Скачать fb2
Pocałunek Anioła Ciemności

Pocałunek Anioła Ciemności

Аннотация

    Codzienność nastoletniej Billie jest daleka od normalności. Celem życia dziewczyny jest przygotowanie się do roli templariusza w elitarnym zakonie, który przetrwał do czasów obecnych, a jego członkowie walczą z przeklętymi: wampirami, wilkołakami, upiorami oraz upadłymi aniołami. Dziewczyna jest samotna, pragnie ciepła i zrozumienia. Nie wie, czy bycie mniszką i jednocześnie pogromczynią potworów jest tym, czego chce. Życie Billie zmieni się, gdy pozna Mike’a – przystojnego chłopaka o fascynującej osobowości, skrywającego mroczny sekret i, jak się okaże, bardzo niebezpiecznego…
    „Pocałunek Anioła Ciemności” to mieszanka romansu, wartkiej akcji, grozy i nawiązań do tajemnic templariuszy, a także biblijnych opowieści.


Sarwat Chadda Pocałunek Anioła Ciemności

Rozdział 1

    „Nie będzie trudno go zabić. Ma tylko sześć lat”. Dlaczego czuła paskudne ssanie w żołądku? Skąd ten lodowaty, lepki pot na plecach?
    „Ma tylko sześć lat".
    Billi przedzierała się przez wysoką, ostrą trawę, porastającą obrzeża parku. Jesienny wiatr wiał lekko i tutaj, w Piekiełku.
    „Co za nazwa dla placu zabaw!".
    Żadne dziecko nie bawiło się na nim od lat. Niskie ogrodzenie rozpadło się dawno temu i pozostały po nim tylko przegniłe deski sterczące z ziemi jak krzywe, zepsute zęby. Bujane drewniane zwierzątka obserwowały ją pustymi, zapadniętymi oczami. Poruszane wiatrem zabawki skłaniały głowy na powitanie, a ich stare sprężyny żałośnie skrzypiały.
    Chłopczyk siedział na huśtawce. Jednej z trzech, pośrodku.
    „Tylko sześć lat".
    Billi zbliżała się do niego, trzymając w ręku latarkę, na której delikatne światło nakładały się blask pełni księżyca i czerwone refleksy z anten radiowych, znajdujących się na szczycie Crystal Palace. Anteny przeszywały niebo jak wielkie czarne włócznie.
    „Może to nie on. Może to jakieś inne dziecko. Może nie będę musiała go zabić".
    Wyglądał zwyczajnie. Ubrany był w dżinsy na gumkę, zniszczone adidasy i niebieską bluzę w czerwone paski.
    Dzieciak z sąsiedztwa.
    Zwyczajny, pomijając ślady na szyi. Na białej skórze widniały purpurowe siniaki. Billi wzięła głęboki oddech i przekroczyła granicę wyznaczoną przez stare, spróchniałe ogrodzenie. Jej serce łomotało jak szalone. Wysypany żwirem plac zabaw zaśmiecony był puszkami, spleśniałymi gazetami, pokryty warstwą suchych, zbrązowiałych liści. Ale zniszczenie tego miejsca nie wynikało po prostu ze starości. Miała przed sobą wszystkie znaki. Znaki typowe dla pustkowia: siedliska diabła.
    Przelano tu niewinną krew, która zabarwiła ziemię. Billi pomyślała, że jeśli miałaby odwagę wsłuchać się w ciszę, usłyszałaby echo krzyków ofiary i liście szumiące ostatnim oddechem umierającego dziecka. Ziemia nabrzmiała słodkimi, oleistymi oparami. Czuć je było w powietrzu i kiedy Billi zbliżała się do chłopca, stawały się coraz gęstsze, a po kilku krokach poczuła, jak ją duszą. Na tym piekielnym placu zabaw nie rosło nic prócz kilku szarych, powyginanych kwiatków i traw. Żuki z błyszczącymi czarnymi grzbietami oblepiały kamienie, a pod stopami dziewczyny wiły się grube, białe, świecące glisty.
    – Cześć – przywitał się chłopiec.
    – Cześć – odpowiedziała.
    Chłopiec spojrzał na nią. Nie miał dwóch przednich zębów, a pozostałe mleczaki odsłaniał przyjemny uśmiech.
    Taki jak na zdjęciu.
    „Może się mylę".
    Jednak z każdym kolejnym krokiem nabierała pewności. Szczególnie przez te siniaki. W końcu zatrzymała się kilka metrów przed chłopcem. Ślady na szyi nadal miały kształt palców, po tak długim czasie.
    – Przyszłaś się pobawić? – zapytał.
    „Spójrz mu w oczy". Tak jej radzono. Czy nie uczyła się tego na jednej z pierwszych lekcji w Zakonie? Oczy to okna duszy. Często wpatrywała się w swoje czarne tęczówki, zastanawiając się, co ukrywają. Może tylko jeszcze większą ciemność?
    Chłopiec zeskoczył z huśtawki, Billi odruchowo zrobiła krok w tył. Nie mogła się powstrzymać.
    Podniósł głowę i światło księżyca padło na jego pulchną buzię. Oczy błyszczały mu jak lusterka, jak oczy kota. Billi wpatrywała się w nie, ale niczego w nich nie dostrzegła, tylko pustkę.
    „To on".
    – Przykro mi, Alex, ale przyszłam po ciebie.
    – Skąd wiesz, jak mam na imię?
    Wiedziała o nim wszystko. Przeczytała stare gazety, przez wiele tygodni przeszukiwała archiwa w bibliotekach. Obejrzała nawet wyblakły film nakręcony kamerą ośmiomilimetrową.
    Alexander Weeks. Sześciolatek. Zamieszkały przy ulicy Bartholomew numer 25. Uczeń Szkoły Podstawowej imienia Świętego Krzysztofa. Siostra Penny.
    Widziany ostatnio w 1970 roku.
    – Przecież dopiero tutaj przyszedłem. Chcę do mamy.
    Syn Jennifer i Paula Weeksów. Billi pamięta ich, siedzących obok jej ojca w kościele, pokazywali mu stary album ze zdjęciami. Mówili, że Alex wciąż im się śni, po tyłu latach. Że często w nocy widują jego twarz za oknem.
    – Wiem, że chcesz. Ale nie możesz tu zostać.
    Starała się przekonać ojca, że ma dopiero piętnaście lat, że brakuje jej jeszcze roku. Ale nalegał. Twierdził, że nadszedł czas. Czas Próby. Ostatni test przed wstąpieniem do Zakonu.
    Nikt nie śmiał sprzeciwiać się Arthurowi SanGreal.
    Spodziewała się Krwawych Łowów. Starcia, szału bitewnego i hałasu. Po co jej były dodatkowe lekcje walki na miecze z Percym? Nogi i ramiona miała pokryte mapą siniaków i zadrapań, które wciąż były powodem wielkiego zainteresowania pracowników i uczniów szkoły. Sądziła, że będzie walczyć z prawdziwym Bezbożnym. Z szaleńcem, wilkołakiem, może nawet z samym diabłem.
    Ale nie to!
    Nie zabójstwo małego chłopca.
    Billi zrobiła krok naprzód.
    – Dlaczego? To niesprawiedliwe!
    Huśtawki wiszące obok chłopca zaczęły pobrzękiwać łańcuchami, jakby czymś poruszone. Billi znieruchomiała. Na ramionach, pomimo ciepłej kurtki, poczuła gęsią skórkę. Od Aleksa biło lodowate zimno.
    – Wiem, malutki.
    Odwróciła się.
    Ojciec przeszedł przez ogrodzenie i zbliżał się do nich. Poczuła złość. Obiecał tylko się przyglądać, nie interweniować. Może myślał, że nie będzie w stanie tego zrobić.
    Billi zerknęła na chłopca, którego miała zabić – był wyraźnie wystraszony.
    Może jej ojciec miał rację.
    Arthur ubrany był w garnitur, jedyny, jaki posiadał. Granatowy, znoszony. W lewej dłoni trzymał pochwę, w prawej miecz, z ostrzem długim na półtora metra. Głowicę miecza tworzył żelazny dysk z wykutymi symbolami Zakonu: dwoma jeźdźcami na jednym rumaku. Szerokie ostrze jarzyło się srebrem w blasku księżyca. Była to brutalna broń, wykuta, by rąbać na kawałki.
    Chłopiec spojrzał na ojca Billi.
    – Czy ty też przyszedłeś, by mnie zabić?
    Arthur zatrzymał się w połowie drogi pomiędzy chłopcem a zniszczonym ogrodzeniem i odrzucił pochwę miecza. Smutno uśmiechnął się do Aleksa. W jego lodowatych błękitnych oczach nie było cienia czułości.
    – Nie, kolego. Wiesz, że nie mógłbym tego zrobić. – Spojrzał na Billi. – Bo już od dawna jesteś martwy.
    – To niesprawiedliwe!
    Huśtawki uderzały o siebie i coraz głośniej podzwaniały łańcuchami, karuzela zadrżała i powoli zaczęła się kręcić, skrzypiąc zardzewiałymi ośkami.
    – Ten pan powiedział, że mogę nakarmić ptaszki! Ten pan powiedział…
    – Został ukarany za to, co zrobił – odparł Arthur.
    – Czy jest w piekle? – zapytał Alex.
    – Na pewno.
    Chłopiec zaczął wyć.
    – Nie chciałem umierać! – krzyczał. Podniósł ręce i zaczął błagać: – Proszę, pozwólcie mi zostać. – Łzy płynęły po jego twarzy, a usta i podbródek wykrzywiły się w cierpieniu. – Jest tak ciemno, a ja jestem sam! Jest tak ciemno, boję się!
    Zbliżył się do Billi, błagając.
    „To tylko mały chłopiec…".
    – Nie, Billi! – krzyknął Arthur, ale za późno.
    Billi upadła na kolana i objęła Aleksa. Przytuliła go mocno, do serca i…
    czuje chłód przenikający jej pory, pokrywający skórę warstwą lodu. Jak jad, czarny ichor wypełnia jej żyły, pompując do krwiobiegu rozpacz i zazdrość Aleksa oraz
    NIENAWIŚĆ
    ponieważ został wyrwany ze słońca przez spocone dłonie, miażdżącymi pakami wrzucony w kurz i zeschłe liście, aby już nigdy nie poczuć
    CIEPŁA
    którego tak bardzo mu brakuje i którego pragnie najbardziej ze wszystkiego i dlatego wysysa je z niej, pozostawiając przeszywające do szpiku kości zimno, wysysa ciepło z jej płuc, pozostawiając szron, a jej
    CIAŁO
    pokrywa się pęcherzami, łzy zamarzają na jej policzkach, kiedy wpatruje się w mroczne, wypełnione złem oczy Aleksa, pamiętające tylko
    UDRĘKĘ
    która go zżera jak przeraźliwy, nieuleczalny wirus, dlatego
    CIERPI
    tak jak on i zimno pali jej serce, kiedy chłopiec wtula się mocniej, przywierając do niej, aby połączyć się z nią w ciemności, daleko, daleko…
    Silne palce wczepiły się w ramię Billi i wyrwały z objęć Aleksa. Arthur odepchnął ją od chłopca tak mocno, że upadła na twarz.
    Nie mogła się ruszyć, przemarznięta. Jej palce przypominały zaciśnięte, trzęsące się z zimna szpony.
    Opętanie. Chciał ją opętać. Nie Alex. To już nie Alex. Próbowała się podnieść, ale nie mogła utrzymać się na nogach, które były jak z waty.
    – Billi! – usłyszała krzyk Arthura.
    Rozległ się głośny trzask, drewniane siedzenie huśtawki nagle pękło, a jej dwa uwolnione łańcuchy zaatakowały. Billi schyliła głowę, kiedy jeden z nich poleciał w jej stronę. Arthur nie zdążył zrobić uniku i dostał w czoło. Miecz wypadł mu z dłoni, a on potknął się i nagle zawisł na łańcuchu, który owinął się wokół jego szyi.
    Zesztywniał.
    Zwisał z rusztowania huśtawki: perwersyjna szubienica na placu zabaw. Bezskutecznie starał się rozluźnić pętlę, a jego twarz powoli robiła się purpurowa.
    – Puść go! – krzyknęła Billi.
    Musiała się pochylić, aby utrzymać się na nogach wiotkich jak spaghetti.
    Alex nie słuchał. W jego wnętrzu płonął dziki czarny ogień, a na widok Arthura wiszącego na łańcuchu zawył niczym bestia. Krzyk przeciął skórę Billi jak sztylet.
    Alex nie potrafiłby wydać z siebie takiego dźwięku. Żadne dziecko by tego nie umiało.
    Pomiędzy nią a chłopcem znajdował się miecz wbity w ziemię. Wyglądał jak stalowy krucyfiks.
    – Proszę cię, Alex – powiedziała błagalnie Billi.
    Dłonie Arthura opadły, jego ciało zwiotczało.
    Ale Alex, a raczej to coś, co go udawało, tylko się śmiało i machało rękami. Oto szalony lalkarz i ciało jej ojca, w jego rękach, jak kukiełka.
    Billi wyrwała miecz z ziemi, wzbijając tumany kurzu i robaków, i zaatakowała. Alex odwrócił się i dziewczyna mocnym kopnięciem w klatkę piersiową zwaliła go z nóg.
    Zmieniła chwyt i miecz zawisł nad chłopcem, jego ostry koniec celował w dół.
    – Boże, wybacz mi – wyszeptała i wbiła ostrze w serce dziecka.
    Wrzask rozerwał niebo. Billi zadrżała, ale jej palce zacisnęły się mocniej na rękojeści. Z rany trysnął czarny płyn, oblewając jej twarz i ubranie. Zaczęła się dławić, kiedy kropelki ektoplazmy rozprysły się na jej ustach i powoli spływały do gardła.
    Wbiła miecz głębiej, przygważdżając Aleksa do ziemi.
    Potem oparła się na głowicy broni i jedną ręką zaczęła przeszukiwać kieszeń, z której po chwili wyjęła mały, srebrny flakonik. Jej spocone palce nie mogły wyciągnąć zatyczki, więc wyszarpnęła ją zębami. Wylała olej na palce.
    Alex spojrzał na nią i jego oczy zrobiły się ogromne. Billi wyrzuciła pustą buteleczkę, wyciągnęła miecz i upadła na kolana, tuż obok chłopca.
    – Nie, Billi! Proszę! Nie chcę odchodzić!
    Chłopiec wyrywał się, krzyczał i drapał, kiedy Billi starała się unieruchomić jego głowę, aby zrobić na czole znak krzyża. Alex przyciągnął ją do siebie, chwytając jej krótkie czarne włosy, i opluł cuchnącą, oleistą krwią.
    – Exorcizo te, omnis spiritus immunde, in nomine Dei Tatris omnipotenti - zaintonowała Billi. Trzymała głowę chłopca lewą ręką, dwa palce prawej przycisnęła najpierw do jego czoła, a potem do policzka.
    – Proszę, Billi, pozwól mi zostać. Jeszcze trochę – skamlał.
    Starała się nie słuchać. Musiała skończyć.
    – Ego to linio oko salutis in Christo Jesu Domino nostro, ut habeas vitam aeternam!
    Ciałem chłopca wstrząsnęły spazmy. Billi w ostatniej chwili zdołała odskoczyć. Żółć zaczęła wylewać się z niego oczami, nozdrzami, ustami. Strumienie bulgoczącego, obrzydliwego płynu, wypełniły powietrze odorem brutalnej śmierci. Krzyki Aleksa cichły, w miarę jak słabł strumień lejącej się z niego substancji, jego ciało zaczęło się rozpadać.
    – Coś ty najlepszego zrobiła? – wysyczał, a jego oczy zalśniły demonicznym szaleństwem.
    – Deus vult – wyszeptała Billi.
    Kiedyś był to okrzyk bitewny Zakonu, teraz zabrzmiał jak przekleństwo.
    Wola Boga.
    W końcu chłopiec wydał z siebie ostatni krzyk, a jego szczątki zniknęły. Wyblakły zarys jego ciała unosił się jeszcze przez chwilę, ale wkrótce i on uleciał. Billi wpatrywała się w miejsce, gdzie przed momentem leżało dziecko, z którego została tylko ciemna cuchnąca plama. Zakryła twarz rękoma.
    „Zabiłam go".
    Przeszła Próbę. Powinno rozsadzać ją szczęście. Tak długo i ciężko przygotowywała się do tego momentu.
    Zamiast tego było jej niedobrze, czuła pustkę.
    Arthur spadł na ziemię, uwolniony z uścisku łańcuchów. Zatrząsł się od suchego, ochrypłego kaszlu i powoli stanął na nogach. Potykając się, podszedł do Billi i uważnie spojrzał na ciemną plamę.
    – Dobra robota. Czyste morderstwo – wychrypiał, rozcierając posiniaczoną szyję. – Przeniósł wzrok na Billi, pokrytą oślizłym płynem. – To tylko przenośnia – dodał.
    Chwycił miecz, a jego ostrze wytarł starą szmatą. Dokładnie zbadał każdy centymetr w poszukiwaniu wyszczerbień i pęknięć. W końcu pokiwał głową z zadowoleniem, podniósł pochwę i wsunął do niej broń.
    – Jak było w szkole? – zapytał.
    – Co?!
    – Jak było w szkole? Przecież byłaś dzisiaj w szkole, prawda?
    – Szkoła? Jak możesz o nią pytać po tym, co właśnie zrobiłam?!
    – Nic złego się nie stało. Uwolniłaś udręczoną duszę. To nie był już Alex Weeks, tylko zły duch, który wykorzystał jego najciemniejsze emocje, jego duszę. – Arthur spojrzał na zniszczoną huśtawkę. – Umarły nie powinien pozostawać na ziemi – dodał.
    – Jezu, jak możesz być tak obojętny?
    – Nie bluźnij, Billi.
    Nagle ziemia zakołysała się pod jej stopami i Billi poczuła skurcz w żołądku. Wciągnęła zimne, nocne powietrze, ale coś wstrętnego bulgotało jej w brzuchu. Arthur z zakłopotaniem położył dłoń na jej ramieniu.
    – Jak się czujesz? – zapytał.
    Chciało jej się śmiać. Jak się czuje? Po tym, co zrobiła? Połykając się, podeszła do zniszczonego ogrodzenia i chwyciła się za brzuch. Ektoplazma zakręciła się w jej wnętrznościach jak żmija, prześlizgując przez gardło.
    – Czuję…
    Upadła na kolana i zwymiotowała. Na czarno. Jej ciało wyginało się w torsjach. Arthur kucnął obok i wyciągnął pomiętą paczkę papierosów.
    – Za pierwszym razem miałem to samo.
    Zapalił.
    – Witaj w Zakonie Templariuszy.

Rozdział 2

    Billi padła na tylne siedzenie starego, szarego jaguara ojca. Kiedy tylko oparła policzek na znajomym chropowatym obiciu siedzenia, powieki jej opadły. Fotel zadrżał, silnik zawarczał, tak jakby stary wóz potrzebował rozgrzewki przed jazdą. Ojciec wciąż coś mówił, ale Billi niczego nie rozumiała, jego słowa mieszały się z trzaskami Radia 4 i monotonnym warkotem silnika. I tak mówił wyłącznie o sprawach templariuszy, a na dzisiejszy wieczór miała ich dosyć. Bardziej niż dosyć.
    „Witaj w Zakonie Templariuszy".
    Tak jakby miała wybór.
    Samochód zaczął się rytmicznie kołysać, Billi zasnęła, w końcu poddając się zmęczeniu.

    Udaje, że śpi. Słyszy, jak drzwi jej sypialni powoli się otwierają i do pokoju wpada srebrna smuga światła, tuż obok jej łóżka. Billi nie otwiera oczu i oddycha miarowo.
    Deski skrzypią, chociaż gość stara się zachować ciszę. Dziewczyna nie musi otwierać oczu, żeby wiedzieć kto to.
    Jego ręka odgarnia włosy z twarzy Billi, a ona czuje znany jej zapach potu, oliwy i starej skóry.
    Ojciec.
    – Wszyscy czekają, Art – dochodzi ją szept zza drzwi. To głos Percy'ego, jej ojca chrzestnego, głęboki i miękki.
    Ręka wygładza kołdrę i dotyka jej ramienia. Ojciec wzdycha i odwraca się. Później drzwi się zamykają i zapada ciemność.
    Billi czeka przez chwilę, nie ruszając się, następnie wyślizguje się z łóżka. Jest wysoka jak na swój wiek, ale lekka. Pod jej ciężarem podłoga nie skrzypi. Podchodzi do drzwi, nasłuchuje.
    Z zewnątrz dochodzą stłumione głosy. Nie może rozróżnić słów, ale słyszy skrzypienie krzesła na drewnianej podłodze i dźwięk wody płynącej z kranu. Są na dole, w kuchni.
    Billi wie, że to, co robi, jest złe, ale musi dowiedzieć się prawdy. Ojciec nic jej nie mówi.
    Dlaczego?
    Dlaczego w palenisku kominka często znajduje resztki zakrwawionych bandaży? Dokąd wychodzi ojciec, kiedy myśli, że już zasnęła?
    Dlaczego Billi obawia się, że nigdy nie wróci?
    Dziewczynka uchyla drzwi i prześlizguje się przez szparę. Przemyka wzdłuż krótkiego korytarza, przykuca na szczycie schodów.
    Nasłuchuje.
    – Jeśli chłopak ma rację, nie pozostaje nam nic innego.
    To zmęczony głos ojca. Jaki chłopak? To nie może być nikt ze szkoły – nikt nie pozwała dzieciom bawić się z Billi. Może to ten, którego w zeszłym tygodniu przyprowadził ojciec Balin. Chudzielec z ogromnymi błękitnymi oczami i białymi włosami. Jak miał na imię? Już wie.
    Kay.
    – Dziewczynka? W Zakonie? To już nawet nie głupota, to herezja! – grzmi twardy, pełen wściekłości głos Gwaine'a.
    Dlaczego wciąż jest taki zły? Kiedyś przyjaźnił się z ojcem.
    – Art, daj jej jeszcze trochę swobody, ma tylko dziesięć lat -
    przekonuje Percy.
    Mówią o niej! Billi wstrzymuje oddech. Nie chce uronić ani słowa. Stawia stopę na stopniu i powoli przenosi ciężar ciała. Robi kolejny cichy krok i jeszcze jeden. Wkrótce jest już na dole, nasłuchując pod kuchennymi drzwiami.
    Słyszy odkręcany kurek i wodę lejącą się do czajnika.
    – Wiecie, co mówią jezuici – odzywa się glos z lekkim walijskim akcentem, to ojciec Balin. – Dajcie mi siedmioletniego chłopca, a zrobię z niego mężczyznę.
    – Nie jesteśmy jakimiś cholernymi jezuitami – warczy w odpowiedzi Gwaine. – Jesteśmy…
    – Wystarczy. Podjąłem już decyzję – mówi ojciec i wszyscy milkną.
    Tak jakby się go bali. Dlaczego? Przecież nie jest nikim ważnym, tylko dozorcą, tu, w Middle Tempie, podobnie jak Percy i Gwaine. Naprawia usterki, zajmuje się ogródkami, podlewa trawniki. Czy nie tak?
    A może Billi w ogóle nie zna swego ojca?
    – Czy sądzicie, że jestem zadowolony? Szczęśliwy z powodu tego wszystkiego, co ją czeka?
    Dlaczego o niej mówią? Czy znowu będzie musiała zmienić szkolę?
    Podgląda, patrząc przez wąską szparę, i widzi, jak ojciec Balin stawia stary czajnik na palniku elektrycznym. Percy, Gwaine i ojciec siedzą przy kuchennym stole. Na blacie leży coś metalowego, ale za chwilę Percy, który jest najpotężniejszą osobą, jaką Billi zna, przesiada się i całkowicie zasłania jej widok. Kiedy wielki Afrykanin się porusza, Billi zauważa coś jeszcze. Coś owiniętego w czarny, plastikowy worek na śmieci. Z którego cieknie krew.
    Gwaine potrząsa głową.
    – To, że jesteś mistrzem, nie daje ci prawa do podejmowania
    takich decyzji, Art.
    Mistrzem? O czym on mówi? Mistrzem w czym?
    – Prawdę mówiąc, Gwaine, właśnie to, że jestem mistrzem, pozwoliło mi podjąć tę decyzję.
    Gwaine pochyła się gwałtownie do przodu.
    – Przez ostatnie dziewięćset lat Zakon przestrzegał reguły, od
    czasów Bernarda z Clairvaux. Nie możesz tak po prostu jej odrzucić
    i ustalić własnej.
    Arthur rozsiada się na krześle i zakłada ręce na piersiach, jego palce powoli zaciskają się w pięść, a potem rozwierają. Billi zerka to na ojca, to na Gwaine'a. Twarz Gwaine'a ciemnieje z wściekłości. Ojciec nawet nie mrugnął, kiedy spojrzał na niego swym beznamiętnym wzrokiem. Jego zimne oczy rzucają błyskawice spod ciemnych brwi.
    – Mogę i zrobię to – mówi i wskazując na ojca Balina, kontynuuje: – Ty będziesz uczył ją łaciny, starożytnej greki i okultyzmu.
    – Reguły zakonnej też? – pyta Balin. Arthur przez chwilę waha się, a potem przytakuje.
    – Tak jest.
    Klepie Percy'ego po jego potężnym ramieniu.
    – Z tobą będzie ćwiczyła walkę z bronią.
    Billi dostrzegła delikatny uśmiech na ustach swojego opiekuna. Ma on na sobie czerwony szalik, który kupiła mu na Boże Narodzenie, na jego szyi wygląda jak wstążka zawiązana wokół potężnego dębu.
    – Oczywiście – odpowiada. – Masz na myśli jakąś konkretną broń? Miecze, sztylety, drągi?
    – Wszystko – mówi Arthur. – Ja będę ją uczył walki wręcz.
    – Arthurze, błagam cię. Proszę, rozważ to raz jeszcze. – Gwaine nie poddaje się. – Pamiętasz, co się stało z Jamilą.
    Billi drgnęła, usłyszawszy imię swojej mamy. W pokoju zapada cisza, Billi patrzy na ojca. Dzisiaj, po pięciu latach od zabójstwa matki, nadal widać ból na jego twarzy.
    Arthur dźga Gwainea palcem.
    – Historia i arabski.
    Gwaine podskakuje, jego twarz robi się czerwona.
    – Twoja arogancja zabiła żonę, zabije również córkę!
    Billi krzyczy, kiedy zaciśnięta pięść Arthura uderza nad stołem w szczękę Gwainea, zrzucając go z krzesła. Gwaine upada z hukiem, potrącając Balina i zwalając tacę z kubkami na podłogę. Billi ciągle krzyczy, kiedy kubki rozpryskują się na kawałki, a herbata rozlewa.
    Mężczyźni nie zwracają uwagi na rozbite naczynia. Wszyscy patrzą na nią.
    Krzesło skrzypi, kiedy Arthur wstaje. Ma zimną, nieruchomą, przerażającą twarz. Wskazując na miejsce tuż przed sobą, mówi do Billi:
    – Do mnie, natychmiast.
    Gwaine z trudem się podnosi, ignorując pomoc Percy’ego.
    – Mała żmija. Jak długo tu podsłuchuje…
    – Skończ już, Gwaine – prosi Percy.
    Spojrzenia Billi i Gwainea spotykają się, Billi czuje kipiący w niej gniew. Nie ma racji. Śmierć jej matki nie była winą ojca. Bardzo ją kochał. Nigdy by jej nie skrzywdził. Nigdy nie skrzywdzi Billi. Wie, co mówią za jej plecami w szkole, ale to nieprawda, lej ojciec jest niewinny. Tak powiedział sędzia.
    Wieki całe trwało, zanim zdołała przejść przez kuchnię i stanąć przed ojcem. Spojrzała na Percy'ego, aby odzyskać pewność siebie – nic złego nie może jej spotkać, kiedy on jest w pobliżu – ale jego zazwyczaj przyjazna twarz wygląda teraz jak zimny głaz.
    Billi staje przed ojcem i zmusza się do spojrzenia w jego surowe oczy. Kiedy w końcu to robi, nie może powstrzymać drżenia nóg.
    – Dlaczego podsłuchiwałaś? – pyta ojciec.
    To niesamowite, jak zdenerwowanie zmienia jego głos – staje się spokojny i płaski.
    – Ja tylko… chciałam wiedzieć.
    – Co chciałaś wiedzieć?
    Billi bierze głęboki oddech. Wszystko. Chciałaby wiedzieć wszystko. Od czego zacząć? Dlaczego Gwaine mówił o takich rzeczach? Dlaczego w ten sposób o niej rozmawiają? Już wie, od czego zacznie – od niego.
    – Dokąd wychodzisz? Czym się zajmujesz?
    Arthur przez długi czas w milczeniu wpatruje się w twarz córki. Tak jakby szukał czegoś w jej oczach. W końcu kiwa głową.
    – Proszę, zobacz, czym się zajmuję – mówi i odchodzi od stołu.
    Billi z trudem łapie powietrze. Na ciemnym dębowym stole leży miecz. Jest olbrzymi. Jego ostrze jest szersze od dłoni dziewczynki, a całość tak duża jak ona. Głowica miecza leży bliżej i Billi widzi, że wyrzeźbiono na niej wizerunek dwóch rycerzy dosiadających jednego konia. Chociaż miecz najwyraźniej został wytarty, na jego wypolerowanym ostrzu nadal znajdują się ślady krwi.
    Obok leży potężny rewolwer z długą lufą. Tuż przy nim trzy srebrne naboje.
    Billi wpatruje się w broń. Chwilę później odwraca się do ojca.
    – Nie napadacie chyba na banki?
    Arthur spogląda pogardliwie i nic nie mówi. Odpakowuje coś z czarnego plastikowego worka.
    Billi z trudem powstrzymuje się od krzyku, kiedy widzi wyłaniającą się z czarnej folii odciętą kończynę.
    To psia łapa. Silnie umięśniona, z groźnymi żółtymi pazurami, długimi jak jej palce. Ten pies musiał być wielki jak lew!
    – Zabiłeś psa?
    – Wilka – odpowiada Arthur. – Pokaż jej, Balin.
    Balin delikatnie unosi srebrny krucyfiks wiszący na jego szyi i, zaciskając go w prawej dłoni, lewą dotyka zwierzęcej łapy.
    – Exorcizo te – szepce, po czym się odsuwa.
    Billi obserwuje łapę. Nic się nie dzieje.
    Czy to jakiś dowcip? Czy wiedzieli, że podsłuchiwała? Spodziewa się, że zaraz wszyscy wybuchną śmiechem, zachwyceni, że udało im się ją nastraszyć.
    Łapa zaczyna się zaciskać. Grube pazury pokrywają się ciałem, a szorstka szara sierść wtapia się w skórę. Kończyna skręca się i przeobraża, zmieniając kształt i kolor. Nie ma śladu po sierści, widać tylko jasną skórę. Łapa stała się dłonią z pięcioma palcami. Billi widzi teraz przed sobą odcięte ludzkie ramię. Cała zaczyna drżeć, a jej skóra pokrywa się zimnym potem. Chciałaby uciec i ukryć głowę pod poduszką, ale nie może oderwać wzroku od odciętego ramienia.
    – Dotknij – zachęca Arthur.
    – Nie!
    – Dotknij.
    Billi patrzy na odciętą rękę. Już przestała się zmieniać. Widać paznokcie, długie i brudne, normalne paznokcie, a nie pazury. Billi wyciąga dłoń, choć boi się, że odcięta kończyna może nagle wrócić do życia i chwycić jej rękę.
    Nic się nie dzieje. Billi opuszcza dłoń i opiera na odciętym ramieniu. Jest martwe, czuje, jakby dotykała mięsa. Niczym się nie różni od kurczaka, którego kupuje u rzeźnika. Zimne, trochę twarde, ale u › nie ramię, to martwa substancja. Walące z ponaddźwiękową prędkością serce w końcu zwalnia, drżenie ustępuje.
    To po prostu zwyczajne mięso.
    Billi się cofa i Arthur z powrotem zawija kończynę w czarny plastik. Kładzie dłoń na ramieniu córki i długo na nią patrzy.
    – Strach ma wielkie oczy – mówi.

    Chłód świtu kąsał szyję Billi, budząc ją ze snu. Nie, to nie sen, tylko wspomnienia. Choć minęło już pięć lat, wydarzenia nie straciły wyrazistości. Pamięta, jak Gwaine z gniewem spoglądał na Arthura i bez przekonania przepraszał za swe słowa. Od tamtej pory w jego relacjach z ojcem dawało się wyczuć jakieś napięcie. Billi właściwie nie pamięta niczego, co wydarzyło się wcześniej, tak jakby tamta noc była początkiem jej życia. Jęknęła i skuliła się na siedzeniu, starając się odgrodzić od zimna wpadającego do auta przez otwierane drzwi.
    – Jesteśmy w domu – powiedział Arthur. – Zjedz coś, za godzinę jutrznia.
    Dlaczego? Ciągle nie potrafiła zrozumieć, dlaczego musi się modlić. Przecież templariusze zostali oskarżeni i skazani za herezję. Nie byli więc prawowiernymi chrześcijanami. Ojciec jednak często powtarzał, że wiara w Boga to nie to samo, co wierność religii. Mimo to templariusze często wykorzystywali w walce modlitwy, egzorcyzmy, krucyfiksy. Billi traktowała je tak samo jak umiejętność posługiwania się mieczem. Modlitwa i wypolerowane ostrze były narzędziami templariuszy w walce z Bezbożnym.
    Billi spojrzała na zegarek, wskazywał 5:33. Nawet ptaki jeszcze się nie zbudziły, a on chce, żeby przyszła na poranne nabożeństwo? Czy nie wystarczy, że całą noc walczyła z duchem? Obserwowała, jak otwiera bagażnik i wyjmuje z niego Miecz Templariuszy. Wysunął go z pochwy do połowy, żeby po chwili szybko schować.
    – Nie mogę dostać jakiejś dyspensy? No wiesz, ze względu na Próbę?
    Arthur przecząco pokręcił głową.
    – Tym bardziej powinnaś pojawić się na modlitwie. Masz za co dziękować.
    Dziękować? Dziękować za to, że prawie została opętana? Za to, co zrobiła? Ciągle sobie powtarzała, że nie zabiła sześciolatka, lecz złego ducha, który przybrał postać dziecka, ale przychodziło jej to z trudem. Wysiadła z samochodu i skuliła się z zimna. Było jeszcze ciemno, a lodowaty wiatr niósł ze sobą podmuch zimy. Zadrżała.
    – Przestań – rzucił Arthur. – Templariusz nie drży.
    Ich spojrzenia się spotkały. Nie mógł już patrzeć na nią z góry, tak jak kiedyś, była na to za wysoka. Może tak naprawdę nie był jej ojcem? To by wiele wyjaśniało – trudno o dwie tak różne osoby. Billi była podobna do swojej pakistańskiej mamy – wysoka, szczupła, z ciemnymi oczami. On był barczysty, miał bladą pooraną bruzdami, stwardniałą od długich lat boju twarz, w której dominowały wściekle niebieskie oczy. Jego włosy, kiedyś czarne, teraz gęsto przetykała siwizna. Z dezaprobatą pokiwał głową, potem odwrócił się i odszedł.
    Billi skutecznie zwalczyła pragnienie, aby wystawić w jego kierunku środkowy palec.
    – Zaraz będę – wymamrotała.
    Przeszła przez wybrukowany dziedziniec King's Bench Walk, lawirując pomiędzy kilkoma zaparkowanymi autami, i podążyła za ojcem do domu przy Middle Temple Lane. Templariusze posiadali kilka domów w londyńskiej dzielnicy Temple. W jednym z nich mieszkała Billi z ojcem. Był to wąski edwardiański budynek, farba łuszczyła się z ram okiennych, a ceglana fasada wymagała napraw, dachówki były wyszczerbione i wielu brakowało. Nad drzwiami wejściowymi, pomalowanymi na czerwono, znajdowała się malutka nisza, w której umieszczono figurę świętego Jerzego walczącego ze smokiem. Arthur otworzył drzwi i Billi wskoczyła do środka. Ojciec zapalił światło w holu. Miękki złoty blask rozjaśnił ciemną drewnianą podłogę i wypłowiały dywan, wiodący do schodów z kutą żelazną balustradą.
    – No i co, żadnej imprezy na moją cześć? – rzuciła oschle Billi.
    – Jeśli marzysz o balonikach, to idź do cyrku.
    Typowe. Zawsze musiało być tak, jak on chce. W zamian żadnego słowa pochwały. Wszyscy templariusze wstępowali do Zakonu po osiągnięciu dojrzałości, tylko ona i Kay zostali jego członkami, będąc jeszcze dziećmi. Kay, jedyny przyjaciel, jakiego miała. Ale nawet on zniknął, odesłany przez ojca.
    Billi szła przez słabo oświetlony korytarz, mijając obrazy przedstawiające dawnych Wielkich Mistrzów Zakonu i sceny batalistyczne. Zatrzymała się przy Jakubie de Molay, ostatnim mistrzu templariuszy, i powiesiła płaszcz na stojącym obok wieszaku. Mistrza przedstawiono we wspaniałej zbroi i białym płaszczu z wielkim czerwonym krzyżem, dłoń miał wspartą o rękojeść miecza. Czego dokonałby dzisiaj w Zakonie? Pozbawiony środków do życia, otoczony kilkoma rycerzami działającymi z ukrycia pod dowództwem Arthura, byłego kryminalisty i beznadziejnego rodzica? Pokręciła głową. Niczego by nie wskórał. Prawdziwy Zakon już dawno przestał istnieć, wraz z Jakubem de Molay, uznanym za heretyka i wyznawcę diabła, a następnie spalonym na stosie przez inkwizycję.
    Arthur zniknął w kuchni, na piętrze, a Billi weszła jeszcze wyżej. Zrzuciła buty i ruszyła do łazienki. Zabulgotało w rurach, kiedy odkręciła kran.
    Woda przyjemnie parowała, a Billi zajęła się oglądaniem obrażeń. Siniak na policzku był jaskrawokrwisty. Nie miała szans na to, aby przykryć go pudrem.
    Niech to szlag. I tak szkolny pedagog żywo się nią interesował.
    Rozcięcie na kolanie, z poniedziałkowej lekcji walki mieczem, właściwie już zaschło. Na szczęście nie trzeba było zakładać szwów, ale na żebrach widniał czerwony, groźnie wyglądający ślad, który zdobyła dzięki Percy'emu i jego drągowi. Powoli się obróciła, krzywiąc się, kiedy mięśnie napinały się pod błyszczącą śniadą skórą.
    „Przynajmniej nie mam złamanego żebra". Billi wpatrywała się w swoje odbicie, do momentu kiedy zniknęło w gorącej parze. Odwróciła się od lustra i, obolała, weszła do wanny.

    Ubrana i po śniadaniu, wyruszyła na jutrznię. W sypialni znalazła pudełko czekoladek od Percy'ego z gratulacjami przejścia Próby i zachowania życia. Nic od ojca. Quelle surprise.
    Liczyła na to, że będzie coś od Kaya. Nie miała od niego wiadomości już od ponad roku. Sądziła, że może odezwie się właśnie po Próbie. Żadnej kartki ani SMS-a. To dopiero kumpel. Billi kopnęła puszkę, która potoczyła się po dziedzińcu. Przyjaciele? Nie potrzebuje ich.
    Spojrzała na Temple Church i jak zwykle na moment znieruchomiała. Kościół był spowity mgłą, a jego bladożółte i pomarańczowe ściany jarzyły się w delikatnym świetle jesiennego świtu. Na kamiennych płytach błyszczał szron, a wysokie, ostrołukowe witrażowe okna, wyglądały jak drzwi do innego świata, jak bramy z wypolerowanego czarnego marmuru.
    – Tędy proszę! Szybko, pani Higgins.
    Billi dostrzegła plamę czerwieni wśród kolumn krużganków na kościelnym dziedzińcu. Nagle pojawiło się na nim kilkanaście osób, prowadzonych przez wysoką kobietę w czerwonej kurtce przeciwdeszczowej. Kierowała się w stronę kolumny templariuszy, dziesięciometrowej rzeźby, symbolu Zakonu.
    Wpół do siódmej. To mogła być grupa wycieczkowa z Monarch Tour. Tylko oni zaczynają tak wcześnie.
    Przewodniczka szybko policzyła podopiecznych, potem klasnęła w ręce, tak jakby zwracała się do grupy dzieci, a nie do posiwiałych turystów. Odchrząknęła.
    – Budynek znajdujący się za państwa plecami to Temple Church, kiedyś serce Londyńskiej Preceptorii: angielska kwatera główna Zakonu Ubogich Żołnierzy Chrystusa, czyli templariuszy. Zakon został założony przez Hugona de Payens w 1119 roku. Nazwę zawdzięcza swej głównej kwaterze, która znajdowała się na wzgórzu świątynnym w Jerozolimie, w miejscu zburzonej Świątyni Salomona. Byli to rycerze w habitach, którzy ślubowali bronić pielgrzymów podróżujących do Ziemi Świętej. Na początku zakon składał się z dziewięciu rycerzy, ale rozrósł się w szybkim tempie i stał się jedną z najbardziej wpływowych organizacji w średniowiecznej Europie.
    Turyści zaczęli wymachiwać rękoma, starając się dojść do głosu. Jedna z kobiet, o szarobłękitnych włosach, w okularach w srebrnej oprawce, przepchnęła się przed grupę.
    – Za chwilę znajdziemy dla pani toaletę, pani Higgins – powiedziała przewodniczka i niezrażona kontynuowała: – Kościół konsekrowano w 1185 roku, ale od tego czasu był wielokrotnie przebudowywany. Największe zmiany w jego wyglądzie nastąpiły po nalotach Luftwaffe, która zbombardowała świątynię w 1941 roku. To właśnie z tego miejsca wyruszały krucjaty, tu rozpoczynały się święte wojny. Tak, pani Higgins?
    Kobieta wysoko podniosła podbródek.
    – Mówi się, że w Ziemi Świętej templariusze znaleźli wielkie skarby. Czy to prawda?
    Przewodniczka prychnęła.
    – Istnieją setki teorii i legend dotyczących bogactwa templariuszy, ale prawda jest bardzo prozaiczna. Była to wyszkolona, fanatyczna potęga militarna, która bardzo się wzbogaciła i z tego powodu spotykała się z wielką zazdrością.
    Billi powstrzymała wybuch śmiechu. „Fanatyczna"? Ten przymiotnik nawet w połowie nie odzwierciedlał prawdy. Templariusz nie miał prawa do odwrotu, chyba że napierały na niego potrójne siły przeciwnika. Nie uznawał okupu i nie wolno mu było dać się pojmać.
    – Co się z nimi stało?! – krzyknął ktoś z tłumu.
    Przewodniczka spojrzała na rzeźby rycerzy stojące na szczycie kolumny.
    – Pierwsza Świątynia Salomona została zbudowana w 960 roku przed naszą erą i przechowywano w niej Arkę Przymierza. Kiedy nastał czas krucjat i templariusze dotarli do Jerozolimy, świątyni już dawno nie było. A mimo to plotki na temat bogactw tu zdobytych szerzyły się od momentu powstania Zakonu.
    Billi przyglądała się, jak turyści podchodzą bliżej. Podobała się im ta historia.
    – Wewnętrzni i zewnętrzni wrogowie templariuszy mówili, że rycerze zajmowali się czarną magią albo że zawarli pakt z diabłem i innymi nieziemskimi istotami. Jak inaczej można było sobie wytłumaczyć ich błyskawiczny sukces?
    „O matko, jakie brednie". Billi wciąż nie mogła zrozumieć, dlaczego ludzie nadal tak myślą. Templariusze ślubowali walkę ze Złem, a nie sojusz z nim.
    Przewodniczka wskazała na kościół.
    – Wiadomo, że templariusze mieli heretyckie ciągoty. To ich zgubiło. – Odwróciła się do grupy. – W piątek trzynastego października 1307 roku cały zakon został aresztowany, a jego Wielki Mistrz postawiony przed obliczem inkwizycji. Templariusze zostali osądzeni i uznani winnymi herezji i wiary w diabła. Zakon rozwiązano.
    – Sądziłam, że niektórym udało się uciec – zauważyła pani Higgins, rozglądając się po dziedzińcu.
    Billi nadstawiła uszu. Czy to wyobraźnia płatała jej figla, czy starsza pani patrzyła w jej stronę?
    – To tylko plotki. Tylko plotki. Zakon Templariuszy to dzisiaj już jedynie historia.
    Przewodniczka klasnęła w ręce i przepchnęła się przez grupę w kierunku krużganków.
    – Proszę się pospieszyć. Za pół godziny mamy być w Pałacu Buckingham.
    Ile razy słyszała już tę historię? Sto? Tysiąc?
    Część, oczywiście, była prawdą. Zakon powstał, aby bronić Ziemi Świętej, ale przegrał, dawno temu. Teraz jego rycerze nie walczyli już o Jerozolimę, ale o ludzkie dusze. Walczyli ze złem, które żeruje na ludzkości. Prowadzili wojnę, nazwaną przez siebie Mrocznym Konfliktem.
    Bataille Tenebreuse.
    Billi obserwowała, jak turyści idą w kierunku Fleet Street, do czekającego na nich autokaru. Bezpieczni, otoczeni kokonem ignorancji, nieświadomi toczących się wokół nich walk Mrocznego Konfliktu. Zimny wiatr przenosił smugi mgły, które wyglądały jak niespokojne duchy. Billi stała samotnie na dziedzińcu, czując obecność rycerzy w ich dawnej komandorii. Któż prócz niej, ojca i jeszcze kilku innych osób pamięta, dlaczego zginęli, jak się poświęcili. Billi otuliła się szczelnie płaszczem. Czy i jej duch pewnego dnia będzie nawiedzał te stare kamienie? Bo co zostało obiecane templariuszom?
    „Zasłużycie na obcowanie z męczennikami".

Rozdział 3

    Tylko puścić pawia. To jedyny sposób, aby opisać ten dzień, a dobrnęła dopiero do obiadu. Zasnęła na geografii i zarobiła kolejną, uwagę. Wymyśliła coś, żeby usprawiedliwić nieodrobioną pracę domową z matematyki, co było lepsze, niż przyznać się pani Clarke, że zupełnie o niej zapomniała. Nie była w stanie o wszystkim pamiętać. Każdego wieczora uczyła się łaciny, starożytnej greki i okultyzmu, a każdego ranka ćwiczyła się w walce z bronią i wręcz. Może o wszystkim zapominała, bo w ciągu ostatnich pięciu lat wiele razy była uderzana w głowę? W wieku piętnastu lat zaburzenia mózgu, jak u zawodowego boksera? A to podobno mają być najlepsze lata w życiu człowieka!
    Na początku była bardzo podekscytowana, stała się częścią czegoś niesamowitego, mistycznego, częścią legendy. Częścią Zakonu Templariuszy i ich sekretnej walki z wrogiem całej ludzkości – z Bezbożnym.
    Ukryta Bestia. Śmiertelnik z sercem dzikiego zwierza.
    Wygłodniałe Zjawy, żywiące się ludzkim ciałem i krwią.
    Upiory. Cierpiące duchy.
    Diabły. Kusiciele ludzkości.
    I w końcu grigori. Anioły Ciemności.
    Musiała jednak okłamywać przyjaciół, opuszczać lekcje. Zaczęła zbierać siniaki i rany, powoli odsuwać się od rówieśników. W szkole krążyły okrutne plotki o jej ojcu i zabójstwie matki, szybko przenosząc się z jednego placu zabaw na drugi. Billi starała się odwracać od siebie uwagę nauczycieli. Ukrywała najgorsze skaleczenia. Teraz już coraz rzadziej miewała podbite oczy i zazwyczaj udawało się jej nie przysypiać na lekcjach. Przepływała przez kolejne semestry jak duch, rzadko kiedy aktywna w klasie, całe jej życie podporządkowane było obowiązkom Zakonu. Czy mogłaby powiedzieć, że ma już dosyć? Że chce żyć normalnie? Mieć przyjaciół? Nie zbierać siniaków? Nie mieć koszmarów? Nie. Nie dano jej wyboru.
    Spojrzała na kolejkę do stołówki. Poczuła skurcze żołądka i zapach stygnącego jedzenia, rozgotowanej marchewki, sinych sosów i panierowanych resztek mięsa. Zgniecione kanapki wcale nie wyglądały lepiej, miały pomarszczone krawędzie, a ich zawartość wyciekała przez plastikowe opakowania. W koszyku na owoce leżały poobijane jabłka i zbrązowiałe banany.
    „Trzeba było zostać w domu" – pomyślała. Czuła ociężałość i wypieki na twarzy. Może ma jeszcze w sobie resztki ektoplazmy, bulgoczącej we wnętrznościach. Kolejka przesuwała się w żółwim tempie, ale w końcu Billi dotarła do kanapek. Najmniej odpychające były te z białego chleba, z ogórkiem. Wzięła dwie i ostatnie banany. Dołożyła do tego butelkę nie gazowanej wody i, trzymając tacę w jednej ręce, drugą sięgnęła do kieszeni po portmonetkę.
    – O, patrzcie, wielbicielka szkolnych posiłków – usłyszała głos, który dobrze znała.
    Po prostu świetnie. Jakby nie było wystarczająco beznadziejnie. Billi odwróciła się w kierunku, z którego dochodził głos.
    – Ja też się cieszę, że cię widzę, Jane – odpowiedziała. – Ciebie i twoje stadko suczek. Nie wiedziałam, że i z ZOO wypuszczają na przepustkę.
    Jane Mulville oparła się o stół, jej chude nogi zablokowały przejście. Michelle Durant i Katie Smith, jej blond klony, stanęły po bokach.
    – Rany, co znowu stało się z twoją twarzą? – zapytała Jane.
    Pomimo grubej warstwy podkładu siniak na policzku był doskonale widoczny.
    „Naprawdę, nie dzisiaj" – pomyślała Billi. Mogłaby przemeblować buźkę Jane bez wysiłku i wielokrotnie, tak jak teraz, czuła nieodpartą chęć, aby przetrącić ten jej zgrabny nosek.
    – To sprawka jej ojca – zachichotała Katie. – Jest nieźle rąbnięty.
    Billi wbiła wzrok w stopy Jane zagradzające jej przejście.
    – Coś ci się nie podoba? – zapytała.
    – O tak, SanGreal. Dużo rzeczy. Na przykład to, że jeszcze cię nie wywalili. Dowodzi to tylko niskich standardów szkoły. – Zmierzyła Billi wzrokiem od stóp do czubka głowy. – Nawet największe świry w szkole nie chcą mieć z tobą nic wspólnego.
    – Poznałaś jej ojca? Nic dziwnego, że tak się zachowuje – dodała Katie.
    Jane się uśmiechnęła.
    – Czy to prawda, SanGreal, że twój ojciec zamordował matkę? Rozpłatał jej gardło…
    Taca Billi z hukiem spadła na drewnianą, podłogę. Gwałtowny hałas natychmiast wyciszył szum panujący w stołówce. Zapadła cisza.
    Nadal wierzą, w to kłamstwo, nadal myślą, że to ojciec zamordował matkę. Ale czy uwierzyliby w prawdziwą, wersję wydarzeń? Ze została zamordowana przez ghule, wygłodniałe zjawy? Ze zginęła, broniąc Billi, zostawiając krwawe ślady na drzwiach sypialni, gdzie ukryła córeczkę? Nie, nigdy by w to nie uwierzyli.
    – Co powiedziałaś? – zapytała Billi. Jej głos był tylko odrobinę głośniejszy od szeptu. Jej dłonie same zacisnęły się w pięści. W ciszy, która zapadła, słychać było wyraźnie oddech Billi. Czuła, jak krew pulsuje jej w uszach.
    – Przepraszam, Jane, chyba cię nie zrozumiałam? – wycedziła cicho, z naciskiem wymawiając każde słowo. Patrzyła na Jane nie jak na człowieka, ale jak na zestaw pojedynczych, łamiących się części. Nos, zęby, szczęka. To byłoby takie łatwe.
    Katie i Michelle zrobiły krok do tyłu, wyczuwając zagrożenie Cała stołówka wstrzymała oddech. Ręce Jane zaczęły się trząść, ale oparła się mocniej o stół, paznokcie, pomalowane na ciemnoczerwono wbiły się w jego twardy blat.
    – Billi!
    Billi odwróciła się gwałtownie na dźwięk tego głosu i nagle jakieś ramiona otoczyły ją mocno. Starała się uwolnić, ale oplatały ją gęste jasne, srebrzyste włosy. W końcu jej się udało.
    – Tęskniłaś za mną? – zapytał chłopak.
    Był wysoki, chudy jak patyk i biały jak albinos. Gdyby był ciut bledszy, mogłaby go wziąć za wampira i potraktować zaostrzonym kołkiem.
    – Kay?!
    Puścił do niej oko.
    Billi się cofnęła. To niemożliwe. Kiedy wyjeżdżał, był po prostu workiem kości. Teraz na podbródku już widniały pojedyncze włoski zarostu, a jego białe zakręcone rzęsy odsłaniały szafirowe oczy.
    – Zobaczcie, kto wrócił – zdołała wtrącić Jane. – Biała Rzygowina.
    Kay odwrócił się do niej.
    – Jane, co za niemiła niespodzianka. – Spojrzał na nią i zmarszczył brwi. – Czy ty przypadkiem nie przytyłaś?
    Jane zbladła. Nic bardziej obraźliwego nie można było jej powiedzieć.
    Kay uśmiechnął się okrutnie.
    – Kilka ciążowych kilogramów wokół bioder?
    – Co?! – stłumiła okrzyk Jane, łapiąc się za brzuch.
    Katie i Michelle przysunęły się bliżej. Uczniowie siedzący przy najbliższym stole zaczęli przysłuchiwać się uważniej. Bo to brzmiało ciekawie.
    Kay nie przestawał.
    – To sprawka Dave'a Fletchera, co?
    Jane cofnęła się, zrzucając półmisek z fasolką i ziemniakami. Gęsty pomarańczowy sos spływał po jej spódnicy i czarnych rajstopach. Kay wyciągnął rękę.
    – Moje gratulacje. Tworzycie piękną parę.
    Jane krzyknęła i wybiegła ze stołówki. Katie i Michelle stały nieruchomo z otwartymi ustami i dopiero po chwili ruszyły za przyjaciółką. Po dłuższej ciszy w stołówce zawrzało. Jane Mulville jest w ciąży!
    Kay schylił się i podniósł z podłogi kanapki Billi.
    – Naprawdę będzie miała dziecko? – zapytała dziewczyna. Wpatrywała się w niego wciąż zszokowana tym, że pojawił się tak niespodziewanie i świetnie poradził sobie z Jane.
    – Za kilka miesięcy – powiedział i podał jej lekko spłaszczone opakowania. – Mogę się przyłączyć?
    „Zachowuje się tak, jakby w ogóle nie wyjeżdżał". Kay wzruszył ramionami.
    – Ale wróciłem. – Odwrócił się i pomaszerował do stołu w rogu sali.
    Billi przygryzła wargi. Głupi błąd. Kay był nie tylko templariuszem. Był Wyrocznią.
    Medium. Czytanie w myślach było jego najskromniejszą umiejętnością.
    Billi znalazła wystarczająco drobnych, żeby zapłacić za posiłek, i powoli podeszła do Kaya, czując, że cała stołówka na nią patrzy. Załomotała tacą, stawiając ją na stole, i przysunęła sobie krzesło stojące naprzeciwko chłopaka.
    – Czy nikt ci nie mówił, że to brzydko podsłuchiwać?
    – Nie odpowiedziałaś na moje pytanie, Billi.
    – Jakie pytanie?
    – Czy za mną tęskniłaś?
    – Nie było cię przez cały rok, Kay. – Billi nie podnosiła oczu znad tacy, bo tylko w taki sposób mogła powstrzymać wybuch gniewu. – Cały rok i ani razu nie starałeś się ze mną skontaktować.
    – Billi, przecież wiesz, dlaczego Arthur wysłał mnie do Jerozolimy. – Kay zacisnął usta. – Uczyłem się panować nad swoimi możliwościami.
    – I zajmowało ci to każdą sekundę? Dlaczego? Chodziłeś na zajęcia dla opóźnionych w rozwoju? – Billi zdarła folię z kanapki. Bez opakowania wyglądała jeszcze gorzej. Westchnęła. – Nie. Nie tęskniłam za tobą. Może cię to dziwi, ale świat nie kręci się tylko wokół ciebie. – Zaczęła żuć rozmiękły chleb. Pychota, smakuje jak tektura.
    – Kiedy wróciłeś?
    – Kilka dni temu.
    – I nie przyszło ci głowy, żeby dać mi znak?
    – Miałem coś do zrobienia. Dla Arthura.
    Nawet ojciec nic jej nie powiedział.
    – Kiedyś nasza przyjaźń była dla nas ważniejsza niż to, że jesteśmy templariuszami.
    Przypomniała sobie wszystkie te noce, kiedy przekradała się do jego domu i zostawała tam do świtu z powodu jego koszmarów, opuszczając potem zajęcia. Kłopoty, w które wpadał, pomagając jej w tłumaczeniach z łaciny, wymyślając historyjki pozwalające wytłumaczyć w szkole kolejny siniak czy rozciętą wargę. Billi uniosła wzrok znad jedzenia. Kay zmienił się, ale nie na lepsze.
    „Cholerny Kay” – pomyślała.
    Chłopak wstał.
    – Nie zmieniłaś się, Billi – powiedział.

