Скачать fb2
Przybierz Swój Dom Ostrokrzewem

Przybierz Swój Dom Ostrokrzewem

Аннотация

    Mary Higgins Clark, amerykańska królowa suspensu, i jej córka, autorka bestsellerów Carol Higgins Clark, po raz pierwszy połączyły siły, by stworzyć błyskotliwą i ekscytującą opowieść o skomplikowanej intrydze osnutej wokół porwania, które odbywa się w bożonarodzeniowej scenerii.
    Trzy dni przed świętami Bożego Narodzenia w Nowym Jorku zostaje uprowadzony dla okupu Luke Reilly, bogaty przedsiębiorca pogrzebowy. Wraz z nim zakładniczką porywaczy staje się jego pracownica Rosita, wychowująca samotnie dwóch małych synków. Śledztwo w sprawie ustalenia tożsamości przestępców i miejsca przetrzymywania zakładników prowadzi policja i FBI; pomaga też córka Luke'a, Regan – licencjonowany prywatny detektyw, oraz starsza pani Alvirah Meehan, znana od dawna jako odnoszący błyskotliwe sukcesy detektyw amator. Zrozpaczona żona Luke'a, Nora, słynna autorka powieści kryminalnych, przebywająca po złamaniu nogi w szpitalu, nie podejrzewa nawet, jaką rolę w porwaniu odegrała jedna z jej książek…


Mary Higgins Clark, Carol Higgins Clark Przybierz Swój Dom Ostrokrzewem

    Deck the Halls
    Przełożyła: Zofia Dąbrowska
    Wydanie polskie: 2002
    Wydanie oryginalne: 2001
    W duchu wspólnie przebytej drogi
    my, Mary i Carol,
    dedykujemy tę książkę sobie nawzajem
    z miłością

Podziękowania

    Gdy już było „po wszystkim”, często zadawano nam pytanie: „Czy trudno jest pracować razem?”.
    Odpowiedź brzmiała: „Nie”. W toku wspólnej pracy często, szukając jakiegoś słowa czy zwrotu, wpadałyśmy jednocześnie na ten sam pomysł.
    Oczywiście wielkim ułatwieniem były wsparcie i pomoc innych. Tak więc radosny, świąteczny wieniec serdecznych podziękowań przesyłamy naszym wydawcom – Michaelowi Kordzie, Chuckowi Adamsowi oraz Roz Lippel.
    Wyrazy wdzięczności zdobne i wyszukane niczym lśniące choinkowe ozdoby niechaj przyjmie Lisi Cade, specjalistka od reklamy.
    Srebrzyste girlandy miłych słów przekazujemy pracownikom działów produkcji, redakcji technicznej, korekty i finansów: Gypsy da Silvie, Carol Catt, Barbarze Raymor, Steve’owi Friedemanowi, Kelly Farley, Dwayne’owi Harrisowi oraz Barbarze Decker.
    Mnóstwo słodkich jak świąteczne łakocie podziękowań winne jesteśmy naszym agentom literackim. Oto oni: Gene Winick, Sam Pinkus i Nick Ellison.
    Pełną czarę wdzięczności za konsultację w sprawach prawnych i kryminalnych przesyłamy sierżantowi Steve’owi Marronowi i emerytowanemu pracownikowi prokuratury okręgu nowojorskiego, Richardowi Murphy’emu.
    Świątecznymi pocałunkami szczodrze obdarzamy pomocników Świętego Mikołaja, lepiej znanych jako nasza rodzina i przyjaciół, a w szczególności Johna Conheeneya, Irenę Clark, Agnes Newton i Nadine Petry.
    No i oczywiście najlepsze życzenia składamy wszystkim czytelnikom. Oby ich przyszłe dni płynęły szczęśliwie i pogodnie.
    Boże, pobłogosław…

CZWARTEK, 22 GRUDNIA

    Regan Reilly westchnęła po raz setny, spoglądając na Norę, swoją matkę, nowo przyjętą pacjentkę Specjalistycznego Szpitala Chirurgicznego na Manhattanie.
    – I pomyśleć, że to ja kupiłam ci ten idiotyczny, ręcznie tkany dywanik, na którym się potknęłaś – powiedziała.
    – Ty go jedynie kupiłaś. Ja zahaczyłam o niego obcasem – odrzekła słabym głosem znana autorka powieści kryminalnych. – Nie twoja wina, że włożyłam pantofle na tych idiotycznych szczudłach.
    Nora próbowała zmienić pozycję ciała obciążonego grubym, sięgającym od palców u nogi do uda, gipsem.
    – Pozostawiam wam ocenę, która z was ponosi winę za złamaną nogę – skomentował tę wymianę zdań Luke Reilly, mąż i ojciec kobiet, właściciel trzech domów pogrzebowych. Wstawszy z niskiego fotela, stojącego przy łożu boleści żony, wyprostował szczupłą i wysoką postać.
    – Muszę uczestniczyć w ceremonii pogrzebowej, jestem umówiony na wizytę u dentysty, a potem, skoro nasze plany raczej już uległy zmianie, powinienem rozejrzeć się za jakąś choinką.
    Pochylił się nad żoną i pocałował ją.
    – Spójrz na to w ten sposób: wprawdzie pewnie nie nacieszysz oczu falami Pacyfiku, ale za to masz dobry widok na East River.
    On i Nora oraz ich jedyne dziecko, trzydziestoletnia Regan, zamierzali spędzić święta Bożego Narodzenia na jednej z hawajskich wysp, Maui.
    – Dowcipniś z ciebie – odcięła się Nora. – Czy możemy mieć nadzieję, że przyjdziesz do domu z choinką, a nie jak zwykle, z Charlie Brown Special?
    – To nie było miłe – zauważył Luke.
    – Ale prawdziwe. – Nora zmieniła temat. – Luke, wyglądasz na zmęczonego. Nie mógłbyś darować sobie pogrzebu Goodloe’a? Austin potrafi wszystkiego dopilnować.
    Austin Grady był prawą ręką Luke’a. Samodzielnie organizował setki pogrzebów, lecz w tym wypadku sprawa miała się inaczej. Zmarły, Cuthbert Boniface Goodloe zostawił lwią część swego majątku Stowarzyszeniu Nasiona-Sadzonki-Kwiaty-Drzewka Owocowe przy Ogrodzie Stanowym w New Jersey. Niezadowolonego z takiego obrotu sprawy siostrzeńca Goodloe’a, zresztą imiennika, Cuthberta Boniface’a Dingle’a, znanego jako C.B., przepełniała goryczą świadomość, że odziedziczył bardzo skromną część majątku. Kiedy minął czas oficjalnego wystawienia zwłok wuja, C.B. zakradł się z powrotem do trumny, by wepchnąć zgniłe rośliny doniczkowe w rękawy szytego na zamówienie garnituru w drobne prążki, który wybredny Goodloe wybrał sobie na ostatni przyodziewek.
    Luke, zbliżając się do C.B. od tyłu, usłyszał, jak tamten szepcze:
    – Tak kochasz rośliny? Dam ja ci rośliny, ty zgrzybiały, stary hipokryto. Masz, nawąchaj się ich! Ciesz się nimi aż do dnia zmartwychwstania!
    Luke wycofał się, gdyż nie miał ochoty na konfrontację z C.B., który dalej miotał zniewagi pod adresem zwłok swego mniej niż mało wspaniałomyślnego wuja. Luke nieraz słyszał żałobników przemawiających do zmarłych, ale zastosowanie zgniłych liści zdarzyło się po raz pierwszy. Później zresztą dyskretnie usunął wstrętnie woniejącą roślinność. Jednakże w tej sytuacji chciał mieć dziś sam na oku C.B., zwłaszcza że nie znalazł okazji, by wspomnieć o tym incydencie Austinowi.
    Luke zastanawiał się, czy mówić Norze o dziwacznym zachowaniu siostrzeńca zmarłego, ale doszedł do wniosku, że nie warto tego roztrząsać. Powiedział tylko:
    – Goodloe uzgadniał ze mną szczegóły swego pogrzebu od trzech lat. Jeżeli się tam nie pokażę, będzie mnie straszył po nocach.
    – Chyba rzeczywiście powinieneś iść. – Nora mówiła sennym głosem, a oczy już zaczynały jej się kleić. – Regan, a może tata odwiezie cię teraz do domu? Te ostatnie tabletki przeciwbólowe całkiem mnie rozłożyły.
    – Wolałabym pobyć z tobą, dopóki nie zjawi się tu prywatna pielęgniarka. Chcę się upewnić, że nie zostajesz sama.
    – Dobrze. Ale potem idź do domu i utnij sobie drzemkę. Przecież nigdy nie śpisz podczas nocnego lotu.
    Regan, mieszkająca w Los Angeles, z zawodu prywatny detektyw, właśnie pakowała się przed wyjazdem na Hawaje, kiedy zadzwonił ojciec.
    – Z mamą wszystko dobrze – zaczął. – Tylko miała wypadek. Złamała nogę.
    – Złamała nogę? – powtórzyła Regan.
    – Tak. Wybieraliśmy się na bankiet do hotelu Plaza. Mama była jedną z osób, na których cześć wydawano to przyjęcie. Śpieszyła się raczej powoli. Poszedłem sprowadzić windę…
    To jeden z niezbyt subtelnych chwytów, jaki zawsze stosował tata, żeby ponaglić mamę, pomyślała Regan.
    – Winda się zjawiła, ale mama nie. Wróciłem do mieszkania i zastałem ją leżącą na podłodze z dziwnie podwiniętą nogą. Ale znasz swoją matkę. Jej pierwsze pytanie dotyczyło sukni, czy aby się nie podarła.
    Cała moja mama! Ta uczyniona w duchu przez Regan uwaga przepojona była czułością.
    – Okazała się najlepiej ubraną pacjentką izby przyjęć w dziejach szpitala – zakończył Luke.
    Regan wyjęła z walizki ubrania odpowiednie na Hawaje i zastąpiła je zimowymi rzeczami, stosownie do panującej w Nowym Jorku pogody. Ledwie zdążyła na ostatni samolot z Los Angeles, lądujący na lotnisku Kennedy’ego, a w mieście zatrzymała się jedynie po to, by podrzucić swe bagaże do mieszkania rodziców przy Central Park South.
    Już wychodząc ze szpitalnego pokoju, Luke rzucił spojrzenie przez ramię i uśmiechnął się na widok tych dwóch kobiet jego życia, pod niektórymi względami do siebie podobnych, o takich samych klasycznych rysach twarzy, błękitnych oczach i jasnej cerze, lecz jednocześnie tak bardzo się różniących. Po czarnowłosych irlandzkich przodkach Regan odziedziczyła krucze włosy, pozostałość pierwotnych cech Hiszpanów, którzy osiedlili się w Irlandii, kiedy ich Wielka Armada została rozbita przez Brytyjczyków. Nora natomiast była naturalną blondynką liczącą metr sześćdziesiąt dwa wzrostu, niższą od córki o dziesięć centymetrów. Luke, mierzący metr dziewięćdziesiąt, górował nad nimi obiema. Jego niegdyś ciemne włosy były obecnie niemal całkiem srebrne.
    – Regan, spotkamy się tutaj znowu około siódmej – powiedział. – A jak już pocieszymy twoją mamę, to wybierzemy się na dobrą kolację na mieście.
    Zauważył wyraz twarzy żony i uśmiechnął się do niej.
    – Wymyślanie motywów zbrodni zawsze było kluczem do twoich sukcesów, kochanie. Wszyscy recenzenci tak twierdzą. – Pomachał obu kobietom ręką. – Do zobaczenia wieczorem, dziewczęta.
    Ale tej zapowiedzi Luke nie był w stanie zrealizować.

    Po drugiej stronie miasta, w mieszkaniu numer 16B przy Central Park South, trwały prace przy bożonarodzeniowych dekoracjach. „Przybierz dom swój ostrokrzewem…” śpiewała Alvirah Meehan nieco fałszywie, umieszczając miniaturowy wianuszek wokół oprawionego w ramkę zdjęcia Willy’ego i jej samej, odbierających czek na 40 000 000 dolarów wygranych na loterii, który to papierek już na zawsze odmienił ich życie.
    Zdjęcie przywoływało żywo w pamięci wspomnienie owego magicznego wieczoru trzy lata temu, kiedy to ona siedziała w ich małym saloniku przy alei Flushing w Queens, a Willy, na wpół drzemiąc, odpoczywał w swym starym klubowym fotelu. Alvirah moczyła nogi w cebrzyku z gorącą wodą po ciężkim dniu pracy, który spędziła na sprzątaniu domu pani O’Keefe. Willy natomiast wrócił dopiero co całkiem wyczerpany, gdyż naprawiał pękniętą rurę, z której tryskały strugi zabarwionej rdzą wody na świeżo uprasowane rzeczy w pralni chemicznej, mieszczącej się na parterze bloku. I nagle lektor w telewizji zaczął wyczytywać wylosowane na loterii numery.
    Na pewno teraz wyglądam inaczej, pomyślała wpatrzona w swe zdjęcie Alvirah, kręcąc głową. Miedziano-rude włosy, które przez tyle lat farbowała sama w łazienkowej umywalce, przeobraziły się za sprawą Madame Judith w delikatnie cieniowane, złoto-kasztanowe. Dzięki zaś baronowej Min von Schreiber, jej szykownej przyjaciółce, już dawno odszedł w niebyt spodnium ze sztucznego włókna w kolorze szkarłatu. Oczywiście, dolna szczęka Alvirah nadal była taka sama, jako efekt zamysłu Pana Boga, gdy ją modelował, ale jeśli chodzi o ubranie, to zeszła z rozmiaru szesnastego na czternasty. Nie ulegało żadnej wątpliwości – teraz wyglądała o dziesięć lat młodziej i lepiej niż za dawnych lat.
    Wtedy miałam sześćdziesiąt lat, a wydawało się, jakbym się zbliżała do siedemdziesiątki. Teraz mam sześćdziesiąt trzy i nikt nie dałby mi jednego dnia więcej niż pięćdziesiąt dziewięć, zapewniała się Alvirah w duchu, bardzo z siebie zadowolona. Jeśli natomiast chodzi o Willy’ego na fotografii, to mimo swego kupionego na wyprzedaży granatowego garnituru i nieciekawego krawata wyglądał przystojnie i dystyngowanie. Z burzą siwych włosów i żywymi, niebieskimi oczami, zawsze przypominał wszystkim zmarłego, legendarnego przewodniczącego Izby Reprezentantów, Tipa O’Neilla.
    Biedny Willy, westchnęła. Co za pech, że poczuł się tak kiepsko. Każdemu trudno byłoby znieść myśl, że tuż przed świętami Bożego Narodzenia dopadnie go ból zęba. Ale doktor Jay się z tym upora. Największym błędem było zwrócenie się do innego dentysty, kiedy doktor Jay przeniósł się do New Jersey, dumała Alvirah. Tamten namówił Willy’ego na wstawienie implantu, choć poprzedni się nie sprawdził, a obecny wręcz go wykańczał. No cóż, może być gorzej, uprzytomniła sobie. Weźmy choćby to, co się przytrafiło Norze Regan Reilly.
    Alvirah usłyszała przez radio, że autorka kryminałów, a w dodatku jej ulubiona pisarka, wczoraj wieczorem złamała nogę we własnym mieszkaniu, mieszczącym się w sąsiednim budynku. Zawadziła obcasem o frędzle dywanika. To samo, przypomniała sobie Alvirah, przytrafiło się babci. Tylko że babcia nie nosiła pantofli na obcasach. Nastąpiła na ulicy na wyzutą gumę, która przykleiła się do jej ortopedycznego buta i gdy potem frędzle dywanu przyczepiły się do podeszwy, staruszka rozciągnęła się jak długa na podłodze.
    – Cześć, złotko. – Willy wyszedł z sypialni do holu. Prawy policzek miał spuchnięty, a wyraz jego twarzy dowodził wymownie, że nieszczęsny implant nadal nie daje mu spokoju.
    Alvirah wiedziała, jak rozpogodzić męża.
    – Willy, czy wiesz, czym się pocieszam?
    – Cokolwiek to jest, podziel się tym ze mną.
    – Wiadomo, że doktor Jay usunie ten implant i do wieczora poczujesz się lepiej. Czy to nie znaczy, że jesteś w korzystniejszej sytuacji niż biedna Nora Regan Reilly, która będzie kuśtykać o kulach przez kilka tygodni?
    Willy pokiwał głową i zdobył się na słaby uśmiech.
    – Alvirah, czy był w ogóle taki przypadek, kiedy mnie coś bolało, żebyś mi nie powiedziała, jaki to ze mnie szczęściarz? Gdybym zaraził się dżumą, to też byś mi kazała użalać się nad kimś innym.
    – Chyba tak – zgodziła się ze śmiechem Alvirah.
    – Kiedy zamawiałaś samochód, czy wzięłaś pod uwagę wzmożony przedświąteczny ruch? Nigdy by mi do głowy nie przyszło, że niepunktualne stawienie się na wizytę u dentysty mogłoby mnie zmartwić, ale dzisiaj boję się spóźnić.
    – Naturalnie, że wzięłam to pod uwagę – zapewniła go żona. – Będziemy tam grubo przed trzecią. Doktor Jay wciśnie cię jakoś, zanim zjawi się ostatni pacjent. Przed świątecznym weekendem kończy wizyty wcześniej.
    – Jest dopiero parę minut po dziesiątej. – Willy sprawdził czas na swoim zegarku. – Szkoda, że nie może mnie przyjąć już teraz. Kiedy ma przyjechać samochód?
    – O wpół do drugiej.
    – Zacznę się szykować.
    Alvirah rozejrzała się po pokoju i z uznaniem pociągnęła nosem. Uwielbiam zapach sosny, pomyślała. A choinka wyglądała wspaniale. Ustawili ją na tle sięgającego od podłogi do sufitu okna, wychodzącego na Central Park. Gałęzie uginały się od ozdób, które zbierali przez lata – niektóre przetrwały w pełnej krasie, inne były już nieco sfatygowane, ale wszystkie cieszyły oko. Alvirah przesunęła na czoło duże, okrągłe okulary, podeszła do podręcznego stolika i wzięła z niego ostatnie, nieotwarte jeszcze pudełko ze świecidełkami.
    – Nigdy zbyt wiele ozdób na choince – skonstatowała na głos.

