetrwałbym w więzieniu. Spójrz na mnie! Miał rację. Byłam za kratkami, więc wiedziałam, jak tam jest.
    Współwięźniowie nie należą do najbardziej tolerancyjnych ludzi na świecie.
    – Może nie będziesz musiał iść do więzienia – odparłam. – Ramirez powiedział, że gdybyś zeznawał przeciwko Monaldowi, mogliby cię wkręcić do programu ochrony świadków.
    – Ramirez? – zapytał.
    Ups. Przeniosłam wzrok z Felixa (który nagle zaczął wykazywać żywe zainteresowanie naszą rozmową) z powrotem na Larry'ego.
    – To mój znajomy policjant. Nieistotne. Najważniejsze, że jeśli pójdziesz z tym na policję, zapewnią ci ochronę.
    Larry spuścił wzrok, spoglądając na siebie. Potem spojrzał na mnie.
    – Nie sądzę, żebym się nadawał do tego programu. Chyba jestem za bardzo charakterystyczny.
    Zmarszczyłam czoło.
    – Może gdybyś… – Spojrzałam na jego buty. Różowe pantofelki zapinane na paseczek. Okej, może lepiej zacząć od czegoś innego. Przeniosłam wzrok w górę. – Może gdybyś zrezygnował z… – Różowej spódniczki z imitacji skóry? Białej bluzki z żabotem? Intensywnie czerwonego lakieru do paznokci?
    Westchnęłam. Miał rację. Ta opcja odpadała.
    Mimo całego mojego zaufania do Ramireza, trzeba by prawdziwego magika, żeby ukryć Larry'ego przed Monaldem. W końcu, jak dużo jest rudowłosych drag queens o wzroście powyżej metra osiemdziesięciu? Poza tym, w chwili, kiedy Larry trafi do programu ochrony, nie będzie już w rękach Ramireza, tylko federalnych. Zważywszy na to, jak opornie szło im do tej pory z tą sprawą (nie wspominając już o tym, że dwa lata z rzędu dostałam za mały zwrot podatku), nie miałam do nich zbyt dużego zaufania. Wystarczyła jedna mała pomyłka, żeby mój ojciec zładował z jakiegoś dachu albo skończył w zamrażarce obok groszku.
    Choć w ostatnich dniach miałam wobec Larry'ego mocno mieszane uczucia, kiedy tak siedział obok mnie, w przyciąganych rajstopach, z rozmazaną mascara i fałdami tłuszczu wylewającymi się spod przyciasnego gorsetu, postanowiłam, że absolutnie nie pozwolę, by jakiś gangster pozbawił mnie możliwości bliższego poznania mojego taty. Odruchowo, przysunęłam się do niego i uściskałam go tak mocno, że nawet mnie samą to zaskoczyło.
    – Nie martw się, tato, coś wymyślimy.
    Larry odsunął się. Uśmiechał się leciutko, choć widać było, że jest nieźle zaszokowany.
    – Co? – zapytałam.
    – Pierwszy raz nazwałaś mnie „tatą” – powiedział zdławionym głosem.
    Miał rację. Zrobiłam to po raz pierwszy. Uściskałam go raz jeszcze, znowu czując przyjemne ciepło w sercu rodem z kanału Hallmark. Tyle że tym razem, czułam także strach.
    Po obiecaniu Larry'emu, że znajdziemy jakiś sposób, żeby wyciągnąć go z bałaganu, w który się wpakował, wysłałam go do łazienki, żeby wziął prysznic, przebrał się i (wyparcie, wyparcie, wyparcie) poprawił makijaż. Felix włączył laptopa i śmigając palcami po klawiaturze, pisał artykuł swojego życia. Do głowy przychodziły mi różne tandetne nagłówki, ale nie mogłam już nic zrobić, żeby go powstrzymać. Wyciągnęłam komórkę i zadzwoniłam do Dany. Powiedziałam jej, gdzie jestem i streściłam, czego dowiedziałam się od Larry'ego. Zapewniła mnie, że sytuacja z mamą i panią R jest w pełni opanowana. Odkrywała przed nimi uroki gry w blackjacka, a Marco kupił wszystkim koszulki z napisem „Viva Las Vegas”.
    Rozłączyłam się i patrzyłam przez okno na lśniące bryły Excalibura, MGM Grand i Luxora. Wszystko w tym mieście jest takie duże. Łącznie z problemami. Przyglądałam się rzekom turystów płynącym ruchomymi chodnikami, rozmyślając, co zrobić z Larrym. Cały czas towarzyszyło mi rytmiczne stukanie w klawiaturę Felixa.
    – Niezła historia, co? – zapytałam.
    Felix nawet nie uniósł wzroku znad monitora. – Aha.
    – A gdybym zapewniła ci jeszcze lepszą? Uniósł brew.
    – Naprawdę nie sądzę, żeby coś było w stanie to przebić.
    Chwilę milczałam. Sprawa wyglądała następująco: jak to ciągle powtarzał Ramirez, wszystko rozbijało się o dowody. Skoro Larry nie zgadzał się, żeby zeznawać, że jest brakującym ogniwem pomiędzy Monaldem a Marsuccimi, musieliśmy zdobyć inny dowód. Na przykład zdjęcia. A tak się składało, że znałam osobę, która miała talent do robienia fotek niczego nieświadomym ludziom.
    – A gdybym obiecała ci wyłączność?
    – Wyłączność? – Spojrzał na mnie, teraz już wyraźnie zainteresowany. Skinęłam głową.
    – Ale…
    – Aha. Wiedziałem, że jest jakiś haczyk. Zignorowałam go.
    – Ale musisz mi pomóc. Zmrużył oczy.
    – W czym miałbym ci pomóc?
    – Zamierzam doręczyć tę przesyłkę od Monalda.
    – Słucham? – powiedział, patrząc na mnie jak na wariatkę.
    – Chcę, żebyś zadzwonił do Monalda, udając Larry'ego. Powiesz mu, że doręczysz tę przesyłkę.
    Ale w rzeczywistości, będziesz robił zdjęcia, jak ja, przebrana za Larry'ego, biorę przesyłkę od Monalda i przekazuję ją Marsuccim.
    – Komu? – zapytał Felix, przebiegając wzrokiem notatki.
    Przygryzłam wargę. Czułam się trochę, jakbym zawierała pakt z diabłem. Zastanawiałam się, co jest gorsze: możliwość, że Larry zostanie wydany za mąż za kumpla z celi o imieniu Bubba, czy całe lata nauki hiszpańskiego, żebym mogła sobie przetłumaczyć wszystkie przekleństwa, jakie padną z ust Ramireza, kiedy zobaczy moje zdjęcie na pierwszej stronie „Informera”. Znowu.
    Przeniosłam wzrok z drzwi łazienki na Felixa. A co tam.
    – Marsucci to zorganizowana grupa przestępcza – zaczęłam. Felix znowu uniósł brew.
    – Chodzi o mafię?
    Skinęłam głową. A potem opowiedziałam mu ze szczegółami wszystko, czego dowiedziałam się od Ramireza o zabitym celniku, śledztwie prowadzonym przez federalnych, kontenerach z podróbkami butów i śladach prowadzących do Monalda. Mojej opowieści towarzyszył dźwięk wściekłego stukania w klawiaturę, jako że Felix wszystko notował.
    – Od początku coś mi się nie zgadzało z tym Brunonem – powiedział, kiedy skończyłam. – Nie wyglądasz mi na dziewczynę goryla.
    – Ostatni raz ci mówię, że nie jestem jego dziewczyną. Jestem tylko jego… Słuchaj, to nieważne. Ważne, żebyśmy zdobyli zdjęcia, które będą wyraźnym dowodem na powiązania Monalda z Marsuccimi, dzięki czemu Monaldo trafi do więzienia, a Larry nie skończy jako mokra plama na asfalcie. Wchodzisz w to?
    Felix włożył do ust końcówkę hotelowego długopisu, żując ją w zamyśleniu.
    – Zapowiada się niebezpiecznie – wypalił w końcu.
    Oparłam dłonie na biodrach, wypięłam do przodu pierś i najlepszym głosem twardej laski oświadczyłam:
    – Jestem dorosłą kobietą. Poradzę sobie. Dlaczego wszyscy uważają, że jestem małą, nieporadną dziewczynką w szpilkach, która powinna czekać, aż pojawią się duzi chłopcy i rozwiążą problem? Zostawiłam to dużym chłopcom i zobacz, co się stało. Hank nie żyje. Bobbi nie żyje. Nie zamierzam – dodałam z naciskiem – siedzieć z założonymi rękami i czekać, aż odstrzelą mojego tatę, tylko dlatego, że według ciebie to zbyt niebezpieczne zadanie dla blondynki. Pozwól, że coś ci wyjaśnię, stary. Nie jestem małą dziewczynką. Jestem dużą, wściekłą kobietą!
    Lał, ale mu przygadałam. Czułam się świetnie. Pewnie czułabym się jeszcze lepiej, gdybym powiedziała to Ramirezowi, ale ponieważ ciągle widziałam przed oczami jego twarz, było trochę tak, jakbym przygadała i jemu. Czułam, jak cała moja złość i frustracja odpływają, ustępując miejsca pewności siebie. Jestem kobietą! Słyszycie? Groźną kobietą!
    I wtedy zauważyłam, że usta Felixa drgają w kącikach.
    – Skarbie – powiedział, nie mogąc dłużej powstrzymać śmiechu – chodziło mi o to, że zapowiada się trochę niebezpiecznie dla mnie.
    Moja pewność siebie pękła jak bańka mydlana.
    – Och. Jasne.
    – Ale – dodał, starając się opanować śmiech – jeśli jesteś aż tak zdeterminowana…
    – Jestem.
    – …i jeśli rzeczywiście zgadzasz się na wyłączność, łącznie ze zdjęciami i tak dalej…
    Wzdrygnęłam się w duchu, mając nadzieję, że przynajmniej tym razem nie przeklei mojej głowy do innego ciała, i powiedziałam:
    – Zgadzam się.
    – …to umowa stoi. Będę twoim fotografem. – Wysunął dłoń. Uścisnęłam ją, częściowo spodziewając się, że zaraz ukażą się jego ukryte rogi i ogon.
    Nie traciłam czasu, wiedząc, że lada chwila z łazienki wyjdzie Larry. Szybko zadzwoniłam na informację, żeby podali mi numer do Victoria Club.
    – Chyba umiesz naśladować amerykański akcent? – zapytałam, podając zapisany numer Felixowi.
    Uśmiechnął się.
    – Niech cię o to głowa nie boli – powiedział, przeciągając samogłoski, w kiepskiej imitacji Johna Wayne'a.
    – Eee, może to jednak nie jest dobry pomysł…
    – Po prostu daj mi telefon – rzucił, wyrywając mi komórkę. Kiedy wybierał numer, wstrzymałam oddech i zacisnęłam kciuki, a także palce u nóg, modląc się do świętego od podstępów i podrabianych akcentów. Chyba ktoś na górze mnie wysłuchał, bo Felix przemówił z idealnym kalifornijskim akcentem. No dobrze, może brzmiał bardziej jak Keanu Reeves niż Larry, ale wszystko wskazywało na to, że Monaldo dał się nabrać.
    Obserwując drzwi łazienki, spod których ciągle wydobywała się para (Larry nadal się pucował), przysłuchiwałam się prowadzonej przez Felixa rozmowie. Była szybka i rzeczowa. Mówił głównie „aha, aha” i „okej”. Do mojego żołądka zleciały się motyle, kiedy Felix poprosił Monalda, żeby przypomniał mu adres, pod który miała być dostarczona przesyłka. Zapisał go na hotelowej papeterii.
    Wreszcie się rozłączył.
    – No i? – zapytałam.
    – Dziś, o dwudziestej.
    Motyle w moim żołądku zaczęły tańczyć mambo.

18

    Ponieważ zostały mi niecałe cztery godziny, żeby zmienić się z kobiety o wzroście metr pięćdziesiąt w babę o wzroście metr osiemdziesiąt, w dodatku udającą że jest facetem udającym kobietę, potrzebowałam pomocy. I jeśli ktoś mógł mi w tym pomóc, to tylko Marco. Znalazłam go na dole, w sklepie z pamiątkami I – Maddie, skarbeńku! – wykrzyknął na mój widok, cmokając powietrze przy moich policzkach. – Gdzie się podziewałaś? Strasznie się o ciebie martwiłem!
    – Ramirez mnie przyłapał. Przykuł mnie kajdankami do siedzenia w swoim samochodzie.
    – Jak perwersyjnie. – Marco poruszył idealnie wyregulowanymi brwiami.
    – Raczej upokarzająco. W każdym razie, chcę cię prosić o przysługę, Marco.
    – Dla ciebie, wszystko – cmoknął, przeglądając pocztówki. Opowiedziałam mu szybko o kłopotach Larry'ego i moim planie ocalenia mu skóry. Kiedy powiedziałam, że będę potrzebować butów na grubej platformie i peruki, zachwycony Marco aż przyklasnął.
    – Och, ale będzie ubaw. Ekstremalna metamorfoza w drag queen!
    Nie byłam pewna, czy to rzeczywiście takie zabawne. Wiedziałam tylko, że nie mam innego wyjścia.
    – Musimy się wyrobić do ósmej – uprzedziłam go, kiedy złapał mnie za rękę, ciągnąc prosto do sklepu z kostiumami.
    Dwie godziny i trzy tuziny kiepskich peruk później, wyglądałam jak rasowa, szykowna drag queen. Stałam przed lustrem w pokoju Marca, wpatrując się w swoje odbicie. Marco wybrał mi długą, czarną spódnicę, która zakrywała moje szczupłe nogi, czerwoną bluzkę z gorsetem, z długim rękawem, żeby ukryć moje skąpo owłosione ręce i długą, rudą perukę, prawie identyczną z peruką Larry'ego. (Wyglądałam w niej naprawdę nieźle. Kto wie, może przefarbuję się na rudo?) Wiedząc, że nawet na najgrubszych platformach nie osiągnę pożądanego wzrostu, Marco wybrał mi przylegającą spódnicę z lycrą i bluzkę z dekoltem w serek, żeby mnie optycznie wydłużyć. Z radością donoszę, dzięki samym dziwkarskim platformom z lakierowanej skóry, udało mi się urosnąć całe trzynaście centymetrów.