Rozdział 4

    Wieczorem Billi wkroczyła na schody domu ojca Balina. A więc Kay wrócił. Nie będzie już musiała siedzieć sama na lekcjach. Wielka sprawa. Przez ostatnie dwanaście miesięcy doskonale dawała sobie radę sama.
    Pomyśleć, że znaleźli Kaya przez pracownika pomocy społecznej. Pamiętała jego przybycie, tuż przed rozpoczęciem jej szkolenia. Patyczak, a nie chłopiec. Kłębek nerwów, bojący się własnego cienia, co noc miał koszmary, rozmawiał z niewidzialnymi albo z czymś, czego zwykli ludzie po prostu nie widzą. I ataki, których nigdy nie pamiętał, w czasie których wygadywał coś w tajemniczych językach. Kiedyś naprawdę ją przeraził, opowiadając o duchach, z którymi rozmawiał. W jej sypialni! Nic dziwnego, że przenoszono go z jednej rodziny zastępczej do drugiej. Tylko templariusze nie widzieli w tym nic dziwnego. Wiadomo, że osoby z nadnaturalnymi zdolnościami zawsze mają trudne dzieciństwo. Wizje, których doświadczał Kay, jego wiara w istnienie złych duchów, dziwne wyobrażenia – odstraszały większość rodzin. Gdyby nie nauczył się panować nad swoimi zdolnościami, zwariowałby. Ile potencjalnych Wyroczni stracili templariusze przez ostatnie lata? Ile zmarło, męcząc się w zakładach dla psychicznie chorych, słysząc głosy, które zagłuszały ich własne myśli?
    Ojciec Balin mieszkał w Chaplain House, eleganckim gregoriańskim budynku, strzeżonym przez płot z czarnych metalowych prętów, bezpośrednio przylegającym do Tempie Church. Billi przeszła ścieżką w ogrodzie pomiędzy krzakami róż i zapukała do pomalowanych na czarno drzwi. Gdy tylko się otworzyły, owiał ją zapach czosnku i pieczonej papryki. Ojciec Balin uśmiechnął się na jej widok.
    – Jemy dzisiaj coś włoskiego? – zapytała Billi. – Z jakiej okazji?
    Tak jakby nie wiedziała. Ona przeżyła swoją Próbę i dostała jedynie pudełko czekoladek. Kay wrócił po rocznych wakacjach i czeka na niego impreza powitalna.
    – Panna SanGreal. Zastanawiałem się właśnie, kiedy przyjdziesz. – Starszy pan odciągnął ją na stronę. – Kay jest tutaj – powiedział.
    – Wiem – odparła Billi, przewracając oczami. „Kay jest tutaj” – wielkie rzeczy!
    Balin przesunął okulary na wysokie, łyse czoło. Był twarzą działających w ukryciu templariuszy. Jako ksiądz w Tempie Church wykonywał normalne obowiązki i codzienne, rutynowe zadania. Jego oficjalny tytuł brzmiał „Przewielebny Mistrz Świątyni”, ale dla rycerzy był po prostu ich kapelanem, zajmującym się posługą religijną.
    – Myślałem, że będziesz bardziej zadowolona, Bilqis.
    Tylko Balin używał jej muzułmańskiego imienia.
    Z kuchni dochodził szczęk garnków, talerzy i sztućców. Percy właśnie wyszedł na korytarz, niosąc miskę dymiącego spaghetti. Mrugnął do niej, zanim wszedł do jadalni, gdzie panowało jeszcze większe zamieszanie i ogólne pobrzękiwanie. Billi podążyła za nim.
    Światło księżyca wpadało przez okna wychodzące na ogród, ale rycerze byli zbyt pochłonięci jedzeniem, aby podziwiać barwny kolaż kwiatów i krzewów, który był dziełem ojca Balina. Billi wcisnęła się na krzesło pomiędzy Percym a Kayem.
    Oprócz ojca Balina przy stole siedziały jeszcze cztery osoby: Gwaine, Percy, Kay i jej ojciec, ramię przy ramieniu. Wiedziała, że pozostali pojechali do Dartmoor w ślad za wilkołakiem. Po walce w Bodmin, gdzie Arthur pokonał przywódcę stada, ich ataki ograniczyły się do napaści na owce i krowy. Ale najwyraźniej jeden się wyłamał i zaczął napadać na turystów. Templariusze wyruszyli, aby go wytropić. Pelleas dowodził akcją, wspierany przez Berranta, Garetha i Borsa. Billi pamiętała, jak Bors przechwalał się, że obedrze wilkołaka ze skóry i zrobi z niej dywanik. Koleś był świrem, ale czego można się spodziewać po siostrzeńcu Gwaine'a?
    Arthur, milcząc, przeglądał stertę gazetowych wycinków, od czasu do czasu patrząc na ekran laptopa. Gwaine podniósł wzrok, ale jakby nie zauważył jej obecności, po prostu przesunął wzrokiem po Billi, jakby nie istniała. Gwaine był seneszalem, drugim w hierarchii Zakonu. Zgodnie ze wszystkimi zasadami to ten siwowłosy, stary wojownik, z rzadkim zarostem i oczyma ukrytymi w zmarszczkach, powinien był zostać mistrzem po śmierci Uriensa, nie jej ojciec. To Gwaine zwerbował Arthura i trudno było mu zaakceptować fakt, że jego dawny giermek objął przywództwo. Billi wiedziała, że ten przyczajony starszy człowiek czeka na okazję przejęcia władzy w Zakonie. Jedyną szansą była śmierć Arthura. Billi spojrzała na Kaya, który przewracał oczami – on i Gwaine też się nie kochali. Gwaine był zdania, że Wyrocznie niewiele różnią się od wiedźm, a do tych ostatnich seneszal miał starotestamentowe podejście:
    „Czarownikom żyć nie dopuścisz”.
    – Czy macie jakieś wieści od Pelleasa? – zapytał Arthur z oczami utkwionymi w ekranie komputera.
    Percy wciągnął nitkę spaghetti, zanim odpowiedział:
    – Jak dotąd tylko wiele zabitych owiec. Pelleas i Bors przeszukują farmy, Berrant i Gareth sprawdzają campingi. Zdaje się, że to samotny wędrownik, po prostu pojawił się w okolicy i sprawia kłopoty.
    Ukryta Bestia. Nawet jeden wilkołak może być śmiertelnym zagrożeniem, to dlatego ojciec wysłał połowę Zakonu na poszukiwania. Połowę! Rozejrzała się wokół stołu. Wyłączając Balina, który nie był wojownikiem, zostało ich razem dziewięć osób, dziewięciu ludzi przeciwko Bezbożnemu, przeciwko całemu Złu czającemu się w ciemnościach. A kiedyś Zakon Templariuszy liczył tysiące rycerzy. Ale dziewięć stuleci niekończącej się wojny zebrało swe żniwo. Dlaczego wciąż walczyli, biorąc udział w wojnie, której nie można wygrać? Bo była to wola Boga? Billi w to nie wierzyła i wiedziała, że Arthur też nie. Ale mówił, że ktoś musi walczyć z Bezbożnym. Billi pragnęła tylko, by nie była to ona. Teraz, gdy zostało ich tak mało, wystarczyłby jeden pechowy dzień, by było po wszystkim. Zagłada. Prawie do tego doszło dziesięć lat temu podczas Żelaznej Nocy.
    Kiedy zginęła jej matka.
    Dlaczego jej nie pamięta? Miała przecież pięć lat, więc powinna mieć jakieś wspomnienia. W jej pamięci pozostały tylko mgliste obrazy, czuła odległe emocje, poczucie szczęścia, ale nic w tym nie było pewnego. Od innych Billi wiedziała, że Żelazna Noc tak naprawdę była dwunastoma dniami grozy. Templariuszy ścigały ghule, które najpierw zaatakowały mistrza, później Wyrocznię i pozostałych rycerzy. Po dwunastu dniach ocalał tylko Arthur i kilka innych osób. Arthur stał się mistrzem, będąc wcześniej tylko skromnym sierżantem, ale zapłacił za to straszną, cenę. Kilka ghuli, które przetrwały atak Arthura, odnalazło jego dom i zamordowało żonę. Może było to tak okropne przeżycie, że Billi po prostu wymazała je z pamięci.
    – Co tam znalazłeś, Art? – zapytał Percy.
    Arthur pokazał im kilka zdjęć. Billi spojrzała. Ślady ugryzień na szyi.
    – Nasi bracia szpitalnicy zrobili je zeszłej nocy. Przed nocnym klubem Auto de Fe zemdlała dziewczyna. Pomyśleli, że to nas zainteresuje.
    Arthur i inni nadal nazywali swoich ludzi w pogotowiu Świętego Jana – szpitalnikami. Pomimo że zakon Świętego Jana nie brał już udziału w walkach, to dzięki szpitalnikom templariusze mieli informacje na temat „niecodziennych" ataków i ran. Takich jak na przykład te ugryzienia wampira.
    „Palikiem przez serduszko”, pomyślała Billi. Oby tylko sama nie musiała się tym zajmować. Ostatnia rzecz, na jaką miała ochotę, to marnowanie nocy w poszukiwaniu Ukrytej Bestii, na jakimś zrujnowanym cmentarzu. Nieodwołalnie musiała się już uporać z matematyką, bo jeśli tego nie zrobi, będzie zostawała po lekcjach aż do świąt. Percy spojrzał na zdjęcia.
    – Czy dziewczyna żyje?
    – Ledwie. – Arthur potoczył wzrokiem wokół stołu. – Trzeba to zdusić w zarodku.
    Percy podał zdjęcia Gwaine'owi. Seneszal przeglądał je powoli.
    – Przydałaby się nam pomoc – powiedział. – Mam ludzi, którzy doskonale by się nadawali…
    – Nie – warknął Arthur. Mężczyźni wpatrywali się w siebie i Billi zauważyła, jak Gwaine nieświadomie dotknął noża od chleba. – Chcesz coś dodać, Gwaine? – zapytał ojciec.
    Seneszal gwałtownie pokręcił głową.
    Billi spojrzała na Kaya, pewna, że myślą to samo.
    „O co tu chodzi?!”.
    – Czy domyślasz się, gdzie się ukrywa? – wtrącił się Percy, przerywając groźną ciszę.
    Arthur pokręcił głową.
    – Nie, ale chcę, żebyście go odszukali, ty i Gwaine. Jeszcze tej nocy – odpowiedział Arthur i zwrócił się do Billi. – Teraz, kiedy Kay wrócił, rozpoczniesz naukę obrony przed mocami nadnaturalnymi – rzekł i spojrzał na chłopaka. – Czy możecie zacząć jutro?
    – Idealnie, proszę pana.
    – Świetnie. O ósmej, Finsbury Park. Wiesz, dokąd ją zabrać, prawda, Kay?
    „Obrona przed mocami nadnaturalnymi z Kayem? Czy był aż tak dobry?”.
    – Ale, tato, ustaliliśmy przecież, że po Próbie mam wolne trzy wieczory, żeby nadrobić szkolne zaległości – zaprotestowała Billi. Nie prosiła o wolny czas na rozrywki. O nie, przyjemności nie należały do reguły templariuszy.
    – To nie jest ważne. Jutro masz ćwiczyć z Kayem. – Arthur zebrał wycinki i wsunął je do koperty. – Czy ktoś ma jeszcze jakieś sprawy?
    Gwaine lekko się skrzywił, Balin bezgłośnie poruszył ustami, natomiast Percy podniósł się energicznie.
    – Dwie rzeczy, Art. – Wzniósł swój kubek. – Po pierwsze, witamy w domu, Kay. Życie bez ciebie było niezmiernie nudne. Nie mogę się doczekać, kiedy opowiesz mi o tym, co wydarzyło się w Jerozolimie.
    Billi zauważyła, w jaki sposób wszyscy spojrzeli na Kaya. Oto mądra i potężna Wyrocznia. To doprawdy zaskakujące, że w uwielbieniu nie padli przed nim na kolana. Żałosne. Teraz Percy uśmiechnął się do Billi.
    – Proponuję wznieść toast za nowego członka Zakonu. Ma ledwie piętnaście lat i – proszę wybaczyć mój potoczny język – totalnie upiorny z niej gnojek. Ale nie minie wiele czasu, i będziemy zwracać się do ciebie „mistrzu”.
    Tutaj rozległo się prychnięcie Gwaine'a, całkowicie zignorowane przez Percy'ego.
    – Za Bilqis SanGreal!
    Dobry, stary Percy. Zawsze troskliwy. Wiele razy żałowała, że nie jest jej prawdziwym ojcem, tylko chrzestnym. Pozostali podnieśli się, Gwaine na końcu. Nawet Arthur wzniósł swój kubek z herbatą.
    – Za Billi!
    Potem ojciec zamknął laptop i położył na nim kopertę z wycinkami.
    – Cóż, jeśli to wszystko, to zostawiam was z waszymi obowiązkami.
    Po czym zabrał swoje rzeczy i wyszedł. Balin i Gwaine pożegnali się chwilę później, a Percy został, by pomóc Billi i Kayowi posprzątać po kolacji.
    – Co miał na myśli Gwaine, mówiąc, że „ma ludzi”? – spytała Billi.
    Percy odstawił stos talerzy, a potem odpowiedział:
    – Gwaine uważa, że nasze zasoby są za małe.
    – Cóż, ma rację – odparła Billi.
    Oczy Percy'ego się zwęziły.
    – Ale on chce znaleźć posiłki wśród Czerwonych Rycerzy.
    Billi przestała ustawiać talerze. Czerwoni Rycerze nie byli niczym więcej jak grupą zbirów, którzy używali religii jako pretekstu do bicia imigrantów. Uważali się za naturalnych spadkobierców templariuszy, walczących w obronie chrześcijaństwa, ale cały ich program polegał po prostu na sianiu strachu. Gwaine spróbował posłużyć się nimi rok temu w polowaniu na wampira. Połowa uciekła, druga połowa została zjedzona żywcem.
    – Nie ma mowy, żeby do tego doszło. Nie, dopóki Arthur jest mistrzem – dodał Percy, co zabrzmiało niemal tak, jakby próbował sam siebie przekonać. Wzruszył ramionami i wetknął do ust ostatnią kiełbaskę. Potem pochylił głowę, którą prawie dotykał sufitu, i spojrzał na dwójkę giermków.
    – Bawcie się grzecznie, dzieciaki – rzucił i na moment zatrzymał wzrok na Billi, a potem wyszedł.
    Kay zaczął zbierać niebieskie porcelanowe filiżanki, Billi stała bezczynnie.
    – No to co, będziesz uczył mnie teraz sztuczek Jedi? – zaczęła.
    – Słyszałaś, co powiedział twój ojciec. Nie przejmuj się, nie będzie trudno. Kiedy skończymy, mogę pomóc ci w lekcjach, jeśli będziesz chciała.
    – Prawdę mówiąc, nie, dziękuję. – Nie miała zamiaru niczego mu ułatwiać.
    Tak bardzo za nim tęskniła.

Rozdział 5

    Na stacji Finsbury Park mżyło. Studzienki zapchane mokrymi liśćmi tworzyły rozdęte kałuże po obu stronach ulicy. Billi włożyła kaptur i dostrzegła Kaya stojącego pod wiatą przystanku autobusowego. Czarną wełnianą czapkę nasunął głęboko na oczy, ale mimo to jego srebrzyste włosy wydawały się fosforyzować w mroku.
    – Spóźniłaś się – powiedział.
    – Znowu musiałam zostać po lekcjach – odpowiedziała Billi. Wzruszyła ramionami. – Nie odebrałeś mojej wiadomości? – Postukała się w głowę. – Naprawdę bardzo intensywnie myślałam: „Kay, spóźnię się, Kay, spóźnię się".
    – Uważasz, że to zabawne? – Kay podniósł kołnierz kurtki. – Rusz się. I tak zmarnowałem już dużo czasu.
    Szli główną ulicą, przy której znajdowało się mnóstwo sklepów schowanych za kratami i metalowymi żaluzjami, pokrytymi graffiti. Jedynym otwartym miejscem był monopolowy. Przy jego drzwiach stał łysol z wytatuowanymi ramionami splecionymi na imponującym brzuchu, z warczącym pitbulem przy nodze. Kiedy przechodzili, pies zaczął ujadać i mężczyzna pociągnął ciężki łańcuch zawieszony na szyi zwierzęcia.
    Skręcili i Billi zobaczyła przed sobą „Bazar Elaine" – napis oświetlony lampą uliczną. Mieścił się tu lombard – w tym samym miejscu od stu lat. Farba odpadała z trzech złotych kul wiszących nad wejściem. Grube metalowe pręty zasłaniały zakurzone okna wystawowe, w których wystawiono sprzęt muzyczny, odtwarzacze DVD, chromowe sztangi, dziecięcy rowerek – żałosne pozostałości po bankructwach i łupach komornika.
    Tutaj znajdował się również relikwiarz templariuszy.
    Billi była tu tylko raz. Ale dlaczego trafiła tu dzisiaj? Nie było to miejsce dla wojownika, raczej dla czarnoksiężnika.
    Pilnie strzeżony skarb króla Salomona. Billi nie mogła uwierzyć, że w takiej ruderze przechowywano jeden z największych magicznych przedmiotów starożytnego świata. Na tym polegał sukces kryjówki – jeśli Billi nie mogła w to uwierzyć, czy ktoś inny mógłby choć podejrzewać?
    Billi wróciła myślą do jednej z lekcji z Balinem. Kiedy inkwizycja zaatakowała Zakon, w ten fatalny piątek trzynastego, Wielki Mistrz Jakub de Molay przeniósł skarby templariuszy, między innymi te znalezione w Świątyni Salomona, na statki zacumowane we francuskim porcie Le Rochelle. Flota wypłynęła tej nocy. Jeden z okrętów dotarł do Anglii, a rycerze się ukryli, nie zaprzestając Bataille Tenebreuse. Od tych rycerzy wywodzi się Zakon, do którego należy Billi.
    Pozostałe okręty zaginęły.
    Na parterze panowały ciemności. Na piętrze tylko jedno okno było oświetlone. Kay nacisnął dzwonek i po kilku minutach okno się uchyliło i wyjrzała przez nie stara kobieta, jej siwe włosy sterczały w nieładzie.
    – Spieprzać mi stąd!
    Kay cofnął się i stanął w świetle lampy ulicznej.
    – Elaine, to ja, Kay!
    Kobieta wbiła w niego oczy i otworzyła usta.
    – Kay! – Uśmiechnęła się nagle. – Kay, już schodzę!
    Billi stanęła przy wejściu. Elaine najpierw otworzyła drzwi, a następnie kratę.
    – Mój słodki aniołek! Chodź no tu, daj buziaka!
    Zarzuciła swoje kościste ręce na ramiona Kaya i siarczyście go ucałowała. Kay zesztywniał.
    – Cześć, Elaine! – powiedział, czerwieniąc się.
    Stali w nieoświetlonym holu starego sklepu. Tapeta na ścianach była już całkowicie wypłowiała i postrzępiona. Farba na suficie łuszczyła się, a z dywanu niewiele zostało. Elaine podziwiała Kaya, stojąc w rozkroku, z rękami na biodrach, jak pirat.
    – Przystojny jak zawsze. Dziewczyny pewnie padają z wrażenia.
    Billi popchnęła Kaya do wnętrza zagraconego sklepu.
    – O tak, padają trupem – prychnęła Billi.
    Elaine wyjątkowo ją wkurzała, bo w stosunku do wszystkich zachowywała się jak stara, stuknięta wiedźma, ale kiedy widziała Kaya, rozczulała się maksymalnie. Tylko dlatego, że to ona była jego pierwszą nauczycielką.
    – Widzę, że przyprowadziłeś księżniczkę – spochmurniała Elaine.
    Jej twarz doskonale się do tego nadawała – pomarszczona, zabarwiona na żółto przez pięćdziesiąt lat palenia.
    Billi włączyła światło.
    Wnętrze wypełniały różne śmieci. Były gromadzone bez żadnego porządku: stare skrzynie, szafy bez drzwi, popsute rowery i tysiące innych bezużytecznych skarbów, których Elaine za żadną cenę nie chciała się pozbyć. Zalegały w tym sklepie od wieków.
    – Jak było w Jerozolimie? Kto cię uczył? Rabin Levison?
    Billi uśmiechnęła się na myśl o tym, jak średniowieczni templariusze zareagowaliby na informację, że ich skarb przechowuje żydówka. Po śmierci ostatniej Wyroczni Zakon nie miał nikogo odpowiednio przygotowanego do opieki nad relikwiarzem. Gwaine strasznie się wściekł, kiedy Arthur powierzył relikwiarz Elaine, lecz to Arthur był mistrzem. „Dawne wojny religijne nie dotyczą już templariuszy” – powiedział. Jedyne, co było dla niego ważne, to Bataille Tenebreuse. Ale jak to się stało, że Elaine zgodziła się sprawować nad nim pieczę? Nienawidziła Gwaine'a, ledwie tolerowała innych rycerzy, nawet Percy'ego. Czyżby była aż tak lojalna względem ojca Billi? Jak to się działo, że ludzie go tak kochali, mimo że on traktował ich tak źle?
    – On i jeszcze inni – odpowiedział Kay.
    – To znaczy kto? – Oczy Elaine patrzyły z ciekawością.
    Sufiowie na Zachodnim Brzegu Jordanu. Przez miesiąc byłem u nestoriańskich mnichów na górze Synaj. Wiele się na uczyłem, Elaine. – Spojrzał w bok, nagle zakłopotany. – Na przykład, w jaki sposób emocje blokują koncentrację.
    – Dużo więcej, niż ja mogłabym cię nauczyć – odrzekła Elaine. Sama miała paranormalne uzdolnienia, ale Kay należał do innej ligi. Jej znajomość tarota, astrologii i wiedzy tajemnej była wynikiem wielu lat harówki. Kay urodził się ze swoimi talentami. Elaine westchnęła.
    – Rozumiem, że nie jest to wizyta towarzyska? – Wyciągnęła z kieszeni różowego szlafroka pomiętą paczkę papierosów Benson &Hedges.
    – Masz rację – powiedziała Billi.
    Elaine zapaliła, mrużąc oczy przed szczypiącym dymem.
    – No to chodźcie, nie zamierzam spędzić z wami całej nocy – mruknęła i przesunęła zakurzonego pluszowego miśka, za którego plecami ukryte były ciężkie drzwi, głęboko osadzone w murze. Sięgnęła po klucz, który nosiła zawieszony na szyi, i dwoma rękami przekręciła go w zamku.
    Drzwi zaskrzypiały. Schody wiodły do wilgotnej piwnicy, przesiąkniętej zapachem starości. Elaine przekręciła brązowy bakelitowy przełącznik i zanim żarówki się rozjarzyły, przez chwilę szumiały, wypełniając piwnicę miękkim, złotym światłem. Przed nimi stała wielka czarna komoda. Przydymione światło oświetlało okucia z brązu i złote, roślinne ornamenty, które zdobiły jej wieko i ściany, dekoracje ze srebra i masy perłowej. Chociaż zdobienia były już mocno wytarte, Billi rozpoznawała demony, diabły, potwory ze zwierzęcymi głowami, uskrzydlone maszkary i niebiańskie zastępy toczące walkę na polu z kości słoniowej. W centralnym miejscu relikwiarza, tam, gdzie stykały się skrzydła jego drzwi, znajdował się wielki, zardzewiały miedziany dysk, z wpisaną w środek sześcioramienną gwiazdą.
    Pieczęć Salomona. Mistyczna tarcza i pierwsza linia obrony przed siłami nadprzyrodzonymi. Był to główny symbol Wielkiej Sztuki, magii Nieziemskiego Królestwa. Pieczęć stanowiła straż, szczelnie zamykając to, co znajdowało się wewnątrz relikwiarza.
    Patrząc na skrzynię, Billi poczuła chłód. Czytała w starych pamiętnikach templariuszy o tym, jak Hugues de Payens odnalazł relikwiarz i znajdujące się w nim skarby, zaraz po pierwszej krucjacie. Jak dzięki niemu templariusze stali się najpotężniejszą, wzbudzającą postrach organizacją średniowiecznego świata. Często myślała, że czymś niesamowitym byłoby zobaczenie tych skarbów. Ale teraz, kiedy znajdowały się w zasięgu ręki, stwierdziła, że nie czuje ekscytacji, tylko lęk.
    – To jest w środku, prawda? – wyszeptała.
    Wydawało się, że przez czarną skrzynię przebija blask, tak jakby coś oświetlało ją od wewnątrz. Zrobiło się jeszcze chłodniej i Billi wtuliła głowę w ramiona. To, co znajdowało się za drzwiczkami inkrustowanymi kością słoniową, było źródłem potęgi Zakonu, ale też powodem jego upadku w czasach inkwizycji.
    – Lustro? – Elaine pokiwała głową. – Oczywiście. Gdzie indziej mogłoby być?
    Odwróciła się do Kaya.
    – Jakieś sugestie na temat szczęśliwych numerów w losowaniu w przyszłym tygodniu? Którego konika obstawić w Grand National?
    Kay pokręcił głową.
    – Wiesz, że nie potrafię tego robić. Proroctwa to nie moja działka.
    Elaine spojrzała na niego dziwnie.
    – No, oczywiście, że nie – powiedziała.
    Kay wytarł kurz ze stołka i rzucił na niego płaszcz. Potem wyciągnął rękę. – Dzięki, Elaine. Zawołamy cię, kiedy skończymy.
    Elaine spojrzała na nich przeciągle i odwróciła się w stronę wyjścia.
    Billi poczekała, aż zniknie za drzwiami.
    – Dlaczego tutaj? – zapytała.
    – Żeby było ci łatwiej.
    Kay wskazał na kąt piwnicy. Billi zmrużyła oczy i zauważyła znaki wykute w najwyższym rzędzie cegieł, które ciągnęły się przez całe pomieszczenie. Było to pismo klinowe, najstarsze na świecie, podobne do tego, które widniało na relikwiarzu. Talizmany broniące przed maleficia, czarną magią. Kay zaczął przeszukiwać kieszenie swego płaszcza.
    – To pomieszczenie jest opieczętowane. Dzięki temu nie ma sposobu, by ktoś wykrył, co się tu dzieje. Tłumi nadprzyrodzone moce, co daje ci większe szanse.
    – Szanse?
    Kay rzucił jej małe czerwone pudełko kart. Billi złapała.
    – Potasuj.
    – Nie wiedziałam, że przyszliśmy tu po to, aby ćwiczyć magiczne sztuczki.
    – Nie będzie żadnych sztuczek.
    Billi zdjęła folię i potasowała.
    – Nie tak. Zrób to porządnie, na stole.
    Niechętnie uczyniła to, o co poprosił. Rozsypała całą talię na małym stoliku i przesypywała karty tak długo, aż całkowicie się pomieszały.
    – O co w tym wszystkim chodzi? – zapytała.
    – Rozmaite wcielenia Bezbożnego potrafią włamywać się do naszych myśli. Mogą przejąć kontrolę nad naszymi zmysłami, nad naszą pamięcią. Pamiętasz, co ci się przydarzyło z duchem Aleksa Weeksa?
    – Skąd o tym wiesz?
    – Jestem Wyrocznią, już zapomniałaś?
    Billi się najeżyła. Wyglądało na to, że jej prywatność nie istniała.
    Kay poprosił ją, aby zebrała karty, a sam odwrócił się do niej plecami.
    – Nauczę cię, jak bronić umysł przed nadprzyrodzoną mocą.
    – Na przykład twoją?
    Kay tylko westchnął.
    – Wybierz kartę. Trzymaj ją przed sobą, ale staraj się o niej nie myśleć. Myśl o czymś innym, żebym nie dowiedział się, co to za karta.
    Billi wzięła pierwszą kartę ze stołu.
    – Powiedz kiedy.
    – Trójka trefl. Następna.
    – Nie byłam jeszcze gotowa. – Wyrzuciła kartę na podłogę i wzięła kolejną. Przytrzymała przed sobą.
    – Piątka karo. Następna.
    – Czekaj.
    – Czwórka karo. Czy potasowałaś dobrze, tak jak radziłem?
    Billi znowu wymieszała karty. „W porządku, myśl o czymś innym, tylko nie o karcie”.
    – Królowa kier. Następna.
    „Cholera. To nie działa”.
    – Nie przeklinaj, skoncentruj się na kartach.
    Podzieliła talię na kilka części, jeszcze raz potasowała, wyjęła jedną i…
    – As pik. Następna.
    – Nie dajesz mi szans.
    Kay się odwrócił.
    – Dlaczego miałbym ci dawać szanse? To nie gra, Billi! Czy w czasie walki myślisz o tym, żeby uciec, czy idziesz na całość?
    Spojrzał jej w oczy, zmrużył swoje, badając jej twarz.
    – Oczywiście, że idziesz na całość. Zaczynamy.
    – To zabawa nie dla mnie – warknęła Billi.
    Co on sobie wyobraża?! Że kim jest? Jej ojcem? Popchnęła stolik z taką siłą, że karty rozsypały się po całej piwnicy.
    – Zachowujesz się jak małe dziecko – powiedział Kay. – Nie podoba ci się, więc wychodzisz, tak?
    – No cóż, Kay, to ty jesteś specjalistą, w wyjazdach bez pożegnania.
    W końcu to powiedziała.
    – Więc o to w tym wszystkim chodzi.
    Kay położył rękę na ramieniu Billi, ale ona się cofnęła.
    – Zrób tak jeszcze raz, a ci ją złamię – warknęła. – Czy wiesz, co robiłam, kiedy ty byłeś na swoich wakacjach? Ciągle obrywałam, ciągłe byłam posiniaczona, poobijana, pocięta. A wszystko to dla większej chwały Zakonu. Wiesz, jak źle układało mi się z ojcem. Kiedy wyjechałeś – jedyny, któremu na mnie zależało – było tysiąc razy gorzej.
    – Jestem przekonany, że Arthur ma swoje powody, Billi.
    Powody? Był tylko jeden prosty powód. Templariusze. Walczyli, cierpieli, krwawili. Ale ona nigdy nie cierpiała wystarczająco, przynajmniej zdaniem Arthura. Popychał ją mocniej i mocniej, nie pozostawiając jej wyboru. Nie tak jak inni, nie tak jak Kay. On wybrał to życie. Ona nie. Żadnego wyboru, żadnych pochwał, żadnych uczuć i z pewnością żadnego wytłumaczenia.
    Billi zapięła kurtkę. Nie będzie już dłużej marnować czasu.
    – Dokąd się wybierasz?
    Włożyła kaptur na głowę. Jeśli się pospieszy, zdąży do domu przed północą.
    – To ty jesteś medium – nie wiesz?
    – Przestań.
    Drzwi zatrzasnęły się, stolik zaczął drżeć i podskakiwać, a stare miecze zawieszone na ścianach cicho pobrzękiwały.
    Jego dzika zdolność. Telekineza. To na nią w pierwszej kolejności zwrócili uwagę templariusze. Kiedy jako mały chłopiec złościł się, przedmioty zaczynały fruwać po pokoju.
    – Przestań, Kay!
    Billi poczuła chłodny powiew i zadrżała, a oręż wiszący na ścianach zadźwięczał poruszany przez niewidzialnego rycerza, emocje Kaya brały nad nim górę. Ich oczy się spotkały.
    Kay westchnął.
    Stolik znieruchomiał, miecze zamilkły. Billi spojrzała na Kaya.
    Miał zaciśnięte szczęki i powoli wycierał pot z czoła. Stracił nad sobą panowanie.
    – Czego ode mnie chcesz, Billi?
    – Dlaczego sądzisz, że czegoś od ciebie chcę? Ja przeszłam próbę, a ty?
    Równie dobrze mogłaby go spoliczkować, zaczerwienił się ze wstydu.
    – Dobrze wiesz, że Wyrocznie nie muszą przechodzić Próby. Jesteśmy zbyt…
    – Tchórzliwi? Tego słowa szukałeś?
    – Nie, nie jestem tchórzem – powiedział Kay, ale bez przekonania.
    Dotknęła go do żywego. I dobrze. „Niech wie, jak to jest” – pomyślała Billi.
    Tak bardzo się bała przez cały rok, kiedy go nie było, kiedy go potrzebowała. Cóż, teraz świetnie radzi sobie sama, nawet gdy poszukuje kryjówek wampirów, a on siedzi w domu. Tchórz.
    – Powiedziałem ci już, że się nie boję!
    Stół zatrząsł się i uderzył o ścianę. Billi osłoniła głowę, chroniąc się przed drzazgami, które się przy tym rozprysnęły.
    Kiedy opuściła ramiona, zobaczyła, że Kay stoi przed relikwiarzem. Palcami wodził po pieczęci.
    – Nie masz pojęcia, co potrafię zrobić – wycedził z oczami utkwionymi w sześcioramiennej gwieździe. – Myślisz, że liczy się tylko wymachiwanie kawałkiem żelastwa i walenie na odlew? – Jego palce zacisnęły się na krawędziach drzwiczek. – Nie wiesz, co mówisz. – Otworzył je.
    Co on wyrabia! Billi chwyciła go za ramię.
    – To głupie! Nie rób tego! – zawołała.
    Kay się wyrwał.
    – Piwnica jest opieczętowana, Billi. Jesteśmy bezpieczni. – Wskazał wyrzeźbione w cegłach znaki. – Nic nie wydostanie się na zewnątrz.
    Wyjął ze skrzyni granatowe, pokryte aksamitem pudełko, takie, w jakich przechowuje się cenne naszyjniki. Otworzył je.
    W środku znajdował się zwykły wypolerowany mosiężny dysk, o przekroju około dwudziestu centymetrów. Na jego powierzchni delikatnie wygrawerowano znak Pieczęci Salomona. Krawędzie dysku były lekko skorodowane i pozieleniałe, ale i tak cały błyszczał w przydymionym świetle. Wpatrując się w cenny przedmiot, Kay powoli usiadł na stołku. Położył dysk na kolanach i delikatnie dotknął jego miedzianej powierzchni.
    Pomarszczyła się.
    Przeklęte Lustro.
    Ostatni ze skarbów templariuszy. Legendy mówiły, że król Salomon używał Lustra, w swoich magicznych obrzędach. Według wierzeń arabskich był panem duchów, dowodził aniołami i diabłami. Dzięki potędze Lustra John Dee, elżbietański czarodziej i Wyrocznia templariuszy, zdołał nawiązać kontakt z Nieziemskim Królestwem. Otwarły się przed nim piekło i niebo. Potem już nikomu to się nie udało. Nikomu. Kay niczego nie wskóra. Ale kiedy spojrzała w lodowatą pustkę jego oczu, poczuli na plecach dreszcze.
    – Kay, koniec żartów, odłóż to. Natychmiast.
    – Tylko sobie patrzę – wyszeptał, bardziej do siebie niż do niej.
    Odrzucił głowę do tyłu, a jego palce gładziły powierzchnię Lustra. Jego oczy wyglądały, jakby spał – widać było tylko ich białka. Kay zrobił głęboki wydech. I przestał oddychać.
    Lustro zabłyszczało, a w miejscach, które gładził palcami, pojawiały się miękkie, mieniące się wielobarwne płomienie. Dysk zaczął się kręcić i nim Billi pomyślała, co może ujrzeć w wirującej ciemności, obraz zaczął nabierać głębi, tak jak się to dzieje, kiedy patrzymy w lej. Nagle z kręcącej się spirali kolorów wypłynął strumień światła, a na ścianach i suficie pojawiły się tańczące, migające barwy. Kay uśmiechnął się słabo. Billi wpatrywała się w feerie barw jak w kolorowy kalejdoskop, zahipnotyzowana przez wciąż zmieniające się melanże czerwieni, żółci, pomarańczu, zieleni, złota i wielu innych nakładających się na siebie kolorów, aż poczuła, że kręci jej się w głowie. Nie potrafiła jednak odwrócić wzroku. Chciało jej się na przemian śmiać i płakać, bo nigdy wcześniej nie widziała czegoś tak pięknego. Wydawało jej się, że ściany, nie – cały świat – wpadł w uniwersum barwy i wdzięku. Odwróciła się, żeby ucałować Kaya, dziękując mu za to, że pokazał jej coś tak nieskończenie pięknego.
    Kay nadal siedział na stołku, jego ciało drżało, a z ust wypływała mu spieniona ślina. Miał tak mocno zaciśnięte zęby, że jego dziąsła krwawiły, barwiąc spływającą po brodzie ślinę na różowo. Powietrze wokół drżało jak na rozgrzanej pustyni, a w miarę jak kolory wirowały coraz szybciej, Billi zauważyła formujące się z nich kształty. Na początku były właściwie nieczytelne, trudno byłoby je nazwać ludzkimi, ale z każdą chwilą stawały się coraz bardziej wyraziste. Po chwili mogła odróżnić ręce, nogi, nawet głowy, w idealnych ludzkich proporcjach.
    Kto nas wzywa?
    W głowie słyszała echa głosów, a z barwnych ludzkich kształtów patrzyły na nią jasne, bystre oczy.
    Przybywamy, powitajcie nas.
    – Przestań – wyszeptała Billi. Rozglądała się wokół, oniemiała z wrażenia.
    Ale Kay nie słyszał. Miał zaciśnięte powieki, zagubiony w jakiejś innej rzeczywistości, z błądzącymi myślami i duszą. Coraz więcej kształtów zaczęło przybierać ludzką postać.
    Wezwij nas, a przybędziemy.
    Nagle z dysku powiało upiornie gorące powietrze. Zaklęcia na ścianach jasno świeciły, przybierając rozpoznawalne kształty. Na czarnych już teraz sylwetkach Billi dostrzegała twarze, oczy, nosy, usta rozchylone w słodkim pragnieniu i znowu słyszała głosy, które wznosiły się, zwielokrotnione, aż ich kakofonia stała się nie do zniesienia…
    Wtem drzwi otworzyły się z hukiem i do piwnicy wpadła Elaine. Billi zobaczyła jej krzyczące usta, ale niczego nie słyszała, ogłuszona wrzaskami przeszywającymi jej mózg. Elaine wytrąciła Lustro z rąk Kaya. Chłopak przewrócił się, a dysk poszybował wprost na ścianę, odbił się od niej i spadł na podłogę, nieruchomiejąc.
    Wszystkie światła nagle zniknęły, z wyjątkiem mdłego blasku żarówki nad ich głowami. Kay leżał na plecach, wpatrując się w sufit szeroko otwartymi oczami, dysząc, jakby przebiegł maraton. Jego ciało zlane było potem, a mokre białe włosy przylegały do czaszki. Zmusił się, aby wstać, chociaż z trudem trzymał się na miękkich nogach. Nadal miał niewidzący wzrok. Elaine patrzyła na niego zszokowana. Dotknęła jego twarzy, sprawdzając, czy nic mu się nie stało, a potem go uderzyła. Na policzku pojawił się czerwony ślad, ale Kay ledwo zareagował. Wokół nich napisy na ścianach wciąż jarzyły się na czerwono, jak cegły wypalane w pieni, ale po chwili z sykiem zblakły. Billi przestała słyszeć głosy.
    Nie miała racji, myśląc, że taka moc już nie istnieje. Spojrzała na Kaya, który przesuwał dłonią po spoconych włosach. Ich spojrzenia się spotkały, jego oczy płonęły z ekscytacji. Przez ostatnie czterysta lat nikomu nie udało się odebrać żadnych sygnałów z Lustra. Nikomu od czasów Johna Dee, największej Wyroczni templariuszy.
    Największej, do tej nocy.

Rozdział 6

    Po prostu nie mogę w to uwierzyć – powiedziała Elaine. Jej dłonie nadal się trzęsły, kiedy nalewała herbatę. – Zaklęcia powinny działać.
    Z piwnicy przenieśli się do salonu Elaine na piętrze. Był całkowitym przeciwieństwem bałaganu, jaki panował na parterze domu. Wszystkie meble były nowoczesne, drewniane, bez żadnych ozdób, jakby zostały kupione w luksusowym sklepie Habitat. Wnętrze oświetlał rząd reflektorków wiszących pod nieskazitelnie białym sufitem. Jedyną dekorację pokoju stanowiła menora – siedmioramienny świecznik – stojąca na parapecie, i dwie duże reprodukcje. Jedną z nich był obraz Caravaggia przedstawiający Abrahama, który wznosi dłoń z nożem nad swym synem Izaakiem. Anioł, w rogu obrazu, powstrzymuje dłoń ojca. Uwagę Billi przykuł wyraz twarzy Abrahama – malowały się na niej przerażenie i determinacja. Co musiał czuć, kiedy Bóg poprosił go, aby zabił tego, którego kochał najbardziej? Druga reprodukcja przedstawiała arabską kaligrafię – imię Allaha zapisane splecionymi znakami, tworzącymi koło.
    – Moja mama miała taki sam obraz – odezwała się Billi.
    – To twojej mamy – odparła Elaine. Poczuła na sobie pełne ciekawości spojrzenie Billi.
    – Co tak patrzysz, przecież się przyjaźniłyśmy.
    Billi nie odezwała się ani słowem, nie miała o tym pojęcia. Elaine podała im kubki z herbatą i przysunęła krzesła z twardymi oparciami.
    – Co właściwie się wydarzyło? – zapytała Billi. Sięgnęła po herbatę i zobaczyła, że drżą, nie tylko ręce Elaine.
    – Kay otworzył portal do Nieziemskiego Królestwa i prawie pozwolił czemuś się przedostać.
    Billi zamarła. Nieziemskie Królestwo to duchowy świat pełen najjaśniejszych i najmroczniejszych bytów. Mieszczą się w nim otchłań, piekło i samo niebo. Billi dostrzegła, że Kay jest wstrząśnięty.
    – O czym ty mówisz? – zapytał.
    – Co wiesz na temat grigori? – zapytała Elaine. Billi nie sądziła, że Kay może jeszcze bardziej zblednąć, ale tak się stało.
    – To Upadłe Anioły, Anioły Ciemności, Obserwatorzy.
    – Wspomina o nich Księga Enocha. – Elaine spojrzała na nich. – Słyszeliście o niej?
    Kay przytaknął.
    – To jeden z wielu tekstów apokryficznych – powiedział. – Wczesnochrześcijańskich opowieści, które uznano za zbyt niebezpieczne, by je włączyć do kanonu biblijnego.
    – Jeszcze niedawno zostałbyś spalony na stosie za samo czytanie – dodała Elaine.
    – Dlaczego? – zapytała Billi. Wiedziała tylko, że grigori zsyłali karę bożą i należeli do bytów bezbożnych. Nie ujawniali się od setek, a nawet tysięcy lat, więc nie widziano w nich zagrożenia, które czyhało ze strony wilkołaków czy ghuli.
    Elaine kontynuowała:
    – Księga opisuje naturę aniołów. Przedstawia trzy grupy. – Wskazała na Caravaggia. – Pierwsza to malakhim – Posłańcy. Przewodzi im Gabriel i są najbardziej znaną formą bytu nieziemskiego. Ale istnieją jeszcze dwie inne grupy. Każda ma swą rolę w doświadczaniu ludzkości. – Elaine spojrzała na Billi. – Czy matka kiedykolwiek opowiadała ci o islamskim szatanie? O Iblisie?
    Billi żachnęła się. Przez ostatnie dziesięć lat uczyła się być chrześcijanką, a teraz Elaine pyta ją o jej muzułmańską przeszłość? Słyszała od matki setki opowiadań, choć niewiele zapamiętała. Tylko kilka głęboko zapadło jej w serce.
    – Kiedy Bóg stworzył Adama, poprosił, aby wszystkie anioły pokłoniły się przed pierwszym śmiertelnikiem. Szatan, koraniczny Iblis, odmówił. Powiedział, że może pokłonić się tylko Bogu.
    – Bardzo dobrze. Szatan okazał Bogu jednocześnie nieposłuszeństwo i lojalność. Dostał rolę kuszenia śmiertelników, testowania ich. – Elaine podniosła głowę. – Szatan odszedł, zabierając ze sobą te anioły, które, podobnie jak on, sądziły, że ludzkości nie należy się specjalny status – pierwszych pomiędzy stworzeniami Boga. Te anioły stały się diabłami.
    – A trzecia grupa opisana w księdze Enocha? Grigori? – zapytał Kay.
    – To Obserwatorzy. – Elaine spojrzała na drzwi, tak jakby spodziewała się, że ktoś lub coś wkroczy, kiedy tylko wypowie się jego imię. – Byli Sędziami. Zostali wysłani na ziemię, aby nauczyć człowieka prawości i karać tych, którzy schodzili ze ścieżki dobra. Byli – są – prowadzeni przez samego Anioła Śmierci. – Podniosła się i podeszła do obrazu Caravaggia. Obrysowała palcem twarz chłopca, jego ramiona przytrzymywane przez ojca, spojrzenie całkowitego przerażenia na widok podniesionej dłoni, trzymającej nóż, gotowej do zadania ciosu. – Grigori są najstraszniejszymi aniołami. Na ziemię zeszło ich dwie setki. Tylko trzech wystarczyło, aby zniszczyć Sodomę i Gomorę. To oni sprowadzili potop. I to właśnie Anioł Śmierci przemierzał Egipt, zsyłając najokrutniejszą karę – dziesiątą plagę. Śmierć każdego pierworodnego.
    Billi zadrżała.
    – Co się z nimi stało?
    – Zostali wezwani do nieba – odpowiedział Kay. – Ale nie wszyscy wrócili. Siedemdziesięciu się zbuntowało. Odwrócili się plecami, odcięto im skrzydła.
    Elaine uśmiechnęła się, wiedza Kaya zrobiła na niej wrażenie.
    – Stali się zbyt wielkimi miłośnikami Ziemskiego Królestwa. Dlaczego nie? Piękni, potężni, nieśmiertelni, pod każdym względem przewyższali ludzi. Sądzili, że powinni pozostać na ziemi i rządzić ludźmi. Stali się potworami, tyranami. Bano się ich. Kochano. Wielbiono.
    – Jasna cholera – wyrwało się Billi.
    – Nie jasna, krwawa. Obserwatorzy zaczęli działać jak w amoku. Dochodzili sprawiedliwości poprzez mordercze wymierzanie kary. Grozili, że zamienią, ziemię w kostnicę.
    Elaine odsunęła się od obrazu i ukucnęła obok Kaya.
    – To król Salomon ich pokonał. Obdarowany mądrością bożą, był jedynym, który potrafił powstrzymać grigori. – Nakreśliła w powietrzu kształt koła. – Przeklętym Lustrem. Uwięził je tam i do dzisiaj w nim tkwią. Wszystkie, z wyjątkiem jednego.
    – Anioła Śmierci – powiedział Kay. – Niegdyś prawej ręki Boga.
    Elaine potwierdziła.
    – Był zbyt potężny nawet dla króla Salomona i zdołał uciec. Z pewnością jest bardzo osłabiony, ale nie tkwi zamknięty w Lustrze jak jego bracia.
    – Więc to ich widzieliśmy, prawda? Uwięzionych Obserwatorów? – zapytał Kay i ukrył głowę w dłoniach. – O mój Boże! Myślałem, że staram się nawiązać kontakt z Nieziemskim Królestwem. Chciałem tylko sprawdzić, czy możemy coś usłyszeć.
    – O tak, coś usłyszeliśmy – powiedziała Billi, a jej gniew zaczął przewyższać strach. – Mówiłam ci, żebyś tego nie robił, ale ty po prostu nie słuchałeś. Chciałeś się popisać, co? Na litość boską, Kay! Mogłeś je uwolnić!
    Podniósł głowę, jego twarz zszarzała.
    – Ale przecież tego nie zrobiłem! Nic się nie wymknęło. Zaklęcia…
    – Okazały się bezużyteczne – prychnęła Elaine. – Powinnam była sprawdzić, ale nie przypuszczałam, że jesteś tak silny.
    Położyła dłoń na ramieniu Kaya, a Billi zauważyła na twarzy kobiety mieszaninę strachu i respektu. Nawet Billi patrzyła na niego teraz w inny sposób. Kay, który kiedyś obawiał się swojego cienia, teraz nawiązał kontakt z posłańcami Boga. Miał moc, której nie można było ocenić ani sobie wyobrazić. Elaine słusznie się go bała. Wszyscy powinni się go bać.
    – Te zaklęcia wyrył Lot, ostatnia Wyrocznia templariuszy, i uważam, że nie była to dobra robota. – Spojrzała przez okno, zmrużyła oczy, jakby czegoś wypatrywała. – Nie, nic się nie wydostało. Tego jestem pewna.
    – Więc co się stało? Czy coś jest nie tak? – zapytała Billi, niezdolna do ukrycia strachu brzmiącego w jej głosie.
    Elaine nadal patrzyła w okno.
    – Wydostał się krzyk, Billi. Uwięzieni w Lustrze musieli długo milczeć, a Kay pozwolił im zawołać. – Elaine się odwróciła. Nie była po prostu przestraszona, na jej twarzy malowało się absolutne przerażenie. – Obawiam się, że ktoś mógł ich usłyszeć.

    Kto mógł ich usłyszeć? Jeden z Bezbożnych? Ktoś z Nieziemskiego Królestwa? Arthur dopiero się wścieknie. Jakby już teraz mieli mało do zrobienia. Te wszystkie ataki wilkołaków, ugryzienia wampirów. Ale na pewno nie była to jej wina.
    O tak, to był chory wieczór. Musi iść. Zostawiła Kaya i Elaine, którzy próbowali zrobić coś z zaklęciami, a sama ruszyła do domu. Przebiegła przez ulicę. Miała pięć minut do metra i nie zamierzała się spóźnić.
    Włożyła kartę do czytnika i pognała tunelem wyłożonym białymi kafelkami. Jeśli jej się poszczęści, będzie w domu przed północą, a to sukces. Powietrze zaczęło drżeć pod naporem zbliżającego się pociągu, a ona szybko zbiegała ze schodów, przeskakując po dwa stopnie naraz.
    Cholerny Kay! Dlaczego nie został w tej Jerozolimie?! Tak byłoby bezpieczniej. I co starał się udowodnić? Jak wielką miał moc? Ten chłopak cierpi na urojenia. Billi zobaczyła, że drzwi pociągu otwierają się, i przyspieszyła.
    Wślizgnęła się do środka w ostatniej chwili i opadła na puste siedzenie. Starała się odzyskać oddech. Zamknęła oczy, ale zamiast ujrzeć ciemność, zobaczyła znowu chaotyczne wzory i tańczące światła, emanujące z Lustra. Przycisnęła trzęsące się dłonie do głowy, aby powstrzymać uczucie wirowania. Po kilku minutach kolory wyblakły i kręcenie ustało, wyparte rytmem jadącego pociągu. Oparła się na siedzeniu i westchnęła. Zdrzemnie się, ufając wewnętrznemu zegarowi, który powinien obudzić ją w okolicach Holborn. Z tej stacji do domu miała tylko dziesięć minut na piechotę.
    Ale sen nie nadchodził. Myślała o tym, co zrobił Kay.
    Co on sobie myśli? Że z niego Obi-Wan Kenobi? To prawda, nie był już tym wychudłym palantem, ale przecież nadal był Kayem. Czyli dziwakiem. Jak mogła o tym zapomnieć!
    Billi wyłowiła z kieszeni swój iPod i włożyła do uszu małe białe słuchawki. Ustawiła głośność na maksimum i wszystko zalała muzyka Nirvany. Kilkuminutowa przerwa od obowiązków templariuszy, od Kaya – to wszystko, czego potrzebowała.
    Zacisnęła powieki i powoli zaczęła poddawać się monotonnemu rytmowi stukotu pociągu, kiedy nagły hałas otwieranych drzwi zmusił ją do otwarcia oczu i napiął mięśnie. Przechodzili z innego wagonu przez gumowy łącznik, zmierzając wprost do niej. Było ich trzech, szli pewnie, tak jakby pociąg należał do nich. Dwóch usiadło po obu stronach Billi, trzeci stanął naprzeciwko w rozkroku, szerokim jak jego uśmiech. Obrzuciła wzrokiem wagon, był pusty.
    – Czego słuchasz? – zapytał jeden z nich, przesuwając dłonią po głowie Billi. Dziewczyna się wzdrygnęła.
    Co się dzieje? Czy to Dzień Znęcania się nad Billi? Może jeśli będzie udawała głupią, zostawiają w spokoju? Trzech na jedną, nie wyglądało to najlepiej nawet według standardów templariuszy. Nic nie powiedziała, tylko spuściła wzrok. Jeden z nich objął ją.
    – Dajcie spokój, chłopaki, jest późno. Chcę zdążyć do domu.
    – Starała się, choć wiedziała, że odwoływanie się do zdrowego rozsądku w tym przypadku było beznadziejne. Nie wiedzieliby, co to zdrowy rozsądek, nawet gdyby spadł im na głowę.
    – Na pewno zdążysz, tylko oddaj nam swojego iPoda. – Chłopak siedzący po jej lewej stronie sięgnął po odtwarzacz.
    Billi przekręciła dłoń i najtwardszą częścią uderzyła chłopaka w twarz, słysząc zadowalający trzask łamanego nosa. Sekundę później jej stopa kopnęła w żołądek zbója naprzeciwko. Panicznie wciągnął powietrze i zaczął się zwijać z bólu na podłodze.
    Próbowała minąć trzeciego napastnika bokiem, ale ją zablokował i oboje upadli tak, że chłopak przygniótł Billi. Nie było czasu na finezyjne działanie. Miała zero miejsca, więc po prostu rozorała mu twarz paznokciami, zakrzywiając palce jak szpony. Walczył, starając się utrzymać jej dłonie z dala od oczu, uderzając ją niezdarnie. Zdołał jednak sięgnąć za pasek i wyjąć nóż.
    Przerażenie przepłynęło jej w żyłach. Ostrze nie było długie, ale teraz walczyła o życie. Starała się chwycić jego nadgarstek, ale zamiast tego poczuła, że zranił jej głowę. Błyskające ostrze rozproszyło jej uwagę i nie zdołała zablokować kolejnego uderzenia. Dostała prosto w policzek i nagle przed oczami eksplodowały jej miliony świateł. Nóż się zbliżał i nie mogła go zatrzymać. Rozległ się krzyk.
    Ale nie był to krzyk Billi.
    Zaczęła mrugać oczami, patrząc wprost na mocne światło wiszące tuż nad jej głową – zbira nie było. Poły ciemnego płaszcza otarły się o jej policzek i ktoś nad nią stanął.
    – Ma nóż – wychrypiała, wciąż kręciło jej się w głowie, kiedy zobaczyła, jak zbir próbuje wbić nóż w nowego przeciwnika.
    Chłopak zablokował cios, chwytając napastnika za nadgarstek i wykręcając go mocno. Nóż potoczył się po podłodze. Bandyta upadł.
    Chłopak na chwilę znieruchomiał, następnie odwrócił się do Billi i wyciągnął do niej dłoń.
    – Pomogę ci wstać – zaproponował.
    – Dzięki, nic mi nie jest.
    Nie potrzebowała pomocy. Nie teraz. Pociąg hamował i Billi przywarła do ściany, żeby nie upaść, rozglądając się za napastnikami. Jeden kiwał się na siedzeniu, zgięty wpół po kopniaku w brzuch. Drugi miał rozbity nos i płakał, usiłując zatamować krwawienie. Nożownik jęczał na podłodze. Trwało to może piętnaście sekund.
    – Nie widziałam jeszcze nikogo, kto byłby tak szybki – powiedziała.
    Chłopak wzruszył ramionami.
    – Ty też nie wyglądasz na niezdarę.
    Pociąg hamował. Stacja Holborn.
    – Muszę lecieć – stwierdziła Billi.
    Potykając się, szła w stronę drzwi, ziemia wirowała jej pod stopami, choć pociąg już stanął. Ucierpiała bardziej, niż sądziła. Jakieś dłonie chwyciły ją za ramiona.
    – Pomogę ci tylko wyjść, w porządku? – zapewnił.
    Billi zgodziła się z niechęcią. Musiała wysiąść.
    Pomógł jej wydostać się na peron. Drzwi wagonu zatrzasnęły się i metro odjechało. Billi patrzyła, jak jego światła znikają w tunelu. Odwróciła się i spojrzała na swego wybawcę.
    Był wysoki, z drapieżnymi skośnymi oczami w kolorze bursztynu, schowanymi za potarganymi czarnymi włosami. Zdjął płaszcz. Koszulka ciasno opinała jego muskularne ciało, a tatuaż przedstawiający kolczaste pnącze wspinał się od jego prawej dłoni aż do gardła. Wytatuowane kolce wokół szczęki poruszały się, kiedy chłopak się uśmiechał. Nie wyglądał na wiele starszego od niej.
    – Zadzwonimy na policję? – zapytał, przerywając milczenie.
    Nie mogła oderwać od niego oczu. Po prostu megaobciach. Pokręciła przecząco głową, odwracając głowę przed jego spojrzeniem.
    – Nie warto – odpowiedziała.
    Ostatnia rzecz, jakiej było trzeba jej i templariuszom, to węsząca policja.
    – Myślę sobie – powiedziała, uśmiechając się na wspomnienie twarzy zbója lądującej na podłodze wagonu – że wie, gdzie popełnił błąd.
    – To nie tylko moja zasługa, pani…?
    Wyciągnęła dłoń.
    – Billi SanGreal.
    Patrzył na nią przez moment, a potem podał jej swoją rękę. Billi poczuła dreszcz, kiedy jej dotknęła. „Robi się coraz dziwniej – pomyślała. – Ale w dobrym kierunku".
    Uścisnął jej rękę.
    – Mike Harbinger.

Rozdział 7

    – Trafię do domu. Nie jestem bezbronną panienką, która potrzebuje opiekuna – powiedziała Billi, idąc obok Mike'a wzdłuż Strandu. Ulica była pusta, pomijając śmieciarkę, która zbierała worki sprzed sklepów.
    – Ja natomiast nie jestem rycerzem na białym koniu – odparł Mike – ale mam po drodze.
    Billi zatrzymała się przed bramą, w której znajdowała się furtka prowadząca na ulicę Middle Tempie Lane.
    – Tutaj mieszkasz? Sądziłem, że to tylko dla prawników i takich tam.
    – Skąd wiesz, że mój ojciec nie jest jednym z nich?
    Mike się zaśmiał.
    – Żaden prawnik nie ma córki, która by się tak biła.
    Billi wyjęła klucz.
    – Ojciec jest dozorcą. Dzięki temu mamy tu mieszkanie, bo musi być pod ręką, kiedy jakiemuś prawnikowi zabraknie ginu albo czegoś takiego.
    Odwróciła się i wyciągnęła dłoń na pożegnanie.
    – W każdym razie dzięki.
    Mike nie odwzajemnił jej gestu.
    – Billi to skrót od jakiego imienia?
    – Bilqis. Moja mama była Pakistanką.
    – Była?
    – Umarła, kiedy miałam pięć lat. – Potrząsnęła głową, aby odpędzić wspomnienia. – Nie pamiętam jej. – Zaczęła powoli otwierać furtkę. – Słuchaj, naprawdę doceniani, co dla mnie zrobiłeś, ale już jest wszystko w porządku. Mój dom znajduje się tuż obok.
    Mike spojrzał na furtkę.
    – Czyli się żegnamy. – Uśmiechnął się szybko. – Do zobaczenia. – Odwrócił się i odszedł.
    Billi obserwowała, jak się oddala, rozdarta, nie wiedząc, co powinna zrobić. Chłopak uratował jej życie.
    Nigdy nie zapraszała nikogo do domu. Przez lata. Za dużo tajemnic, za dużo kłamstw, aby utrzymać pozory normalnego życia. Tego uczył ją ojciec. Była templariuszką. Przyjaźń stanowiła niebezpieczny luksus.
    – Poczekaj! – Pobiegła za Mikiem, łapiąc go za rogiem, za nim zdołał zniknąć na zawsze. – Poczekaj.
    Zatrzymał się, a Billi stanęła tuż przed nim.
    – Przepraszam – wyrzuciła z siebie. A teraz co? „Och, powiedz coś, Billi. Nie stój tu jak głupek". – Przepraszam… ale pada.
    – To chyba nie twoja wina.
    – Co? – „O rany, to był żart. Cholera. Należało się zaśmiać". – Wzięła głęboki oddech. – Wejdź na chwilę. Winna ci jestem co najmniej herbatę.
    To nie było takie trudne. Oczy Mike'a zwęziły się, a usta skurczyły. Śmiał się z niej, czy co?
    Pokiwał głową.
    – Dzięki, chętnie się napiję.
    Billi przeprowadziła go ciemnym, podobnym do tunelu przejściem. Wyglądało to tak, jakby zostawiało się za sobą jeden świat i wkraczało w zupełnie inny. Minęli dziedziniec przy Middle Tempie Hall i znaleźli się przed drzwiami jej domu. Serce zaczęło jej walić jak szalone, kiedy przekręcała klucz w zamku. W środku panowała ciemność, a na wieszaku nie było ciężkiej kurtki Arthura. Jeszcze nie wrócił. Odetchnęła z ulgą.
    – Kuchnia jest na górze – powiedziała.
    Mike dokładnie obejrzał rząd obrazów przedstawiających bitwy i rycerzy. Przed jednym się zatrzymał.
    – Co to?
    – Waterloo. Jeden z przodków tam walczył. – Wskazała na tłum obleganych żołnierzy w niebieskich mundurach. – Za Napoleona.
    – Rodzinni bohaterowie?
    – Raczej szlachetni straceńcy.
    Kiedy dotarli do kuchni, Billi nalała wody do czajnika. Czuła wzrok chłopaka na swoich plecach i trudno jej było zachowywać się swobodnie. Dlaczego nagle zapomniała, gdzie co się znajduje? Przeszukała większość szafek, zanim w końcu znalazła kubki, wyjęła dwa niewyszczerbione. W pudełku było jeszcze kilka torebek herbaty i wystarczająco dużo mleka w kartonie. Powąchała je dyskretnie, było w porządku. Musiała jeszcze tylko wyskrobać cukier z dna cukiernicy, używając do tego noża, ale w końcu woda się zagotowała i Billi postawiła dwa parujące kubki na stole.
    Wyciągnęła stołek i usiadła. Nagle zaczęło jej bardzo przeszkadzać, że obrus jest wypłowiały, kafelki zabrudzone, a kredens krzywy. Linoleum przykrywające częściowo podłogę było poszarpane i odkrywało stare, wypaczone deski. A pod jedną nogę stołu został wetknięty złożony papier, zabezpieczając go przed chybotaniem.
    – Przepraszam za nieporządek – wymamrotała zawstydzona.
    – Trochę świeżej farby i będzie w porządku – powiedział grzecznie Mike. – Twój ojciec z pewnością nie jest złotą rączką.
    Niestety nie była to kwestia farby. Nikt nie traktował tego domu jak swojego. Było to miejsca do użytku templariuszy, a ona tylko tu sypiała. Spojrzała na ściany. Co się stało ze zdjęciami? Nawet nie pamięta, kiedy zostały zdjęte. Było ich tak dużo – zdjęcia jej, ojca, mamy. Wszystkie gdzieś przepadły.
    – Tak, ojciec raczej nie pomaga w domu – wyrwało się Billi. Podniosła oczy na Mike'a i zobaczyła w jego twarzy coś dziwnie znajomego, jakby już się kiedyś spotkali.
    – Brzmi nie najlepiej – westchnął. – Wiem, co czujesz.
    Billi spojrzała na Mike'a, który patrzył przed siebie.
    – Mój ojciec jest daleko stąd. Opuściłem dom wieki temu.
    – Tęsknisz?
    – Codziennie. – Było w tym stwierdzeniu coś dobrze jej znanego i smutnego. Zapragnęła nagle wyciągnąć rękę i pogłaskać go po twarzy.
    Nagły huk sprawił, że Billi skoczyła na równe nogi, rozlewając herbatę. Podniosła oczy i zobaczyła Arthura stojącego w drzwiach kuchni. Ciężki wojskowy plecak leżał u jego stóp.
    – Kto to jest? – Jego oczy rzucały błyskawice.
    Walczył. Wzdrygnęła się na myśl, co może się znajdować w plecaku. Musiała szybko pozbyć się Mike'a.
    Ale ten już się podniósł. Przeszedł przez kuchnię i wyciągnął dłoń w kierunku jej ojca.
    – Mike Harbinger.
    Arthur całkowicie go zignorował. Podszedł do zlewu i zaczął myć ręce.
    – Jest późno, Billi. Musimy porozmawiać.
    Była przerażona. Wiedziała, że tak będzie.
    – Dzięki za herbatę. – Mike uśmiechnął się, nie przejmując się arogancją ojca.
    – Odprowadzę cię – szybko powiedziała Billi.
    Zeszła z nim na dół, do drzwi wejściowych. Sprawdziła, czy ojciec słyszy.
    – Bardzo mi przykro. Mój ojciec zachowuje się nieswojo przy dziwnych nieznajomych. – Mike uniósł brwi i do Billi dotarło, co właśnie powiedziała. – Och, nie, ty w ogóle nie jesteś dziwny. – „O Boże, co się ze mną dzieje? Lekki wstrząs mózgu, po walce. Na pewno".
    – Ty natomiast jesteś dziwna, Billi – stwierdził Mike. – Większość dziewcząt byłaby przerażona po takiej nocy. Na pewno wszystko w porządku?
    Deszcz padał coraz mocniej. Billi zauważyła, jak jedna z kropel spływa po szyi Mike'a, gdzieś pomiędzy jego wytatuowane ciernie.
    – O, tak. Zdziwiłbyś się, gdybyś wiedział, jak potrafią, się zachować tutejsi prawnicy. – Przestępowała w zakłopotaniu z nogi na nogę. – Dzięki za wszystko. No wiesz, uratowałeś mi życie.
    „O nie, to było całkowicie beznadziejne. Przestań gadać. Natychmiast".
    Mike się uśmiechnął.
    – Szkoda, że nie udało mi się wypić herbaty – westchnął i spojrzał na piętro, w oświetlone kuchenne okno. – Może spróbujemy jeszcze raz, gdzie indziej?
    „Czy on próbuje się ze mną umówić?". Tak jej się wydawało. Chłopcy, co nie dziwiło, raczej nie zbliżali się do Billi, nie mówiąc już o umawianiu się. Reputacja ojca bardzo w tym pomagała.
    Nie wiedząc, jak ma odpowiedzieć, po prostu pokiwała głową. Mikę podał jej komórkę, żeby wpisała swój numer, a Billi znowu poczuła dotyk jego dłoni, niezwykle ciepłej pomimo deszczu.
    Palce Billi niezdarnie stukały w klawiaturę i musiała wziąć głęboki oddech, żeby poprawnie wpisać tych kilka głupich cyfr. Mikę spojrzał na ekran, zanim zamknął telefon.
    – Może wkrótce się spotkamy?
    – Tak, może. – Tylko tyle zdołała wypowiedzieć.
    Pomachał jej, zanim zniknął w ciemnościach, jego sylwetka rozmazywała się pomiędzy pomarańczowymi słupami światła lamp ulicznych.
    Billi jeszcze przez chwilę stała w drzwiach, obserwując błyszczące krople deszczu, które łapiąc światło, spadały jak złoto na Kulkowaną ulicę.
    Kiedy wróciła do kuchni, ojciec rozpakowywał plecak. Na przykrytym gazetami stole wycierał groźnie wyglądający ciężki, zakrzywiony nóż kukri. Obok stał kubek z gorącą herbatą.
    Billi ledwie mogła na niego patrzeć.
    – Poszedł sobie, dzięki tobie.
    – Ludzie tacy jak on tylko wszystko komplikują.
    – Jacy ludzie?
    – Tacy jak on. Chłopcy.
    Billi odwróciła się gwałtownie, mając nadzieję, że ojciec nie zauważył śladów walki na jej twarzy.
    – To tylko kolega.
    Arthur spojrzał na nią.
    – Elaine powiedziała mi, co się stało. – Odłożył nóż. – Wszystko w porządku?
    Billi mało nie padła z wrażenia. Ojciec wykazywał troskę? Nie wiedziała, co odpowiedzieć. Pokiwała tylko głową.
    – To dobrze. Musisz się skupić, mam dla ciebie zadanie – poinformował.
    Jakże była głupia. To żadna troska. Martwił się tylko, że nic będzie zdolna do walki.
    – Nic dla ciebie nie jest ważne, prócz tego cholernego Zakonu! – Billi chwyciła za krawędź zlewu, mocno zaciskając na niej palce, starając się powstrzymać wybuch. – Nie chcesz, żebym miała cokolwiek swojego, prawda?
    Twarz Arthura pozostała obojętna. Nawet nie drgnęła mu powieka.
    Billi ruszyła do drzwi, czuła się bardzo zmęczona.
    – Nie wybrałam sobie takiego życia – powiedziała, ale zanim zdążyła wejść do sypialni, usłyszała:
    – Nikt z nas nie miał wyboru.