    Jeszcze trzy dni do świąt, myślała dwudziestosześcioletnia Rosita Gonzalez, czekająca na Luke’a za kierownicą jednej z limuzyn, należących do przedsiębiorstwa Dom Pogrzebowy Reilly’ego. Samochód stał przed wejściem do szpitala przy Siedemdziesiątej Pierwszej. Dokonywała w myślach przeglądu prezentów kupionych dla swoich synków – pięcioletniego Bobby’ego i sześcioletniego Chrisa. Chyba o niczym nie zapomniałam, upewniała się w duchu. Bardzo pragnęła, żeby mieli jak najmilsze święta. Tak wiele się zmieniło w ciągu ostatniego półtora roku. Ojciec chłopców ich opuścił, choć nie była to żadna strata, a jej schorowana matka przeprowadziła się z powrotem do Puerto Rico. Teraz obaj malcy trzymali się kurczowo Rosity, jakby w obawie, że i ona także gdzieś zniknie.
    Moje małe chłopaczki, pomyślała w przypływie czułości. Poprzedniego wieczoru poszli we troje kupić choinkę i dzisiaj po kolacji zamierzali ją ubrać. Następne trzy dni miała wolne, a pan Reilly dał jej z okazji świąt wysoką gratyfikację.
    Rosita spojrzała w lusterko wsteczne i poprawiła czapkę kierowcy na kaskadzie czarnych, kręconych włosów. Ta praca w przedsiębiorstwie pogrzebowym to był naprawdę uśmiech losu, rozmyślała. Rozpoczęła ją w niepełnym wymiarze godzin w biurze, lecz gdy Luke dowiedział się. jaki z niej świetny kierowca, zaproponował:
    – Rosito, jeżeli chcesz, możesz dorabiać jako szofer.
    Obecnie często w takim charakterze obsługiwała pogrzeby. Usłyszała pukanie w szybę samochodu od swojej strony. Uniosła wzrok, spodziewając się zobaczyć twarz swego dobrodusznego szefa. Tymczasem jej oczom ukazała się jakby znajoma, męska fizjonomia, której jednak w tej chwili nie potrafiła zidentyfikować. Uchyliła nieco okno, przez które buchnął na nią kłąb papierosowego dymu.
    Głowa mężczyzny zbliżyła się szybko, po czym nieoczekiwany gość ujawnił swą tożsamość głosem, artykułując słowa staccato:
    – Cześć, Rosie. Jestem Petey Malarz. Pamiętasz mnie?
    Jak mogłabym zapomnieć, pomyślała Rosita. Pamiętny, jaskrawożółto-zielony odcień, którym wymalował główną salę, gdzie wystawiano zwłoki w Domu Pogrzebowym Reilly’ego w Summit, stan New Jersey, odżył w jej pamięci. Nie zapomniała także reakcji Luke’a Reilly’ego, kiedy to zobaczył.
    – Rosito – powiedział wtedy – nie wiem, śmiać się, płakać czy zwymiotować.
    – Ja bym zwymiotowała, panie Reilly – zasugerowała Rosita.
    Nie trzeba dodawać, że już nigdy więcej nie zgłaszano zapotrzebowania na usługi Peteya Malarza w żadnym z trzech domów pogrzebowych Reilly’ego.
    Petey z własnej inicjatywy dodał jaskrawożółtej farby do przytłumionej zieleni, którą wybrał Luke, gdyż według malarza miejsce to wymagało nieco ożywienia.
    – Krewnym zmarłych należy dodać otuchy – wyjaśnił im swe motywy. – Ta zieleń była naprawdę przygnębiająca. Miałem trochę żółtej w samochodzie, więc dolałem jej za darmo.
    Na odchodne zaprosił Rositę na randkę, którą to propozycję bez wahania odrzuciła.
    Zastanawiała się, czy Petey nadal ma cętki farby we włosach. Nie mogła tego ustalić, bowiem głowę dokładnie zakrywała mu czapka z ciepłymi nausznikami, zacieniająca też wąską, kościstą twarz. Chude ciało przyoblekał granatowy sztormiak. Postawiony kołnierz kurtki ocierał się o szarawą szczecinę na brodzie.
    – Oczywiście, że cię pamiętam, Petey – odparła Rosita. – Co tutaj robisz?
    Przestąpił z nogi na nogę.
    – Wyglądasz świetnie, Rosie. Szkoda, że najważniejsi pasażerowie, których wozisz, nie mogą zachwycać się twoją urodą.
    Uwaga ta oczywiście dotyczyła faktu, że Rosita czasami siadywała za kierownicą karawanu w kondukcie pogrzebowym.
    – Zabawny jesteś, Petey. No to tymczasem. – Zaczęła podnosić szybę, lecz powstrzymała ją jego dłoń.
    – Hej, tu, na dworze, można zamarznąć. Mogę wsiąść do samochodu? Muszę cię o coś zapytać.
    – Petey, pan Reilly będzie tu lada chwila.
    – Mnie też zajmie to tylko chwilę – zapewnił Petey.
    Rosita niechętnie odblokowała zamek otwierający wszystkie drzwi. Oczekiwała, że mężczyzna obejdzie samochód dookoła i zajmie miejsce obok niej na przednim siedzeniu. Tymczasem Petey w mgnieniu oka otworzył tylne drzwi wozu i wślizgnął się do środka.
    Wielce zirytowana takim zachowaniem intruza, odwróciła głowę, aby znaleźć się twarzą w twarz z mężczyzną siedzącym w tyle limuzyny, której zaciemnione z tamtej strony okna zasłaniały każdego przed spojrzeniem z zewnątrz. Widok, który ujrzała, zaszokował ją. Przez moment myślała, że to żart. To, co Petey trzymał w ręku, z pewnością przecież nie mogło być rewolwerem?
    – Nikomu nie stanie się nic złego, jeżeli będziesz robiła, co ci powiem – rzekł Petey uspokajająco. – Zachowuj miłą, spokojną minę na swej ładnej buźce aż do czasu, kiedy król sztywnych znajdzie się w samochodzie.
    Znużony i zatroskany Luke Reilly wyszedł z windy i przemierzył krótki odcinek do szpitalnych drzwi wejściowych. Ledwie zauważył, że hol jest świątecznie przystrojony. Był zimny i mokry poranek, więc wyszedłszy na zewnątrz, z zadowoleniem stwierdził, iż jego limuzyna czeka tuż przy końcu podjazdu. Długie nogi Luke’a sprawiły, że w kilku susach znalazł się przy samochodzie. Zapukał w okno od strony pasażera i w chwilę później otworzył tylne drzwi. Gdy już był w środku, zatrzasnął je, zanim zdał sobie sprawę, że nie jest na tylnym siedzeniu sam.
    Niezawodna pamięć do twarzy w połączeniu z widokiem zachlapanych farbą butów niezwłocznie uświadomiły mu, że człowiek siedzący naprzeciwko niego z rewolwerem w ręce to nikt inny, jak ów idiota, który zamienił salę, gdzie wystawiano zwłoki, w psychodeliczny koszmar.
    – Na wszelki wypadek, gdyby pan mnie nie pamiętał, jestem Petey Malarz. Pracowałem u pana zeszłego lata. – Petey podniósł głos. – Ruszaj, Rosie – rozkazał. – Skręć w prawo przy rogu i zjedź na bok. Ktoś jeszcze się z nami zabierze.
    – Przypominam sobie ciebie – rzekł Luke spokojnie. – Ale wolałbym cię widzieć z pędzlem w ręku zamiast z bronią. O co tu w ogóle chodzi?
    – Mój przyjaciel wyjaśni to, jak wsiądzie. Ma pan całkiem ładny i wygodny samochód. – Znowu podniósł głos. – Rosie, tylko nie próbuj jakichś sztuczek. Nie przejeżdżaj na świetle czy coś takiego. Nie chcemy zwracać uwagi gliniarzy.
    Luke prawie wcale nie spał poprzedniej nocy i miał nieco przyćmiony umysł. Teraz wydawało mu się, że został wyrwany z rzeczywistości, czuł się, jakby na wpół drzemiąc, oglądał jakiś film. Był jednak dostatecznie przytomny, by zdać sobie sprawę, że ten nieprawdopodobny porywacz za pewne nigdy wcześniej nie trzymał w ręce broni, co czyniło faceta tym bardziej niebezpiecznym. Luke zdawał sobie sprawę, iż próba zaatakowania porywacza i obezwładnienia go nie ma szans powodzenia.
    Rosie skręciła przy rogu. Samochód jeszcze całkiem się nie zatrzymał, gdy przednie drzwi od strony pasażera otworzyły się i do towarzystwa dołączył kolejny mężczyzna. Luke’owi szczęka opadła ze zdumienia: wspólnikiem Peteya Malarza był nie kto inny, tylko C.B. Dingle, zawiedziony w swych nadziejach siostrzeniec świętej pamięci Cuthberta Boniface’a Goodloe’a.
    Podobnie jak Petey, C.B. miał na łysej głowie czapkę z nausznikami, która wyglądała na zbyt obszerną, a pękatą sylwetkę okrywało też coś w rodzaju sztormiaka. Okrągła, blada twarz C.B. na wpół zasłonięta była ciemnymi, krzaczastymi wąsami, których podczas czuwania przy zwłokach wuja poprzedniego dnia z pewnością nie miał. Zdzierając tę kędzierzawą, kamuflującą charakteryzację z grymasem bólu, zwrócił się do Luke’a.
    – Dzięki za punktualne przybycie – rzekł uprzejmie, rozcierając górną wargę. – Nie chciałbym się spóźnić na pogrzeb wuja. Ale, niestety, obawiam się, że pan, panie Reilly, nie będzie w nim uczestniczył.