    Marco zaproponował, że użyje czarnego eyelinera i ciemnego podkładu, żeby mnie wizualnie postarzyć, abym bardziej przypominała Larry'ego, ale odmówiłam. W zamian założyłam duże okulary przeciwsłoneczne i cieniutką, czarną woalkę, sięgającą aż do podbródka. Zgodziłam się też na grubą warstwę pudru i przyciemnienie brody, imitujące zarost. W sumie, prezentowałam się całkiem wiarygodnie, jako pięćdziesięciokilkuletni transwestyta.
    – Skarbeńku, wyglądasz bosko! – Marco odsunął się i z dłońmi przyłożonymi do piersi, podziwiał swoje dzieło. – Ta peruka idealnie do ciebie pasuje.
    – Miejmy nadzieję, że Monaldo da się na to nabrać.
    – A teraz – powiedział Marco, przybliżając się do mnie z konspiracyjnym błyskiem w oku. – Zdradź mi swój plan, dziewczyno – szpiegu?
    Poprawiając sięgającą tyłka perukę, powtórzyłam Marcowi wszystkie informacje, jakie Monaldo podał Felixowi przez telefon.
    – Najpierw pojedziemy do Victorii, wślizgniemy się do garderoby i poszukamy czerwonej torebki z krokodylej skóry czekającej na toaletce Larry'ego. Potem zabierzemy forsę na pustynię, gdzie mam się spotkać z Marsuccimi. Felix wysiądzie wcześniej, żeby sfotografować jak przekazuję forsę mafiosom.
    Hm… kiedy powiedziałam to wszystko głośno, wydało mi się trochę… nieprawdopodobne. Miałam się za Jamesa Bonda, czy co? Marco absolutnie nie podzielał moich obaw.
    – Normalnie jak w Bondziel Czad! Nie mogę się już doczekać, żeby opowiedzieć o wszystkim Madonnie.
    – Nie! – Obróciłam się szybko w jego stronę. – Nie możesz nikomu nic mówić. Jeśli Ramirez się o tym dowie, żywcem obedrze mnie ze skóry. Nie wspominając już o tym, co mogłaby zrobić moja matka. Wyobrażasz sobie, co by było, gdyby ruszyła za mną uzbrojona w paralizator? Musisz mi obiecać, że nikomu nic nie piśniesz.
    – Ale…
    Obiecaj! – rozkazałam, opierając dłonie na biodrach. Ponieważ byłam teraz od niego jakieś pięć centymetrów wyższa, dał za wygraną.
    – Dobrze – burknął, żałośnie wydymając dolną wargę. – Obiecuję.
    Kazałam mu jeszcze dać słowo honoru i dopiero wtedy poczułam się trochę spokojniejsza. Trochę. Obligowanie Marca do dochowania tajemnicy jest równie skuteczne, co zamalowywanie mazakiem rysek na ulubionych czarnych czółenkach. W najlepszym wypadku, jest to rozwiązanie tymczasowe. Ale nie miałam wyboru. Mogłam tylko mieć nadzieję, że Marco zdoła utrzymać język za zębami wystarczająco długo, żebyśmy mogli z Felixem dotrzeć na pustynię. Wtedy będzie za późno, żeby powstrzymali mnie mama czy Ramirez.
    Nie żebym po cichu na to nie liczyła. Kiedy wpatrywałam się w moje „zrobione” odbicie w lustrze, ta część mnie, która wolała pozostać w jednym kawałku, prosiła: Niech mnie ktoś powstrzyma!
    Spotkaliśmy się z Felixem na parkingu dokładnie o siódmej dwie. Zgodnie z planem, chciał być na miejscu na długo przed Marsuccimi. Spojrzał na mnie i byłam pewna, że ciśnie mu się na usta jakiś złośliwy komentarz.
    – Nie denerwuj mnie – ostrzegłam, – Te buty mają trzynastocentymetrowy obcas. Mogę nimi zabić.
    Uśmiechnął się, ale powstrzymał od uwag, unosząc dłonie w obronnym geście. Dał parkingowemu kwitek (oraz pięćdziesiąt centów napiwku, sknera) i dziesięć minut później byliśmy już w drodze.
    Kiedy jechaliśmy Piętnastką, kręciłam się niespokojnie na siedzeniu, a mój żołądek zawiązał się w supeł. Tak naprawdę, nie jestem wielką fanką przebieranek.
    Zeszłego lata, kiedy badałam sprawę zaginięcia mojego byłego chłopaka, Richarda, Dana namówiła mnie, żebyśmy przebrały się za prostytutki i zmusiła do włożenia żarówiastego spandeksu, Ale nie to było jeszcze najgorsze. Ukoronowaniem wieczoru był trup. Jako że w dzisiejszym przedstawieniu byłam jedyną nieuzbrojoną aktorką, pozostawało mi tylko mieć nadzieję, że nie będzie powtórki z rozrywki.
    Przygryzając uszminkowane wargi, rozważałam, czy nie lepiej powiedzieć Felixowi, żeby zawrócił i zapomnieć o całej sprawie. Jednak zanim się zdecydowałam, wjechaliśmy na parking dla pracowników Victoria Club. Z przodu nadal stały dwa lincolny, a od kiedy byłam tu ostatnio, przybyło jeszcze z półtuzina samochodowych wraków. Ulżyło mi, kiedy zobaczyłam, że zniknął SUV Ramireza. Modliłam się, żeby Bruno miał wolny wieczór. (I żeby nie spędzał go, próbując wytropić pewną blondynkę, która mu nawiała).
    Wpatrywałam się w tylne drzwi klubu, kiedy Felix zgasił silnik. Powtarzałam sobie, że dam radę to zrobić. Byłam twardą laską. Byłam niebezpieczna. Miałam misję do wypełnienia. Nie brałam zakładników.
    – Gotowa? – zapytał Felix, biorąc aparat z tylnego siedzenia.
    – Jasne! – odparłam śmiało, choć moje ciało było odmiennego zdania. Miałam stopy z ołowiu, a tyłek przykleił mi się do siedzenia.
    – Naprawdę chcesz tam wejść? – zapytał. Skinęłam głową. – Uhm.
    – Wiesz, jeszcze nie jest za późno, żeby zmienić zdanie. Jeśli nie jesteś pewna, możemy odwołać całą akcję.
    Czy byłam pewna? Nie. Nagle, nie wiedzieć czemu, przypomniały mi się moje śliczne, skórzane, dziesięciocentymetrowe szpilki od Gucciego, z noskami tak wąskimi, że siniały mi od nich małe palce. Jeśli mogłam przeżyć odcięcie dopływu krwi do palców w imię mody, mogłam także przeżyć supeł w żołądku w imię ratowania ojca.
    – Nie, jestem pewna – skłamałam. – Idziemy.
    Jakimś cudem udało mi się poderwać wrośnięty w siedzenie tyłek. Podeszłam do tylnych drzwi klubu, odprowadzana obiektywem aparatu Felixa.
    Dobiegająca zza ściany głośna muzyka wylała się na zewnątrz, kiedy otworzyłam drzwi. Zamrugałam, wchodząc do kiepsko oświetlonego wnętrza. Żałowałam, że nie mogę ściągnąć ciemnych okularów. Przystanęłam na chwilę, żeby się rozejrzeć. Byłam za kulisami. Po prawej miałam różne dźwignie i liny, nad którymi czuwał facet w bejsbolówce, z papierosem zwisającym z kącika ust. Po lewej była garderoba. Stukanie obcasów, szum suszarek do włosów i plotki mieszały się z tanecznymi rytmami.
    Ruszyłam w lewo, starając się nie zwracać na siebie uwagi. Niewielka garderoba była wypełniona toaletkami z podświetlanymi lustrami, zastawionymi kosmetykami i perukami na podstawkach. Przy drzwiach znajdował się wieszak na kółkach. Na szczęście, nikt nie zwracał na mnie uwagi. Chudy, czarnoskóry facet zrobiony na Tinę Turner przebiegł obok mnie, wołając, że teraz jego kolej. Dwie odziane w żółte cekiny „dziewczęta” siedzące przy jednej z toaletek, przymocowywały sobie pióra do głów i plotkowały o jakiejś Molly. (Która najwyraźniej spała z połową facetów w klubie).
    Przez chwilę rozglądałam się w poszukiwaniu czerwonej torebki z krokodylej skóry. W końcu wypatrzyłam ją przy toaletce w głębi garderoby. Pochyliłam głowę, wyminęłam porozrzucane na podłodze buty i cekiny, porwałam torebkę i szybko się wycofałam, na wypadek, gdyby któraś z dziewcząt w cekinach chciała mnie o coś zapytać.
    Torebka była znacznie cięższa, niż się spodziewałam i musiałam nieść ją w obu rękach. Zanim dotarłam do tylnych drzwi klubu, moje serce dudniło głośniej od muzyki, a żołądek zamienił się w węzeł gordyjski.
    Wyszłam na dwór i szybko się rozejrzałam, żeby sprawdzić, czy w czasie kiedy byłam w środku na parkingu, nie pojawił się czarny SUV Ramireza. Nie pojawił się, więc pobiegłam (pobiegłam to może za dużo powiedziane, bo byłam w butach na trzynastocentymetrowym obcasie) do neona i wskoczyłam na fotel pasażera.
    – Jedź! – zawołałam. Felix odłożył aparat i posłusznie ruszył z parkingu, skręcając w prawo. Na Fremont głośno odetchnęłam z ulgą. Może zbyt głośno, biorąc pod uwagę, że byliśmy dopiero na półmetku operacji „Przechytrzyć mafię”. Zabranie torebki było łatwiejszą częścią zadania. Teraz musiałam stanąć oko w oko z odpowiednikami członków rodziny Soprano, gdzieś na pustyni, gdzie nie wiadomo ile pokoleń „wypadków przy pracy” leżało pogrzebanych w płytkich grobach.
    Wzdrygnęłam się i włączyłam ogrzewanie.
    Aby zająć czymś myśli, spojrzałam na torebkę, którą trzymałam w rękach. Była wykonana z miękkiej, krokodylej skórki, w głębokim, burgundowym kolorze. Miała małe złote sprzączki i bambusową rączkę. Bardzo szykowna. Lekko trzęsły mi się dłonie, kiedy zajrzałam do środka. Torebka była wypełniona zwitkami studolarówek. Cicho gwizdnęłam. Jak może wspominałam, Tot Trots nie jest obuwniczym Rodeo Drive. Zarabiałam dosyć, żeby wystarczyło na rachunki, żarcie i buty, ale nigdy w życiu nie widziałam tyle forsy naraz. Wsadziłam nos do torebki i mocno się zaciągnęłam. Charakterystyczny zapach gotówki i skóry. Tak muszą pachnieć prawdziwe szpilki od Prądy.
    Piętnaście minut później zostawiliśmy w tyle Mandalay Bay, Bellagio oraz Treasure Island, kierując się ku ziemi niczyjej pomiędzy Las Vegas a Los Angeles. Kasyna zaczęły ustępować miejsca toczonym przez wiatr kłębom trawy i po jakimś czasie zobaczyliśmy kierunkowskaz na Lone Hill Road. Felix zjechał z autostrady na jednopasmówkę o kiepskiej nawierzchni, a po kilku minutach na drogę gruntową. Może i fajnie byłoby po niej pojeździć moim dżipem z napędem na cztery koła, ale w neonie strasznie trzęsło. Podskakując, w milczeniu przejechaliśmy jakieś pięć kilometrów, po czym na horyzoncie pustego, skalistego terenu ujrzeliśmy budynek. Felix zjechał na bok.
    – Tu wysiadam – powiedział z napięciem, które i ja czułam.
    Skinęłam głową. Wolałam się nie odzywać, ze strachu, że wyrwie mi się coś w stylu: „Nie zostawiaj mnie! Jestem tylko słabą kobietką!”
    – Jesteś pewna, że dasz sobie radę sama? – zapytał. Choć nie widziałam wyraźnie w szybko zapadającym zmierzchu, mogłabym przysiąc, że był autentycznie zatroskany.
    Jeszcze raz skinęłam głową, licząc, że da się nabrać na moje kłamstwo.
    Najwyraźniej się nabrał, bo złapał aparat i wysiadł z samochodu. Rozejrzał się wokół, wskoczył za skały i pokazał mi uniesione kciuki, czym pewnie chciał mi dodać otuchy. Przesiadłam się na miejsce kierowcy.
    Jadąc dalej sama piaszczystą drogą, patrzyłam, jak Felix robi się coraz mniejszy we wstecznym lusterku. Próbowałam przekonać siebie, że wszystko będzie dobrze. Tyle że z każdym kolejnym metrem, stawałam się coraz mniej przekonywająca.
    Włączyłam radio, żeby wypełnić czymś ciszę. Pobawiłam się trochę pokrętłem i w końcu znalazłam stację grającą hity z lat sześćdziesiątych. Trudno panikować, kiedy człowiek słucha Beatlesów. Próbowałam śpiewać razem z nimi GoodDay Sunshine, ale przyłapałam się na tym, że co trzy sekundy zerkam we wsteczne lusterko, wypatrując czarnych lincolnów.
    Byłam prawie u celu. Jeśli to nie wypali… Wolałam nie myśleć, co będzie, jeśli nasz plan się nie powiedzie. Przyznaję też, że zaczęłam się poważnie zastanawiać, czy mądrze zrobiłam, nie mówiąc o niczym Ramirezowi. To jasne, że zakazałby mi, ale może wysłałby zamiast mnie któregoś ze swoich kolegów po fachu? Może udałoby mu się przekonać Larry'ego do zmiany zdania? Może choć raz przespalibyśmy się ze sobą przed moją samobójczą misją na pustyni?
    Kiedy dotarłam wreszcie do magazynu, miałam spocone dłonie, pokaleczone zębami wargi, a w moim prawym oku odezwał się nerwowy tik. Gdybym nie miała ze sobą torebki pełnej forsy, natychmiast bym zawróciła i czmychnęła gdzie pieprz rośnie.
    Zatrzymałam neona przed magazynem. Był to nijaki budynek, duży i kwadratowy, o betonowych ścianach, z dachem z blachy falistej. Wokół nie było nic. Tylko piasek.
    Żadnych innych samochodów.
    Odsiedziałam, w aucie pełne dwie minuty, próbując przekonać siebie do wyjścia. Byłam prawie na finiszu. Miałam forsę. Byłam w umówionym miejscu spotkania. Na razie, wszystko szło dobrze. Jedyne co mi pozostało, to przekazać torebkę, i po sprawie. (Jak widzicie, zaczynałam być specjalistką od wyparcia).