Rozdział 8

    Minęło kilka dni i żadnych wieści od Mike'a. Ojciec znowu wygrał. Wszystkich potrafił zastraszyć. Przepędził Mike'a, a wraz z nim nadzieję na to, że Billi będzie miała swoje życie poza Zakonem. Powinna to zaakceptować, tak jak inni. Nie potrafiła. Zrzuciła kołdrę. Nie chce takiego życia.
    Pochyliła się nad szafką, żeby po raz tysięczny spojrzeć na ekran komórki. Miała nadzieję, że dostała wiadomość, kiedy jeszcze spała. Nic. Cholera by to wzięła! Nie powinna być zdziwiona. Kto przy zdrowych zmysłach umawia się z dziewczyną, która ma psychicznego ojca?
    Zdjęła piżamę i włożyła dres. Była szósta, ptaki jeszcze spały, a ona czuła się zbyt wściekła, żeby zasnąć. Mogła zrobić tylko jedno.
    Katakumby ciągnęły się pod całą dzielnicą Temple. Tajemne labirynty, tunele, komnaty, wydrążone przez templariuszy. Wszystkie plany podziemnych korytarzy wraz z upływem czasu gdzieś przepadły, więc tylko rycerze o nich wiedzieli. Znali nawet sekretne wejście do korytarza podziemnej rzeki Fleet, zapomnianej przez chodzących po powierzchni. Tylko kilka osób miało świadomość, że pod nowoczesnym Londynem ze szkła i stali spoczywały stare kości miasta. Billi weszła do podziemnej zbrojowni i włączyła światło. Jaskrawe białe świetlówki rozbłysły wzdłuż murów, oświetlając stare cegły, nisko sklepione sufity, zimną kamienną podłogę i przechowywaną tu broń. Kiedyś było to miejsce pochówku templariuszy. Do tej pory kości rycerzy spoczywały w prymitywnych niszach wydrążonych w ścianach. Billi nadal czuła lekkie mrowienie, kiedy wchodziła do mrocznej komnaty, odprowadzana spojrzeniem pustych oczodołów. Czy za setki lat i jej czaszka będzie obserwowała ćwiczenia jakiegoś giermka? Zadrżała, ale nie z powodu chłodu.
    W podziemiach pachniało mieszanką wilgoci, oliwy i pasty do czyszczenia metalu. Ile tysięcy godzin tutaj spędziła? W sierpniu prawie w ogóle nie widziała słońca. Wróciła do szkoły blada jak duch. Cały ten czas spędziła ze szmatką i osełką, szlifując ostrza. Wszystkie te zadraśnięcia, rany, siniaki, podbite oczy, wszystkie dziwne spojrzenia w szkole i wszystkie wymówki.
    „Och, potknęłam się".
    „Wpadłam na drzwi".
    „Spadłam ze schodów".
    „Doniczka zleciała mi na głowę".
    „Pies / kot / koń ugryzł mnie / podrapał / kopnął".
    Szła wzdłuż rzędu mieczy, poukładanych równiutko na drewnianych stojakach. Znajdowały się tu szkockie miecze obosieczne, niemieckie półtoraki, francuskie rapiery, indyjskie miecze pata – śmiercionośna stal z całego świata. Billi musiała nauczyć się władać wszystkim. Arthur mawiał, że każda broń to tylko narzędzie, że nie ma w niej nic szlachetnego. Tuż obok prymitywnych, zniszczonych brązowych ostrzy egipskich chopeszów leżały miecze katana, dusze samurajów. Billi wybrała bokken, japoński drewniany miecz ćwiczebny. Templariusze nie używali do ćwiczeń współczesnych akcesoriów treningowych kendo: ochraniaczy i kijów bambusowych. Percy uważał, że nic tak nie ćwiczy refleksu jak strach przed poważnym zranieniem. Twarde cedrowe drewno, z którego wykonano bokken, było śmiercionośne. Billi obracała bronią powoli, rozluźniając nadgarstki, czując, jak krew zaczyna szybciej krążyć, nabierała prędkości przy zasłonach, pchnięciach i cięciach wyimaginowanego przeciwnika. Obracała się, odwracała, gwałtownie rzucała w przód i w tył, stopy ślizgały się i podskakiwały po kamiennej podłodze. W żyłach czuła ogień, kiedy odrąbywała ramiona, głowy, otwierała żyły i rozcinała serca. Bokken reagował, zanim zdążyła pomyśleć, jakby sam był ożywiony. Walka była tańcem opartym tylko na instynkcie. Billi traciła zupełnie poczucie czasu, kiedy tak wirowała po pustej posadzce, zahipnotyzowana ruchami drewnianego ostrza. Właśnie przygotowywała się do kolejnego ataku na przeciwnika, kiedy poczuła lekki podmuch powietrza i zatrzymała się.
    Odwróciła się w kierunku schodów i dostrzegła poruszający się po nich cień. Jej ojciec stanął tuż przy polu treningowym, ubrany w czarny podkoszulek i wypłowiałe szare spodnie od dresu.
    Dlaczego nie zostawi jej w spokoju, choć na chwilę?!
    – Nie przerywaj – poprosił.
    – Właśnie skończyłam. Teraz twoja kolej. – Nie była w stanie przebywać z nim w tym samym pomieszczeniu.
    Arthur również zdjął ze stojaka drewniany bokken. Jego nadgarstki strzelały, kiedy powtarzał te same ćwiczenia rozgrzewające, które przed chwilą wykonała Billi.
    – Percival mówił mi, że w tym roku wiele się nauczyłaś. – Zatrzymał się na środku zbrojowni. – Pokaż, co potrafisz.
    Ma walczyć z ojcem?
    Oczywiście, miała z nim kilka lekcji, kiedy Percy wyjeżdżał. Prowadzili nawet pozorowane walki, ale z jakiegoś powodu teraz czuła się zupełnie inaczej.
    Arthur stał mocno, nogi w lekkim rozkroku, lekko pochylony, sprężysty, w postawie obronnej: rękojeść na wysokości pasa, ostrze skierowane w górę ku szyi przeciwnika.
    „W porządku, jeśli tego chce…". Billi zaatakowała, odpowiadając na zasłonę ojca, mierząc w odsłoniętą głowę. Szybkość i kontrola. Zasada pozorowanych walk opierała się na błyskawicznych atakach i powstrzymywanym w ostatnim momencie uderzeniu. Może powinna się zagapić i za późno powstrzymać cięcie? Obraz ojca z wielkim fioletowym siniakiem na czole wywołał uśmiech na jej twarzy. Długimi, głębokimi oddechami uspokoiła walące serce i zapanowała nad buzującą w niej adrenaliną. Dzielił ich metr.
    – Czy ty mnie nienawidzisz, Billi?
    Pytanie było tak niespodziewane, że Billi zachwiała się i w tej sekundzie ojciec zaatakował bez wahania. Zamarkował pchnięcie, zmuszając córkę do opuszczenia broni, a następnie uderzył klingą w jej ostrze, wykorzystując cięcie Ognia i Kamieni. Siła uderzenia wstrząsnęła jej ramionami i Billi zwolniła uchwyt, amortyzując uderzenie. Ale ojciec natychmiast to wyczuł, czubkiem broni zaatakował ku górze i przekręcając nadgarstek, wytrącił bokken z rąk Billi. Patrzyła, jak kręcąc się, miecz wylatuje w powietrze, a następnie z trzaskiem spada na ziemię.
    – No i co? – zapytał Arthur.
    – Co: co?
    – Zadałem ci pytanie. Łatwe pytanie.
    Łatwe? Czy on zupełnie zwariował? Billi popatrzyła na niego, prosto w te jasne, silne, błękitne oczy, i znowu zaczęła się zastanawiać, czy rzeczywiście jest jej ojcem. Podobieństwo zaczynało się i kończyło na ciemnych włosach. Wszyscy mówili, że była podobna do matki, choć nie tak piękna. Ojciec nie był przystojny, a upływające lata, złamany nos i gromadzące się blizny jeszcze bardziej go oszpecały. Łatwy obiekt nienawiści.
    – Dlaczego miałabym cię nienawidzić? – zapytała i odwróciła się, nie dając mu szansy na popatrzenie w jej twarz i odczytanie prawdy. Podniosła swój miecz, a kiedy zwróciła się w stronę ojca, ten czekał przygotowany, znowu w postawie obronnej.
    – Dlatego, że rujnuję ci życie. – Lekko wzruszył ramionami. – Tak właśnie myślisz, prawda?
    – Jestem templariuszką i niczego więcej mi nie trzeba – wyrecytowała.
    – Sarkazm to najsłabsza forma dowcipu.
    – A co, jeśli rzeczywiście cię nienawidzę?
    Teraz Arthur się zawahał. Na twarzy Billi pojawił się uśmieszek. „Niech sobie staruszek z tym radzi". Ale uśmiech szybko zniknął z jej twarzy. Czy naprawdę go nienawidzi? Czy raczej zaczynała nienawidzić życie, które prowadziła? Potrząsnęła głowa i przygotowała się do ataku.
    – Dlaczego musimy brać w tym udział? – zapytała. – Toczymy naszą Bataille Tenebreuse od dziewięciu wieków i co z tego mamy? – Czemu służyły te wszystkie życia oddane w ofierze? A teraz rycerzy zostało tylko dziewięcioro. – W Walii nie ma templariuszy, a nie widać, żeby była opanowana przez demony. – Urwała. Dlaczego to robili? Dlaczego musiała wieść takie życie, skoro to nie miało żadnego znaczenia?
    – Jesteśmy templariuszami. Mamy obowiązki – odrzekł ojciec i skupił się na mieczu. – Mamy bronić ludzi.
    – Przed czym? – Mocniej zacisnęła dłoń na rękojeści, nie da się znowu podejść.
    – Przed zagrożeniem, którego nikt prócz nas nie dostrzega.
    Billi uderzyła dołem, Arthur podniósł broń i sparował jej pchnięcie, lekko, ale wystarczająco. Billi dźgnęła, a potem pozwoliła się ponieść walce, nie myśląc o strategii, nie planując, tylko delikatnie zmieniając ruchy i pozycje, atakując i parując ciosy. On był silniejszy, ale ona szybsza. Nacierał ze śmiertelną szybkością i bardzo celnie, ale Billi w ułamku sekundy robiła unik albo odpierała ciosy i sama zaczynała atakować. Przemierzali zbrojownię tam i z powrotem, nie dając sobie wytchnienia. Billi zbliżyła się, ostrza się zwarły. Ojciec uśmiechnął się do niej, a potem uderzył ją głową w czoło.
    Ujrzała iskry przed oczami, nie była w stanie utrzymać się na nogach. Ziemia zawirowała i Billi zatoczyła się do przodu. Ojciec nie pozwolił jej upaść.
    – Ty draniu – wyszeptała, potrząsając głową. Sprawdziła nos. Jeśli go złamał… Nie, nawet nie krwawił. Ale oczy mocno jej łzawiły. – Drań!
    Jeśli wcześniej nie czuła nienawiści, to teraz była jej pewna. Nie potrafił nawet uczciwie walczyć! Ojciec posadził ją na ziemi i ukucnął obok.
    – Nienawidzisz tego życia?
    – Oczywiście, że tak. Nienawidzę! – Billi otarła twarz rękawem, nie mogła powstrzymać łez. Nie chciała, żeby zobaczył, że płacze bez żadnego rozsądnego powodu, tylko dlatego, że znowu ją pokonał.
    Arthur pokiwał głową. Spojrzał na swój bokken.
    – Dobrze. Tak powinno być.
    Billi znowu potrząsnęła głową. Chyba się przesłyszała.
    – Co?!
    – Masz rację, Billi. Jest nas niewielu, ale odpieramy złe moce. Dlaczego? Bo jesteśmy bezlitośni. Jesteśmy koszmarem największych potworów. – Pochylił się nad nią i wyszeptał: – Strach jest potężną bronią.
    Billi zamarła. Nigdy w życiu nie było jej tak zimno. Jej serce musiało zamienić się w sopel lodu. Arthur się podniósł. Nie patrzył na nią.
    – Musisz być bezlitosna. Nic nie może cię powstrzymać od wypełnienia obowiązków. Pewnego dnia będziesz musiała dokonać strasznego wyboru i litość zaleje ci serce, zawahasz się. Pomyślisz, że musi być inny sposób. – Westchnął. – Ale go nie znajdziesz. Będziesz tak blisko, że poczujesz ciepło oddechu na twarzy, zobaczysz, jak w oczach jarzy się życie, i będziesz musiała je zakończyć. Tak jak zrobiłaś to w czasie Próby. – Arthur wyciągnął dłoń i pomógł jej wstać. – Nienawidzisz tego, czym się zajmujemy. Masz do tego prawo. Kto chciałby takiego życia? Czasami robimy straszne rzeczy, poświęcamy się w niemożliwy sposób. Ale tak trzeba. Bo inna opcja jest znacznie gorsza. – Wziął jej twarz w swoje dłonie i pochylił się. Billi pomyślała, że zamierza ją pocałować w czoło, tak jak robił to dawno temu.
    Albo znowu walnąć.
    Nie zrobił ani jednego, ani drugiego. Opuścił ręce i odwrócił się.
    – Posprzątaj. Kiedy skończysz, mam dla ciebie zadanie.

Rozdział 9

    Kay czekał na nią po lekcjach. Przeciskając się przez tłum wylewający się z budynku szkoły, zarzuciła plecak na ramię. Chłopak siedział na wysokim murku.
    – Co się dzieje? – zapytała Billi.
    – Przeczytaj – odpowiedział Kay, podając jej kartkę papieru.
    Był to mail od ordynatora jakiegoś oddziału dziecięcego. Pisał, że w ciągu ostatnich dwóch dni zmarło czworo dzieci. W każdym przypadku serca dzieci po prostu przestały bić. Sekcje zwłok niczego nie wyjaśniły. Każde z dzieci znalazło się w szpitalu z powodu drobnych zabiegów: usunięcia migdałków, udrożnienia ucha, a jedno z nich, Rupresh Patel, z powodu wrastającego paznokcia.
    – Czy ojciec sądzi, że to coś nadnaturalnego?
    – Tego musimy się dowiedzieć.

    Główny budynek szpitala China Wharf był wysoką pięciopiętrową wiktoriańską budowlą, cuchnącą starością. Czuło się w niej wszechogarniającą wilgoć: zielony nalot oblepiał rury kanalizacyjne, a drewniane ramy okien były zbutwiałe i popękane. Do budynku nigdy nie docierało słońce, bo stał w cieniu olbrzymich wieżowców pobliskiej Canary Wharf. Przed wejściem kilku pacjentów z ziemistymi twarzami siedziało na wózkach, z odrętwieniem wpatrując się w te przeszklone bastiony dobrobytu. Obok nich stały trzy pielęgniarki, paląc papierosy, jedna obok drugiej, pod płócienną markizą.
    – No to do roboty – powiedziała Billi, wchodząc przez główne wejście do szpitala.
    Przecisnęli się obok rejestracji dla pacjentów ambulatoryjnych. Wszystkie miejsca były zajęte, ludzie siedzieli nawet na podłodze. W poczekalni dostrzegli wiele dzieci, niektóre w wózkach, inne w ramionach rodziców. Wyjątkowo zmęczony recepcjonista przeszukiwał tłum, aby wyłapać najcięższe przypadki. Przypominało to telewizyjne wiadomości z krajów Trzeciego Świata. Billi przepychała się przez tłum w kierunku windy. Kay stał nieruchomo. W samym środku poczekalni, z przymrużonymi oczami.
    – Co się dzieje? – zapytała.
    – Słyszysz coś? – Miał zatroskaną minę.
    Billi się skupiła.
    – Płaczące dzieci. Czemu pytasz?
    Wzruszył ramionami.
    – Nie potrafię wyjaśnić. Może to nic takiego.
    – No to w porządku. Chodźmy.
    Kay odnalazł plany szpitala w internecie – oddział dziecięcy mieścił się na ostatnim piętrze. Wśliznęli się do windy wraz z grupą zwiedzających. Kay wyjął pudełko czekoladek przewiązane kokardką. Jeśli ktoś ich zatrzyma, będą udawać, że przyszli w odwiedziny.
    W końcu dotarli na właściwe piętro. Przez drewniane wahadłowe drzwi weszli na korytarz, wzdłuż którego ciągnął się rząd ponurych sal. Ktoś, dawno temu, starał się rozweselić to smutne wnętrze, malując na ścianach postacie bohaterów kreskówek, kolorowe tęcze i portrety roześmianych pacjentów. Ale wraz z upływem czasu i postępującym zaniedbaniem na ścianach pokazały się plamy wilgoci, a z uśmiechniętych buź zaczęła łuszczyć się farba, która wyglądała jak chora, zażółcona skóra. Po każdej stronie korytarza znajdowały się cztery sale, dalej oddział intensywnej terapii z inkubatorami, a za nim oddział położniczy,
    – Ty sprawdź tutaj. – Kay wskazał na zachodnią część oddziału. – Ja pójdę tam. Krzyknij, jeśli zobaczysz coś dziwnego.
    Billi spodziewała się, że oddział będzie ożywiony, wypełniony hałasem, że usłyszy śmiech, będzie panowało podniecenie. Ale nic takiego się nie działo. Siostra oddziałowa ukryta była za masywnym biurkiem. Z pokoju dla personelu ze starego telewizora dobiegały dźwięki popularnego serialu. Dwie pielęgniarki, jak otumanione, leżały w fotelach, wpatrując się tępo w migający obraz. Billi ruszyła wzdłuż korytarza, walcząc z uczuciem lodowatego niepokoju.
    Dzieci leżały apatycznie w łóżkach i patrzyły na nią z nieufnością.
    Czego szukała? Stały tu łóżka, w nich chore dzieci. Czego się tu spodziewać? Znajdowała się w szpitalu. Kolejne paranoiczne urojenie ojca. Nie widziała Kaya – gdzie on łazi? Chciała po prostu wrócić do domu.
    – Przepraszam cię kochanie, czy przyszłaś w odwiedziny?
    – Pielęgniarka wyrosła jak spod ziemi. – Te dzieci potrzebują odpoczynku i jeśli nie przyszłaś do kogoś z wizytą, powinnaś wyjść. – Mówiła głosem zmęczonym, ale stanowczym, nie szorstko, ale pewnie.
    Billi pokazała na najbliższe drzwi i zaczęła iść w ich kierunku.
    – Przyszłam się zobaczyć – podeszła bliżej i zobaczyła nazwisko „Rebeka Williamson" – z moją koleżanką Becky. Tylko na chwilę. – I weszła do pokoju.
    Lampy były wyłączone, a zasłony zaciągnięte, światło padało jedynie z otaczających dziewczynkę monitorów. Widać było, że chora śpi. Była mała, mogła mieć siedem albo osiem lat. Do ręki podłączono jej kroplówkę, a do palca przytwierdzono czujnik pulsu, rurki wspomagające oddychanie wychodziły z jej nosa. Miała rzadkie włosy, przez które przeświecała skóra czaszki – delikatna, poprzecinana niebieskimi żyłkami. Billi chciała tu sekundę zaczekać, a potem wyśliznąć się i odnaleźć Kaya.
    Dziewczynka otworzyła oczy. Kiedy brała oddech, brzmiało to tak, jakby próbowała wessać powietrze wbrew woli swego ciała.
    – Cześć – powiedziała. Miała delikatny, słabiutki głos.
    Billi zamierzała wyjść, ale spojrzała w oczy dziecka i zobaczyła w nich palące się życie. Dziewczynka chciała coś zrobić, zamiast czekać w ciemnościach. Wewnątrz niej kryla się wola walki.
    – Cześć… Rebeko.
    Rebeka wydmuchała powietrze i z wielkim trudem wzięła kolejny oddech. Jej wychudłe ciało drżało pod kołdrą.
    – Czy są tutaj moi rodzice?
    – Nie, ale pewnie za chwilę przyjdą.
    Dziewczynka się rozpłakała. Jej głowa delikatnie drgała, a łzy zbierały się i spływały po policzkach. Nie słychać było szlochu, tylko krótki, słaby urywany dźwięk. Billi rozejrzała się po pokoju i dostrzegła pudełko chusteczek. Podała kilka Rebece. Obserwowała, jak dziewczynka z wysiłkiem podnosi je do oczu i jak męczy ją wycieranie łez. Wilgotne chusteczki spadały na podłogę.
    – Przepraszam cię – odezwała się Rebeka – ale bardzo się boję.
    Billi nie wiedziała, co powiedzieć. Pocieszanie chorych to zadanie szpitalników, a nie templariuszy. Patrzyła, jak wychudła klatka piersiowa dziewczynki podnosi się i opada. Pod piżamą widać było żebra.
    Rebeka odwróciła się do Billi. Skupiła wzrok na srebrnym krzyżyku, który wisiał na jej szyi.
    – Czy wierzysz w Boga? – zapytała.
    Czy wierzy? Billi z przyzwyczajenia dotknęła krzyżyka. Połowę swego życia modliła się do Allacha, drugą do Jezusa. Kiedyś zapytała Arthura, jak powinna się modlić. Jego odpowiedź, jak na mistrza templariuszy, brzmiała heretycko. Nie wiedział i był przekonany, że Bóg, niezależnie od tego, kim jest, w ogóle o to nie dba.
    – Chyba tak – odpowiedziała.
    – Dlaczego?
    Billi patrzyła na umierające dziecko, na to, jak jego kruche palce kurczowo trzymały się prześcieradła.
    – Myślę, że musi istnieć jakaś przyczyna tego, że świat jest, jaki jest. Powody, dla których – Billi wsłuchiwała się w okropny zasysający dźwięk aparatury – dzieją się złe rzeczy.
    Rebeka przymknęła oczy.
    – Moja mama nigdy się nie modliła. – Jej oddech był nie możliwie płytki i cichutki. – A teraz robi to bez przerwy.
    – Billi! – W drzwiach stanął Kay. – Wszędzie cię szukam.
    Spojrzał na Rebekę i jego oczy zrobiły się ogromne. Podszedł, chwycił Billi za ramię.
    – Wychodzimy. Natychmiast!
    – Co się stało?
    – Musimy zdać relację Arthurowi – powiedział Kay, wycofując się i ciągnąc Billi za sobą. Był przerażony. Jego oczy wpatrywały się w ciemne kąty pokoju.
    Billi się wyrwała.
    – Przestań wariować! O co chodzi?
    Kay wyglądał tak, jakby chciał uciec, ale odwrócił Billi twarzą do dziewczynki. Sam stanął za nią i zakrył jej oczy swoją dłonią. Billi poczuła, jak zimne ma ręce.
    – Co robisz?
    – Patrz. – Powoli przesuwał palce, pozwalając, aby filtrowały widok. Billi zamrugała i pajęczyna otaczającej ją rzeczywistości zaczęła się rwać.
    Samotne dziecko więdnie w szpitalnym łóżku owinięte białymi prześcieradłami i patrzy na nią oczodołami pełnymi robaków. Coś wije się pod cienką skórą dziewczynki. Groteskowo wychudłe muchy żerują na jej cieknącym, sączącym się ciele, z płuc chorej wydobywa się obrzydliwy gnijący zapach. Dziewczynka oddycha z otwartą buzią, w której widać pożółkłe, zepsute zęby, poczerniałe dziąsła, a jej pokryty wydzieliną język zwisa między białymi wargami.
    – Nie – szepnęła Billi, cofając się i potrząsając głową wypełnioną przerażającymi obrazami. Potknęła się na korytarzu, próbując przełknąć gorzki, metaliczny smak żółci, zbierający się w jej gardle. Kay dogonił ją i wyciągnął na klatkę schodową. Billi oparła się o ścianę, zacisnęła zęby, czekając, aż mdłości ustąpią.
    – Co to jest? Co się z nią dzieje? – Nigdy czegoś takiego nie wiedziała. Nie pamiętała żadnych tego rodzaju obrazów, nawet ze starych manuskryptów czy pamiętników templariuszy. Kay ją objął. Jego klatka piersiowa dotknęła jej pleców.
    – Nie mam pojęcia – odpowiedział i odwrócił się plecami do drzwi. – Ale myślę, że to dopiero początek.
    Billi dzwoniła do ojca, a Kay zamawiał herbatę. Znaleźli jakąś zapyziałą kawiarnię, oddaloną od głównej ulicy, prawie pustą, w kącie siedział tylko starszy mężczyzna z brodą, który mówił do siebie, mieszając kawę. Na ścianach wisiały wyblakłe plakaty przedstawiające plaże na Karaibach i pokryte śniegiem Alpy, z wystrzępionymi i pożółkłymi krawędziami. Nie mogła się dodzwonić – od razu odzywała się poczta głosowa. W końcu udało jej się złapać Percy'ego. Kazał im czekać, był już w drodze.
    Kiedy wróciła do stolika, Kay już przy nim siedział z herbatą i bułeczkami. Okrył swój parujący kubek dłońmi, ale jego palce nadal drżały.
    – Wszystko w porządku? – zapytała. Kay uśmiechnął się blado.
    – Bywało lepiej.
    – Co się działo z tym dzieckiem?
    – Choroba, zaraza atakuje ją z Nieziemskiego Królestwa. Te… muchy zżerają jej duszę. Widziałem jej aurę – ledwie się jarzyła. Kiedy skończą, jej ciało po prostu umrze.
    – Nie możesz temu zapobiec, czegoś zrobić? – Znowu poczuła skurcze żołądka, przypominając sobie żerujące muchy. Kay nawet na nią nie spojrzał.
    Mała dziewczynka umrze i nic nie mogą zrobić. Billi pomyślała o Rebece, która leży w samotności i tępo patrzy w sufit. Tak będzie wyglądał jej koniec, jej niewidoczna, bezsensowna śmierć. Ostatnie wspomnienie, jakie zabierze ze sobą do grobu, to widok żarzącej się na suficie żarówki. Może Arthur będzie wiedział, jak ją uratować. Chwileczkę, czy nie czytała gdzieś, że ludzie mogą żyć bez duszy?
    Kay uniósł brwi, odczytując jej myśli.
    – Kiedy nie ma się duszy, lepiej umrzeć, Billi.
    Starała się nie myśleć o małym chłopcu, którego musiała zabić w czasie swojej Próby, o Aleksie Weeksie.
    Kay pochylił się nad stołem, podniósł delikatnie jej podbródek i spojrzał jej w oczy.
    – Billi, ludzie bez duszy nie mają jedynej boskiej części – oddechu Boga. Ścieżka takiej istoty wiedzie tylko ku potępieniu. Jedynie najokrutniejsze, najbardziej złe osoby mogą rozważać życie bez duszy.
    – Albo najbardziej zdesperowane.
    Billi nie mogła przestać myśleć o małej Rebece.
    – Człowieka bez duszy wypełnia próżnia, przyczyna okropnego, niekończącego się głodu. Głodu, który desperacko próbuje zaspokoić…
    – Krwią – dokończyła Billi. Stąd się wzięła legenda o wypijających krew potworach. Templariusze nadal mają jedną z największych okultystycznych bibliotek w Christendom, dorównuje jej jedynie biblioteka watykańska, ale tylko dlatego, że ma w swych zbiorach egzemplarze skradzione templariuszom.
    Kay pokiwał twierdząco głową.
    – Smak duszy człowieka pozostaje w jego krwi, w jego ciele. Wygłodniałe Zjawy tym się żywią. Krew zaspokaja ich potrzeby, ale nie na długo. Muszą zabić znowu. I znowu. Za każdym razem krew, którą piją, pozostawia coraz większy niedosyt. Najgorsi z nich zaczynają żywić się ciałem.
    Wampiry. Nosferatu. Lamie. Każda kultura na swój sposób nazywa Wygłodniałe Zjawy. Templariusze używają starego arabskiego słowa.
    – Ghule – powiedziała Billi. – Myślisz, że Rebeka stanie się jedną z nich?
    Kay pokręcił głową.
    – Nie wydaje mi się, bo to sprawa świadomego wyboru – musisz oddać swoją duszę, żeby stać się ghulem, a tego Rebeka nie zrobi. – Kay kpiąco zmarszczył brwi. – Chyba powinnaś się bardziej przykładać do nauki okultyzmu. Balin jest pewnie rozczarowany.
    – Hej, przykładam się bardziej niż Bors.
    Kay znów spoważniał.
    – Musisz dobrowolnie oddać swoją duszę komuś, kto ją pożre, komuś z Królestwa Nieziemskiego. Zazwyczaj jest to diabeł i wówczas on sam przekazuje część siebie ciału bez duszy. To nie jest łatwy transfer. Bardzo osłabia istotę nieziemską. Jeden taki pakt może ją osłabić na całe lata. To dlatego tego rodzaju praktyki nie są zbyt popularne. Jeśli byłoby inaczej, diabły wciąż powoływałyby do życia nowe ghule.
    – Więc sprzedajesz swoją duszę. Za co?
    – Za dobrobyt. Władzę. Nieśmiertelność. – Kay zapatrzył się w okno. – Za nic ważnego.
    Billi spoglądała na jego odbicie, w połowie gubiące się w ciemności.
    Ghule. To one siały spustoszenie w czasie Żelaznej Nocy. Ale to, że były nieśmiertelne, nie znaczyło, że nie można ich zabić. Nawet ghul nie powróci do życia z odrąbaną głową. To dlatego templariusze uczyli się władać bronią sieczną. Nawet najbardziej nowoczesna broń palna nie zabijała ghuli, a topór jak najbardziej.
    – Jak to znosisz, to wszystko, co potrafisz zobaczyć?
    Billi była wstrząśnięta, ale wiedziała, że to, co ujrzała, było tylko wyblakłym obrazem. Kay widział z wielokrotnie większą ostrością. Jeśli zawdzięczał to swoim zdolnościom, to Billi była wdzięczna, że sama nie jest Wyrocznią.
    – Nie masz wyboru, dostajesz cały pakiet. – Uśmiechnął się, ale był to blady i wymuszony uśmiech.
    – Czyli…?
    Kay patrzył na swój kubek. Brązowy płyn delikatnie drżał, tak jak jego dłonie. Zrobił długi, spokojny wydech i herbata w kubku znieruchomiała.
    – Nigdy do końca nie wiesz. – Spojrzał na nią, jakby zamierzał jeszcze coś dodać, ale opuścił głowę. – Nie wszystko, co widzę, jest okropne.
    – A co widzisz?
    Kay wyciągnął ręce i rozcapierzył palce.
    – Cudowne obrazy, Billi.
    Nagle się uśmiechnął i Billi nie mogła uwierzyć, że ma przed sobą Kaya. Jego uśmiech był tak szczery, tak prawdziwy, że czuła się prawie zawstydzona, że go widzi. Był zbyt intymny. Sekretny uśmiech.
    – Czasami, Billi, czasami po prostu od ludzi bije jasność. – Przyciągnął do siebie ręce. – Wówczas odzyskujesz wiarę.
    Patrząc w jego szczerą twarz, czuła ciepło jego uśmiechu. Tak bardzo chciałaby widzieć świat jego oczami!
    – Kay, jesteś tres dziwaczny.
    – Ale w dobrym kierunku, prawda?
    Billi się roześmiała. Może jednak zostało w nim coś z dawnego Kaya.
    – Pamiętasz, jak przekonaliśmy Borsa, że potrafisz przepowiadać przyszłość? Kiedy mu powiedziałeś, że ma tylko dwa tygodnie życia, chyba że zacznie żałować za swoje grzechy? – To była ich jedyna szansa. Bors, najstarszy z giermków, uwziął się na Billi, wciąż ją dręczył. Nigdy nie powstrzymywał uderzeń, nawet podczas sparingów. Kiedyś wylądowała w szpitalu, bo prawie złamał jej rękę. Billi poskarżyła się Arthurowi, który oczywiście nie przejął się sprawą i powiedział, że jeśli nie umie poradzić sobie z Borsem, to sama jest niewiele warta.
    Kay kiwał głową, śmiejąc się.
    – To było wspaniałe. Bors robił nam codziennie śniadania, odrabiał łacinę i czyścił broń.
    Spojrzała w błękitne oczy Kaya, dostrzegając głębię ich koloru. Ucichła, jej śmiech zamarł.
    Nagle zadzwoniła komórka. Uratowana przez dzwonek telefonu. Oderwała oczy od Kaya. Na ekranie wyświetlał się nieznany jej numer.
    – Halo?
    – Billi? Tu Mike.
    Mike? Nie mogła uwierzyć. Przez cały tydzień nic i dzwoni akurat dzisiaj?
    Spojrzała ze skrępowaniem na Kaya.
    – To nie jest dobry moment na rozmowę, Mike.
    W każdej chwili mógł się pojawić Percy, pewnie z połową zakonu. Kay nie spuszczał z niej wzroku, więc Billi lekko się skrzywiła i odeszła od stolika.
    – Jesteś zajęta? – zapytał Mike. – Pomyślałem, że moglibyśmy w końcu wypić tę obiecaną herbatę. Niedaleko ciebie jest fajna kawiarnia. Zainteresowana?
    Billi się zawahała. Po tym, co zobaczyła w szpitalu, wiedziała, że templariuszy czeka teraz trudny okres. Wiedziała, że musi mieć wolne wieczory. Nagle przypomniała sobie, jak ojciec potraktował Mike'a, jak odnosi się do niej, i podjęła szybką decyzję.
    – Jasne, z chęcią.
    Umówili się na następny wieczór, w pobliżu Temple. Billi zatrzasnęła klapkę telefonu i czekała, aż przyspieszony rytm serca wróci do normy.
    Umówiła się z chłopakiem. To było takie proste.
    Dlaczego się denerwuje? Schowała komórkę, zastanawiając się, czy nie jest to początek czegoś nowego, czegoś należącego tylko do niej, czegoś poza Zakonem. Poza zasięgiem ojca.
    – Z kim rozmawiałaś? – zapytał Kay. Znajdował się tuż za nią, a nie przy stoliku, gdzie powinien pozostać.
    – Z kolegą.
    – Kto to?
    – Kay, opanuj się, nie jesteś moim Aniołem Stróżem!
    Natychmiast pożałowała swoich słów. Zobaczyła, jak ciemnieją mu oczy. A niech to! Nie ma teraz czasu, żeby dbać o nadwrażliwe ego Kaya. Zostawił ją na cały rok i teraz musi poradzić sobie z faktem, że Billi ma swoje życie.
    – Nie musisz dbać o moje ego – warknął chłopak.
    – Ty gnoju!
    Nie mogła uwierzyć! Znów czytał w jej myślach! I to teraz, kiedy na nowo zaczynała go lubić. Chyba była ślepa! Kay się wyprostował.
    – Słuchaj, nie mam na to wpływu. Nie potrafię nagle się wyłączyć. Nie zrobiłem tego celowo.
    – Spadaj!
    Owinęła się szalikiem i przesiadła do innego stolika. Tam poczeka na Percy'ego.

    Kiedy po nich przyjechał, Billi usiadła na przednim siedzeniu, żeby znaleźć się jak najdalej od Kaya, żeby nawet na niego nie patrzeć. Nie potrzebowała specjalnej mocy, aby czuć, jak jego oczy świdrują tył jej głowy. Nie reagowała, nawet kiedy celowo pchnął jej fotel.
    Boże, był taki denerwujący! Jeśli jest w stanie wtargnąć do jej myśli, kiedy tylko chce, jak może mu zaufać? Jak może ukryć swoje uczucia?
    Starała się o niczym nie myśleć, a już na pewno nie o nim.
    Słyszała, jak Kay sapie ze zdenerwowania. Może jej złość blokuje jego możliwości? I dobrze. Będzie na niego wściekła przez długi czas.
    Zaparkowali przy King's Bench Walk i od razu poszli do domu ojca Balina. Tam opowiedzieli Percy'emu i Balinowi o wszystkim, co widzieli. Billi zdziwiła się nieobecnością Arthura, ale ani słowem tego nie skomentowała. Potem Kay został z ojcem Balinem, a Billi w towarzystwie Percy'ego wróciła do domu.
    – Gdzie ojciec? – zapytała, kiedy zbliżyli się do drzwi wejściowych.
    Percy zmarszczył czoło i spojrzał na nią.
    – Nie mogę ci powiedzieć, kotku. Wróci rano.
    – Co się dzieje, Percy?
    Wzruszył ramionami.
    – Nie jestem pewien, ale się dowiemy. Teraz odpocznij.
    Popchnął drzwi, wpuścił ją do środka i się pożegnał.
    Ściany holu jakby zbliżyły się do siebie, łapiąc ją w pułapkę. Twarze dawnych templariuszy patrzyły na nią z góry, oceniająco. Powiesiła płaszcz obok wizerunku Jakuba de Molay i zaczęła wpatrywać się w twarz ostatniego Wielkiego Mistrza Zakonu. De Molay był dla templariuszy prawdziwym bohaterem. Męczennikiem. Został spalony na stosie, z odwagą przyjmując wyrok inkwizycji, ponieważ wierzył w Zakon. Billi nigdy nie pragnęła zostać bohaterką, a już na pewno nie męczennicą. Chciała być normalna. Chciała chodzić do kina, klubów, umawiać się z chłopakami.
    Jutro zobaczy się z Mikiem. Templariusze dali sobie radę bez jej pomocy przez ostatnie dziewięćset lat, więc pewnie poradzą sobie i tej nocy. Odwróciła się od Wielkiego Mistrza. Kuchnia była pusta, na stole stał brudny kubek, pozostawiony przez Arthura. Otworzyła lodówkę, w której znalazła paczkę parówek i mleko. Nadal nie była w stanie jeść wieprzowiny. Może Gwaine miał rację: jeśli już jesteś muzułmaninem, pozostaniesz nim na zawsze. Billi nalała sobie szklankę mleka i poszła spać.

Rozdział 10

    – Billi, obudź się!
    Billi przekręciła się pod kołdrą. Czy ktoś pukał do drzwi?
    – Wstawaj, kochanie!
    Odgarnęła włosy z twarzy i spojrzała na zegarek. Przetarła oczy. Tak, była 4:15, przed świtem. Pukanie do drzwi nie ustawało.
    – Wstawaj, leniuchu. No już.
    – Percy?
    Drzwi otworzyły się i Percy zapalił światło. Billi zmrużyła oczy.
    – No, księżniczka w końcu się obudziła. Ubieraj się. Art czeka na ciebie w kościele, natychmiast.
    – Czy coś się stało?
    – Coś bardzo ważnego.
    Kiedy przyszła do kościoła, wszyscy już byli. Arthur zwołał Radę Wojenną.
    W rotundzie stało dziewięć krzeseł, z wysokimi rzeźbionymi oparciami, na których przedstawiono symbole wojny i wiary. Krzesła tworzyły krąg, oświetlony jedynie przez płomienie świec, których światło jarzyło się na ponurych twarzach zgromadzonych rycerzy. Cienkie smużki dymu unosiły się pod sufitem. Poza kręgiem panował mrok.
    Billi zajęła swoje miejsce. Obok niej siedział Kay, miał nieruchomą twarz i przekrwione oczy, pewnie nie spał przez całą noc. Po swojej prawej stronie miała jeszcze jednego giermka – Borsa. Spojrzał na Billi spode łba i z lekceważeniem wykrzywił usta. Miał dwadzieścia lat i był drugim największym wojownikiem w Zakonie. W przyszłym roku czekało go pasowanie na rycerza. Na razie nadal jednak siedział wśród giermków, nie kryjąc swego niezadowolenia.
    Dłonie Arthura zaciśnięte były na oparciu krzesła. Za jego fotelem stał ojciec Balin, blady jak duch. Nie należał do walczącej części Zakonu, dlatego nie miał swego miejsca w kręgu. Jednak jako kapelan mógł uczestniczyć w Radzie Wojennej. Obok Arthura siedział Gwaine, seneszal Zakonu, zajmując honorowe miejsce po prawicy mistrza. Po lewej ręce Arthura znajdowało się miejsce Percy'ego, miecznika. Billi rozejrzała się po twarzach pozostałych członków Zakonu.
    Pelleas wyglądał na zmęczonego. Jego prawa dłoń owinięta była bandażem i najwyraźniej z trudem siedział wyprostowany. Polowanie na wilkołaka nie poszło najlepiej, pewnie zaraz o tym usłyszy. Ale to nie był wystarczający powód, by zwoływać Radę. Do wilkołaków już się przyzwyczaili. Obok Pelleasa siedział Gareth, niewysoki, z szerokimi ramionami, aptekarz, czy raczej medyk Zakonu. Pokiwał Billi na powitanie. Wydawał się dość spokojny, chociaż jego palce nerwowo obracały czarne pióro strzały. Łuk był jego ulubioną bronią.
    Miejsce naprzeciwko Garetha, pomiędzy Gwainem i Kayem, zajmował Berrant. Najmłodszy spośród rycerzy właśnie czyścił okulary, które nosił na prostym i wąskim nosie. Był ekspertem komputerowym Zakonu i hakerem. A także jednym z najgroźniejszych fechmistrzów na świecie. Wystające kości policzkowe sprawiały, że w mrocznym świetle wyglądał na wychudzonego i zmęczonego.
    – Gdzie Elaine? – zapytał Pelleas.
    Billi spojrzała za siebie, na kościelne ławki, gdzie zazwyczaj siadywała Elaine, ale były puste. Jako żydówka nie mogła należeć do Zakonu, ale skoro Arthur wezwał wszystkich, nieobecność Elaine była zaskakująca.
    – Jest zajęta – odrzekł Arthur, a potem spojrzał na Kaya. – Wyrocznia ma nam coś do powiedzenia.
    Już nie giermek. Wyrocznia. Krzesła zatrzeszczały, kiedy wszyscy zwrócili się w jego stronę. Billi patrzyła, jak Kay stara się opanować przed wystąpieniem. Był w jej wieku, ale spoczywała na nim stokroć większa odpowiedzialność. Templariusze polegali na nim i to była okazja, aby pokazał, że jest tego wart,
    – Billi i ja widzieliśmy zżeraną duszę małej dziewczynki, Rebeki Williamson.
    Ojciec Balin przeżegnał się i w kościele na długi czas zapadła cisza. Percy i Arthur wymienili spojrzenia. Czyżby wiedzieli coś więcej?
    – W jaki sposób? – zapytał Gwaine. – Co się z nią stanie?
    Kay pokręcił głową…
    – Nie stanie się ghulem, jeśli o to pytałeś.
    – Jesteś pewny, chłopcze?
    Kay spojrzał na seneszala stalowym wzrokiem. Starszy człowiek wytrzymał jego spojrzenie, ale niedługo. Arthur obserwował całą scenę wygodnie rozparty na krześle.
    – Wyjaśnij dlaczego – polecił.
    Człowiek zamienia się w ghula tylko dzięki własnej woli. Aby stać się taką ohydą, trzeba wyrzec się wszystkiego co święte i dobrowolnie oddać swoją duszę. – Kay westchnął, Billi chciała mu jakoś pomóc. Był taki zmęczony.
    – Tak nie jest w przypadku Rebeki. Ona walczy.
    – Ma szansę przeżyć? – chciał wiedzieć ojciec Balin.
    – Nie.
    Gareth zatknął sobie pióro za uchem.
    – Co z innymi dziećmi? – zapytał.
    Billi zesztywniała. Zapomniała. Przecież umarło już czworo.
    – Ich ciała zostały skremowane. Nie musimy się o nie martwić. – Arthur był boleśnie rzeczowy.
    – Ale nie mówimy o najważniejszym – wtrącił Berrant, poprawiając okulary. – Kto za tym stoi, i czy ta czwórka to wszystkie ofiary? – Uniósł trzy palce. – Dusza może zostać odebrana tylko przez istotę nieziemską. Wszyscy to wiemy. Może to być malakhim, diabeł bądź Obserwator.
    – Na pewno chodzi o diabła – powiedział Gwaine.
    Billi spojrzała na ojca. Czy te wydarzenia miały coś wspólnego z Lustrem? Jego twarz była nieruchoma jak głaz.
    – Ale to bezpośredni atak na człowieka. Postępując w ten sposób, diabeł złamałby przymierze – zauważył ojciec Balin i wszedł do środka kręgu. – Diabły są kusicielami. Prowadzą człowieka na drogę grzechu. Bezpośrednio nie czynią zła. – Wskazał na Kaya. – To, o czym opowiada Wyrocznia, to atak bezpośredni.
    – Przymierze? – zamruczała Billi pod nosem, nie wiedząc, o co chodzi.
    Balin usłyszał. Billi miała ochotę zapaść się pod ziemię, aby uciec przed jego surowym spojrzeniem. Może Kay miał rację – powinna bardziej przykładać się do okultyzmu.
    Ksiądz mówił dalej:
    – Każdy rodzaj aniołów, Bilqis, jest związany z Bogiem żelaznym prawem, przymierzem. – Ojciec Balin wpadł w swój mentorski ton i kiwając głową, wymieniał kolejne fakty. – Obserwator musi uszanować miejsce, gdzie złożono ofiarę, malakhim przekazuje Boże słowo. Jeśli zmieniłby choć jedną literę, sprowadziłby na siebie zagładę. Diabły, pomimo swej potęgi, nie mogą bezpośrednio czynić zła. Będą cię kusić, przekonywać, abyś zabiła brata, ale same nie wbiją noża.
    – To nie diabeł zżerał duszę Rebeki – powiedział Kay. – To Obserwator.
    – Skąd wiesz? – zapytał podejrzliwie Gwaine.
    – Ponieważ użyłem Przeklętego Lustra.
    Gwaine podniósł się z krzesła i wyciągnął przed siebie dłoń, wskazując oskarżycielsko na Kaya. Billi nie usłyszała jego słów, bo wszyscy jednocześnie zaczęli się przekrzykiwać. Balin stał w środku, z szeroko otwartymi ustami. Gwaine odepchnął go, i Percy podskoczył, aby bronić Kaya.
    – Cisza!
    Krzyk Arthura zamknął wszystkim usta. Nikt się nie ruszał, oczy skierowane były na mistrza. Ojciec nie podniósł się i wszyscy powrócili na swoje miejsca. Balin jakby wyzwolił się z transu i po wygładzeniu habitu stanął za plecami mistrza.
    Arthur wstał, podszedł do Kaya i położył rękę na ramieniu chłopaka. Billi poczuła ukłucie w sercu.
    – Nie da się cofnąć tego, co się już stało – powiedział. – Z Lustra nic nie zdołało się wydostać, co do tego mamy pewność. Nie jest to jednak zwykły zbieg okoliczności, że dzień po tym jak Lustro zostało ożywione, Obserwator zaczął niszczyć dusze. Wydaje się, że nie dysponuje wystarczającą siłą, aby zaatakować na większą skalę. Podejrzewamy, że zaraża tylko poprzez dotyk. Oznacza swoje ofiary, co przyciąga muchy śmierci z Nieziemskiego Królestwa.
    – Chwileczkę, Obserwator? – Balin przerwał. – Więc wiemy kto, Arthurze.
    Wszyscy wiedzieli. Tylko jeden znajdował się na wolności.
    – Anioł Śmierci – wyszeptał Percival.
    – Och, robi się coraz ciekawiej – mruknął Gwaine. – Boży zabójca we własnej osobie.
    Arthur zignorował Gwaine'a i kontynuował:
    – Poszukuje Lustra. Jest słaby. Większość jego mocy od czasów Salomona tkwi uwięziona w Lustrze.
    – Kiedy w końcu dostanie je w swoje ręce, odzyska dawną potęgę i wyzwoli swych kumpli – dodał Percy i skrzywił się z niesmakiem. – Sześćdziesięciu dziewięciu wkurzonych Obserwatorów pod wodzą archanioła – nie brzmi to ciekawie.
    Billi przypomniała sobie, co wraz z Kayem usłyszeli od Elaine na temat działalności Obserwatorów. Jasna krwawa cholera.
    – Ale dlaczego atakuje dzieci? – zapytał ojciec Balin.
    – Żeby nas namierzyć – odpowiedział Arthur i potoczył wzrokiem po zebranych w kręgu rycerzach. – Przecież żeby znaleźć Lustro, musi najpierw odnaleźć jego strażników, prawda?
    – A gdzie teraz jest Lustro? – zgryźliwie zapytał Gwaine.
    – W bezpiecznym miejscu. Wzmocniliśmy zaklęcia wokół relikwiarza. Jest niewidzialny nawet dla nadnaturalnych mocy.
    – Najpierw pozwoliłeś temu głupawemu chłopakowi majstrować przy relikwiarzu, a teraz powierzyłeś coś tak cennego Elaine? Nie zachowuj się jak dureń, Arthurze!
    – Zrobiłem to i nie zmienię zdania. Przy szpitalu China Wharf będziemy trzymać całodobową straż. Dziewczynka jeszcze żyje. Musimy jej strzec.
    – I wykorzystamy ją jako przynętę, tak? – zapytała Billi. Jeśli Rebeka nadal walczyła, Obserwator mógł wrócić, aby ją dobić – wyrwać z niej duszę. Spojrzała ojcu w oczy. Były pozbawione współczucia. Całkowicie bezlitosne. Czy istniał ktoś, kogo nie byłby w stanie poświęcić?
    – Tak. Przynęta. Berrant włamał się do szpitalnego komputera. Każde z nieżyjących dzieci było najstarsze z rodzeństwa. Pierworodne.
    – Boże Wszechmogący! – wyszeptał Pelleas.
    Billi zesztywniała. Też była pierworodnym dzieckiem.
    – Więc te zachorowania…
    Nawet nie śmiała dokończyć zdania. Arthur zrobił to za nią.
    – To dziesiąta plaga.

Rozdział 11

    W ciągi dnia Billi nie mogła się na niczym skoncentrować. Siedziała w ławce, próbując skupić się na tym, co mówili nauczyciele. Starała się być częścią normalnego świata, ale zmuszono ją, by uczestniczyła w rzeczach tak straszliwych, że perspektywa normalnego życia – poza Zakonem – coraz bardziej się oddalała.
    Na Radzie padło wiele pytań, ale Arthur nie miał czasu, aby na wszystkie odpowiedzieć. Członkowie Zakonu mieli ustalić kolejność obserwacji szpitala i Rebeki, resztę pozostawiając Arthurowi. Billi nie mogła pozbyć się podejrzeń, że wiele dzieje się za jej plecami. Ojciec zamierzał coś zrobić – trzymając ją od tego z daleka.
    Dobra, chrzanić go. I tak wystarczało jej to, co już wiedziała. Spojrzała na zegarek. Miała trzy godziny do swojej warty w szpitalu. Przez ten czas zamierzała cieszyć się własnym życiem.

    Kiedy dotarła do umówionej kawiarni, w środku nie zobaczyła wielu znajomych twarzy. Rozpoznała kilka osób ze swojego rocznika, ale na szczęście z innej klasy. Spojrzała na delikatnie oświetlone stoliki: Mike'a nie było.
    Zamówiła latte i jagodowego muffina i rozejrzała się po sali w poszukiwaniu wolnego miejsca. Wybrała głęboki ciemnoczerwony fotel stojący w kącie, naprzeciwko wejścia.
    Nerwowo otwierała i zamykała komórkę. Czy czekała ją prawdziwa randka? Nie była pewna. Czuła, że tak, ale Mike traktował wszystko tak zwyczajnie. Ciekawe. Całe swoje życie spędzała z mężczyznami, ale nigdy nie myślała o nich w ten sposób.
    Znowu się rozejrzała. Tu spotykały się szkolne sławy. Na przykład Pete Olson – gwiazda sportowa, kupa mięśni i wyżelowanych włosów – stał obok Tracy Hindes. Chichotała jak głupia, ubrana w zwiewną, czerwoną sukienkę. Jeśli Billi włożyłaby coś takiego, Arthur dostałby zawału.
    Zaczęła się zastanawiać, czy tak właśnie zachowują się dziewczyny na randkach? Czy tego oczekiwał Mike? Zaczęła czuć się niezręcznie. Może nie powinna była przychodzić. Chwyciła telefon, ale zamiast zadzwonić, zaczęła przyglądać się dziewczynie, która potykając się, wychodziła z łazienki. Papierem toaletowym wycierała spuchniętą od łez twarz, pozostawiając na policzkach czarne smugi rozmazanego tuszu. Billi zesztywniała.
    „Tylko nie to".
    Jane Mulville zatrzymała się, zaskoczona obecnością Billi, ale po chwili ruszyła do przodu.
    – Na co się tak gapisz? – warknęła. Pocierała oczy, nadal rozsmarowując tusz, wyglądała teraz jak miś panda. – Ale masz ubaw, co? Ty pokręcony dziwolągu!
    Mogłaby wstać i po prostu rozwalić jej twarz, ale siedziała, czując dziwne współczucie. Jane miała piętnaście lat, była w ciąży i wszyscy o tym wiedzieli.
    – Słuchaj, Jane, bardzo mi przykro, ale… – Co mogła powiedzieć, żeby poprawić sytuację? – Po prostu mi przykro.
    Boże, to było dopiero żałosne.
    – Na pewno – wyrzuciła z siebie Jane.
    – Wszystko w porządku?
    To był Mike. Teraz nie mogła już wyjść. Potrząsnął głową, strącając ze swoich kręconych czarnych włosów krople deszczu.
    – Cześć, Billi. Przepraszam za spóźnienie.
    Rzucił kurtkę na stojącą obok kanapę. Zapomniała, jaki był przystojny. Gąszcz wytatuowanych pnączy wyrastał zza koszulki, sięgając do szyi, gdzie jego skóra błyszczała od deszczu.
    – W porządku – wymamrotała, nie wiedząc, co zrobić z uśmiechającym się Mikiem i rzucającą gromy Jane. Może byłoby dobrze, gdyby teraz ziemia rozstąpiła się jej pod stopami?
    Mike wyciągnął dłoń w kierunku Jane.
    – Przepraszam, nie usłyszałem, jak się nazywasz. – Jego uśmiech był porażający. Billi dobrze wiedziała, co czuje Jane.
    – Jane – wyszeptała.
    – Miło mi, Jane. – Pokazał głową w kierunku drzwi. – Myślę, że twój przyjaciel czeka na ciebie.
    Dave Fletcher stał przy wejściu, trzymając w ręku biały płaszcz Jane, patrzył z zazdrością na Mike'a.
    Jane zdała sobie sprawę, że nie ma szans. Odwróciła się do Billi i powiedziała:
    – Nie zbliżaj się do mnie, popaprańcu – i uśmiechając się wrednie do Mike'a, dodała: – A ty lepiej uważaj na jej ojca. Nie chciałabym, żeby pociął ci twoją piękną buźkę. – Po czym podeszła do Dave'a i wyszli, z trzaskiem zamykając drzwi.
    – Mój błąd – przyznał Mike. – To nie była przyjaciółka.
    – Można tak powiedzieć.
    Było to wielkie niedomówienie.
    – Dzięki, że wkroczyłeś. Jestem… miło mi, że przyszedłeś.
    – O Boże, czy naprawdę powiedziała to na głos?
    Mike uśmiechnął się do niej leniwie, jego złote oczy błyszczały wesoło.
    – Mnie też jest miło.