    Dokąd oni nas zabierają? To przerażające pytanie dręczyło Rositę, która, zgodnie ze wskazówkami C.B., skręciła w prawo w Dziewięćdziesiątą Szóstą i kierowała się w stronę Roosevelt Drive na północ. Widziała C.B. w recepcji domu pogrzebowego zaledwie wczoraj, a przedtem spotykała go kilkakrotnie w tym zakładzie, gdzie przychodził z wujem, który nieustannie zmieniał plany dotyczące ceremonii ostatniego pożegnania.
    Wbrew grozie sytuacji uśmiechnęła się, kiedy przypomniała sobie, jak Cuthbert Boniface Goodloe wstąpił do nich nie dalej jak miesiąc temu, aby oznajmić Luke’owi, że restauracja, którą wybrał na stypę po pogrzebie, została zamknięta przez Wydział Zdrowia. Wiozła wtedy pana Reilly’ego, Goodloe’a i C.B. do zajazdu „Przy Sadzie na Wzgórzu”, który jej pryncypał zaproponował w zastępstwie tamtego lokalu. Opowiadał jej później, że Goodloe starannie studiował menu, eliminując najbardziej kosztowne potrawy z listy dań dla przyszłych gości.
    Czy C.B. oszalał? Czy jest niebezpieczny? I czego chce ode mnie i od pana Reilly’ego? Nad tym zastanawiała się Rosita, której palce, mimo rękawiczek, zaczynały lodowacieć.
    – Jedź na most Waszyngtona – rozkazał C.B.
    Przynajmniej wracamy do New Jersey, pomyślała Rosita. Zastanawiała się też nad tym, czy nie ma żadnej nadziei, żeby jakoś zaapelować do C.B. o uwolnienie.
    – Panie Dingle, może pan o tym nie wie, ale ja mam dwóch małych synków, którzy mnie potrzebują – powiedziała cicho. – Jeden ma pięć, drugi sześć lat, a ojciec nie łoży na ich utrzymanie ani nawet się z nimi nie widuje od ponad roku.
    Te słowa Petey dosłyszał.
    – To głupie nazwisko – zgodził się. – Ale twoje pierwsze i drugie imię są nawet gorsze. Dzięki Bogu za twe inicjały **. Czy uwierzy pan, panie Reilly, że to mama C.B. tak go urządziła, nadając mu imiona Cuthbert Boniface na cześć męża swej siostry? A potem, jak ten stary pryk wykorkował, to się okazało, że dał prawie wszystko, co miał, tym Kwiecistym. Może nazwą jego nazwiskiem nową odmianę sumaka jadowitego ***.
    – Całe życie spędziłem na udawaniu, że podobają mi się te idiotyczne imiona – rzekł gniewnie C.B. – I co mam za to? Radę, jak robić karierę, i to daną na trzy sekundy, zanim stary wykitował.
    – Przykro mi, C.B., naprawdę – odezwał się Luke stanowczym tonem ale twoje problemy nie mają nic wspólnego z nami. Dlaczego tu jesteśmy, a ściślej mówiąc, dlaczego ty i Petey znajdujecie się w moim samochodzie?
    – Pozwolę sobie być odmiennego zdania… – zaczął C.B.
    Przerwał mu Petey:
    – Bardzo mi się to wyrażenie podoba, naprawdę. Czuje się klasę.
    – Zamknij się, Petey – warknął C.B. – Mój problem jest bezpośrednio związany z panem, panie Reilly. Ale pana żona znajdzie milion sposobów, żeby go rozwiązać.
    Znajdowali się w połowie mostu Waszyngtona.
    – Petey, powiedz Rosie, gdzie ma skręcić. Znasz drogę lepiej niż ja.
    – Zjedź wylotem na Fort Lee – poinstruował Petey. – Jedziemy na południe.
    Piętnaście minut później samochód wjechał na wąską drogę, prowadzącą w kierunku rzeki Hudson. Rosicie zbierało się na płacz. Dojechali do pustego parkingu, położonego nieopodal brzegu rzeki, skąd roztaczał się widok na rysującą się na tle nieba sylwetę Manhattanu. Po lewej stronie widać było wysokie, szare przęsło mostu Waszyngtona. Wzmożony przedświąteczny ruch samochodów jadących w obu kierunkach i dwoma poziomami nieprzerwanym potokiem, jeszcze wzmagał w Rosicie poczucie odosobnienia. Nagle ogarnął ją paniczny strach na myśl, że plan C.B. i Peteya polega na zastrzeleniu zakładników i wrzuceniu ich ciał do rzeki.
    – Wysiadajcie z samochodu – polecił C.B. – I pamiętajcie, że obaj mamy broń i wiemy, jak z niej robić użytek.
    Petey trzymał rewolwer wycelowany w głowę Luke’a, gdy on i Rosita z ociąganiem opuszczali tak dobrze znane sobie miejsce. Petey zakręcił rewolwerem szybkiego młynka.
    – Oglądałem nową wersję „Strzelca”, tam tak robią – wyjaśnił. – Naprawdę nabieram wprawy w kręceniu młynków.
    Luke’a przeszły ciarki.
    – Będę was prowadził – oznajmił C.B. – Musimy się śpieszyć. Mam pogrzeb na głowie.
    Ponaglani do pośpiechu, szli wzdłuż brzegu rzeki, aż dotarli do opustoszałej przystani jachtowej, gdzie przy końcu wąskiego pomostu zacumowana była zniszczona łódź mieszkalna o zabitych deskami otworach okiennych. Kołysała się w górę i w dół w rytm uderzającej niespokojnie o jej boki wody. Dla Luke’a było oczywiste, że stara i zdezelowana łódź zanurzona jest w rzece niebezpiecznie głęboko.
    – Spójrzcie na lód, który zaczyna się formować. Nie możecie wsadzić nas na to coś przy takiej pogodzie – zaprotestował.
    – Letnią porą jest tu całkiem przyjemnie – zapewnił Petey. – Opiekuję się łodzią pod nieobecność faceta, który jest jej właścicielem. On spędza zimę w Arizonie. Czasem męczy go straszny artretyzm.
    – Ale to nie lipiec – warknął Luke.
    – Nieraz i w lipcu jest okropna pogoda – odparł Petey. – Kiedyś mieliśmy tu naprawdę straszną burzę i…
    – Zamknij się, Petey – burknął zirytowany C.B. – Już ci mówiłem, za dużo gadasz.
    – Ty byś też gadał, gdybyś malował mieszkania w samotności dwanaście godzin na dobę. Jak jestem z ludźmi, to lubię rozmawiać.
    C.B. pokręcił głową.
    – On mnie doprowadza do szału – mruknął pod nosem. – Wchodź do łodzi ostrożnie – zwrócił się do Rosity. – Żebyś się nie ześlizgnęła.
    – Nie możecie nam tego robić. Muszę wracać do domu, do moich chłopców! – krzyknęła Rosita.
    Luke wyraźnie słyszał histeryczny ton w jej głosie. Biedne dziecko, pomyślał, jest śmiertelnie wystraszona. Kilka lat młodsza od Regan, a musi sama utrzymywać dwoje dzieci.
    – Pomóżcie jej – rzucił gniewnie.
    Petey wolną ręką chwycił Rositę za ramię, gdy bojaźliwie schodziła na pokład kołyszącej się łodzi.
    – Ma pan dar wpływania na ludzi, panie Reilly – pochwalił go C.B. – Miejmy nadzieję, że odniesie pan taki sam sukces w tej dziedzinie w ciągu następnych dwudziestu czterech godzin.
    Petey przekręcił klucz w drzwiach kabiny i pchnął je, wypuszczając stęchły zapach wilgoci, który przeniknął zimne powietrze otwartej przestrzeni.
    – Fuj – powiedział. – Ten smród dopada człowieka za każdym razem.
    – Ruszaj się – polecił C.B. – Mówiłem ci, żebyś wziął odświeżacz.
    – Co za troska! – zauważyła ironicznie Rosita, wchodząc za Peteyem do kabiny.
    Luke obrzucił spojrzeniem panoramę Manhattanu, potem popatrzył w dół na płynącą pod mostem Waszyngtona rzekę, a następnie zatrzymał wzrok na umieszczonej pod nim małej, czerwonej latarni morskiej. Ciekawe, czy będę miał szansę zobaczyć to wszystko jeszcze kiedyś, pomyślał, gdy poczuł, jak C.B. przystawia mu rewolwer do pleców.
    – Do środka, panie Reilly. Nie czas na podziwianie krajobrazu.
    Kiedy C.B. zamknął za nimi drzwi, Petey zapalił anemiczne górne światło.
    Z jednej strony małego, znajdującego się w opłakanym stanie pomieszczenia, ustawiono niewielki kuchenny stolik z laminowanym blatem; stół otaczała wąska ławka, pokryta popękaną imitacją skóry. Po przeciwnej stronie umieszczono leżankę w podobnym stanie. Wszystkie meble przymocowane były do podłogi. W bezpośrednim sąsiedztwie stolika znajdowała się mała lodówka, zlew i piecyk. Luke domyślił się, że dwoje drzwi po lewej stronie prowadzi prawdopodobnie do pomieszczenia sypialnego i czegoś w rodzaju łazienki.
    – O nie! – jęknęła Rosita.
    Luke podążył wzrokiem ku temu, na co patrzyła, i z przerażeniem stwierdził, że do ścian obok miejsc do siedzenia przymocowane są dwa komplety łańcuchów, z rodzaju tych, jakich zwykle używa się w sądzie, żeby pozbawić swobody ruchów przestępców oskarżonych o czyny kryminalne, z obejmami na nadgarstki i kostki. Jeden komplet znajdował się przy ławce, drugi przy leżance.
    – Ty siadasz tutaj – rozkazał Petey Rosicie. – Nie spuszczaj ze mnie oka – zwrócił się do C.B. – jak będę zakładał jej kajdanki.
    – Nikogo nie spuszczam z oka – z naciskiem odrzekł C.B.
    – Pan tam, panie Reilly.
    Gdybym był sam, podjąłbym ryzyko i próbował odebrać mu broń, pomyślał z gniewem Luke, ale nie mogę narażać życia Rosity. W chwilę później siedział już na ławce, zakuty w łańcuchy, naprzeciwko Rosity usadzonej na leżance.
    – Powinienem był zapytać, czy któreś z was nie chce skorzystać z wygódki i iść za potrzebą, ale teraz już będziecie musieli poczekać – oznajmił C.B. beztrosko. – Nie chcę się spóźnić na pogrzeb wuja. Niezależnie od wszystkiego, ja jestem głównym żałobnikiem. A Petey musi się pozbyć waszego samochodu. Kiedy wrócimy, przyniesie wam coś na lunch. Ja oczywiście nie będę głodny. Wuj zapłacił za mój dzisiejszy posiłek, pamięta pan o tym, prawda, panie Reilly?
    Gdy Petey zgasił światło, C.B. otworzył drzwi, które po chwili zamknęły się z trzaskiem za wychodzącymi, a Luke i Rosita usłyszeli zgrzyt klucza obracającego się w zardzewiałym zamku.
    Uwięzieni w ciemnym mroku kołyszącej się łodzi, oboje przez chwilę milczeli w obliczu grożącego im niebezpieczeństwa, którego realność pojęli teraz w pełni.
    W pewnym momencie Rosita spytała cicho:
    – Panie Reilly, co z nami będzie?
    – Już nam powiedzieli, że chodzi im o pieniądze. Jeżeli istotnie tylko tego chcą, obiecuję, że je dostaną.
    – Mnie nie opuszcza tylko jedna myśl – o moich chłopaczkach. Opiekunki, która stale się nimi zajmuje pod moją nieobecność, nie będzie aż do przyszłego tygodnia, a nie mam zaufania do zastępującej ją dziewczyny. Dzisiaj wieczorem wybierała się na potańcówkę. Chociaż bardzo ją prosiłam, nie zgodziła się zostać przy dzieciach przez cały dzień. Obiecałam, że nie wrócę do domu później niż o trzeciej.
    – Nie zostawi przecież chłopców samych.
    – Pan jej nie zna, panie Reilly, ona nie zrezygnuje z tych tańców – odparła stanowczo Rosita przez ściśnięte gardło. – Muszę się dostać do domu. Koniecznie muszę się dostać do domu.

    Regan otworzyła oczy, zaspana usiadła na łóżku, spuściła nogi na ziemię i ziewnęła. Jej sypialnia w mieszkaniu rodziców przy Central Park South dawała jej takie samo miłe poczucie zadomowienia, jak tamta, w domu rodzinnym w New Jersey, gdzie się wychowywała. Jednakże dzisiaj Regan nie była w nastroju do delektowania się uroczym klimatem wnętrza, utrzymanego w harmonijnie dobranych, brzoskwiniowo-seledynowych barwach. Miała wrażenie, że długo spała, gdy jednak spojrzała na zegarek, z zadowoleniem spostrzegła, że zaledwie dochodzi druga. Musi zatelefonować do szpitala i dowiedzieć się, jak się czuje matka, potem powinna skontaktować się z ojcem. Uświadomiła sobie, że niezależnie od przykrego wrażenia, jakie wywarła na niej wiadomość o wypadku matki, i skutków nieprzespanej nocy w czasie lotu do Nowego Jorku, odczuwa jakiś nieokreślony niepokój. Szybki prysznic dobrze mi zrobi, pomyślała, dopiero potem wyruszę na miasto.
    Zadzwoniła do mieszczącej się w pobliżu restauracji – „La Parisienne” – i zamówiła swój zwykły zestaw śniadaniowy: sok pomarańczowy, kawę oraz bajgiel zapiekany z serem. Za to właśnie uwielbiam Nowy Jork, orzekła w duchu. Kiedy wyjdę spod prysznica, posłaniec z jedzeniem już będzie dzwonił do drzwi. Poczuła się lepiej, gdy silny strumień gorącej wody zaczął siec jej ramiona i plecy. Szybko umyła włosy, wyszła z łazienki, włożyła szlafrok, a głowę zawinęła w turban z ręcznika.
    Dziesięć sekund później, z twarzą lśniącą od wilgoci, otwierała drzwi młodzieńcowi z zamówionym posiłkiem. Udawał, że nie zauważył, jak Regan wygląda, co było miłe; zresztą wykonując taką pracę, niejedno musiał widzieć. Gdy wręczyła mu sowity napiwek, odwdzięczył się jej promiennym uśmiechem.
    Zaraz rozpakowała bajgiel i z filiżanką w ręce wykręciła numer telefonu szpitalnego pokoju matki. Przy matce powinna czuwać pielęgniarka, ale nikt nie odbierał telefonu. Pewnie dzwonek jest wyłączony, pomyślała, i wybrała numer pokoju pielęgniarek na parterze.
    Wydawało jej się, że kilka minut czeka na odebranie telefonu przez pielęgniarkę matki. Wreszcie odezwał się przyjazny, rzeczowy i uspokajający głos Beverly Carter. Przyszła dzisiaj na swój dyżur rano, właśnie wtedy, gdy Regan miała wychodzić. Choć rozmawiały ze sobą krótko, Regan natychmiast poczuła sympatię do szczupłej czarnoskórej kobiety, mniej więcej czterdziestoletniej, którą doktor polecił jako jedną z najlepszych pielęgniarek, przyjmujących prywatne zlecenia.
    – Cześć, Beverly. Jak się miewa moja mama?
    – Od twego wyjścia śpi.
    – Ja też spałam od wyjścia od niej – zaśmiała się Regan. – Jak się obudzi, powiedz jej, że dzwoniłam. Czy mój ojciec się odezwał?
    – Do tej pory nie.
    – To dziwne. Ale miał w planie pogrzeb. Zatelefonuję do niego. Powiedz mamie, że zawsze może zadzwonić do mnie na komórkę.
    Następnie Regan połączyła się z domem pogrzebowym. Telefon odebrał Austin Grady, zastępca dowódcy w firmie „Szczątki Reilly’ego”, jak Regan i jej matka żartobliwie nazywały zakłady pogrzebowe ojca. Pierwsze słowa wypowiedział jak zwykle, odpowiednio modulowanym, przytłumionym głosem.
    – Austin, mówi Regan.
    Jego głos od razu zabrzmiał weselej.
    Regan zawsze zadziwiało, w jaki sposób Austin potrafi tak szybko przełączać biegi, dostosowywać zachowanie do wymogów zawodu. Jak twierdził Luke, doskonale nadawał się do tego rodzaju pracy. Niczym chirurg był w stanie wyłączyć się i nie ulegać towarzyszącym owemu szczególnemu zajęciu emocjom.
    – Czy jest tam mój ojciec?
    – Nie. Nie rozmawiałem z nim od wczesnego ranka, kiedy dzwonił po samochód. Biedna twoja mama. – Słowa współczucia wypowiedziane były z autentycznym przejęciem. – Co jeszcze się wydarzy? Wiem, jak twój ojciec cieszył się na tę wyprawę na Hawaje. Słyszałem, że zahaczyła nogą o dywanik, który jej kupiłaś w Irlandii.
    – Rzeczywiście – potwierdziła Regan, czując, jak na nowo zalewają fala wyrzutów sumienia z powodu owego nieszczęsnego zakupu. Jej najlepsza przyjaciółka. Kit, zawsze mawiała: „Poczucie winy jest nieustannie otrzymywanym darem”.
    – Austin, ojciec mówił nam, że będzie u was, gdyż ma uczestniczyć w dzisiejszym pogrzebie. I w ogóle się nie pokazał?
    – Nie, ale ceremonia udała się doskonale. Ten staruszek planował ją od lat. Pewnie twój ojciec doszedł do wniosku, że wcale nie musi przychodzić na pogrzeb: – Austin zachichotał. – Właśnie teraz wszyscy żałobnicy delektują się obiadem serwowanym im za darmo po drugiej stronie miasta. Nieboszczyk zostawił ogromną część swego majątku Kwiecistym. Stawili się w restauracji co do jednego i w ogóle robią wrażenie dużej, szczęśliwej rodziny. Odziedziczony spadek wystarczy na zakup konewek do podlewania wszystkich roślin w całym stanie New Jersey.
    – Mieli szczęście.
    – Twój ojciec zapisał w swym rozkładzie zajęć na dzisiaj wizytę u dentysty o wpół do czwartej. Nie sądzę, żeby o niej zapomniał.
    – Dzięki, Austin. – Regan rozłączyła się i wybrała numer telefonu komórkowego Luke’a. Po kilku sygnałach usłyszała nagranie na automatycznej sekretarce. Gdy tak słuchała głosu ojca proszącego o pozostawienie wiadomości, coraz silniej ulegała wrażeniu, że być może dzieje się coś niedobrego. Ojciec od wielu godzin nie dał znaku życia, nawet nie dowiadywał się o samopoczucie matki.
    Zostawiła wiadomość, żeby do niej zadzwonił. Przez parę chwil popijała w zamyśleniu kawę. Nie mogę tak tutaj bezczynnie siedzieć, zdecydowała. Spojrzała na zegarek. Była druga trzydzieści pięć. Zatelefonowała do gabinetu dentysty, żeby się upewnić, czy ojciec nie odwołał wizyty.
    – Proszę mu powiedzieć, żeby na mnie poczekał – poprosiła recepcjonistkę. – Wyjeżdżam z Nowego Jorku za kilka minut i będę u państwa nie dalej niż za godzinę.
    – W porządku, przekażę – obiecała recepcjonistka.
    Regan ubrała się pośpiesznie i wysuszyła włosy. Kiedy tata wyjdzie od dentysty, pojedziemy razem na zakupy. Potem wrócimy do Nowego Jorku i odwiedzimy mamę.
    Jednak nawet wtedy, gdy wkładała płaszcz i zbiegała na dół, aby złapać taksówkę, coś jej mówiło, że nie taki przebieg będzie miało to popołudnie.