    Otworzyłam drzwi i wysiadłam. Na dworze było chłodnawo i niesamowicie cicho. Nie słychać było nawet jednego świerszcza. Powoli ruszyłam po ubitej ziemi do magazynu, ściskając torebkę tak mocno, że aż zbielały mi kłykcie. Minęłam trzy strefy załadunku i dotarłam do mniejszych drzwi. Nacisnęłam klamkę. Drzwi były otwarte. Spodziewali się mnie.
    Wzięłam głęboki oddech i powoli pchnęłam drzwi. Obmacałam ścianę, po chwili natrafiając na włącznik światła.
    Magazyn był pełen wysokich, metalowych regałów, podobnych do tych w garażu mamy, na których przechowywała świąteczne dekoracje i pudła z pamiątkami z mojego dzieciństwa. Regały sięgały prawie do sufitu. Na wszystkich stały kartony. Pod sufitem biegły odsłonięte rury i przewody. Ściany, podobnie jak sufit, pokrywała blacha falista. Miałam wrażenie, jakbym znalazła się w olbrzymiej, metalowej puszce.
    – Halo? – zawołałam, słysząc, jak mój głos odbija się potrójnym echem. Żadnej odpowiedzi. Ostrożnie zrobiłam kilka kroków. Stukanie moich obcasów o cementową podłogę przypominało wybuchy petard.
    Podeszłam do najbliższego regału, szybko obejrzałam się przez ramię i rozdarłam karton z najniższej półki. W środku był tuzin mniejszych pudełek. Pudełek z butami.
    Wyciągnęłam jedno. Michael Kors. Chciałabym powiedzieć, że zaraz odłożyłam je na miejsce, ale to, oczywiście, nieprawda. Cóż, jestem nieodrodną córką swojego ojca. Uniosłam przykrywkę. Idealna kopia szpilek z zeszłego sezonu, z wężowej skórki, w kolorze czekoladowego brązu, z mosiężnymi sprzączkami. Musiałam przypomnieć sobie, że to podróbki, żeby powstrzymać się od ich przymierzenia.
    Nagle usłyszałam dźwięk opon miażdżących żwir. Szybko oprzytomniałam. Odłożyłam pudełko, zamknęłam karton i odskoczyłam od regału. Słyszałam, jak trzasnęły drzwi samochodu. Przecięłam cementową podłogę i wypadłam na zewnątrz, wracając w zasięg obiektywu Felixa. Jeśli chcieliśmy zdobyć obciążające zdjęcia, przekazanie pieniędzy musiało odbyć się na zewnątrz.
    Obok neona stał czarny rangę rover. (Bardzo dobry wybór, biorąc pod uwagę tutejsze warunki drogowe). Przy samochodzie stało dwóch facetów w czarnych garniturach. Obaj mieli ciemne okulary i wyglądali jak kiepska wersja Facetów w czerni. Już miałam do nich podejść, kiedy z samochodu wysiadł trzeci facet. Był niższy od dwóch pozostałych.
    Jego garnitur był szary, ale miał takie same ciemne okulary jak tamci dwaj. Zdaje się, że ciemne okulary są obowiązkowym elementem ubioru członków mafii. Oprócz okularów, miał na sobie więcej złotej biżuterii niż Joan Rivers – między innymi olbrzymi medalion i sygnety na obu dłoniach. Jego włosy były przylizane do tyłu, tworząc gładki, czarny hełm na zbyt dużej w stosunku do ciała głowie. Brakowało mu tylko biało – czarnych gangsterskich butów oraz uzi, i byłby z niego wykapany włoski mafioso.
    Cała trójka powoli podeszła do mnie. Faceci w Czerni trzymali się po bokach Kurdupla.
    – Masz coś dla nas? – zapytał Kurdupel głosem Joe Pesciego, wskazując torebkę w mojej pobielałej dłoni.
    Skinęłam głową i odchrząknęłam, usiłując nadać mojemu głosowi jak najniższą barwę.
    – Tak – powiedziałam.
    Kurdupel ściągnął okulary i popatrzył na mnie przez chwilę zmrużonymi oczami.
    O co chodzi z tą woalką? – zapytał. Serce podeszło mi do gardła.
    – Eee… Jestem w żałobie – odparłam, wbijając wzrok w ziemię. – Hank nie żyje.
    Kurdupel pokiwał głową zaciskając wąskie usta.
    – Słyszałem. To prawdziwa tragedia.
    Nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że ci goście regularnie mieli do czynienia z „prawdziwymi tragediami”. Niezbyt pocieszająca myśl.
    Nic jednak nie powiedziałam, tylko też pokiwałam głową.
    Kurdupel wskazał torebkę i wyższy z Facetów w Czerni podszedł do mnie, żeby ją zabrać. Przeszedł mnie dreszcz strachu, kiedy jego dłoń musnęła moją. Zwłaszcza że spojrzał na moją twarz.
    Ponownie odchrząknęłam i utkwiłam wzrok w swoich butach, modląc się, by zinterpretował moje dziwne zachowanie jako cierpienie po śmierci przyjaciela. Przez jedną straszną, długą chwilę myślałam, że jest już po ptakach. Bałam się, że przejrzał mój podstęp z udawaniem faceta udającego kobietę i że wkrótce będę pływać z rybkami. (Względnie, mrozić się w towarzystwie groszku). Ale on cofnął się do Kurdupla i otworzył torebkę. Kurdupel zerknął do środka i zagrzebał ręką, żeby sprawdzić, czy studolarówki nie leżą tylko na samej górze, a cała reszta torebki nie jest wypełniona sianem. Skinął głową, dając znak Gorylowi Numer Jeden, że wszystko w porządku.
    Potem Kurdupel zwrócił się do mnie.
    – Przekaż Monaldowi, że jest nam przykro z powodu tragicznej śmierci jego człowieka – powiedział, ale nie zabrzmiało to ani trochę szczerze.
    Pokiwałam głową.
    Kurdupel wpatrywał się w moją twarz jeszcze przez jedną, niemiłosiernie długą chwilę, po czym z powrotem założył okulary. Uff.
    Czułam, jak wszystkie moje mięśnie się rozluźniły, kiedy Kurdupel ruszył do samochodu. Goryl Numer Jeden przytrzymał mu drzwi, a potem wsiadł z nim na tył. Goryl Numer Dwa zajął miejsce za kółkiem.
    Mokra z emocji, stałam twardo na swoim miejscu, patrząc jak zawracają na trzy i oddalają się piaszczystą drogą. Okazało się, że jestem całkiem niezła w te klocki. Żadnych trupów. Żadnych rozwścieczonych gangsterów. Żadnego porywczego gliniarza, który mógłby namącić. Z satysfakcją myślałam o tym, jaką Ramirez zrobi minę, kiedy dostarczę mu dowody, które pozwolą zamknąć prowadzoną przez niego sprawę. Całkiem nieźle jak na irytującą blondynkę, prawda?
    Powstrzymałam się przed skakaniem z radości, na wypadek gdyby Faceci w Czerni obserwowali mnie we wstecznym lusterku. Dopiero kiedy straciłam z oczu tylne światła rangę rovera, pomachałam w kierunku, gdzie czatował Felix.
    Mogłabym przysiąc, że w odpowiedzi błysnął fleszem.
    Niestety, była to ostatnia rzecz, jaką widziałam.
    Nagle w mojej głowie nastąpiła eksplozja i ziemia usunęła mi się spod nóg.
    A potem wszystko zasnuła czerń.

19

    Kiedyś, jeszcze za czasów studiów w Academy of Art University w San Francisco, wyszłam ze znajomymi świętować egzaminy końcowe. Linda, która studiowała produkcję filmową i właśnie dostała pracę w DreamWorks, zaproponowała, żebyśmy poszli to uczcić w Golden Gate Club. Twierdziła, że takie okazje zasługują na kilka szarlotek. Uznałam, że to świetny pomysł, zważywszy na to, że przez ostatnie trzy noce ślęczałam do drugiej, pisząc pracę o różnicy pomiędzy obcasem typu kaczuszka a szpilką. Poza tym, kto nie lubi szarlotki? Dopiero na miejscu zorientowałam się, że nie chodzi o ciastka, tylko drinki o tej samej nazwie z dużą zawartością wódki. Chciałabym powiedzieć, że mam co wspominać. Niestety nie mogę, bo nic nie pamiętam. Moje wspomnienia kończą się na tym, jak pokazuję facetowi o imieniu Snake, że potrafię dotknąć czubka własnego nosa czubkiem języka.
    Kiedy się obudziłam następnego ranka, miałam w buzi kapcia, oddech, który mógłby zabić i myślałam, że zaraz rozsadzi mi głowę. Bolały mnie oczy, pulsowały skronie, dzwoniło mi w uszach, a ból głowy był tak wielki, że miałam ochotę rzucić się z okna pod przejeżdżający autobus, byle z tym skończyć.
    Myślałam, że nie można czuć się gorzej, ale najwyraźniej się myliłam.
    Jęknęłam. Każdy oddech sprawiał, że czułam się, jakby przejeżdżała po mnie wielka ciężarówka. Usta swędziały mnie bardziej niż nogi w poliestrowych spodniach w sierpniu. Bolały mnie oczy i miałam wrażenie, że moje powieki są sklejone. Powoli skontrolowałam poszczególne części mojego ciała. Najpierw poruszyłam palcami u stóp, potem u dłoni. Wyglądało na to, że wszystkie są sprawne. Kiedy jednak sprawdzałam dłonie, okazało się, że mają dziwnie ograniczony zasięg. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że są skrępowane. Potarłam o siebie nadgarstki i wtedy wbiło się w nie coś twardego i nieprzyjemnego. Podobnie wyglądała sprawa z kostkami. Poruszyłam pupą wyczuwając pod nią twardą zimną podłogę.
    Ostrożnie otworzyłam jedno oko, potem drugie. Było ciemno i choć sprawiało mi to ból, mrugałam oczami, żeby przyzwyczaić je do mroku, i coś zobaczyć. Wyglądało na to, że jestem w jakimś schowku. Pod ścianami piętrzyły się kartonowe pudła, a z jednej stały metalowe wieszaki na ubrania. Przez ściany przebijała dudniąca muzyka, potęgując ból w mojej głowie.
    – Halo? – zawołałam, a raczej spróbowałam zawołać. Z moich ust wydobyło się jedynie żałosne, ciche piśniecie. Suchość w moim gardle przebijała nawet łokcie mojej matki w styczniu. Zresztą, i tak nikt by mnie nie usłyszał. Nie przy tak głośnej muzyce.
    Siedziałam więc, unieruchomiona, oswajając się z ciemnością i próbując sobie przypomnieć, jak się tu znalazłam. I co to w ogóle było za miejsce. Stracham przytomność? Zemdlałam? Znowu wypiłam o jednego drinka za dużo?
    Spojrzałam na swoje skrępowane stopy, obute w platformy z lakierowanej skóry. Nagle wszystko sobie przypomniałam. Udawanie drag queen, Facetów w Czerni, magazyn na pustyni.
    I spotkanie bliskiego stopnia z ziemią.
    Ktoś mi przywalił w głowę! Nienawidzę, kiedy ludzie to robią. I to akurat w chwili, kiedy myślałam, że wszystko poszło świetnie. Z powodzeniem podszyłam się pod Larry'ego, Marsucci dostali swoją forsę – wszyscy powinni być zadowoleni. Miałam nadzieję, że Felix zrobił zdjęcie świrowi, który mnie tak załatwił.
    Felix!
    Moja jedyna nadzieja. Na pewno wszystko widział. Może przyjechał tutaj za mną. Może już wezwał posiłki i zaraz mnie odbiją…
    Moje fantazje przerwał jęk dochodzący z drugiego końca schowka.
    – Ech. Cholera jasna.
    Wyglądało na to, że przyjdzie mi jeszcze poczekać na ratunek.
    – To ty? – upewniłam się, mrużąc oczy. – Maddie?
    – Tak. Co się stało?
    Znowu jęknął. Potem usłyszałam, że się poruszył i jeszcze raz „cholera jasna”, kiedy zdał sobie sprawę, jak ja przed chwilą, że jest skrępowany.
    – Nie wiem. Ostatnie co pamiętam, to że zrobiłem zdjęcie, jak ci makaroniarze wzięli od ciebie torebkę. A potem ocknąłem się tutaj. – Zamilkł i ponownie jęknął. – Ale boli mnie głowa.
    Cóż, przynajmniej zrobił zdjęcia Marsuccim.
    – Gdzie masz aparat? – zapytałam.
    Znowu jęknął, tym razem głośniej i bardziej rozpaczliwie.
    – Nie mam pojęcia. No to po zdjęciach.
    Ostrożnie oparłam głowę o ścianę. Chciało mi się płakać. Ramirez miał rację. Byłam idiotką wypuszczając się do Vegas. Co ja wiedziałam o mafiosach i ich gorylach? Nic. A nawet mniej niż nic, przez co zaprzepaściłam szansę na udowodnienie powiązań Monalda z mafią, przy okazji pakując siebie i Felixa w niezłe kłopoty. Miałam przeczucie, że kiedy przyjdzie gagatek, który zafundował mi ten ból głowy, raczej nie przetnie nam więzów i nie puści wolno. Podejrzewałam, że ostatnie chwile życia spędzę przebrana za podstarzałą drag queen.
    Ale nie to było najgorsze. Najbardziej wkurzało mnie to, że miałam umrzeć nie zakosztowawszy seksu z Ramirezem! Myśl ta była tak przygnębiająca, że z oczu pociekły mi łzy.
    – Płaczesz? – zapytał Felix z drugiego końca pomieszczenia.
    – N – n – n – nie – zatkałam. Poruszył się.
    – Eee… nie płacz. Wszystko będzie dobrze – powiedział nieswojo.
    – W – w – wcale nie będzie! – zawyłam. – Tak tylko mówisz, żeby mnie p – p – pocieszyć.
    – Jak widać, bezskutecznie. Pociągnęłam nosem.
    – Umrzemy, i to wszystko moja wina!
    – Nie, nie – zapewnił Felix. Pełznął po podłodze jak wielka gąsienica, dopóki nie znalazł się przy mnie. – Słuchaj, to tak samo moja wina, jak i twoja. Powinienem lepiej cię pilnować. Byłem tak skupiony na robieniu zdjęć, że nie zwracałem uwagi na nic innego. To moja wina, że tu jesteśmy.