    Zwyczajna. To była zwyczajna rozmowa. Nic o templariuszach, o plagach, o Obserwatorach. Nic, prócz normalnej wymiany zdań. Mike opowiedział Billi trochę o swym ojcu, który bardzo przypominał jej Arthura. Surowy, osądzający i arogancki. Zapytała też o jego tatuaże, a on ze śmiechem odparł, że się z nimi urodził.
    – Kiedy wszedłem i zobaczyłem cię z tą dziewczyną, wyglądałaś tak, jakbyś zamierzała ją uderzyć. – Mike, śmiejąc się, zacisnął pięści. – Kto cię uczył walczyć?
    – Ojciec.
    Uniósł brwi.
    – Ho, ho. Wydawało mi się, że większość tatusiów marzy o tym, aby ich córeczki zostały baletnicami, a nie bokserami. Żeby były zwyczajne i nudne. – Pochylił głowę nad stołem tak, że jego oczy znalazły się bardzo blisko jej twarzy. – Ale w tobie nie ma nic zwyczajnego, prawda?
    – Zakładam, że to komplement.
    – Nigdy bym cię nie obraził. Za bardzo się boję.
    Trzymał dłonie na przykurzonym szklanym blacie stolika, koniuszki jego palców tak blisko jej. Niewielki ruch do przodu… Billi zawahała się, starając się zebrać tę bezwstydną odwagę, którą emanowały inne dziewczyny siedzące w kawiarni.
    Za późno. Mike rozsiadł się na krześle i położył dłonie na poręczach.
    Billi nie wiedziała, gdzie podziać wzrok.
    – Dlaczego Jane powiedziała tak o twoim ojcu? – zapytał
    Mike, przełamując niezręczną ciszę. – Czy jest nadopiekuńczy?
    Lekko się uśmiechnął, a Billi zmartwiała.
    Nie wiedział. Ani o śmierci matki, ani o procesie ojca. Co powinna mu powiedzieć? Spojrzała na ciemny blat stolika, w którym widziała swoje niewyraźne odbicie. Jeśli mu nie powie, to usłyszy to od kogoś innego.
    – Pamiętasz, jak mówiłam ci, że moja mama nie żyje? – Spojrzała na chłopaka i zobaczyła, jak jego twarz odrobinę się zmienia. Zniknął z niej uśmiech. – Nie powiedziałam, jak umarła. Została zamordowana.
    – O Jezu, Billi, tak mi przykro.
    Billi zamknęła oczy, nie mogła zebrać myśli, kiedy tak na nią patrzył.
    – Było włamanie. Mama została zaatakowana nożem, umarła.
    Kłamała. Musiała, bo tak brzmiała oficjalna wersja.
    – Czy znaleziono mordercę?
    Pokręciła głową.
    – To dużo bardziej skomplikowane. Policja aresztowała ojca. Był oskarżony i sądzony za morderstwo.
    Mike pochylił się i położył swoją dłoń na ręce Billi. Nie podniosła wzroku, ale poczuła czułość bijącą od jego dłoni.
    – Dlaczego myśleli, że zrobił to twój ojciec?
    Było wiele powodów. Nikt nie uwierzyłby, że to czyn Bezbożnego. Łatwo natomiast przyjąć, że taki człowiek jak jej ojciec, żołnierz, który trafił przed sąd wojskowy, człowiek, który rok spędził w szpitalu dla umysłowo chorych, cierpiąc z powodu stresu pourazowego, mógł być mordercą.
    – Policja konieczne chciała znaleźć sprawcę i zakończyć sprawę. Ojciec był łatwym podejrzanym. – Spojrzała na Mike'a z nadzieją. Czy jej wierzył? Uśmiechał się delikatnie, ale z rezerwą. – On tego nie zrobił, Mike.
    – Nie, oczywiście, że nie. Wierzę ci. – Ale tak naprawdę nie patrzył na nią, nie bezpośrednio – przyglądał się jej siniakom, temu na policzku, który zarobiła w czasie Próby, temu na czole, który miała po walce z ojcem. Czy uwierzył w jej kłamstwa? Tego nie była pewna.
    – Mój ojciec jest twardym człowiekiem. I chce, żebym ja był taki sam – powiedział Mike, odruchowo przesuwając palcem po jednym z wytatuowanych cierni. – Wszystko dla mnie zaplanował, chciał kontrolować całe moje życie. Na tym polega problem z rodzicami. Tak naprawdę nie chcą, żebyśmy mieli własne życie, chcą dzięki nam naprawić swoje błędy.
    – Co się działo?
    Mike zaśmiał się gorzko.
    – Nic, co robiłem, nie było wystarczająco dobre. Wciąż chciał więcej i więcej. – Zaczął mówić cicho, tak jak w czasie spowiedzi. – Więc go zostawiłem.

    Zauważył jej spojrzenie, jego bursztynowe oczy płonęły od powstrzymywanego gniewu. Billi nie potrafiła oderwać od niego wzroku. To, co mówił, odbijało wszystkie jej uczucia.
    Drzwi wejściowe zaskrzypiały i Billi zauważyła charakterystyczne białe włosy wystające spod czarnej wełnianej czapki.
    Kay.
    Podszedł prosto do stolika.
    – Billi, jesteś potrzebna. – Spojrzał na Mike'a, nie ukrywając podejrzliwości, i dodał: – Natychmiast.
    – Jestem zajęta. Czy to nie może zaczekać?
    Czuła się w dziwny sposób winna. „Przecież nie robię nic złego!".
    Mike podniósł się od stolika. Był kilka centymetrów niższy od Kaya, ale jego potężna sylwetka sprawiała, że wyglądał na większego. Billi miała nadzieję, że Kay nie zrobi nic głupiego. Z tego, co wiedziała, nie był w stanie skrzywdzić muchy.
    – Czy to kolejny przyjaciel? – zapytał Mike.
    – Tak – warknął Kay.
    – Tak jak ja – odparował Mike i podszedł do Billi, dotykając jej ramieniem, co nie uszło uwagi Kaya, który zrobił teraz krok do przodu.
    – To ciekawe, bo nigdy o tobie nie wspominała.
    Billi chwyciła Kaya za łokieć.
    – Na zewnątrz – warknęła. Spojrzała na Mike'a. – Zaraz wracam.
    Wyciągnęła Kaya z kawiarni. Stał z rękoma w kieszeniach, od czasu do czasu spoglądając za siebie, w kierunku drzwi.
    – Skąd wiedziałeś, gdzie jestem?
    – Czy wiesz, która godzina? – spytał, z zakłopotaniem odgarniając włosy.
    Billi zrozumiała.
    – Czytałeś w moich myślach – wysyczała.
    – Daj spokój, Billi. Cały dzień o niczym innym nie myślałaś, tylko o tej kafejce, prawie wykrzykiwałaś jej nazwę. To było silniejsze ode mnie.
    O co mu w ogóle chodziło? Miała jeszcze tyle czasu! Rozmawiała z Mikiem tylko chwilę. Spojrzała na zegarek. „To niemożliwe!".
    – O tak, możliwe – powiedział. – Powinnaś być już w szpitalu.
    – To dlaczego do mnie nie zadzwoniłeś?
    Kay przestępował z nogi na nogę.
    – Myślałem, że będzie lepiej, jeśli przyjdę.
    – Wcale tak nie myślałeś. Chciałeś sprawdzić, z kim jestem.
    Cofnął się, rozzłoszczony.
    – Pamiętasz? Kiedyś się o siebie troszczyliśmy.
    – To było kiedyś. Teraz sama się o siebie troszczę. Myślisz, że jak sobie radziłam przez ten rok?
    Kay pokazał głową w kierunku Mike'a.
    – Nie jest jednym z nas, Billi. Ty jesteś templariuszką i masz ważniejsze sprawy na głowie niż przesiadywanie w kawiarniach.
    – Rany, posłuchaj, co mówisz, Kay. Zachowujesz się jak ojciec.
    – A co w tym złego? – zapytał.
    Billi zazgrzytała zębami. Oto wymarzony templariusz. Oddany i ślepy. Kay po prostu nie widział bezsensu tego wszystkiego. Bataille Tenebreuse była idiotyczną misją. Dlaczego tylko ona to rozumiała?!
    Marzyła o tym, żeby odwrócić się na pięcie i usiąść obok Mike'a. Żeby choć przez jeden wieczór nie myśleć o tych cholernych templariuszach. Wiedziała, że nie ma szans.
    – Daj mi minutę.
    – Idziemy.
    – Tylko minutę! – krzyknęła Billi. Kay chciał jeszcze coś powiedzieć, ale w końcu się odwrócił.
    Billi wróciła do kawiarni.
    – Muszę iść, Mike.
    – Masz kłopoty ze swoim chłopakiem? Przepraszam, nie wiedziałem.
    Chłopak? Kay?
    – Nie, ojciec chce, żebym wróciła do domu.
    Mike położył rękę na jej ramieniu, ale Billi delikatnie się odsunęła. Nigdy nie będzie miała spokoju i nie było w porządku pozwolić, żeby się angażował.
    – Do zobaczenia, Mike. Przykro mi.
    „Tak bardzo mi przykro". Spojrzała na Kaya, wściekającego się pod drzwiami. Nienawidziła jego przemiany: templariusz w każdym calu.
    – Posłuchaj, Billi. Jeśli ojciec robi ci problemy, nie przejmuj się, rozumiem. – Uśmiechnął się. – Dobrze to znam.
    Podał jej płaszcz. Była zaskoczona jego zadziwiającymi, staromodnymi manierami. Czuła, że w Kayu gotuje się krew. I dobrze.
    – Daj mi znać, jeśli będziesz chciała uciec… Zrobić sobie przerwę – dodał Mike.
    Pochylił się. Ich twarze dzieliło kilka centymetrów powietrza. Billi widziała swoje odbicie w jego oczach. Mięśnie na jego szyi napięły się i dostrzegła ich prężny zarys znikający pod koszulą. Odsunęła się, wytrącona z równowagi. Nagle wokół zrobiło się za gorąco, zbyt duszno.
    – Do zobaczenia, Mike.

    „Chciał ode mnie więcej i więcej". Billi wciąż miała w głowie słowa wypowiedziane przez Mike'a. Siedziała na tylnym siedzeniu furgonetki Berranta, pochylona nad małym monitorem, pokazującym obraz oddziału dziecięcego, upiornie biało-czarny.
    Gareth zajmował miejsce kierowcy, przykrył się kocem i czuwał z półprzymkniętymi oczami. Podnosił się co kilka minut, brał łyk czarnej jak smoła kawy i znowu odpływał.
    „Więcej i więcej". Niezależnie od tego, jak wiele czasu poświęcała templariuszom, jej ojcu to nie wystarczało. Czy tak samo traktował innych rycerzy? Nie mogła mieć dla siebie nawet kilku spokojnych godzin, bez spraw Zakonu.
    Mike to rozumiał. Jedyną zaletą nocnej warty, było to, że wciąż mogła myśleć o swojej randce. Bardzo chciała znowu go zobaczyć. Ale jak? Ojciec nigdy nie da jej wytchnienia. Im ciężej pracowała, tym więcej miała obowiązków. Tkwiła w pułapce.
    „Więc go zostawiłem".

Rozdział 12

    Po warcie Billi wróciła do domu i zasnęła w momencie, kiedy jej głowa dotknęła poduszki. Przeżyła kolejny dzień tylko dlatego, że była to sobota. Myślała o tym, żeby zadzwonić do Mike'a, ale chyba zostawiła komórkę w samochodzie Berranta. Zresztą, co by to dało? Im więcej myślała o tym, jak ojciec kieruje każdą cząstką, jej życia, tym częściej wspominała słowa Mike'a.
    Wieczór nadszedł za szybko. Billi przeszła przez pusty, ciemny dziedziniec i ruszyła do katakumb.
    Zbrojownia wypełniona była szczękiem broni i odgłosami mierzeń i kopnięć. Billi zostawiła torbę w kącie i znalazła wolne miejsce, aby się rozgrzać. Nawet Kay przyszedł na trening. Był cały czerwony i ociekał potem, ćwiczył walkę wręcz z ciężkim Borsem. W prawdziwej walce nigdy nie przestrzegano kategorii wagowych, więc Arthur kazał walczyć każdemu z każdym. Billi zauważyła, jak Bors uderzył ramieniem w klatkę piersiową Kaya, katapultując go poza matę do ćwiczeń.
    – Nie będzie specjalnie użyteczny jako Wyrocznia, jeśli rozwalisz mu mózg – zauważyła.
    Bors tylko chrząknął. Jeśli chodzi o Wyrocznię, miał o niej takie samo zdanie jak Gwaine. Kay podniósł się z podłogi i pomachał do niej. Zignorowała jego powitanie.
    Rozejrzała się po katakumbach. Nadal nie było Arthura. Percy walczył z Pelleasem, machając ciężkim toporem z taką lekkością, jakby ten zrobiony był z balsy. Pelleas, już bez bandaży, robił uniki, machając swym rapierem i lewakiem. Gareth siedział na stołku, cierpliwie dowiązując pióra do strzał. Przed nim na stole leżała kolekcja grotów, przecinające zbroję sztylety, szpikulce z zadziorami, a nawet ostrze do cięcia lin. Wszystko wypolerowane na błysk i ostre jak brzytwa.
    Pelleas przerwał i odszedł na bok. Billi weszła na matę z okutym drągiem. Miał dwa metry długości, zrobiony był z ciężkiego drewna dębowego i gruby jak jej nadgarstek. Jego powierzchnia była gładka i wypolerowana przez lata użytkowania. Billi uniosła go nad głową i usłyszała lekki trzask swoich łopatek.
    – Na twój znak – powiedziała. Prześliznęła drąg przez rozluźnioną dłoń i czekała. Percy zostawił swój topór i sięgnął po jeden z bokkenów. W jego dłoni wyglądał, jakby był niepełnowymiarowy.
    Stanęła w pozycji obronnej, trzymając broń na wysokości bioder, jednym końcem skierowaną w klatkę piersiową Percy'ego.
    – Gdzie ojciec?
    Percy zaczął krążyć wokół niej. Trzymał swój miecz jedną dłonią, lekko uderzając nim o drąg Billi.
    – Wyjechał. Co innego mógłby robić?
    – Miło, że mi powiedział.
    Percy parsknął.
    – Dlaczego miałby ci się tłumaczyć? Przecież wiesz, jaki jest.
    No tak, dlaczego miałby to robić? Ona musiała rezygnować ze wszystkiego, żeby pełnić te durne warty i chodzić na treningi, a ojciec robił, co mu się tylko podobało.
    – Czy zawsze taki był?
    Percy znał ojca, odkąd razem służyli w Królewskiej Piechocie Morskiej. Był drużbą na jego ślubie i został również wybrany na jej ojca chrzestnego. Jeśli ojciec miał jakiegoś przyjaciela, to był nim Percy. Afrykanin powoli wziął swój miecz w obie ręce. Billi obserwowała, jak jego palce zaciskają się wokół rękojeści.
    – Jaki, kochana?
    – Samolubny i bez serca.
    Percy'ego zamurowało. Jeszcze bardziej wzmocnił uścisk i Billi zauważyła, że zacisnął zęby. Następnie wziął głęboki oddech, zrobił krok w tył i skoncentrował się na broni.
    – No dobrze, zaczniemy od lekkiego sparingu. Na początek cięcia na korpus – zakomenderował. Zmienił pozycję i wziął zasłonę.
    – Percy, nie słyszałeś, o co pytałam?
    – Lewa uderza w głowę.
    Jego okrzyk kiai obudziłby kamień. Billi zasłoniła się drągiem i zdołała zablokować atak, ale uderzenie było tak silne, że zwaliło ją na podłogę. Ręce ją paliły. Percy stanął nad nią, końcem ostrza dotykał jej gardła.
    – Musisz bardziej rozluźnić ramiona, wtedy lepiej zamortyzujesz siłę uderzenia – poradził.
    Billi nie podnosiła się.
    Percy czekał. Włożył swój bokken pod ramię i pomógł jej wstać. Sam stanął naprzeciwko, a jego brązowe oczy złagodniały.
    – Billi, naprawdę bym chciał, żeby wiele rzeczy ułożyło się inaczej, ale Arthur nie ma wyboru. – Rozejrzał się wokół, sprawdzając, czy nikt ich nie słyszy. – Nigdy nie wątp w to, że cię kocha. Jesteś dla niego wszystkim.
    Potem odłożył swój drewniany miecz i wyszedł.

    Dwie godziny później, kiedy Billi sprzątała po obiedzie, Arthur wrócił do domu. Rzucił swój plecak koło pralki i podszedł do lodówki.
    – Spóźniłaś się na swoją wartę – powiedział.
    „O, ja też się cieszę, że cię widzę, tato".
    – Tak, przepraszam.
    – Sądziłem, że wyraziłem się jasno, tu, w tej kuchni – pokazał palcem przed siebie – na temat marnowania czasu na…
    życie towarzyskie.
    Aha, więc Kay doniósł na nią. Niezły z niego kumpel.
    – Nie marnowałam czasu.
    Jego oczy zwęziły się, a dłoń mocniej objęła uchwyt lodówki. Spojrzał na nią, Billi zauważyła, jak bardzo jest blady.
    – Myślisz, że co to jest? – zapytał. – Jakaś gra? Którą możesz w każdej chwili przerwać, jeśli najdzie cię ochota na trzymanie kogoś za rączkę? – Trzasnął drzwiami tak mocno, że aż stół podskoczył. – Tak, treningi są ciężkie, ale to dla twojego dobra.
    – Dla mojego dobra? To ze mną nie ma nic wspólnego! Templariusze – tylko na tym ci zależy. Wszystko kręci się wokół Zakonu. Ja w ogóle nie jestem dla ciebie ważna!
    Spojrzał na nią ciężko, ale nie zaprzeczył.
    – Jesteś templariuszką, Billi. Nigdy o tym nie zapominaj. A templariusze nie mają wyboru. Musisz się z tym pogodzić.
    I odwrócił się do niej plecami.

    Percy tak bardzo się mylił. Billi trzasnęła drzwiami wejściowymi i wytarła twarz. Musiała wyjść. Nieważne dokąd, po prostu wyjść.
    – Cześć, SanGreal.
    Billi odwróciła się gwałtownie. Mike stał w cieniu drzwi, tuż za nią. Jego oczy błyszczały ciepło w świetle latarni.
    – Na litość boską, Mike, prawie dostałam zawału!
    Co on tu robił, o tej porze?
    Wyjął komórkę.
    – Próbowałem się dodzwonić.
    Cholera, jej komórka wciąż była gdzieś w samochodzie Berranta.
    – Przepraszam, zgubiłam telefon.
    Mike zbliżył się do niej.
    – Więc to nie z powodu naszej rozmowy? Bałem się, że uznałaś ją za zbyt osobistą. To przecież nie mój interes.
    – Nie, to nie ma nic wspólnego z tobą, Mike. To… Wiesz, sprawy między mną a ojcem nie wyglądają najlepiej.
    Delikatnie mówiąc.
    Mike spojrzał na jej mokrą od łez twarz. Przygryzł wargi i Billi zauważyła, że walczy ze sobą, aby czegoś nie powiedzieć. Powoli pokiwał głową.
    – Nic ci nie jest?
    Billi patrzyła na drzwi. Stara farba łuszczyła się na ich powierzchni. Odwróciła się w stronę Mike'a. Boże, tak bardzo pragnęła uciec od tego wszystkiego.
    – Chodźmy stąd – powiedział, jakby czytając w jej myślach. – Pokażę ci coś niesamowitego.

Rozdział 13

    Szli ciemnymi ulicami City. O tej porze, w nocy, było całkowicie wyludnione. Chociaż to najstarsza część Londynu, tworzył ją labirynt wąskich przejść i wież ze szkła, stare kości w nowym ciele. Nieoświetlone bary, smutne puby, wielkie wiktoriańskie banki, drapacze chmur ze szkła i stali, wszystkie te budynki rozpychały się, daremnie starając się dosięgnąć nieba.
    Mike przyprowadził Billi na plac budowy. Drut kolczasty wieńczył krawędzie białego ogrodzenia, a mocne reflektory rzucały oślepiające śnieżnobiałe światło na czarny szkielet wznoszonego budynku. Billi zatrzymała się przed tablicą informacyjną.
    – „Elizejskie Wzniesienie" – przeczytała. Popatrzyła w górę na budynek. Wyglądał jak szkielet jakiegoś starożytnego giganta, wychodzącego z grobu i próbującego dosięgnąć niebios. Chmury, które wisiały nisko nad ziemią, wyglądały jak nieuporządkowane myśli.
    – Kto chciałby tutaj mieszkać?
    – Jest piękny – powiedział Mikę. – Zauważyłaś, że z dużej wysokości w ogóle nie widać brudu?
    Billi pokręciła głową.
    – To nierzeczywiste. Mieszkać tak wysoko… Po prostu odcinasz się od wszystkiego. Pewnie niektórzy ludzie właśnie to go chcą.
    – Czego chcą?
    – Być ponad wszystkim.
    Mike się uśmiechnął.
    – Sama możesz tego zapragnąć, kiedy już zobaczysz, jak to jest. – Zaczął iść w kierunku bramy. – Chodź za mną.
    Brama zrobiona była ze stalowej siatki i po kilku sekundach Mikę znalazł się po drugiej stronie. – No chodź.
    To było wejście na teren prywatny.
    – Nie, to głupie, Mike. Wracaj.
    Ojciec obdarłby ją ze skóry, gdyby została przyłapana na czymś takim.
    Mike spojrzał na wieżowiec.
    – Zajmie nam to tylko chwilę. Już to robiłem, Billi. Stamtąd zobaczysz wszystko z innej perspektywy. Twoje kłopoty okażą się nieważne.
    Nie powinna tego robić. Powinna być grzeczną dziewczynką i słuchać taty.
    Chwyciła się siatki i przeskoczyła płot. Lądując po drugiej stronie, lekko się zatoczyła, ale Mikę ją złapał. Znalazła się w jego ramionach i poczuła ich siłę.
    Puścił ją i ruszył w ciemność.
    Kontenery, składy i magazyny porozrzucane były po całym zabłoconym placu. Traktory, buldożery, żółte ciężarówki stały bezczynnie, groźne jak uśpione potwory. Mocne światło wydobywało ich czarne cienie. Po chwili Billi zagubiła się w labiryncie alejek wśród gór stali i worków z cementem.
    – Jesteśmy. – Mike zatrzymał się obok windy towarowej.
    Metalowa klatka zabierała robotników i materiały na wyższe piętra budynku. Przyczepiona była do jego ściany za pomocą żółtego, rozchwianego rusztowania.
    Billi patrzyła na wieżowiec, porażona skalą budowli. Jej szkielet składał się z olbrzymich betonowych kolumn, każda z nich miała kilka metrów szerokości. Skomplikowana siatka stalowych belek rosła coraz wyżej w ciemność. Na samej górze wieżowca, na wystającej platformie, która wyglądała jak wysepka na morzu ciemności, zainstalowany był reflektor.
    Mike wskazał na górę.
    – Widok jest niesamowity.
    – Byłeś tak wysoko?
    Mike spojrzał w niebo.
    – Nawet dużo wyżej.
    Otworzył metalowe drzwi klatki.
    Billi weszła za nim i zamknęła bramkę. Mike chwycił czerwoną rączkę i pociągnął. Winda zatrzęsła się, jakby uwalniając się z objęć ziemi, i powoli ruszyła ku górze.
    Billi miała przed sobą całe miasto. Złote wstążki ulic wijące się wśród ciemności, budynki bijące światłem i pływająca wśród nich Tamiza, czarna jak marmur. Krople deszczu uderzały w jej policzki, a zimne powietrze smagało skórę. Wznosili się coraz wyżej i wyżej, winda trzęsła się i klekotała, hałas trybów był ogłuszający. Całe miasto i wszystkie jej problemy zostały daleko na dole. Mikę miał rację: było pięknie.
    Winda zatrzymała się, szarpiąc gwałtownie.
    Mike otworzył bramkę.
    – Chodź za mną.
    – Straciłeś rozum! Nigdzie nie idę!
    – No chodź, Billi. Przyrzekam, że nic ci się nie stanie.
    Billi się zawahała. Nikt wcześniej jej tego nie obiecywał.

    Doszła do krawędzi windy. Ostatni poziom budynku nie miał jeszcze wykończonej podłogi. Powierzchnia pomiędzy belkami była tylko częściowo zalana betonem i wyglądała jak pole olbrzymiej krzyżówki. Billi spojrzała w dół i musiała chwycić się windy, bo poczuła zawroty głowy. Pomiędzy nią a ziemią nie było nic prócz jakichś dwustu metrów. Powoli przeszła przez wybetonowaną część podłogi, trzymając się z dala od krawędzi budynku.
    Mike dotarł już dalej i czekał na nią, stojąc na wąskiej belce, która nie miała nawet dziesięciu centymetrów szerokości. Wiatr szalał pomiędzy stalową konstrukcją, cięty i ćwiartowany metalem, brzmiący jak skrzeczące głosy wołające z ciemności.
    Mike zbliżył się do drabinki i zaczął się po niej wspinać.
    – Za ten widok można umrzeć.
    – Z łatwością – odpowiedziała Billi, ale chłopak jej nie usłyszał.
    Postawiła stopę na belce. Była wąska, ale Billi ćwiczyła na węższych. Szła powoli, krok za krokiem, skoncentrowana, starając się nie przejmować deszczem. Ani tym, że wieżowiec lekko się kołysał. Ani przyciąganiem ziemskim.
    Jedna stopa, druga, powoli posuwała się do przodu, w kierunku drabinki. Platforma, do której próbowała dotrzeć, była dalej od windy, niż jej się wydawało. Udało się. Mocno zacisnęła dłonie na szczeblach i zobaczyła, że drabina przymocowana była do pionowej belki. Chyba tu zostanie, aż ukończą budynek.
    – Jeśli się boisz, możemy wracać. Nie mam nic przeciwko.
    Mike spojrzał na nią z góry drabiny.
    Ona miałaby się bać?! Billi zmarszczyła brwi. Gdyby tylko Mikę wiedział, co robiła nocami. Wspinała się powoli. Palce jej marzły i musiała siłą zaciskać je na szczeblach. Ale szła dalej.
    Mike stanął na krawędzi platformy, zawieszony na ciemnym niebie, jego płaszcz łopotał na wietrze jak dzikie skrzydła wielkiego nietoperza. Zapatrzył się w widok Londynu. Billi widziała Małe kopuły katedry Świętego Pawła, jaśniejące światła i ciemne niebo błyszczące gwiazdami. I Mike'a ponad tym wszystkim. Wyciągnął ramiona, jakby rzucał wyzwanie otaczającym go żywiołom. Księżyc wyjrzał zza barykady chmur i w jego świetle Billi spostrzegła, że od chłopaka bije niesamowity spokój. Twarz miał zwróconą ku górze, oczy zamknięte, a jego idealnie gładka skóra jaśniała jak perła.
    – Ostrożnie – poprosiła. Nie była to specjalnie mądra rada. Sama wciąż trzymała się drabinki. Wieżowiec naprawdę się kołysał.
    – Chodź tu do mnie, na krawędź.
    – O, dzięki. Stąd też mam świetny widok. Długa droga w dół. Nie spadnij.
    „O, to niezwykle pomocne spostrzeżenie".
    Mike pokręcił głową.
    – Nie umiem spadać. Nigdy nie upadłem.
    – To nie zawsze zależy tylko od ciebie. Wypadki się zdarzają. Trzęsienia ziemi, nagłe podmuchy wiatru. – To, co mówiła, nic było specjalnie pomocne, ale on stał tam jak idiota. – Wiele rzeczy dzieje się poza naszą kontrolą. Siła wyższa, wola boska.
    Mike zesztywniał.
    – Dlaczego tak to się nazywa? Wola boska?
    – Co się tak nazywa?
    – Nieszczęścia. Katastrofy. Kiedy dzieje się coś strasznego, zawsze się mówi: „wola boska"? Dlaczego?
    Billi zaczęła się denerwować. Mike najwyraźniej miał równie wiele problemów, z którymi musi się uporać, co ona. Ale to nie było odpowiednie miejsce.
    – Wracaj, Mike. Pogadamy na ziemi.
    Ale on nie słuchał. Wychylił się, wyglądał tak, jakby chciał skoczyć albo pofrunąć.
    – Powiem ci dlaczego. Ponieważ kiedy ludzie się boją, zawsze zwracają się do Niego. Przypominają sobie, że ich życie zależy tylko od Jego zachcianki. Życie może się zakończyć, ot tak. – Pstryknął palcami i zabrzmiało to jak wystrzał z pistoletu.
    „To naprawdę brzmi jak mowa szaleńca". Billi jedną ręką trzymała się drabinki, drugą wyciągnęła w kierunku Mike'a.
    – Mike…
    – Ludzie potrzebują straszliwego ciosu, aby przypomnieć sobie o swoich obowiązkach względem Boga. Im straszniejszy, tym bardziej skuteczny. Gdyby nagle zaczęły się dziać straszne rzeczy, czy to nie zmieniłoby ludzi?
    – Jakie rzeczy?
    – Coś tak okrutnego, że wszyscy zwróciliby się do Niego. W niedzielę zapełniłyby się kościoły, a nie Ikea. Tłum znalazłby się w meczetach i synagogach. – Mike rozpostarł ramiona. – Akt boskiej woli, który odbudowałby wiarę.
    Billi przylgnęła do drabiny. To nie chłód nocy sprawił, że miała dreszcze.
    – Mike…
    – Twój ojciec… Wiesz, że przez niego będziesz cierpiała.
    Billi nie odpowiedziała. Mike posuwał się za daleko – to nie była jego sprawa. Chciała już zejść. Wiatr wzmógł się i jego niewidzialne łapy zaczęły ją popychać. Szczelnie przylgnęła do drabiny.
    – Nic mu nie jesteś winna. – Mike przesunął dłonią po wytatuowanych kolcach na swojej szyi. – Pomóż mi, Billi, a ja cię uwolnię. – Odwrócił się do niej. Jego złote oczy świdrowały ją jak oczy orła. Drapieżne i emanujące potęgą. – Gdzie jest Lustro, Billi?
    Krew stanęła jej w żyłach. To nie dzieje się naprawdę. Mike wyprostował się, a poły jego czarnego płaszcza zafurkotały w powietrzu, nie jak skrzydła nietoperza, ale jak skrzydła anioła. Anioła Ciemności.
    – Zdradź go, Billi. Za wszystko, co ci zrobił. Za to, co zrobił twojej matce.
    Boże, jak mogła być taka głupia?! Musi jakoś zejść. Jeśli zdoła zatrzymać go rozmową, może uda jej się uciec. Drabina nie była bardzo daleko. Wyciągnęła w tamtą stronę lewą rękę.
    – Mówiłam ci, nie zrozumiałeś. Ojciec nie zabił matki.
    – Wiem.
    – Co?
    Mike skoczył.
    Wzniósł się w niebo i wydawało się, że nagle, w najwyższym punkcie skoku zatrzymał się. Zanurkował i uderzył w belkę, tuż obok Billi. Drabina oderwała się i odpadła. Billi zachwiała się na wąskiej krawędzi belki, mając wokół siebie tylko powietrze. Serce w niej zamarło, zaczęła machać ramionami, patrząc z przerażeniem, jak drabina znika w ciemnościach. Strach pozbawił ją głosu i jedyne, co mogła robić, to patrzeć, jak światła powoli zamazują się, niebo się kręci, a wiatr krzyczy w uszach.
    O Boże, o Boże, o Boże…
    Mike zacisnął rękę na jej lewym nadgarstku, niemalże wyrywając jej ramię z barku. Trzymał ją jedną ręką, bez wysiłku. Ich spojrzenia się spotkały i przez krótką chwilę myślała, że pozwoli jej spaść. Nie. Trzymał ją wiszącą w powietrzu. Billi czuła, jak jej lewy but ześlizguje się ze stopy i spada. Powietrze łaskotało jej nogę.
    – Wiem, że jej nie zabił. – Jego oczy rozjarzyły się i nie było w nich nic ludzkiego. – Ja to zrobiłem.

Rozdział 14

    Uszkodzone ramię sprawiało, że Billi czuła się jak na torturach. Przejmujący ból nie pozwalał jej myśleć, kiedy huśtała się, wisząc wysoko nad miastem.
    – Lustro, Billi, to wszystko, czego chcę. Powiedz mi, gdzie jest, to cię puszczę. – Zaśmiał się ze swego kiepskiego dowcipu.
    Billi zajęczała. Gorące fale bólu przepływały przez jej ramię i dalej wzdłuż kręgosłupa.
    – Moi bracia i siostry są uwięzieni wystarczająco długo. – Mike ścisnął mocniej i Billi krzyknęła.
    – Nie – tylko tyle była w stanie powiedzieć. Ziemia daleko pod nią kręciła się powoli. Wirujący obraz wywoływał mdłości.
    Twarz Mike'a, wykrzywiona demoniczną wściekłością, była całkowicie blada. Zauważył, że Billi na niego patrzy, więc po chwili znowu przybrał przyjacielski, całkowicie ludzki wyraz twarzy. Ale maska opadła, ukazując jego prawdziwą tożsamość.
    Bezbożnego.
    Jak mogła być tak głupia?!
    – Daj spokój, Billi – powiedział i uśmiechnął się do niej, próbując zagrać swoim atrakcyjnym wyglądem. Billi poczuła, jak pali ją żołądek. – Szukam go od stuleci. Kilka razy już prawie je miałem, jak wtedy, gdy wpadliście w łapy inkwizycji. Ale wówczas templariusze zeszli do podziemi i przez moment, po tym, jak wasza flota opuściła La Rochelle, wydawało mi się nawet, że Lustro przepadło na zawsze. Nie masz pojęcia, jak długo włóczyłem się po świecie w poszukiwaniu waszych galeonów.
    Wszystkie te plotki na temat zaginionej floty templariuszy… Billi zaczęła rozumieć trud jego poszukiwań. Tyle stuleci daremnej pogoni za skarbem.

    – Dziesięć lat temu prawie je miałem. – Podniósł Billi lekko, tak że ich oczy znalazły się na tym samym poziomie. – Zdobyłbym je, ale twoja matka mi w tym przeszkodziła.
    Żelazna Noc. Pomimo przeszywającego bólu Billi słuchała, oniemiała z wrażenia.
    – Przecież wtedy pojawiły się ghule. Templariusze zostali zaatakowani przez ghule!
    Mike z dumą wskazał na siebie.
    – Stworzone przeze mnie. Zdziwiłabyś się, gdybyś wiedziała, jak wielu ludzi gotowych jest sprzedać swe dusze w zamian za odrobinę nieśmiertelności. – Mike westchnął. – Dwanaście nocy walki i bitewnej masakry. To było wspaniałe. Zabiłem Uriensa. Zmiażdżyłem mu czaszkę własnymi rękami, ale nie wyjawił sekretu. Niespecjalnie wiedział, jak żyć, będąc mistrzem templariuszy, ale z całą pewnością wiedział, jak mistrz powinien umierać.
    Billi zacisnęła zęby i rozejrzała się wokół siebie. Może potrafiłaby sięgnąć do następnej belki albo zsunąć się niżej? Dwa metry pod nią znajdował się niewielki występ. Spojrzała raz jeszcze i uznała, że to beznadziejny pomysł. Jedyny stały grunt znajdował się dwieście metrów niżej.
    Mike puścił do niej oko.
    – Kiedy dowiedziałem się, że Arthur został mistrzem, zajrzałem do waszego domu. Myślałem, że wezmę twoją matkę i ciebie jako zakładniczki i w zamian zażądam Lustra.
    W oczach Billi rozgorzał ogień. Patrzyła na zabójcę swej matki. Każda jej komórka płonęła nienawiścią. Mike'owi jakoś to nie przeszkadzało.
    – Twoja matka spojrzała na mnie takimi samymi oczami, tak czarnymi i tak pełnymi nienawiści. Nie wiem, czy cię to pocieszy, ale walczyła do samego końca. – Uśmiechnął się do swoich wspomnień. – Kto by przypuszczał, że jest w niej tyle krwi? Zalała ściany, drzwi, była wszędzie. – Westchnął. – Nie chciała współpracować i grzecznie poczekać. Właściwie to prawie było mi przykro, że muszę ją zabić. Zwłaszcza kiedy stało się jasne, że ty sama nie wystarczysz, żeby zmusić Arthura do oddania Lustra. Kiedy już z nią skończyłem, zrozumiałem, że zostałyście porzucone i twój ojciec się nie pojawi. Z całą pewnością nie zależało mu na tobie. Tak jak teraz mu na tobie nie zależy. Więc zostawiłem cię, pochlipującą pod łóżkiem.
    – Nie, to nieprawda – wyszeptała Billi. Nieważne, co zrobił ojciec, wiedziała, że musiał ją kochać. Była jego córką po prostu musiał! Ale kiedy tak wisiała, owiewana lodowatym wiatrem, czuła, jak chłód napływa jej do serca. Mikę nachylił się jeszcze bliżej.
    – Widzisz? Uwierzyłaś mi, prawda? I to jest człowiek, którego starasz się ochronić. Niczego nie jesteś mu winna, Billi. – Palce Mike'a zacisnęły się jeszcze mocniej na nadgarstku dziewczyny. -Pozwoliłem mu odejść, chociaż odkryłem, że zabił wszystkie moje ghule. Postanowiłem, że poczekam i zbiorę siły na ten wyjątkowy moment. Teraz twoja kolej, Billi. Powiedz, gdzie jest Lustro, a będziesz wolna. Wolna od ojca. Wolna od templariuszy. Tylko mi powiedz.
    – Powiem ci. Jesteś prawdziwą mendą. Mendą, która morduje – wysyczała Billi. Oczy Mike'a pociemniały i przez krótką chwilę Billi poczuła, jak rozluźnia swój uścisk, i serce jej podskoczyło. Popatrzył na nią gniewnie i ścisnął tak mocno, że prawie zmiażdżył jej kość.
    – Jestem Michael, Anioł Śmierci. To ja spaliłem Gomorę, to ja przeszedłem ulicami Egiptu i zabiłem wszystkie pierworodne dzieci. Zwyciężyłem szatana. Ja, tylko ja. – Patrzył na nią z dumą i gniewem. – Znowu pokażę ludziom światło. Jestem boskim zabójcą i nie będą mnie sądzić dzieci ulepione z gliny. – Potrząsnął nią brutalnie. – Gdzie jest Przeklęte Lustro?
    – Mam ci powiedzieć, żebyście, ty i twoje pozbawione skrzydeł rodzeństwo, rzucili na ludzi dziesiątą plagę? Nie pomogę ci. Dlaczego miałabym to zrobić? – Pomyślała o Rebece i o innych dzieciach, które zdołał zainfekować swym dotykiem. Jeśli dostanie Lustro, zbierze wielkie żniwo. Anglia w ciągu jednej nocy zmieni się w mauzoleum. – To niewinne dzieci.
    – Raduj się, bo wkrótce będą w Jego Królestwie. Czy wiesz, że teraz matka Rebeki modli się nieustannie?
    Wiedział? Wiedział, że byli w szpitalu China Wharf? O Boże, jaka była głupia.
    Michael pochylił się jeszcze niżej.
    – Pomyśl tylko, jak mocno będzie się modlić, kiedy Rebeka umrze. Pomyśl o setkach, tysiącach, milionach modlitw i duszach, które Mu prześlę, kiedy wyzwolę dziesiątą plagę. – Spojrzał na niebo zasnute chmurami. – Wtedy Bóg nie będzie mnie ignorował. – Sięgnął ku niebu jedną ręką, wpatrując się w ciemność. – Przyjmie mnie z powrotem. Będzie musiał.
    Billi splunęła mu w twarz. Miała całkowicie zdrętwiałe mięśnie. Czuła tylko stępiony ból biegnący wzdłuż ramienia. Jej stopy wisiały nad pustką i wiedziała, że umrze. Michael zabił jej matkę i jej nienawiść była silniejsza od strachu. Teraz starł plwociny z twarzy i roześmiał się.
    – Bojowniczka, tak jak Jamila. Podoba mi się. – Zaczął huśtać nią jak szmacianą lalką i kiedy Billi sądziła, że zapanowała nad bólem, jego wielka fala przeszyła jej ramię i plecy z taką siłą, że nie zdołała powstrzymać krzyku. Michael nie przestawał. – Prawdę mówiąc, wiedziałem, że nic mi nie powiesz. Dwoje upartych rodziców, nic dziwnego, że sama jesteś uparta jak osioł. – Uśmiechnął się i odwrócił głowę, nie spuszczając wzroku z Billi. – Czy nie mam racji, Kay?
    Chociaż łzy zalewały jej oczy, dostrzegła Kaya stojącego tuż przy windzie. Patrzył na nich, przerażony.
    – Uciekaj! – krzyknęła Billi. Co on tutaj robi? O Boże, przecież Michael go zabije!
    Anioł Śmierci cmoknął z dezaprobatą.
    – No nie, Billi, to niezbyt ładnie z twojej strony. Kay przyszedł, żeby cię uratować. Jakie to heroiczne. – Michael pokazał Billi jej telefon. – Zostawiłaś go w kawiarni. Wysłałem mu wiadomość. Myślał, że to od ciebie, i dlatego tu jest. Rozczulające, nie sądzisz?
    – Puść ją! – Kay zaczął powoli iść wzdłuż belki, do kwadratu betonowej podłogi. Drżał, ale jego twarz była zacięta i ponura.
    – Chcę Lustra, Kay. Powiedz, gdzie jest, bo jeśli nie, to będziesz zbierał resztki Billi mopem.
    Czuła się taka bezsilna. Była bezsilna. Zaczęła machać nogami, ale uderzały w powietrze. Jak mogła dać się nabrać Mike'owi? To już od początku było podejrzane.
    – W porządku, spokojnie – powiedział Kay. Stał na betonowym fragmencie podłogi. – Pokażę ci, gdzie jest.
    Mike mocno rozhuśtał Billi i rzucił w kierunku Kaya. Żołądek podszedł jej do gardła, kiedy szybowała w powietrzu. Wpadła na niego z dużą siłą i oboje potoczyli się po niewielkim kawałku podłogi.
    Nie była w stanie ruszyć lewą ręką. Wydawało się jej, że w mięśnie wbito jej tysiące pinezek i igieł. Czuła, że jej całe ramię płonie. Niebo płynęło tuż nad jej głową, a jej brakowało powietrza. Musiała się podnieść. Nie podda się komuś, kto zamordował jej matkę. Przekręciła się i znalazła tuż obok Kaya.
    – Jezu, Kay, jak mogłeś być tak głupi?
    – Myślałem, że wysłałaś mi wiadomość, że chcesz się ze mną spotkać.
    – Tutaj? Pod wielkim napisem „pułapka"?!
    – To nie ja dyndałem na szczycie wieżowca.
    Billi zauważyła skrzynkę z narzędziami tuż przy belce.
    – Posłuchaj – wyszeptała. – Kiedy się poruszę, udaj, że rzucasz się w lewo. Pozostaw mi Michaela.
    – Potrafię walczyć.
    – Wierz mi, nie potrafisz. Spróbuj tylko zamarkować unik w lewo, w porządku? – Twarz Kaya zesztywniała. Chciał walczyć. Musiała przemówić mu do rozsądku. – Unik w lewo?
    – No dobra – zgodził się w końcu.
    Billi doczołgała się do skrzyni na narzędzia i wyjęła z niej klucz francuski. Jej lewe ramię wisiało bezwładnie, ale zdołała poradzić sobie jedną ręką. Musiała go jakoś zatrzymać. Michael znieruchomiał, widząc, jak zaciska zęby i brnie ku niemu. Kay rzucił się na lewo, tak jak ustalili, ale Michael nie dał się podejść. Billi uderzyła kluczem z całej siły. Nie zareagował, chociaż klucz rozbił bok jego czaszki.
    Zrobił krok do tyłu. Billi patrzyła na głęboką ranę, z której tryskała gęsta krew, krzepnąca na jego włosach. Rękawy płaszcza były całe czerwone.
    Nagle krwawienie ustało. Dziura w czaszce zaczęła szybko zarastać i po chwili nie było żadnego śladu po ranie. W ciągu kilku sekund kość odbudowała się, skóra zrosła, pozostawiają jedynie różową bliznę, ale i ta po chwili zniknęła.
    – Czy w taki sposób pozbywasz się swoich chłopaków? – zapytał Michael.
    I nagle zaatakował. Billi starała się go zablokować, choć jej lewe ramię było bezwładne. Zrobiła unik przed pięścią, która uderzała z siłą młota, ale i tak dostała w sam środek czoła. Wokół wybuchły iskry i zrozumiała, że spada. Ogarnęła ją ciemność.

    Nagle poczuła, że jakieś ramiona ją unoszą i ciągną. Ciepły, miękki materiał otulił jej twarz. Co chwila traciła przytomność, a gdzieś głęboko w niej coś krzyczało, by się ocknęła. Nie była w stanie. Jak w koszmarze, z którego nie można się wybudzić. Jęczała.
    – Oj, mam nadzieję, że narzeczona nie puści pawia w mojej taksówce? – Jakiś głos przebił się z zewnątrz. Drzwi zatrzasnęły się i usłyszała warkot silnika.
    – Proszę się nie martwić. O jedno piwko za dużo – odpowiedział Michael. – Prawda, Kay?
    Usłyszała jakieś mamrotanie. Przynajmniej nie była sama. Pozwoliła, aby ciemność znowu ją ogarnęła.

Rozdział 15

    Wychodząc z taksówki, potknęła się. Kay zdołał ją złapać, zanim upadła. Próbowała stanąć na nogach, ale ziemia wciąż wirowała i Billi nie była w stanie utrzymać równowagi.
    – To tu? – zapytał Michael. Był zdegustowany. – Tutaj przechowujecie relikwiarz?
    Billi spojrzała. O nie, „Bazar Elaine". Kay naprawdę ich tu przyprowadził. Wbiła palce w jego ramię. Co on robił? Na pierwszym piętrze było ciemno. Czy Elaine była w domu? Może powinna krzyknąć i ją ostrzec? Nie. I tak było za późno.
    We trójkę stali przed drzwiami lombardu. Michael chwycił klamkę i gwałtownym szarpnięciem wyrwał ją z drzwi, wraz z zamkiem i kawałkami drewna.
    – Najpierw wy – rozkazał.
    Kay wszedł pierwszy, za nim Billi. Michael trzymał ją za szyję i ściskał, kiedy potykała się w ciemnościach.
    – Drzwi do piwnicy, z tyłu – powiedział Kay.
    Co się z nim stało? Czy nie zdawał sobie sprawy, co się stanie, kiedy Lustro wpadnie w ręce Michaela? O Boże, czy robił to dla niej? Spojrzała na Kaya. Patrzył przed siebie wyrzuty z emocji. Gdyby mogła coś wymyślić. Jej pięści zacisnęły się w pięść. Michael popychał ją do przodu. Po chwili zmiażdżył zamek w drzwiach piwnicy. Kay włączył światło i zaczął powoli schodzić.
    Palce Michaela zacisnęły się na jej szyi.
    – Nie rób nic głupiego – ostrzegł. Jego głos był napięty, pełen emocji. Lustro znajdowało się w zasięgu ręki.
    Relikwiarz wyglądał tak samo, pokryty kurzem i zapomniany, ale Billi zauważyło kilka zmian. Zaklęcia widniejące na ścianach były odczyszczone i wzbogacone długimi zwojami zapisanego pergaminu. Właściwie na ścianach nie było ani jednego niezapisanego skrawka. Było tak, jak powiedział ojciec – magiczna ochrona została wzmocniona.
    Bardzo.
    Michael nie skupiał się na wyglądzie ścian, ale na czarnym, pokrytym laką relikwiarzu. Bacznie przypatrywał się przełamanej pieczęci Salomona na jego drzwiach. Jego piękne, błyszczące oczy płonęły demonicznym głodem. Michael pchnął Billi na bok, tak że upadła obok ściany.
    Tak bardzo się myliła. Tak się myliła. Została po prostu wykantowana. Oczarował ją i zwiódł, a ona poddała się pokusie. A teraz byli tutaj. Obserwator został przyprowadzony wprost do relikwiarza templariuszy.
    Michael przesuwał palcami po okręgu z brązu, tak jakby spodziewał się, że będzie parzył. Ale chłodny metal nie odrzucił jego dotyku. Anioł Ciemności się uśmiechał.
    – Salomonie, ty stary głupcze – mówił do siebie. Następnie chwycił dwa koła z brązu i pociągnął, drzwi się otworzyły. – Nareszcie.
    Sięgnął w głąb relikwiarza i wyjął z niego ciemnogranatowe pudełko z aksamitu, od którego nie odrywał wzroku. Wzniósł je do światła.
    – Już wkrótce, moi bracia i siostry. – Otworzył wieczko i zajrzał do środka. Patrzył i patrzył, i Billi zobaczyła, jak zmienia się jego twarz. Jak znika piękny mężczyzna, a zamiast niego pojawia się groteskowe monstrum.
    – Nie lubię gierek, SanGreal – powiedział i rzucił pudełko.
    Było puste.
    Michael chwycił stary miecz wiszący na ścianie i przyłożył jego czubek do gardła Billi.
    – Gdzie jest Lustro?
    – Daleko stąd, Harbinger. – Na schodach pojawił się cień, który powoli schodził do słabo oświetlonej piwnicy. To był Arthur. – Zabrałem je, jak tylko zrozumiałem, że krzyki twego żałosnego rodzeństwa zostały usłyszane. – Spojrzał na Kaya. – Wiedzieliśmy, że prędzej czy później złożysz nam wizytę.
    Billi popatrzyła na Kaya. Czy wiedział o planie Arthura? Czy dlatego ich tu przyprowadził?
    Arthur trzymał w prawej dłoni Miecz Templariuszy, a w lewej zaciskał mały srebrny krucyfiks. Zatrzymał się za schodami, w odległości, z której mógł łatwo zaatakować.
    – Nie zbliżaj się, templariuszu.
    Michael tak mocno przycisnął koniec swego miecza do szyi Billi, że spłynęła po niej krew.
    – Arthur SanGreal. Wiesz, Billi, że podobno szatan boi się dwóch rzeczy: Sądu Bożego i Arthura SanGreal? Powiedz mi, Arthurze – Michael odsunął się od Billi, aby utrzymać bezpieczny dystans dzielący go od mistrza templariuszy – co takiego zrobiłeś, że nawet szatan się ciebie boi.
    – Podejdź tu, to ci pokażę – odpowiedział Arthur, posuwając się do przodu.
    Billi chwyciła rękę Kaya i przytrzymała go przy ścianie.
    Absolutnie nawaliła, ufając Michaelowi. Może Kay miał rację, kiedy nie powiedział jej o przeniesieniu Lustra.
    – On zabił mamę – powiedziała. Ojciec nie zareagował, ale jego oczy zwęziły się, a dłoń zacisnęła wokół rękojeści miecza.
    – Nawet teraz za nią tęsknisz, Arthurze, prawda? – Michael uśmiechał się nikczemnie. – Czeka na ciebie. W piekle.
    Arthur zaatakował. Jego miecz ruszał się tak szybko, że Billi nie była w stanie obserwować jego ruchów. Michael parował i uderzenia stali odbijały się echem między grubymi ścianami piwnicy. W słabym świetle ich błyskawiczne ruchy tworzyły zamazany obraz i zszokowana Billi z trudem śledziła walkę. Twarz jej ojca była zimna, nieprzejednana i całkowicie skupiona. Nie patrzył na nic innego, tylko na oczy przeciwnika, przewidując jego ataki, riposty, blokady dzięki instynktowi i sile nacisku ostrza. Anioł Ciemności był skupiony, ale z twarzy nie schodził mu ten okropny, arogancki uśmiech. W końcu ich ostrza zazębiły się i choć trwało to tylko sekundę, Arthur silnie skręcił nadgarstek i ostrze Michaela pękło z trzaskiem. Patrzyli na siebie, walka była zakończona, pot spływał ciężkimi kroplami. Ojciec zrobił krok w przód, tnąc mieczem z góry na dół. Głowa Michaela spadła, okręciła się kilka razy i poturlała w głąb piwnicy. Ciało zachwiało się, upadło na kolana i w końcu do przodu.
    Billi patrzyła, jak krew wylewa się z otwartej szyi. Skóra Michaela zaczęła blednąć. Arthur zerwał ze stołu zakurzone prześcieradło i rzucił je na ciało.
    – Wezwij Percival. Ktoś musi posprzątać.
    – Chwileczkę – powiedziała Billi. Nie mogła odwrócić wzroku od odciętej głowy. Martwe oczy patrzyły tępo. – Jesteś pewien, że nie żyje? Godzinę temu zrobiłam mu dziurę w głowie i to go nie zabiło.
    – Na pewno nie żyje – rzekł stojący tuż obok Kay. – Wzmocniliśmy zaklęcia. Potęga Michaela została ograniczona, kiedy tylko wszedł do piwnicy.
    – Zaplanowaliście to?
    Kay wyglądał na speszonego.
    – Chciałem ci powiedzieć, Billi, ale Arthur uważał…
    – Percival i ja obserwowaliśmy relikwiarz przez ostatni tydzień, nie wiedząc, czy ktoś się pojawi. – Głos Arthura był dziwnie zachrypnięty. – Prawdę powiedziawszy, byłem zaskoczony, że twój chłopak to Anioł Śmierci.
    Billi poczęła walić go pięścią w klatkę piersiową.
    – I zdradziłeś swój plan Kayowi, a nie mnie? W ogóle mi nie ufasz. Nadal się zastanawiasz, dlaczego nienawidzę tego życia?
    Arthur upuścił miecz i pochylił się. Aż tak mocno go nie uderzyła. Zakaszlał i wypluł zakrzepłą krew.
    – Tato?
    Jego twarz zbladła, walczył, aby złapać oddech. Billi rozerwała jego marynarkę.
    Na koszuli zobaczyła czerwoną krew.
    – Billi – powiedział. Czerwona spieniona ślina ciekła mu z ust. Jego brzuch był cały we krwi i dopiero teraz Billi zobaczyła przecięcie na marynarce. Uśmiechnął się delikatnie i upadł.
    Billi chwyciła go i zachwiała się, kiedy oparł się na niej całym ciężarem. Kay złapał go z drugiej strony i oboje położyli go na plecach. Kiedy zaczął kaszleć, jego ciałem wstrząsały spazmy. Krew cieknąca z ust stawała się coraz ciemniejsza.
    – Natychmiast wezwij karetkę!
    Rana biegła tuż pod żebrami, po prawej stronie. Serce było nietknięte, ale płuca z pewnością były uszkodzone. Arthur topił się we własnej krwi.
    Rana wyglądała tak niewinnie, była taka mała! Billi starała się jakoś zabezpieczyć rozcięcie, ale jej dłonie ślizgały się we krwi. Za każdym razem kiedy brał oddech, z otworu dochodził groteskowy dźwięk zasysania. Jej palce trzęsły się na jego zimnym brzuchu. Krew w słabym świetle była prawie czarna i płynęło jej tak dużo. Nie mogła zatrzymać krwawienia. Ojciec umierał. Boże, co ona zrobił! Kay stał za Billi, podawał pogotowiu adres. Kiedy skończył, zamknął komórkę i podszedł do dziewczyny.
    – Musisz to zatkać, Billi – wyszeptał. Arthur starał się za wszelką cenę nie zamykać oczu, powieki mu trzepotały, źrenice były rozszerzone.
    – Taśma, znajdź jakąś taśmę! – zawołała do Kaya. Musiała uszczelnić płuco.
    Chłopak w szaleńczym tempie przeszukiwał piwnicę. Wyrzucił wszystko z szuflady starego biurka i znalazł potrzebne rzeczy: rolkę taśmy klejącej i kawałek plastiku. Kiedy się odwróciła, ojciec był nieprzytomny. Słyszała tylko świst powietrza w jego płucach. Zagięła plastik tak, żeby jak najdokładniej zakrył ranę. Zużyła prawie całą rolkę taśmy, żeby przymocować plastik do otworu. W końcu się udało. Ojciec był blady jak płótno, a jego oddech ledwo wyczuwalny. Wzięła go za rękę. Nie wiedziała co jeszcze mogła zrobić. Jego dłoń, bez ciepła i pulsującego życia, była jak kawałek mięsa. Kawałek martwego mięsa.
    Nagle usłyszała brzęczenie: komórka ojca, w jego kieszeni. Odebrała, bo od razu rozpoznała numer.
    – Percy, przyjeżdżaj natychmiast! Ojciec! – Spojrzała na bladą, pokrytą potem twarz. – Mój ojciec!
    – Co się stało? – Głos Percy’ego był napięty, a w słuchawce trzeszczało.
    – Jest ranny. Bardzo, Percy, naprawdę bardzo! Pogotowie już jedzie.
    – Pogotowie. Billi, przecież wiesz, że powinnaś to uzgodnić ze mną albo Gwainem. Zasady…
    – Ojciec umiera! Gówno mnie obchodzą wasze cholerne zasady!
    – W porządku, Billi, w porządku. – Słyszała, że z kimś rozmawia. Z kim? Z Gwainem? – Co się stało?
    – Jesteśmy przy relikwiarzu, ojciec zabił Obserwatora. – zmusiła się, żeby nie patrzeć w kierunku głowy leżącej w kącie piwnicy.
    – Czy tam jest ciało? Posłuchaj Billi, musisz przenieść Arthura.
    Przenieść go? Nie da rady. Co, jeśli znowu zacznie krwawić?
    – Percy, on musi zostać tutaj. Nie mogę go ruszać.
    Po drugiej stronie zapadła cisza,
    – Billi musisz zrozumieć. Twój ojciec właśnie kogoś zamordował. Tak to oceni policja. Musisz go stamtąd wyciągnąć. Inaczej czeka go więzienie.
    Jezu, to chore. Percy miał rację.
    – Dobrze, Percy, ale pospiesz się. Pospiesz.
    – Za chwilę będę. – Rozłączył się.

Rozdział 16

    W jakiś sposób razem z Kayem zdołali wynieść Arthura z piwnicy. Położyli go tuż przed wejściem do lombardu i zaraz potem Billi usłyszała znajomy warkot motoru Percy'ego. Dotrzymał słowa i dojechał dosłownie po chwili. Koła zapiszczały i motor się zatrzymał. Percy zrzucił kask i pobiegł w ich stronę. Dopiero wówczas Billi wypuściła ojca z ramion. Wraz z Percym ułożyli go na ziemi w pozycji ratowniczej, wkładając skórzaną motocyklową kurtkę pod jego głowę.
    – Trzymaj się, Art – powiedział Percy, sprawdzając puls przyjaciela. Położył dłoń na ręce Billi. – Posłuchaj, musimy uzgodnić, co się stało. Nic skomplikowanego. Co proponujecie?
    Kay wskazał na roztrzaskane drzwi do domu Elaine.
    – Powiemy, że szliśmy z Arthurem, kiedy zauważył, że ktoś się włamuje do lombardu. Przeszedł na drugą stronę ulicy, wywiązała się bójka i on nagle upadł. – Kay spojrzał na Billi. – Byliśmy zbyt daleko, żeby przyjrzeć się napastnikom. Średniego wzrostu, średniej budowy. Po prostu przeciętni.
    Percy pokiwał głową.
    – To dobra wersja. Billi! Zapamiętałaś?
    Nie mogła uwierzyć. Wymyślali tu jakieś bajeczki, kiedy on umierał!
    – Zapamiętałam – odparła z zaciśniętym gardłem.
    Dźwięk syreny i światła karetki wywabiły ludzi z domów. Mieszkańcy kręcili się przy swoich drzwiach, w płaszczach narzuconych na piżamy i koszule nocne, obserwując, jak z ambulansu wybiegają sanitariusze i klękają wokół Arthura. Percy odciągnął Billi, aby mogli pracować, a zaraz potem nadjechała policja. Następne minuty zlały się w potok pytań, migających świateł i ścierających się emocji. Ojciec został napadnięty. Wcisnęła policjantom uzgodnioną wersję zdarzeń: włamywacz, przepychanka, ojciec osuwa się na ziemię. Nie, nie pamięta, w co był ubrany, jak wyglądał, w którą stronę uciekł. Policjant szybko się znudził, zapisał jej dane, obiecał, że się skontaktuje.
    Billi znalazła się przy ojcu w karetce, trzymała jego rękę, podczas gdy lekarz podłączał go do przenośnych monitorów. Percy uścisnął ją. Kay stał kilka metrów dalej.
    – Będę jechał tuż za wami – powiedział Percy.
    – Co z Michaelem?
    – Zajmę się tym. Inni już dojeżdżają. – Uścisnął ją raz jeszcze. – Opiekuj się ojcem.