    Jak długo już on i Rosita byli uwięzieni w tym ciemnym, zimnym pomieszczeniu na łodzi? Luke stracił poczucie czasu. Zdawało mu się, że długie godziny. Mogliby przynajmniej zostawić nam zapalone światło, pomyślał z gniewem.
    Po wyjściu C.B. i Peteya próbował pocieszać Rositę.
    – Zaufaj memu przeczuciu – powiedział. – Kiedy te dwa pacany wrócą, powiedzą nam, czego chcą. A jak to dostaną, wtedy nas wypuszczą.
    – Ale my przecież wiemy, kim są, panie Reilly. Czy naprawdę pan sądzi, że mogliby być tak głupi?
    – Rosito, pewnie nikt inny nie mógłby być tak głupi, ale w tę parę pod tym względem wierzę. Cała sprawa nie potrwa długo. Nie zapominaj, że moja córka jest prywatnym detektywem i zmusi każdego, kogo tylko będzie mogła, żeby nas szukał.
    – Ale żeby w tym czasie ktoś zaopiekował się moimi dziećmi! Tak się boję, że ta bezmyślna dziewczyna podrzuci je jakiejś nieznanej im osobie. Zwłaszcza mój młodszy synek jest wyjątkowo nieśmiały.
    – Coś ci powiem, jednej rzeczy jestem zupełnie pewny. Gdy Regan zorientuje się, że zaginęliśmy, zaopiekuje się twymi dziećmi.
    Przez pewien czas milczeli. Od drugiej strony kabiny, gdzie na leżance siedziała przykuta łańcuchami Rosita, Luke’a dzieliło jakieś trzy metry. Czy się zdrzemnęła? Z powodu chlupotania wody uderzającej w obie burty łodzi nie sposób było usłyszeć jakiegokolwiek dochodzącego stamtąd dźwięku.
    – Rosito – powiedział cicho.
    Zanim, zdążyła się odezwać, zaskoczyły ich głuche odgłosy, dochodzące z pokładu. Zgrzyt klucza przekręcanego w zamku pozbawił Luke’a nadziei, że ten ktoś na zewnątrz może być potencjalnym wybawcą.
    Drzwi otworzyły się. Smuga posępnego światła i powiew zimnego powietrza poprzedziły wejście do kabiny C.B. i Peteya.
    – No i co porabiają nasi obozowicze? – zapytał C.B. jowialnie, gdy tymczasem Petey zapalał górne światło. – Mam nadzieję, że nie jesteście wegetarianinami. Kupiliśmy wam sandwicze z szynką i serem. – Obaj mężczyźni trzymali papierowe torby ze sklepu.
    Luke z mieszanymi uczuciami przyjął fakt, że wymiary opakowań są tak niewielkie. Albo tamci postanowili ich stąd w krótkim czasie wypuścić, albo mają zamiar często korzystać z lokali szybkiej obsługi w Edgewater.
    – Ktoś chce iść do kibla? – spytał troskliwie Petey.
    Oboje, Luke i Rosita, skinęli głową.
    – Panie mają pierwszeństwo – rzekł Petey. Uwolnił ręce i nogi Rosity z kajdanek. – Możesz zamknąć drzwi, tylko bez głupich pomysłów. I tak nie ma tam okna.
    Rosita spojrzała na Luke’a.
    – Czy mógłby mi pan pożyczyć dolara dla obsługi?
    Gdy przyszła kolej Luke’a na skorzystanie z maleńkiej kabinki, zastanawiał się, jakie ma możliwości, i doszedł do wniosku, że żadne. Nawet gdyby udało się obezwładnić Peteya, kiedy ten na nowo zakładał Rosicie kajdanki; C.B. stałby z wycelowanym w nią rewolwerem. Muszę prowadzić z tą dwójką ostrożną grę, pomyślał Luke.
    Podczas gdy on, Rosita i Petey jedli swe sandwicze, C.B. popijał kawę.
    – Jestem najedzony – rzekł, spoglądając na Luke’a. – Ta restauracja, którą pan polecił, nie była zła. Takiej cielęciny parmigiana nie jadłem od wieków. Swoją drogą sam się dziwię, jak mogłem coś przełknąć, mając przed sobą widok tych dupków ze Stowarzyszenia. Jedynie myśl o was pozwoliła mi to wytrzymać.
    – Mogłeś mi przynieść stamtąd trochę cielęciny – podjął temat Petey. – Według mnie, ten żytni chleb jest trochę za czerstwy. I do mojej kanapki dali za mało majonezu. – Znad swego sandwicza przyglądał się badawczo kanapce Luke’a. – Zamieńmy się połową.
    Luke chwycił drugą połowę swego sandwicza i odgryzł duży kęs. Resztę położył na woskowanym papierze.
    – Bardzo proszę. – Był niezwykle zadowolony z zawiedzionej miny Peteya.
    Petey spojrzał na Rositę.
    – Szef nie potrzebuje deseru. Możesz wziąć jego batoniki.
    – Chyba bym się udławiła – burknęła Rosita.
    – No, skoro teraz już jesteśmy jedną dużą, szczęśliwą rodziną, przystąpmy do interesu. – C.B. zgniótł plastikowy kubek po kawie i wrzucił go do papierowej torebki.
    – Uważaj, tam są jeszcze ogórki konserwowe – zwrócił mu uwagę Petey.
    C.B. jęknął i wysypał zawartość torebki na porysowany blat stolika.
    – Nie wściekaj się – powiedział Petey. – Ja nie byłem na proszonym obiedzie. Czuję się tak, jakbym wytrząsł się w autobusie przez cały dzień. Jak już porzuciłem samochód na lotnisku Kennedy’ego, musiałem się zabrać autobusem do Port Authority *. A tam trzeba było czekać na następny, do Edgewater. Potem musiałem sterczeć na przystanku, póki nie przyjedzie. Ale ty jesteś za skąpy, żebyś mi pozwolił jeździć taksówką. A sam to się rozbijałeś w ładnym, ciepłym samochodzie…
    – Zamknij się!
    Lecz Petey jeszcze nie skończył.
    – Przygotowałem sobie cztery dolary, jak miałem wjeżdżać na most Waszyngtona. Ale kiedy tak stałem w długiej kolejce, żeby zapłacić mostowe, zobaczyłem, że na podłodze samochodu leży E-Z Pass **. Wsunąłem ją z powrotem za szybę i mogłem szybko zmienić pas. Jakiś kretyn o mało mnie nie przeorał. Trąbił na mnie jak wariat. Jeszcze więcej ci zaoszczędziłem, kiedy wjeżdżałem na most Triborough. Powinieneś był zauważyć tę przepustkę, bo siedziałeś z przodu. Naprawdę ci się dziwię.
    C.B. patrzył na Peteya wybałuszonymi oczami.
    – Wykorzystałeś tę przepustkę? Ty kretynie! Zdjąłem ją, żeby nie udało im się nas wyśledzić. Teraz będą mogli sprawdzić i dowiedzieć się, gdzie została użyta.
    – Naprawdę? – Petey wyglądał na przerażonego. – Niech mnie licho. Czego to oni jeszcze nie wymyślą! – Zwrócił się do Luke’a i Rosity: – C.B. jest kuty na cztery nogi. Przeczytał mnóstwo kryminałów. Ja nie miałem takich możliwości. Panie Reilly, wiem, że on bardzo lubi książki pana żony. Chyba na jednej z nich ma nawet jej autograf.
    – Jak nas wypuścicie, dam mu taką drugą. A kiedy to się stanie?
    Petey sięgnął po ogórek.
    – Wyjaśnij mu, C.B., jaki mamy plan. Jest doskonały. Za kilka dni będziemy gdzieś daleko na plaży z milionem dolarów w naszej torbie.
    C.B. przerwał mu gwałtownie.
    – Mówię ci ostatni raz, Petey. Trzymaj gębę na kłódkę. – Wyjął telefony komórkowe Luke’a i Rosity ze skórzanej torby, gdzie ją trzymał. – Panie Reilly, jest prawie wpół do piątej. Zamierzamy nawiązać kontakt z pana rodziną i powiedzieć jej, że do jutrzejszego popołudnia chcemy mieć milion dolarów.
    Rosita wyjąkała z niedowierzaniem:
    – Milion dolarów?
    Petey dołożył swoje:
    – On ma salony dla sztywnych w całym New Jersey, a jego żona sprzedaje mnóstwo książek. Hej, C.B., może powinniśmy zażądać więcej?
    C.B. zignorował go.
    – Gwarantuję, że moja rodzina zapłaci wam te pieniądze – rzekł Luke ostrożnie. – Ale dzisiaj jest czwartkowe popołudnie i praktycznie początek świątecznego weekendu. Nie wiem, w jaki sposób będzie można zdobyć je do jutra.
    – Niech mi pan wierzy, można – odparł C.B. – Jeśli oczywiście się chce.
    – Wyczytał to w jednej książce – pośpieszył z wyjaśnieniem Petey. – Bank robi takie rzeczy dla ważnych osób, drzwi są dla nich otwarte przez całą dobę. A pan jest taką ważną osobą.
    – Ale moja żona leży w szpitalu – przypomniał Luke.
    – To wiemy. A jak pan sądzi, skąd pana porwaliśmy? – spytał C.B. – No więc, do kogo, według pana, mamy zadzwonić?
    – Do mojej córki. Właśnie przyjechała z Kalifornii. Ona da wam pieniądze. – Podał im numer telefonu komórkowego Regan: 310-555-4237.
    Petey zaczął gryzmolić numer na skrawku papieru oderwanym ze sklepowej torebki.
    – Niech pan jeszcze raz powtórzy.
    Luke powoli wymienił dziesięć cyfr.
    C.B. włączył komórkę i zaczął wyciskać numer.

    – Implant wyszedł gładko, jak z masła – zapewnił Alvirah doktor Jay. – Teraz Willy dostaje tlen. Proszę tu trochę zaczekać, zanim zabierze go pani do domu. Jest jeszcze nieco oszołomiony.
    – Ten gaz rozweselający całkiem zwala Willy’ego z nóg – zauważyła Alvirah. – Ale on bardzo na to liczył. Strasznie cierpiał.
    – Dwa dni i będzie jak nowo narodzony. A to recepta na antybiotyk, który uchroni go przed infekcją. – Doktor Jay spojrzał na nią zza okularów i jego miła twarz rozjaśniła się uśmiechem. – Święta będzie już mógł spędzić przyjemnie. Ja także na to liczę. – Rzucił okiem na zegarek. – No, jeszcze tylko jeden pacjent, a potem wreszcie urlop.
    – Ma pan jakieś ekstraplany? – zapytała Alvirah z typowym dla siebie, szczerym zainteresowaniem poczynaniami bliźnich.
    – Zabieramy z żoną dzieciaki na narty do Vermont.
    – Na pewno będzie miło – odrzekła. – Kiedy wygraliśmy na loterii, sporządziłam listę rzeczy, które chcę jeszcze zrobić w życiu. Jedną z nich była jazda na nartach. Ale na razie się wokół tego nie zakręciłam.
    Nie umknął jej uwagi wyraz przerażenia na twarzy doktora Jaya.
    – Założę się: pomyślał pan, że bym nie potrafiła – rzuciła wyzywająco.
    – Alvirah, znam panią wystarczająco długo. Żaden pomysł by mnie nie zdziwił.
    Zaśmiała się.
    – Proszę się nie martwić. Tym razem jeszcze nie wpadnę na pana na stoku. Jeżeli prognoza pogody się sprawdzi, to powinniście mieć świetne warunki narciarskie. Zapowiadają duże opady śniegu, prawdziwą burzę śnieżną.
    – Jeżeli nadejdzie, my już tam będziemy. Wyjeżdżamy dzisiaj wieczorem. – Spojrzał w kierunku drzwi. – On nigdy się nie spóźnia – zamruczał bardziej do siebie niż do Alvirah, po czym rzekł: – Sprawdzę, co z Willym, i hajda pakować ciepłe rzeczy.
    Kiedy doktor opuścił poczekalnię, Alvirah musiała przyznać w duchu, że bardzo martwiła się o Willy’ego, nawet bardziej, niż się sama przed sobą do tego przyznawała. Willy zawsze cieszył się dobrym zdrowiem. Nigdy nie brała pod uwagę, że może mu coś poważnego dolegać. Była tak pogrążona w myślach, że nagły dzwonek do drzwi przestraszył ją. To zapewne ten pacjent, na którego doktor Jay czeka. Gdy tylko brzęczyk zasygnalizował otwarcie zamka, zerwała się, żeby otworzyć drzwi. Natychmiast się zorientowała, że szczupła, ciemnowłosa młoda kobieta, która weszła do poczekalni, nie jest osobą oczekiwaną przez doktora Jaya. Wyraźnie słyszała, jak mówił, że „on” nigdy się nie spóźnia.
    Otaksowała szybko wzrokiem nowo przybyłą – około trzydziestki, bardzo atrakcyjna, ubrana w elegancką zamszową kurtkę, dżinsy i wysokie buty, najwyraźniej czymś zatroskana. Kobieta rozejrzała się po pustej poczekalni i rzuciła Alvirah przelotny uśmiech.
    – Poza doktorem Jayem wszyscy poszli już do domu – pośpieszyła z życzliwą informacją niepytana Alvirah. – A on czeka na swego ostatniego pacjenta.
    Teraz dopiero zauważyła wyraźny niepokój na twarzy młodej kobiety.
    W drzwiach pojawił się doktor Jay.
    – Jak się masz, Regan. Gdzie twój ojciec? Opóźnia mój urlop.
    – Miałam nadzieję, że go tu złapię.
    – Powinien być lada chwila. Czekam na niego od pół godziny.
    – To niepodobne do mojego ojca tak się spóźniać.
    – Dzisiaj są spore korki. – Doktor Jay wykonał szeroki, usprawiedliwiający gest dłonią.
    Mimo to mina Regan pozostała wyraźnie zatroskana.
    – Czy coś się stało? – spytał ją doktor.
    Regan podeszła do niego bliżej i zniżyła głos – próżny trud, gdyż Alvirah usłyszałaby kichnięcie myszy trzy pokoje dalej.
    – Przydarzyło się zupełnie nieoczekiwanego. – Regan zaczęła opowiadać o wypadku matki.
    A więc to ona! – pomyślała Alvirah. Córka Nory, Regan Reilly. Oczywiście! Wyglądała jakoś znajomo. Jest prywatnym detektywem, jak ja. Tyle tylko, że ona ma licencję. Alvirah stała nieruchomo, nadstawiając uszu, i modliła się, żeby ci dwoje nie przeszli do gabinetu doktora Jaya.
    – Pomyślałam, że pomogę ojcu w robieniu zakupów, jak już wyjdzie od pana – mówiła Regan – bo mieliśmy wyjechać na Hawaje i nie mamy w domu ani choinki, ani nic do jedzenia.
    Uwielbiam Hawaje, skomentowała w duchu Alvirah.
    – Martwię się – ciągnęła dalej Regan – ponieważ ojciec nie odbiera telefonu komórkowego i nie zadzwonił do mamy od chwili, gdy wyszedł od niej ze szpitala dzisiaj rano. A teraz tutaj też go nie ma. To do niego zupełnie niepodobne. – Głos miała zgnębiony.
    Oho! – pomyślała Alvirah. Dziewczyna ma rację. Jest niedobrze.
    – No cóż, poczekamy i zobaczymy – rzekł doktor Jay pocieszająco. – Pewnie się tu zaraz zjawi. Jeżeli nie przyjdzie, to znaczy, biorąc pod uwagę wszystko, co się dzisiaj wydarzyło, że po prostu zapomniał o wizycie. Ma na pewno sporo spraw na głowie. To z pewnością jedyne logiczne wyjaśnienie.
    Zwrócił spojrzenie na Alvirah.
    – Willy będzie gotowy do wyjścia za jakieś piętnaście minut.
    – Nie ma pośpiechu – rzekła Alvirah zadowolona, że Willy musi jeszcze trochę zostać. Obserwowała, jak Regan niespokojnie podchodzi do okna, wygląda na parking, a potem siada sztywno na twardym krześle.
    – Chciałam tylko powiedzieć, że czytałam wszystkie książki pani mamy i szalenie mi się podobały. Bardzo mi przykro z powodu jej wypadku. Widzę, że martwi się pani o ojca, ale proszę mi wierzyć, jeżeli coś przydarza się żonie, z mężów nie ma żadnego pożytku. O wszystkim zapominają.
    Regan uśmiechnęła się blado.
    – Oby pani miała rację. Jeszcze raz do niego zadzwonię. – Wyjęła telefon komórkowy i wystukała numer. – Nie odpowiada – rzekła. – Spróbuję do szpitala.
    Niech on tam będzie, albo żeby choć była od niego wiadomość, modliła się w duchu Alvirah podczas rozmowy Regan z pielęgniarką matki.
    Regan wyłączyła telefon.
    – Mama nadal śpi, i to jest dobry znak. Ojciec nie dzwonił, i to jest zły omen. – Wstała z krzesła i ponownie podeszła do okna.
    Alvirah chciała powiedzieć coś pocieszającego, ale wiedziała, że nic takiego nie da się wymyślić. Czy Luke’owi Reilly’emu coś się stało? Minęło już prawie dwadzieścia minut, a jego ciągle tu nie było.
    – No, Alvirah, może pani zabrać swego pacjenta – zezwolił doktor Jay, prowadząc Willy’ego pod rękę.
    – Cześć, złotko – odezwał się Willy słabym głosem.
    – Proszę wziąć go do domu i pozwolić mu to odespać – pouczył Alvirah dentysta. – I wesołych świąt. – Zwrócił się do Regan: – Żadnej wiadomości?
    – Panie doktorze, chyba nie ma wątpliwości, że ojciec dzisiaj już nie przyjdzie. Wezwę taksówkę i pojadę do domu. Tam go na pewno przydybię.
    – Czy nie mieszka pani w Summit? – spytała Alvirah, lecz nie czekała na odpowiedź. – Wiem, że tak. To jest napisane na okładkach książek. My tu mamy samochód z kierowcą. Podrzucimy panią do domu.
    Zanim Regan zdążyła zaprotestować, siedziała już koło Alvirah na tylnym siedzeniu lśniącej czarnej limuzyny. Po przeciwnej stronie rozłożył się Willy z wyciągniętymi przed siebie nogami.
    – Robiłam kurs prawa jazdy trzy razy w ciągu ubiegłych trzech lat – wyjaśniała Alvirah. – Instruktorzy zawsze znajdowali jakieś wymówki, dlaczego ktoś inny zdał egzamin, a ja nie. – Roześmiała się. – Nie mam do nich żalu. Nie uwierzyłaby pani, ile pachołków drogowych rozpłaszczyłam na placach manewrowych.
    Regan odpowiedziała jej uśmiechem. Poczuła instynktowną sympatię do Alvirah i teraz uświadomiła sobie, że już kiedyś jej imię słyszała. Gdy samochód wjechał na główną drogę, odezwała się:
    – Odnoszę wrażenie, że skądś panią znam. Pani imię wydaje mi się znajome.
    Alvirah rozpromieniła się.
    – Wiem, że jest pani prywatnym detektywem, a ja chyba mogłabym powiedzieć, że w pewnej mierze jestem osobą z pani branży. Tak się przypadkiem dzieje, że znajduję się w pobliżu, gdy policja potrzebuje wsparcia. Potem opisuję to, co się wydarzyło, dla „Globe”. Można by mnie nazwać wędrownym reporterem od spraw kryminalnych.
    – Wędrowny to nie jest właściwe określenie – zaoponował Willy, nie otwierając oczu. – Moja żona jest nieustannie na pełnych obrotach i stale szuka guza.
    Regan zaśmiała się i zwróciła do Alvirah:
    – Mama przysłała mi kilka pani artykułów. Bardzo jej się podobały i uznała, że opisywane w nich sprawy mnie zainteresują. Miała rację. – Pochyliła się ku Alvirah, siedzącej w rozpiętym płaszczu. – Czy to jest ta pani słynna broszka z ukrytym mikrofonem?
    – Bez niej nigdy nie ruszam się z domu – odparła z dumą Alvirah.
    Regan sięgnęła do kieszeni.
    – Spróbuję jeszcze raz zadzwonić do biura ojca.
    Nie dowiedziała się niczego nowego: Austin Grady nadal nie miał od Luke’a żadnych wiadomości.
    Regan z westchnieniem wyłączyła telefon.
    Przez następnych pięć minut Alvirah komentowała różnorodność świątecznych dekoracji mijanych domów. W końcu Regan oznajmiła:
    – Nasz to ten po lewej.
    – Och, śliczny – szepnęła Alvirah, wyciągając szyję, żeby mieć lepszy widok. – O wiele ładniejszy od tych, w których kiedyś sprzątałam, bez dwóch zdań.
    Było oczywiste, że nikogo nie ma w środku. W odróżnieniu od sąsiednich, stał pogrążony w całkowitych ciemnościach. Długi podjazd prowadził do garaży na tyłach domu. Szofer zatrzymał się przy chodniku przed frontowymi drzwiami.
    – Regan – powiedziała Alvirah – pozwól mi wstąpić tam z tobą, bo na pewno zechcesz odsłuchać wiadomości. – W głosie Alvirah brzmiał niepokój.
    Regan wiedziała, o czym Alvirah myśli. Jeśli wydarzył się wypadek, wiadomość o nim mogła zostać nagrana.
    – Nic mi nie będzie, Alvirah – zapewniła. – I tak jestem ci bardzo wdzięczna. Musisz zawieźć Willy’ego do domu.
    Alvirah. z ociąganiem patrzyła, jak Regan wchodzi na schody i znika w głębi domu. Limuzyna zaczęta wolno sunąć podjazdem w stronę ulicy. Właśnie w nią skręcała, gdy Alvirah usłyszała słaby sygnał telefonu komórkowego. Rozejrzała się szybko wokół. Nie mam swojego przy sobie, pomyślała. Wtedy go dojrzała. Telefon, z którego korzystała Regan, leżał na sąsiednim siedzeniu, pobłyskując zielonkawym światłem.
    Odbiorę go, zdecydowała. Założę się, że to jej ojciec. Podniosła telefon i uruchomiła go.
    – Halo! – huknęła radośnie.
    – Regan? – Głos był niski i chrapliwy.
    – Zaraz jej oddam telefon – powiedziała Alvirah, dając znak kierowcy, żeby zawrócił. – Czy to mówi jej ojciec?
    – Mam od niego wiadomość.
    – Och, świetnie! – wykrzyknęła Alvirah.
    Kiedy wyskoczyła z samochodu i biegła chodnikiem, nie usłyszała uwagi, którą C.B. skierował do Luke’a:
    – Nie wiem, kto odebrał telefon pana córki, ale ten ktoś ma głos jak syrena okrętowa.