    Znowu pociągnęłam nosem.
    – Masz rację. To twoja wina.
    – Hej, nie musiałaś tak od razu przyznawać mi racji.
    Uniosłam wzrok i zobaczyłam jeden z jego autoironicznych uśmieszków. Może to przez ciemność albo zbliżającą się śmierć, ale tym razem wydał mi się nieco bardziej ujmujący.
    – Domyślasz się, gdzie możemy być? – zapytał szybko. Jeszcze raz rozejrzałam się po wokół.
    – W jakimś schowku. – W magazynie?
    Pokręciłam przecząco głową i natychmiast tego pożałowałam, bo zaczęła pulsować ze zdwojoną siłą.
    – Nie sądzę. – Moje oczy przyzwyczaiły się już do mroku panującego w pozbawionym okna pomieszczeniu i udało mi się odczytać napis na jednym z kartonów stojących obok. „Budweiser”.
    – Klub! – wykrzyknęłam. – Jesteśmy w Victorii.
    Felix pokiwał głową. Sam też już zdążył to wykombinować.
    – Ktoś musiał za nami jechać od samego klubu. Musieli widzieć, jak wcześniej wysiadłem.
    – Monaldo. – Już nie chciało mi się płakać. Teraz byłam rozzłoszczona. Ten facet naprawdę zaczynał mnie wkurzać. Najpierw trafiłam przez niego do aresztu, potem oberwałam w głowę. Za kogo on się uważał? Nagle pożałowałam, że kiedy była ku temu okazja, mama nie dała mu bardziej popalić paralizatorem.
    Już chciałam puścić wiązankę pod adresem tego małego szmaciarza, kiedy usłyszałam odgłosy za drzwiami i znieruchomiałam. Felix też to usłyszał, bo cały zesztywniał. Wpatrywaliśmy się w drzwi na drugim końcu schowka.
    – Jeśli to już koniec – szepnął Felix – wiedz, że żałuję, że przyczepiłem twoją głowę do ciała Pameli Anderson.
    – A ja przepraszam, że złamałam ci nos – odszepnęłam.
    – Przeprosiny przyjęte.
    Wstrzymałam oddech, kiedy drzwi się otworzyły i nagły zalew światła z korytarza na moment mnie oślepił. Mrużąc oczy, wpatrywałam się w postać, która stanęła w progu postać zamknęła drzwi i zapaliła jarzeniówki na suficie. Mrugając, przypatrywałam się postaci, teraz skąpanej w zielonkawym świetle. Gąsienica. Nie był zbyt zadowolony. Marszczył groźnie potężną brew, przewiercając mnie wzrokiem. Ale nie to było najstraszniejsze. Najstraszniejsze było to, że celował we mnie z pistoletu.
    Przygryzłam wargę, żeby chociaż raz nie palnąć czegoś głupiego. Gąsienica łypał złowrogo to na mnie, to na Felixa. Felix nie miał skrupułów.
    – Gdzie mój aparat? – zapytał. Gąsienica zmrużył oczy.
    – Nie lubimy ludzi, którzy robią zdjęcia.
    – Jestem przedstawicielem prasy – odparował Felix. – Nie możecie mnie tu przetrzymywać. Żądam, abyście natychmiast nas uwolnili.
    Gąsienica jeszcze bardziej zmrużył oczy.
    – Za prasą też nie przepadamy.
    Ponieważ wszystko, co mówił Felix, tylko irytowało dużego i uzbrojonego faceta, postanowiłam interweniować, obierając zupełnie inną taktykę.
    – Proszę, proszę, proszę, wypuść nas – błagałam, przybierając minę niewinnej dziewczynki. – My nic nie wiemy. I nikomu nic nie powiemy. Bo niby jak, skoro nic nie wiemy? Gdzie jesteśmy? Nie wiem. Kim ty jesteś? – Wzruszyłam ramionami. – Nie wiem. Widzisz, jestem tylko głupią blondynką. Nawet nie byłabym w stanie podać rysopisu.
    Moja taktyka, nawet jeśli nieskuteczna, przynajmniej rozbawiła Gąsienicę, który zaczął się śmiać.
    – Nic z tego. Monaldo wyraźnie powiedział, co mam z wami zrobić. Przełknęłam ślinę.
    – To co z nami zrobisz? – zapytałam piskliwie, choć wycelowany we mnie pistolet nie pozostawiał zbyt wielu złudzeń.
    – Nie martw się – odparł z krzywym uśmiechem. – Zajmiemy się wami. Boże. Znowu to sformułowanie.
    – Tak jak zajęliście się Bobem Hostetlerem? – włączył się Felix. Gąsienica znowu zmarszczył gęsta. brew.
    – Zamknij się! – warknął.
    Szturchnęłam Felixa w żebra. Czemu uparł się wkurzać uzbrojonego faceta? Nie mógł sobie odpuścić?
    – A co z Hankiem? – Felix nie dawał za wygraną. Nawet w obliczu bezpośredniego zagrożenia, był przede wszystkim dziennikarzem.
    – Nie zrobiłem nic Hankowi – zaprotestował Gąsienica. Felix uśmiechnął się kpiąco.
    – To, mój duży przyjacielu, jest podwójne zaprzeczenie. Powiedzenie „nie zrobiłem nic” sugeruje, że „nic” nie zostało zrobione, co oznacza, że w rzeczywistości zostało przez ciebie zrobione przeciwieństwo „nic”, czyli „coś”. Tak więc, właśnie przyznałeś się, że coś zrobiłeś Hankowi. Coś niezbyt przyjemnego, jak przypuszczam.
    Gąsienica ściągnął brew, przyglądając się Fefixowi zdezorientowanym wzrokiem.
    – Że co?
    – Widzisz, to dosyć prosta zasada gramatyczna…
    – Zamknij się! – warknął ponownie Gąsienica, przystawiając lufę pistoletu do białego bandaża na nosie Felixa.
    Felix posłusznie zamknął usta.
    – Mam cię dosyć – powiedział Gąsienica, niskim głosem, o wiele straszniejszym od głosu psychopatycznego mordercy w jednym z filmów Wesa Cravena.
    Mój oddech zrobił się ciężki i urywany, kiedy próbowałam wtopić się w ścianę. Usłyszałam dźwięk odbezpieczanego pistoletu. Boże, zaraz zabije Felixa! Ale wtedy Gąsienica mruknął:
    – Panie mają pierwszeństwo. – I wycelował pistolet prosto w moją klatkę piersiową.
    Boże, zaraz zabije mnie!
    Zamknęłam oczy, czując, że po moich policzkach znowu ciekną łzy. Przez głowę z zawrotną prędkością przelatywały mi wizerunki mamy, Podrabianego Tatusia, Larry'ego, a nawet Ramireza, kiedy modliłam się do patrona spraw beznadziejnych. Świętego Judy. Zabawne, że akurat teraz go sobie przypomniałam. Ale przypomniałam, i to bardzo wyraźnie. Modliłam się z żarliwością kobiety, która od lat nie uczestniczyła w niedzielnej mszy, obiecując, że oddam pieniądze biednym, zostanę wolontariuszką pomagającą chorym dzieciom, przestanę mieć grzeszne myśli na widok Ramireza przechodzącego przez pokój w opinających tyłek dżinsach. Cokolwiek! Jeśli tylko następnym dźwiękiem, jaki usłyszę, nie będzie wystrzał z pistoletu.
    Czekałam, wstrzymując oddech, zaciskając mocno powieki oraz usta.
    Pistolet nie wystrzelił. W zamian usłyszałam dźwięk tłuczonego szkła, gdzieś za drzwiami.
    Otworzyłam oczy. Gąsienica też to słyszał. Zastygł, całkowicie skoncentrowany na nasłuchiwaniu dochodzących z zewnątrz odgłosów. Hałasy stawały się coraz głośniejsze. Coś walnęło w ścianę, słyszałam też głosy, wydzierające się bez ładu i składu. Gąsienica zrobił krok w stronę drzwi. Zatrzymał się i ściągnął brew, obserwując w skupieniu mnie i Felixa. Najwyraźniej nie wiedział, co zrobić najpierw – zastrzelić blondynkę czy iść zaprowadzić porządek w barze?
    Na szczęście, nie był specjalnie bystry i zdecydował się na opcję numer dwa. W dwóch susach dopadł do drzwi i złapał za klamkę. Nie zdążył jej jednak nacisnąć, bo drzwi otworzyły się z impetem, uderzając go z taką siłą, jakby po drugiej stronie był taran. Gąsienica się zatoczył, a pistolet przekręcił w jego ręce. Może i nie grzeszył inteligencją ale lata spędzone w mafijnym biznesie nauczyły go refleksu. Zanim zdążyłam krzyknąć, by ostrzec naszych potencjalnych wybawców, miał już palec z powrotem na spuście i strzelał, trafiając we framugę, od której odprysnęły kawałki drewna. W sumie oddał trzy strzały. Potem rozległ się głośny wystrzał z korytarza i Gąsienica padł do tyłu. Z jego piersi trysnęła krew.
    Wrzasnęłam. Wydałam z siebie długi, głośny wrzask, jak na kolejce górskiej w wesołym miasteczku, który rozbrzmiewał w moich uszach jeszcze chwilę po tym, jak skończyło mi się powietrze i musiałam zamilknąć. Przeniosłam wzrok z powalonego olbrzyma na drzwi, spodziewając się, że zobaczę fam policję, federalnych, Ramireza albo starego, dobrego detektywa Sipowicza.
    Zamiast nich zobaczyłam dymiącą, czarną lufę ladysmith, spoczywającej w trzęsących się dłoniach mojej najlepszej przyjaciółki Dany.
    Zdaje się, że znowu wrzasnęłam. Tyle że tym razem bardziej jak podczas drugiego przejazdu kolejką, kiedy już wiesz, że dopóki jesteś przypięty, nic ci nie będzie, i wszystkie zjazdy oraz pętle nie są już takie straszne.
    Zaraz też wyjaśniła się zagadka zamieszania w barze. Do schowka weszli barman Kozioł z FlyBoyz, cały oddział motocyklistów w czarnych skórach, mama i pani Rosenblatt ściskające w garściach pobite butelki od piwa, Marco (kulący się za Kozłem) i facet, który wyglądał jak starszy brat Rocka. Rico.
    Położył dłoń na ręce Dany, która wpatrywała się w krew ściekającą na betonową podłogę, delikatnie zmuszając ją do opuszczenia broni. Dana miała oczy jak spodki i szeroko otwarte usta.
    – Załatwiłam go? – zapytała, łamiącym się głosem.
    Skinęłam, a po moich mokrych policzkach znowu popłynęły łzy. Łzy ulgi. – Tak, skarbie, załatwiłaś go.
    Dana zamrugała oczami, przenosząc wzrok ze ściskanego w dłoni pistoletu na wielką dziurę w ciele Gąsienicy.
    – Łat, Mac nie przesadzała. To cacko naprawdę ma niezłą siłę rażenia.

20

    Po raz pierwszy w życiu cieszyłam się, że Marco nie potrafił utrzymać swojego długiego języka za zębami. Po tym jak się rozstaliśmy, zszedł do kasyna, gdzie w Big Apple Bar natknął się na panią Rosenblatt. Wystarczyła jedna uwaga o jego podejrzanej aurze, żeby złamał się jak przedszkolak i powiedział jej o moim planie podszycia się pod Larry'ego (pani Rosenblatt uznała to za bardzo zły pomysł, ze względu na moją karmę). Potem pani Rosenblatt namierzyła mamę przy stole do gry w kości i wszystko jej powtórzyła. Mama prawie zemdlała. (Co ciekawe, kiedy złapała się stołu, żeby odzyskać równowagę, krupier pomyłkowo uznał, że obstawia trudną ósemkę i dodatkowo straciła trzydzieści dwa dolary). Kiedy doszła do siebie, zadzwoniła do Dany, żeby sprawdzić, czy jest ze mną. Oczywiście nie była. Pojechała na lotnisko, żeby odebrać Rica, który zrobił jej niespodziankę i przyleciał, żeby osobiście wręczyć jej nowiutką ladysmith wraz z wyposażeniem. (Nie jestem pewna, czy chodziło o wyposażenie pistoletu). Dana krzyknęła parę razy „O Boże!” i powiedziała o wszystkim Ricowi. Ten zadzwonił do swojego kumpla barmana, który skrzyknął wszystkich stałych bywalców FlyBoyz.
    Krótko mówiąc, Gąsienica nie był jedynym, który pojechał za nami na pustynię. Dwadzieścia minut po nim, wyruszyli Marco z mamą i panią Rosenblatt w wypożyczonym przez nie dodge'u minivanie, Dana i Rico w mustangu, a na końcu oddział motocyklistów na harleyach. Na Lone Hill Road minęli się z długim, czarnym lincolnem pędzącym w przeciwnym kierunku. Dana rozpoznała go i, kierowana instynktem, pojechała za nim do Victorii. To jej refleksowi zawdzięczałam, że nie byłam teraz karmą dla rybek.
    Kiedy Rico zabrał jej pistolet, Dana zaczęła na zmianę trząść się i płakać, oraz zarzekać, że nigdy więcej nie weźmie „tej rzeczy” do ręki. Biorąc pod uwagę, że teraz był to dowód w sprawie, nie zapowiadało się, żeby szybko miała ku temu okazję. Kiedy w końcu przyjechali policjanci, zdjęli z rąk Dany ślady prochu. Potem zabrali ją i Rica do jednego z pomieszczeń służbowych na przesłuchanie przez detektywa Sipowicza. Zostaliśmy zapewnieni, że to jedynie formalność i że z uwagi na okoliczności, nie zostaną im przedstawione żadne zarzuty. Mimo to, pani Rosenblatt pozostała czujna, gotowa natychmiast zadzwonić do kancelarii prawnej, w której pracował jej drugi, zmarły mąż Carl, gdyby tylko na widoku pojawiły się kajdanki czy jakieś moczopędne napoje.
    Korzystając z zamieszania, Felix wymknął się niepostrzeżenie, zapewne po to, żeby szybko nasmarować artykuł, zanim inni zwąchają tę historię i go ubiegną. Mama, pani R., Kozioł, krzepcy motocykliści i „dziewczęta” w piórach zostali zaproszeni do głównej sali klubu, gdzie składali zeznania, wywoływani pojedynczo przez umundurowanych policjantów (których było teraz dwa razy więcej niż drag queens). Wszystko to razem przypominało dziwaczny bal kostiumowy – skórzane spodnie mieszały się z obszytymi cekinami trykotami, między którymi migała namiotowata różowo – niebieską suknia pani Rosenblatt. Podejrzewam, że podobne rzeczy widuje się po kwasie.