    Nad ranem przenieśli Arthura z sali operacyjnej do szpitalnego łóżka. Billi patrzyła na jego twarz: wyglądał tak staro. Wschodzące słońce świeciło blado, sprawiając, że robił wrażenie nieboszczyka. W dużym łóżku wydawał się taki mały.
    Obrzydliwe żółte rurki wychodziły z jego ust i nozdrzy. Powieki miał zamknięte, a jasne błękitne oczy, zazwyczaj pełne siły i życia, teraz wyglądały jak puste szkiełka.
    Czy to wszystko przez nią? Gdyby niezżerająca ją nienawiść do niego, może odkryłaby, że Mikę jest Aniołem Ciemności. Teraz ojciec leżał w szpitalu.
    „To wszystko moja wina”.
    Miał płytki, świszczący oddech, któremu towarzyszył odgłos ssania. Ten dźwięk torturował jej uszy, tak jak widok twarzy kłuł ją w oczy. Nienawidziła szpitali, zapachu odgrzewanego jedzenia, stukotu stalowych ram łóżek. Patrzyła na białe dłonie ojca, jego skóra wydawała się taka cienka, żyły takie błękitne. Dotknęła jego rąk, były zimne, bezwładne i wilgotne. Ścisnęła tak mocno, jak potrafiła, oczekując jakieś reakcji.
    „Błagam tylko jeden znak. Tylko jeden”.
    Rozległo się pukanie do drzwi i stanął w nich Kay.
    – Dobrze się czujesz? – zapytał. Wyciągnął do niej rękę, nie wiedząc, czy może jej dotknąć albo ją objąć. Jego oczy były lekko zwężone, nie tak jak wówczas, kiedy starał się odczytać myśli, ale jak wtedy, gdy był czymś zmartwiony. Billi popatrzyła na jego wyciągniętą dłoń, którą, w końcu opuścił. – Przykro mi.
    – Naprawdę nie wiedziałeś? – zapytała.
    – O czym?
    – Że Mike jest Obserwatorem.
    Kay zaprzeczył.
    – Nie. Jak możesz tak myśleć? Nigdy bym nie pozwolił, żeby się do ciebie zbliżył.
    – Więc nie byłeś na tyle mocny, żeby odszyfrować jego tożsamość. Odczytać jego aurę, czy coś.
    – Tego nie da się tak po prostu odgadnąć. To nie działa tak precyzyjnie. – Kay czuł się nieswojo. – Nie szpieguję wszystkich ludzi, których spotykam.
    – Nie wszystkich, tylko mnie – warknęła Billi.
    To nie było fair. Wiedziała o tym. Ale musiała znaleźć winnego. Chciała uwierzyć, że to nie była jej wina, ale pomimo wszelkich starań nic nie zmieniało faktu, że to ona narobiła bałaganu.
    Kay zbliżył się do niej.
    – Billi, nie torturuj się. – Czytał w jej myślach. – Nikt nie przypuszczał…
    – Że zaprowadzę Anioła Ciemności prosto do Lustra?
    To właśnie zrobiła, prawda? Niezależnie od tego, jak bardzo chciała się usprawiedliwić, przywiodła go do relikwiarza. Kay ją uratował. Okazała się żałosną templariuszką. Im dłużej pozostanie w Zakonie, tym większe wyrządzi szkody. Nie chciała już takich problemów.
    – Gdzie Percy?
    – Na dole, z Gwainem i resztą. Czekają na ciebie.
    – Wszyscy są tutaj?
    Zauważyła pełne poczucia winy spojrzenie Kaya, zanim zdążył odwrócić głowę w stronę okna.
    – Jezu, nie mogą się już doczekać, co?
    Wszyscy tu byli, ponieważ Arthur umierał. Przybyli, aby wybrać jego następcę. Rycerze nie mogli pozostawić Zakonu bez przywódcy. Chrzanić ich. Niech Gwaine zostanie sobie mistrzem. Zakon nie przyniósł jej nic innego, poza nieszczęściem. Najpierw jej mama, teraz ojciec. Znowu na niego spojrzała – taki stary, ze skórą koloru ziemi. Nic nie było warte takiego poświęcenia.
    Nagle zaświeciła jej iskierka nadziei. Może jeśli – nie jeśli, ale kiedy – kiedy Arthur wyzdrowieje, to się okaże, że Gwaine jest tak wspaniałym mistrzem, że Arthur nie będzie już potrzebny. Jeśli zrzuciliby z siebie ciężar templariuszy, Arthur stałby się normalnym ojcem, a ona, Billi, znowu byłaby na pierwszym miejscu. Może by ją pokochał. To pewnie objaw tchórzostwa, ale zawsze wyobrażała sobie ojca jako kogoś niepokonanego. Oglądanie go w takim stanie napawało ją lękiem. Myślała, że go nienawidzi, ale to była nieprawda. Nie mogłaby. Był wszystkim, co miała.
    – Jest twardzielem, Billi. Wyliże się. – Kay położył dłoń na jej ramieniu. – Ty też.
    Nalała sobie szklankę wody.
    – Jak poszło „sprzątanie"?
    – Lepiej, jeśli porozmawiasz o tym z Gwainem.
    Billi znieruchomiała. Ton głosu Kaya był niepokojący.
    – Co się dzieje, Kay?
    Kay skrzywił się, sprawdził, czy drzwi są zamknięte, i wyszeptał:
    – Billi, coś poszło nie tak. Nie znaleźliśmy ciała w piwnicy.
    Michael zniknął.

    I oto, co pozostało z pełnej przepychu i rozmachu uroczystości, jaką jest wybór nowego mistrza Zakonu. Kiedyś konklawe starszych rycerzy zbierało się w Tempie Church na modlitwie i całonocnym czuwaniu. Teraz wszyscy spotkali się w szpitalnej stołówce, aby zagłosować.
    Gwaine siedział u szczytu białego stołu. Choć starał się zachować spokój, nie potrafił ukryć podekscytowania czającego się w jego oczach. Życie Arthura wisiało na włosku, a on mógł w końcu zająć jego miejsce i spełnić swoje największe marzenie.
    Ona była temu winna.
    Percy podniósł się i uściskał Billi.
    – Jak się miewa staruszek?
    Billi nie wiedziała, co odpowiedzieć. Że umiera? Schowała twarz na piersi Percy'ego. Pokazał jej miejsce przy stole, na którym czekała herbata.
    Bors spojrzał na nią znad swej kanapki z bekonem, ale nie przerywał jedzenia i dalej głośno mlaskał. Berrant rzucił jej ciepłe spojrzenie zza okularów i uśmiechnął się. Ojciec Balin odmawiał różaniec. Przy stole byli również Gareth i Pelleas. Kay usiadł obok niej.
    – Teraz, kiedy jesteśmy tu wszyscy, musimy zabrać się do rzeczy – powiedział Gwaine. – Na początek sprawozdanie. Kay opowiedział mi o tym, co zaszło, i doszedłem do następujących wniosków. – Położył ręce na stole. – To oczywiste, że Michael został zniszczony. Zniknięcie ciała nie jest niczym niezwykłym. Jako istota z Królestwa Nieziemskiego po prostu do niego powrócił.
    – Ale co z mieczem Arthura? Ten również zniknął – odezwał się Kay.
    Gwaine wzruszył ramionami.
    – Pokryty krwią, istoty nieziemskiej najprawdopodobniej się rozpadł. To proste.
    – Wydaje się zbyt proste – zauważył Balin, kręcąc głową. – Nie jestem pewien. Co na to wszystko Elaine?
    Gwaine się nachmurzył.
    – Nie możemy znaleźć jej ani Przeklętego Lustra. – Rozejrzał się po twarzach rycerzy zgromadzonych wokół stołu. – Teraz tego nie rozstrzygniemy. Mamy zresztą ważniejsze sprawy.
    – Chyba o czymś zapomniałeś – wtrącił się Percy. – Po pierwsze, powinniśmy pomodlić się za Arthura, za jego szybki powrót do zdrowia, nie wydaje ci się?
    Gwaine spojrzał spode łba i odchrząknął.
    – Oczywiście. Ojcze, czy mógłbyś?
    Pochylili głowy, Billi zaczęła się modlić. Żeby jej ojciec żył, żeby to się już nigdy nie powtórzyło. Otarli się o śmierć, ktoś mógł zginąć. Billi postanowiła, że nie będzie następnego razu.
    Po minucie Gwaine podniósł głowę.
    – Do dzieła. Ponieważ Arthur nie jest w stanie działać, ja formalnie przejmuję dowodzenie nad Zakonem Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona.
    – Czasowo – dodał Gareth.
    Miał rację. Arthur wciąż żył, więc Gwaine mógł tylko pełnić obowiązki mistrza. Gwaine skrzywił się z niezadowoleniem i rozejrzał wokół.
    – Wiem, wszyscy kochamy Arthura, ale trzeba przyznać, że stosuje bardzo ryzykowne metody. Zobaczcie, co się stało ostatniej nocy. Mam… plany dotyczące Zakonu. Musimy odbudować naszą siłę. Zwerbować nowych członków.
    – To znaczy kogo? – Percy zmrużył oczy.
    – Czerwonych Rycerzy.
    Wszyscy wstrzymali oddech. Billi nie mogła w to uwierzyć. Czerwoni Rycerze byli bandą pseudoreligijnych zbirów, najgorszym rodzajem fanatyków. Właściwie niewiele dzieliło ich od ulicznych gangów prześladujących imigrantów i podkładających bomby pod kioski z gazetami. Czy mówił poważnie? W końcu odezwał się Balin:
    – Nie ma mowy, żeby Arthur się na to zgodził – powiedział. – Krucjaty się skończyły.
    Berrant pokiwał głową, zgadzając się z Balinem. Bataille Tenebreuse nie jest skierowana przeciwko ludziom, tylko przeciwko Bezbożnemu.
    Gwaine podniósł ręce.
    – Wiem, że bywają nadgorliwi, ale będziemy ich trzymać pod kontrolą. Wyćwiczymy i utemperujemy. – Spojrzał na Percy'ego i dodał: – Nie są wcale gorsi od Arthura, w czasie kiedy go zwerbowałem.
    – Arthur nie biegał po mieście, podpalając meczety – odparował Percy.
    Gwaine spojrzał na innych, oczekując wsparcia. Zamiast tego ujrzał zimne spojrzenia.
    – W porządku, o Czerwonych Rycerzach porozmawiamy później. Pozostaje ważne pytanie: czy ogłosicie mnie mistrzem?
    Balin westchnął i kiwnął głową. Bors gorliwie się zgodził, tłuszcz spływał mu po podbródku. Gareth i inni również wyrazili zgodę. Podobnie Kay, chociaż wiedział, że Gwaine nie umili mu życia. Kay był wiernym templariuszem i trzymał się reguły, starych praw ustanowionych przy zakładaniu Zakonu. Percy wzruszył ramionami i spojrzał na Billi.
    – Jedna sprawa – powiedziała.
    – To nie jest sprawa, którą się negocjuje, giermku. To kwestia „tak" lub „nie"- pouczył ją Gwaine. Starał się mówić spokojnie, ale nie mógł powstrzymać gniewu. Głosowanie musiało być jednogłośne.
    Billi wzięła głęboki oddech. Ryzykowała nie tylko swoim życiem, ale także życiem Kaya i ojca. Ojciec ostrzegał ją przed niespodziewanym atakiem, kiedy walczyli w zbrojowni, ale była zbyt wściekła, by słuchać jego słów, i zaufała Michaelowi. Tylko dzięki czujności ojca Archanioł nie zdobył Lustra. Wszystko upewniało ją w tym, że zawiodła. Prędzej czy później gdzieś nawali. Nie chce znowu mieć na rękach krwi najbliższych jej osób.
    – Masz mój głos, Gwaine, ale pod jednym warunkiem. – Zamknęła oczy i opuściła głowę. – Chcę wystąpić z Zakonu.
    Percy pochylił się nad nią.
    – Billi…
    – Nie, Percy. Tak będzie lepiej.
    Nie chciała otwierać oczu. Gdyby to zrobiła, mogłaby zmienić zdanie. Przy stole zapadła cisza. W końcu otworzyła oczy i spotkała wzrok Gwaine'a. Uśmiechał się – zwycięstwo należało do niego.
    – Zgoda – rzeki.

Rozdział 17

    Billi wypadła z gry. Tak po prostu. Otumaniona, wyszła ze szpitala. Doktor poradził jej, żeby odpoczęła. Planowała przyjść tu ponownie po szkole. Nie zwróciła większej uwagi na tłok przy szpitalnej rejestracji ani na tłumy chorych dzieci zapełniających korytarze, czekających, aż karetka przewiezie je tam, gdzie są jeszcze miejsca. Billi spojrzała na zmęczone, przerażone twarze rodziców, ale była zbyt wyczerpana, by im współczuć. Przez chwilę pomyślała, czy to wszystko nie dzieje się z winy Michaela, ale on przecież nie żył. Już po wszystkim.

    Dom był zimny i pusty. Działając jak automat, rzuciła kurtkę na podłogę i poszła do kuchni. Włączyła czajnik i włożyła do tostera dwie kromki chleba. Rozejrzała się po skąpo umeblowanym, brzydkim pomieszczeniu. To tutaj pięć lat temu zadecydowano o jej przyszłości, o tym, że zostanie templariuszką.
    Balin stał przy zlewie, Gwaine siedział na stołku naprzeciwko, Percy przy kredensie, a ojciec na tym krześle. Odcięta łapa w worku na śmieci leżała tuż przy nim. Billi pogładziła poplamiony blat stołu. Widniały na nim stare ciemne plamy, które głęboko wniknęły w drewno. Może krew? Nie byłaby zdziwiona.
    Nagle usłyszała trzask otwieranych drzwi i serce skoczyło jej do gardła. Ojciec?
    Przez jedną, szaloną chwilę myślała, że to on, w jakiś sposób uzdrowiony, wraca do domu. Wstała i wybiegła na korytarz.
    – Billi! – nawoływał Percy. Tupał nogami na macie. – Gdzie jesteś, kochanie?
    – Tutaj. – Przechyliła się przez balustradę. Może wie coś o ojcu. – Co się dzieje? Jak ojciec?
    – Odpoczywa. – Schody zaczęły skrzypieć pod ciężarem jego kroków. – Nie martw się o niego.
    Billi podeszła do bulgoczącego czajnika. Wyjęła dwa kubki i torebki z herbatą ekspresową. Kostka cukru dla niej, trochę miodu dla Percy'ego. Powąchała mleko, zanim dolała do herbaty. Deski w kuchni zaskrzypiały, Percy stanął w drzwiach. Wiedziała, na co czekał. Ale podjęła decyzję i nie zrezygnuje. Postawiła jego kubek na jednym końcu stołu, swój na drugim i usiadła.
    – Jak się czujesz? – zapytał, sadowiąc się na stołku. Wyglądał dość zabawnie, bo jego kolana nie mieściły się pod blatem stołu.
    – Wiem, co myślisz, ale uwierz mi, Percy, tak jest lepiej. Nie mogę już tego robić. – Spojrzała na niego. – Zobacz, do czego doprowadziłam. Z mojego powodu ojciec prawie zginął!
    – Arthur i tak musiałby się z nim zmierzyć, Billi. To nie twoja wina. Walka z Bezbożnym zbiera swoje żniwo.
    Tak jakby nie wiedziała. Jej matka, teraz prawie ojciec.
    – Ale cena jest zbyt wysoka, Percy. – Obróciła się w kierunku swego ojca chrzestnego. – A ojciec płacił ją wystarczająco długo.
    Percy opróżnił swój kubek.
    – Poprosiłem Gwaine'a, aby ustalił dyżury przy Arcie. Wydaje się, że Michael nie żyje, ale coś tu nie gra. Lepiej dmuchać na zimne.
    – Myślisz, że ktoś może czegoś próbować? – zapytała Billi. Wiedziała, że Arthur miał wielu wrogów. Od groma. A nawet jeśli Michael zginął, mógł mieć sprzymierzeńców. Uczono ją wystarczająco dobrze, by wiedziała, że także zmarli mogą szukać zemsty.
    – Musimy mieć go na oku. Art wciąż jest mistrzem templariuszy, a my troszczymy się o siebie nawzajem. – Rozejrzał się po kuchni. – Zostanę tutaj. – Uśmiechnął się do Billi. – Znów będę niańką. Dzisiaj wieczorem przyniosę rzeczy. Jak za dawnych czasów, prawda?
    Billi przytaknęła. Nie chciała być sama. Percy się nią zaopiekuje, zresztą zawsze to robił. Pochylił się nad stołem i pocałował ją w czoło.
    – Powinnaś się wyspać.

    Wieczorem tego samego dnia Billi obserwowała ludzi z okna biblioteki. Inner Tempie było zatłoczone. Nigdy nie widziała tutaj tylu osób, zwłaszcza o tej godzinie. Kay wyglądał przez jej ramię, jego włosy delikatnie łaskotały ją w policzek.
    – Balin będzie zadowolony. Dawno nie było takiego tłoku w kościołach.
    Miał rację. Ludzie zmierzali do kościoła Tempie albo do Świętej Panny, albo do Świętego Pawła, albo do meczetu w Regent Park. Po ulicach, nad którymi zapadł zmrok, płynął strumień ludzi. Wiele osób prowadziło dzieci.
    – Przepełnieni wiarą – zauważył Kay.
    – Przepełnieni strachem – odpowiedziała Billi.
    Gazety rozpisywały się o tajemniczej chorobie. Czy to jakiś nowy wirus? Albo zatrute pożywienie? Nikt tego nie wiedział. Każde dziecko, nawet z niewielką gorączką czy kaszlem, kierowano do szpitala. Templariusze dostrzegli jedynie czubek góry lodowej. Michael zdołał zainfekować wiele miejsc, kiedy oni prowadzili obserwację szpitala China Wharf. Billi robiło się niedobrze na myśl, że zapewne zajmował się tym przed spotkaniem z nią w kawiarni. Zanim namówił ją, aby wspięła się na szczyt wieżowca.
    Spojrzała na tłumy ludzi na ulicach i pomyślała, co by było, gdyby Michael zdobył Lustro. Zaraz wszystko wróci do normy. Teraz, kiedy Anioł Śmierci nie żyje, zarażone dzieci wyzdrowieją, tak twierdził ojciec Balin. Panika minie i kościoły znowu się wyludnią.
    – Billi…
    – Nawet o tym nie wspominaj. Już przerabiałam to z Percym. – Odwróciła się od okna. – Zrezygnowałam.
    – Ale dlaczego? Pokonaliśmy Michaela. Uratowaliśmy pierworodne. Spisałaś się świetnie.
    – Naprawdę? – Dlaczego czuje wewnątrz tę potworną pustkę? Nie jest zwyciężczynią. Tak samo czuła się po Próbie. – Ojciec mówił, że musimy dokonywać trudnych wyborów. Dokonałam wyboru i prawie go zabiłam. Nie mogę tego powtórzyć.
    – Więc pozwolisz, żeby to Gwaine decydował? – Z goryczą wypowiadał to imię.
    – Już zdążył zaleźć ci za skórę? – Czego się spodziewał?
    Kay westchnął.
    – Nie ufa mi. Sądzi, że czas, który spędziłem w Jerozolimie, zostawił na mnie piętno.
    – Jakie piętno?
    – Nie pobierałem nauk tylko u chrześcijan, prawda? A Gwaine jest bardzo tradycyjny na froncie religijnym.
    Billi obserwowała, jak Kay siada na parapecie i splata dłonie na kolanach. Światło księżyca padające na jego białą skórę sprawiało, że jaśniał. Włosy wisiały wokół jego twarzy jak srebrne nici, tworząc ramę dla jego błękitnych oczu.
    Biblioteka znajdowała się na poddaszu, miała niski sufit i małe okna w dachu. Wszędzie rozmieszczono półki, każdy skrawek miejsca wypełniały książki, stare mapy i obrazy. Na podłodze leżał wypłowiały czerwony dywan, a na środku pokoju stało ciężkie dębowe biurko, którego blat pokryty był zieloną skórą. Na biurku ustawiono przybornik z brązu – z wgłębieniami na długopisy i dwoma buteleczkami z czarnym i czerwonym atramentem. Na blacie stał też laptop ojca, jego ekran jarzył się niebieskim światłem, rozjaśniając pomieszczenie oświetlone mdłym blaskiem kinkietów. Na oknach wisiały grube zasłony, w których fałdach czaiła się ciemność.
    W tym pokoju spędzali mnóstwo czasu. Tutaj ojciec Balin uczył ich łaciny. Tutaj czytali stare pamiętniki templariuszy i wyobrażali sobie, jak to jest być bohaterem. Te historie brzmiały jak bajki – pełne opisów bitew, potworów i heroicznych śmierci. Ale jak wszystkie bajki nie mówiły prawdy. Billi już wiedziała, że walka wywołuje strach, który pali żołądek, a śmierć nie jest chwalebna ani szlachetna. Jest samotna, przerażająca i brutalna.
    Popatrzyła na swoje dłonie. Były w końcu czyste, bo udało jej się usunąć krew ojca spod paznokci.
    „Walka z Bezbożnym zbiera swoje żniwo" – tak powiedział Percy.
    Spojrzała na Kaya i nagle poczuła strach wkradający się do jej serca. Kto się nim zaopiekuje teraz, kiedy ona porzuciła templariuszy?
    – Zrezygnuj, Kay. Porzuć Zakon.
    – Nie mogę.
    – Dlaczego nie? Gwaine cię nie chce. Elaine przepadła. Możesz odejść.
    Im częściej o tym myślała, tym mocniej w to wierzyła. Kay i ojciec odejdą z Zakonu. Niech Gwaine zwerbuje Czerwonych Rycerzy, niech teraz oni płacą cenę za Bataille Tenebreuse.
    Kay pokręcił głową.
    – Mam zobowiązania w Zakonie. Z Gwainem czy bez niego.
    – To one są dla ciebie najważniejsze? – Dlaczego nie rozumie, że to ona ma rację? Templariusze doskonale radzili sobie, zanim Billi i Kay znaleźli się w Zakonie. Poradzą sobie i po ich odejściu.
    – Tak – odparł i zacisnął usta. W jego oczach czaiła się niepewność, a wzrok uciekał na ścianę z wizerunkami średniowiecznych wojowników.
    – Więc dlaczego przyszedłeś na szczyt wieżowca? To chyba nie miało wiele wspólnego z Zakonem.
    Kay zacisnął usta. Spojrzał na nią, a potem szybko w bok, bojąc się, że Billi może coś zauważyć.
    – Nieważne.
    – Co Michael napisał w SMS-ie?
    – Powiedziałem, że to nieważne. – Włożył ręce do kieszeni. – To za trudne, Billi. Wyrocznia nie może mieć żadnych emocjonalnych związków. To zaćmiewa obraz. To dlatego Mike zdołał mnie podejść. Chciałem… wierzyć.
    – W co? – Billi patrzyła natarczywie na Kaya, oddychając nierówno. Był jej jedynym przyjacielem. Ich wzrok w końcu się spotkał. To nie było spojrzenie, jakim obdarzają się przyjaciele.
    – Nie mogę przy tobie jasno myśleć. – Wstał raptownie i nagle jego twarz znalazła się kilka centymetrów od jej twarzy. Billi zamknęła oczy i poczuła jego ciepły oddech na powiekach. Nie dotknął jej, ale czuła jego bliskość i to ją paraliżowało. To był Kay. Razem dorastali. Nigdy nie myślała o nim… w ten sposób.
    Czy na pewno?
    Odsunął się.
    – Nie mogę, Billi – rzekł z bólem. – Nie może mi na tobie zależeć.
    Drzwi się otworzyły i do biblioteki wszedł Percy z tacą w dłoniach. Miał podwinięte rękawy, które odsłaniały jego masywne ręce, i przewiązany w pasie fartuszek, z ledwością obejmujący jego brzuch. Postawił tacę na biurku, a sam usiadł w fotelu z kubkiem w dłoni.
    Billi opadła na obite skórą krzesło ojca. Jak Kay mógł coś takiego powiedzieć? On! Wybrał Zakon, a nie ją, tak jak ojciec.
    – Jakieś wiadomości o Elaine? – zapytał chłopak pełnym napięcia głosem. Nie mógł patrzeć na Billi.
    – Żadnych – odpowiedział Percy. – Art musiał jej powiedzieć, żeby się ukryła, jeśli nie uda mu się pokonać Michaela. – Spojrzał na Kaya. – Nie możesz, no wiesz, jej namierzyć?
    – Nie. Elaine nie należy do obdarowanych, ale zna parę sztuczek. Jest niewidoczna dla wszystkich radarów. Skoro ma ze sobą Lustro, to na pewno schroniła się w bezpiecznym miejscu. Wokół bez wątpienia są zaklęcia.
    Percy spojrzał na zegar na ścianie. Właśnie minęła północ. Wskazał na telefon stojący na biurku.
    – Sprawdźmy, co u Berranta. Ma teraz dyżur w szpitalu. Dowiemy się, co z twoim ojcem.
    „Przynajmniej mam Percy'ego".
    Odwiedziła ojca po szkole, a Percy już tam był. Potężny Afrykanin, przy całej swojej sile i determinacji, miał niezwykle miękkie serce, jeśli chodziło o jej ojca. Był prawdopodobnie jego jedynym prawdziwym przyjacielem.
    Percy wykręcił numer.
    – Berrant? Czy wszystko w porządku? – Kiwnął głową i nagle zamarł. – Jak to cię odwołał? To kto teraz pilnuje Arthura?
    Billi wpatrywała się w przerażoną twarz Percy'ego, który rzucił słuchawkę, przez chwilę stał nieruchomo, a potem szybko zerwał fartuch.
    – Gwaine zmienił dyżury przy Arthurze. Berrant myślał, że teraz moja kolej.
    Billi się zerwała.
    – To gdzie jest teraz Berrant?
    – W Kent. Gwaine go tam wysłał na jakieś łowy.
    – A gdzie inni? – spytał Kay.
    – Nikogo nie ma w pobliżu, niech to szlag – zaklął Percy.
    Nikt nie pilnował ojca.

Rozdział 18

    Wsiedli do jaguara Arthura, ale jechali bardzo powoli. Ulice spowijała gęsta mgła, ograniczając widoczność do kilku metrów. Zasłony lepkiej bieli opadały na przednią szybę. Gdy dojechali do szpitala, zobaczyli przepełniony parking, więc wycofali się do odrębnej części z napisem „Tylko z przepustkami". Percy zaparkował w pobliżu wyjścia ewakuacyjnego. Kay i Billi wysiedli, a Percy sięgnął do ukrytego pod tylnym siedzeniem zamka, nacisnął go i otworzył mały arsenał. Każda sztuka broni była szczelnie owinięta folią. Wybrał wakisashi, krótki miecz japoński. Pod kurtką ukrył pochwę i wsunął do niej ostrze. Billi wzięła parę bagnetów, a kaburę umocowała z wprawą na klatce piersiowej. Zarzuciła kurtkę na ramiona i kilka razy przećwiczyła szybkie wyjmowanie bagnetów, krzyżując ręce na piersiach. Rozdzielili między sobą flakoniki ze święconą wodą i małe krzyżyki. Na koniec zamknęli schowek.
    – A co ze mną? – zapytał Kay. Percy się roześmiał.
    – Wyrocznio, kiedy zaczniemy się bić, bierz nogi za pas.
    – To nie fair! Potrafię się bić! – Wyciągnął rękę. – Dajcie mi coś.
    Billi i Percy spojrzeli na siebie i równocześnie powiedzieli: – Nie!
    Kay wymamrotał coś pod nosem, a Percy położył dłoń na ramieniu Billi, mówiąc:
    – Bez popisów. Jeśli coś pójdzie nie tak, zabijaj szybko: klatka, gardło, brzuch. W tej kolejności. Zrozumiałaś?
    Billi przytaknęła. Szczerze wierzyła, że do tego nie dojdzie.
    – Może martwimy się na zapas. Pewnie Gwaine ma rację i ojciec rzeczywiście nie potrzebuje dodatkowej ochrony. Czy nie wpadamy w paranoję?
    – Moje doświadczenie mówi, że paranoi nigdy za wiele.
    Percy spojrzał na budynek.
    – Wchodzicie za mną. Zabieramy Arthura i zwiewamy. Preceptoria w Canterbury ma pomoc medyczną. Tam się nim zajmiemy.
    – Co z Gwainem? – zapytała Billi.
    Percy zapiął kurtkę.
    – Ja się nim zajmę. Kay, jesteś z nami?
    Kay wpatrywał się w mgłę. Gęstniała. Światło ulicznych lamp ledwie się przez nią przebijało. Wzdrygnął się, potem spojrzał na Billi i lekko się uśmiechnął.
    – Gotowy – odparł. Wziął głęboki oddech i zdmuchnął kosmyki włosów opadające mu na twarz. Tylne wejście do szpitala otwarte było przez całą dobę. Przed dwoma garażami stały zaparkowane ciężarówki. Z rampy biło jasne światło, dwóch pracowników pralni pchało metalowe wózki do ciężarówek. Kierowca opierał się o szoferkę i palił. Percy przeszedł pod szlabanem i skierował się do wejścia. Zachowywał się swobodnie i nawet pomachał do kierowcy. Wszedł do środka. Billi i Kay tuż za nim.
    Na korytarzu stało wiele wózków, niektóre wypchane brudnymi prześcieradłami, ręcznikami, inne świeżą i pachnącą pościelą. Nad zapachem prania górowała woń środka dezynfekującego. Arthur leżał na szóstym piętrze, ale poszli schodami. Tylko co drugie piętro klatki schodowej było oświetlone, resztę spowijał mrok. Billi spojrzała w górę. Spiralnie skręcone schody były na tyle szerokie, by pomieścić dwie osoby. Percy stawiał duże kroki, pokonując po dwa stopnie naraz, i robił to wyjątkowo cicho, zważywszy na jego rozmiary. Billi szła za nim, na końcu Kay, potykając się w mroku i przeklinając. Zatrzymali się na szóstym piętrze i Percy dał im minutę na uspokojenie oddechu. Delikatnie nacisnął klamkę – drzwi nie były zamknięte na klucz – i spojrzał za siebie.
    – Czekajcie tu na mnie. Ja pójdę po Arta. – Pokazał na schody. – Mają być puste. Potrzebuję pięciu minut.
    – Co, jeśli będziesz się spóźniał?
    – Poczekajcie trochę dłużej.
    Pchnął drzwi, mrugnął do Billi i zniknął. Billi zdążyła dostrzec czarny korytarz.
    – Gwaine zrobił to celowo – powiedziała. Niech tylko Arthur się dowie.
    – Może miał swoje powody – odparł Kay, ale sam nie wydawał się przekonany.
    – Taa. Chce wykończyć ojca i zostać mistrzem.
    Billi sprawdziła, czy bagnety są na miejscu. Wyjęła jeden z nich i trzymając nad balustradą, starała się złapać na jego ostrzu świtało z żarówki świecącej piętro niżej.
    Kay wiercił się zniecierpliwiony. Włożył ręce do kieszeni, wyjął, skrzyżował na piersi. Potem znowu wsunął do kieszeni. Wszystko to w ciągu pół minuty.
    – Wyluzuj – poradziła Billi. Sama była przyzwyczajona do czekania. Nie lubiła tego, ale wiedziała, że nie ma wyjścia. Ale Kay nie brał udziału w Krwawych Łowach. Teraz wyglądał na zawstydzonego.
    – Przepraszam, ale nie mam wprawy – powiedział.
    Pewnie by się przyzwyczaił, szybciej, niż się wydaje. Ale Billi zastanawiała się, jak znosiłby te noce, czekanie w ciemnościach, w towarzystwie swoich własnych myśli i cieni. Ona nie będzie za tym tęsknić.
    Spojrzała na zegarek. Minęły trzy minuty. Przyłożyła ucho do drzwi. Niczego nie słyszała.
    – Co myślisz, czy powinnam…
    Kay gwałtownie podniósł rękę. Zszedł dwa stopnie niżej, poruszając się bezszelestnie, powoli obracając głowę. Nagle jego oczy się rozszerzyły.
    – Są tutaj.
    Serce Billi zaczęło walić jak szalone. Dotknęła ręki Kaya, była lodowata. Wyrwał ją i zszedł piętro niżej. Pobiegła za nim i złapała go, kiedy sięgał do klamki.
    – Poczekaj, Kay? Kto?
    Kay zamknął oczy, westchnął głęboko, przycisnął dłonie do twarzy.
    – Nie umiem powiedzieć. Jest ich dwoje. Wyczuwam tylko gniew, wściekłość… I głód. Potworny głód. – Opuścił dłonie i podszedł do drzwi. – To ghule.
    – Szukają ojca.
    Kay pokiwał głową, ale po chwili się skrzywił.
    – Coś odwróciło ich uwagę. Oni… O nie. Chodzi im o dzieci. Polują na dzieci.
    Billi znowu odciągnęła Kaya od drzwi, żeby nie zrobił nic głupiego, na przykład nie zaczął z nimi walczyć. Trzymała go blisko siebie.
    – Słuchaj tego, co mówię. Wracamy i zabieramy stąd Percy'ego. Teraz.
    „Nie ma czasu na głupi heroizm”.
    – Nie ma czasu na tchórzostwo – odpowiedział.
    Billi spojrzała mu w oczy, bijące błękitem, ale nie mogła znieść tego spojrzenia. Był szalony, ale miał rację. Wskazała na schody.
    – Ty idź po Percy'ego – zakomenderowała. Sama sprawdziła, czy wiszący na jej szyi krzyżyk jest dobrze widoczny, i otworzyła skrzypiące drzwi. – Ja się rozejrzę.
    – Uważaj – poprosił.
    O, teraz zaczął się przejmować.
    Było zimno, dużo zimniej, niż powinno. To nie był chłód spowodowany awarią ogrzewania, ale takie zimno, jakby ktoś zostawił otwarte drzwi lodówki. Widziała swój parujący oddech. Nie trzeba było Wyroczni, żeby stwierdzić, że coś jest nie w porządku. Większość żarówek na korytarzu nie świeciła. Billi szła powoli pustym korytarzem, lekko pochylona, na szeroko rozstawionych nogach. Czuła, jak po plecach przebiegają jej ciarki. Przed sobą widziała lekko uchylone, dwuskrzydłowe drzwi. Nad nimi napis: Pediatryczny Oddział Intensywnej Terapii.
    Gdzie się podział personel? Czy nie powinno tu być pełno pielęgniarek? Przy drzwiach wyjęła swoje bagnety, aż do bólu zaciskając je w dłoniach. Otworzyła drzwi, popychając je nogą.
    Na podłodze leżało ciało pielęgniarki. Na szyi widać było rząd głębokich ugryzień, krew leciała po szyi, czarna w świetle księżyca. Ale jej piersi nadal unosiły się w równym oddechu, więc Billi zignorowała ją i rozejrzała się po sali. Pod ścianami stało sześć inkubatorów. Nad każdym migotał monitor, podłączony za pomocą wielu przewodów do malutkich ciałek w przezroczystych pudłach. Zasłony były rozsunięte i pomimo mgły do sali wpadało dziwne perłowe światło. W kątach sali panowała wyjątkowa ciemność. Billi skupiła się na niej, walcząc z przeszywającymi jej ciało dreszczami. Wpatrywała się w mrok otaczający ostatni inkubator, w którym leżało maleńkie, delikatne dziecko.
    Wydawało się, jakby ciemność drżała. Powoli zaczęła się rozrzedzać – wyglądała jak wylewający się olej, śliska i gęsta – ukazując postaci dwóch kobiet, bardzo do siebie podobnych. Jak siostry bliźniaczki. Ich ciała koloru kości słoniowej i kręcone czarne włosy były nieludzko idealne. Wrażenie zakłócały tylko zbyt szeroko otwarte usta, niemal dzielące twarze na dwie części, ukazujące groteskowe kły. Ghule.
    – Templariusz – powiedziała jedna z nich. Przesunęła paznokciem wzdłuż inkubatora. Dziecko leżące wewnątrz zakwiliło. – Cichutko, maleństwo. Wkrótce cię utulimy. – Druga zachichotała.
    – Wynocha! – krzyknęła Billi.
    Gdzie, do diabła, byli Kay i Percy? Billi zaczęła się cofać, obserwując kobiety. Poruszały się powolutku i bardzo precyzyjnie, jakby się unosiły, z trudem kontrolując drzemiącą w nich wielką energię.
    – Dlaczego, templariuszko? Dlaczego nie chcesz, abyśmy pocałowały te niewiniątka? – Kobieta zatrzepotała ręką ponad głową. – Dlaczego nie chcesz, abyśmy zaniosły je do wiecznej szczęśliwości?
    Musi coś wykombinować. Cofnęła się do drzwi. Nie zaatakują jednocześnie, tylko jedna po drugiej. Przypomniała sobie słowa Percy'ego: „bez popisów”. Zrozumiała, po co trzyma w dłoniach morderczą stal.
    – Nie macie się czego obawiać, jestem sama – powiedziała, podpuszczając je.
    Zadziałało. Dzieliło je od niej cztery metry, a siostry pokonały je tak prędko, jakby leciały. Jedna chciała być szybsza od drugiej, więc zderzyły się, starając równocześnie przecisnąć przez drzwi. Zaskoczona ich szybkością Billi zachwiała się, ale instynkt zwyciężył. Instynkt i trening.
    „Bez popisów. Zabijaj szybko”.
    Dźgnęła bagnetem, jedna z napastniczek odskoczyła, uchylając się przed ciosem, i wpadła na siostrę. Billi zatrzasnęła drzwi i usłyszała, jak ghule rozbijają się o ich stalowe panele. Zaklinowała je, wkładając jeden z bagnetów w uchwyty, i pobiegła w kierunku klatki schodowej, nawet nie myśląc o tym, żeby się obejrzeć. Była już tak blisko.
    Drzwi na klatkę otworzyły się gwałtownie. Percy chwycił ją i wyciągnął z korytarza, niemalże wyrywając ramię. Zdążyła zauważyć ojca, pół piętra niżej, opierającego się ramieniem o Kaya, gdy nagle poczuła, że coś uderza ją w plecy, popychając na metalową balustradę i pozbawiając powietrza. Osunęła się na ziemię i zobaczyła tylko poplątane nogi i ramiona Percivala, który zmagał się z jedną z sióstr. Kobieta krzyczała, drapała i warczała. Obok potężnego templariusza wyglądała jak kruszyna, ale jej ciosy zwalały go z nóg. Jedno z uderzeń trafiło go w czoło, wskutek czego zaczął się słaniać na miękkich nogach. Trzymał się ramienia ghula i Billi nie mogła uwierzyć, że krucha piękność nie upada, a wręcz przeciwnie, doskonale utrzymuje równowagę, balansując na szczycie schodów.
    Billi zaatakowała, kopiąc ją w nogi – na co ghul obrócił się, starając się chwycić poręczy. Nagle zniknął. Rozległ się przeciągły krzyk, kiedy kobieta spadała, obracając się, kopiąc w powietrzu i machając rękoma. Billi patrzyła w przerażeniu, jak robi fikołki, podobna do szmacianej lalki, i rozbija się na betonowej podłodze, dwadzieścia metrów niżej. Leżała nieruchomo. Jej piękne ramiona rozrzucone były pod dziwnym kątem. Czarna kałuża krwi rozlała się wokół głowy. Billi cofnęła się, nie mogła patrzeć.
    – Idziemy – zarządził Percy. Dołączyli do Kaya i Arthura, który wisiał mu na ramieniu. Billi wciąż się trzęsła po stoczonej walce i zaczęła zostawać z tyłu. Usłyszała, jak na parterze otwierają się drzwi.
    – Billi! – wrzasnął Kay.
    Dziewczyna po chwili znalazła się na dole i zobaczyła, że jej towarzysze biegną już w kierunku samochodu. Wciąż była kilka kroków za nimi, ale musiała się obejrzeć.
    Ostre światło okrutnie eksponowało zmasakrowane ciało. Korpus i kończyny leżały nienaturalnie powyginane, nie widać było twarzy, wokół której kłębiły się czarne włosy. Billi zakryła usta, aby powstrzymać się od krzyku.
    Nagle ręka kobiety się poruszyła. Odwróciła zakrwawioną twarz w kierunku Billi i wykrzywiła się w koszmarnym uśmiechu. Z jej ust wypadło kilka zębów.
    – Chwała Bogu! – wychrypiała przez roztrzaskaną tchawicę.
    Billi wrzasnęła i rzuciła się do ucieczki.
    Kay ułożył ojca na tylnym siedzeniu i zajął miejsce obok niego. Percy siedzący za kierownicą machał do niej szaleńczo.
    – Pospiesz się! Musisz!
    Drzwi szpitala zamknęły się za nią z hukiem. Na zewnątrz zauważyła porzucony wózek bagażowy. Przepchnęła go do drzwi, postawiła na boku i zaklinowała nim wyjście. Potem się odwróciła.
    Z mgły wynurzały się ghule, powoli otaczając samochód. Pięć, sześć postaci, dwoje przy bramie, nie mogła się doliczyć. Nie spieszyły się, nie krzyczały, nie nawoływały, po prostu jednostajnie zbliżały, ich dzikie oczy płonęły pierwotną żądzą mordu. Na pierwszy rzut oka wyglądały jak zwyczajni przechodnie. Odróżniały się tylko drapieżną gracją i zbyt szerokimi, wygłodniałymi uśmiechami. Pomimo ciemności jarzyły się jakimś nieziemskim światłem.
    Kim były? Przeciwnikami sprzed lat, którzy zdołali uciec przed Arthurem? A może zostały stworzone przez Michaela w ciągu ostatnich dziesięciu lat? Ta noc nie miała wyjaśnić zagadki. Billi pochyliła głowę i dobiegła do samochodu. Silnik wył, a opony zapiszczały, kiedy Percy wcisnął gaz do dechy. W świetle reflektorów widziała, jak otaczające ich postacie powoli rozstępują się. Percy zacisnął dłoń na ręcznym hamulcu.
    – Do dzieła – powiedział i zwolnił hamulec.
    Nagle samochód zatrząsł się delikatnie. Na masce wylądowała para białych stóp i ktoś zakrył przednią szybę długim ciemnym płaszczem. Smuga białego światła przecięła ciemność, odbijając się od szerokiego ostrza miecza, tak dobrze znanego templariuszom, potem z frontowej szyby posypało się szkło.
    Billi krzyknęła i zakryła głowę rękoma, chroniąc ją przed rozpryskującymi się kryształkami. Samochód zatrząsł się i coś chlusnęło jej na twarz. Nie otwierała oczu, póki szkło nie przestało pryskać. Auto zatrzymało się gwałtownie.
    Powoli uniosła powieki.
    Percival siedział nieruchomo, ręce zwisały mu po bokach. Jego palce przez chwilę drżały. Oczy patrzyły przed siebie, usta miał otwarte. Maleńkie kryształki szkła przysypały go jak diamenty. Billi spojrzała niżej i przestała oddychać.
    Z jego klatki piersiowej wystawał miecz.
    Miecz Templariuszy.
    Kurtka Percivala zbryzgana była krwią, która pokrywała też deskę rozdzielczą i spływała po Billi. Miecz wbity prosto w pierś przykuł go do siedzenia. Jedno mocne pchnięcie wystarczyło, żeby zginął na miejscu.
    „Bez popisów. Zabijaj szybko”.
    Postać stojąca na masce nagle z niej zeskoczyła. Napastnik obszedł samochód i otworzył drzwi pasażera, zaglądając do środka. Uśmiechnął się w taki sposób, że serce Billi zamarło. Swymi długimi, szczupłymi palcami odsunął z twarzy ciemne loki i tak nisko pochylił głowę, że znalazła się tuż przy twarzy Billi. Tak blisko, że czuła jego zimny oddech, tak blisko jak przy pocałunku. Nagle wykrzywił usta w okrutnym rozbawieniu.
    – Czy bardzo za mną tęskniłaś? – zapytał Michael.

Rozdział 19

    Młoda kobieta z włosami w kolorze złota i drobnymi, delikatnymi rękami chwyciła Billi za gardło i wyciągnęła z auta. Nie sięgała jej nawet do ramienia, a niosła ją jak lalkę, a potem rzuciła na ziemię.
    – Delikatnie, Elizo – poprosił Michael. – Billi wiele dziś przeszła. – Kobieta uśmiechnęła się do niego, a on odwzajemnił uśmiech. – A przecież wszystko jeszcze przed nami.
    Billi leżała w kałuży i patrzyła na Percy'ego.
    „To niemożliwe, że umarł. Niemożliwe”.
    Czekała, całym swoim sercem, aż poruszy powiekami. Ale jego oczy nieruchomo wpatrywały się w wieczność. Jakaś niewidzialna siła gniotła jej piersi i płuca tak mocno, że trudno jej było oddychać.
    Percy. Tak naprawdę nigdy nie była sama, bo zawsze miała jego. Kiedy ojciec znikał na kilka dni, Percy zawsze przy niej był. Opiekował się nią, gotował, pamiętał o urodzinach. Billi pochyliła się do przodu, tak że jej czoło dotknęło mokrej jezdni.
    – Pamiętasz, co obiecano templariuszom? – Michael ukucnął obok i tak mocno pociągnął ją za włosy, że musiała odchylić głowę i na niego spojrzeć. – „Zasłużycie na obcowanie z męczennikami”. – Wstał, ciągnąc ją za sobą. Arthur i Kay leżeli na asfalcie otoczeni przez ghule, które stały w milczeniu, wpatrując się w swoje ofiary i marząc o zabijaniu.
    Wygłodniałe Zjawy – to określenie tak bardzo do nich pasowało. Razem z Michaelem było ich ośmioro. Patrzyła na stojąca nad nią kobietę. Za co sprzedała swoją duszę? Bogactwo? Miłość? Za wieczną młodość i urodę? Czy było warto? Żyć tylko nocą, pijąc krew, stać się potworem? Kobieta oblizała swe ostre kły purpurowym językiem. Michael stanął na środku i zrzucił z siebie płaszcz. Nie miał podkoszulka, jego nagi tors błyszczał od skraplającej się mgły, a pajęczyna tatuaży przesuwała się i napinała na jego umięśnionym ciele. Ciernie i kolce poruszały się jak prawdziwe wokół jego serca. Wzdłuż jego pleców biegły pionowe blizny, czerwone, spuchnięte, ledwie zagojone.
    Jak to możliwe? Widziała, jak ojciec odciął mu głowę. Odciął! Michael zauważył jej spojrzenie. Wyciągnął szyję, żeby mogła lepiej widzieć.
    – Ani śladu szwów, co? – Roześmiał się. – Czy naprawdę wierzyłaś, że można mnie zabić bronią śmiertelników?
    Billi podniosła się, walcząc z obezwładniającym strachem. Michael patrzył na nią z rozbawieniem. Uderzyła go w twarz. Nie był to najsilniejszy cios, na jaki było ją stać, ale z pewnością najbardziej obraźliwy. Czuła mdłości, nie tylko z powodu Percy'ego, ale ze złości na samą siebie. Wszystko to działo się tylko dlatego, że uległa jego czarowi. Co w nim widziała? Każda cząstka jej ciała cofała się teraz z odrazą. Michael przyłożył rękę do czerwonego policzka i oddał jej uderzenie z taką siłą, że upadła.
    – Nigdy więcej mnie nie dotykaj, śmiertelniczko! – ostrzegł głosem przepełnionym jadem.
    Podszedł do samochodu po miecz i kiedy wysuwał go z piersi Percy'ego, spojrzał na Billi. Dziewczyna wiedziała, że nie powinna się poddawać, nie powinna okazać żadnej słabości wobec wroga, ale sytuacja ją przerastała. Łzy ciągle płynęły jej po twarzy. Ciało Percy'ego bezwładnie pochyliło się do przodu, a jego twarz oparła się o deskę rozdzielczą. Wyglądał tak żałośnie ze swymi wielkimi brązowymi oczami. Nie mogła dłużej na niego patrzeć.
    Arthur leżał na plecach. Gdzieś po drodze zgubił szpitalne kapcie i w samej piżamie i szlafroku wyglądał jak trzęsący się starzec. Nie zapięta bluza od piżamy odsłaniała bladą, zoraną bliznami klatkę piersiową. Był tak wychudzony, że spod skóry wystawały mu żebra. Billi pomogła mu się podnieść. Nie mogła uwierzyć, jak bardzo jest chudy. Zawsze sądziła, że ojciec to duży i ciężki mężczyzna.
    – Zostawcie nas! – Kay stanął na nogach. Próbował osłaniać Billi i Arthura, trzymając w jednej ręce flakonik ze święconą wodą, a w drugiej swój srebrny krucyfiks.
    Michael krążył wokół nich powoli. Roześmiał się. Odwrócił się do ghuli – one również się roześmiały, choć Billi dostrzegła ich wahanie. Nie miały duszy, symbole religijne były dla nich klątwą. Tylko obecność Michaela dodawała im odwagi w obliczu krzyża. Ich przywódca potrząsnął głową i wyciągnął dłoń.
    – Kay, oddaj mi to. – Śmiał się tak bardzo, że aż oczy zaczęły mu łzawić. – Stoję po prawej ręce Boga. Jestem aniołem. Archaniołem. Czy naprawdę wierzysz, że ta mała ozdóbka może cię obronić? – Wyrwał krzyżyk z rąk chłopaka i odrzucił daleko za siebie. – Bóg dał mi zadanie. Jeśli człowiek zbłądzi, mam go ukarać.
    – Ty nie karzesz, ty mordujesz – zauważyła Billi, wciąż czując na swej twarzy krew Percy'ego.
    Michael wzniósł ręce ku niebu.
    – To sprawiedliwa kara.
    Teraz to Arthur się roześmiał. Jego śmiech brzmiał jak rzężenie, dochodzące prosto z płuc i po chwili zamieniło się w napad kaszlu.
    – Odrzuciłeś niebo. Obcięto ci skrzydła. To dlatego wciąż nosisz świeże blizny. Jesteś głupcem, Michaelu, aroganckim głupcem. To nie ludzkość upadła, a ty. Czy naprawdę sądzisz, że Bóg przyjmie cię z powrotem?
    Michael doskoczył do Arthura i chwycił za gardło, gwałtownie go podnosząc. Jego twarz zmieniła się, nadając mu wygląd warczącej bestii, wargi się cofnęły, w dzikich oczach czaiła się furia.
    – To nie ja upadłem, tylko ty! – Rzucił go na ziemię. – Kiedy już odzyskam Lustro, a wraz z nim potęgę moich braci i sióstr, poświęcę każde pierworodne dziecko i Bóg zobaczy, jak bardzo Go kocham. – Michael spojrzał w ciemną mgłę. – Wyślę mu miliony dusz, aby śpiewały na Jego chwałę.
    Arthur pokręcił głową.
    – Zabijanie nazywasz modlitwą? Poświęcenia dokonuje się z miłości. Wszystko, co robisz, jest napędzane nienawiścią.
    Szczęki Michaela zacisnęły się mocno i przez moment Billi myślała, że rozłupie ojcu głowę, ale zamiast tego Upadły Anioł podszedł do Billi.
    – Śmiesz mnie krytykować? – Przycisnął zakrwawione ostrze do policzka dziewczyny. – Mógłbym ci grozić, Arthurze. Torturować, aby zmusić do wyjawienia, gdzie ukryłeś Lustro, ale myślę, że tylko na to czekasz. – Kiwnął na ghule. – Zupełnie nie cenisz swojego życia.
    Ghule chwyciły Billi. Jeden trzymał ją na wysokości klatki piersiowej, drugi za lewe ramię. Ich uchwyt był stalowy, nie pozwalał na najmniejszy ruch. Starała się bronić, ale centymetr po centymetrze jej ręka przesuwana była do przodu. Michael oparł na niej miecz, tuż nad nadgarstkiem. Odwrócił się i przez ramię spojrzał na Arthura.
    – Ale co z Billi? Czy ją też gotów jesteś poświęcić? – Spojrzał na dziewczynę, jego oczy błyszczały dziką żądzą. – Poświęcisz swe ukochane dziecko?
    Podniósł miecz.
    Billi starała się wyrwać ramię, ale nie była w stanie wyzwolić się z żelaznego uchwytu ghuli. Patrzyła to na swą rękę, to na ostrze. Przetnie jej mięśnie i kość, jak brzytwa chusteczkę. Doskonale wiedziała, jakie jest ostre, sama o to zadbała.
    – No i co, Arthurze?
    Billi zamarła. Walczyła o kontrolę nad oddechem i zwinęła lewą dłoń w pięść. Pot płynął jej po plecach, a ramię drżało. Michael zabił jej matkę, a teraz zabije i ją.
    „Templariusz nie drży”.
    Nie mogła się powstrzymać. Nie była templariuszką, tylko przerażoną i słabą piętnastolatką. Nie potrafi być twarda, jak chciał tego ojciec. Zagryzła wargi, spojrzała na Arthura i już wszystko wiedziała. Jego wzrok był zimny i pusty. To łatwy wybór – ratować Billi czy miliony niewinnych dzieci. Arthur odwrócił się od niej. Nie zamierzał jej ocalić.
    Kay zajęczał w desperacji, ale nie był w stanie nic zrobić: leżał płasko na ziemi, a jeden z ghuli trzymał stopę na jego głowie.
    Michael westchnął z udawanym smutkiem.
    – Widzisz, Billi. Przecież ci mówiłem. W ogóle o ciebie nie dba. Masz prawo go nienawidzić. – Westchnął raz jeszcze. -
    Ostatnia szansa, Arthurze. Powiesz mi, gdzie jest Lustro, albo twoja córka straci rękę.
    Jedynym słyszalnym dźwiękiem w ciszy, która zapadła, było dyszenie Billi. Michael spojrzał na nią.
    – Niech się stanie.
    „O Boże”.
    Ostrze dotknęło nadgarstka i Billi krzyknęła. Szarpnęła ręką i upadła, gramoląc się na kolana. Spojrzała i zobaczyła… swoją nienaruszoną dłoń. Na nadgarstku było tylko lekkie nacięcie. Zmusiła palce, żeby się zgięły. Zrobiły to. Otwierała i zaciskała rękę. Wszystko było w porządku. Ojciec odszyfrował blef Michaela. Łzy płynęły jej po policzkach. Dzięki Bogu. Michael roześmiał się i podszedł do Arthura.
    – To właśnie w tobie uwielbiam. Jesteś zimnym draniem. Takim jak ja. – Podał miecz jednemu z ghuli, wielkiemu blondynowi. – Weź to, Ryan.
    Zacisnął i rozluźnił dłoń.
    – Jest jeden pewny sposób, aby wydobyć z ciebie prawdę.
    Położył rękę na ramieniu Arthura i zmusił go, żeby ukląkł.
    Wziął jego twarz w ręce. Arthur wykrzywił się, ale nie mógł się wyzwolić z uścisku Upadłego Anioła.
    – Otwórz swoje myśli! – Palce Michaela gładziły policzki Arthura. – Będziesz walczył, tego się spodziewam. Prawdę mówiąc, nie jestem tak delikatny jak twoja Wyrocznia. Nie potrafię subtelnie się wślizgnąć i bez bólu wycofać. – Jego paznokcie wbiły się w policzki Arthura i na skórze pojawiło się kilka kropel krwi. – Spustoszę twój umysł. Rozerwę go na strzępy, a kiedy skończę, będę wiedział, gdzie jest Lustro, a ty staniesz się żałosnym warzywem. – Spojrzał na Billi. – Być może to polepszy twoje relacje z córką. Bóg jeden wie. Przecież gorzej już być nie może.
    Patrzyli na siebie. Rozpalone oczy Michaela, chłodne i jasne Arthura. Ojciec jęknął słabo, a po chwili całkowicie zesztywniał. Zmiana w jego wyglądzie była natychmiastowa: jego powieki w połowie opadły, a z błękitnych oczu biła wielka koncentracja. Na czole pojawiły się krople potu, jego oddech stał się bardzo wolny, jakby wpadł w trans.
    Michael coraz mocniej wbijał palce w twarz Arthura.
    – Otwórz się – szeptał.
    Nawet Billi, która nie posiadała żadnych paranormalnych zdolności, poczuła drżenie energii pomiędzy Upadłym Aniołem a mistrzem templariuszy, toczącymi w bezruchu swoją bitwę. Drżące fale uczuć obmywały ją, obmywały wszystkich, w czasie kiedy te dwa umysły walczyły o dominację. Oddech Arthura przeciskał się z sykiem przez zaciśnięte zęby.
    Siły paranormalne eksplodowały w niej jak supernowa. Billi krzyknęła, kiedy ich fala wdarła się do jej umysłu. Zmysły, paląc się, krzyczały, pozostało jedynie kryształowo czyste i przerażające wspomnienie.
    W nocy wiatr na pustyni jest lodowaty, ale on delektuje się jego silnymi powiewami, które czuje na skórze. Wyciąga długie, mocne ramiona, wpatrując się w swój cień na piasku, widoczny w świetle księżyca. Nie odznacza się pychą, ale wie, że jest piękny. Cóż to za wspaniałe uczucie, mieć ciało śmiertelnika! Ludzkość naprawdę jest błogosławiona, obdarzona takim darem!
    Czeka na dachu ponad miastem. Jakiś człowiek powoli zmierza ku niemu ścieżką dla kóz.
    To prorok. Mojżesz.
    U ich stóp miasto śpi spokojnie. Pojedyncze światła jaśnieją pomiędzy murami pałacowymi. To wojskowe patrole oświetlają sobie drogę. Miasto nękają znaki i złe wróżby.
    Mieszkańcy sądzą, że najgorsze już minęło. Jakże się mylą.
    Prorok zatrzymuje się w odległości kilku kroków. Ubrany w prostą ciepłą szatę, w ręku ma wysoką laskę z drzewa cedrowego. Kiedyś nosił delikatne białe stroje i złote berło, podobnie jak jego brat - faraon.
    – Czy stało się? - pyta prorok. - Czy… umarli?
    Michael wpatruje się w towarzysza. To głupie pytanie i trzeba je przemilczeć. Widzi, że Mojżesz drży, choć stara się tego nie okazać. Powinien się bać, myśli archanioł. Mojżesz jest przecież tylko człowiekiem, podczas kiedy on jest… Michaelem.
    – Tak. Nie żyją. Wszystkie pierworodne dzieci, w każdej egipskiej rodzinie.
    – A co z moimi ludźmi?
    – Zrobili tak, jak im powiedziałeś, oznaczyli swe drzwi krwią baranka. – Michael wskazuje na niebo. – Ich ominąłem.
    Prorok chowa twarz w dłoniach. To, co się stało, ciąży mu na duszy bardziej, niż się spodziewał.
    – A teraz? - pyta.
    Michael krzyżuje ręce i spogląda na światła w domach.
    – Teraz wiedzą, że należy się bać Boga Izraela.
    Anioł Śmierci się uśmiecha.
    Słychać pianie koguta obwieszczające wschód słońca.
    Z miasta zaczynają dochodzić przeraźliwe wrzaski.
    Krzyki stawał się coraz głośniejsze i Billi odwróciła głowę, aby zlokalizować ich źródło. Zobaczyła Michaela, który zaniepokojony głosami, potykając się, odszedł od Arthura. Kay nadal leżał przygwożdżony do ziemi, ale nawet ghule były otumanione siłą psychicznej napaści. Klęczała, ogłuszona nadnaturalnymi mocami, a w jej głowie łomotał najstraszliwszy ból, jaki kiedykolwiek czuła. Jakby ktoś wbijał jej gwoździe w oczy, a każde uderzenie powodowało straszliwe cierpienie. I krzyk…
    Z mgły patrzyły na nią płonące białe oczy, być może należące do jakiegoś demona przebudzonego przez koszmarne wspomnienie Michaela. To on krzyczał. Inni rozglądali się, zaskoczeni siłą ataku. Płonące oczy robiły się coraz większe i jaśniejsze, a krzyk wznosił się do poziomu hałasu rozrywającego uszy.
    Nagle z mgły wyjechała furgonetka. Światła reflektorów oślepiły Billi. Klakson wył, a auto jechało wprost na nich.
    Billi skoczyła na równe nogi. Musi zabrać ojca!
    – Kay! – wrzasnęła, z trudem przekrzykując klakson. Chłopak wykorzystał zamęt wywołany przez nadjeżdżający samochód i wyrwał się oszołomionym oprawcom.
    Furgonetka się zbliżała. Billi kopnęła Michaela w klatkę. Samochód uderzył prosto w Anioła Śmierci i kilka razy podskoczył, przejeżdżając po jego ciele.
    Billi chwyciła ojca. Templariusze! To muszą być oni. Przybyli z pomocą. Kierowca gwałtownie zahamował. Teraz otworzą się drzwi i rycerze wybiegną im naprzeciw.
    Drzwi się otworzyły, ale nie wyłonili się z nich templariusze. Z samochodu wychyliła się dziwna postać, machając szaleńczo w ich kierunku. Jej siwe włosy były rozwiane i dzikie jak grzywa rozszalałego lwa.
    – Chodźcie! – wrzeszczała Elaine. Spod kół unosił się dym, a w powietrze wzbił się zapach spalonej gumy. Furgonetka gotowa była do startu, powstrzymywana jedynie zaciągniętym hamulcem. Kay chwycił Arthura za ramię i z pomocą Billi wepchnął go do pojazdu.
    – Uważaj, Billi! – wrzasnął.
    Odwróciła się, instynktownie robiąc unik. Miecz Templariuszy świsnął nad jej głową, rozrywając blachę furgonetki. Jasnowłosy ghul wzniósł broń, ale zanim Billi zdołała zareagować, do akcji wkroczył Kay. Przewrócił napastnika i kopnął go w żebra. Miecz Templariuszy upadł na asfalt. Chłopak rzucił się, by go złapać, ale Billi powstrzymała go. Zjawy były za blisko. Ale gdzie Michael? Spojrzała na miejsce, gdzie został przejechany. Anioł Ciemności powoli podnosił się z jezdni. Jego klatka piersiowa była doszczętnie zmiażdżona, kości wystawały z nasiąkniętego krwią ciała. Jego twarz wyglądała jak jeden wielki siniak, głowa była zdeformowana.
    „Nic go nie powstrzyma”.
    Billi wskoczyła do furgonetki i zatrzasnęła drzwi. Samochód zadrżał i Elaine ruszyła z kopyta. Jeden z ghuli przylgnął do przedniej szyby, ale gwałtowny skręt zrzucił go na jezdnię. Widoczność była niemal zerowa, ale to nie przeszkadzało Elaine. Wcisnęła gaz do dechy, z wyciem silnika uciekając od krwawych wydarzeń.