    Fred Torres zdecydowanym ruchem powiesił dopiero co zdjęty mundur i zatrzasnął drzwiczki swojej szafki.
    – Na dwa tygodnie, Vince – zwrócił się do swego partnera. – Zew morza mnie wzywa.
    – Też bym chciał pożeglować na Karaibach – rzekł Vince Lugano, wciągając sweter. – Kiedy ty będziesz popijał piwo na pokładzie, mnie zostanie składanie pompy strażackiej i domku dla lalek.
    Gdy uśmiech rozjaśniał twarz Freda, wokół jego piwnych oczu pojawiały się drobne zmarszczki.
    – Przecież ty to uwielbiasz – przypomniał.
    – No pewnie – zgodził się Vince, spoglądając z braterską serdecznością na mężczyznę, który został jego najlepszym przyjacielem od czasu zaprzysiężenia ich obu jako oficerów policji w Hoboken, stan New Jersey, sześć lat temu.
    Fred miał dwadzieścia osiem lat i prawie metr osiemdziesiąt wzrostu, był szczupły i muskularny. Ze swą śniadą cerą, czarnymi włosami i niewątpliwie męską urodą, stanowił doskonały cel dla jego mających najlepsze intencje przyjaciół, których siostry lub kuzynki akurat były na wydaniu. Miał po świętach rozpocząć ostatni semestr w Wyższej Publicznej Szkole Prawa.
    Vince, w tym samym wieku co jego partner, był o pięć centymetrów wyższy i o siedem kilogramów cięższy, miał rudawoblond włosy i błękitne oczy.
    Nie zainteresował się nigdy żadną kobietą poza swą ukochaną z liceum, którą poślubił pięć lat temu.
    – Kiedy wylatujesz? – zapytał Freda.
    – Mam samolot jutro rano o ósmej.
    – Będziesz dziś wieczorem na przyjęciu u Mike’a?
    – Oczywiście.
    – No to się zobaczymy.
    Fred zamierzał jechać prosto do swego mieszkania, wynajmowanego w niewielkim domu czynszowym na południowym krańcu miasta. Lecz kiedy skręcił za rogiem w ulicę prowadzącą do domu, pod wpływem impulsu zatrzymał samochód, gdyż zobaczył w oknie kwiaciarni przyciągającą wzrok, pięknie skomponowaną wystawę poinsecji. To nie zajmie mi wiele czasu, zapewniał się w duchu, gdy po wejściu do kwiaciarni wybierał efektowną, ukwieconą roślinę. Poznał Rositę Gonzalez na przyjęciu miesiąc temu i od tego czasu był z nią dwa razy na późnym obiedzie w restauracji. Zaprosił ją też na dzisiejszą imprezę, ale ona nie miała nikogo, kto by mógł zostać z dziećmi.
    Wracał do samochodu uśmiechnięty, gdyż rozpamiętywał tamten wieczór, kiedy się poznali. Oboje przybyli na przyjęcie o tej samej porze. Zaparkował za nią. Ona przyjechała w lśniącej czarnej limuzynie. Gdy wchodzili razem na schody, przedstawił się jej i powiedział:
    – Zajechałaś w wielkim stylu.
    – Poczekaj, aż zobaczysz, co zastaniesz w moim domu – zażartowała. – Do moich różnorodnych obowiązków zawodowych należy także prowadzenie limuzyny. Jeden kolega, z którym pracuję, podrzuci tu mój samochód, a ten zabierze.
    Po zakończeniu przyjęcia Fred odprowadził ją do jej dwunastoletniego chevroleta.
    – Możesz mówić do mnie po prostu „Kopciuszku” – powiedziała z uśmiechem.
    Robiła wrażenie bardzo młodej, może dzięki długim czarnym włosom i zaraźliwemu śmiechowi. Wprost trudno było uwierzyć, że jest matką dwóch małych chłopców.
    – Czy Kopciuszek ma jakiś numer telefonu? – zapytał.
    Teraz, gdy przyłapał się na tym, że jedzie do jej domu, zaczął się zastanawiać, czy to był dobry pomysł. Na jezdniach panował ruch większy, niż się spodziewał, a on jeszcze nie zaczął się pakować przed swą zagraniczną wyprawą. Nie jest również wykluczone, rozważał, że pojawienie się w domu Rosity mogłoby być przez nią odebrane jako niewłaściwy sygnał. Obecnie nie zamierzał się zbytnio angażować wobec żadnej kobiety. W przewidywalnej przyszłości nie miałby czasu na poświęcanie się tego rodzaju związkowi, zwłaszcza gdy w grę wchodziłyby dzieci.
    Rosita mieszkała w jednym z budynków skromnego, otoczonego zielenią osiedla, w pobliżu Summit. Wczoraj był najkrótszy dzień roku, pomyślał Fred. I to się zgadzało. O wpół do piątej robiło się już zupełnie ciemno. Zaparkował w miejscu przeznaczonym dla gości, wszedł na prowadzący do domu chodnik i przełożywszy świątecznie opakowaną doniczkę z kwiatami do jednej ręki, nacisnął dzwonek do mieszczącego się na parterze mieszkania Rosity.
    Tam zaś siedemnastoletnia Nicole Parma była w stanie graniczącym z histerią. Na dźwięk dzwonka pośpieszyła do drzwi.
    – Wasza mama pewnie zapomniała kluczy! – zawołała do siedzących po turecku na podłodze przed telewizorem Chrisa i Bobby’ego. Żaden z nich nie odwrócił w jej stronę głowy.
    – Nasza mamusia nigdy nie zapomina kluczy – zauważył rzeczowo sześcioletni Chris, zwracając się do młodszego brata. Różnica wieku między nimi wynosiła tylko jedenaście miesięcy, mogli uchodzić za bliźniaków.
    – Ale mamusia powiedziała, że do tego czasu będzie już w domu – odezwał się Bobby cichym i zatroskanym głosem. – Nie lubię Nicole. Nie bawi się z nami tak jak Sarah. – Sarah była ich stałą opiekunką.
    Nie zważając na ostrzeżenia Rosity, żeby nie otwierać nikomu drzwi, dopóki nie będzie wiadomo, kto za nimi stoi, Nicole rozwarła je na oścież.
    Uwagi Freda nie uszło spojrzenie pełne gorzkiego rozczarowania na jego widok.
    – Czy pani Gonzalez jest w domu? – Cofnął się o krok, nie chcąc sprawiać wrażenia intruza, który ma zamiar wejść do środka bez zaproszenia.
    – Nie, a ja czekam na nią już od godziny! – Odpowiedź brzmiała niemal jak płaczliwe zawodzenie.
    – To Fred! – wykrzyknął Chris, zrywając się z podłogi.
    – Fred! – powtórzył za bratem Bobby.
    Obaj chłopcy byli już przy drzwiach, przepychając się koło Nicole, żeby go powitać.
    – To przyjaciel mamusi! – wyjaśnił jej Chris. – Jest policjantem. On aresztuje ludzi.
    – Cześć, jak się macie. – Fred przeniósł wzrok na Nicole. – Chciałem tylko podrzucić ten kwiatek mamie chłopców.
    Chłopcy ciągnęli Freda za kurtkę.
    – Chyba może pan wejść – rzekła Nicole. – Rosita powinna nadejść lada chwila.
    – Lepiej, żeby mamusia zaraz wróciła – wygłosił swą opinię Chris, gdy Fred przekroczył próg mieszkania. – Nicole wariuje, bo musi się przygotować na tańce. Nie chce brzydko wyglądać, bo kooocha swego chłopaka. Ha, ha, ha, Nicole.
    Gdyby wzrok mógł zabijać! – pomyślał Fred, widząc wściekłe spojrzenie, jakie dziewczyna rzuciła Chrisowi.
    – Ty łobuziaku! Już ci mówiłam, że masz odkładać drugą słuchawkę, kiedy rozmawiam.
    – Buzi, buzi, do zobaczenia, nie mogę się doczekać! – Chris wydawał z siebie głośne cmokania.
    – Buzi, buzi – powtórzył Bobby, usiłując naśladować brata mlaskaniem.
    – Dajcie spokój, chłopcy – powiedział Fred. – Już wystarczy.
    Zobaczył łzy w oczach Nicole.
    – Bardzo ci się śpieszy, prawda?
    – Jest już strasznie późno – potwierdziła. Wargi jej drżały, a łzy zaczęły płynąć po policzkach.
    – Czy Rosita telefonowała?
    – Nie. Usiłowałam się z nią połączyć, ale bez skutku.
    – Z pewnością jest w drodze do domu. – Ten sam impuls, który zatrzymał Freda przed kwiaciarnią, zmusił go do wypowiedzenia następnych słów: – Słuchaj, mam trochę czasu. Mogę posiedzieć z dziećmi. – Wyjął policyjną odznakę. – Przecież widzisz, że chłopcy mnie znają.
    Chris podbiegł do stołu i sięgnął po oprawione w ramkę zdjęcie. To było grupowe zdjęcie z przyjęcia, na którym Fred i Rosita się poznali.
    – To on! – zawołał, wskazując na fotografię i pokazując ją Nicole. – Tam, w tylnym rzędzie.
    Nicole ledwie rzuciła okiem na policyjną odznakę i zdjęcie z zabawy i już była za drzwiami, z jedną ręką w rękawie płaszcza.
    – Ona jest okropna – oznajmił Chris. – Cały czas wisi na telefonie i rozmawia ze swoim chłopakiem. Ple-ple-ple.
    – Nie chce grać w warcaby – dodał Bobby cicho.
    – Nie chce? – Fred nadał swemu głosowi ton prawdziwego niedowierzania. – Ja uwielbiam warcaby. Znajdźmy jakieś miejsce na kwiatek mamusi, a potem zobaczymy, czy wy dwaj mnie ogracie. Białe czy czarne?

    Kiedy Regan otwierała drzwi, Alvirah pomachała do niej telefonem komórkowym.
    – Telefon, na który czekałaś – rzekła zdyszana.
    Regan chwyciła aparat.
    – Tato?
    Alvirah bez wahania weszła do mieszkania i zamknęła za sobą drzwi. Żeby się upewnić, czy wszystko jest w porządku, usprawiedliwiała się w duchu.
    Lecz już w chwilę później, sądząc po wyrazie twarzy Regan, odgadła, że stało się coś bardzo, bardzo złego.
    Zamiast głosu, który Regan spodziewała się usłyszeć, zmroził ją krótki rozkaz.
    – Będziesz z nim mówić za chwilę. Pozbądź się osób, które są tam z tobą.
    To nie jest telefon z policji ani ze szpitala, pomyślała Regan. Podjęła błyskawiczną decyzję – Alvirah powinna zostać. W istocie zresztą nie miała innego wyboru. Obie stopy Alvirah były niemal przyklejone do marmurowej posadzki. Widząc życzliwą troskę w jej oczach, Regan była zadowolona z obecności kobiety.
    – Dziękuję ci, Alvirah – rzekła głośno. – Nie będę cię dłużej zatrzymywać. – Przeszła koło niej, po czym głośno otworzyła i zamknęła drzwi.
    Facet nie życzy sobie, żeby ktokolwiek usłyszał to, co ma Regan do powiedzenia, pomyślała Alvirah. Szybkim szarpnięciem rozpięła płaszcz, odczepiła broszkę imitującą słońce, którą zawsze nosiła, i włączyła ukryły w niej miniaturowy mikrofon, po czym wręczyła ją Regan.
    Ta początkowo wyraziła wzrokiem zdziwienie, lecz zaraz skinęła głową, gdyż zrozumiała intencje Alvirah.
    – Chcę porozmawiać z ojcem – rzekła, trzymając broszkę koło ucha i słuchawki telefonicznej.
    – Nie tak szybko – warknął burkliwy głos. – Mam listę żądań.
    Słuchający rozmowy Petey aprobująco pokiwał głową.
    – Coś jak pierwsza dziesiątka z listy przebojów – wyszeptał do Luke’a, szturchając go przyjacielsko łokciem w zakutą kajdankami rękę. C. B. zmierzył go wściekłym wzrokiem.
    – Przepraszam. – C.B. mówił dalej: – Musimy mieć milion dolarów w gotówce do jutra do południa. To mają być banknoty studolarowe w wojskowym worku. Punktualnie o szóstej, powtarzam punktualnie – pojedziesz swoim samochodem do Central Parku od strony wjazdu z Szóstej Alei. Otrzymasz telefoniczną wiadomość, gdzie masz zostawić pieniądze. Nie zawiadamiaj policji, jeżeli chcesz jeszcze kiedyś zobaczyć swego ojca i tę jego pyskatą lalę. Jak tylko pieniądze zostaną podjęte i przeliczone, zostaniesz poinformowana telefonicznie, skąd będzie można tych dwoje zabrać.
    – Chcę rozmawiać z moim ojcem, i to zaraz – zażądała Regan.
    C.B. podszedł do Luke’a i przyłożył mu do ucha telefon.
    – Niech się pan przywita z córeczką. I powie, żeby lepiej robiła to, co jej poleciłem.
    Spokojny głos Luke’a w słuchawce złagodził przerażenie Regan.
    – Halo, Regan. Oboje czujemy się, jak dotąd, dobrze. Mama będzie wiedziała, w jaki sposób szybko zdobyć pieniądze.
    Zanim Regan zdążyła odpowiedzieć, odezwał się C. B.:
    – Wystarczy. Teraz kolej Rosity. – Podetknął jej telefon. – Powiedz coś do niej.
    – Zaopiekuj się moimi chłopcami – rzuciła ta bez tchu.
    I tym razem C.B. nie dał Regan szansy na udzielenie odpowiedzi.
    – W porządku, Regan Reilly – rzekł. – Jesteśmy umówieni na randkę. Jutro o szóstej. Zgoda?
    – Przyjadę, gdzie trzeba – odparta Regan. – Ale zanim zostawię pieniądze, będę musiała jeszcze raz porozmawiać z ojcem i Rositą. – Usiłując powstrzymać narastającą furię, zakończyła podobnie jak on: – Zgoda?
    – Masz to jak w banku, Regan.
    Połączenie zostało przerwane.