    Jeśli chodzi o mnie, to zostałam posadzona na stołku barowym, gdzie otulona brzydkim, zielonym kocem zastanawiałam się, kiedy przestaną mi szczękać zęby. Sanitariusz orzekł, że mam lekkie wstrząśnienie mózgu, ale poza tym, żadnych fizycznych obrażeń. Inaczej miała się sprawa z moją psychiką. Nie co dzień widzi się, jak twoja najlepsza przyjaciółka robi w czyjejś klatce piersiowej dziurę wielkości piłki do softballa. I choć ani trochę nie opłakiwałam śmierci takiej szumowiny jak Gąsienica, nie mogłam przestać myśleć o tym, jak leży w kałuży gęstej krwi. Wierzcie mi, prawdziwa śmierć jest o wiele bardziej wstrząsająca, niż to co się ogląda w Kryminalnych zagadkach Las Vegas.
    – Maddie!
    Odwróciłam się i zobaczyłam przy wejściu Ramireza. Pokazał odznakę jednemu z umundurowanych policjantów, a potem przepchnął się między nimi i ruszył prosto do mnie. Szybko przejechałam palcem pod okiem, żeby sprawdzić, czy bardzo się rozmazałam. Tyle ostatnio płakałam, że nie zdziwiłabym się, gdyby czarne smugi tuszu sięgały mi aż do podbródka. Przejechałam palcem pod drugim okiem i poprawiłam trochę włosy. No co? Miałam wstrząs mózgu, ale nie byłam martwa.
    – Maddie! – powtórzył Ramirez, po czym złapał mnie w objęcia. Jego uścisk był tak mocny, że bałam się, iż za chwilę połamie mi żebra. Przytulał mnie tak przez dłuższą chwilę, nie mówiąc ani słowa. – Nigdy więcej nie waż się robić czegoś takiego – wyszeptał w końcu. Ale tym razem w jego głosie nie było śladu Złego Gliny. Ośmielę się powiedzieć, że tym razem jego głos był niemal… czuły.
    – Przepraszam – wymamrotałam, wtulając twarz w jego pierś. Uwolnił mnie z żelaznego uścisku i zrobił krok w tył, żeby mi się przyjrzeć. Jednocześnie sprawdził rękami, czy nie jestem przypadkiem połamana. Muszę przyznać, że kiedy jego dłonie prześlizgały się po moich udach, zrobiło mi się gorąco w wiadomym miejscu, co nie było zbyt stosowne, ze względu na okoliczności.
    – Wszystko w porządku? – zapytał, delikatnie badając palcami guz z tyłu mojej głowy.
    – Tak, wszystko okej – powiedziałam. No, może trochę przesadziłam. Ale najważniejsze, że żyłam.
    Wypuścił powietrze i przeczesał palcami czarne włosy. Omiótł wzrokiem mój strój, zatrzymując się dłużej na platformach i bluzce z gorsetem.
    – Jezu, Maddie, co ty sobie wyobrażałaś? Prawie dostałem ataku serca, kiedy zadzwonili do mnie z policji.
    – Naprawdę? – Kiedy usłyszałam troskę w jego głosie, znowu zrobiło mi się gorąco w niestosownym miejscu.
    – Naprawdę. – Wyciągnął rękę, żeby założyć mi za ucho zbłąkany kosmyk włosów. Kiedy to robił, jego dłoń musnęła lekko mój policzek. – Nie cierpię, kiedy omija mnie cała akcja. – Jego usta uniosły się w kącikach.
    – Cha, cha, bardzo śmieszne, twardzielu.
    Uśmiechnął się szeroko, ale jego dłoń pozostała w moich włosach, przez co dostałam gęsiej skórki.
    Choć moje hormony szalały, odchrząknęłam i zmusiłam się, by zapytać o osobę, której nie widziałam ani razu przez cały wieczór.
    – Co z Monaldem?
    Ramirez przestał przeczesywać moje włosy i widziałam, że znowu mam do czynienia z gliniarzem.
    – Został aresztowany.
    W końcu mogłam odetchnąć. Naprawdę odetchnąć, po raz pierwszy od kiedy postanowiłam wcielić się w Larry'ego.
    – Federalni zgarnęli go parę minut temu z jego penthouse'u – ciągnął Ramirez. – Oczywiście nie było jeszcze oficjalnego przesłuchania, ale kiedy tylko dowiedział się, że był pod obserwacją, natychmiast zaczął sypać, wymieniając co najmniej trzech przedstawicieli rodziny Marsucci, którzy siedzą w handlu podróbkami. Powiedział nawet, że przyzna się do zabicia celnika i Boba Hostetlera, jeśli zgodzimy się to potraktować jako nieumyślne spowodowanie śmierci i obejmiemy go programem ochrony świadków. Federalni są przeszczęśliwi. Zdaje się, że widziałem, jak jeden zrobił gwiazdę.
    – A co z Hankiem? – zapytałam. Ramirez wzruszył ramionami.
    – Monaldo twierdzi, że nie miał nic wspólnego z jego śmiercią ale myślę, że po prostu chodzi mu o ugranie lepszych warunków. Szczerze mówiąc, nie ma to większego znaczenia. Tak czy siak, Marsucci trafią za kratki. Monaldo też długo posiedzi.
    I tak ma więcej szczęścia niż Gąsienica, pomyślałam, przypominając sobie obrzydliwą czerwoną kałużę w schowku.
    – Co teraz? – zapytałam.
    Ujął moją dłoń w obie swoje i powiedział łagodnie:
    – Teraz pojedziesz do domu i się prześpisz. Dużo dziś przeszłaś. Musisz odpocząć.
    Jego dłonie były takie gorące. Oblizałam usta.
    – A ty?
    Spojrzał na mnie. Jego oczy przypominały dwie kałuże roztopionej, ciemnej czekolady. Jednak zamiast zapewnić, że spędzi noc, pokazując mi sto jeden nowych sposobów zastosowania swoich kajdanków, zerknął na drzwi.
    – Żyję tą sprawą od sześciu tygodni, Maddie. Chcę być przy przesłuchiwaniu Monalda.
    Poczułam ukłucie w sercu. Wybrał pracę. Znowu. Jako że miałam osobisty interes w tym, żeby Monaldo przesiedział w więzieniu możliwie jak najdłuższy czas, nie narzekałam. No, prawie.
    – Wychodzisz? – jęknęłam.
    Oderwał wzrok od drzwi i przeniósł na mnie.
    – Słuchaj, jeśli chcesz, żebym został, to zostanę – powiedział. Potraktowałam to jako małe zwycięstwo. Przynajmniej udawał, że przedkłada mnie nad pracę. Na początek, dobre i to.
    – Wszystko w porządku. Jedz – skłamałam.
    – Jesteś pewna? – zapytał, jednocześnie odsuwając się ode mnie.
    – Tak. Jedź. Nic mi nie będzie. Cmoknął mnie w czoło.
    – Prześpij się trochę. Zadzwonię, jak tylko będę wolny. Obiecuję. Potem odwrócił się i szybko ruszył do wyjścia.
    Patrzyłam za jego oddalającym się, spowitym w dżins tyłkiem, wzdychając każdą komórką mojego rozczarowanego ciała. Nagle coś sobie przypomniałam. Zakryłam oczy dłońmi. Obiecałam coś świętemu Judzie, prawda?
    Nadszedł ranek, zanim detektyw Sipowicz powiedział, że możemy wszyscy wracać do domu. Zważywszy na to, że mieliśmy do domu ho, ho i jeszcze trochę, a New York, New York był zaledwie parę przecznic dalej, nasza karawana (składająca się z mamy, pani Rosenblatt, Marca, Dany, Rica i mnie) udała się do hotelu. Przecinaliśmy właśnie kasyno, gdzie brzęczenie automatów spotęgowało pulsowanie w mojej głowie oraz uaktywniło puzon w uchu, kiedy nagle zauważył nas Chudy Jim.
    – Hej! – zawołał. Wycelował palcem w Danę, wyszedł zza swojego pulpitu i dopadł do naszej radosnej gromadki. – Gdzie wczoraj byłaś? Czekałem na ciebie ponad godzinę. Przez ciebie nie zobaczyłem występu Bette. Nie mogę uwierzyć, że mnie wystawiłaś!
    W myślach pacnęłam się w czoło. W całym tym zamieszaniu zupełnie zapomniałam, że wrobiłam moją najlepszą przyjaciółkę w randkę z Panem Pryszczatym.
    Dana spojrzała na mnie, potem na Chudego Jima i wreszcie na Rica, który ściągnął brwi.
    – Co znaczy, że cię wystawiła? – zapytał.
    Chudy Jim skrzyżował ręce na zapadniętej klatce piersiowej.
    – Mieliśmy pójść na występ Bette Midler, ale ta laska totalnie mnie olała i nie przyszła na randkę.
    Rico spojrzał na Danę przez zmrużone oczy.
    – Umówiłaś się z tym patyczakiem?
    – Hej! – zawołał Chudy Jim.
    – Eee… – powiedziała Dana, przygryzając wargę. – Tak jakby…
    – Nie ma cię parę dni i zdradzasz mnie z tym kolesiem?
    – Hej! – powtórzył Chudy Jim. – A co jest nie tak z tym kolesiem?
    – Wiecie – włączyła się pani Rosenblatt – przypomina mi to, jak mój trzeci mąż, Rory, myślał, że zdradzam go z facetem z pralni chemicznej. Tyle że…
    Nie dokończyła, bo nim ktokolwiek zdążył zareagować, Rico zamachnął się, posyłając swoją dużą pięść zaledwie parę milimetrów od szczęki Chudego Jima.
    – Jezu! – wrzasnął Chudy Jim, uchylając się. Rico zamachnął się jeszcze raz, tym razem lewą pięścią. Chudy Jim uskoczył za automat z Lucky Seven. – Kurde, no! – krzyknął.
    – Rico, nie! – zawołała Dana, łapiąc za tył koszuli Rica. Koszula rozdarła się, kiedy Rico ponownie zamachnął się na Chudego Jima. Rozwścieczony Rico, jego obnażone, napięte muskuły, pikująca pięść – wszystko to razem niepokojąco przypominało scenę z Hulka. Jim uskoczył za sztuczne drzewo.
    – Niech ktoś wezwie policję! – zawołał Marco.
    Dana wyciągnęła komórkę i wybrała numer. Zanim zdążyła się połączyć, podbiegło dwóch ochroniarzy. Każdy z nich chwycił Rica za ramię, ale to go nie powstrzymało. (Hej, ten gość to chyba z pięćset kilo czystej masy mięśniowej). Ponownie natarł na Jima, z ochroniarzami zwisającymi z jego ramion jak marionetki. Chudy Jim schował się za znakiem ulicznym. Jeden z ochroniarzy wezwał pomoc, a Marco krzyknął do Dany, żeby jeszcze raz zadzwoniła na policję.
    robiła to i tym razem nawet się połączyła. Pięć minut później trzech umundurowanych policjantów przepychało się do nas przez coraz większy tłumek gapiów. Na całe szczęście dla Chudego Jima, który wyglądał już na zmęczonego ciągłym uchylaniem się i uskakiwaniem. Wcale mu się nie dziwiłam. Właściwie, to byłam nawet pod wrażeniem, że wytrzymał aż tak długo w starciu z zazdrosnym olbrzymem.
    Dwóch z przybyłych policjantów rzuciło się, by pomóc ochroniarzom okiełznać Rica. Trzeci wpatrywał się w Danę, zupełnie oszołomiony. Był nim nie kto inny, jak Funkcjonariusz Niewinna Buźka.
    – Dana? – zapytał. – Co tu się dzieje?
    Dana wyglądała jak sama, którą nagle oślepiły reflektory samochodu. Strzelała oczami to na Rica, to na Chudego Jima, to na Niewinną Buźkę.
    – Eee…
    W tym momencie do akcji wkroczył, jak zawsze pomocny, Marco.
    – Chodzi o to, że Dana miała spotkać się z Jimem, ale zupełnie o tym zapomniała, bo wszystko zaaranżowała Maddie, a potem przyjechał jej chłopak, Rico…
    – Jej chłopak?! – wykrzyknął Niewinna Buźka, wyraźnie urażony. – Masz chłopaka?
    – Eee… – powtórzyła Dana. Szturchnęłam Marca w żebra.
    – Zaraz tam, jej chłopak. Po prostu czasem się spotykają.
    – Umówiłaś się ze mną, choć spotykasz się z kimś innym? – zapytał Niewinna Buźka. Bałam się, że zaraz wybuchnie płaczem.
    – Z nim też się umówiłaś? – warknął Rico. Zrobił się czerwony na twarzy, a z jego uszu poszedł dym.
    – Eee… – Dana spojrzała błagalnie na mnie i na Marca. – Może byście mi trochę pomogli?
    – Och, dajcie spokój, chłopcy – odezwał się Marco. – To co dzieje się w Vegas, zostaje w Vegas, prawda?
    Trzej mężczyźni spiorunowali go wzrokiem. Marco zapiszczał i schował się za mną.
    – Słuchajcie, to wszystko to jedno wielkie nieporozumienie – zaczęłam, próbując załagodzić sytuację. – Widzicie…
    – Czekajcie! – przerwała mi pani Rosenblatt, przykrywając dłonią nabrzmiałe żyły na czole Rica. – Mam wizję!
    Tylko. Nie. To.
    Pani Rosenblatt znowu zrobiła numer ze Świtu żywych trupów, wywracając oczami tak, że widać było tylko białka.
    – Widzę… osła. Dużego, silnego osła. – Otworzyła gwałtownie oczy. – Masz zwierzątko?
    – Ha! – rzucił Chudy Jim, wychylając się zza znaku. – Ona uważa, że jesteś osłem.
    Rico zawył i ponownie natarł na Chudego Jima, ciągnąc za sobą ochroniarzy i policjantów. Może i unieruchomili mu ręce, ale nogi miał ciągle wolne. Biorąc pod uwagę, że Rico jest specjalistą piętnastu różnych sztuk walki, było to duże niedopatrzenie ze strony gliniarzy. Rico podwinął nieco jedną nogę, po czym wyrzucił ją do przodu, trafiając Chudego Jima prosto w twarz.