Rozdział 20

    Jechali na północ. Kiedy bezpośrednie zagrożenie minęło, a mgła zaczęła ustępować miejsca mżawce, Elaine zwolniła. Billi wgramoliła się na siedzenie obok kierowcy. Oczy Elaine były czerwone od łez, ale dzielnie manewrowała starą furgonetką przez ciemne ulice. Billi spojrzała na drogowskaz.
    – Stoke Newington? – upewniła się.
    – To nasza kryjówka. Nikt o niej nie wie, prócz mnie. – Elaine pokręciła głową. – Przejechałam go, a on się podniósł. Niech go piekło pochłonie.
    – Gdzie reszta?
    Taka sytuacja wymagała obecności pozostałych templariuszy. Billi nie mogła uwierzyć, że nikt nie przybył im z pomocą. Gdzie są? Zwłaszcza teraz, kiedy Percy nie żyje.
    Zadrżała.
    – Elaine, wiesz, co się stało z Percym?
    – Tak, widziałam. – Elaine pociągała nosem i wycierała twarz rękawem. – Jak ojciec?
    Co z nim? Billi pokręciła głową, marząc, by to, czego doświadczali, okazało się tylko złym snem. Ale wszyscy w nim tkwili. Spojrzała za siebie, mając nadzieję, że ojciec wymyśli, jak ich z tego wyciągnąć.
    Siedział w rogu, z kocem na ramionach. Głowę trzymał ukrytą w dłoniach i Billi dostrzegła, jaki był słaby, stary i zniszczony.
    Wyglądał na… pokonanego.
    Podniósł głowę i ręką wytarł twarz. Patrzył uparcie przez okno. Z rozbieganym wzrokiem, zagubiony. Wziął głęboki oddech i Billi widziała, jak jego klatka piersiowa unosi się i opada. Jego ciało wydawało się kurczyć, gdy wypuszczał powietrze, jakby było puste. Odwrócił się i ich oczy się spotkały.
    Billi spuściła wzrok, udając, że na niego nie patrzyła, że nie widziała jego słabości. To była część Arthura, której nie znała. Jego człowieczeństwo. Kiedy znowu na niego spojrzała, miał już na sobie swoją maskę. Jego twarz stężała. Słabość zniknęła, a na jej miejscu pojawiła się nieczuła, zimna stal. Ojciec i córka popatrzyli na siebie przez chwilę. Potem Arthur spojrzał na Kaya.
    – I jak?
    Odpowiadając, Kay pisał SMS-a.
    – Michael postanowił najpierw rozprawić się z nami, a potem zapolować na pozostałych. – Wyczerpany osunął się na oparcie. – Ale teraz nie zdoła tego zrobić.
    – Jesteś pewny? – zapytała Elaine.
    – Tak – odparł i wyrzucił komórkę za okno. – Wysłałem wszystkim kod trzynaście dziesięć.
    „Oczywiście – pomyślała Billi. – Cicha ucieczka”. Po Żelaznej Nocy Arthur wprowadził nowe zasady. O poważnym zagrożeniu miał informować kod 1310, symbolizujący trzynasty października, dzień, w którym templariusze zostali oddani w ręce inkwizycji. Po otrzymaniu sygnału rycerze musieli się ukryć, po trzech w jednym miejscu, zwanym lancą. Billi i Kay mieli schronić się wraz z Percym w mieszkaniu na East Endzie. Dopiero wówczas można było myśleć o nawiązaniu łączności, ale bez pośrednictwa telefonów komórkowych. Wróg mógł wykorzystać telefony przeciwko nim. Przecież w taki właśnie sposób Michael zwabił Kaya, kiedy wysłał mu wiadomość z telefonu Billi. Dlatego rycerze mieli się spotkać we wcześniej ustalonym miejscu. Tłocznym, publicznym. Tak, aby trudno było ich złapać w pułapkę.
    Billi masowała skronie. Pulsujący za oczami ból nie ustawał. Nadal czuła suche pustynne powietrze ze swej koszmarnej wizji. Spojrzała na ojca. Czy Michael zdołał się włamać do jego mózgu?
    – Wszystko w porządku? – zapytała.
    Ojciec otworzył oczy.
    – Jeśli chcesz się dowiedzieć, czy zamienił mnie w warzywo, to odpowiedź brzmi „nie” – odparł i znowu zamknął oczy.
    – Michael nic ze mnie nie wyciągnął.
    – A ta wizja, z mężczyzną na wzgórzu… – Billi wciąż słyszała koszmarne krzyki dochodzące ze starożytnego miasta.
    – O co w tym wszystkim chodziło?
    – To wspomnienia Michaela. Z czasów, kiedy zesłał dziesiątą plagę – wyjaśnił Kay. Miał poszarzałą twarz. Psychiczny atak wiele go kosztował. – Michael miał nadzieję, że pokona Arthura, zalewając go falą własnych wspomnień, że zatopi jego mózg.
    Billi spojrzała na ojca. Musiała to przyznać: staruszek był twardzielem.

    Elaine zatrzymała się przy garażach w pobliżu Abney Park Cemetery. Wielki cmentarz pochodził z XIX wieku i miał sprostać wzrostowi liczby ludności w tamtym czasie. Teraz nekropolia była całkowicie zdewastowana i zarośnięta. Za zardzewiałym, pokrytym bluszczem ogrodzeniem znajdował się ciemny labirynt potłuczonych nagrobków, pokrytych graffiti mauzoleów, dziko porośnięty krzewami i trawą teren.
    – Nie ma jak w domu – powiedziała Elaine. – Czy możesz otworzyć te drzwi? – poprosiła Billi.
    Tył garażu zawalony był starymi meblami, pochodzącymi z pewnością z zagraconego lombardu. Kryjówka znajdowała się na piętrze, ale weszli tam przez boczne drzwi. Kiedy Billi wraz z Kayem dźwigała ojca, tuż obok drzwi zauważyła małą wnękę w prawej futrynie. Stała w niej czarna skrzynka. Mezuza. Elaine dotknęła jej i pocałowała palce, potem weszła do środka. Billi wiedziała, że w skrzynce znajdował się zwój z żydowską modlitwą Szema Jisrael, chroniący przed złymi duchami. Czy uchroni ich przed Michaelem i jego ghulami?
    Na piętro prowadziły strome, wąskie schody. Na ścianach wisiały stare zdjęcia, ale Billi skupiła się na dźwiganiu ojca. Na górze, po prawej stronie znajdował się skromnie umeblowany salon i mała wnęka kuchenna, z kilkoma drewnianymi szafkami, kuchenką i małą mruczącą lodówką.
    – Połóżcie Arthura w mojej sypialni – zarządziła Elaine, wskazując drzwi po lewej stronie. – Za chwilę obejrzę jego szwy. – Billi skinęła na Kaya i przenieśli Arthura jeszcze kilka metrów dalej. W sypialni znajdowała się szafa, biurko i kanapa, na której leżały szare wojskowe koce.
    – Ojciec będzie się czuł jak u siebie – powiedziała Billi, kiedy kładli go na łóżku. Arthur zakaszlał.
    – Wody – poprosił.
    Kay wyszedł. Billi ułożyła nogi ojca na kanapie i rozejrzała się po pokoju.
    Więc tu ukrywała się Elaine. Tybetańska mandala wisiała nad łóżkiem, a tuż obok niej zwisały z sufitu indiańskie pułapki na złe sny. Pokój wyglądał jak sypialnia hipiski. Billi zaczęła uważnie przyglądać się zdjęciom i nagle znieruchomiała.
    Na jednym z nich była jej matka. Trzymała rękę na ramieniu Elaine, miała duży, ciężarny brzuch. Elaine śmiała się szeroko do obiektywu, mama tylko lekko się uśmiechała.
    – Kto zrobił to zdjęcie?
    Łóżko zaskrzypiało, kiedy Arthur odwracał głowę.
    – Ja – westchnął. – Wieki temu.
    Billi wpatrywała się w zdjęcie. Tak, musiały się przyjaźnić. Myślała już o tym, kiedy zobaczyła obrazek z arabską kaligrafią w domu Elaine nad lombardem. Obie były outsiderkami. Elaine wyglądała tak młodo, miała czarne włosy i ledwie widoczne zmarszczki. Billi wpatrywała się w matkę. Delikatny uśmiech rozchylał jej usta, ale nie rozweselał oczu. Obie patrzyły na fotografa: jej ojca. Jamila obejmowała swój brzuch. Billi zaschło w ustach. Tam była, tuż przed urodzeniem. O czym myślała mama? Czy przeczuwała dramatyczne wydarzenia? Czy myślała o tym, co czeka ją i jej dziecko? Czarne oczy niczego nie ujawniały, oczy, które Billi odziedziczyła po matce.
    Do pokoju wrócił Kay, podał Arthurowi wodę i wyszedł. Ojciec opróżnił szklankę jednym haustem i odstawił ją. Wyglądał tak, jakby chciał coś powiedzieć. Ale nie odezwał się, opadł na poduszki i zamknął oczy.
    Co teraz zrobią? Nie mieli pojęcia, gdzie są pozostali templariusze, czy żyją. Michael mógł się już nimi zająć.
    Wszystko wyglądało tak beznadziejnie. Billi wpatrywała się w śpiącego ojca i chciała, żeby odpowiedział na jej pytania. Czy miałby coś do powiedzenia? Wyszła z pokoju i cicho zamknęła za sobą drzwi.
    Kay wyczerpany padł na kanapę w salonie. Billi zdawało się, że jest bledszy niż zwykle. Kopnęła jego buty, a on zrobił jej miejsce obok siebie.
    – Dzięki za tego ghula – powiedziała.
    – Mówiłem ci, że potrafię walczyć.
    – Nie dajmy się ponieść emocjom. Mały nokaut nie robi z ciebie Bruce'a Lee.
    Trzeba jednak przyznać, że wymagało to odwagi. Billi westchnęła i po raz pierwszy od długiego czasu rozluźniła się. Może z Kaya będzie jednak bohater?
    Elaine wniosła do pokoju wielką torbę.
    – Tu są prześcieradła i śpiwory. Rozgośćcie się.
    – Gdzie mamy spać? – zapytał Kay.
    Elaine wskazała na kanapę i podłogę.
    – Do wyboru.

    Zbudził ją gryzący dym z papierosa. Billi przekręciła się na bok, ostrożnie, żeby nie spaść z kanapy. Jej powierzchnia była powybrzuszana, nierówna. Materac nie miał wszystkich sprężyn, za to na środku duże wgłębienie. Teraz, po przebudzeniu, czuła, że bolą ją całe plecy. Wstała powoli i przeciągnęła się.
    Zasłony zrobione były z cienkiej bawełny, podobnej do prześcieradła, i przepuszczały delikatne światło księżyca. Kay spał rozciągnięty na podłodze, z rozsuniętego śpiwora wystawała jego blada stopa. Miał na sobie czarną koszulkę, która podkreślała lodowatą biel jego twarzy.
    „Śpi z otwartymi oczami”.
    Odrobina błękitu przeświecała spod jego na wpół otwartych powiek. Klatka piersiowa regularnie wznosiła się i opadała, a jego oddech brzmiał jak cichy szept.
    Drzwi do sypialni ojca były otwarte. Billi widziała jego sylwetkę przy biurku i czerwone, rozżarzone światełko między palcami.
    „Pali. Ma przebite płuco i jara!”.
    Stanęła w otwartych drzwiach.
    – Nie wiedziałam, że masz zapasowe płuco – prychnęła. – Powinieneś to rzucić.
    Arthur podniósł papierosa do ust, zatrzymał, a następnie odłożył do popielniczki.
    – Tak jak ty?
    Chciał, aby czuła się winna. Po tym wszystkim, co się wydarzyło. Chyba jednak się rozczaruje. Billi zdusiła dymiący niedopałek w popielniczce.
    – Może mi powiesz, dlaczego rzuciłaś Zakon?
    – Nigdy nie byłam templariuszką.
    – Jesteś pewna? Wydawało mi się, że całkiem dobrze sobie radzisz.
    Billi się roześmiała.
    – Świetnie! Nie wspominając o tym, że po Próbie zwymiotowałam wszystkie wnętrzności. Nie wspominając o tym, że zaprosiłam Upadłego Anioła do domu. Ani o tym, że przeze mnie prawie zginąłeś. Nie wspominając o tym… – Obraz Percy'ego, jego ciało tuż obok niej, jego krew na jej twarzy. – Nie wspominając o Percym.
    – Wszyscy popełniamy błędy.
    – Tak, ale moje są śmiertelnie groźne. – Billi spojrzała na poszarzałą twarz ojca. – Nie mogę tego na siebie wziąć, tato. Nie chcę takiego życia. Takiej odpowiedzialności. Z powodu moich błędów Percy nie żyje. – Zakryła twarz dłońmi. – Zginął przeze mnie.
    – Nie. Zginął przez Michaela. – Łóżko zaskrzypiało, kiedy ojciec próbował się podnieść. Jego gołe stopy ostrożnie dotknęły podłogi, a zza zaciśniętych zębów dobiegły wysyczane słowa: – To nie jest po prostu jakiś tam obowiązek, z którego możesz zrezygnować. To twoje życie – na dobre i na złe.
    – Nie. – Podniosła głowę i stanęła oko w oko z ojcem. – To twoje życie. Nie chcę być taka jak ty. – Kiedy to powiedziała, głos uwiązł jej w gardle. Ojciec nie czuł nic, w stosunku do nikogo. Spojrzała na niewielkie przecięcie na swoim nadgarstku. Nie martwił się o nią, więc dlaczego ona miałaby martwić się o niego.
    – Pewnego dnia zrozumiesz, Billi. Będziesz musiała dokonać trudnego wyboru i to życie będzie ci do tego potrzebne.
    – Nie, nie będzie.
    Billi podeszła do drzwi. Popatrzyła na niego – pobitego, poranionego, na jego klatkę piersiową owiniętą świeżym bandażem. Powinien już umrzeć setki razy i może gdzieś głęboko bardzo tego pragnął. Chciał siebie zniszczyć. Nie pozwoli, aby zniszczył i ją.
    – Billi, wiem, że jesteś na mnie zła. Chciałbym, aby istniał inny sposób.
    Billi chwyciła za klamkę.
    – Nie czuję gniewu. – Otworzyła drzwi i jej wzrok znowu padł na zdjęcie matki. – Tylko litość.

Rozdział 21

    Billi śni. Wie, że to sen, ale nie może się obudzić. Pozwala, aby prowadziły ją zjawy wegetujące na granicy życia. Ulice, po których idą, już dawno zniknęły pod grubą warstwą piasku, a rozpalone do białości słońce, oko boga Ra, zachodziło i powstawało zza horyzontu niezliczoną ilość razy. Jego promienie palą jej twarz, a pod bosymi nogami czuje chropowate podłoże. Zanurza stopy w białym piasku, który przesypuje się między jej palcami.
    Ludzie wychodzą na ulice, dźwigając na ramionach swe straszliwe brzemię. Biedacy mają na sobie proste tuniki z brązowej bawełny, a bogacze lśniące bielą szaty.
    Ale najbielsze ze wszystkiego są całuny pogrzebowe.
    Gdzieś w pałacu faraon składa u stóp boga Anubisa martwe ciało swego pierworodnego. Bogowie, niegdyś tak potężni, staną się tylko legendą, podobnie jak to miasto, ponieważ nowe, większe i groźniejsze bóstwo zajęło ich miejsce. Religia wymaga opar. Billi wie, że to prawda, i obawia się ceny, którą trzeba będzie zapłacić.
    Zmarli układani są na ulicy. Bogaci i biedni, niewolnicy i szlachetnie urodzeni zostają zrównani w nieszczęściu. Rzędy białych zawiniątek nie mają końca.
    Jedno z nich przyciąga uwagę Billi. Przesuwa się pomiędzy szlochającymi Egipcjanami jak duch, przyciągana przez tę jedną postać. Jej dłonie same dotykają znajomej twarzy, przykrytej cienkim całunem. Jej palce przesuwają się po policzkach, lodowatych pomimo żaru pustyni. Kciuk i palec wskazujący chwytają kawałek materiału, ciągną…
    Kay objął ją mocno, gdy wrzasnęła. Jej skóra jest mokra od potu, przepełnione strachem piersi gwałtownie wznoszą się i opadają. Billi chwyta Kaya i mocno do niego przytulona walczy z koszmarem.
    „To tylko sen. Tylko sen”.
    Zamknęła oczy i oparła czoło o ramię Kaya, klęczącego tuż obok niej, przy kanapie. Billi nie jest Wyrocznią. Jej sny nic nie znaczą. Nic. Starała się myśleć tylko o swoich zamkniętych powiekach, ale to nie pomagało jej zapomnieć o koszmarze. Ale zapach Kaya przywołał stare wspomnienia. Kiedy byli jeszcze mali, wślizgiwali się razem pod kołdrę, ukrywając przed rozmawiającymi w kuchni templariuszami. To było coś najbliższego wyobrażeniu o rodzinnym cieple i bliskości. Teraz dotykała go, czuła jego ciepło i delikatnie oleisty zapach skóry. Nie suchy i zimny, jak sobie wyobrażała, ale bardzo naturalny, wilgotny. Czuła jego wznoszącą się miarowo klatkę piersiową, zaskoczona, że wcale nie jest tak chudy, jak myślała. Nie miał tak nieludzko pięknej postury jak Michael, który przypominał ożywiony renesansowy posąg, ale pod jego skórą czuło się ukrytą siłę, więcej niż skórę i kości. Jego ramiona mocno obejmowały Billi, a jego dłonie były miękkie. Może jeszcze przez chwilę będzie mogła tak odpoczywać? Kay odkaszlnął i odsunął się.
    – Wszystko w porządku?
    Był cały w rumieńcach. Na jego bladej skórze wyglądało to szczególnie widowiskowo.
    „O mój Boże, czytał w moich myślach!”. Jak mogła się tak zapomnieć? Przytaknęła, nie patrząc na przyjaciela. Świt wślizgiwał się przez niewielkie okna, wypełniając salon miękką złotą poświatą. Billi powoli zaczęła się rozciągać. Stanęła na palcach, starając się sięgnąć rękoma jak najwyżej. Kay siedział i patrzył na nią.
    – Może przestałbyś się gapić i zrobił nam śniadanie?
    Billi miała na sobie stary T-shirt i spodnie dresowe. Teraz włożyła sweter, czując się niezbyt swobodnie w obecności Kaya. Wsunęła tenisówki i podeszła do stołu. Kay przeszedł przez pokój do wnęki kuchennej. Zaczął miotać się między szafkami, wykładał talerze i masło. Nie szło mu najlepiej – rozlewał mleko i przypalał tosty.
    – Co z ojcem i Elaine? – zapytała Billi.
    – Jeszcze w łóżku. – Kay powiedział to i prawie upuścił miskę. – Oczywiście w oddzielnych łóżkach.
    Zabrała mu naczynie z drżących rąk.
    – Oczywiście.
    Chłopak wymieszał muesli z miodem i postawił przed Billi.
    – To moje ulubione. Jakim cudem to wiesz?
    Zignorował jej drwinę.
    – Co robimy? – zapytał.
    Billi włożyła łyżkę do ust. Muesli było pyszne. Przynajmniej do tego Kay miał talent.
    – Nie wiem, ale znając ojca… Na pewno ma już plan, i to beznadziejnie niebezpieczny.
    Billi spojrzała na drzwi sypialni Arthura.
    – Zupełnie nie rozumiem, dlaczego dziesiąta plaga nie dotknęła mnie? Jestem przecież pierworodnym dzieckiem.
    – Michael nie chciał odkryć swojego planu, zarażając cię. Zauważyłbym. – Palce Kaya zacisnęły się w pięść. – Ale naznaczyłem go, Billi. Widziałem jego aurę. Znam jej kolor, kształt, wszystko. Wiem, z czego został stworzony.
    – Co mamy na śniadanie? – zapytała Elaine, wychodząc ze swojej sypialni. Między palcami trzymała już papierosa, którego przypaliła nad palnikiem gazowym, powoli obracając jego koniec tuż nad ogniem. Potem mocno i głęboko się zaciągnęła. – O, teraz lepiej.
    Otworzyły się drzwi sypialni ojca.
    – Dzień dobry – powiedział, doczłapał do stołu i powoli usiadł. Wyglądał lepiej, ale nie dużo lepiej. Miał lekko zaróżowione policzki, a jego oczy nie były już tak zapadnięte. Spodnie i wytarty zielony sweter, które miał na sobie, wisiały na nim jak na kołku, jakby były co najmniej dwa rozmiary za duże. Robił wrażenie tak słabego, że silniejszy wiatr mógłby zwalić go z nóg.
    Ale zajmowała się nim Elaine i Billi miała nadzieję, że najgorsze niebezpieczeństwo już minęło. Potrzebował tylko solidnie odpocząć. Wiedziała, że w tej chwili nie będzie to możliwe.
    Kay wyjął z lodówki jajka, które już po chwili smażyły się z grzybami, cebulą i szczyptą chilli. Na stole pojawiła się herbata i wtedy Elaine odchrząknęła.
    – Jaki mamy plan, szefie?
    – Prosty. Przegrupujemy się i spróbujemy dopaść Michaela.
    Billi przewróciła oczami. To było do przewidzenia. Spojrzała na siedzących wokół stołu. Czy oni rzeczywiście niczego nie rozumieli? Przecież Michaela nie da się pokonać. To samobójstwo. Zmusi ich, by to zrozumieli.
    – Myślę…
    – Wiemy, co myślisz – przerwał jej ojciec.
    – Zachowaj choć odrobinę zdrowego rozsądku, tato! – Billi skoczyła na równe nogi. – Z ledwością, podnosisz kubek do ust. Nie ma mowy, żebyś poradził sobie z mieczem. Nie możemy walczyć z Michaelem!
    – Na pewno istnieje jakiś sposób. Trzeba go tylko znaleźć – powiedział Kay.
    Wszyscy na niego spojrzeli. Determinacja, którą Billi ujrzała na jego twarzy, była niepokojąca.
    – Zbiorę pozostałych.
    – Dziękuję, Kay. – Arthur uderzył dłonią w stół, jakby jego siła nagle powróciła, jakby poczuł, że szala w końcu przechyla się na jego stronę. – Jestem z ciebie dumny.
    Równie dobrze mógłby uderzyć Billi w twarz.
    „Jestem z ciebie dumny”.
    „Z ciebie”.
    Do niej ojciec nigdy nie odezwał się w ten sposób.
    Czy nie zrobiła czegoś, z czego mógłby być dumny? Najwyraźniej nie. Z jego punktu widzenia jeśli nie była templariuszką, była nikim.
    „Jestem z ciebie dumny”.
    Podeszła do drzwi. Czuła się taka nieszczęśliwa. Ale nie pokaże słabości, nie rozpadnie się tutaj na kawałki. Mimo to jej serce wypełniała ciemność.
    „Jestem z ciebie dumny”.
    Zapytał ją kiedyś, czy go nienawidzi. Dlaczego?
    Bo tak byłoby łatwiej. Łatwiej dla niego.
    Dla niego była nikim.
    – Billi… – zaczął Kay.
    Zatrzasnęła za sobą drzwi.

Rozdział 22

    Billi biegła wzdłuż Stoke Newington Church Street. Minęła śmieciarzy ładujących ciężarówki, starego Sikha, który układał owoce przed sklepem warzywniczym, urzędników czekających na przystanku autobusowym. Jej stopy ledwie dotykały ziemi, a złość niosła ją jak na skrzydłach. Brama do parku Clissold była otwarta, wewnątrz wszystko spowijała mgła. Billi przebiegła przez bramę. Nie zmierzała w konkretnym kierunku, po prostu uciekała, jak najdalej.
    „Jestem z ciebie dumny”.
    Nie mogła wyrzucić z głowy tych słów, tego, w jaki sposób ojciec się uśmiechnął. Do Kaya.
    O, tak. Powinna wiedzieć. Kay przecież był Wyrocznią. Kimś ważnym. A ona?
    Nie była nawet templariuszką.
    Billi przepchnęła się obok dwóch biegaczy w markowych ubraniach i wyprzedziła trzy nianie popychające luksusowe wózki z luksusowymi dzidziusiami. Zachodnie wejście do parku wychodziło na ulicę Green Lane, która nagle wyłoniła się z mgły.
    Tak samo jak Kay.
    Billi prawie na niego wpadła. Kay wyciągnął przed siebie rękę, uśmiechnął się i – nagle znalazł się na wilgotnej trawie, pojękując i trzymając się za twarz. Billi stanęła nad nim, czując, że kostki jej prawej pięści robią się gorące i powoli pokrywają się siniakami.
    – Co ty, do diabła, wyprawiasz?! – zawołał Kay.
    Czy teraz Arthur byłby z niego tak samo dumny? Chciała rozzłościć chłopaka, żeby wstał i zaczął się z nią bić. Żeby mogła mu przyłożyć w drugie oko.
    Co z niego za templariusz.
    Postukała go stopą.
    – Wstawaj! – Nie zareagował. Kopnęła go.
    – Au!
    – Po prostu się podnieś.
    Trzy nianie właśnie mijały Billi, przeciągle na nią patrząc i bez wątpienia zapamiętując jej twarz na wypadek rozmowy z policją.
    – Na co się gapicie, do cholery?! – wrzasnęła, osuwając się na ławkę. Wciąż miała zaciśnięte pięści i walczyła z gotującym się w niej gniewem. Ciągle miała przed oczami, jak wszyscy wielbią i chwalą Kaya. Cudownego Kaya.
    Z drugiej strony, to nie jego wina. Nie do końca. Starała się tego trzymać, ale chęć rozwalenia jego bledziutkiej buźki była nadal niesłychanie silna. Musi się na kimś wyżyć. Opuściła ręce i wpatrywała się w ziemię. I w buty Kaya.
    – Dlaczego? – zapytała.
    Przesunął się, jakby obawiając się kolejnego ataku.
    – Dlaczego co?
    – Dlaczego za mną pobiegłeś? Zawsze to robisz. Jak jakiś…
    – Anioł Stróż? – zasugerował.
    – Jak jakiś zboczeniec.
    Przewróciła żartobliwie oczami, pokazując, że się już nie wścieka. Nie potrafiła długo złościć się na Kaya.
    Kay się roześmiał. Ławka zaskrzypiała, kiedy siadł koło niej. Opuścił ręce i Billi zobaczyła fioletową opuchliznę wokół jego oka. Będzie miał wielką, paskudną śliwę.
    Naprawdę wielką.
    – Przepraszam – powiedziała.
    Kay siedział bardzo blisko niej, a Billi z jakiegoś powodu wcale nie miała ochoty się odsunąć. Patrzyła na niego spod oka. Był całkiem przystojny, w typie niedożywionego muzyka indie rocka. Kay zapatrzył się na sroki, które w poszukiwaniu jedzenia zlatywały z ogołoconych gałęzi na wilgotną ziemię. Jego jasne oczy pochłaniały obraz – wydawało się, że ten widok po prostu go zachwyca. I oto pojawił się na jego ustach ten sekretny uśmiech, zdradzający, że Kay widzi rzeczy, które Billi chciałaby zobaczyć choć raz.
    – Wygląda na to, że się przejaśnia – zauważył. Mgła rozpłynęła się, pozostawiając po sobie tylko rozrzedzone pasma snujące się po ziemi. Poranne słońce jasno świeciło na jaskrawo-niebieskim niebie.
    – Dlaczego mój ojciec tak się zachowuje? – zapytała Billi, bo nie potrafiła zadać pytania, które naprawdę cisnęło jej się na usta.
    „Dlaczego ojciec mnie nie kocha?”.
    – Mylisz się co do niego.
    – Jesteś tego pewny?
    Przysunął się. Jego głos był cichy. Billi czuła, jak jego oddech delikatnie muska jej policzek. Jego dłoń dotknęła jej ręki i Billi znieruchomiała. Czekała, z bijącym sercem, a część jej mówiła, że to tylko Kay, chłopak, z którym dorastała.
    Ale tak nie było. Ten Kay był inny. Odwróciła głowę i poczuła jego oddech na swoich wargach. Opuściła oczy, wpatrując się w jego szyję i koszulkę, pod którą równomiernie wznosiła się i opadała jego klatka piersiowa.
    Kay odwrócił głowę i wstał.
    Billi siedziała, oszołomiona. Co się właśnie wydarzyło?
    Kay przeczesał dłonią włosy i nie wiedząc, gdzie podziać wzrok, patrzył po prostu pod nogi.
    – Po prostu pamiętaj, że mylisz się co do ojca.

    Kiedy wrócili, nikt nie skomentował podbitego oka Kaya. Arthur i Elaine nadal siedzieli przy stole, ale resztki po śniadaniu zostały już sprzątnięte. Na blacie leżał śnieżnobiały obrus. Na nim metalowe pudełko po ciasteczkach i mała oprawiona w starą skórę książka.
    – W lodówce jest paczka mrożonego groszku – powiedziała Elaine i Billi dopiero po chwili zdała sobie sprawę, że chodzi o podbite oko Kaya. Chłopak przycisnął lodowatą mrożonkę do twarzy.
    Billi usiadła po drugiej stronie stołu, starając się zachować jak największą odległość od Kaya. Wracając z parku, nie odezwali się do siebie ani słowem.
    Blaszane pudełko pokrywał miedziany nalot, jego wieko zdobiła twarz królowej Wiktorii i księcia Alberta. Billi nie sądziła, by w środku były ciastka. Książki nie znała.
    – Czy to pamiętnik?
    Oprawa przypominała inne książki z biblioteki templariuszy, choć ten tom wyglądał na znacznie starszy. Miał okucia z brązu, a litery tytułu wyłożone były płatkami złota. Billi nachyliła się, żeby je odczytać. Kiedy jej oczy powoli się po nich przesuwały, zimny strach wkradał się w jej serce.
    – Goecja - przeczytała i spojrzała na ojca. – To niemożliwe.
    Było to okultystyczne dzieło króla Salomona na temat wzywania i więzienia bytów nieziemskich: diabłów, malakhimów i Obserwatorów. Billi nie wiedziała, że ta książka wciąż istnieje. Była to księga nekromancji, najczarniejszej magii.
    – Skąd ją masz? – Patrzyła nieufnie, jakby widziała przed sobą uśpionego potwora.
    – Od pewnego głupca, któremu się wydawało, że może wezwać diabła – odpowiedział Arthur.
    – Robisz sobie żarty?
    Arthur spojrzał na Billi. Nie wyglądał na żartownisia.
    – Co się z nim stało?
    – Coś złego – odpowiedział ojciec tonem, który oznaczał koniec rozmowy.
    Zdjął wieczko z puszki po ciastkach. W środku, szczelnie owinięte folią bąbelkową, leżało Przeklęte Lustro. Na jego powierzchni widać było zmarszczki, jak na wodzie.
    Trudno uwierzyć, że ten mały miedziany dysk spowodował tyle nieszczęść. Ile bólu, cierpień i morderstw zostało w nim zaklętych. Billi pomyślała o uwięzionych Obserwatorach, o Żelaznej Nocy i o Percym, z którego przebitej piersi wypłynęło morze krwi. Jak wielu zginęło z powodu Lustra, ilu jeszcze zginie?
    – To jedyny sposób – powiedział Arthur. – Nie możemy zabić Michaela, ale możemy go uwięzić. Za pomocą tego. – Delikatnie dotknął okładki książki. Nawet on się jej bał. – Ściągnąć go do Lustra i uwięzić w Otchłani, z pozostałymi Obserwatorami, na zawsze.
    – Nie potraficie! Nawet Salomonowi się to nie udało. Michael jest archaniołem – oświadczyła Billi.
    – Salomon zmierzył się z Michaelem, kiedy ten był u szczytu swej potęgi. Teraz nie ma już takiej mocy.
    Billi potrząsnęła głową.
    – Ale nadal nie ma nikogo tak potężnego, by mógł się tego podjąć.
    Arthur się podniósł.
    – Jest ktoś taki – powiedział i przesunął małą, śmiertelnie niebezpieczną książeczkę po białym obrusie. W kierunku Kaya.

Rozdział 23

    Elaine w swoim laptopie uruchomiła specjalny program. Billi stała za nią, a Arthur i Kay siedzieli po bokach. Wszyscy obserwowali, jak na ekranie pojawiają się mapy gwiazd. Elaine założyła okulary i zaczęła klikać na ikonkę znajdującą się w rogu ekranu, która wskazywała czas.
    – Czego szukasz? – zapytała Billi.
    – Musimy zoptymalizować szanse Kaya na powodzenie, a to – powiedziała, stukając palcem w ekran – jest właściwy program. Pokazuje ruchy planet w czasie dwunastu miesięcy, na północnej półkuli.
    Otworzyła jeden z folderów i Billi zobaczyła listę plików, każdy przyporządkowany któremuś z templariuszy. Kliknęła na plik Kaya i pojawił się arkusz obliczeniowy z adnotacjami w hindi.
    – A to? – Billi przyglądała się symbolowi, ale jego znaczenie pozostawało dla niej niejasne.
    – Wedyjski diagram astrologiczny, który tworzy się na podstawie miejsca i daty urodzenia. – Elaine podkreśliła rząd cyfr. – Mój kumpel, bramin, ułożył horoskop dla każdego z was.
    – Nie ma religii, z której byś nie korzystała? – zapytał Arthur. – Lot, nasza poprzednia Wyrocznia, opierał się tylko na chrześcijaństwie.
    – I właśnie z tego powodu, jak dobrze wiesz, był do kitu i zawsze potrzebował mojej pomocy – odpowiedziała Elaine. Wróciła do map nieba, otworzyła diagram i wkleiła cyfry. Wcisnęła „enter" i wygodnie oparła się na krześle. – Dajmy mu minutę. – Machnęła w stronę kuchni. – Może ktoś wstawiłby wodę na herbatę?
    Kay się podniósł i Billi zajęła jego miejsce.
    – Dlaczego to robisz, Elaine? – zapytała.
    Elaine nie była templariuszką, a mimo to wzięła na siebie odpowiedzialność za najcenniejszą rzecz, jaką posiadali. Była nawet innego wyznania, a mimo to wszyscy na niej polegali, przygotowując się do pobicia największego wroga. Zawsze na niej polegali. Elaine sięgnęła po nowego papierosa. Zaproponowała jednego Arthurowi, ale odmówił.
    – No cóż, odpowiedź jest prosta: ktoś musi. – Kobieta uśmiechnęła się do siebie. – Wy, rycerze, macie obsesję na punkcie dogmatów, robicie wszystko w jeden właściwy sposób. Jeśli coś nie mieści się w regule templariuszy, nie jesteście zainteresowani. Dlatego zawsze macie tak wielkie kłopoty. Sami się ograniczacie. – Zrobiła przerwę i wskazała na ojca Billi. – Z drugiej strony pragniecie zwycięstwa. Dlatego Arthur zatrudnił do pomocy eksperta, czyli mnie.
    – Ale ty nie jesteś Wyrocznią.
    – Dzięki Bogu! I tak źle sypiam. Mam za to niewielkie zdolności paranormalne, nie takie jak nasz złoty chłopiec, ale wystarczające, żeby wiedzieć, co dobre i skuteczne. Reszta polega na otwartości umysłu.
    Wszystko to przypominało Billi naukę walki. Arthur i inni uczyli ją karate, judo, kung-fu – wszystkiego, co tylko miało jakąś nazwę. Uczono ją, jak mocno uderzać, silnie kopać, siłować się, blokować i setki ruchów zaczerpniętych ze wszystkich stylów i dyscyplin.
    – Dlatego wysłaliśmy Kaya na wschód – westchnęła Elaine. – Kiedy już się wyszkoli, przejmie interes.
    – Więc przygotowujesz sobie zastępstwo – podsumowała Billi.
    Elaine spojrzała na Arthura.
    – Wszyscy to robimy.
    Arthur położył dłoń na ramieniu Elaine. Billi spojrzała na nich. Tych dwoje wiele wspólnie przeżyło i wiedziała, że nigdy nie zdoła poznać całej prawdy. Chociaż Elaine mówiła o swej pracy bez emocji, oddanie relikwiarza pod opiekę żydówce wywołało w Zakonie prawdziwy skandal. Mimo że pozycja Arthura jako mistrza była bardzo silna, musiał twardo walczyć, aby uzyskać zgodę pozostałych rycerzy. Ojciec odchrząknął, kiedy pojawił się Kay niosący herbatę.
    – Musimy nawiązać kontakt z pozostałymi rycerzami – powiedział Arthur. – Jeśli Kayowi się powiedzie, to i tak pozostaje problem ghuli, które wykonują polecenia Michaela. Teraz mu służą, ale kiedy odejdzie, rozproszą się. Będziemy ich tropić latami.
    Miał rację. Ghule nie były pozbawione mózgu i mimo że sprzedały swe dusze, zachowały dużą niezależność. Mogły mieć nadzieję, że wiernie służąc Michaelowi, otrzymają część jego nadprzyrodzonej mocy. Billi czytała, że najbardziej potężne ghule mogły zmieniać wygląd dzięki bezbożnej energii. Gdyby uzyskały taką moc, templariusze nigdy nie zdołaliby ich wytropić.
    – Uderzymy, kiedy Michael zostanie uwięziony w Lustrze.
    – Jak? – zapytała Billi.
    – Kiedy będę wiedział, kto przeżył, ułożę plan. Na razie miejsce spotkania to Trafalgar Square.
    Dobre miejsce. Zawsze było tam tłoczno, a z placu wiodło wiele dróg ucieczki. Michael musiałby mieć wojsko, żeby wszystkich namierzyć. Arthur mówił dalej:
    – Uzgodniliśmy, że ci, którzy przeżyją, spotkają się na placu o szóstej po południu, w godzinach szczytu. Chcę, żebyście tam poszli, przekazali rycerzom, jakie są nasze plany, i zebrali wszystkie nowe informacje. Potem zdacie mi relację, a ja opracuję strategię.
    – Zapomniałeś, że to Gwaine dowodzi, tato?
    – Nie, nie dowodzi.
    Arthur nachmurzył się i zwrócił do Kaya. Mimo że był jeszcze słaby, Billi dostrzegła ogień w jego oczach. Robił coś, w czym był najlepszy.
    – Musisz działać ostrożnie.
    Kay delikatnie dotknął skroni, a Billi wychwyciła zdenerwowanie w jego głosie.
    – Zaznaczyłem jego aurę. Pierwszy go zauważę.
    – Dobra robota.
    – Idę z Kayem – powiedziała Billi.
    Arthur spojrzał na nią szybko.
    – To sprawa templariuszy, już nie twój problem.
    – Nie robię tego dla templariuszy.
    – I z pewnością, nie dla mnie?
    – Masz rację. Nie dla ciebie.
    Dla siebie. Żeby się zemścić. By zapobiec temu, co zrobi Michael, jeśli ona nic nie zrobi. I może… może dla Kaya. Będzie jej potrzebował, kiedy zrobi się niebezpiecznie. Co, zważywszy na sytuację, było bardzo prawdopodobne.
    Kay uśmiechnął się łobuzersko.
    – Chcesz zrobić z nas bohaterów?
    Pokręciła głową. Nie o to chodziło.
    – Zauważyłeś, że cmentarze templariuszy pełne są bohaterów? Nie wyobrażaj sobie za wiele. Robimy tylko to, co do nas należy. – Spojrzała na ojca. – Prawda?
    Pokiwał głową. Laptop zabzyczał.
    – Co wyszło? – zapytał Kay. Wydawał się pełen obaw, ale jednocześnie rwał się do działania. To będzie jego Próba. Test, któremu nigdy nie poddawano Wyroczni. Billi widziała, jak bardzo Kay tego pragnie, i to ją denerwowało.
    Wszyscy patrzyli na mapę. Od gwiazdy do gwiazdy prowadziły linie, wykreślając astrologiczny wzór. Dla Billi były to zupełnie przypadkowe kształty. Elaine wzięła głęboki oddech i podkreśliła kilka punktów, które zapaliły się na czerwono, a na dole ekranu pojawiła się data.
    – Siedem dni – powiedziała Elaine. Położyła dłoń na ręku Kaya. – Uwięzimy Michaela za siedem dni.

    Szare niebo wisiało nisko nad zatłoczonym Trafalgar Square. Billi z ulgą wysiadła z autobusu. Przez całą drogę było jej niedobrze, bo ugrzęzła pod śmierdzącym ramieniem jakiegoś mężczyzny. Na policzki spadały jej krople deszczu, więc naciągnęła kaptur. Przecisnęła się przez grupę turystów. Kay szedł tuż obok niej, manewrując pomiędzy plecakami i aparatami fotograficznymi.
    – Coś wyczuwasz?
    Kay pokręcił głową. Jest bezpiecznie.
    Na środku placu stała kolumna admirała Nelsona, wysoka na pięćdziesiąt metrów, otoczona czterema wielkimi brązowymi posągami lwów. Na czterech narożnikach znajdowały się postumenty, trzy zwieńczone rzeźbami sławnych ludzi, jeden pusty. Billi trzymała się północnej strony placu, tuż przy imponującym klasycystycznym budynku National Gallery. Uliczni artyści przyciągali uwagę przechodniów, którzy gromadzili się wokół nich w małych grupach. Ktoś przebrany za Charliego Chaplina odgrywał gagi stare jak świat. Kilku skaterów śmigało pomiędzy plastikowymi kubeczkami ustawionymi na chodniku. Jakiś nieszczęśnik przebrany za rzymskiego żołnierza, cały pomalowany na srebrno, stał nieruchomo jak posąg, zbierając pieniądze do pojemnika stojącego przy jego stopach. Otaczały go dzieci, które za wszelką cenę pragnęły go rozśmieszyć. Billi obserwowała, jak wesoło się bawią, kiedy ich rodzice próbowali je uspokoić przed wejściem do muzeum. Widziała chłopca ubranego na niebiesko, który gonił gołębie. Powietrze wypełniał szelest skrzydeł, a szare i czarne pióra opadały na ziemię. Stado ptaków nagle się podrywało, szybowało w powietrzu i po chwili lądowało prawie w tym samym miejscu. Chłopczyk wciąż je przepędzał.
    Patrzyła na wesoły tłum i drżała. Z powodu zimna i tego, że była sama.
    O, nie, nie sama. Kay stał w milczeniu tuż obok niej.
    – Wszystko będzie w porządku – powiedział. Nie była pewna, czy do niej, czy do siebie.
    – Kay, wieczny optymista. – Billi się roześmiała.
    – Prawda, całkowita prawda. – Wskazał na tłumy ludzi. – Gdybyś tylko mogła zobaczyć, choć przez minutę. Naprawdę zobaczyć. Nigdy byś się nie poddała.
    Popatrzyła na niego. Na jego twarzy widać było spokój, pewność, że działa w dobrej sprawie. Nigdy nie miał wątpliwości. Nie był bezwzględnym fanatykiem jak jej ojciec, miał po prostu niezachwianą wiarę w to, co robił.
    – Dlaczego on na to wszystko pozwala? To znaczy Bóg. Kay splótł palce.
    – Myślisz, że to część Jego planu?
    – Tak. Ale to ty cały rok spędziłeś w Jerozolimie. Ktoś tam musiał to rozumieć.
    – Wiesz, co powiedział mi imam z meczetu Al-Aksa? – Kay spojrzał na nią uważnie. – Rabin Levison twierdził to samo. Podobnie jak opat nestorianów. Dziwne, prawda? Dzieli ich religia, ale są jednomyślni, jeśli chodzi o opinię na temat bożego planu.
    – Cóż takiego mówili o woli Boga?
    – Każdy z nich powiedział, i tu cytuję: „Nic nie wiem”.
    Billi chciała go kopnąć za to, że sobie z niej drwi, ale zrozumiała, że to nie żart.
    – Co?
    – Jeśli ktoś twierdzi, że wie, jaka jest wola Boga, to albo kłamie, albo jest szalony. – Kay się wyprostował. – Najlepsze, co możemy zrobić, to iść za głosem serca.
    – Ale Michael sądzi, że to on postępuje właściwie. Idzie za głosem serca.
    – Sczerniałego od goryczy. – Kay pokręcił głową. – Serce powinno być wypełnione współczuciem, Billi.
    Dziewczyna spojrzała na długie palce Kaya, na jego delikatne białe dłonie. To nie były ręce wojownika.
    – Ojciec mówi, że musimy być bezlitośni.
    – Twój ojciec nie jest tak bezlitosny, jak udaje. Uwierz mi.
    Ojciec nie jest bezlitosny?! Chyba Kay nie był tak utalentowany, jak się mówiło. Billi wróciła do obserwacji placu. Myślała o swoim śnie, o tych wszystkich białych całunach. Musieli powstrzymać Michaela. Tu nie było miejsca na współczucie.
    – Myślisz, że zdołasz tego dokonać? Uwięzić go?
    – Muszę spróbować.
    – Kay, jeśli nie czujesz się gotowy, musisz powiedzieć. To zbyt niebezpieczne. Dać się zabić, to nic bohaterskiego.
    – Billi, a ty się nie boisz, kiedy idziesz na Krwawe Łowy? Czy nie bałaś się podczas Próby?
    Co to znowu za głupie pytania? Ciągle się boi.
    Kay spojrzał na nią.
    – Czy wiesz, jak się czuję, kiedy widzę, że idziesz walczyć? – Spuścił głowę. – Nic niewarty.
    – Więc chodzi tu tylko o bohaterstwo?
    – Jest kilka rzeczy, o które warto walczyć.
    – Jakie to rzeczy?
    Kay zdjął czapkę i zmiął ją w dłoniach.
    – Pamiętasz swój sen?
    – Przecież ci nie opowiedziałam… Ach!
    – Wszystkie te ciała na ulicy, cały ten smutek. – Wziął ją za rękę. Starała się nie myśleć o tym, że sprawia jej to przyjemność. – Czy możesz sobie wyobrazić, co by się tutaj działo? Jak wielu ludzi by umarło? Jeśli my nie zatrzymamy Michaela, to kto to zrobi?
    – Ryzykujesz życiem, aby go powstrzymać?
    – Czy mogłabyś spokojnie żyć, gdybyś tego nie zrobiła?
    Billi otworzyła usta, ale nic nie powiedziała. Chciała wzruszyć ramionami i zrzucić z siebie cały ten ciężar. Ale nie mogła. Kay miał rację. Ktoś musi powstrzymać Michaela. Wiedziała za dużo, aby przejść obok tego wszystkiego obojętnie i zostawić to innym. Ta sprawa nie miała nic wspólnego z templariuszami, była kwestią wyboru tego, co w życiu liczy się najbardziej. Ale nic nie stawało się przez to prostsze.
    Jakaś para przeszła tuż obok nich. Trzymali się za ręce, mężczyzna niósł balonik, choć miał około trzydziestki.
    – Widzisz to, Billi? – Kay dotknął jej ramienia. – Właśnie jej się oświadczył. A ona powiedziała „tak". Rozpoznaję to po świetle wokół nich. Jest zachwycony, ale też przerażony. Będą kochać, będą żyć, kiedyś umrą. Jak wszyscy. – Zamyślił się. – Czy to nie wystarczy? Czy za to nie warto ginąć?
    – Nie mów tak.
    – Billi, musisz być…
    Billi pocałowała go. Nie chciała dłużej słuchać.
    Zrobiła to bez zastanowienia, gdyby zaczęła myśleć, odwaga by ją opuściła. Wysunęła się do przodu, przycisnęła ustami jego usta. Były ciepłe i to ciepło ją zalało, poczuła mrowienie, które sięgnęło kości. Zacisnęła dłonie na poręczy i Kay znalazł się pomiędzy balustradą i nią. Ich ciała wcisnęły się w siebie. Ujął jej twarz w ręce i Billi poczuła łaskotanie jego rzęs na swoich powiekach. Potem z delikatnym westchnieniem odsunął się, ale tylko trochę. Tylko trochę.
    Jego oczy wyglądały jak drogocenne kamienie, olbrzymie, przejrzyste, bez skazy. Billi widziała w nich odbicie swych własnych źrenic. Dłonie Kaya obejmujące jej policzki były rozżarzone. Delikatnie się odchyliła i językiem dotknęła swoich warg. Kay smakował przyjemnie.
    – Mam nadzieję, że w niczym nie przeszkadzam?
    Odskoczyli od siebie i Billi zobaczyła Borsa z hot dogiem w dłoni.
    Czy on nigdy nie przestanie drwić?
    Spojrzał na nich i oblizał wysmarowane keczupem usta.
    – Jeśli tak, to wrócę za chwilę.
    – Właśnie skończyliśmy – odpowiedział Kay, jakby nigdy nic, pozostawiając czerwienienie się Billi.
    – Jesteś sam?
    Bors zaprzeczył.
    – Nie, jest też mistrz Gwaine i Gareth.
    – Chciałeś powiedzieć seneszal Gwaine – poprawiła go Billi.
    Bors wepchnął ostatni kawałek parówki do ust. Mówił, przeżuwając i plując kawałkami różowego mięsa i cebuli na chodnik.
    – Czy to Arthur użył kodu trzynaście dziesięć? Potrzebował kogoś do opróżnienia kaczki?
    – Zamknij gębę.
    – Może sama spróbujesz ją zamknąć, dziewczynko?
    Billi zrobiła krok do przodu, ale Kay podniósł rękę.
    – To nie ma sensu. Arthur nadal jest mistrzem i tyle. Gwaine nie będzie się wychylał, bo wie, co dla niego dobre.
    Bors wytarł usta rękawem.
    – Myślisz, że boję się Arthura?
    – Pewnie, że tak – odpowiedział Gareth, wyłaniając się z tłumu. – Sam diabeł się go boi. – Dał znak Pelleasowi, który trzymał straż.
    Udało im się, dzięki Bogu. Były uśmiechy i uściski. Nawet Bors, wbrew swojej naturze, miał wyraz ulgi na twarzy.
    Kay przedstawił reszcie plan Arthura, a wszyscy słuchali go w milczeniu. Billi stała obok, całkowicie zaskoczona jego pewnością siebie. Opowiedział im o pomyśle uwięzienia Michaela w Lustrze, co wywarło na rycerzach duże wrażenie.
    – Dlaczego nie teraz? Dlaczego dopiero za siedem dni? – zapytał Bors.
    – Układ planet. Szczegóły techniczne – wyjaśniła Billi. – I tak byś nie zrozumiał.
    Kay się wtrącił, zanim Bors zdołał odpowiedzieć.
    – Musimy maksymalizować szanse powodzenia.
    Pelleas i Gareth spojrzeli po sobie. Billi zauważyła, że Gareth pokręcił głową.
    – Co? Co jest nie tak? – zapytała Billi. – Chwila, czy Berrant nie jest w waszej lancy? Gdzie on się podziewa?
    Pelleas spojrzał na nią z wahaniem. W końcu wyrzucił z siebie:
    – Berrant nie żyje, Billi.
    Spojrzała na niego. Potrzebowała dużo czasu by zrozumieć znaczeni usłyszanych słów.
    – Nie żyje? Nie zamierzałeś nam tego powiedzieć?
    – To nie może zmienić naszych planów – powiedział Pelleas i spuścił oczy.
    – Jasna cholera to wszystko zmienia! – Berrant był rycerzem tak krótko, może od jakiś dwóch lat! Nie mogła w to uwierzyć. Zaprzyjaźnili się, bo gdy był jeszcze giermkiem, szkolił go jej ojciec. Często wymieniali się opowieściami na temat tego, jaki Arthur był okropny. A teraz Berrant odszedł.
    – Jak do tego doszło? – zapytał Kay.
    – Michael odnalazł naszą kryjówkę. – Pelleas spojrzał na Garetha, który pokiwał głową ze smutkiem. – Kiedy otrzymaliśmy kod 1310, rzuciliśmy wszystko i ukryliśmy się. Wiedzieliśmy, że mamy czekać na spotkanie. Jeszcze przed świtem zauważyliśmy przed domem ghule. Dwa weszły od frontu, reszta tylnymi drzwiami. Berrant zabił kilka, ale wtedy pojawił się Michael.
    – Nie mieliśmy szans – powiedział Gareth. W jego oczach było widać ból. Billi wiedziała, że wiele ich łączyło. – Berrant starał się go powstrzymać, abyśmy mogli uciec.
    – Czy zaklęcia nie powinny was ochronić przed wykryciem? – spytała Billi.
    Bors zdołał się wtrącić.
    – Zaklęcia nie były wystarczająco silne. Równie dobrze mogliśmy powiesić neon: Schronienie templariuszy.
    – Czy jesteście pewni, że to z powodu zaklęć? Może jeden z jego ghuli was zauważył i szedł za wami? – drążył Kay.
    – Twoje zaklęcia nie powstrzymały jego mocy przy relikwiarzu. Dlaczego sądzisz, że miałyby zadziałać w naszej kryjówce? – prychnął Bors. Wypluł resztki jedzenia pod nogi Kaya. – Możesz godzinami odprawiać swoje rozkoszne abrakadabra, ale przez ten czas Michael wszystkich nas wykończy. Za tydzień nic po nas nie zostanie.
    Bors miał rację i nawet Billi musiała się z tym pogodzić. Spojrzała na Kaya, wiedząc, że tylko on może zdecydować co dalej.
    Jego twarz była smutna. Przetrwanie templariuszy leżało w jego rękach.
    – Zatem nie możemy czekać. – Odwrócił się do Billi. – Zrobimy to wieczorem.

Rozdział 24

    – Nie zabraniam – powiedział Arthur. Kiedy wrócili, Kay wyjaśnił, jakie niebezpieczeństwo zawisło nad Zakonem. Arthura to nie ruszyło.
    – Ale, tato, Berrant nie żyje. Inni…
    – Wiedzieli, czym ryzykują, kiedy wstępowali do Zakonu. Wszyscy wiemy. – Spojrzał na Kaya, Elaine i w końcu na Billi. – Myśleliście, co może się stać, jeśli się pospieszymy? Co może się stać z Kayem? – Prychnął drwiąco. – Jeśli nie będziesz odpowiednio przygotowany, rzucisz swą duszę w otchłań Nieziemskiego Królestwa. Przy odrobinie szczęścia zostanie od razu rozszarpana na strzępy przez zamieszkujące je duchy. Gorzej, jeśli wykorzystają ją jako most i dostaną się tutaj. – Pokręcił głową. – Równie dobrze moglibyśmy rzucić cię krwawiącego na pożarcie głodnym rekinom.
    – Mam świadomość ryzyka – odpowiedział Kay.
    – Jesteś pewien? – Arthur zmrużył oczy. – Jesteś gotowy wziąć na siebie odpowiedzialność za śmierć pierworodnych, jeśli coś popsujesz? – Potrząsnął głową. – Nie, poczekamy.
    Billi wyjrzała przez okno. Ciężkie, napuchnięte deszczem chmury wisiały nad miastem. Okien w kryjówce Elaine nie myto przez całe wieki. Ich powierzchnię pokrywały czarne smugi, wyżłobione przez deszcz.
    – Więc się stanie. Templariusze znikną z powierzchni ziemi – powiedziała Billi. – Lepsze to niż strata wszystkich pierworodnych dzieci w Wielkiej Brytanii.
    Elaine rzuciła gazetę na stół.
    – Już umierają. Michael nie traci czasu, kiedy my tu bez czynnie siedzimy.
    Na czarnym tle widniał tytuł wydrukowany białą, czcionką:
    Dlaczego umierają?
    Poniżej rzędy zdjęć. Niektóre z wakacji, inne ze szkoły – dzieci w mundurkach, śmiejące się do obiektywu. Billi przejrzała artykuł i zatrzymała się przy znajomym nazwisku: Rebeka Williamson. Z trudem rozpoznała twarz dziewczynki na zdjęciu. Patrzyła na nią uśmiechnięta blondynka z pulchnymi policzkami i dołeczkami, w niczym nieprzypominająca wychudzonego dziecka, z którym rozmawiała w szpitalu.
    – Wszystkie je zabił. Pięćdziesięcioro albo nawet więcej. Zaczęło się. – Artur zmarszczył brwi. – Teraz pójdzie szybko.
    Billi podniosła wzrok znad gazety.
    – Co się stanie?
    – Wybuchnie panika – odrzekła Elaine. – Jeśli ludzie nie znajdują wytłumaczenia, wpadają w panikę. Zobaczysz. Jutro rodzice przestaną posyłać dzieci do szkoły. Mały Jimmy kichnie i nim zdąży wytrzeć nos, już znajdzie się w szpitalu.
    – Tego właśnie chce, nie rozumiecie? – Arthur wyrwał jej gazetę z rąk. – Zmusza nas do konfrontacji, chce, żebyśmy zaczęli za wcześnie, właśnie z powodu tych zgonów.
    – Jezu, tato, musimy coś zrobić! – Billi stanęła przed ojcem. – Michael nas szuka. Czy naprawdę sądzicie, że uprzejmie powstrzyma się od ataku przez kolejne siedem dni?
    Elaine delikatne obróciła Kaya, żeby spojrzeć mu w twarz.
    – Czy możesz to zrobić? – zapytała.
    – Muszę.
    Billi spostrzegła, że z trudem przełknął ślinę.
    Arthur usiadł i okręcił obrączkę wokół palca. Pozostała trójka stała wokół niego, czekając. W końcu westchnął i pokiwał głową.
    – W porządku. Dzisiaj.