    – Wiesz, Beverly, czuję się tak, jakby walec drogowy po mnie przejechał – oświadczyła Nora, przeglądając się w lusterku małej puderniczki i malując usta.
    Beverly Carter uśmiechnęła się.
    – Wygląda pani świetnie, pani Reilly – odparła uspokajająco, spulchniając chorej poduszkę. – Dobrze, że spała pani tak długo. Chyba jest z panią znacznie lepiej niż dziś rano.
    – Z pewnością lepiej – przyznała Nora, spoglądając na zegarek. – Wpół do siódmej. Nastawmy wiadomości, to się dowiemy, co jeszcze wydarzyło się dzisiaj na świecie.
    – Jestem – zgłosiła swe przybycie Regan, otworzywszy lekko uchylone drzwi.
    Twarz Nory pojaśniała.
    – Wcześnie przyszłaś. Świetnie. Gdzie tata?
    Regan zawahała się.
    – Coś go zatrzymało.
    – Pani Reilly, gdyby mnie pani potrzebowała, będę na korytarzu – zapowiedziała pielęgniarka.
    – Beverly, a może poszłabyś na kolację? – zasugerowała Regan. – Pogawędzimy sobie trochę z mamą. Nie śpiesz się.
    Kiedy pielęgniarka wyszła, Regan zamknęła dokładnie drzwi i powoli odwróciła się do matki. Miała udręczony wyraz twarzy.
    – Regan, co się dzieje? – spytała Nora głosem, w którym już słychać było nutę paniki. – Czy wydarzyło się coś złego? Czy coś się stało tacie?
    – Mamo, ja… – zaczęła Regan, szukając właściwych słów.
    – Nie powiesz mi, że on nie żyje, Regan? – O Boże, proszę, szeptała w duchu Nora, tylko nie to.
    – Nie, nie, nic takiego – zapewniła ją Regan szybko. – Dwie godziny temu z nim rozmawiałam.
    – Wobec tego co? O co chodzi?
    – Nie bardzo wiem, jak ci to powiedzieć. Został uprowadzony i ktoś zatelefonował do mnie z żądaniem okupu.
    – Matko Boska – wyszeptała Nora. Przycisnęła dłonie do piersi, jakby chciała zasłonić się przed kolejnym ciosem. – Jak to się stało? Co konkretnie wiesz?
    Regan z trudem udało się znieść widok przerażonej twarzy matki, gdy relacjonowała wszystko, co dotyczyło zniknięcia Luke’a, a było tego przecież tak niewiele: jej próby skontaktowania się z nim; decyzja, że uda się do gabinetu Jaya; podróż do domu w Summit z Alvirah Meehan, której reportaże kryminalnej Nora kiedyś jej przesłała, i w końcu telefon na komórkę z żądaniem miliona dolarów okupu.
    – Jeżeli jest z nim Rosita, a on nie był obecny na pogrzebie, porwanie musiało nastąpić zaraz po jego wyjściu stąd, rano. – Oczy Nory były pełne łez. Spoglądała przez okno. To wprost nie do wiary, że jej mąż, z którym spędzili razem trzydzieści pięć lat, był w ten ciemny, zimny wieczór w jakimś nieznanym miejscu, na łasce kogoś, kto w każdej chwili mógł go pozbawić życia. – Możemy mieć ten milion dolarów. Ale Regan, musimy włączyć w to policję.
    – Wiem. Alvirah jest zaprzyjaźniona z pewnym gościem, szefem oddziału do zadań specjalnych policji tu, na Manhattanie. On jest tym człowiekiem, którego należałoby wtajemniczyć. Ten oddział zajmuje się najgłośniejszymi sprawami kidnapingu. Alvirah jest ze mną. Czeka na korytarzu.
    – Przyprowadź ją tutaj – rzekła Nora. – Tylko poczekaj chwileczkę. Kto jeszcze o tym wie?
    – Nikt poza mężem Alvirah i jego siostrą, zakonnicą. Ona teraz właśnie siedzi przy nim u nich w domu, bo Willy po zabiegu stomatologicznym jest całkiem do niczego.
    – A co z dziećmi Rosity? Kto się nimi zajmuje?
    – Mam jej numer telefonu, był w notesie taty – odparła Regan. – Kiedy zadzwoniłam, rozmawiałam z jej przyjacielem, który właśnie zwolnił dochodzącą opiekunkę. Powiedziałam mu jedynie, że Rositę zatrzymały jakieś sprawy, ale odniosłam wrażenie, iż on podejrzewa coś bardzo złego.
    – Byle tylko dzieci chwilowo miały opiekę. – Nora wzięła głęboki oddech, usiłując unieść się na łóżku. Przeklęta noga, pomyślała. Być uwięzioną w taki sposób, kiedy każdy nerw jej ciała domaga się od niej działania.
    – Niech Alvirah wejdzie – powiedziała. – Nawiążemy kontakt z jej znajomym z policji, a potem razem załatwimy sprawę pieniędzy.
    Regan ledwie zdążyła otworzyć drzwi, a Alvirah już wpadła do pokoju, podeszła do łóżka Nory i uścisnęła serdecznie jej dłoń.
    – Nie spoczniemy, dopóki pani mąż i ta dziewczyna nie wrócą cali i zdrowi – obiecała.
    Było coś takiego w postawie Alvirah Meehan, że Nora uwierzyła jej słowom.
    – W zeszłym roku miałam odczyt w Akademii Policyjnej im. Johna Jaya na temat sprawy porwania dziecka, którą udało mi się rozwiązać – mówiła Alvirah. – Gazety nazwały ją przypadkiem flagowego dziecka, gdyż tę malutką dziewczynkę owinięto we flagę, kiedy porywano ją ze szpitala.
    – Pamiętam tę sprawę – rzekła Nora. – To zdarzyło się również tuż przed świętami Bożego Narodzenia.
    Alvirah skinęła głową.
    – Tak jest. Odzyskaliśmy dziecko w Wigilię. Wtedy na moim odczycie był Jack Reilly i zaprosił mnie na lunch. Jest świetnym fachowcem i takim bystrym. Ma dopiero trzydzieści cztery lata i już w randze kapitana dowodzi oddziałem do zadań specjalnych policji. – Sięgnęła po telefon. – Będzie wiedział, jak się do tego zabrać. Urzęduje w Komendzie Głównej przy Plaża.
    – Nosi nazwisko Reilly? – zdziwiła się Nora.
    – Niech pani sobie wyobrazi! I pisze się tak samo jak wasze. Kiedyś go spytałam, czy nie jesteście spokrewnieni. – Alvirah wymownym gestem uprzedziła kontynuację tego tematu. – Nie jesteście.
    Regan ze słabym uśmiechem usiadła na brzegu łóżka i zacisnęła dłoń na wyciągniętych ku niej palcach matki. Razem słuchały przedstawianych przez telefon argumentów Alvirah, nieprzyjmującej do wiadomości argumentów rozmówcy, uzasadniających ewentualną odmowę.
    – Nic mnie nie obchodzi, czy będzie mógł wrócić do swych obowiązków przed poniedziałkiem – mówiła Alvirah. – Nikt się nie nadaje bardziej od niego. Musicie zaraz wysłać pagerem wiadomość o takiej treści: „Proszę niezwłocznie zatelefonować w niecierpiącej zwłoki sprawie do Alvirah Meehan na…”. Jaki tu jest numer telefonu, Regan?
    – Podaj mu numer mojej komórki – odparła Regan. – 310-555-4237.
    Alvirah odłożyła aparat.
    – Jak znam Jacka Reilly’ego, będziemy miały od niego wiadomość w ciągu dziesięciu minut.
    Osiem minut później telefon zadzwonił.

    Jack Reilly nie przejmował się specjalnie wyjątkowo wzmożonym ruchem na East River Drive. Walizkę miał w bagażniku i zdążał w kierunku domu swych rodziców w Bedford. Było oczywiste, że droga zajmująca zwykle godzinę przedłuży się tego wieczoru prawie dwukrotnie. Świąteczny exodus z Manhattanu już się na dobre rozpoczął.
    Spośród sześciorga swego rodzeństwa dwóch braci i jednej siostry nie widział od sierpnia, kiedy to wszyscy zgromadzili się w domu rodzinnym im wyspie Martha’s Yineyard. Licząc żony i dzieci, teraz zbierze się ich pod jednym dachem dziewiętnaścioro na całe cztery dni. Mam nadzieję, myślał uśmiechając się do siebie, że się nie pozabijamy nawzajem. Prognozy pogody wskazywały, że w czasie weekendu spodziewany jest potężny sztorm.
    Nacisnął hamulec. Samochody poruszały się wprawdzie zderzak w zderzak, ale jeden z wozów po jego prawej stronie nagle gwałtownie skręcił i przeciął mu drogę. „Teraz będziesz jechał szybciej, co, kolego?” – zamruczał Jack pod nosem, spoglądając na niekończący się, jak okiem sięgnąć, potok czerwonych tylnych świateł samochodów.
    Jack Reilly miał rudawoblond włosy ze skłonnością do falowania, oczy w kolorze orzechów leszczyny, bardziej zielone niż piwne, regularne rysy, mocno zarysowaną szczękę, był barczysty i mierzył prawie metr dziewięćdziesiąt. Wybitnie inteligentny, odznaczający się szybką orientacją, poczuciem humoru i ciętym językiem, wyostrzonym, jak to bywa u osób wychowujących się w dużej rodzinie, posiadał niezaprzeczalny urok osobisty i dar zjednywania sobie ludzi. Zarówno w życiu towarzyskim, jak i w pracy stawał się mimowolnie postacią wzbudzającą i zainteresowanie, i zarazem zaufanie.
    Jego na ogół niefrasobliwy sposób bycia kończył się jednak w momencie, gdy pracował nad jakąś sprawą kryminalną. Wnuk porucznika nowojorskiej policji, po ukończeniu college’u w Bostonie zadziwił swą rodzinę decyzją, że wybiera karierę zawodową jako stróż porządku publicznego. W ciągu następnych dwunastu lat od stanowiska patrolującego policjanta w drogówce doszedł do rangi kapitana i szefa oddziału do zadań specjalnych Komendy Głównej Policji w Nowym Jorku. Po drodze zaliczył też dwa fakultety. Jego celem było stanowisko komisarza policji tego miasta i niewielu, którzy go znali, wątpiło, czy mu się to uda. Jego pager odezwał się. Trzymał aparat w schowku w konsoli samochodu. Wziął go do ręki, spojrzał na numer i wcale się nie ucieszył, że ktoś z pracy prosi o kontakt. No i o co znowu chodzi? – myślał, wyjmując swoją komórkę.
    Piętnaście minut później pukał do drzwi szpitalnego pokoju Nory. Alvirah zerwała się i otworzyła mu.
    – Jak się cieszę, że przyjechałeś tak szybko! – wykrzyknęła.
    – Bytem akurat przy wylocie na Rooseyelt Drive – odparł Jack, witając Alvirah pocałunkiem w policzek.
    Spojrzał w głąb pokoju i rozpoznał twarz Nory Reilly. Wiedział też, że ta atrakcyjna, młoda kobieta, stojąca przy łóżku, musi być jej córką. Widywał zawsze ten sam udręczony wyraz na twarzach innych krewnych ofiar kidnapingu. Im była potrzebna pomoc, nie współczucie.
    – Jestem Jack Reilly – przedstawił się, ściskając dłoń obu paniom. – Bardzo mi przykro w związku z tym, co się zdarzyło. Wiem, że chciałyby panie od razu przystąpić do rzeczy.
    – Same fakty – powiedziała Regan z bladym uśmiechem. – Tak, istotnie, chciałybyśmy.
    On mi się podoba, pomyślała, gdy Jack wyjmował swój notatnik. Wie, co robi. Poczuła ukłucie bólu w sercu, patrząc, jak Jack Reilly, rozejrzawszy się po pokoju, przysuwa sobie fotel, w którym jeszcze tego ranka siedział Luke.

    Niezwłocznie po odbyciu rozmowy telefonicznej z Regan Reilly C.B. i Petey ubrali się do wyjścia. Jak nieproszony wyjaśnił C.B. Luke’owi i Rosicie, to był szczęśliwy traf, kiedy kilka miesięcy temu spotkał Peteya w barze w Edgewater.
    – Taa! – ryknął Petey. – I wie pan co, panie Reilly, poznaliśmy się przez pana.
    – W jaki sposób udało mi się tego dokonać? – spytał Luke uszczypliwie, zginając przy tym palce i poruszając kajdankami, żeby przesunęły mu się z kości nadgarstka.
    – Ja to panu powiem. Mowa o zbiegu okoliczności. Siedziałem sobie w knajpce „U Elsie” jakieś dwa tygodnie po tym, jak malowałem u pana salę, gdzie się wystawia zwłoki, a przy drugim końcu baru siedział C.B. i topił swe liczne smutki.
    – Sam byłeś w opłakanym stanie – wtrącił C.B.
    – Taaa – zgodził się Petey. – Zmuszony jestem to przyznać. W tym momencie też nie miałem najlepszego zdania o życiu.
    – Dwaj przegrani frustraci – mruknęła pod nosem Rosita.
    – Co? – spytał Petey.
    – Nic.
    – Daj spokój, Petey – rzekł C.B. niecierpliwie. – Chodźmy już, bo zanim się tam znajdziemy, rozejdą się krakersy i cały ser.
    – Do tej knajpy ściąga kupa luda, a każdy jeden to obżartuch – wyjaśnił Petey, kręcąc z niesmakiem głową. Następnie z uporem ciągnął dalej rozpoczęty wątek: – Więc mówię sobie, już tego gościa widziałem. Ale gdzie? Więc mówię sobie, rety, wiem gdzie. To było w tej pana wesołej budzie, panie Reilly. Się okazało, że on i ten jego stary, zbzikowany wujek wpadli tam na chwilę, kiedy ja akurat wykonywałem swoją malarską robotę.
    – Cóż za urocza historyjka – zauważyła Rosita sarkastycznie.
    – Taaa. Więc ja biorę swoje piwo, przysiadam się do niego, tak po przyjacielsku, i zaczyna się rozmowa. – Nagle ton głosu Peteya zmienił się. – A on mi powiada, że wy wszyscy robiliście sobie kpinki z tego pięknego koloru, którym pomalowałem panu salę i specjalnie robiłem do tego mieszankę.
    C.B. otworzył drzwi prowadzące na pokład.
    – Kiedy wujek Cuthbert zobaczył tę salę, powiedział, że już lepiej by było, gdyby przy jego zwłokach czuwano w lunaparku.
    – To naprawdę zraniło moje uczucia – oświadczył Petey żałosnym głosem. – Ale wszystko wyszło nam na dobre. – Jego twarz rozjaśniła się. – Gdyby on i jego wujek nie wścibili nosów do tego pokoju, nie poznałbym C.B. A teraz my obaj zamiarujemy zacząć nowe życie z pana milionem dolarów, panie Reilly. Będziem sobie leżeć na plaży, poznawać przepiękne dziewczyny i w ogóle.
    – Brawo! – warknął Luke. – Czy to radio tam działa? – Wskazał głową w kierunku malutkiej kuchni.
    Petey spojrzał na górę lodówki, gdzie stał w chwiejnej pozycji porysowany i rozpaczliwie przestarzały odbiornik radiowy.
    – Od czasu do czasu. Jeżeli baterie nie wysiadły. – Sięgnął ręką do góry i pstryknął przyciskiem. – W jakim guście to ma być? Wiadomości czy muzyka?
    – Wiadomości – odpowiedział Luke.
    – Lepiej, żeby nie było komunikatu o waszym zniknięciu – zauważył C.B. ponurym głosem.
    – Zapewniam cię, że nie będzie.
    Petey pokręcił gałką, aż trafił na stację nadającą stały serwis informacyjny. Głos płynący z radia był chrapliwy i blaszany, ale na tyle wyraźny, że można było wszystko zrozumieć.
    – Nacieszcie się nim – rzekł, podążając za C.B. do drzwi.
    Kiedy wyszli. Luke i Rosita wysłuchali komunikatów o sytuacji na drogach i pogodzie. Sztorm i zamiecie wywołane porywistym północno-wschodnim wiatrem zmierzały do Wschodniego Wybrzeża. Zgodnie z prognozą, jutro miały dotrzeć w okolice Waszyngtonu, a atak złej pogody na Nowy Jork spodziewany był w Wigilię.
    – Słuchajcie uważnie, wy, którzy odkładacie zakupy na ostatnią chwilę – ostrzegał spiker. – Spodziewamy się pokrywy śnieżnej od dwudziestu do dwudziestu pięciu centymetrów, silnego wiatru i oblodzonych dróg. Byłoby rozsądnie, gdybyście załatwili wszystkie sprawunki do jutrzejszego popołudnia. W sobotę na drogach będzie niebezpiecznie, więc nie ryzykujcie i tak wszystko zaplanujcie, żebyście zdążyli do domu przed trzecią.
    – Dzisiaj wieczorem miałam ubierać z moimi synkami choinkę – odezwała się cichym głosem Rosita. – Panie Reilly, jak pan sądzi, czy będziemy w domu na Wigilię?
    – Nora i Regan sprawdzą, czy pieniądze zostały wpłacone. Osobiście jestem przekonany, że ci faceci mają zamiar nas uwolnić. Albo przynajmniej powiedzą komuś, jak tylko pieniądze znajdą się w ich rękach, gdzie można nas znaleźć.
    Luke jednak nie powiedział Rosicie o tym, czego teraz najbardziej się obawiał. C.B. i Petey byli głupcami, ale nie do tego stopnia, żeby ujawnić miejsce pobytu jego i Rosity, dopóki sami nie znajdą się bezpieczni poza zasięgiem ręki sprawiedliwości. To prawdopodobnie oznacza, że wybierają się do takiego kraju, skąd nie czeka ich ekstradycja. Jeżeli nadal tu będziemy w sobotę, myślał Luke, rzeka zapełni się bryłami lodu, które bez trudu wybiją dziury w tej przegniłej starej balii.
    Już do tej pory grudzień był wyjątkowo zimny. A wiatr będzie pchał lód uformowany na północy w dół rzeki.