    – Auu. – Chudy Jim poleciał do tyłu, zatrzymując się na jednym z automatów.
    – Dosyć tego. Wszyscy jesteście osłami! – wrzasnęła Dana. Potem zwróciła się do Funkcjonariusza Niewinna Buźka, który wyglądał jakby próbował sobie przypomnieć, czy podobna sytuacja była opisana w podręczniku. – Najpierw ty posłuchaj – powiedziała, celując w niego palcem. – Tak, spotykam się z Rikiem.
    – Ale… – zaczął Niewinna Buźka.
    – Ale raz umówiłam się z tobą – dokończyła Dana. – Raz! Tylko się z tobą spotkałam, a nie obiecałam, że za ciebie wyjdę. Czy tak wygląda ciało mężatki? Nie sądzę.
    Niewinna Buźka zamknął usta i skupił się na jakimś wyjątkowo interesującym paproszku, który znalazł na podłodze.
    – Ty – ciągnęła Dana, zwracając się do Rica, który nieco się uspokoił, po tym jak wreszcie przyfasolił Chudemu Jimowi. – Za kogo się uważasz, żeby wyżywać się na małych, bezbronnych mięczakach, co?
    – Hej! – zaprotestował z podłogi Chudy Jim. Dana go zignorowała.
    – Jeszcze nigdy nie widziałam tak okropnego napadu zazdrości. A pracuję z aktorami! Jesteś dorosłym facetem, a nie małym chłopcem bawiącym się w żołnierza. Panuj nad sobą, albo się pożegnamy.
    Łat. Byłam pod wrażeniem. To dopiero się nazywa twarda laska.
    – A co ze mną? – zapytał Chudy Jim. Dana przewróciła oczami.
    – Żartujesz? Ty gadasz do moich cycków. Daj spokój! Chudy Jim wydął wargę. Albo mu po prostu spuchła.
    – Wy, chłopcy, możecie dalej się kłócić, jeśli chcecie – kontynuowała Dana, krzyżując ręce na piersi – ale ja zabiłam dziś człowieka i jestem zmęczona. Idę na górę, trochę się przespać. – Odwróciła się i ruszyła w stronę wind. – Maddie? – zawołała przez ramię. – Idziesz?
    Jasne, że szłam, bo powietrze było tak przesycone testosteronem, iż ledwo dało się oddychać. – Zaczekaj! – zawołałam, podbiegając do niej. Marco, mama i pani Rosenblatt poszli za nami.
    Kiedy dotarliśmy na górę, poczułam, że jestem skonana. Dana i Marco padli na jedno z podwójnych łóżek, a mama położyła się na dostawce. Mi pozostało dzielenie łóżka z panią Rosenblatt. Podział wyglądał w ten sposób, że ja zajmowałam skrawek, a stutrzydziestosześciokilogramowa pani Rosenblatt całą resztę łóżka. Ale nie narzekałam. Przytuliłam twarz do poduszki, zamknęłam oczy i po raz pierwszy od dawna zapadłam w porządny, głęboki sen.
    Następnego ranka obudził mnie dźwięk prysznica branego przez Marca. Przekręciłam się na drugi bok i zerknęłam na zegarek. Dziesiąta piętnaście. Jak ja lubię sobie dłużej pospać. Przetarłam oczy, przeciągnęłam się i usiadłam. Dana siedziała na drugim łóżku, oglądając program o tym, jak grać, żeby wygrać w blackjacka.
    – Gdzie nasz upiorny duecik? – zapytałam, ziewając.
    – Chodzi ci o twoją mamę i panią R.? Poszły na śniadanie. Po drugiej stronie ulicy jest bar z placuszkami; jesz ile chcesz za cztery dziewięćdziesiąt dziewięć. Też jesteś głodna?
    Skinęłam głową. Owszem, byłam głodna. A kiedy zaburczało mi w brzuchu, zdałam sobie sprawę, że nie jadłam nic od wczorajszego ranka. Dana zadzwoniła na room service i zamówiła kubek odtłuszczonego jogurtu z truskawkami i granolą dla siebie, oraz bekon, placki ziemniaczane i tosta francuskiego z bitą śmietaną dla mnie. (No co, wczoraj o mały włos nie zginęłam. Życie jest zbyt krótkie, żeby przejmować się zdrowym odżywianiem).
    Czekając, aż dostarczą nam jedzenie, podłączyłam komórkę do ładowarki i sprawdziłam wiadomości. Miałam pełną skrzynkę. Pierwsza porcja pochodziła z zeszłego wieczoru, kiedy to wydzwaniały do mnie Dana i mama, żeby dowiedzieć się, gdzie jestem i czy nic mi się nie stało. Potem odsłuchałam wiadomość z Tot Trots. Informowali mnie, że jeśli do poniedziałku nie oddam projektów plastików z Rainbow Brite, mogę pożegnać się z pracą. Przeprowadziłam w myślach szybkie obliczenia i wykombinowałam, że jeśli wyjedziemy z samego rana, nie utkniemy w korku, a potem zarwę noc, to może w przyszłym tygodniu ciągle będę miała pracę. Może.
    Starając się nie wyobrażać sobie, jak stoję w moich srebrnych sandałkach bez pięty w kolejce do pośredniaka, przeszłam do kolejnej wiadomości. Była od Ramireza. Jak się po chwili okazało, sześć następnych również. Najpierw przeklinał po hiszpańsku (kiedy znalazł w samochodzie same kajdanki), a potem jeszcze bardziej przeklinał po hiszpańsku (kiedy dowiedział się, że Dana zastrzeliła Gąsienicę).
    Ostatnia wiadomość była z rana. Zostawił ją Larry, który mówił, że Felix opowiedział mu o wszystkim, co zaszło wczorajszego wieczoru. Pytał, czy nic mi nie było? Mogłam oddzwonić do niego do domu, bo po tym jak Monaldo został aresztowany, wrócił do Henderson.
    Wpatrywałam się w komórkę. Wiedziałam, że powinnam oddzwonić do Larry'ego i postanowiłam, że to zrobię. Później. Teraz, kiedy niebezpieczeństwo zostało zażegnane, nie byłam pewna, co mu powiedzieć. Zostały same pytania. Dlaczego uciekł? Dlaczego porzucił swoją trzyletnią córkę? Jak wyobrażałam sobie nasze dalsze stosunki? Były to rozważania zbyt wyczerpujące dla kobiety, która niedawno zaliczyła wstrząśnienie mózgu.
    Zamiast rozmyślać zjadłam śniadanie, włożyłam top na ramiączkach, dżinsową spódniczkę, botki od Gucciego i zeszłam na dół.
    W recepcji siedział Chudy Jim. Jego wargi były tak spuchnięte, że wyglądały jak napompowane kolagenem, nos był ukryty pod bandażami, a oczy otaczały fioletowe obwódki. Zrobiłoby mi się go żal, gdyby nie to, że właśnie rozczulały się nad nim dwie szwedzkie turystki w minispódniczkach i obcisłych topach. Bycie poturbowanym wyraźnie miało swoje dobre strony.
    – Hej – powiedziałam. – Nie chcę przeszkadzać, ale masz może dzisiejszego „Informera”?
    Chudy Jim wyciągnął egzemplarz spod pulpitu, dając mi znak ręką, żebym się zmywała, po czym ponownie skupił się na biuściastych Szwedkach.
    Rozłożyłam gazetę. Nagłówek głosił; „Reporter rozbija gang handlarzy podróbkami”. Hm… tak to zapamiętałam. Z drugiej strony, i tak było to bliższe prawdy niż dziewięćdziesiąt procent tego, co zwykle publikowali w „Informerze”. Przeczytałam artykuł. Przyznaję, że nawet byłam pod wrażeniem. Chłopiec z Tabloidu całkiem nieźle się spisał. Plus, na wszystkich zdjęciach moja głowa została w komplecie z ciałem. Może Felix dostanie kiedyś tego Pulitzera.
    Na koniec było jeszcze trochę zdjęć – przykryte czarnym plastikiem ciało Hanka leżące przed Victoria, Monaldo wyprowadzany ze swojego penthouse'u w kajdankach, żałobnicy na pogrzebie Hanka. Na ostatnim zdjęciu był Maurice, szlochający nad trumną Hanka, z chusteczką w ręce. Biedny Maurice. Bardzo mu współczułam. Cokolwiek stanie się z Monaldem, nie zwróci mu to Hanka. Zastanawiałam się, czy ktoś mu powiedział o aresztowaniu Monalda? Ramirez i federalni byli całkowicie skoncentrowani na Monaldzie. Miałam przeczucie, że żaden z nich nawet nie pomyślał o zrozpaczonym partnerze świętej pamięci Hanka.
    Wpatrywałam się w zdjęcie. Po tym, jak z Daną potraktowałyśmy jego psa paralizatorem, byłam coś winna Maurice'owi. Powinnam go uspokoić, że Monaldo nie hula już bezkarnie na wolności. Odłożyłam gazetę i przywołałam taksówkę.
    Dwadzieścia minut później zajechałam pod mieszkanie Maurice'a. Na dziedzińcu nadal leżały przewrócone meble ogrodowe, a cienkie ściany sprawiały, że słyszałam, co oglądają w telewizji jego sąsiedzi.
    Zapukałam do mieszkania 24A. Maurice otworzył mi po krótkiej chwili. Cienie pod jego oczami były prawie czarne, wyglądał jeszcze starzej i żałośniej, niż kiedy widziałam go ostatnim razem. Nadal był blady i spowity w żałobną czerń – czarny golf, czarne spodnie, czarną dzianinową kamizelkę. I nadal nosił te ohydne mokasyny.
    Wokół jego nóg tańczyła Queente, witając mnie radosnym poszczekiwaniem.
    – Maddie – powiedział głosem tak ochrypłym, jakby od pogrzebu non stop płakał. – Proszę, wejdź. – Odsunął się, żeby mnie wpuścić. – Co cię do mnie sprowadza? – Zachęcił mnie gestem, żebym usiadła. Sam usiadł naprzeciwko.
    Odchrząknęłam. Niewielki salon wypełniał duszący zapach pot – pourri i wybielacza.
    – Widziałeś dzisiejsze gazety? – zapytałam. Pokręcił głową.
    – Nie. Ostatnio rzadko wychodzę. A co?
    – Monaldo został aresztowany – oznajmiłam, kładąc dłoń na jego ramieniu. Oczy Maurice'a zaszły łzami. Wyciągnął z pudełka na stoliku chusteczkę, przyciskając ją do nosa.
    – Naprawdę? Skinęłam głową.
    – Tak, wczoraj wieczorem.
    – Dzięki Bogu! – Maurice odetchnął z ulgą rozluźniając ramiona, jakby ktoś zdjął z nich wielki ciężar. – Nie masz pojęcia, jak straszne świadomość, że ten potwór jest na wolności i nie wiadomo, co zrobi.
    Poklepałam Maurice'a po ręce.
    – Strasznie mi przykro z powodu Hanka. Maurice pociągnął nosem.
    – Dziękuję. I jestem ci wdzięczny, że przyszłaś powiedzieć mi o Monaldzie. Jesteś dobrym człowiekiem, Maddie.
    Uśmiechnęłam się.
    – Przynajmniej tyle mogłam zrobić. – Nie dodałam: „Zwłaszcza że poraziłyśmy twojego psa paralizatorem”.
    – Przyznał się? – bąknął Maurice. – Czy Monaldo przyznał się, że zabił Hanka? Poruszyłam się.
    – No, nie. Ale jestem pewna, że to zrobi. Przyznał się do powiązań z mafią i z tego, co mówi policja, nieprędko wyjdzie na wolność.
    Maurice skinął głową, znowu pociągając nosem i osuszając go chusteczką. Wzruszył ramionami.
    – Może to prawda, że nie zabił Hanka. Wiesz, Hank był bardzo wrażliwym człowiekiem. Może to wszystko po prostu go przerosło. Może rzeczywiście popełnił samobójstwo. Zostawił przecież list.
    Pokiwałam głową.
    – Może.
    Patrzyłam, jak Maurice zgniata chusteczkę. Oueenie szczekała u jego stóp, domagając się zainteresowania, a ja wdychałam ciężki zapach wybielacza. Nie odzywaliśmy się do siebie dłuższą chwilę, a w mojej głowie cały czas rozbrzmiewały jego ostatnie słowa. Coś jest nie tak, pomyślałam. Przeszły mnie ciarki, kiedy zdałam sobie sprawę co.
    – Czekaj, co powiedziałeś? – zapytałam. Maurice zamrugał.
    – Że Hank był wrażliwym człowiekiem.
    – Nie, nie to – powiedziałam, czując, jak moje usta poruszają się w zwolnionym tempie, kiedy nagle wszystkie elementy układanki wskoczyły na swoje miejsce.
    – O liście pożegnalnym?
    Maurice uniósł powoli głowę. Nasze oczy się spotkały.
    Ramirez mówił, że nikt nie wie o liście pożegnalnym. Nie podali tej informacji do publicznej wiadomości. Tylko jeszcze jedna osoba mogła wiedzieć o tym, że policja znalazła list.
    Zabójca Hanka.
    Przełknęłam ślinę. W ustach miałam bardziej sucho niż na Saharze. Teraz kiedy uważniej przyjrzałam się siedzącemu naprzeciwko mnie mężczyźnie, jego podkrążone oczy wydały mi się przepełnione bardziej złością niż żałobą.
    – Powiedziałem, że Hank zostawił list – powtórzył powoli Maurice, przyglądając się badawczo mojej twarzy.
    – Racja – odparłam szybko. – Zostawił list. Więc pewnie rzeczywiście to było samobójstwo.
    Muszę się stąd wydostać! Muszę zadzwonić do Ramireza. Muszę uciekać. Szybko!
    – Cóż, jeszcze raz przyjmij moje kondolencje. Niestety teraz muszę już lecieć, bo mam coś do załatwienia. – Złapałam torebkę i wstałam, kierując się do drzwi. Poszłoby to znacznie szybciej, gdyby pod nogami nie plątała mi się Queenie, domagając się szczekaniem, żebym ją pogłaskała. Gdyby nie ona, być może dotarłabym do drzwi, zanim usłyszałam za sobą charakterystyczny dźwięk.