    Jedyne oświetlenie strychu stanowiła pojedyncza żarówka zwisająca z krokwi. W powietrzu unosił się zapach kurzu i świeżej farby. Billi przecisnęła się tuż za ojcem i schowała we wnęce.
    Pomieszczenie było świeżo zamiecione, a okna w dachu odmalowane. Elaine i Kay na kolanach kończyli malować koło o średnicy około dwóch metrów – Pieczęć Uwięzienia. W kole znajdowała się sześcioramienna gwiazda, w środku gwiazdy błyszczące i wypolerowane Przeklęte Lustro na aksamitnej poduszce. Pomimo panującego na strychu zimna Kay był bez koszulki i pocił się. Na jego czole, wokół szyi, na ramionach i klatce piersiowej umieszczone były małe srebrne talizmany, maqlu, przywiązane cienkimi skórzanymi rzemykami. Kopiował zaklęcia z Goecji pisane pismem klinowym. W jednym ręku miał pojemnik z białą farbą, a w drugiej delikatny wąski pędzel. Spojrzał na Billi i do niej mrugnął.
    „Jest wykończony”. Wciąż ocierał pot z czoła i lewą rękę opierał na prawym nadgarstku, aby nie drżała. Był niemożliwie skoncentrowany.
    Musiał. Błąd popełniony teraz przyniósłby fatalne skutki.
    Podmuchał na świeżo namalowane litery i sprawdził linijka po linijce z oryginałem. Elaine, zgięta pod niskim sufitem, wpatrywała się w zaklęcia przez jego ramię. Zadowolona poklepała go po ramieniu i pokiwała głową.
    Arthur z głośnym szczękiem wciągnął drabinę prowadzącą na strych i zatrzasnął klapę, zamykając ich na poddaszu. Elaine stanęła tuż za Pieczęcią, obok Arthura i Billi. Wszyscy troje klęknęli, obserwując Kaya.
    Czy naprawdę był gotowy? Billi czytała wystarczająco dużo o nekromancji, żeby wiedzieć, co może się stać z osobą sprawującą rytuał. Teoria była niebezpiecznie prosta. Kay miał otworzyć portal do Nieziemskiego Królestwa i odnaleźć ścieżkę do Otchłani. Kiedy portal się otworzy, Kay oddzieli swą duszę od ciała i zacznie szukać śladów obecności Michaela. Chłopak wyjaśnił Billi, że każde stworzenie składa się z dwóch elementów. Jeden to jego fizyczność, śmiertelne ciało. Drugi to dusza, jego odbicie w Nieziemskim Królestwie. Każda ma odmienny kolor i blask. Michaela łatwo odnaleźć, bo dusza anioła świeci jaśniej niż inne.
    Kiedy Kay odszuka Michaela, przeciągnie jego duszę przez portal i zamknie go w Otchłani. Billi bardzo bała się o Kaya. Co, jeśli popełni błąd? Pozostanie sam w Nieziemskim Królestwie, wśród niezliczonych istnień, które je zamieszkują. Mógł rozszarpać jego duszę na kawałki.
    Mogą, co znacznie gorsze, wykorzystać Kaya, by prze dostać się do świata śmiertelników. W Nieziemskim Królestwie przebywa wiele duchów, jak te, które zawładnęły Aleksem Weeksem. Diabły najbardziej zazdroszczą tego, czego im brak: fizycznej egzystencji. Pragną smakować, jeść, czuć.,, Jeśli dusza śmiertelnika zabłąka się na ich terenie, będą się starały posiąść pozostawione ciało. Na zawsze. Spojrzała na Kaya, czując, jak serce podchodzi jej do gardła. Nie może ich stracić. Może to jednak błąd. Może powinni odczekać te siedem dni. Może…
    Kay popatrzył na nią i uśmiechnął się. Pomimo zmęczenia na jego twarzy widać było światło, a jego uśmiech zdawał się rozjaśniać ciemny strych i odpychać cienie. Odwrócił się do Elaine.
    – Jestem gotowy – oznajmił.
    Z jej pomocą mocniej związał talizmany. Trzy wisiały na jego szyi, odczepił jeden z nich i zacisnął metal w zębach. Powietrze świszczało mu w nosie.
    Usiadł w pozycji kwiatu lotosu, z Lustrem na kolanach. Żarówka wisząca bezpośrednio nad jego głową rzucała dziwne cienie. Kay odrzucił głowę do tyłu i spowolnił oddech.
    To wszystko.
    Żarówka zahuczała i zgasła, pogrążając strych w całkowitych ciemnościach. Billi usłyszała, jak jej ojciec się porusza, i nagle zmarzła. Jakby ktoś włożył ją do wiadra z lodem.
    Kay zaczął pojękiwać, a Lustro błyszczeć. Na początku biło z niego słabe, pulsujące pomarańczowe światło, potem czerwone i złote na zmianę blaknące i żarzące się. Jego dziwny blask oświetlał błyszczący biały brzuch Kaya. Mięśnie chłopaka były napięte, a żyły drżały. Zęby mocno zagryzały srebrny talizman, a jego usta wykrzywiały się dziko. Oddychał gwałtownie, desperacko łapiąc powietrze.
    Chłód pojawił się znikąd. Na deskach podłogi szron rysował białe wzory. W coraz większej jasności Billi obserwowała białe obłoczki swego oddechu.
    Teraz z Lustra biło intensywne światło. Odbijało się na ciele Kaya, powoli ukazując kształty. Pierś Kaya podnosiła się i opadała, jak u biegacza, a pot lśnił na jego skórze. W powietrzu unosił się szept głosów, odległy bełkot, który płynął i drgał w uszach Billi, niezrozumiały, ale naglący i namawiający.
    Nagle ciało Kaya zatrzęsło się, jakby rażone prądem, z jego ust wypadł talizman.
    Z Lustra zaczęły się unosić smugi czarnego dymu, wiły się wokół jego drżących mięśni, oplatając jego ramiona i szyję, wdzierając się do jego oczu, uszu, oblepiając twarz.
    Kay krzyknął i wciągnął dym. Jego oczy rozszerzyły się w przerażeniu, ich błękit wyblakł, a ciemność wypełniła ciało. Trząsł się, kiedy gęsta mgła zatykała jego twarz, dusząc go.
    – Zrobisz to, chłopcze – szeptał Arthur. Chwycił Billi za rękę, słusznie odgadując, że chce skoczyć i pomóc Kayowi.
    Elaine rozpoczęła recytację po hebrajsku:
    – Adonai Eloheinu, Adonai Echad…
    Ciało Kaya zaczęło pulsować, a pod skórą, pojawiły się opuchnięcia. Jakieś kształty zdawały się przepływać przez jego żyły, a z oczu płynęły mu łzy.
    „To za dużo. Nie da rady” – pomyślała Billi. Szarpnęła się, ale ojciec wzmocnił uścisk.
    Dachówki zatrzeszczały. Maleńkie ceramiczne kawałki odrywały się w wielkim zimnie. Drewniane belki pokryły się sopla mi, a deski trzeszczały, gnąc się z powodu nagłego mrozu.
    – Nie – wyszeptał Arthur.
    Co miał na myśli? Coś było nie tak. To nie było to szaleństwo barw, które Billi widziała, kiedy Kay przez przypadek otworzył portal do Otchłani. To, co się działo wokół, zdecydowanie nie wyglądało jak portal do nieba…
    O, nie. To była inna droga.
    Do piekła.
    Niewidzące oczy Kaya kręciły się jak kulki, twarz zalewały gęste łzy. Wykrzywiona gęba szczerząca zęby wypchnęła nagle jego klatkę piersiową od środka i zniknęła, zostawiając na skórze czerwone ślady po zębach. Wielkie guzy wyrastały z jego ciała i Kay wyginał się, niezdolny do krzyku. Diabły starały się przedostać do Ziemskiego Królestwa.
    Billi kucała blisko okręgu. Czuła się tak, jakby naga tkwił w zamrażarce – zimno zapierało jej dech, z trudem chwytał powietrze. Czarny dym wyczuł jej obecność i zaczął się powoli snuć wokół jej stóp. Billi zagryzła swój srebrny krzyżyk i chwyciła Kaya. Starała się go podnieść, ale niewidzialne siły trzymały go mocno. Dym powoli oplatał jej nogi, czuła jego okrutne zimno.
    „O Boże, nie mogę…”.
    Arthur chwycił lustro i wyrzucił poza okręg. Głosy zaczęły krzyczeć, ale tylko przez moment.
    Billi upadła w ciemność. Poczuła, jak pod nią ciało Kaya wiotczeje. Było lodowate. Oplotła go ramionami, tuląc się do jego pleców, trzęsąc się z zimna, ale trzymając go mocno.
    „Oddychaj”.
    Kay zakaszlał i drgnął. Wydał z siebie długi jęk. Billi poczuła jak jego ręce zaciskają się na jej dłoniach.
    – Billi – wyszeptał. Jego głos był suchy i zachrypły.
    W powietrzu coś zabrzęczało i żarówka znowu się zapaliła, Arthur klęczał tuż obok. Jego twarz była biała ze strachu. Elaine obróciła Kaya i spojrzała mu w oczy. Dotknęła srebrnej zawieszki na jego czole, a potem zakołysała się i usiadła na podłodze, wzdychając z ulgą.
    – To był beznadziejny pomysł – powiedziała krótko.

Rozdział 25

    – Połóżcie do w moim łóżku – poleciła Elaine. Kay wisiał pomiędzy Billi i Arthurem. Był cięższy, niż wyglądał, i Billi jęknęła, kiedy zrzucili go na materac. Arthur pocił się mocno i osłaniał lewy bok.
    – Jak tam szwy? Trzymają? – zapytała Elaine. Arthur tylko machnął ręką, więc Elaine znowu obejrzała Kaya, jego oczy, usta, uszy. Zdjęła z niego większość talizmanów i ułożyła je wokół łóżka.
    – Czy wszystko z nim w porządku? – dopytywała się Billi. – Nie jest opętany, ani nic takiego?
    – Jeśli się zastanawiasz, czy głowa nie zacznie mu się obracać na szyi – Elaine odeszła kilka kroków od łóżka – to nie. Nic mu nie jest. Trochę odpoczynku i dojdzie do siebie. Ale będzie miał koszmary, to pewne.
    Wycofali się do salonu. Billi padła na kanapę, było jej niedobrze, czuła się wykończona. Była absolutnie przekonana, że Kay sobie poradzi. Wszyscy tak sądzili. Spróbował za wcześnie, to nie był dobry czas. Wiedziała, że obudzi się z przekonaniem, że zawiódł, że nie sprostał wyzwaniu. A tak bardzo chciał dorównać innym rycerzom, nawet jej. Na pewno będzie próbował się zrehabilitować – podejmując kolejną próbę. Ale czy będzie na tyle silny, żeby za siedem dni zrobić to znów? Nie wiedziała. Oczywiście zakładając, że za siedem dni będą jeszcze żyli.
    Co zrobią? Czy przez resztę swego życia będą uciekać, ukrywając się co noc w innej dziurze? Zawsze wypatrując Anioła Śmierci? Mieli tylko jedno życie, Michael – wieczność.
    – To wyłącznie moja wina – powiedział Arthur.
    – Nie, tato. Miałeś rację, to myśmy się mylili. Zmusiliśmy cię do tego.
    Roześmiał się, krótko, bo zaraz zbladł i skulił się z bólu. Zacisnął zęby i prostując się, wysyczał:
    – Zmusiliście mnie? Miałem nadzieję… – Prawie znowu się roześmiał i Billi zobaczyła, jak jego twarz się rozjaśnia. Arthur, który znajduje powód do śmiechu, to coś nowego. – To głupie. Mieć nadzieję – dodał.
    Elaine położyła dłoń na jego ramieniu. Billi dostrzegła jej spojrzenie, pełne obawy. „Przynajmniej nie może już być dużo gorzej” – pomyślała.
    Elaine wskazała na bok Arthura.
    – No, nie wstydź się. Obejrzyjmy to.
    – To nic. – Uśmiechnął się, ale nie był to pogodny uśmiech. – Bywało gorzej.
    Elaine nie dała się zbyć. Kazała mu unieść koszulę. Jego brzuch pokrywała krew. Bandaże były brązowe, a spod nich sączyła się świeża czerwień, cieniutkie smużki spływały w dół.
    – Ty cholerny idioto – powiedziała. Wskazała palcem szafkę. – Billi, podaj moją apteczkę. Jest na samym dnie.
    Apteczka była pierwszorzędnie wyposażona. Pełna bandaży, morfiny i igieł. Elaine zaczęła rozcinać brudne opatrunki.
    Billi wzdrygnęła się na widok rany.
    Arthur popatrzył groźnie na Elaine, kiedy zaczęła rozcinać opakowanie z igłą.
    – Żadnych narkotyków – zastrzegł.
    – Męczennik do końca – odparła Elaine. – Zamknij się i leż.
    Arthur zignorował jej polecenie, podniósł się na łokciu i przywołał Billi.
    – Rycerze czekają. Muszą wiedzieć, że uwięzienie Michaela się nie powiodło. Nie chcę, żeby myśleli, że mamy go z głowy.
    – Daj jej spokój, Art. Dziewczyna ma dosyć.
    „To prawda, mam”. Dlaczego nią komenderuje? To już nie jej problem. Czy nie postawiła sprawy jasno? Arthur patrzył na nią, jego twarz rozpalona była gorączką. Żądał od niej posłuszeństwa, a ona nie zamierzała go słuchać. Nie była już templariuszką. Nie ma prawa nią rozporządzać. Ale…
    Ale jeśli nie był to jej problem, to czyj? Obiecała sobie, że jeśli się z tym wszystkim uporają, wróci do rozmowy z ojcem. Kiwnęła głową.
    – Gdzie czekają, tato?
    – Southwark. W katedrze. – Jego głos był naglący. – Będą tam na jutrzni.
    Elaine wbiła igłę, a on padł na kanapę. Spojrzała na Billi, jakby chciała coś powiedzieć, ale zamiast tego zagryzła wargi i zabrała się do pracy.

*

    Była piąta rano, jutrznia zaczynała się za godzinę. Cały świat jeszcze spał, a ona już nie. Patrzyła niewidzącymi oczami na mgłę za oknem. Zmusiła się, żeby wstać, włożyć kurtkę i wyjść z domu.
    W garażu znalazła starą, wyścigówkę. Rdza na łańcuchu nie była aż tak straszna, a w skrzynce na narzędzia znajdowały się baterie do lampki. Zapięła kurtkę, a na twarz naciągnęła kaptur, tak że widać było tylko oczy.
    Lodowata mgła rwała się na postrzępione fale, a wokół nie słychać było nic prócz skrzypienia pedałów wyścigówki. Billi wpadła w otępienie, nogi mechanicznie naciskały pedały, oczy skupiły się na zamglonych światłach mijanych latarni. Czarny asfalt uciekał spod kół, a ona jechała w stronę centrum miasta.
    Czas zabijania, tak templariusze nazywali ten mglisty czas pomiędzy nocą a świtem. O tej porze często leżała na wpół śpiąca, czekając na trzask otwieranych drzwi. Potem słyszała szczęk broni, którą ojciec kładł na kuchennym stole. Następnie wybrzmiewały słowa modlitwy i przytłumione rozmowy o morderstwach i zabijaniu.
    Łańcuch zachrobotał, wyrywając Billi z jej wspomnień. Spojrzała w dół. Wisiał luźno tuż nad ziemią. Zatrzymała się, żeby zobaczyć, co się stało.
    „Niech to szlag!”.
    Pękł. Nie ma sposobu, żeby go naprawić. Rozejrzała się. Była na Fleet Street. Do Southwark było jeszcze kilka kilometrów.
    Porzuciła popsuty rower i postanowiła pojechać dalej nocnym autobusem. Poklepała się po kieszeniach, z ulgą wyczuwając portfel. Nie powinna się tak przejmować…
    Nagle z ciemności dobiegł ją śmiech i krew na chwilę zastygła jej w żyłach. Śmiech był szorstki, okrutny i zaprawiony złością. Odbijał się od ścian budynków i przebijał przez szarą mgłę.
    – Witaj w domu, templariuszko. – Kobiecy głos zdawał się dochodzić zza ramienia Billi. Odwróciła się. Nic. Kolejny wybuch śmiechu, tak samo przepełniony nienawiścią.
    Z ciemności wynurzały się ghule, na początku niewyraźne i rozmazane, chwilę później przybierając kształty dwóch kobiet – sióstr okrytych cieniem. Po raz pierwszy spotkała je w szpitalu. Teraz stały w pomarańczowym świetle lampy ulicznej, każda poruszała się spokojnym krokiem drapieżnika. Ich oczy błyszczały żądzą zabijania. Ta, która spadła ze schodów szpitalnej klatki schodowej, szła, kuśtykając z powodu niedokładnie zrośniętych kości. Jej lewa noga i biodro wygięte były pod dziwnym kątem, a twarz nadal spuchnięta i czarna od siniaków. Mgła wisiała wokół jej ramion jak upiorny szal.
    Billi rzuciła się do ucieczki wzdłuż Fleet Street, nogi niosły ją na południe. Biegła po śliskim chodniku, jej kroki odbijały się echem na pustej ulicy.
    Na chwilę odwróciła się za siebie.
    Nic.
    Gdzie one są?
    Skręciła w Pump Court – tam na nią czekały. Czarne szyby okien patrzyły na nią jak widzowie bez twarzy. Zobaczyła, że siostry się rozdzielają. Jedna znalazła się tuż za nią, zagradzając drogę odwrotu, druga stała tuż przed nią.
    Idealni myśliwi, czekający, aż ofiara sama wpadnie im w ręce.
    Billi zrobiła unik na lewo, po czym natychmiast skręciła w prawo. Otarła się o jednego z ghuli, pewna, że ostre paznokcie rozrywają jej rękaw, ale była zbyt napompowana adrenaliną, by cokolwiek poczuć. Przebiegła przez klasztorny krużganek, pod jego niskim sufitem, między białymi rzędami kolumn. W głowie kołatała się jej tylko jedna myśl.
    „Świątynia”.
    Widziała ją tuż przed sobą mimo mgły i ciemności. Budynek z jasnego kamienia, z wysokimi witrażowymi oknami. Jego czarne drzwi jakby odpychały mgłę. Tempie Church. Nawet wygłodniała zjawa nie odważy się sprofanować Domu Bożego. Jeśli Billi uda się tam dostać, będzie bezpieczna.
    Przebiegła przez dziedziniec pokryty szronem poranka. Ghule krzyknęły i Billi kątem oka zobaczyła, jak się poruszają.
    Wpadła na schody wejściowe. Żelazne palce chwyciły ją za ramię, ale jakoś się wyswobodziła.
    Świątynia! Wyciągnęła się, aby sięgnąć do drzwi, to była jej jedyna nadzieja. Nagle coś szarpnęło ją do tyłu. Jedna z sióstr chwyciła ją za gardło i uniosła, głowa Billi zaczęła pulsować krwią.
    – Świątynia – wyszeptała dziewczyna, starając się dosięgnąć palcami drzwi, które znajdowały się już tak blisko.
    Niespodziewanie drzwi kościoła eksplodowały, szarpnięte podmuchem huraganu. Oślepiające białe światło pochłonęło wszystko wokół, a siostry wydały z siebie piekielny krzyk, zanim zabrała je fala powietrza.
    Billi upadła na ziemię, sparaliżowana jasnością. Światło wymiotło wszystko, co znajdowało się wokół niej, niosąc ze sobą tysiące głosów, ogłuszający wrzask wściekłości. Zwinęła się w kłębek, zacisnęła powieki, dłońmi osłoniła twarz, ale nie mogła uciec przed światłem. Paliło ją przez skórę.
    I nagle zgasło.
    Leżała, bojąc się ruszyć. W głowie słyszała jeszcze echo wrzasków i dopiero po kilku minutach opuściła dłonie i powoli otworzyła opuchnięte oczy.
    Drzwi do kościoła wsiały na jednym zawiasie. Drewno było odkształcone, a jego powierzchnia pokryta popiołem. Po ghulach nie pozostało nic prócz czarnych plam w miejscu, w którym stały. Wnętrze świątyni pokrywała sadza, a kamienne płyty na podłodze były czarne i popękane, jakby zostały poddane działaniu niesamowitego gorąca. Wokół fruwało tysiące małych kawałków spalonego papieru, wyrwanego z modlitewników. Rozbite szkło mieniło się na podłodze i wystawało z ram okiennych. W całym kościele nie było jednego całego okna. Smugi dymu unosiły się nad zwęglonymi resztkami ławek.
    W zdewastowanym i wypalonym wnętrzu Billi kogoś dostrzegła.
    Stał na środku prezbiterium, samotnie jaśniejąc w ciemnościach. Człowiek. Billi zmrużyła oczy, bo bił od niego taki blask, jakby to gwiazda przybrała ludzki kształt. Wkrótce światłość przybladła, a Billi wstrzymała oddech.
    Wyglądał jak brat bliźniak Michaela. Te same posągowe, nieskazitelne rysy, te same wydatne, zmysłowe usta. Nie mogła dostrzec jedynie jego oczu, ukrytych za ciemnymi okularami. Dym gęstniał wokół niego, tworząc chmurę czerni. Szedł w jej kierunku, podłoga syczała, kiedy jego bose stopy przesuwały się po rozgrzanych kamieniach.
    – Cześć – przywitał się.
    Jaśniał niczym gwiazda.
    Gwiazda Poranna.
    – Niech to diabli! – powiedziała Billi, wciąż zwinięta na podłodze.
    – W rzeczy samej. – Uśmiechnął się.
    Potem diabeł wyciągnął rękę i pomógł Billi wstać.

Rozdział 26

    Billi spodziewała się, że kiedy jej dotknie, poczuje ból albo gorąco. Ale nie, jego dłoń była zupełnie zwykła, ciepła. Nic wyjątkowego.
    – No i co tam, SanGreal? – Diabeł patrzył na nią. Stał po środku tego całego topiącego się bałaganu, a smugi dymu snuły się wokół jego nóg jak węże.
    Billi stanęła pośrodku rotundy. Była to najstarsza część kościoła. To tutaj została wcielona do Zakonu Ubogich Rycerzy Chrystusa. Pamiętała blask świec, dziewięć pustych krzeseł i rycerzy stojących pomiędzy kamiennymi posągami starych patronów Zakonu.
    Rzeźby przetrwały diabelski atak. Na podłodze spoczywało ośmiu kamiennych rycerzy, między innymi William Marshall, Geoffrey de Manderville i Gilbert Marshall. Ale rysy ich twarzy zostały groteskowo zniekształcone, co pozbawiło figury szlachetności.
    Szatan stukał swymi długimi palcami w osmoloną kolumnę.
    – Wiem, że chciałeś się przedostać w trakcie rytuału. Ale portal został zamknięty. Jak się tu znalazłeś?
    Diabeł narysował w powietrzu koło.
    – Nie potrzebuję żadnych gadżetów, żeby dostać się na ziemię. – Oparł stopę o jeden z roztopionych posągów. – Mogę wchodzić i wychodzić, kiedy mi się podoba. Wciąż zachowałem wszystkie swe archanielskie moce, inaczej niż mój brat.
    – Nie jesteś uwięziony w piekle?
    – A co to piekło, SanGreal? – Diabeł rozłożył ramiona. – Piekłem jest płacz głodujących noworodków. Piekłem jest błaganie o litość. Piekłem jest zdrada pomiędzy mężczyzną i kobietą. – Złożył dłonie i uśmiechnął się szerzej. – Kłamstwa pomiędzy ojcem i dzieckiem. – Popukał się w piersi. – Piekło jest tam, gdzie serce. – Rozejrzał się po zrujnowanym kościele. – Jeśli Bóg wysłuchuje modlitw, kto słucha przekleństw? Krzyków bólu? Gorzkich kłamstw? My. W końcu nieszczęścia stają się tak wielkie, że Królestwo Nieziemskie zostaje otwarte i diabeł wkracza do materialnego świata.
    – Kłamiesz. Jeśli byłoby to prawdą, ulice roiłyby się od diabłów.
    – A skąd wiesz, że tak nie jest? – zapytał, unosząc brwi.
    Billi cofnęła się, ale nie miała dokąd uciec. Gdy weszła do prezbiterium, szatan zaczął się do niej zbliżać. Nagle poczuła, że za plecami ma ołtarz. Diabeł się zatrzymał.
    – Przyszedłem ci pomóc.
    – Jak?
    Pokazał na ołtarz. W marmurową bryłę wbity był miecz. Wyglądał dumnie, jasny i długi.
    Dwumetrowe ostrze miało szerokość kciuka. Wyglądał tak, jakby miał pęknąć pod najmniejszym naporem. Jego rękojeść była elegancko owinięta srebrnym drutem i na tyle długa, że można było ją chwycić w obie dłonie. Głowica miała zwykły zaokrąglony kształt. Światło błyskało na krawędzi ostrza jak rtęć.
    – Co to jest? – zapytała, nie mogąc oderwać wzroku od tej niezwykłej broni.
    – Srebrny Miecz.
    – Kto go zrobił? – Podeszła bliżej, zachwycona jego pięknem.
    – Ja. Podczas rebelii.
    Rebelia. Niebiańska Wojna.
    – Ten miecz zabija wszystkie nieziemskie byty. Gwarantuję – powiedział.
    Billi wspięła się na ołtarz. Miecz nie miał ozdób, ale był bardzo elegancki. Żadnych drogocennych kamieni, żadnych napisów runicznych. Ale promieniowała od niego czystość przeznaczenia, której inne miecze były pozbawione. Pierwotna, perfekcyjna broń.
    – Jezu! – powiedziała.
    – Jego też.
    Chwyciła rękojeść i poczuła falę energii, która poraziła jej ciało. Zatrzęsła się z bólu, kiedy ogień przeniknął jej serce, ale potem czuła tylko rozsadzającą ją moc. Zacisnęła dłoń i wyciągnęła miecz. Sądziła, że będzie niewygodny z powodu swych dziwnych proporcji, ale leżał w jej dłoni jak leciutki pędzel. W powietrzu wycięła swe imię. Miecz odpowiadał na najlżejszy ruch nadgarstka.
    – Ten miecz sprawi, że Michael nie będzie w stanie cię pokonać.
    – Dajesz mi go?
    – Nie, wymieniam. Zawrzemy układ.
    – Stawką jest moja dusza?
    Diabeł się uśmiechnął. Stał blisko i czuła odór starego, zepsutego mięsa, który wydobywał się z jego ust. Ruszył w kierunku drzwi.
    – Chodź za mną – powiedział.
    We mgle przed kościołem stał stary zardzewiały samochód, prawdopodobnie czarny, ale ponieważ pokrywała go gruba warstwa brudu, trudno było to stwierdzić na pewno. Lakier pokrywający karoserię łuszczył się, a silnik wył jak ryczący potwór. Billi czuła jego wibracje. Kierowcę okrywały jakieś szmaty i przypominał pokryty skórą szkielet. Jego oczy, usta i uszy były zaszyte. Zakrzepła krew oblepiała jego porozrywaną skórę.
    Ręka Billi zacisnęła się na Srebrnym Mieczu.
    Diabeł usadowił się na pocerowanym skórzanym siedzeniu.
    – Nie zrobię ci krzywdy, SanGreal.
    To właśnie mówiła Elaine. Diabeł nie mógł bezpośrednio skrzywdzić człowieka, ale Billi wiedziała, że grozi jej niebezpieczeństwo. Światła we wnętrzu samochodu rzucały ciepły złoty blask, silnik delikatnie warczał, a na zewnątrz było bardzo zimno.
    Wsiadła. Diabeł westchnął, kiedy zamknęła drzwi.
    Obserwowała miasto za szybą, oświetlone pomarańczowym światłem lamp ulicznych, zagubione we mgle. Ciemność snuła się pod mostami, w pustych przejściach i w ciasnych ulicach. W ciemnej alejce Billi zauważyła młodą dziewczynę, niewiele od niej starszą, skuloną w podartym śpiworze. Zaczęła się zastanawiać, czy dziewczyna jeszcze tam będzie o poranku, czy Ciemność upomni się o swoje. Może diabeł miał rację i piekło było na ziemi, po drugiej stronie okna.
    Samochód przejeżdżał pustymi ulicami i wydawało się, że światło ucieka przed jego maską. Ciemność otulała koła pojazdu, a w oddali Billi wyczuwała chłód, być może powodowany przez diabły przechadzające się nocą, odpowiadające na rzucane przekleństwa i obietnice potępienia. Jeśli tam były, pozostawały niewidzialne dla jej wzroku.
    Nagle samochód stanął i drzwi się otworzyły. Kierowca zgiął się wpół, kiedy szatan wysiadał z auta. Billi również wyszła na zewnątrz i rozejrzała się wokół.
    Znajdowali się przed kryjówką Elaine.
    – Dlaczego tu przyjechaliśmy?
    Okna na piętrze były ciemne. Wszyscy jeszcze spali.
    – Żebyś mogła się wywiązać ze swojej części umowy. Chciałabyś dostać Srebrny Miecz, prawda? – Czekał na jej odpowiedź, niedbale opierając miecz na ramieniu.
    – Chcesz mojej duszy? – Spojrzała w górę, pragnąc, by ktoś wyjrzał i ich zobaczył.
    Szatan roześmiał się i pokręcił głową. Dotknął drzwi, które natychmiast się otworzyły. Wskazał na schody.
    – Chcę, żebyś zabiła ojca – powiedział.

Rozdział 27

    – Nie!
    Cóż innego mogła powiedzieć?
    – Czy jesteś pewna? Nie chcesz uratować pierworodnych przed śmiercią.? – Diabeł uniósł brwi. – Albo Kaya? Czy nie zasługuje na to, aby go ocalić? – Objął jej dłonie swoimi i mocno zacisnął na rękojeści miecza. – Gdyby Arthur znalazł się na twoim miejscu, myślisz, że by się wahał?
    Chciała powiedzieć, że tak, że ojciec nie przedłożyłby obowiązku ponad córkę, ale te słowa po prostu nie mogły jej przejść przez gardło. Pamiętała, co się stało, kiedy Michael trzymał Miecz Templariuszy nad jej dłonią – Arthur nie zareagował. Jej życie albo życie pierworodnych. To nie byłby trudny wybór, nie dla niego.
    – Właśnie – rzekł diabeł, unosząc jej dłonie i wznosząc ostrze. Billi próbowała się uwolnić, ale nie była w stanie. Krawędź miecza ocierała się o jej szyję. Najmniejszy opór i rozpłata jej gardło. – Arthur nawet przez moment by się nie wahał, prawda? – Diabeł puścił jej ręce.
    Billi stała w drzwiach, wpatrując się w żarówkę wiszącą nad schodami. Mgła zaczęła się kłębić pod jej stopami.
    – Nie! – Nie zrobi tego. Może ojciec wybrałby obowiązek. Ale ona nie była taka. Może go nienawidzić, ale jeśli nie była templariuszką, to z pewnością nie była też morderczynią. – Dlaczego chcesz jego śmierci?
    – Mówią, że boję się Arthura SanGreal. Mają rację. – Diabeł zdjął okulary. Jego oczy…
    Nie miał oczu. Krew pokrywała krawędzie pustych oczodołów, powieki, pomarszczone i odwinięte, ukazywały dwie puste czarne dziury. Chwycił ją za policzki i przyciągnął ku sobie, tak że ich twarze dzieliło kilka centymetrów.
    – A to dlatego, że spotkałem śmiertelnika bardziej bezlitosnego niż ja. – Wskazał na czarne jamy na swej twarzy. – To robota twego ojca.
    Chciała odwrócić wzrok, ale nie mogła. Po prostu patrzyła w nie i widziała bezkresną ciemność, otchłań. Im bardziej się wpatrywała, tym silniej czuła, że mogłaby w nią wpaść, na zawsze.
    – Wiele lat temu zostałem przywołany przez pewnego biskupa, który sądził, że mną zawładnie za pomocą księgi Salomona. Kiedy tylko się pojawiłem, do akcji wkroczyli templariusze. – Włożył palce do swoich czarnych oczodołów. – Przejście z Nieziemskiego Królestwa do tego świata z gliny nie jest łatwe ani bezbolesne. Przedarcie się przez membranę realności wymaga wielkiego wysiłku. Przybywamy więc osłabieni, zdezorientowani. Dlatego twój ojciec zdołał mi to zrobić.
    To w taki sposób templariusze zdobyli egzemplarz Goecji. Od biskupa.
    – Zabiłeś tego księdza?
    – Ja? Nie. Zrobił to SanGreal. – Szatan założył okulary. – To Arthur ukarał nieszczęśnika. – W jego ciemnych szkłach Billi widziała swe odbicie. – Jego odejście nie należało do przyjemnych.
    Billi wypuściła z rąk Srebrny Miecz, który zabrzęczał na kamiennej posadzce.
    – Zabij go sam – powiedziała.
    Szatan przygniótł ją do ściany. Po chwili oswobodził, pozostawiając na jej policzkach rząd krwistych zadrapań. Włożył palec do ust.
    – Wiesz, o czym myślała twoja matka, kiedy leżała, wykrwawiając się w holu? Samotna i porzucona? Zdała sobie sprawę, że prędzej czy później i ciebie spotka to samo. – Uśmiechnął się okrutnie. – „Zasłużycie na obcowanie z męczennikami”. Czy nie jest to los wszystkich templariuszy?
    – Nie jestem templariuszką. – Ale wypowiadając te słowa, czuła smak popiołu.
    Diabeł się roześmiał.
    – Naprawdę wierzysz, że masz wybór?
    Czy miał rację? Jak inaczej mogła powstrzymać Michaela? Pomyślała o tym, co niedawno powiedział jej ojciec – że pewnego dnia będzie musiała dokonać trudnego wyboru i być bezlitosna. Ta chwila właśnie nadeszła.
    Sięgnęła po miecz.
    – Nie, nie tym. Musisz zrobić to inaczej. Wróć tu, kiedy skończysz.
    Billi weszła na górę.
    Otworzyła drzwi do salonu. Myślała, że wszyscy będą już na nogach, ale Elaine chrapała na kanapie. Lampka nocna wciąż się paliła, obok leżała książka zatytułowana Talizmany. Billi prześliznęła się obok Elaine i z kuchennej szuflady wyjęła nóż. Miał wąskie, sztywne i delikatnie zakręcone ostrze. Łatwo go będzie wsunąć między żebra.

    Broń mordercy, powiedziałby Percy. Nie znosił noży. Mówił, że zabójca morduje, obejmując swe ofiary.
    Billi weszła do sypialni.
    Zasłony poruszały się na wietrze. Ojciec nigdy nie zamykał okien, nawet kiedy padał śnieg. Przez szparę wpadało wystarczająco dużo światła, żeby mogła dostrzec, że śpi. Leżał na plecach, koce spadły z łóżka i widać było jego tors owinięty świeżym bandażem. Klatkę piersiową pokrywało wiele starych blizn. Całe swoje życie walczył. Najpierw w Marynarce Królewskiej, potem jako templariusz. Przeżył tyle walk, spotkania z ghulami, wilkołakami, duchami i demonami.
    Wszystko, co bezbożne, obawiało się Arthura SanGreal.
    Światło księżyca odbijało się na ostrzu noża. Billi wiedziała, że każda rana klatki piersiowej głębsza niż siedem centymetrów jest śmiertelna. Ostrze, które trzymała w dłoni, miało dziesięć.
    – Jamila?
    Billi zesztywniała, słysząc imię matki. Arthur odwrócił głowę, uniósł się na łóżku i oparł o drewniany zagłówek. Na jego twarz padło światło księżyca. Miał zaczerwienione oczy, wciąż rozszerzone po morfinie, ale jego spojrzenie szybko nabrało ostrości.
    – Billi – wychrypiał. – Myślałem, że… Nieważne.
    Zobaczył nóż.
    Wpatrywał się w ostrze, tak jakby nie mógł uwierzyć w to, co widzi.
    Zabójca.
    Najlepsi zabójcy byli kochani przez swe ofiary. Jak można by podejść tak blisko do obiektu, jeśli on ci nie ufa?
    Jak inaczej można by zabić Arthura SanGreal?
    Jedno życie za tysiące. Za setki tysięcy. Diabeł miał rację. Gdyby ojciec był na jej miejscu, nie wahałby się.
    Arthur powoli podniósł wzrok i spojrzał w czarne oczy swej córki. Czy wiedział, dlaczego tu była? Dlaczego zamierzała go zabić? Nie próbował jej powstrzymać, nie wzywał pomocy. Po prostu tam siedział, z policzkami pokrytymi bruzdami i zmarszczkami otaczającymi oczy. Uśmiechnął się do Billi.
    – Rozumiem – powiedział. Spojrzał na swoją klatkę piersiową, a potem odwrócił twarz do okna. Czekał.
    Billi stała tuż obok łóżka, jej serce biło tak głośno, że je słyszała. Pot zalewał jej plecy, nogi się trzęsły. Tylko jej dłoń była nieruchoma. Zamknęła oczy. Pomyślała o tym, jak Rebeka Williamson umierała w samotności i strachu. Jak jej matka. Jak ona pewnego dnia, kiedy on na to pozwoli.
    Jedno życie za życia wszystkich pierworodnych.
    Życie jej ojca.
    Zadała cios.

Rozdział 28

    Ostrze wbiło się w drewniany zagłówek.
    Arthur spojrzał na nią. Łzy spływały po jego ogorzałych policzkach. Drzwi się otworzyły i do pokoju wdarło się światło. Billi zmrużyła oczy. Elaine oparła się o framugę. Jej włosy przypominały fryzurę czarownicy. Kobieta popatrzyła na nich, a potem na nóż, wbity kilka centymetrów od głowy Arthura. Otworzyła usta, a po chwili zacisnęła je w pełnym złości grymasie.
    – Powiedz jej, Arthurze! Powiedz! – wysyczała przez zaciśnięte zęby. Potem podciągnęła spodnie od pidżamy i zatrzasnęła za sobą drzwi.
    – O Boże! – Billi odsunęła się od łóżka, cała się trzęsąc. Wpatrywała się w drżące ostrze. – Co? Co masz mi powiedzieć?
    Arthur się wyprostował.
    – Strasznie mi przykro, Billi. Naprawdę. Chciałbym, żeby istniał inny sposób. Nie mogłaś się dowiedzieć. Wszystko zaczęło się od Kaya.
    Wydawało się, że trudno mu oddychać. Zaczerpnął powietrze.
    – Kay przepowiedział wydarzenia tej nocy. – Wziął ją za rękę. Tylko w taki sposób można było powstrzymać jej drżenie. – Przepowiedział, że mnie zabijesz.
    Billi gwałtownie potrząsnęła głową.
    – Nie, to niemożliwe, Kay nie ma takiej mocy. Sam to mówił. Telekinezja, telepatia, czytanie aury, wszystkie sensoryczne talenty, ale nie to. Nie jest w stanie widzieć przyszłości.
    – „Ona poświęci tego, którego kocha, by ich ocalić”. To zdanie powtarzał Kay, kiedy go znaleźliśmy. – Ojciec prawie szeptał. – Te napady, które miewał, to były wizje. Na początku ich nie rozumieliśmy. Ale ta przepowiednia wciąż powracała. – Spojrzał na nią. – Młode osoby o zdolnościach paranormalnych mają wielki potencjał, ale może on doprowadzić je do szaleństwa. Kay był w bardzo złym stanie, kiedy go znaleźliśmy. – Billi patrzyła na ojca zdumiona. Czy Kay wiedział o tym wszystkim? – Przenosili go z jednej rodziny zastępczej do drugiej. Ojciec Balin uczynił go podopiecznym Świątyni i to wtedy Elaine zaczęła się nim zajmować.
    – Czyli Elaine przez cały czas o wszystkim wiedziała? I trzymała to w sekrecie przed Kayem? – Wystarczająco złe było to, że ojciec oszukał ją, ale teraz wiedziała, że Elaine także okłamywała Kaya.
    Dłoń Arthura powędrowała na nocną szafkę, dotykając leżącej tam paczki papierosów. Już sięgał po jednego, ale w ostatniej chwili zatrzymał rękę.
    – Kay przepowiedział, że zdarzy się coś naprawdę strasznego, i powiedział: „Ona poświęci tego, którego kocha, aby ich ocalić”. Elaine i ja długo się sprzeczaliśmy, co to może znaczyć. Przepowiednie, zwłaszcza te, które sięgają daleko w przyszłość, są niebezpiecznie wieloznaczne.
    – Ale stwierdziliście, że chodzi o ciebie?
    – O kim innym mogła być mowa? – zapytał.
    Billi zamknęła oczy. Marzyła, aby się odciąć od tego wszystkiego. To było dla niej zbyt wiele. Z powodu jednej przepowiedni, wypowiedzianej przez małego chłopca, przez ostatnie pięć lat poddawano ją próbom, ćwiczono, uczono, jak robić okrutne rzeczy. Wszystko po to, aby była gotowa zabić własnego ojca. Z trudem oddychała. Czuła się tak, jakby miażdżyło ją wielkie imadło.
    – Dlaczego mi nie powiedziałeś?
    – Nie mogłem, kochanie. Nie mogłem. – Ukrył twarz w dłoniach, wyglądał, jakby zapadł się w sobie.
    Kochanie? To słowo dziwnie brzmiało w jego ustach. Spojrzał na nią błagalnie, w świetle księżyca jego twarz wydawała się zupełnie pozbawiona krwi. Wyglądała jak twarz zmarłego. Ciągnął dalej.
    – Kay przeczuwał, że stanie się coś strasznego. Wiedział, że tylko ty będziesz mogła temu zapobiec. – Starał się podnieść, ale ciężko opadł na łóżko. – Ale ja będę musiał umrzeć.
    „O Boże, oczywiście. Wszystko po to, aby powstrzymać dziesiątą plagę”.
    – Dlatego ćwiczyłem cię w taki sposób. Musiałem. Czy myślisz, że chciałbym takiego życia dla kogokolwiek, a zwłaszcza dla ciebie?
    Kay próbował jej powiedzieć. „Mylisz się co do swojego ojca”. On wiedział, potrafił zobaczyć, że Arthur ją kocha.
    – Nie mogłem pokazać, jak bardzo bolesne jest… okrucieństwo wobec własnej córki. Musiałem znieczulić twe serce. W stosunku do mnie. Musiałaś stać się wystarczająco bez względna, aby kiedyś zrobić to, co konieczne.

    To wszystko było chore.
    – Żebym mogła cię zabić, kiedy nadejdzie czas?! – Billi zamknęła oczy, w głowie jej wirowało. Ojciec wychowywał ją tak, żeby go zamordowała. A inni templariusze, nawet Percy, musieli wiedzieć. Wszyscy przez całe życie ją okłamywali. Zrujnowali jej życie w imię przepowiedni. Przepowiedni, która okazała się fałszywa.
    – Powiedz coś, Billi.
    – Jezu, do dzisiaj nie zdawałam sobie sprawy, jaki jesteś obłąkany! – Cofała się do drzwi. Czuła, że jest w potrzasku, dusiła się. – Ty pomylony łajdaku! Jak mogłeś mi to zrobić?! – Odwróciła się z obrzydzeniem. Wszyscy wiedzieli i pozwalali, by to się działo. Nie była templariuszką, tylko bronią Zakonu.
    Kay otworzył drzwi. Miał zmierzwione włosy, które częściowo spadały mu na twarz, i wyglądał jeszcze bardziej upiornie niż Arthur. Próbował coś powiedzieć, ale tylko patrzył na nich ze strachem. Billi odwróciła się do niego.
    – A Kay? Czy Kay wiedział?
    Arthur pokręcił głową.
    – Nie. Te wizje doprowadzały go do szaleństwa. Elaine pracowała bez końca, aby go z tego wyciągnąć. Zachował zdrowe zmysły, ale stracił moc przepowiadania.
    Billi zakryła twarz dłońmi, niezdolna do płaczu ani do krzyku. Uwięziona pomiędzy nienawiścią i litością. Arthur wstał i podszedł, aby ją objąć.
    – Nie waż się mnie dotykać!
    Opuścił ręce i zrobił krok do tyłu.
    Kłamstwa, kłamstwa, kłamstwa.
    Templariusze.
    Łajdaki.

    Przenieśli się do salonu. Elaine odsunęła zasłony, wpuszczając światło poranka.
    Billi powinna być wykończona, ale energia pochodząca ze Srebrnego Miecza nadal w niej tkwiła, głęboko w kościach.
    – Opowiedz wszystko od początku – poprosił Arthur.
    Billi popatrzyła na niego. W twarzy ojca dostrzegła delikatną zmianę. Ciężar tajemnicy spadł mu z serca, zamiast tego widziała światło w jego spojrzeniu. Ale furia wciąż w niej kipiała.
    Pomyślała o tych wszystkich latach, kiedy traktował ją obojętnie, zapominał o urodzinach, lekceważył, kiedy z płaczem wracała do domu, bo raz po raz wdawała się w bójki z dzieciakami. Kiedy umniejszał jej osiągnięcia. Liczyło się tylko to, że pewnego dnia będzie musiała go zabić. Nie mogła na niego patrzeć.
    Kay, wciąż osłabiony po rytuale, opierał się o ścianę, trzymając z daleka od Billi. Bał się.
    – Szatan – powiedział. – Spotkałaś szatana.
    Arthur zdrętwiał. Wyjął nóż z szuflady kuchennej i położył na stole.
    – Gdzie?
    – Czekał na mnie w Tempie Church.
    – Ale dlaczego po prostu nie przyszedł w czasie rytuału? – zapytał Kay. Billi nie wiedziała, czy był zadowolony, czy rozczarowany.
    – Mówił, że to nie on próbował się przedostać, to inni jemu podobni. Byty nieziemskie są bardzo osłabione, kiedy przechodzą do Ziemskiego Królestwa. – Billi spojrzała za okno. Diabła już dawno tam nie było. – Zaproponował, że da mi Srebrny Miecz, jeśli cię zabiję.
    – Aby przepowiednia Kaya się spełniła – uzupełniła Elaine.
    Kay nagle zesztywniał.
    – Nigdy nie miałem daru przepowiadania przyszłości. Wiecie, że tego nie potrafię. – Spojrzał na Elaine, potem na Billi, zmieszany. – Nie potrafię. – Ale w jego głosie nie było już pewności.
    Elaine pokręciła głową.
    – Teraz już nie, Kay, ale kiedy się tobą zaopiekowaliśmy… Szkoda, że nie grałam wtedy na wyścigach. – Zaśmiała się, ale nikt nie docenił żartu. W pokoju panował strach. – Później ci to wszystko wytłumaczę – powiedziała, opuszczając głowę.
    – Nigdy tego dla ciebie nie chciałem, Billi – rzekł Arthur. Brzmiało to szczerze, ale co z tego? Takie właśnie życie jej zafundował.
    Kay dotknął jej dłoni. Spojrzała mu w oczy, w których dostrzegła tę wyjątkową miękkość, ich błękitne światło promieniowało taką delikatnością, że gdyby Billi nie była córką Arthura, z pewnością by się rozpłakała. Palcami oplótł jej palce. Poczuła ich miękkość. Jej dłonie były takie twarde i pełne odcisków po latach treningów z bronią. Biedny Kay, jego też oszukali.
    Elaine odchrząknęła.
    – Co teraz zrobimy, Art?
    Ojciec spojrzał na Kaya, potem na nią. Uśmiechnął się smutno. Przegrał.
    – Musicie uciekać.

    Szykowali się do wyjazdu. Elaine i Kay mieli zabrać Przeklęte Lustro do Jerozolimy. Może wśród sufich, rabinów i księży odnajdą kogoś, kto będzie umiał uwięzić Michaela? Arthur zaatakuje, aby odciągnąć uwagę Anioła Ciemności i zapobiec odkryciu, że Lustro znikło. Billi miała pozostać w ukryciu. Kiedy przepowiednia okazała się fałszywa, Arthur chciał, by córka znalazła się daleko od nadciągającego starcia.
    Billi pomagała Kayowi w pakowaniu. Elaine wyciągnęła z garażu dwa worki na śmieci wypełnione używanymi ubraniami i wysypała ich zawartość na podłogę sypialni. Billi podniosła brązową, poliestrową koszulę w pomarańczowe paski. Czy Elaine wybrała tę paskudną rzecz celowo?
    „Wygląda jak…”.
    – Nie przeklinaj – powiedział Kay.
    – Przecież nic nie mówię.
    – Ale intensywnie o tym myślisz.
    Billi znalazła kilka par kalesonów i włożyła je do walizki.
    – Znowu wyjeżdżasz – powiedziała, składając kolejną koszulę, a następnie rzucając ją na podłogę. Nie może pozwolić, by to się tak skończyło. Nie pozwoli. – Moglibyśmy jechać razem. – Pojechałaby. Bez względu na to, co powiedziałby ojciec. Gdyby tylko Kay chciał. Ale on pokręcił głową.
    – Nie, tutaj jest bezpieczniej. – Nie patrzył na nią, skupił się na pakowaniu. – Wiesz, że za tobą tęskniłem.
    Billi pokiwała głową.
    – Jesteś moją jedyną przyjaciółką. – Zawahał się. – Może więcej niż przyjaciółką?
    Billi przypomniała sobie, co czuła, całując go na Trafalgar Square.
    Uśmiechnęła się.
    – Wtedy zachowałam się histerycznie. To się nie liczy.
    Kay włożył do walizki ostatni sweter i zamknął ją. Billi słyszała, jak Elaine i Arthur przygotowują kolację. Słychać było szczęk talerzy i sztućców. Czajnik głośno gwizdał.
    – Potrafisz to zrobić, Kay. – Billi chwyciła jego dłoń. – Potrafisz pokonać Michaela. Wiem, że to zrobisz. Uwięzisz go i wrócisz do domu.
    Kay wzruszył ramionami.
    – I potem co? – zapytał spokojnie.
    Billi nie odpowiedziała. Nawet jeśli wróci, i tak nie będą razem. Ona nie była już templariuszem. On tak. Zakon był dla niego wszystkim.
    – To nieprawda, Billi. Inne rzeczy liczą, się bardziej.
    Billi uniosła brwi. Czy dla niej zostawiłby Zakon? Byłoby nie fair pytać go o to.
    – Może wtedy będziemy żyli jak normalni ludzie? Oboje wiedzieli, że to się nigdy nie wydarzy. Elaine zastukała w drzwi.
    – Kolacja gotowa.

    Usiedli do stołu. Arthur wypowiedział słowa modlitwy dziękczynnej, a Elaine zaczęła nakładać zapiekankę warzywną. Arthur podawał talerze.
    – Wiecie, co mi to przypomina? – Elaine spojrzała wokół. – Paschę.
    „Posiłek, który upamiętniał noc, kiedy Egipt dotknęła dziesiąta plaga”. Billi spojrzała na Kaya. „Widzisz?”. Jednak przykładała się do nauki. Kay się uśmiechnął. Nie wyglądał najlepiej. Rytuał go wyczerpał.
    – Nie wydaje mi się, aby naznaczenie drzwi krwią baranka mogło uchronić nas przed Michaelem – odparł Arthur sucho.
    – Wiem o tym. Najważniejsze jest to, co symbolizuje ta krew – poświęcenie. To najsilniejsze zaklęcie. Teraz zabicie baranka byłoby bez znaczenia. Ofiara – tu Elaine spojrzała na Billi – musi coś znaczyć. – Podniosła miskę ze szpinakiem i podała ją ponad stołem. – Kiedyś uwielbiałam przygotowywać dania na ucztę sederową. Chrzan, siekane orzechy, jabłka pływające w winie. – Nagle zaczęła się śmiać. – Wiecie, co robiliśmy? Znacie tradycję napełniania kielicha winem dla proroka Eliasza?
    Billi przytaknęła.
    – Nalewasz dodatkowy kieliszek wina, na wypadek gdyby Eliasz pojawił się na twoim progu.
    Elaine klasnęła.
    – No właśnie! Kiedy byłam mała, nalewano wino, a potem czekaliśmy. Wszystkie oczy wpatrzone były w drzwi. To stara sztuczka, ale genialna. Kiedy nikt nie patrzył na stół, mój ojciec pukał w jego drewniany blat. Szkoda, że tego nie widzieliście – wszyscy podskakiwali na swoich miejscach. – Zaśmiała się i uniosła pięść nad stołem…
    Puk.
    Puk.
    Puk.
    Ktoś stukał do drzwi. Mocno, pewnie, nie robiąc przerw. Kay spojrzał w stronę holu, jego twarz pobladła. Billi podniosła się i spojrzała na ojca. Chciał wstać, ale pokręciła głową – ona sprawdzi kto to. Przez chwilę się wahał, potem kiwnął głową. Ale najpierw podał jej nóż. Wzięła go i zatknęła za pasek. Potem w ciszy wyszła z salonu na korytarz. Poczuła, jak strużka potu ścieka jej wzdłuż kręgosłupa.
    Przerażona, powoli podeszła do drzwi, przekręciła klamkę i powoli je uchyliła.
    W drzwiach stał Michael. Nie wykonał żadnych groźnych i gwałtownych ruchów. Nie musiał. Z szokującą jasnością Billi zdała sobie sprawę, że przegrała. Prawdziwie, całkowicie, nieodwołalnie przegrała.

Rozdział 29

    Uśmiechnął się do niej, trzymając stopę na progu.
    – Mogę wejść? – zapytał.
    Chciała uciec. Dłoń znieruchomiała jej na klamce. Nogi się trzęsły, niezdolne do ruchu. Dopiero po kilku sekundach zmusiła się do odpowiedzi.
    – Nie – tylko tyle zdołała wykrztusić.
    Oczy utkwiła w mezuzie wiszącej na ścianie.
    Czy to go powstrzyma? Kryjówka Elaine strzeżona była przez wiele zaklęć. Mezuza była jednym z najsilniejszych. Może…
    Michael uderzył pięścią w pudełko. Wyjął z niego mały, delikatny rulon pergaminu, trzymając go kciukiem i palcem wskazującym. Pergamin sam się zapalił i po kilku sekundach został po nim tylko popiół. W popiół obróciły się nadzieje Billi.
    – Nie powstrzymaliście mnie przy relikwiarzu. Dlaczego sądziłaś – spojrzał na spopielone resztki pergaminu – że to mnie zatrzyma? – Wszedł do holu.
    Cofała się przed nim powoli. Pot kapał jej po plecach, a każdy centymetr skóry drżał coraz bardziej z każdym kolejnym krokiem Michaela.
    – Kto to? – dobiegł ją głos Elaine.
    Uciekaj. Musi uciekać. Wszyscy muszą. Uciekajcie! Nie była w stanie otworzyć ust. Miała suche, zaciśnięte gardło.
    Tyłem wchodziła po schodach w kierunku otwartych drzwi salonu. Nie spuszczała go z oczu, kiedy tak szedł za nią. Krok w krok. Kiedy w końcu dotarła na górę, na chwilę odwróciła głowę i spojrzała przez ramię. Jej wypełnione przerażeniem oczy powiedziały im wszystko. Podbiegła do ojca i Kaya.
    Michael zatrzymał się w drzwiach i dokładnie rozejrzał po pokoju.
    – Hugues de Payens byłby rozczarowany, gdyby zobaczył, jak nisko upadli jego rycerze.
    – Czasami trzeba wejść na śmietnisko, żeby odnaleźć nieprzyjaciół – odparował Arthur.
    W ręku trzymał nóż, Billi wiedziała, że nie na wiele się to zda. Kay patrzył na Michaela, miał chorobliwie bladą twarz. Był bliski omdlenia i opierał się o stół. Elaine trzymała dłoń na puszce od ciastek. Michael przesunął się na środek pokoju, wyraźnie chełpiąc się zwycięstwem. Billi nie miała wątpliwości, że bez trudu zabije ich czworo.
    – Posłuchaj mojej propozycji, pierworodna. Oddaj mi Lustro, a skończę z tobą szybko i bezboleśnie. – Nie odrywał wzroku od puszki. – Ta plaga to nic przyjemnego. Nic przyjemnego. – Jego oczy płonęły niecierpliwie. – Wraz z nadejściem świtu i pianiem kogutów wszyscy zarażeni umrą, a ja będę obserwował, jak świat rodzi się na nowo. Z wysokości.
    – Możesz wsadzić sobie swoją propozycję tam, gdzie słońce nie dochodzi – warknęła Billi.
    Ojciec uścisnął jej dłoń. Michael zobaczył to i roześmiał się.
    – O, jakie to słodkie, Arthurze. Nigdy nie myślałem, że jesteś takim człowiekiem.
    Bo nie był. Billi poczuła, jak ściska ją dwoma palcami. Raz, dwa, trzy razy. Atak. Zrobi unik na lewo, odwróci uwagę Michaela, ojciec uderzy. Nożem kuchennym. Samobójstwo to nie było wystarczająco dobre słowo, aby określić ten plan.
    – Nie – zaprotestowała. Ojciec spiął się, ale nie poruszył. Billi wysunęła się do przodu. – Pomyśl – powiedziała do Michaela. – Wiesz, że to nie jest dobre. Nie możesz w ten sposób przyprowadzać ludzi do Boga. Przecież nie o to w tym wszystkim chodzi.
    Roześmiał się.
    – Czy próbujesz odwołać się do mojego lepszego ja? Do mojego człowieczeństwa? – Ruszył spod ściany. Ciepło i światło biły z jego ciała. Gorące fale powietrza drżały pomiędzy nimi. – Zapomniałaś, śmiertelniczko, że nie ma we mnie ani krzty człowieczeństwa?!
    Kay opuścił głowę, jęcząc. Rozłożone na stole naczynia zaczęły pobrzękiwać, herbata rozlewała się po białym obrusie. Billi cofnęła się, nadał trzymając dłoń ojca. Kay krzyknął i stół wystrzelił na środek salonu, przygważdżając Michaela do ściany. Gips odpadł z sufitu, kiedy ciężki mebel roztrzaskiwał się na kawałki. Billi osłoniła twarz i skoczyła za kanapę. Chwilę później i kanapa znalazła się w powietrzu, celując w Michaela.
    – Uciekajcie! – krzyknął Kay. Stał na środku pokoju, w którym wszystko, co nie było przytwierdzone do podłoża – krzesła, naczynia, sztućce – fruwało z siłą huraganu. Nawet deski podłogowe trzaskały i pękały, a gwoździe, którymi były przybite, trzęsły się, wyrywane siłą woli Kaya.
    Michael podniósł się i strzepując kurz, odwrócił do Kaya. Biło od niego takie gorąco, że Billi czuła się tak, jakby stała tuż obok rozpalonego pieca. Na tapecie i zasłonach zaczęły się pokazywać języki ognia.
    Kay spojrzał w stronę kuchni. Szuflady otwierały się z trzaskiem i fala noży, widelców i szpikulców od rożna uderzyła w Michaela. Anioł Ciemności zatoczył się, kiedy ostrza wbijały się w jego ciało i krew trysnęła na ściany, ale nie upadł. Billi chciała pomóc Kayowi, ale ojciec chwycił ją i pociągnął w stronę drzwi. Elaine szła tuż za nimi, z metalową puszką przyciśniętą do piersi. Za sobą słyszeli wybuchy i podmuchy wiatru. Podłoga pękała, a ściany zaczęły się rozstępować. Cały budynek trząsł się gwałtownie.
    Billi przykryła głowę, żeby uchronić się przed spadającymi kawałkami sufitu. Schody wyginały się i trzeszczały. Drzwi były tuż przed nimi, ale wydawało się, że nigdy do nich nie dotrą. Dom przechylił się i Billi upadłaby, gdyby nie ojciec. Ostre, pokruszone kawałki cegieł uderzały ją w twarz. Nie wiedziała, w którą stronę biec. Elaine wpadła na nią, uderzając głową. Ogłuszający wiatr wtargnął na schody, niczym podmuch odrzutowca.
    Rzuciła się do drzwi, które już prawie wylatywały z zawiasów. Niemalże na kolanach Arthur i Billi podnieśli Elaine i wynieśli ją na ulicę.
    Jej dom zamienił się w piekło. Z dachu pozostały tylko sczerniałe belki, połowa ścian się rozpadła.
    – Kay! – krzyczała Billi. Myślała, że szedł tuż za nimi, ale nie mogła go dostrzec. Został w środku! Odwróciła się. Ojciec chwycił ją za rękę.
    – Jest za późno, Billi! Za późno!
    – Nie! Nie! – Walczyła z nim, krzycząc i wyrywając się, bijąc go pięściami. Musi ratować Kaya! Arthur nie zważał na jej protesty, tylko trzymał ją coraz mocniej.
    – Już za późno!
    Odciągnął ją od płonącego budynku. Wielu ludzi w piżamach, szlafrokach i naprędce narzuconych płaszczach wyszło na ulicę, wpatrując się w płonący dom. Niektórzy robili zdjęcia.
    Końcowy wybuch zwalił ich wszystkich z nóg. Ziemia zatrzęsła się, a asfaltowa jezdnia popękała im pod nogami. Powietrze rozpromieniło się nagle białym światłem, a Billi poczuła, że nie może wstać. Jedyne, do czego była zdolna, to patrzeć w tę niezwykłą jasność.
    Michael szedł ulicą, mijając ciała skręcone w bólu. Ubrania tliły się na nim, a smugi dymu wiły wokół nóg. Z jego ciała wciąż sterczały noże i krew oblepiała setki ran. Wyglądał jak odrażająca kopia świętego Sebastiana.
    Puszka po ciasteczkach, która wypadła z objęć Elaine, leżała kilka metrów od Billi. Dziewczyna próbowała się podnieść, ale nawet powietrze wydawało się zbyt ciężkie. Nie mogła się ruszyć, nie mogła go powstrzymać.
    Michael podniósł pudełko i zrzucił pokrywkę. Jego twarz ogarnęła jasność bijąca z wewnątrz.
    – Wreszcie. – Rozerwał folię, w którą zawinięto Przeklęte Lustro, i uniósł je wysoko. – Wreszcie!
    Złote światło, jaśniejsze od słonecznego, wylało się z Lustra. Najpierw rozległy się szepty, potem śpiewy, aż w końcu krzyki, gdy energia Obserwatorów, zamkniętych przez stulecia w jego wnętrzu, zaczęła się przelewać do Ziemskiego Królestwa. Portal do Otchłani otwierał się coraz szerzej i gorąco narastało. Billi zakryła uszy, aby uchronić je przed hałasem niezliczonej liczby chórów. Światło stało się oślepiające, a asfalt zaczął się topić i parować.
    Nagle rozległo się uderzenie pioruna i zapanował spokój. W niebie zagrzmiało i pierwsze krople deszczu spadły na twarz Billi. Podniosła głowę.
    Michael stał w poczerniałym kraterze roztopionego asfaltu. Obserwatorzy gromadzili się wokół niego. Najpierw jako prawie niewidoczne cienie, trzęsące się wokół światła, powoli przybierali ludzkie kształty. Każdy z nich głośno krzyczał, kiedy ostatecznie przekraczał granicę bytów. Billi widziała, jak się potykają, nadzy, wyczerpani, i upadają na ziemię. Czarne opary spowijały ich formujące się ciała. Było ich coraz więcej, aż cała ulica zapełniła się białymi wytatuowanymi postaciami. Michael podszedł do jednego z nich i pomógł mu się podnieść. Popatrzyli na siebie, ich złote oczy wypełniała nieziemska moc. Michael uścisnął go.
    – Witaj, Arakielu – powiedział.
    Inni również powstali z ziemi. Cienie wokół ich ciał falowały i otulały ich jak ciężki ciemny materiał. Ich białe twarze świeciły anielskim światłem. W rzeczy samej – Anioły Ciemności.
    Michael wypuścił Przeklęte Lustro z dłoni. Billi podczołgała się, zawsze istniała jakaś szansa. Wyciągnęła rękę.
    Michael był szybszy. Spojrzał na nią i chwycił Lustro. Stopiło się jak masło i długie smugi złota skapywały na ziemię spomiędzy jego palców, sycząc i kamieniejąc.
    Potem nachylił się i delikatnie uniósł jej twarz. Te oczy, w których niegdyś dostrzegała tylko piękno i blask, teraz były oczami bezlitosnego myśliwego. Ani śladu ciepła czy współczucia. Pochylił się nad Billi i pocałował ją. Billi wzdrygnęła się, ale jego palce zacisnęły się na jej szczęce, trzymając ją mocno. Czuła, jakby ktoś przyłożył jej do twarzy czajnik z gotującą się wodą. Chciała krzyczeć, ale jego wargi zamykały jej usta. Potem ją puścił.
    Obserwatorzy zebrali się wokół swego wybawiciela.
    – Chodźcie, mamy do wykonania boże dzieło – powiedział
    Michael.
    Odwrócili się i zniknęli w ciemnościach.
    Billi wstała, zrobiła kilka kroków, potem się zachwiała, czując, jak ziemia wiruje jej pod nogami. Odwróciła twarz w górę, do nieba, do zimnego deszczu, bo cała płonęła. Czuła, jakby jego krople gotowały się, spadając na jej skórę. Nie mogła oddychać. Powietrze wokół niej zgęstniało. Uszy wypełnił przenikliwy pisk i ziemia usunęła się jej spod stóp. Jakieś ręce chwyciły ją., ojciec coś do niej krzyczał. Widziała jego oczy, rozszerzone w przerażeniu, ale go nie słyszała. Stalowe pazury rozszarpywały jej brzuch, zgięła się i zaczęła wymiotować. Elaine podbiegła, żeby jej pomóc.
    Widziała je, chmurę czarnych much, które powoli na niej siadały. Zaczęła krzyczeć, kiedy wdzierały się jej do ust i oczu, ich bzyczenie słyszała głęboko w mózgu. Dziko się rzucała, aby je odpędzić, ale siadały na niej coraz grubszą, warstwą, aż okryły ją. Całą i jej oczy przesłoniła ciemność.
    Na ziemię spadła dziesiąta plaga.