    Trzy godziny później C.B. i Petey zjawili się ponownie, tym razem niosąc torby z firmy McDonald’s.
    – Elsie dorzuciła trochę smażonego drobiu – z prawdziwą radością oznajmił Petey. – Zwykle jest skąpa jak Scrooge *, ale widocznie w czasie świąt zdarzają się cuda. Chociaż była zła, kiedy chciałem zafasować dla was torbę na jedzenie na wynos. Dlatego wzięliśmy duże porcje Big Maców.
    – Rozpakuj je i daj im – polecił C.B. – a potem przynieś koce i poduszki z kajuty. Jak tylko zjedzą i ułożą się do snu, już mnie tu nie ma. Ty też się dobrze wyśpij, Petey. Czeka nas jutro wielki dzień.
    – Baaardzo wielki – odparł Petey nieco bełkotliwie po eggongu ** Bisie. – Kto chce być milionerem? My! Najwspanialsi z New Jersey. I komu na co Regis? ***. My mamy Luke’a Reilly’ego.

    – Sądzę, że wszystko uzgodniliśmy – rzekł Jack Reilly, podsumowując ich godzinną naradę w pokoju Nory. – Pani Reilly… – zaczął.
    – Noro – poprawiła go. Może któregoś dnia „mamo”, pomyślała z. przebłyskiem humoru. O Boże, wyobrażam sobie, co by powiedział Luke, jeżelibym mu wyznała, że w trakcie omawiania najistotniejszych kwestii, związanych z jego porwaniem, ja usiłuję, jak zwykle, szukać męża dla Regan. Nie jeżeli, tylko kiedy mu wyznam, sprostowała szybko samą siebie. Ale jedna rzecz była pewna, Luke polubiłby Jacka Reilly’ego.
    – Noro – kontynuował Jack – rezygnujemy z pomocy twojej prywatnej pielęgniarki. Może się zdarzyć, że dostaniesz tu telefoniczną wiadomość o Luke’u i Rosicie, a im mniej osób będzie o tym wiedziało, tym lepiej. A teraz proszę, spróbuj trochę wypocząć. Jeżeli przyjdzie ci na myśl ktoś, kto – bez względu na przyczynę mógłby mieć urazę do ciebie albo do Luke’a, lub nawet do Regan, natychmiast do mnie zadzwoń.
    Nora pokręciła głową i rozłożyła bezradnie ręce.
    – Nie mogę sobie kogoś takiego nawet wyobrazić.
    – Rozumiem. Oczywiście sprawdzimy także byłego męża Rosity – rzekł i po chwili dodał: – I jeszcze jedno, to może być po prostu ktoś, kto wie, że macie duże pieniądze.
    – To dlatego komisja loteryjna pytała mnie i Willy’ego, czy chcemy wystąpić w reklamie i zapewnić, jak to nas uszczęśliwiły wygrane pieniądze. Powiedziałam im, żeby się wypchali – oznajmiła Alvirah. – Oczywiście, występowałam w wielu imprezach, ale co za dużo, to niezdrowo.
    – Masz rację, Alvirah – potwierdził Jack. – Noro, pierwszą rzeczą, jaką masz zrobić jutro rano, to nawiązać kontakt ze swoim maklerem, żeby ustalił warunki umowy pożyczki w wysokości miliona dolarów pod pakiet twych akcji. Czy jesteś pewna, że nie zaczną zadawać pytań?
    – To są nasze pieniądze – oświadczyła Nora stanowczo. – Nikt nie będzie nam mówił, co mamy z nimi robić.
    Regan ucieszyła się, że w matce budzi się na nowo duch walki.
    – Zawiadomimy Bank Rezerw Federalnych o konieczności natychmiastowego rozpoczęcia gromadzenia pieniędzy na okup – powiedział Jack, po czym zwrócił się do Regan: – Ty i Alvirah pojedziecie zaraz do domu Rosity i porozmawiacie z tym kimś, kto teraz opiekuje się dziećmi. Waszemu uznaniu pozostawiam, jak wiele możecie mu powiedzieć. Nasi ludzie do tej pory już powinni mieć jej telefon na podsłuchu. Jeśli ten opiekun będzie chciał opuścić mieszkanie Rosity, możemy wysłać tam kogoś z opieki społecznej.
    – Znam doskonale odpowiednią osobę – oznajmiła Alvirah triumfalnie. – Siostra Maeve Marie. Pracuje z Cordelią, siostrą Willy’ego. Ma wspaniałe podejście do dzieci, a kiedyś była zatrudniona w nowojorskiej policji. I podobnie jak siostra Cordelia, potrafi sprawić, że Sfinks zamienia się w gadułę.
    Jack uśmiechnął się.
    – Dobrze. I, Regan, jak już opanujecie sytuację w domu Rosity, razem z Alvirah pojedziecie na spotkanie z zastępcą twego ojca u niego w biurze.
    Regan skinęła głową. Na życzenie Jacka zatelefonowała do Austina Grady’ego i otrzymała od niego zarówno numer rejestracyjny samochodu, który prowadziła Rosita, numer przepustki wolnego wjazdu na mosty, jak i numer rachunku uregulowanej opłaty mostowej. Jack przekazał już te informacje do swojego biura.
    Wszyscy zgodzili się, że Austin musi znać całą prawdę, choć do tej pory Regan powiedziała mu jedynie, że sprawa jest poważna.
    – Tak, będzie tam na nas czekał – potwierdziła.
    – Przyprowadzisz dziś wieczorem samochód, którym będziesz jechała z pieniędzmi na okup – wymienił jej dalsze czynności Jack.
    – Tak, bmw mamy.
    – Jeden z moich chłopców spotka się później z tobą w mieszkaniu twoich rodziców przy Central Park South. Weźmie ten samochód, żeby zainstalować w nim psa gończego.
    Wszystkie trzy kobiety wiedziały, że w slangu policyjnym „pies gończy” oznacza elektroniczną aparaturę, umieszczaną pod podwoziem samochodu, naprowadzającą na jego ślad helikopter. Podjęto decyzję, że inne urządzenie, o podobnym działaniu, zostanie umieszczone w worku z okupem, więc od chwili rozpoczęcia przemieszczania pieniędzy będzie doprowadzał policję do miejsca, skąd porywacze je podejmą.
    I oczywiście, w założeniu kryła się nadzieja, że kidnaperzy doprowadzą ich również do miejsca ukrycia porwanych.
    – Alvirah, potrzebne mi będzie twoje nagranie rozmowy telefonicznej, w której porywacze zażądali okupu – powiedział Jack.
    – A ja poproszę o kopię nagrania jutro z samego rana – zaznaczyła Alvirah, odpinając kasetkę ze swej broszki.
    – Kolejny kapitalny ruch Alvirah – wyraził swój podziw Jack, spoglądając na trzymaną w ręku mikroskopijną kasetę. – Nawet jeśli porywacz usiłował zmienić głos, mamy go na taśmie i może nasi ludzie będą w stanie coś wydedukować z odgłosów w tle.
    Alvirah rozpromieniła się, a on ucałował ją w policzek.
    – Moja drużyna oczekuje mnie w Komendzie Głównej przy Plaza. – Dotknął dłoni Nory. – Postaraj się nie zamartwiać za bardzo. – Następnie zwrócił się Regan: – Będziemy się nawzajem o wszystkim dokładnie informować.
    Gdy wyszedł, pokój nagle wydał się pusty. Chwilowo zapadło milczenie, a potem okazało się, że wszystkie trzy kobiety w tym momencie pomyślały o jednym.
    Nie było czasu do stracenia.

    To był pracowity dzień dla Ernesta Bumblesa, prezesa Stowarzyszenia Nasiona-Sadzonki-Kwiaty-Drzewka Owocowe przy Ogrodzie Stanowym w New Jersey. Obudził się rano z wprowadzającą go w błogostan świadomością, że to wszystko nie jest jedynie snem. Cuthbert Boniface Goodloe naprawdę zostawił w spadku Stowarzyszeniu praktycznie cały swój majątek.
    Radosna nowina dotarła do obdarowanych zaledwie w godzinę od chwili, gdy Goodloe wydał ostatnie tchnienie. Ernest otrzymał telefon od adwokata Goodloe’a ze „złą i dobrą wiadomością”, jak to określił. Pana Goodloe’a nie ma już wśród nas, rzekł z westchnieniem, ale związek z Kwiecistymi przyniósł mu tyle radości w ciągu ostatnich trzech lat życia, że zostawił w spadku Stowarzyszeniu właściwie cały swój majątek, nieco ponad milion dolarów.
    Ernest był właśnie zajęty obsypywaniem obornikiem swych ostrożni w znajdującej się na tyłach domu cieplarni, kiedy jego żona. Dolly, przybiegła z przenośnym telefonem. Jako osoba cierpiąca na ciężkie postacie różnych alergii, za każdym razem, gdy wchodziła do cieplarni, zasłaniała twarz maską chirurgiczną.
    – Bumpy – zawołała stłumionym głosem – telefon do ciebie! Ten ktoś się tak wytwornie wyraża, musi być jakąś ważną personą. A… psik!
    Nawet mimo maski obornik zawsze ją dopadał.
    Przyczyna, dla której pan Withers zatelefonował, zanim jeszcze Goodloe zdążył zapukać do wrót niebieskich, wkrótce okazała się jasna. Zgodnie z wyrażoną przez testatora wolą, Kwieciści mieli w pełnym składzie czuwać przy jego zwłokach oraz wziąć udział w pogrzebie i wydanym z tej okazji obiedzie. Nie trzeba dodawać, że jak stan długi i szeroki, wszyscy Kwieciści porzucili swe szpadle, zdjęli ogrodnicze rękawiczki i zebrali się, aby opłakiwać ukochanego dobroczyńcę.
    Przed uroczystościami Ernest zwołał nadzwyczajne zgromadzenie rady dyrektorów, na którym jeden z nich zauważył, że gdyby nie Luke Reilly, nic podobnego by się nie wydarzyło. Trzy lata temu Luke Reilly był goszczony jako Człowiek Roku na ich dorocznym bankiecie w uznaniu faktu, że jego trzy domy pogrzebowe stanowiły istne dobrodziejstwo dla lokalnego przemysłu kwiaciarskiego. W czasie wieczoru, kiedy to przyznano mu owo wyróżnienie, Cuthbert Boniface Goodloe był jego gościem przy jednym ze stolików, którego miejsca, za usilną namową organizatorów, Luke miał wykupić.
    Goodloe był tak zachwycony czterominutowym filmem, wyprodukowanym przez Stowarzyszenie, o niezaprzeczalnym wpływie, jaki mają na rośliny rozmowy z nimi, że tego samego wieczoru podpisał deklarację członkowską.
    Na zebraniu po śmierci Goodloe’a wszyscy jednogłośnie opowiedzieli się za tym, by w uznaniu dla Luke’a Reilly’ego za jego umiejętności łączenia ludzi, to właśnie jemu został wręczony na mającym się odbyć po pogrzebie obiedzie dyplom Stowarzyszenia. Niestety, ku ich rozczarowaniu, Reilly się nie zjawił. Jego zastępca, Austin Grady, zawiadomił ich o przykrym wypadku żony Luke’a.
    Ernest był szczególnie zawiedziony, miał bowiem nadzieję osobiście wręczyć Luke’owi oprawiony dyplom, wypisany na najwspanialszym i odpowiednio kosztownym pergaminie oraz obramowany zasuszonymi kwiatami. Już cieszył się, widząc oczami wyobraźni pełną wzruszenia minę obdarowanego, gdy rozpakuje dyplom i odczyta zawarte w nim przesłanie.

    DO WSZYSTKICH CZYTAJĄCYCH TE SŁOWA
    Powitanie i gratulacje
    Niniejszym czyni się wszem i wobec wiadomym,
    że Luke Reilly za zasługę wprowadzenia
    naszego ukochanego dobroczyńcy
    Cuthberta Boniface’a Goodloe’a
    do owczarni Kwiecistych
    jest od tej chwili i po wsze czasy
    i z mocy władzy i polecenia Rady Dyrektorów
    nieprzymuszenie i bezwarunkowo
    dożywotnim członkiem
    Stowarzyszenia Nasiona-Sadzonki-Kwiaty-Drzewka Owocowe
    przy Ogrodzie Stanowym New Jersey
    wraz ze wszystkimi należnymi z tego tytułu
    honorami, prawami i przywilejami.
    Dano dwudziestego drugiego dnia grudnia,
    w zaraniu nowego milenium
    E Pluribus Unum

    Kiedy Luke nie pojawił się na obiedzie, Grady zapewnił Ernesta, że niewątpliwie pryncypał wpadnie do biura domu pogrzebowego późnym popołudniem. Ernest poszedł tam o piątej, ale właściciel nie dawał znaku życia. Grady namawiał gościa gorąco, aby zostawił odświętnie opakowany prezent, ale to kompletnie nie wchodziło w rachubę. Niewiele jest w życiu takich sytuacji, myślał Ernest, kiedy można zobaczyć czystą, niezmąconą radość na twarzy członka tego samego stowarzyszenia. Jeżeliby było w ludzkiej mocy spotkać się z Lukiem Reillym, zanim on, Ernest, i Dolly w Wigilię wyjadą do jej rodziców, i dać mu ten prezent osobiście, zamierzał tak właśnie postąpić.
    – Bumpy – odezwała się Dolly, nalewając mu drugą filiżankę kawy – jeśli chcesz jeszcze, wstąpić do domu pogrzebowego, zanim pojedziemy opiewać kolędy z naszym chórem, musimy się pośpieszyć.
    – Jak zwykle masz rację. – Łyknął resztkę kawy i wstał od stołu.
    Już dwadzieścia minut później pytał w biurze domu pogrzebowego o Luke’a Reilly’ego.
    – Niestety, nie wiem, co się z nim dzieje. Coś musiało go zatrzymać.
    Bumblesowi wydawało się, że wyczuwa irytację w głosie rozmówcy. Kusiło go, żeby wyjaśnić, co zawiera paczka, ale wtedy istniało ryzyko, że zniweczy efekt niespodzianki.
    – Jeszcze tu wrócę – obiecał.
    – Zamykamy o dziewiątej – ostrzegł go Grady. – Zostało tylko nieco ponad godzinę.
    – Wobec tego będę jutro rano – odrzekł Bumbles ochoczo. Ostrożnie zabrał paczkę położoną uprzednio na krześle i zniknął w drzwiach, powtarzając w myślach fragment proklamacji: „Niniejszym czyni się wszem i wobec wiadomym, że Luke Reilly za zasługę wprowadzenia naszego ukochanego dobroczyńcy, Cuthberta Boniface’a Goodloe’a do owczarni Kwiecistych…”.
    Bumbles nie mógł się doczekać chwili, kiedy to cały świat dowie się, co Luke Reilly dla nich uczynił.