    Znieruchomiałam. Ostatnio słyszałam go często, by mieć wątpliwości. To był dźwięk odbezpieczanego pistoletu. Odwróciłam się i po raz drugi w ciągu dwóch dni zobaczyłam wycelowaną we mnie broń. Maurice stał w rozkroku, trzymając oburącz pistolet Hanka. Po jego policzkach ciekły łzy, a ponieważ trzęsły mu się ręce, lufa była raz na wysokości mojego czoła, raz klatki piersiowej.
    – Przykro mi, Maddie – odezwał się, znowu pociągając nosem. – Lubiłem cię. Naprawdę.
    Użył czasu przeszłego, co raczej nie napawało otuchą.
    – Maurice – powiedziałam powoli, starając się nie zdradzić z paniką. – Porozmawiajmy o tym.
    Pokręcił głową.
    – Wybacz, Maddie, ale nie ma już o czym rozmawiać. To już koniec. Naprawdę koniec. Ich już nie ma. Obu. Nie rozumiesz? Już po wszystkim.
    Przełknęłam ślinę. Nic nie rozumiałam. Mówił bez ładu i składu, płacząc przy tym jak bóbr. Jedyne, co rozumiałam, to to, że trzyma lufę pistoletu wycelowaną w mój skromny biust, który za chwilę mógł stać się tylko wspomnieniem.
    – Maurice, odłóż pistolet i porozmawiajmy. – Rozglądałam się gorączkowo po pokoju, szukając jakiegoś przedmiotu, którego mogłabym użyć w charakterze broni. Niestety, obsesyjne zamiłowanie Maurice'a do porządku spowodowało, że w zasięgu mojego wzroku nie było absolutnie nic, co by się nadawało. Nic ostrego ani ciężkiego, zupełnie nic. Cholera! Pokręcił głową.
    – Przykro mi, Maddie, nie mogę tego zrobić. – Teraz już nie płakał, a zanosił się płaczem. Co dziwne, ręce już mu tak nie drżały i trzymał pistolet naprawdę pewnie. Nie był to dobry znak.
    – To ty napisałeś list pożegnalny? – zapytałam, grając na zwłokę, chociaż wątpiłam, że coś mi to da. Nikt nie wiedział, gdzie jestem ani nawet że opuściłam hotel. Uznałam jednak, że im dłużej uda mi się odwlec egzekucję, tym lepiej.
    Maurice skinął głową.
    – Musiałem. Nie chciałem, żeby ktoś trafił do więzienia za jego zabójstwo. Nie chciałem, żeby ktoś jeszcze cierpiał.
    – Tylko Hank?
    Z oczu Maurice'a popłynęło więcej łez, zaczęło mu także ciec z nosa. Tyle że tym razem jego twarz wykrzywiła wściekłość.
    – Zasłużył sobie na to! Zdradzał mnie! Mnie! Temu idiocie wydawało się, że może mnie oszukiwać. Zamierzał ze mną zerwać i sprowadzić tę swoją wielką, włochatą małpę do domu, który dla niego urządziłem. Miała spać w mojej pościeli, jeść z mojej porcelany, siedzieć przy stole, który co tydzień polerowałem. Nie mogłem na to pozwolić. Nie mogłem dopuścić, żeby Hank sprowadził tego Neandertalczyka do mojego domu.
    Jakiego Neandertalczyka? Monalda? – zapytałam, zupełnie zdezorientowana. Maurice wspominał, że widział, jak Hank wychodził z gabinetu Monalda. Może naprawdę łączyło ich coś więcej niż tylko praca. Maurice pokręcił głową.
    – Nie. Jego goryla. Tego, któremu przydałaby się przymusowa depilacja. Gąsienica!
    – To on był gejem? – zapytałam z niedowierzaniem. Maurice zmrużył swoje załzawione oczy.
    – Tak, był gejem. Wbrew obiegowej opinii nie wszyscy z nas są delikatnymi, małymi kwiatuszkami.
    W duchu przewróciłam oczami. Facet trzymający mnie na muszce robił mi wykład na temat politycznej poprawności.
    – A więc zepchnąłeś Hanka z dachu? Maurice przytaknął.
    – Nie rozumiesz? Musiałem. Wszystko by zrujnował z tym swoim wielkim, włochatym potworem.
    – Ale czemu był nagi? – zapytałam, przypominając sobie ten drobny szczegół, który zastanawiał mnie od samego początku.
    – Tego wieczoru miał na sobie vintage'ową suknię Diora. Cała by się zaplamiła krwią. Do niczego by się już nie nadawała. To chyba oczywiste – wyjaśnił Maurice.
    Co racja to racja.
    – Gdzie jest teraz ta suknia? – zapytałam, choć szczerze mówiąc miałam to gdzieś. Po prostu starałam się zyskać na czasie, czymś go rozproszyć, Powoli wsunęłam rękę do torebki, wiszącej na moim ramieniu. Gdyby tylko udało mi się znaleźć telefon…
    – Co robisz? – Lufa pistoletu, wycelowana wcześniej w moją klatkę piersiową, nagle znalazła się na wysokości moich oczu. A dokładnie: między nimi.
    Ogarnęła mnie panika. Zesztywniałam, kiedy Maurice zrobił krok w moją stronę.
    – Nic – powiedziałam, głosem przypominającym piskliwe jazgotanie Queenie.
    – Rzuć torebkę na podłogę.
    Zrobiłam, jak kazał. Powoli zsunęłam z ramienia cienki pasek, żegnając się z moją jedyną nadzieją na ratunek.
    – Teraz kopnij ją do mnie – rozkazał.
    Posłuchałam go, posyłając torebkę kopniakiem przez oliwkowo – zieloną wykładzinę. Oueenie natychmiast rzuciła się na nową zabawkę. Skrzywiłam się, kiedy jej małe, ostre ząbki wbiły się we włoską skórę.
    – Co teraz? – zapytałam, choć nie byłam pewna, czy chcę usłyszeć odpowiedź.
    – Teraz przejdziesz na korytarz – polecił mi Maurice, wskazując mi kierunek lufą. – Powoli.
    – Gdzie idziemy?
    – Do łazienki – odparł. – Zastrzelę cię w wannie. Łatwiej będzie posprzątać. Szturchając lufą w plecy, pokierował mnie wąskim korytarzem do niewielkiej łazienki. Podłogę i obudowę wanny pokrywały różowe płytki, ściany miały przyprawiający o mdłości turkusowy kolor. Pachniało tu tak, jakby ktoś podłączył naraz do kontaktu piętnaście różnych odświeżaczy powietrza. Przełknęłam ślinę, kiedy Maurice mnie obrócił.
    – Ręce przed siebie – zakomenderował, trzymając lufę zaledwie parę centymetrów od mojej twarzy.
    Czy miałam inne wyjście? Wyciągnęłam ręce przed siebie, tak jak kazał, wnętrzem dłoni do góry, ze złączonymi nadgarstkami. Cały czas trzymając mnie na muszce, Maurice sięgnął do szafki i wyjął z niej wodoodporną taśmę klejącą. Pociągnął zębami za koniec rolki, a potem owinął szarą taśmą moje nadgarstki, zupełnie unieruchamiając mi ręce. Zalała mnie nowa fala paniki. Czułam, jak do oczu napływają mi łzy.
    – Maurice, proszę, porozmawiajmy o rym – powiedziałam błagalnie. Oderwał zębami kolejny kawałek taśmy, po czym spojrzał na mnie współczująco.
    – Przykro mi, Maddie. Naprawdę. Ale muszę to zrobić. – I zakleił mi taśmą usta, dokładnie wygładzając, dopóki nie miał pewności, że będę w stanie co najwyżej cicho kwilić.
    Nie wstydzę się przyznać, że naprawdę kwiliłam. Kiedy Maurice szturchał mnie, żebym weszła do wanny, kwiliłam tak żałośnie, że Queenie przybiegła, zobaczyć, co się dzieje. Przyniosła ze sobą moją torebkę, z której po drodze powypadały kosmetyki, karty kredytowe, tampony i drobniaki. Weszła do łazienki, stukając pazurkami o kafelki, i otarła się o nogę Maurice'a. Odruchowo schylił się, żeby ją pogłaskać. Szczęśliwa, że zwrócił na nią uwagę, Queenie wypuściła z pyska torebkę i zaczęła radośnie ujadać. Kiedy torebka wylądowała na podłodze, wypadła z niej komórka. Prześliznęła się po kafelkach i zatrzymała przy samej wannie. Zrobiłam wielkie oczy, zadowolona, że mam usta zaklejone taśmą, bo inaczej Maurice usłyszałby, jak głośno wciągam powietrze ze zdumienia. Zobaczyłam, że to nie moja komórka, tylko specjalna komórka Dany. Paralizator.
    – Maddie, proszę cię, ułatw sprawę nam obojgu – powiedział Maurice, pociągając nosem i przygryzając wargę. Mierzył we mnie, trzymając pistolet w wyprostowanej ręce. – Nie ruszaj się. Po prostu stój, tak jak teraz.
    Nic z tego, stary.
    Wzięłam głęboki oddech, policzyłam do dwóch i dałam nura po paralizator. W chwili, kiedy zacisnęłam na nim dłonie, usłyszałam wystrzał. Kula przeleciała tuż obok mojego ucha, dosłownie ocierając się o włosy, i utknęła w różowej płytce, której odłupane fragmenty wystrzeliły w powietrze.
    – Zobacz co zrobiłaś! – krzyknął Maurice, celując w podłogę, po której do niego pełzłam z paralizatorem w ręku. Miałam ogromną nadzieję, że wcisnęłam odpowiedni przycisk. – Już za późno, żeby dzwonić po pomoc, Maddie! – zawołał, znowu strzelając. Tym razem trafił w płytkę za mną. Queenie się przestraszyła, podskoczyła w górę jak na sprężynie i wpadła pomiędzy mnie a lufę pistoletu Maurice'a, nadal miotając się z przerażenia. Nie powiem, żeby mi to pomogło. Zostało mi już tak niewiele…
    – Odsuń się, ty głupi psie! – wrzasnął Maurice, mrużąc jedno oko i próbując wycelować tak, by nie trafić Oueenie.
    Jeszcze troszeczkę…
    Wyciągnęłam ręce najdalej, jak mogłam, trzymając palce na czerwonym guziku. Zamknęłam oczy.
    Maurice wydał z siebie zduszony jęk i runął na podłogę. Jego głowa wylądowała niedaleko mojej, z ust wysunął się język.
    Odetchnęłam z ulgą po czym sama też znieruchomiałam. Leżałam, wpatrując się w turkusowy sufit i oddychając głęboko. Byłam szczęśliwa, że żyję.
    Rozkoszowałam się tym faktem jeszcze chwilę, po czym zabrałam Maurice'owi pistolet i odsunęłam się pod ścianę. Trzymając pistolet w jednej dłoni, drugą złapałam za brzeg taśmy zaklejającej moje usta i pociągnęłam.
    – Cholera jasna! – wrzasnęłam. Oczy zaszły mi łzami i złapałam się odruchowo za górną wargę. Miałam wrażenie, że zdarłam sobie warstwę skóry. Albo i dwie. Z drugiej strony, nie musiałam się już martwić woskowaniem wąsika.
    Starając się ignorować palącą żywym ogniem wargę, szybko wyciągnęłam z torebki prawdziwą komórkę i zadzwoniłam do Ramireza.
    Ten jeden raz miałam szczęście – nie połączyłam się z jego pocztą głosową. Odebrał. Próbowałam opowiedzieć mu, gdzie jestem i co się tu działo, w taki sposób, żeby się jak najmniej zdenerwował, ale chyba nie całkiem mi się to udało. Przez chwilę nic nie mówił, a potem posłał całą wiązankę przekleństw. Muszę przyznać, że niektóre były bardzo kreatywne. Kiedy wyczerpały mu się pomysły, powiedział, że zaraz będzie. Rozłączyłam się i zobaczyłam, że Maurice zaczyna się poruszać.
    Cholera. Złapałam taśmę i, nadal skrępowanymi dłońmi, niezgrabnie unieruchomiłam nadgarstki i kostki Maurice'a. Na koniec zakleiłam mu usta. Ponieważ dobrze wiedziałam, jak boli odklejenie z nich taśmy, było to z mojej strony dosyć podłe. Cóż mogę powiedzieć? Akcja z taśmą wprowadziła mnie w mściwy nastrój.
    Na koniec oparłam skrępowanego Maurice'a o wannę, a sama cofnęłam się pod ścianę i wzięłam pistolet z powrotem do ręki. Kiedy Maurice otworzył oczy, trzymałam go już na muszce.
    Spojrzał zdumiony na swoje unieruchomione ręce, a potem na trzymaną przeze mnie broń. Jego oczy zrobiły się duże i zaszły łzami.
    – Przykro mi, Maurice – wycedziłam, celując w jego łysą głowę. – Musiałam to zrobić.
    Jak już wspominałam, są dwie rzeczy, których nienawidzę bardziej od sytuacji, kiedy do mnie strzelają. Sandały Birkenstock (choćbyś miała nie wiadomo jak wystrzałowy pedikiur, twoje stopy i tak wyglądają w nich, jakby czegoś im brakowało) i brzuszki (najokrutniejsza, a mimo to, ciągle legalna forma kary). Teraz, kiedy Ramirez oskubywał moje nadgarstki, uświadomiłam sobie, że jest jeszcze trzecia rzecz.
    Wodoodporna taśma klejąca.
    – Auu! – zawyłam, patrząc, jak wraz z szarymi paskami taśmy odchodzą z moich rąk malutkie włoski.
    – Nie bądź mięczakiem – powiedział Ramirez, rzucając na podłogę kolejny pasek.
    – Ale to boli!
    – Już prawie koniec. Został ostami kawałek. – Uśmiechnął się i zerwał ostatni fragment taśmy.
    – Auu! – zaskomlałam.
    Okej, przyznaję, trochę wyolbrzymiałam. Ale od kiedy Ramirez wpadł do łazienki Maurice'a, był dla mnie taki czuły i dobry, że musiałabym być idiotką żeby tego nie wykorzystać. Najpierw złapał mnie w kolejny niedźwiedzi uścisk, który trwał tak długo, że bałam się, iż zaraz zemdleję, a potem przyrzekł, że nigdy więcej nie pozwoli, żebym zniknęła mu z oczu. Nigdy. Pewnie powiedział to pod wpływem chwili i, w ogóle, było to mało realne, ale i tak poczułam ciepło w sercu.