Rozdział 30

    Nie żyje.
    Kay nie żyje.
    Wszyscy umarliśmy.
    Unosiła się w powietrzu, lekka jak piórko. Czuła się bezpiecznie i było to uczucie, którego nie doświadczyła od lat. Śmierć nie była taka najgorsza.
    Kiedy zaczęła odczuwać, ból powrócił. Każdy oddech przypominał połykanie tłuczonego szkła. Rozpalone igły wkłuwały się w każde ścięgno.
    Czy po śmierci nie miało być spokojnie?
    – Billi?
    Ojciec był tuż przy niej, patrzył na nią. Niósł ją na rękach. Nie robił tego od… Od wieków. Wycierał twarz w rękaw.
    – Nie płacz. Jesteśmy prawie w domu.
    Dom. A gdzie to było?
    Widziała ciemne niebo tuż nad swoją głową, a na nim dwóch rycerzy na jednym koniu. Templariusze.
    „Mój Boże, templariusze mają własne niebo? Tego jeszcze brakowało”.
    Myślała, że kiedy umrze, wreszcie będzie miała spokój. Ale w miarę jak jej spojrzenie odzyskiwało ostrość, rycerze przybrali kształt figury z brązu, stojącej na kolumnie z białego kamienia.
    Dom. Jaki dom?
    Tempie Church.
    Elaine rozłożyła płaszcz u stóp kolumny templariuszy i Arthur położył na nim Billi. Krople łaskotały ją w twarz, ale ich chłód zwilżał rozgorączkowaną, płonącą skórę. W tym miejscu ogłaszano krucjaty. Z tego miejsca największy rycerski zakon rozpoczynał święte wojny. Szlachetnie urodzeni, książęta, królowie przychodzili tu na kolanach i drżeli przed rękawicą templariuszy.
    Teraz świątynia przypominała wypaloną muszlę. Wszystkie okna były powybijane, drzwi zabite płytami. Deszcz spływał ciemnymi stróżkami po białych ścianach. Pioruny rozbłyskiwały pomiędzy czarnymi chmurami, spowijającymi Londyn. Powietrze drżało od grzmotów.
    Ale słyszała też inny dźwięk, zagłuszany dzikimi odgłosami nieba. Billi przekręciła się na bok, starając się go rozpoznać.
    Bicie kościelnych dzwonów. W mieście brzmiało ich echo. Ich dźwięk wzrastał, bo biło ich coraz więcej. Czarne chmury drżały z gniewu, waląc piorunami. Przez krótką chwilę Billi miała nadzieję. Nadzieję, że coś się wydarzy, cokolwiek.
    Dzwony wzywały ludzi przepełnionych wiarą. Przepełnionych strachem.
    Deszcz paciał mocno, wiatr gwizdał na dziedzińcu, a Billi opadła na zimną kamienną posadzkę. Michael zwyciężył. Jutro wszystkie pierworodne dzieci umrą.
    Kay zginął. Ona też umrze.
    Arthur siedział tuż przy niej i przesuwał palce między jej włosami. Opierał się o kolumnę i delikatnie uśmiechał. W jego spojrzeniu była delikatność, której nie widziała od lat. Wyglądał inaczej.
    – Art – powiedziała Elaine, wskazując na ciemność. Nadchodzili. Ciemne sylwetki ostrożnie stąpające w ścianie deszczu. Arthur podniósł się i wyjął nóż.
    Obserwatorzy. Przybyli, by dokończyć dzieła. Sześciu albo więcej. Wystarczy. Poruszali się z pewnością wojowników, bez pośpiechu, ze śmiertelną pewnością.
    Arthur wystąpił do przodu.
    – Zamknij oczy, Billi – poprosiła Elaine. Sama zacisnęła swe kościste pięści – gotowa walczyć do końca. Billi prawie się roześmiała. Elaine nie była templariuszką, ale zginie jak jedna z nich.
    Nie. Nie odejdzie z zamkniętymi oczami, leżąc. Zmusiła się, by wstać. Mięśnie łapał skurcz za skurczem, ale zacisnęła zęby i przejęła kontrolę nad ciałem. Jeśli to koniec, będzie walczyć. Czarne kształty były coraz bliżej.
    – Art?
    Wpatrzyła się w ciemność. Chwileczkę.
    – Gwaine? – zapytał Arthur, głosem pełnym nadziei. Zrobił ostrożny krok w stronę zbliżających się postaci.
    Seneszal stanął pod blado świecącą latarnią. Wyglądał, jakby nagle się postarzał, policzki miał zapadnięte i dużo bardziej pomarszczone. Tylko jego oczy nadal płonęły. Billi patrzyła, jak z ciemności wynurzają się pozostali rycerze, i wstrzymała oddech.
    – Arthurze – powiedział Gwaine i upadł na kolana. – Mój mistrzu.
    Przybyli. Wszyscy. Bors, Gareth, stary ojciec Balin. Pelleas uścisnął Billi tak, że straciła oddech. Nawet Elaine dostała całusa od Borsa, a Billi patrzyła na to, śmiejąc się z ulgą.
    Przybyli. Zaledwie kilku, ale dla niej, jak właśnie sobie uświadomiła, byli wszystkim.
    Działo się to, co nieuchronne. Próbowała z tym walczyć, niemal ich porzuciła, ale byli jej życiem, jej przeznaczeniem. Kay odszedł i tylko oni jej pozostali.
    Templariusze.

Rozdział 31

    – Idę z wami – postanowiła Billi. Siedziała na stołku, owinięta grubym brązowym szalem, i czuła się tak, jakby miała sto lat. Ból się zmniejszył, ze śmiertelnego stał się tylko nieznośny. Może tutaj, głęboko w katakumbach templariuszy, ich stare kości były silniejszym zaklęciem niż cała magia, na którą stać było Elaine.
    – Nie, zostajesz – odpowiedział Arthur. Podniósł ramiona, podczas gdy Elaine sprawdzała jego bandaże. Był biały jak zjawa i wymizerowany, ale jako mistrz miał stanąć na czele rycerzy. Wezwał do siebie Pelleasa, który niósł na ramieniu ciężką stalową kolczugę. Arthur owinął wokół torsu jedwabną pikowaną tunikę, zawiązując ją małymi czerwonymi tasiemkami pod lewym ramieniem.
    – Gwaine zabierze Borsa i wykonają manewr mylący. Ja poprowadzę resztę i zaatakujemy.
    Pelleas przełożył kolczugę przez głowę Arthura, jak sweter. Rzemyki zwisały od karku do połowy łopatek. Pelleas zawiązał je, a Arthur poluzował otwór wokół szyi.
    Gwaine. Nie mogła uwierzyć.
    – Dajesz takie zadanie Gwaine'owi?
    – Jest seneszalem. Dlaczego nie? Billi nachyliła się i wyszeptała:
    – Tato, po tym co zrobił? Przecież on cię porzucił.
    Arthur spojrzał na Pelleasa, który przewiązywał go szerokim skórzanym pasem na miecz.
    – Seneszal ma moje całkowite zaufanie – powiedział, ale rzucił w kierunku Gwaine'a zimne i ponure spojrzenie. Nie rozprawił się z nim jeszcze, czekał na dogodniejszy moment.
    Poprawił kolczugę na ramionach.
    – Jak wyglądam?
    Tysiące wypolerowanych kółeczek błyszczało w słabym świetle. Kolczuga była krótka, kończyła się tuż za biodrami, typowa dla piechoty. Rękawy i dekolt obszyte skórą. Poza kolczugą Arthur miał na sobie żołnierskie spodnie i wysokie buty. Wziął do ręki ciężki miecz z prostym jelcem i żelazną głowicą. Miecz miał szerokie ostrze, niezbyt długie, typowe raczej dla maczety niż eleganckiej broni rycerskiej, ale Billi widziała, że takie ostrze łatwo się nie tępi i zadaje śmiertelne ciosy. Całkowicie odpowiadało ojcu – ostre i brutalne. Wsunął je do pochwy na lewym biodrze. Na prawym miał parę piętnastowiecznych mediolańskich sztyletów.
    – Wystrojony, żeby zabijać – wychrypiała Billi.
    Rozejrzała się po zbrojowni. Elaine chodziła po słabo oświetlonym pomieszczeniu, całkowicie zaskoczona. Patrzyła na sterty kości, które leżały w płytkich niszach, na broń, na zbroje. Sprawdzała ciężar mieczów i twarz czerwieniała jej z wysiłku.
    Rycerze potrafili walczyć każdym rodzajem broni, ale każdy z nich miał swój ulubiony typ. Gwaine nie rozstawał się z toporem – lekko zmienioną wersją toporka strażackiego – ze stalową rękojeścią, dobrym do miażdżenia i siekania. Gareth brzdąkał na mocno napiętej cięciwie łuku i delikatnie gładził palcami orle pióra, z których zrobione były lotki strzał. Na plecach Borsa krzyżowały się dwa krótkie miecze. Ojciec Balin siedział pod lampą i szczoteczką do zębów cierpliwe usuwał rdzę i brud ze swej maczugi. I w końcu Pelleas, klasyczny rycerz z rapierem i lewakiem, stał na środku zbrojowni z przymkniętymi oczami, powoli schylając się do stóp i rozciągając plecy. Jego cienkie, czarne skórzane rękawiczki tkwiły za pasem.
    Templariusze byli gotowi do bitwy.
    – A co ze mną? – zapytała Billi. Tak trudno było jej mówić. Nie sądziła, że ktoś ją usłyszy. Arthur odłożył broń i podszedł do córki. Westchnął i przykląkł.
    – Posłuchaj, zostaniesz tutaj, z Elaine.
    – Zabierasz ojca Balina, a mnie zostawiasz? Staruszek ledwie unosi maczugę.
    Arthur spojrzał na starego księdza. Wiedział, że córka ma rację. Balin dobijał już siedemdziesiątki i kiepski był z niego wojownik. Billi widziała, że Arthur jest tego świadomy.
    – Balin dokonał wyboru.
    – Jak zamierzasz walczyć z Obserwatorami?
    – Właśnie przybyli, więc są jeszcze słabi. Uderzymy mocno i szybko. Maksimum szkód w minimalnym czasie.
    – Co z Michaelem?
    Arthur mocniej ścisnął rękojeść miecza.
    – Już raz go zwyciężyłem.
    – Tato, to było kiedyś. Teraz wszyscy Obserwatorzy są z nim i jego anielska potęga jest nie do pokonania. To, co planujesz, to samobójstwo.
    Arthur odwrócił się do niej i wysyczał przez zaciśnięte zęby:
    – Więc mamy nie próbować? – Oparł się o stół i opuścił głowę. – Czy pozostało nam coś innego prócz walki?
    – Nawet jeśli jest z góry skazana na niepowodzenie?
    – Zwłaszcza wtedy.
    – Dlaczego, tato?
    Uśmiechnął się. Nagłe ciepło niespodziewanie ogarnęło Billi.
    – Deus vult. - Wziął ją za rękę. Jego dłoń była szorstka i stwardniała od ciężkiej broni, którą walczył przez wiele lat. Twarde odciski pokrywały palce. Billi też już miała kilka. – Billi, wystarczająco zrujnowałem nam życie, wierząc w przepowiednię Kaya. Przez te wszystkie lata nie mogłem ci mówić, co czuję, abyś była twardsza. Nie wyobrażasz sobie, z jakim strachem wciąż się zmagam. – Pocałował ją w czoło. Jego usta oparły się na jej głowie i Billi zobaczyła, jak łzy spływają mu po policzkach i kapią na jej twarz. – Ty jesteś moim życiem. Nie mogę żyć bez ciebie.
    Podniósł się i spojrzał na nią. Nie jak mistrz na templariuszkę, ale jak ojciec na córkę. Jego oczy błyszczały.
    – Jestem z ciebie taki dumny. Zawsze byłem.
    Gwaine stał obok, dyskretnie patrząc w bok. Na ramię zarzuconą miał kurtkę Arthura.
    – Jesteśmy gotowi, Arthurze.
    Ojciec wytarł oczy. Wziął kurtkę i szybko ją nałożył. Billi podniosła się, kiedy rycerze zebrali się przy drzwiach.
    – Dokąd idziemy, mistrzu? – zapytał Bors.
    Arthur spojrzał na Billi, unosząc brwi.
    Gdzie go znajdą? Michael powiedział Billi, gdzie będzie. „Będę obserwował ponowne narodziny świata. Z wysokości”.
    – Elizejskie Wzniesienie.

    Elaine przyniosła Billi talerz zupy. Posypała parujący płyn świeżą kolendra.
    – Przykro mi z powodu Kaya – powiedziała, siadając obok. Położyła swe kościste pałce na ramieniu Billi i dziewczyna poczuła jej smutek. Dłoń Elaine drżała od powstrzymywanych emocji. Elaine też kochała Kaya.
    Billi zamknęła oczy. Pikantna zupa powodowała, że łzawiły, a nie chciała, by Elaine sądziła, że płacze.
    Kay.
    Właśnie zdążył wrócić i znowu odszedł. W jej wnętrzu pozostała czarna dziura, a Billi stała tuż nad jej krawędzią. Była zbyt przerażona, żeby patrzeć, obawiając się, że pochłonie ją na zawsze. Pustka po jego odejściu. Kochała go. Cały rok była sama, a teraz już zawsze tak pozostanie. Spojrzała na Elaine, która tylko pokiwała głową.
    – Był bohaterskim rycerzem – powiedziała.
    W katakumbach znalazły połówki i stare koce. Rozstawiły łóżka w kącie zbrojowni. Elaine wciąż się kręciła.
    – Nie lubię sypiać wśród umarłych – mruknęła, wskazując podbródkiem stare kości leżące w niszy.
    – Jestem pewna, że nie obudzi ich nawet twoje chrapanie.
    Billi owinęła się kocami i zamknęła oczy. Po chwili w katakumbach rozległo się pochrapywanie Elaine. Odbijało się od ścian i wkrótce wydawało się, że płynie ze wszystkich stron. Pomimo wyczerpania Billi nie mogła zasnąć. Czuła ostry ból w kościach i oblewała się potem, by za chwilę trząść się z zimna. Mimo że bardzo dużo piła, wciąż czuła pragnienie. I ten nieustanny pisk w głowie…
    Hałas latających much unosił się w ciemnym pomieszczeniu. Już ich nie widziała, ale kuliła się na myśl, że znowu mogą ją oblepić. Podniosła koc, okrywając się ciasno. Może tu jej nie znajdą. Wielokrotnie zmieniała pozycję, aż w końcu zasnęła.
    Kay.
    Obrazy przesuwały się jej przed oczami: płomienie buchające z domu Elaine, Michael przygnieciony kanapą i Kay. Sposób, w jaki uśmiechał się do całego świata.
    Kay.
    Tęskniła za nim. Bardziej, niż sądziła. Pustka rosła.
    Jestem tutaj, Billi.
    Pocałowali się. Nigdy wcześniej nikogo nie całowała.
    Wyjdź na zewnątrz. Czekam.
    Poczuła dreszcze na wspomnienie chwili, kiedy przesuwała palce między jego włosami, srebrnymi w świetle księżyca.
    Proszę, Billi, czekam.
    Szeroko otworzyła oczy. Brzmiało to tak, jakby był tuż obok niej i szeptał jej do ucha. To tylko sen. Przewróciła się na drugi bok.
    To nie sen, Billi.
    – Kay?
    Tak, to ja. Wyjdź na zewnątrz.
    Brzmiało to zupełnie jak jego głos. Potrząsnęła głową. To niemożliwe. Ma koszmary. Po prostu jest w delirium. Dziesiąta plaga zaatakowała jej mózg.
    Jak możesz być taka głupia! Wyjrzyj na zewnątrz.
    Potykając się, boso weszła po schodach. Poza granicami zbrojowni znikała magia, jaka ją otaczała. Już teraz czuła pulsujący mocniej ból, rozpalone do czerwoności łapy rozrywające jej wnętrze. Rozejrzała się po dziedzińcu, bojąc się, że to wszystko sobie wyobraziła, że Kaya tam nie będzie, że wszystko było snem i że nigdy nie wróci.
    Zobaczyła go stojącego w krużganku. Oparł się o kolumnę, krzyżując niedbale ramiona. Nie zważając na potęgujący się ból, Billi wyszła na deszcz. Lało jak z cebra, a zimny wiatr smagał jej twarz. Potykając się, ruszyła do przodu, czując się tak, jakby ciągnęła nogi po szkle. Nawet w słabym świetle jego skóra lśniła, włosy były platynowo białe. Błękit jego oczu przyspieszył bicie jej serca.
    Kay.

Rozdział 32

    Billi z trudem dowlokła się do krużganka i drżące, oparła się o jedną z kolumn. Otarła parzące łzy i spojrzała na Kaya, bojąc się zbliżyć, aby nie okazał się snem i nie zniknął.
    – Jak?! – Podeszła bliżej, ale Kay się cofnął.
    – Zostałem… uratowany. Ogień. Budynek się rozpadł.
    – Strażacy cię ocalili?
    Wyciągnęła rękę. Palce jej się trzęsły, ale tak bardzo chciała go dotknąć, sprawdzić, czy naprawdę jest żywy.
    – Nie, nie strażacy. – Zbliżył się nagle, chwycił Billi za rękę i popatrzył na nią. – Wróciłem po ciebie, Billi, nie mogłem cię zostawić.
    Był prawdziwy.
    Billi przytuliła się do niego. Nie pozwoli mu odejść – nie tym razem.
    – Myślałam, że zginąłeś, Kay. – Było jej zimno i dygotała, Kay przyciskał ją mocno do siebie. – Gdzie byłeś? – zapytała, choć nie miało to znaczenia teraz, kiedy był tuż przy niej.
    – Zrobiłem to dla ciebie – szeptał desperacko.
    Poczuła, że Kay zaczyna szlochać. Odsunęła go delikatnie i spojrzała na niego.
    – W porządku, Kay. Wszystko będzie dobrze. – Ale lęk, który dostrzegła w jego oczach, sprawił, że się zawahała. Kay przesunął dłonią po swojej twarzy.
    – Zrobiłem to dla ciebie – powtórzył.
    O co mu chodzi? Spojrzał w bok i Billi podążyła za jego wzrokiem.
    Leżał tuż przy ścianie, śmiercionośny i srebrny. Krew zakrzepła jej w żyłach.
    Srebrny Miecz.
    Billi podeszła i jeszcze zanim wzięła go do ręki, poczuła emanującą od niego potęgę. Jej palce powoli dotknęły miecza, dłoń zacisnęła się na rękojeści.
    Uderzenie energii było silniejsze niż poprzednio. Nieziemska moc trafiła wprost do jej serca. Teraz każda jej cząstka buchała nadnaturalną siłą, a dziesiąta plaga zniknęła z jej ciała bezpowrotnie, wypalona jasnością Srebrnego Miecza. Szatan powiedział prawdę: ten, kto ma miecz, jest niepokonany, nawet wobec potęgi Michaela.
    Odwróciła się do Kaya.
    – Jak go zdobyłeś?
    Strach znowu ją przeszył i Billi wzmocniła uścisk na rękojeści.
    – A jak myślisz? – Kay błagalnie wyciągnął dłonie. – Zrobiłem to dla ciebie.
    – Jak, Kay?
    – To ja, Billi.
    Stał kilka metrów od niej, ale Billi dostrzegała w jego ruchach niepokojącą ostrożność. Nie chciał podejść zbyt blisko. Bał się.
    „O Boże!”. Billi dotknęła szyi, zerwała z niej swój mały krzyżyk i rzuciła go na kamienną posadzkę.
    – Podnieś to, Kay. Proszę.
    Kay ukląkł i patrzył na srebrny krzyż. Billi obserwowała go, niepokój rozrywał jej serce.
    – Tylko podnieś. – Jeśli to zrobi, wszystko będzie dobrze. Jeśli to zrobi…
    Wyciągnął dłoń, ale kiedy zbliżył ją do krzyżyka, zaczęła się trząść. Palce zacisnęły się w pięść. Cofnął rękę i przytulił do piersi.
    – Coś ty zrobił?!
    Wiedziała. Oddał duszę diabłu. Dla niej.
    – To wciąż ja, Billi. – Wstał i nagle się zmienił. Światło zniknęło. Billi nie dostrzegała już w jego oczach niczego prócz pustki. Uśmiech, który kiedyś wyrażał wielką miłość do świata, był teraz efektem napięcia kilku mięśni. Kay kopnął krucyfiks. – To wciąż ja. – Powtarzał to bez przerwy, jakby chciał jej to wmówić. Jakby chciał przekonać samego siebie.
    Złapał ją za nadgarstek, drugą ręką mocno objął w pasie. Jego twarz była tuż nad jej twarzą. Głód właśnie w nim wzrastał i dopominał się o swoje. Jego ciało zesztywniało, usta się rozchyliły, ukazując błyszczące w mroku zęby, już lekko wydłużone.
    – To wciąż ja. – Ale jego ciało mówiło co innego. – Zrobiłem to dla ciebie, Billi – powtórzył i wbił zęby w jej szyję, pokazując, co się wydarzyło.
    PRZERAŻENIE,
    kiedy podłoga zapada się, a Kay spada dwa piętra niżej, oślepiony kurzem i płomieniami. Koncentruje się i sprawia, że drewniane deski uderzają w Michaela jak płonące strzały. Michael rozrywa ścianę i Kay zakleszcza się pomiędzy dwiema belkami. Zakrywa twarz, dym otula go, a on zwija się, pokonany przez szalejące wokół niego piekło.
    BÓL…
    Włosy na jego głowie zaczynają się tlić, na skórze pojawiają się pęcherze i już wie, że umrze, spalony żywcem. Kaszle, bo dym wdziera się do jego pluć, a on się boi. Jego koszula zajmuje się ogniem. Kay myśli o agonii, budynek się wali, a on tkwi uwięziony pomiędzy belkami. Płomienie zżerają jego ramię.
    TRWOGA
    wywołana Jego obecnością. Diabeł kuca na płonącej belce, nie zważając na szalejący żywioł. Zamiast oczu ma puste oczodoły i Kay wie, że przybył tu, aby być świadkiem jego śmierci. Musi być odważny i umrzeć jak męczennik. Ale czuje swoje palące się ramię, odór tłuszczu i pieczonego mięsa.
    ZŁOŚĆ,
    kiedy diabeł mówi, że podziwia jego odwagę. Kay jest prawdziwym templariuszem i zostanie zapamiętany jako męczennik. Szatan wcale nie zamierza odmawiać mu tej chwalebnej śmierci.
    OGIEŃ
    zżera mu ramiona i Kay odczuwa kolejne fale agonii. Jego oddech staje się coraz płytszy, zaciska zęby. Musi wytrzymać jeszcze chwilę i potem wszystko się skończy, na zawsze…
    SPOKÓJ…
    Ale co stanie się z Billi? – pyta diabeł. Kay wybrał swoje męczeństwo, a biedna Billi umrze jak wszystkie pierworodne, w bólu do ostatniej minuty życia. Będą tysiące zmarłych i Billi nie dostanie pomnika na cześć swej męczeńskiej śmierci. Zostanie pogrzebana w zbiorowej mogile, rzucona w zimną ziemię, z tysiącami innych ciał, bezimienna, zapomniana. Czysta statystyka. Będzie umierać długo, w czasie jednej nocy, której każda sekunda będzie przeżarta bólem szalejącej plagi.
    WĄTPLIWOŚCI
    zakradają się do jego umysłu. Rzeczywiście, co z Billi? Diabeł wyciąga rękę. Chwyć ją. Jeśli nie dla siebie, to dla Billi.
    BILLI.
    Kay chwyta wyciągniętą dłoń.
    – Nie! – krzyczy Billi, wyrywając się z jego objęć. Dotyka szyi, nisko, przy obojczyku, i jej dłoń pokrywa się mokrą czerwienią.
    Patrzy na Kaya.
    – O, Boże, Kay. Coś ty zrobił?
    – Zrobiłem to dla ciebie, Billi. – Jego oczy wypełniły się łzami, gęstymi i czerwonymi. Dostrzegł przerażenie na jej twarzy i nagle się ocknął, jakby dotarło do niego, gdzie chciał ją zabrać.
    – Boże, Billi, nie chciałem tego. Nie chciałem. – Zrobił krok do przodu. – Nigdy bym cię nie skrzywdził. Nigdy!
    – Odejdź ode mnie. – Srebrny Miecz tkwił w jej dłoniach, koniec jego ostrza skierowany wprost w jego serce.
    – Dlaczego?
    Cofnął się.
    – Sądziłaś, że tak po prostu mi go dał? Myślisz, że bym to zrobił, gdyby nie chodziło o ciebie? Zrobiłem to dla ciebie! – Jego oczy błyszczały jak dwa szlachetne kamienie rzucone w płomień. Obserwował dzielące ich śmiertelne ostrze.
    – Teraz mnie zabijesz?
    Chciała zaprzeczyć, ale słowa uwięzły jej w gardle. Cień – strachu, nadziei, wątpliwości, smutku? – pojawił się na jego twarzy.
    – Ocalił mnie, Billi. Ocalił mnie. Zostawiłaś mnie tam ginącego w płomieniach. Widziałem, jak uciekasz, ty, twój ojciec, Elaine. Zostawiliście mnie. – Kay wyciągnął ręce. – Ale wybaczam ci. Tak, wybaczam. Spójrz, Billi, to ja, Kay. – Ale wszystko, co Billi widziała, to krew na jego ustach i głód w jego oczach.
    To nie był Kay. Już nie.
    – Pozwól sobie pomóc – powiedziała, zbliżając się.
    – Jak? Ulżysz moim cierpieniom? – zapytał, wskazując palcem Srebrny Miecz. – Tym? Dałem ci wszystko, Billi. Wszystko.
    Zaczął się cofać, rozpływając w ciemnościach, które go wciągały. Zatrzymał się, gdy jego ciało stopiło się z cieniem. Wyciągnął rękę, ale Billi się nie poruszyła. Patrzył na nią, jego biała twarz wykrzywiona bestialskim grymasem.
    – Ty zdradziecka suko!
    Uciekł w ciemność. Jego krzyk umilkł dopiero po długiej chwili.

Rozdział 33

    O piątej rano ulice Londynu były zatłoczone. Do świtu pozostała jeszcze godzina. Billi owinęła Srebrny Miecz w prześcieradło i zawiązała je na plecach, giermkowie nazywali to stylem ninja. Straciła Kaya na zawsze. Istniało tylko jedno miejsce, gdzie powinna teraz być, i jedna rzecz do zrobienia. Spojrzała w niebo ciężkie od deszczu i zobaczyła go, całkiem blisko.
    Wieżowiec Elizejskie Wzniesienie.
    Na krawężniku siedziała kobieta, kiwając się w przód i w tył, bijąc się po głowie. Jej twarz znieruchomiała w niemym, niekończącym się krzyku, jej oczy mocno zaciśnięte, bez łez.
    Wyglądała, jakby straciła zmysły, kiwając się w stuporze. Kiedy Billi przechodziła tuż przed nią, zrozumiała dlaczego.
    Zwinięte na jej kolanach, ubrane w piżamę z Kubusiem Puchatkiem, leżało bezwładne ciało dziecka. Nie widać było, czy jeszcze żyje.
    Billi uciekła w tłum. Szła między kłębiącymi się ludźmi, porzuconymi samochodami, krzyczącymi dziećmi i rozhisteryzowanymi rodzicami. Światła reflektorów oświetlały te dantejskie sceny. Tysiące ludzi wyszło na ulice. Klaksony trąbiły w nieskończoność, syreny wyły, a setki zdesperowanych matek i ojców płakało, błagając, walcząc o pomoc, o nadzieję.
    Ulice wiodące do katedry Świętego Pawła były całkowicie zakorkowane. Ludzie wspinali się na dachy samochodów porzuconych na jezdniach, niosąc w ramionach nieprzytomne dzieci. Wejście do katedry było oblężone, ludzie starali się przedostać przez pospiesznie rozstawione barierki, a wyczerpani księża i policjanci próbowali zapanować nad tłumem. Ponad tym wszystkim niebo grzmiało piorunami i słychać było bicie dzwonów.
    Billi patrzyła oszołomiona.
    Dzieło sztuki Michaela.

    Brama wjazdowa na teren budowy była roztrzaskana. Furgonetka templariuszy, która ją stratowała, stała porzucona kilka metrów dalej, a jej przód tkwił w kontenerze.
    Deszcz i wiatr uderzyły w Billi ze zdwojoną siłą, tak jakby żywioły starały się powstrzymać ją od działania. Niebo ryczało od piorunów, a ponad wyjącym wiatrem dały się słyszeć krzyki i szczęk metalu.
    Przygotowała miecz i weszła.
    Jej serce waliło. Plac budowy, nad którym dominował wielki, czarny wieżowiec, był skąpany w ciemności, pełen zimnych, słabo widocznych cieni, za którymi skrywały się Anioły Śmierci. Wielkie maszyny budowlane i setki kontenerów tworzyły prawdziwy labirynt. Błoto czepiało się jej butów, w koleinach stały głębokie kałuże i Billi z trudem brnęła do przodu. Kiedy wyszła na otwartą przestrzeń, mocniej chwyciła rękojeść miecza.
    Ojciec Balin siedział oparty o ścianę, z głową bezwładnie pochyloną do przodu. Deszcz spływał po jego siwych włosach. Ubranie miał brudne od krwi i błota. Billi uklękła tuż obok niego i dotknęła szerokiej rany na jego klatce piersiowej. Maczuga spoczywała na kolanach księdza, w zaciśniętej dłoni trzymał mały krzyżyk.
    Nie był wielkim wojownikiem. Patrzyła na jego dobrą, pomarszczoną twarz, oczy miał zamknięte, a na ustach delikatny uśmiech. Po twarzy Billi nie płynęły łzy – tylko deszcz. Tylko deszcz. Pocałowała ojca Balina w czoło i poszła dalej.
    Chmury gotowały się i strzelały piorunami, które oślepiały bielą. Deszcz spadał na ziemię, jak lodowata woda z kubła i w jego strugach Billi dojrzała postacie poruszające się wokół niedokończonego budynku.
    A więc to koniec. Przez dziewięćset lat templariusze skutecznie walczyli ze złem. Bili się, ginęli po to, aby teraz bronić pierworodnych dzieci przed Michaelem, Upadłym Archaniołem.
    To był ich ostatni bastion. Ostatnia godzina.
    Najwspanialsza.
    Gareth stał na ciężarówce. Spokojnie naciągał cięciwę i wypuszczał jedną strzałę za drugą. Jak śmierć z czarnym piórem szukały serc, gardeł i oczu jaśniejących, błyszczących i dziko wyjących aniołów.
    Bors, dziki i drapieżny, machał swoimi krótkimi mieczami jak rzeźnik. Pelleas był niemal zanurzony w morzu białych ciał, szponiastych dłoni, zębów i paznokci.
    Gwaine stał cały zakrwawiony, zmasakrowany, pobity. Jego lewe ramię wisiało luźno, otwarte aż po kość. Mimo to walczył, machając swym toporem ponad głową.
    I Arthur.
    Mówiło się, że Arthur był koszmarem Bezbożnego, i teraz zrozumiała dlaczego.
    Stal na kontenerze, wielkim jak dwa garaże. Jego ciężka kurtka była postrzępiona, a kolczuga porozrywana. Krew ciekła z wielu ran na całym ciele, ale jego twarz była wcieleniem szalejącej furii. Jego usta wykrzywiał krzyk, za każdym razem, kiedy wznosił swój miecz.
    – No, chodźcie tu! – wrzeszczał. Pod nim leżały ciała, wokół niego stał krąg żyjących. Dwaj Obserwatorzy, uzbrojeni w maczety, wyskoczyli wysoko w powietrze. Jeden z nich nie zdołał nawet wylądować, bo jego tors został przecięty na pół i napastnik potoczył się w błoto. Drugi zachwiał się zaszokowany okrucieństwem Arthura i chwilę wahania przypłacił życiem. Mistrz templariuszy uderzył, wybijając mu z dłoni maczetę. Anioł rzucił się do ucieczki, ale Arthur chwycił go za złote włosy i przyciągnął ku sobie. Przeciwnik nawet nie zdążył krzyknąć, kiedy został przeszyty mieczem.
    Obserwatorzy, wciąż osłabieni przejściem do Ziemskiego Królestwa, po długich latach więzienia, nie mieli jeszcze pełni nadnaturalnych zdolności Michaela, dzięki którym broń śmiertelników nie była dla niego zagrożeniem. Rycerze dokonywali rzezi, ale Obserwatorzy mieli liczebną przewagę. Musieli jeszcze tylko przez chwilę powstrzymać templariuszy. Zbliżał się świt i wszystkie pierworodne dzieci czekała śmierć.
    Billi znieruchomiała. Hałas, przerażenie, chaos bitwy obezwładniły ją. Nie wiedziała, co robić. Powinna pomóc ojcu czy bronić Garetha? A może Borsa? Każda chwila była na wagę złota, a tu panika i niepewność chwyciły ją za gardło.
    Obserwatorzy poruszali się wśród stalowych wsporników jak robaki. Były ich dziesiątki. Znowu zaczęło się błyskać i na najwyższym punkcie budynku Billi dostrzegła samotną postać.
    Michael.
    Już wiedziała. Wszystko zależało od niej. Zawsze tak miało być. Była templariuszką i w końcu wszystko stało się jasne. Jeśli to ich ostatnia godzina, to i na nią przyszedł czas. Była tego pewna i nie czuła już lęku.
    „Zasłużycie na obcowanie z męczennikami”.
    Czy ta chwila była już od dawna zaplanowana? Przepowiednia Kaya? Spotkanie w metrze? Przeznaczenie?
    Nie, to dużo prostsze.
    Billi wzniosła miecz, który stanął w ogniu, w bieli piorunów. Nadnaturalna energia, przepływając z miecza, zapłonęła od pioruna. Wszyscy odwrócili głowy w kierunku światła, kiedy Billi krzyknęła:
    – Deus vult!
    Ruszyła prosto do windy. Templariusze dostrzegli ją i zrozumieli, co chce zrobić. Uwolnili się od atakujących i osłaniali biegnącą. Upadłe anioły też wyczuły jej zamiar. Krzyczały i wyły, skacząc z jednego wspornika na drugi, ale ona była szybsza. Wpadła do metalowej klatki, za nią stanął Arthur. Ich oczy się spotkały. Krew spływała po całym jego ciele, ale uśmiechnął się do niej. Stała prosto, chociaż winda drżała. Nic nie powiedział – nie potrzeba było słów – po prostu pokiwał głową. Cofnął się i zamknął drzwi.
    Billi przekręciła czerwoną dźwignię i winda wystrzeliła w górę. Patrzyła na błotniste pole bitwy, na to, jak templariusze otaczają windę. Wokół nich w ciemności dostrzegała braci i siostry Michaela. Patrzyła, aż w końcu wszystko zniknęło w deszczu.

Rozdział 34

    Winda drgnęła i zatrzymała się. Koniec podróży. Billi wytarła twarz rękawem, osuszając ją z oślepiającego deszczu. Mocniej ścisnęła rękojeść miecza, czując pulsującą energię. Odsunęła drzwi windy i wyszła na zewnątrz. Połowa podłogi wylana już była betonem, ale nadal widniały w niej czarne dziury. Jeden nieostrożny krok mógł skończyć się upadkiem z dwustu metrów.
    – Billi, jak to ładnie z twojej strony – przywitał ją Michael. Stał na krawędzi stalowej kolumny, nieco węższej niż jego dwie stopy. Pomimo szalejącego wiatru nie chwiał się, cudownie utrzymując równowagę. Miał na sobie tylko przemoczone dżinsy, jego nagi tors błyszczał jak srebro. Wymyślne tatuaże wiły się po białej skórze, jak węże, nagle ożywione. Dwie blizny na jego plecach krwawiły.
    – Chodź tutaj – powiedziała. Oczy miała skupione na jego oczach i już nie drżała pod jego nieziemskim spojrzeniem.
    „Templariusz nie drży”.
    – I co?
    – Zapraszam na orgię przemocy. – Stanęła na środku wybetonowanej podłogi. – To będzie oczyszczające doświadczenie – dodała i chwyciła miecz w obie ręce, nadal jednak trzymając go nisko. – A może się boisz? Michael głęboko westchnął.
    – Co tam widzisz? – W dłoniach też trzymał miecz i wskazywał nim na zachód.
    W kierunku katedry Świętego Pawła.
    Światła. Dostrzegła tysiące świateł, widocznych nawet z takiej wysokości. Migoczące miasto skąpane było w żółtym świetle.
    – Piękne, prawda?
    Wiedziała, co znaczyły te światła. Każde z nich symbolizowało rodzinę, w której umierało dziecko. Oznaczało kogoś kochanego, kogoś, kto miał umrzeć o świcie. Billi nie dostrzegała w tym nic pięknego. To było okropne i przerażające.
    – Widzisz, Billi? Widzisz, jak przyprowadziłem ich do Boga? Teraz nigdy już nie zejdą z dobrej ścieżki.
    – A co z milionami, które zabijesz?
    – Pójdą do nieba. Są moją ofiarą.
    – Jesteś szalony. Nie dałeś im Boga, tylko strach.
    Michael uśmiechnął się do siebie.
    – A to początek wiary. – Wskazał na niebo na wschodzie. Pomimo czarnych burzowych chmur widać było, jak jaśnieje. – Już za chwilę.
    Billi postukała ostrzem miecza w podłogę. Miała dość.
    – Chodź i giń.
    Rozpostarł ręce i rzucił się w dół.
    Grawitacja na niego nie działała, bo Michael nie był istotą z krwi i kości, był bytem światła. Zawisł nad podłogą i zanim na niej stanął, palcami delikatnie zmiótł kurz.
    – Pamiętasz go? – zapytał, pokazując jej Miecz Templariuszy. Jego wypolerowane ostrze zmieniło się. Nie widziała różnicy, ale ją wyczuwała. Biła od niego moc, nie był już stalą śmiertelników, został nasycony anielską potęgą.
    Billi wzniosła swoją broń.
    – A ty pamiętasz? – zapytała.
    Czy jej się zdawało, czy Michael zbladł?
    – Srebrny Miecz. Już dawno go nie widziałem. Skąd go masz?
    – Wróg mojego wroga jest moim przyjacielem – odpowiedziała Billi.
    Michael otworzył usta i pokiwał głową.
    – Szatan. Cóż za ironia. Zawarłaś pakt z Gwiazdą Poranną, aby mnie zniszczyć.
    Billi stanęła na belce, ciągle uważając na dziury w podłodze, ostrożnie przenosząc ciężar ciała z jednej nogi na drugą, nie spuszczając oczu z Michaela.
    Miecze dotknęły się, śmiertelne ostrza zwarły, sprawdzając swoją siłę. Serce Billi pulsowało z powodu podwyższonej adrenaliny, kropelki potu pojawiły się na jej czole, kiedy lustrowała przeciwnika.
    Michael.
    Grigori.
    Upadły Anioł.
    Boży Zabójca.
    Zimne macki strachu sunęły wzdłuż jej kręgosłupa. Złote oczy drapieżnika chwytały ją i Billi czuła…
    „Przestań”.
    Sama napędzała swe przerażenie. Nie pozwoli, by lęk zwyciężył w tej bitwie. „Strach ma wielkie oczy”.
    Lekko przesunął koniec jej ostrza i poprawił uchwyt. Billi poddała się instynktowi. Nie widziała jego ataków, skręcała tylko nadgarstek i słyszała zgrzyt stali. Iskry leciały z ostrych krawędzi, kiedy oboje walczyli o to, aby zanurzyć swe ostrza w ciele przeciwnika. Gorący oddech Michaela owiewał jej twarz, kiedy się zwierali i odskakiwali.
    Jego atak był nieprzerwany. Raz trafił ją w ramię, ale ledwie poczuła ukłucie. Cofała się, odbijając ciosy, które spadały na nią jak lawina. Uderzenia Michaela rozbijały się o Srebrny Miecz, a każde z nich boleśnie odczuwała w barkach.
    Ostrza ponownie się zwarły, jej złapało rękojeść przeciwnika. Mocno szarpnęła, mając nadzieję, że wyrwie mu miecz z dłoni.
    Uśmiechnął się.
    – Sądzisz, że to najlepszy…
    Billi krzyknęła i czołem uderzyła go w głowę. Nogi pod nim zadrżały, tylko na chwilę, ale to wystarczyło.
    Kiedy upadał, Billi chwyciła nadgarstek dłoni, w której trzymał miecz, i wbiła w niego kolano. Wydawało się jej, że kopie pień drzewa, ale Michael rozluźnił uścisk. Przekręciła swój miecz. Podkręcony Miecz Templariuszy wysunął się z rąk Michaela i z brzdękiem upadł na beton.
    Michael zawył i nie zwracając uwagi na srebrne ostrze, które rozorało mu skórę na żebrach, złapał Billi za głowę. Żelazne palce objęły jej twarz. Mięśnie, kości, skóra – wszystko uginało się jak w imadle. Poczuła w czaszce przeszywający ból, oczy niemal wychodziły jej z orbit. Nie podda się. Syczała, ogarnięta bitewnym szałem.
    Srebrny Miecz dotknął jego brzucha, Billi wbijała go głębiej i głębiej. Chociaż czuła, jak jej szczęka trzeszczy pod żelaznym uściskiem Michaela, a nerwy wyją z bólu, wbijała ostrze coraz mocniej.
    Nagle Michael puścił jej twarz. Potoczył się do tyłu, trzymając za krwawiący bok. Billi chwytała oddech, uwolniona od miażdżącego uścisku, ziemia kręciła się jej pod nogami, kiedy walczyła z nadchodzącym omdleniem.
    Ręce Michaela lepiły się od jego krwi, ale rana niestety nie była śmiertelna. Jego oczy poszukiwały utraconej broni. Rzucił się na Miecz Templariuszy szybko jak błyskawica. Billi była szybsza. Uderzyła go głowicą swego miecza prosto w twarz. Michael padł na walający się gruz, rozpryskując kałuże deszczu. Fale bólu przeszywały głowę Billi, wszystko widziała niedokładnie, przez łzy. Potykając się, szła do przodu, trzymając miecz drżącymi rękami.
    Spojrzał na nią, zastygły w bólu. Ostrzem Srebrnego Miecza dotykała jego podbródka, tuż nad gardłem. Wykrzywił twarz.
    – No więc? Zamierzasz mnie teraz zabić?
    – Tak jak ty zabiłeś Egipcjan. Michael się uśmiechnął.
    – Chyba nie całkiem. – Podniósł rękę. – Pomóż mi, przyjacielu.
    Ciemność spowijająca dziwaczny las belek konstrukcyjnych drżała jak rozgrzane powietrze. Billi wydawało się, że coś słyszy, ale ponieważ sama głośno oddychała, nie wiedziała, z której strony dochodził dźwięk. Usłyszała to znowu i uświadomiła sobie, że to głos w jej głowie.
    Billi.
    Czarna sylwetka wynurzyła się z ciemności, jej twarz zaskakująco biała na tle otaczającego ją mroku.
    Kay.

Rozdział 35

    Kay się uśmiechnął. Serce podskoczyło jej do gardła, kiedy się zbliżył. Tak bardzo się zmienił. W tym upiornym świetle jego skóra błyszczała jak perła. Gładka, przejrzysta, bez skazy. Jego oczy płonęły dziko z pragnienia i głodu. Z nienawiścią.
    – Cieszę się, że tu jesteś, Billi. Możemy spędzić te ostatnie chwile razem.
    – Kay…
    Zawył i nagle znalazł się pomiędzy nią i Michaelem. Billi uskoczyła na bok i potykając się na nierówności, boleśnie upadła. Podniosła miecz, ale Kay nadepnął butem na jej nadgarstek. Łzy bólu strumieniami płynęły jej po twarzy i jak przez mgłę zobaczyła, że Srebrny Miecz wypada jej z dłoni.
    „Za szybko, jak…”.
    Poczuła, jak kopie ją w klatkę piersiową, mocno jak młot pneumatyczny. Z trudem chwytała oddech, jakby połykała na zmianę lód i ogień, jej żebra trzeszczały.
    – Kay, proszę – wymamrotała. W głowie jej wirowało, nogi miała zupełnie bezwładne.
    „Jest taki silny. Nie powstrzymam go”.
    – Kay, nie. – Leżała na krawędzi, niewiele brakowało, żeby wiatr ją zdmuchnął. Odwróciła się powoli, każda jej kość krzyczała z bólu, próbowała odczołgać się w bezpieczne miejsce, kiedy Kay zablokował jej drogę.
    – Co ci się nie podoba, Billi. Dlaczego nie? Wszystko to dzięki tobie. – Podniósł ją jedną ręką. – Przez ciebie.
    Nagle wybuchnął szaleńczym śmiechem. Pochylił nad nią swoją twarz i wyszeptał:
    – Nie zniosę tego. To za wiele. – Podniósł głowę i wyszczerzył się w maniakalnym uśmiechu. – Pomóż mi, bo czuję, że muszę cię zabić. – I uderzył ją w twarz.
    Zrobiło jej się czarno przed oczami.
    Poczuła metaliczny smak krwi, swojej krwi, która wypełniła jej usta. Otworzyła oczy, ale niewiele widziała, bo wszystko wokół niej wirowało. Nie była w stanie się podnieść. Leżała wśród gruzów, ledwie się ruszając.
    – Kay, tak bardzo mi przykro.
    Z trudem wysunęła rękę, szukając czegoś, by się podeprzeć i podnieść. Jej prawa dłoń wyczuła stal, zimną i znajomą.
    Srebrny Miecz.
    Spojrzeli na niego jednocześnie. Strumień mocy przepłynął kolejno przez dłoń i ramię Billi. Wzmocniła uchwyt.
    Potem rozluźniła.
    – Nie potrafię – powiedziała.
    Nie Kaya.
    – Weź go, Billi. – Patrzył na nią oczami błyszczącymi szaleństwem. Jego palce były zakrzywione jak szpony, twarz zdeformowana. Łzy, gęste i czerwone, rozmazywały się na jego policzkach. – Nie panuję nad sobą. – Chwycił ją i Billi dostrzegła, że ze sobą walczy. – Musisz to zrobić – szeptał. – Powstrzymaj mnie.
    Mówił prawdę – dla niej, dla nich obojga. Oddał swą duszę, skazując się na potępienie, aby ją uratować. Patrząc na niego, zrozumiała przepowiednię.
    „Poświęci tego, którego kocha, aby ich uratować”.
    Przepowiednia nie dotyczyła jej ojca.
    Chodziło w niej o Kaya.
    Ręka Billi mocniej objęła rękojeść miecza.
    – Przebacz mi, Kay!
    Z jego ust wydobył się dźwięk przypominający wycie potępieńca. Niebo rozbłysło białym światłem pioruna i zobaczyła go, tak blisko i tak wyraziście jak nikogo wcześniej.
    Widziała miękki zarys jego szczęki, puszysty biały meszek na jego brodzie, usta. Nadal czuła ich dotknięcie.
    Zamknęła oczy. Od ostrza biło ciepło, ból ustawał, a świt zbliżał się nieubłaganie.
    – Wykończ ją! – krzyczał Michael.
    Kay upadł na kolana. Objął ją, zaplótł swoją dłoń wokół jej ręki na rękojeści miecza.
    Billi oparła się o jego nogi. Spojrzała mu w oczy, w których dostrzegła odwagę. Musi być tak dzielna jak on, jeśli chce ocalić pierworodnych. Spojrzeli na siebie i Kay delikatnie ją pocałował.
    – Zrób to, Billi – wyszeptał.
    Dłoń Billi drżała, ale Kay ścisnął ją mocniej i razem pewnie trzymali miecz. Potem przyciągnął ją do siebie i raz jeszcze ją ucałował.
    – Żegnaj – powiedział.
    Billi pchnęła miecz prosto w jego serce.
    Krew trysnęła z rany i ciało Kaya stało się bezwładne. Billi wyszarpnęła miecz, który wysunął się jej z palców, kiedy tuliła upadającego przyjaciela. Zaczęła uciskać ranę.
    – W porządku, Billi.
    Gęsta, lepka krew zostawała na jej na rękach, przeciekała przez koszulę. Kay zaczął się dławić. Czerwona piana pojawiła się na jego ustach i nozdrzach.
    W porządku, Billi.
    – Kay – wyszeptała. Jego szkarłatne dłonie otuliły jej twarz i mocno trzymały. Czuła ich ciepło na policzkach, czuła, jak zostawiają po sobie czerwone ślady, takie, jakie jej matka zostawiła na podłodze sypialni. Spojrzała mu w oczy.
    – Przepraszam, Kay – powtórzyła. Umierał i chciała zapamiętać każdą sekundę. Patrzył na nią jasnym, skupionym spojrzeniem. Jego zakrwawione usta rozchyliły się w uśmiechu, w jego sekretnym uśmiechu.
    „Pięknym”.
    Ostatni oddech był zaledwie westchnieniem. Patrzyła, czekając, czekając na kolejny, choćby najlżejszy. „Jeszcze trochę. Proszę, Kay. Jeszcze trochę”.
    Ale to było wszystko.
    Billi przywarła do jego ciała. Pokrywała jego usta pocałunkami, czując słoną krew, wciąż mając nadzieję, że poczuje kolejny oddech.
    Lecz to był koniec.
    Spojrzała na niego, ale już odszedł. Wielkie błękitne oczy zmatowiały, otwarte i puste. Już na nią nie patrzył. Usłyszała brzdęk metalu na betonowej podłodze i odgłos zbliżających się kroków. Przysłonił ją cień. Nie obejrzała się.
    – Co on widzi tak szeroko otwartymi oczami? – zapytała. Zimne, srebrne ostrze dotknęło jej policzka.
    – Za chwilę się dowiesz – odparł Michael.
    Billi podniosła głowę. Michael trzymał Srebrny Miecz tuż przy jej gardle. Patrzył na nią, nie z triumfem, ale z dziwną rezygnacją. Tak jakby od zawsze wiedział, że taki będzie koniec.
    Billi dotknęła policzka i poczuła na nim ślady krwi Kaya, chroniące ją tak, jak uchroniła ją krew matki. Patrzyła na czerwone smugi na swoich palcach i zrozumiała. Jej matka wiedziała, jak powstrzymać Anioła Śmierci. Michael nie darował życia Billi tej nocy, kiedy przyszedł do ich domu. On nie był w stanie jej skrzywdzić. Jamila naznaczyła drzwi krwią ofiarną.
    Jej matka zginęła, aby ją uratować, teraz zrobił to Kay. Zostawił krwawe ślady na jej ustach. Zginął, spełniając swą przepowiednię, teraz nadeszła jej kolej. Jeśli nie ma racji i ona zginie. Nie dbała o to.
    Kay na nią czeka.
    – Tak lepiej – powiedział Michael.
    – Zrób to.
    Miecz uniósł się wysoko i poszybował w dół. Billi trzymała ciało Kaya przed sobą., kiedy Michael pchnął ostrze.
    Srebrny Miecz roztrzaskał się na tysiące migoczących cząsteczek, bezgłośnie wybuchając diamentowymi gwiazdami. Błyszczące cząsteczki zniknęły, nim zdążyły opaść na ziemię.
    Billi poczuła na szyi lekkie ukłucie i strumyczek ciepłej krwi cieknący po jej zimnej skórze.
    Dotknęła rany: była mała i płytka, ale wiedziała, że bliznę będzie nosić do śmierci. Odwróciła się do Michaela. Patrzył niewidzącymi oczami na swą dłoń, z której wyparował miecz.
    – Jak to możliwe? – mamrotał.
    Krew ofiarna. Najsilniejsza magia. O tym właśnie mówiła Elaine. Michael cofnął się, potrząsając głową. Pioruny błyskały, a budynek trząsł się od grzmotów. Największe stalowe belki zatrzeszczały i na betonowej podłodze pojawiły się pęknięcia. Żydzi w starożytnym Egipcie oznaczyli swe domostwa krwią baranka i Anioł Śmierci nie rzucił na nie plagi.
    Takie było twarde prawo wiążące Obserwatorów.
    – Powinieneś był mnie oszczędzić, Michaelu – powiedziała
    Billi, tuląc Kaya. Michael chciał ją zabić, choć była naznaczona ofiarną krwią. – Złamałeś przymierze.
    Przerażone spojrzenie mówiło samo za siebie. Michael wzniósł dłonie i zawył. Wyrywał swoje mokre od deszczu włosy i rozdrapywał policzki. Wznosząc ramiona ku niebu, krzyczał:
    – Przebacz mi! Przebacz!
    Błysk rozerwał niebo, przedzierając się przez zasłonę chmur.
    Niebo zajaśniało, a grzmot był ogłuszający. Podmuch wiatru niemalże strącił Billi z wieżowca. W szalejącym wietrze usłyszała miliony krzyczących głosów, a w środku cyklonu ujrzała Michaela, jego jestestwo rozdzierane na strzępy. Chwiał się i giął, błagał na kolanach.
    – Boże Wszechmogący! – zawołał i nagle zniknął. Jego krzyk przepadł w odgłosach burzy.
    Billi mocno trzymała ciało Kaya, opierając się burzy. Kiedy w końcu otworzyła oczy, był świt, prawdziwy świt. Burza ucichła i poprzez chmury widać było wschodzące słońce. Patrzyła w nie, mieniące się ciepłem nowego dnia.
    – Bóg jest Wszechmogący, to prawda!
    Gdzieś na podwórku zapiał kogut.
    Miliony dzieci spały spokojnie.

Rozdział 36

    Pogrzeb Kaya odbył się tydzień później w małym normańskim kościółku na wybrzeżu, w hrabstwie Kent. Świątynia stała wysoko na klifie, patrząc na spokojne, ciche morze. Śnieżnobiałe mewy szybowały po błękitnym niebie. Percy, Berrant i Balin zostali pochowani w Londynie, ale dla Kaya Billi chciała znaleźć szczególne miejsce.
    „Polubi ten widok” – myślała.
    Na kamieniu nagrobnym wyryli tylko jego imię, datę urodzenia i śmierci oraz krótkie epitafium: „Ubogi Rycerz”.
    Elaine stała przy grobie. Billi sądziła, że to Arthur wygłosi mowę, ale przecież Elaine była mentorką Kaya.
    – Rzeczywiście jesteśmy ubogimi rycerzami – zaczęła. – Czym jest dla nas życie, jak nie ciągłym zmaganiem i bólem? Żeby to znieść, trzeba być wojownikiem. Żeby mężnie znieść wszystko to, co nam przynosi stratę, rozpacz, porażki. Nasze zwycięstwa są nieliczne i ulotne. – Billi patrzyła, jak łzy spływają po pomarszczonych policzkach kobiety. – Musimy wierzyć. Wierzyć, że coś dobrego wyniknie z naszego poświęcenia. Myślę, że to właśnie udowodnił Kay. – Billi chwyciła rękę ojca, a on ją ścisnął.
    – Kay nie był wojownikiem, ale kiedy został wezwany, nie zawiódł. – Elaine ukryła twarz w dłoniach. – Pozostaje nam mieć nadzieję, że zostanie sprawiedliwie nagrodzony.
    Słońce odbijało się od błyszczącej dębowej trumny, kiedy rycerze spuszczali ją do grobu. Byli tu wszyscy. Ubodzy Rycerze Chrystusa i Świątyni Salomona. Templariusze.
    Czterech zniszczonych mężczyzn i ona.
    Bors i Pelleas stali po jednej stronie trumny, a Arthur i Gwaine po drugiej, wszyscy trzymali grube sznury. Ojciec pocił się i wykrzywiał z bólu. Centymetr po centymetrze opuszczali Kaya do miejsca spoczynku. Billi zamknęła oczy i ujrzała duchy Percy'ego, Balina i Berranta.
    I Kaya.
    Tego ranka poczuła skurcz serca, kiedy na ulicy zauważyła szczupłego, wysokiego chłopaka o jasnych włosach. Przez sekundę pomyślała, że Kay żyje, ale chłopak odwrócił się i nadzieja zgasła.
    „Kay odszedł”. Ta myśl jej nie opuszczała. Dlaczego tak szybko? Płakała, nie mogąc sobie przypomnieć pewnych szczegółów. Nie mogła znieść tego, że jej pamięć wyblaknie, i wciąż myślała o jego jasnej skórze, srebrnych włosach, miękkich kępkach zarostu na brodzie. I o jego oczach. Tych nigdy nie zapomni.
    Błękitne, takie błękitne.
    Trumna uderzyła o dno grobu. Rycerze wyciągnęli sznury.
    „Nie opuszczaj mnie, Kay”.
    Każdy, kto stał przy grobie, po kolei odmawiał modlitwę, ostatnie pożegnanie. Przyszła kolej na Billi.
    „Nie mogę”.
    Arthur spojrzał na nią. Zaczerwieniła się ze wstydu. Pochował własną żonę. A ona? Musi się postarać. Czego spodziewał się po niej Kay?
    – Pożegnaj się, kochanie – poprosił Arthur.
    Nie mogła się poruszyć. Patrzyła na trumnę. Grudka ziemi spadła na jej wieko.
    „Nie odchodź”.
    Billi.
    Zadrżała, rozglądając się wokół, jej serce waliło mocno i gwałtownie.
    – Billi. – Arthur dotknął jej ramienia. – Pozwól mu odejść.
    Potem odwrócił się i zaczął schodzić po zielonym wzgórzu.
    Billi spojrzała w głęboki dół i rozpięła swój łańcuszek z krzyżykiem. Rzuciła go na trumnę.
    Wszyscy czekali na nią przy bramie. Patrzyła na każdego z osobna, a rycerze kiwali głową na powitanie. Do nich należała. Arthur stał na końcu. Objął ją i przycisnął do serca. Słyszała jego mocne uderzenia. Pocałował jej mokre od łez policzki i wyszeptał miękko:
    – Witaj w Zakonie Templariuszy.

Sarwat Chadda


***

Top.Mail.Ru