    Po tym jak gliniarze zabrali Maurice'a do aresztu (szlochał przez całą drogę do radiowozu), przez cały ten czas Ramirez trzymał mnie za rękę, zostałam zbadana przez sanitariuszy oraz przesłuchana przez detektywa Sipowicza (nieco zdziwionego, że znowu mnie widzi). Potem zapakował mnie do swojego SUV – a i zawiózł do New York, New York, gdzie zabrał się za usuwanie pozostałości po mojej przygodzie z psychopatycznym Panem Czyścioszkiem.
    – No, już po wszystkim – powiedział, wyrzucając ostatni, lepiący kawałek. Rozmasowałam nadgarstki.
    – Nadal boli – jęknęłam.
    W oczach Ramireza pojawiły się szelmowskie ogniki, a na usta wypłynął uśmiech dużego, Złego Wilka.
    – Może pomoże, jak je pocałuję?
    – Serio? Przed chwilą prawie straciłam życie… znowu… a ty myślisz o seksie? Wyszczerzył zęby.
    – Jestem facetem. Zawsze myślę o seksie. – Jezu. – Przewróciłam oczami.
    – Daj spokój. Ty. Ja. Przytulny pokój hotelowy. – Spojrzał na podwójne łóżko. – Duże łóżko…
    Hm… Muszę przyznać, że był bardzo przekonujący A kiedy uniósł moją rękę do swoich ust, pokrywając mój nadgarstek delikatnymi pocałunkami…
    Zamknęłam oczy. Temperatura mojego ciała w jednej chwili wzrosła o piętnaście stopni.
    – Czy czujesz się już seksowna? – wymruczał w moją skórę. Pokręciłam głową.
    – Nie – skłamałam.
    Jego usta powędrowały w górę, skubiąc wnętrze mojego łokcia.
    – A teraz?
    Stłumiłam westchnienie, czując na skórze jego seksowną, jednodniową szczecinę.
    – Nie.
    Objął mnie ręką w pasie i przyciągnął do swojego muskularnego ciała. Zbliżył usta do moich, tak że czułam na wargach jego ciepły oddech.
    – Może teraz? – szepnął.
    – No, może troszeczkę.
    Uśmiechnął się i zobaczyłam ten jego zwodniczy, chłopięcy dołeczek.
    – Wiedziałem, że w końcu dasz się przekonać – zamruczał, a potem nakrył moje usta swoimi. Całował mnie powoli, delikatnie, wzniecając w moim podbrzuszu pożar, który szybko przemieszczał się na południe.
    Oddałam mu pocałunek. Drapieżnie. Cóż, jestem kobietą. Poza tym przy Ramirezie, ja też zawsze myślę o seksie. To „myślenie” doprowadziło mnie do stanu, w którym nie obchodziło mnie, że mam nieogolone nogi, moje majtki nie pasują do stanika, a górna warga jest ciągle obrzmiała i czerwona po depilacji taśmą klejącą. Chrzanić to. Byliśmy sami, wszyscy źli kolesie ze spluwami trafili za kratki, a Ramirez mnie całował. Boże, jak on mnie całował.
    Przeszedł mnie dreszcz, kiedy jego dłoń prześliznęła się po moim udzie, zaglądając pod spódniczkę. W następnej sekundzie modliłam się już do świętego od profilaktyki, żeby Ramirez miał w portfelu prezerwatywy. Owinęłam go nogą, przyciągając do siebie, palcami majstrując przy jego rozporku. Na guziki. Byłam przy guziku numer dwa, kiedy drzwi się gwałtownie otworzyły.
    – Maddie, nie uwierzysz! – wykrzyknął Marco, wpadając do pokoju.
    – Madonna załatwił nam bilety na Bette Midler! Dziś wieczorem zobaczę na żywo boską Bette! Jestem szczęśliwy, skarbie, absolutnie szczęśliwy! Jestem tak… – Urwał. – Och. Czyżbym w czymś przeszkodził?
    Spojrzałam na niego wściekle. Gdyby wzrok mógł zabijać, Marco byłby już trupem.
    Ramirez warknął jak dzikie zwierzę, po czym wstał, poprawiając dżinsy.
    – Ups. Przepraszam – wyjąkał Marco ze zmieszanym uśmiechem.
    – Nie wiedziałem. – Zobaczył kawałki taśmy klejącej na podłodze. – Co to za taśma? – zapytał i się rozpromienił. – Czy to jakiś perwersyjny gadżet?
    – Żaden perwersyjny gadżet. Raczej narzędzie tortur i to bardzo bolesne – zapewniłam go. Ramirez zapiął rozporek, a ja opowiedziałam Marcowi o moim spotkaniu z Maurice' em. Słuchał wszystkiego z rozdziawioną buzią.
    – Skarbie, jesteś niesamowita! Jesteś wielka. Jesteś absolutną debeściarą. Sama załatwiłaś bezwzględnego zabójcę!
    Miałam nadzieję, że Ramirez nas słucha.
    – No cóż – powiedziałam skromnie – trochę pomogła mi Dana. W końcu, to jej paralizator.
    – Nie, skarbie, sama tego dokonałaś. Och! – Klasnął w ręce. – Musimy to uczcić. Może pójdziemy się napić po występie?
    – Jasne – odparłam.
    – Bajecznie! Ale, co ja tak stoję i gadam, kiedy muszę znaleźć odpowiedni ciuch na wieczór, coś godnego Bette. Zostawiam was samych z waszym świętowaniem – rzucił, puszczając oczko i wyszedł.
    Kiedy tylko zamknęły się za nim drzwi, Ramirez złapał mnie za rękę i ponownie przyciągnął do siebie. Jedną ręką obejmował mnie w pasie, a drugą pieścił mój kark.
    – Na czym skończyliśmy? – zamruczał. Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zamknął mi usta pocałunkiem. Tym razem gwałtowniejszym, bardziej natarczywym. Nie żebym miała coś przeciwko. Kiedy dotknęłam dłońmi jego kaloryfera, moje hormony zaczęły szaleć. Ramirez jęknął, gdy znowu powędrowałam palcami w dół, do jego rozporka.
    Pchnął mnie na łóżko i położył się na mnie, Łat. Miał w kieszeni colta kaliber 45 czy po prostu cieszył się na mój widok?
    Byłam zaledwie dwa guziki od rozwiązania tej zagadki, kiedy drzwi znowu się otworzyły.
    – Sukinkot – warknął Ramirez.
    – Rety, tak, to właśnie to miejsce! – Do pokoju weszła zarumieniona, rozchichotana Dana, z Rikiem, skubiącym jej szyję. – Och! – Zatrzymała się, kiedy nas zobaczyła. – Ups. Zdaje się, że ten pokój jest już zajęty.
    Odchrząknęłam, a Ramirez sturlał się ze mnie, mamrocząc, że zaraz kogoś udusi.
    – Eee, no trochę. My właśnie… – Urwałam, zbyt zawstydzona, żeby dokończyć.
    – Aha, my też. – Dana zachichotała, kiedy Rico uszczypnął ją w tyłek.
    – Pogodziliście się? – zapytałam, choć malinka na szyi Dany wyraźnie mówiła, że tak.
    Dana skinęła głową.
    – Rico zadzwonił do mnie rano, po tym jak funkcjonariusz Taylor zwolnił go z aresztu. Dasz wiarę, że Chudy Jim wniósł oskarżenie? W każdym razie, Rico przeprosił mnie za ten wybuch zazdrości i zbyt gwałtowną reakcję, i właśnie mieliśmy…
    – Godzić się? – podsunęłam, żeby przypadkiem nie weszła w szczegóły.
    – Aha. – Dana zachichotała. – Zresztą, nie potrafię się długo złościć na mojego małego żołnierzyka – zaćwierkała, ściskając policzki Rica, aż mu się wykrzywiły usta.
    – Kofam cię, moja mała żyleto.
    Rety. Czułości Miejskich Bojowników.
    – Hej, co ci się stało w nadgarstki? – spytała Dana, patrząc na moje przeguby, gdzie do resztek kleju po taśmie przywarły kłaczki z dżinsów Ramireza. Wyglądałam, jakbym miała bransoletki.
    – Długa historia – odparłam. Opowiedziałam jej skróconą wersję, skupiając się na kolejnym zamachu na moje życie i, szczęśliwym dla mnie, zamiłowaniu Oueenie do skórzanych torebek.
    – Wiedziałam! – krzyknęła Dana, kiedy skończyłam. – Wiedziałam, że warto było zabrać paralizator!
    – Cóż, choć raz unieruchomił właściwą osobę. W każdym razie, dziś wieczorem idziemy z Markiem to oblać. Przyłączycie się?
    – Jasne! – pisnęła Dana, zerkając na Rica. – To znaczy, o ile nie mamy jakichś innych planów.
    – Skoro już o tym mowa… – powiedział Rico, patrząc Danie w oczy.
    – Właśnie. Dobra. No to, zostawiamy was samych – rzuciła Dana i wyszli razem z Rikiem, sczepieni ustami.
    Ramirez zatrzasnął za nimi drzwi, po czym spojrzał na mnie.
    – Masz zbyt wielu przyjaciół.
    W tym momencie, musiałam się z nim zgodzić.
    Jednym długim susem pokonał dzielącą nas odległość i my również sczepiliśmy się ustami. Tym razem nie było miejsca na subtelności. Jego dłonie uwijały się jak szalone. Ciągnęły za moją spódniczkę, ślizgały się po moim brzuchu, szamotały z zapięciem stanika. Ja nie pozostawałam w tyle. Błyskawicznie rozpięłam wszystkich pięć guzików jego rozporka. Mieliśmy misję do wypełnienia. Nic nas nie mogło powstrzymać…
    – Oj, mówię ci, że ta gra była ustawiona. To niemożliwe, żeby… Och. Wybacz, Madds.
    … no chyba, że pani Rosenblatt.
    Zamknęłam oczy i uderzyłam głową w zagłówek łóżka, zastanawiając się, co muszę zrobić, żeby się z kimś przespać. – Mads?
    Natychmiast otworzyłam oczy. – Mama? Ramirez zesztywniał i błyskawicznie wyciągnął rękę spod mojej bluzki.
    – Mama? – powtórzył falsetem. Mafiosów zjadał na śniadanie, ale moja mama go przerażała.
    – Eee, wybacz, że przeszkadzamy – powiedziała mama od progu. – O tej porze pani Rosenblatt bierze swoje tabletki na ciśnienie, zostawiła je w pokoju. Gdybyśmy wiedziały, że nie jesteś sama… – Jej wzrok padł na rozpięty rozporek Ramireza.
    – Cholera. – Ramirez odwrócił się i zapiął rozporek. Znowu.
    – Właśnie, powinniście powiesić skarpetkę na klamce albo coś – pouczyła nas pani R., przechodząc przez pokój do swojej walizki. – Wtedy byśmy wiedziały, że coś jest na rzeczy.
    – Zapamiętam sobie – mruknęłam.
    Mama odchrząknęła, przenosząc wzrok z mojego przekrzywionego stanika na Ramireza, który stał zmieszany w kącie.
    – Och, mamo. To jest Jack Ramirez.
    – Och, a więc pan jest tym detektywem – zagruchała mama, łapiąc go za rękę i nią potrząsając. – Maddie dużo mi o panu opowiadała. Muszę przyznać, że jestem szczęśliwa, iż znowu chodzi na randki. Zbyt długo tego nie robiła. Takie długie przerwy nie są dobre. Wiem, co mówię. Raz, kiedy Ralphie musiał wyjechać na cały tydzień na zjazd fryzjerów do Sarasoty, zobaczyłam reklamę pewnego urządzonka o nazwie rakieta kieszonkowa…
    – Mam je! – zawołała pani Rosenblatt, unosząc nad głowę buteleczkę z tabletkami.
    Oboje z Ramirezem odetchnęliśmy z ulgą. Nie ma nic obrzydliwego niż słuchanie o przygodach własnej lub cudzej matki z wibratorem.
    – Chodź, Betty – powiedziała pani Rosenblatt. – Mamy jeszcze trochę czasu do odlotu, zdążymy zagrać w keno.
    – Dobrze. Cieszę się, że pana poznałam – odparła mama, zamykając za nimi drzwi.
    Opadłam z powrotem na łóżko i utkwiłam wzrok w suficie. Ramirez położył się obok mnie i głośno westchnął.
    – Zdajesz sobie sprawę, że będę musiał zastrzelić kolejną osobę, która tu wejdzie?
    Skinęłam głową.
    – Myślę, że biorąc pod uwagę okoliczności, zostaniesz uniewinniony. Znowu westchnął i przejechał dłonią po twarzy.
    – Widzę, że nie jesteś już w nastroju? – zapytałam.
    – Skarbie, jestem facetem. Zawsze jestem w nastroju. Po prostu czekam na wejście kolejnego wariata, żebym nie musiał znowu zapinać rozporka.
    – Słuchaj, przyszło mi coś do głowy – szepnęłam, przekręcając się na bok, żeby widzieć twarz. – Może byśmy gdzieś wyjechali?
    – Wyjechali? – Uniósł brew.
    – Tak – potwierdziłam, siadając. – Wiem, że to śmiały krok, ze względu na to, że nie jesteśmy… to znaczy, że nie jestem twoją… to znaczy chodzi o to, że my nigdy… – Urwałam. Wzięłam głęboki oddech. A potem poszłam na całość. – Podobno w Palm Springs jest bardzo ładnie o tej porze roku.
    – Tak? – Ramirez podparł się na łokciu. Skinęłam głową.
    – Bardzo romantycznie.
    – Ooo, a więc chcesz romansu? – zapytał z uśmiechem. W jego policzku znowu pojawił się słodki dołeczek.
    – Nie miałabym nic przeciwko małemu romansowi – odparłam nieśmiało. – Poza tym, pomyśl. Ty i ja, sami. Żadnej pracy, żadnych wścibskich przyjaciół – podkreśliłam, wskazując na drzwi. – Tylko my dwoje. Co ty na to?
    – Brzmi cudownie – wymruczał przeciągle. Chciało mi się skakać z radości.
    – Jest tylko jeden problem. Zmarszczyłam brwi. – Jaki?
    Ramirez wstał i podszedł do otwartej walizki pani Rosenblatt. Złapał jedną ze skarpetek, fioletową w różowe grochy, i mi podał.
    – Nie mogę tak długo czekać – mruknął, nachylając się nade mną. Jego oczy znowu były ciemne i niebezpieczne, a głos ochrypły, kiedy dodał:
    – Zamknij drzwi.

Gemma Halliday


***

Top.Mail.Ru