    Była 9.30 wieczorem, gdy ich samochód podjechał do osiedla, gdzie mieszkała Rosita. Alvirah i Regan uzgodniły między sobą scenariusz, według którego będą postępować po wejściu do mieszkania. Musiały niezwłocznie ocenić mężczyznę, który pozostawał z dziećmi. Jeżeli się okaże, że jest w bliskich stosunkach z Rositą, powiedzą mu, co się stało. Gdyby był tylko kimś, kto jej po prostu jedynie okazjonalnie pomagał, wówczas mu oznajmią, że siostra Maeve Marie jest gotowa natychmiast wsiąść do samochodu i przyjechać tu z Nowego Jorku.
    Nora wspomniała im, że matka Rosity mieszka teraz w San Juan z resztą rodziny. Jack ostrzegł, że nie byłoby rozsądne zawiadamiać o sytuacji kogokolwiek z nich. „I tak nic nie mogliby pomóc – zauważył – a powstałby potworny problem, gdyby coś się wydostało na zewnątrz”.
    – Ostrożnie, proszę – zwrócił uwagę kierowca, otwierając drzwi i wyciągając rękę, żeby pomóc Alvirah przy wysiadaniu. – Jest niezła ślizgawica.
    – Jaki miły człowiek – powiedziała Alvirah do Regan, gdy już kierowały się chodnikiem do wejścia. – Nieswojo się czułam, kiedy naciskałam przycisk zasuwający tę szybę, oddzielającą kierowcę od pasażerów, żeby nie mógł nas usłyszeć.
    – Ja także – odparła Regan. – Dlatego jestem zadowolona, że zaraz po wyjściu stąd zabierzemy się samochodem mamy. Tam będziemy mogły swobodnie rozmawiać, gdyby zadzwonił Jack Reilly. Albo może ktoś inny.
    Alvirah dobrze wiedziała, że Regan mówiąc „ktoś inny”, myślała o porywaczach.
    Kierowca miał rację, na chodniku potworzyły się już gdzieniegdzie tafelki lodu. Regan wzięła Alvirah pod rękę, żeby się nie poślizgnęła.
    Przed wejściem do mieszkania Rosity mieszczącym się na parterze popatrzyły na siebie przez chwilę, po czym Alvirah zdecydowanym ruchem nacisnęła guzik dzwonka.
    W saloniku Rosity Fred siedział na kanapie, a po obu jego stronach usadowili się śpiący już mali chłopcy. Słysząc dzwonek, Chris wyprostował się na siedzeniu.
    – Może mamusia zapomniała kluczy – powiedział zmęczonym, lecz pełnym nadziei głosem.
    Bobby też się rozprostował, trąc piąstkami oczy.
    – Czy mamusia jest już w domu?
    Fred czuł, jak coś go dławi w gardle. Ile to razy w swej pracy on naciskał dzwonek, przynosząc wiadomość o wypadku albo nawet czymś gorszym. Regan Reilly w czasie rozmowy telefonicznej wypowiadała się raczej niejasno. Z czym teraz przychodzi?
    Po otwarciu drzwi w pierwszej chwili doznał uczucia ogromnej ulgi na widok dwóch postaci stojących w ciemności przed progiem. Ta ulga okazała się, niestety, krótkotrwała. Obok młodej kobiety, którą musiała być Reilly, stała starsza. Prawdopodobnie pracownica opieki społecznej, pomyślał ze ściśniętym sercem. Jeżeli tak, to znaczy, że Rosicie stało się coś strasznego.
    – Fred Torres? – spytała młodsza kobieta.
    Skinął głową.
    – Jestem Regan Reilly.
    – A ja Alvirah Meehan – niezwłocznie przedstawiła się druga.
    – Proszę wejść – zaprosił Fred cicho.
    Alvirah wkroczyła do mieszkania pierwsza. Rozejrzała się po pokoju. Dwóch małych chłopaczków stało koło siebie przy kanapie z wyrazem niepokoju i rozczarowania w dużych czarnych oczach.
    – Więc który z was jest Chris, a który Bobby? – spytała z ciepłym, rozjaśniającym twarz uśmiechem. – Może sama zgadnę. Pani Reilly dużo mi o was opowiadała. Chris jest starszy, to musisz być ty. – Wskazała na wyższego z chłopców.
    Chris uśmiechnął się niepewnie.
    – Ja jestem Bobby – rzekł młodszy, przysuwając się bliżej do brata.
    – Gdzie jest mamusia? – zapytał Chris.
    – Czy wiecie, że pani Reilly złamała wczoraj nogę? – spytała Alvirah ściszonym głosem, jakby przekazywała im ważny sekret.
    – Mamusia mówiła nam o tym dziś rano przed wyjściem – odparł Bobby z przeciągłym ziewnięciem. – Powiedziała, że dzisiaj wieczorem napiszemy kartę i wyślemy ją pani Reilly.
    – No więc pani Reilly potrzebuje dziś wieczorem pomocy waszej mamy – ciągnęła Alvirah łagodnym głosem. – I chce, żebyście obaj poszli spać, a ona przyjdzie do domu, jak tylko będzie mogła.
    – Ja chcę, żeby przyszła teraz – rzekł Bobby bliski łez.
    – Pani Reilly jest miła – zwrócił się do niego Chris. – To dobrze, że mamusia jest z nią w czasie choroby.
    – Ale kiedy będziemy ubierać choinkę? – spytał Bobby płaczliwie.
    – Do świąt zostało jeszcze dużo czasu – uspokoiła go Alvirah.
    Regan obserwowała tę scenę. Alvirah świetnie wie, jak postępować z dziećmi, pomyślała. Podeszła do nich i powiedziała:
    – Ja jestem córką pani Reilly i bardzo się cieszę, że wasza mamusia jest teraz z moją mamą. Ponieważ wiem, że wasza mamusia przy niej czuwa, jest mi o wiele lżej.
    – To pan Reilly musi być pani tatusiem – rzekł Chris. – Podobają mi się jego samochody.
    – Zwłaszcza te takie dłuugie – dodał Bobby, znowu ziewając.
    – Słuchajcie, obaj wyglądacie na zmęczonych – zauważyła Alvirah. – Ja zresztą też padam z nóg.
    Fred domyślał się, do czego obie kobiety zmierzają – chcą przekonać chłopców, że ich matce nic się nie stało, i sprawić, by znaleźli się w miejscu, skąd nie usłyszą rozmowy dorosłych.
    – No dobrze, chłopcy, czas do łóżka – rzekł, obejmując rękami ich małe ramionka.
    Zaniepokojony Bobby podniósł na niego wzrok.
    – Ale ty nas nie zostawisz, prawda, Fred?
    Fred pochylił się i spojrzał na dwie strapione buzie. Zawahał się w duchu, ale odpowiedział stanowczo:
    – Nie wyjdę stąd, dopóki mamusia nie wróci.
    Podczas gdy lokował chłopców w ich pokoju, Alvirah weszła do maleńkiej kuchenki i postawiła czajnik na gazie.
    – Muszę się napić herbaty – oznajmiła. – A ty, Regan?
    – Dobry pomysł. Bardzo chętnie. – Regan rozglądała się po przytulnym, choć pozostającym trochę w nieładzie pokoju. Pokryta barwnym pokrowcem kanapa i fotele z puszystymi poduszkami robiły wrażenie nadzwyczaj wygodnych. Półki na książki w rogu zostały zamienione na miejsce, gdzie trzymano filmy i gry wideo dla dzieci oraz ich zabawki. Lecz dopiero widok choinki ustawionej już na stojaku i czekającej na przystrojenie ścisnął jej serce.
    Zanim czajnik zdążył zagwizdać, Fred wrócił z sypialni chłopców do pokoju.
    – Przyrzekam, że nigdzie nie pójdę – obiecał im, zamykając za sobą drzwi.
    Alvirah wysunęła głowę z kuchni.
    – Fred, rządzę się jak u siebie w domu. Chcesz herbaty?
    – Tak, poproszę. – Spojrzał na Regan. – Powiedz mi, co się dzieje?
    – Jakiego rodzaju stosunki łączą cię z Rositą? – spytała.
    – Parę razy się umówiliśmy. – Wyjął swą policyjną odznakę. – Jestem gliniarzem. Rosita ma kłopoty. Jakie?
    Alvirah weszła do saloniku z tacą i skierowała się do stołu.
    – Może byśmy tak usiedli?
    Fred przysiadł sztywno na brzegu klubowego fotela, a one naprzeciw niego na kanapie.
    – Alvirah, Fred jest oficerem policji – rzekła Regan, po czym zwróciła się do niego: – Rosita i mój ojciec zostali dzisiaj rano porwani. Wydaje mi się, że to się stało między dziesiątą, kiedy ojciec opuścił szpital po wizycie u mamy, a dwunastą, bo o tej porze miał uczestniczyć w pogrzebie. – Opuściła wzrok na filiżankę z herbatą. – Około wpół do piątej odebrałam telefon z żądaniem miliona dolarów. Okup mam zapłacić jutro po południu. Mieliśmy już spotkanie z szefem oddziału do zadań specjalnych Komendy Głównej.
    Fred poczuł się tak, jakby ktoś wymierzył mu cios w żołądek.
    – Porwani? – powtórzył. W jego głosie brzmiało niedowierzanie i zdumienie, a po wyrazie twarzy można było poznać, że jest w kompletnym szoku. – Biedne dzieciaki.
    Alvirah odwróciła się do Freda i położyła dłoń na swej broszce przypiętej do żakietu; w czasie jazdy do mieszkania Rosity umieściła tam nową kasetę.
    – Fred, czy nie będziesz miał nic przeciw temu, że nagram naszą rozmowę? Czasami mówimy coś, co nie wydaje się w danej chwili ważne, a później okazuje się bardzo istotne. W pewnych sprawach, nad którymi pracowałam, odsłuchiwanie w kółko tych samych taśm doprowadzało do poszukiwanego przez nas uzupełnienia luk.
    – Proszę bardzo – odrzekł.
    Nie zważając na stojącą przed nim, stygnąca herbatę, słuchał uważnie relacji Regan i Alvirah z tego, co do tej pory było im wiadomo.
    – Czy przychodzi wam na myśl, kto to mógł zrobić? – zapytał.
    – Nie mamy pojęcia – odparła Regan. – Uważamy, że chodzi wyłącznie o pieniądze. Naszym zdaniem, ojciec nie ma żadnych wrogów.
    – Czy Rosita rozmawiała z tobą o swoim byłym mężu? – spytała Alvirah. – Z tego, co mówiła Nora, wynika, że notorycznie mu brak gotówki, więc być może te pieniądze by mu się przydały.
    – Poznałem Rositę na przyjęciu dopiero w zeszłym miesiącu. Dwa razy byliśmy w mieście na kolacji. Nie chciała o nim rozmawiać. Dzieci dzisiaj powiedziały mi, że już bardzo dawno go nie widziały.
    – Wygląda na to, że uroczy z niego typ – rzekła Regan. – Policja sprawdzi go bardzo dokładnie.
    Fred pokręcił głową.
    – Przez wzgląd na dzieci chcę wierzyć, że nie jest w to zamieszany. Rosita nie wspominała, by w ostatnim czasie sprawiał jej jakieś kłopoty. Kiedy szliśmy na kolację, rozmawialiśmy o zwykłych sprawach. Ona bardzo lubi swoją pracę. – Przechylił nieco głowę ku Regan. – Mówiła, że twój ojciec jest najlepszym szefem na świecie, który zawsze twierdzi, że bez względu na sytuację trzeba zachować spokój. Ale nie wspomniała o niczym, co mogłoby wskazywać, że jest on z kimkolwiek w konflikcie.
    Regan odstawiła filiżankę.
    – Jak stąd wyjdziemy, razem z Alvirah pojedziemy do biura ojca, żeby spotkać się z jego zastępcą. Zamierzamy zbadać, czy w związku z jakimiś ich zawodowymi sprawami nie wyłoni się coś, co by mogło mieć istotne znaczenie. Nie jest wykluczone, że kidnaperem jest ktoś, kto ma do niego jakieś pretensje, może to być nawet były pracownik z zadawnioną urazą.
    – To właściwy kierunek i w istocie jedyna rzecz, jaką możecie zrobić – orzekł Fred. – W sprawach kidnapingu najtrudniejsze jest czekanie na następny ruch porywacza – dodał ze złością.
    – Nie mogę siedzieć bezczynnie – zauważyła rzeczowo Regan, po czym obie kobiety wstały od stołu.
    – Moja szwagierka jest zakonnicą – zwróciła się do Freda Alvirah, zbierając ze stołu filiżanki. – W jej klasztorze jest młoda kobieta, siostra Maeve Marie, która była policjantką, zanim odkryła, że ma powołanie. Maeve wspaniale porozumiewa się z dziećmi. Jeżeli chciałbyś wrócić do domu, ona może się tu zjawić w ciągu godziny.
    Fred pomyślał o przyjęciu, które go ominie, o samolocie, którym nazajutrz rano miał wylecieć na od dawna planowaną wyprawę żeglarską z przyjaciółmi. Te wszystkie sprawy wydały mu się teraz zupełnie błahe, bez żadnego znaczenia. Żywo bowiem w pamięci miał Rositę, z czarnymi, rozsypującymi się na ramiona włosami, gdy z ciepłym uśmiechem zażartowała: „Możesz mówić do mnie po prostu Kopciuszku”.
    Nie każde porwanie kończy się szczęśliwie, rozważał w duchu. W rzeczywistości wiele z nich bardzo źle.
    Pokręcił przecząco głową.
    – Słyszałyście, co powiedziałem chłopcom – nie opuszczę ich.

    Mówiło się o Alvinie Lucku *, że to nazwisko do niego nie pasuje. Pięćdziesięciodwuletni, z przerzedzonymi, ciemnoblond włosami, o szczupłej budowie i miłym, lecz nieśmiałym uśmiechu, mieszkał z matką w jednej z czynszowych, komunalnych kamienic na Manhattanie przy Osiemdziesiątej Szóstej Zachodniej Ulicy. Był autorem dwunastu nieopublikowanych powieści sensacyjnych i z trudem wiążąc koniec z końcem, chwytał się dorywczych prac przy oczekiwaniu na przełamanie złej passy w karierze pisarskiej.
    Teraz, w okresie przedświątecznym, jego okazjonalne zajęcie polegało na odziewaniu się w czerwony płaszcz, przyprawianiu sobie białej brody i wykrzykiwaniu: „Ho-ho-ho!” w czasie przechadzania się po dziale zabawek nieodwiedzanego zbyt tłumnie domu towarowego w pobliżu Herald Square.
    – Nie łaź taki przygarbiony, Alvin! – grzmiał na niego regularnie szef. – Święty Mikołaj powinien przecież wyglądać na osobę mającą jakiś autorytet…
    Myślałby kto, że pracuję dla FAO Schwartz *, a nie dla tego sklepu z tandetą, często odgryzał się w duchu Alvin.
    Nic był jednak całkiem pozbawiony optymizmu.
    Brak sukcesów w świecie wydawniczym nie pociągał za sobą rezygnacji z prowadzenia w interesującej go dziedzinie drobiazgowych prac badawczych. Poddał szczegółowej analizie każdą powieść detektywistyczną i sensacyjną, jaka znalazła się w minionych dwudziestu latach na liście bestsellerów „New York Timesa”, a później zaczął ograniczać się do wybranych. Był dosłownie chodzącą encyklopedią, jeśli chodzi o fabuły, postacie oraz miejsca akcji, wykorzystywane przez setki autorów powieści detektywistycznych i sensacyjnych. Zapełniał notatniki występującymi w tych książkach wątkami i pisząc swe własne historie, podpierał się nimi. Podzielił fabuły na takie kategorie jak: szpiegostwo, napady na banki, wymuszenia, zbrodnie w rodzinie, porywanie samolotów, podpalenia, dramaty na sali sądowej i kidnaping.
    Jedynym źródłem jego prawdziwej przyjemności było uczestniczenie w seminariach na temat sztuki pisania tego gatunku powieści oraz w zjazdach miłośników zagadek kryminalnych z udziałem pisarzy parających się tą tematyką, gdzie z uwagą słuchał rad tychże, a później próbował na kończących zgromadzenia koktajlowych przyjęciach przypierać do muru wydawców.
    W czwartek był już gotowy do pracy, gdy usłyszał przez radio wiadomość, że Nora Regan Reilly złamała nogę. Znad owsianki, którą co rano przygotowywała mu matka, z nią właśnie omawiał tę sprawę.
    – Wspomnisz moje słowa – rzekł. – Akcja następnej powieści Nory będzie się toczyła w szpitalu. Nora gruntownie wykorzysta to doświadczenie.
    – Jedz owsiankę, bo ci wystygnie – upomniała go matka.
    Alvin posłusznie podniósł łyżkę do ust i wysiorbał z niej trochę brejowatej papki.
    – Chyba wyślę jej kartę.
    – A dlaczego nie to zdjęcie, które zrobiłeś jej mężowi wtedy, na ostatniej kolacji dla pisarzy powieści kryminalnych?
    – Masz rację. Dobrze go uchwyciłem – przypomniał sobie Alvin. – Nie tylko na jednym. Na drugim ma uciętą głowę, bo jest taki wysoki.
    – Podobają mi się wysocy mężczyźni. Twój ojciec był konusem, świeć Panie nad jego duszą.
    – A może oprawię zdjęcie w ozdobną ramkę i podrzucę jej do szpitala po pracy? Na święta przygotowali bardzo ładne ramki z okolicznościowymi napisami.
    – Tylko nie marnuj na to zbyt wiele czasu – ostrzegła go matka.
    – Są powystawiane do wyprzedaży – odparł Alvin z nutą irytacji w głosie. – Nora Regan Reilly zawsze rozmawia ze mną na koktajlowych przyjęciach i bardzo mnie zachęca do pisania.
    – W przeciwieństwie do wydawców – zauważyła matka z westchnieniem.
    Alvin poszedł do pracy, ciesząc się z góry na niespodziankę, jaką sprawi Norze Regan Reilly. Ku jego rozczarowaniu, większość najładniejszych świątecznych ramek była już rozchwytana. Zdecydował się na jedną z napisem: „Będę w domu na święta… choćby tylko w marzeniach”. Zważywszy na to, że to Nora jest unieruchomiona w szpitalu, napis prędzej pasowałby do niej, ale i tak może być.
    Z oburzeniem stwierdził, że nie ma rabatu na te towary dla pracowników domu towarowego.
    – A czego pan oczekiwał? – spytała sprzedawczyni, doprowadziwszy właśnie swą balonową gumę do wybuchu. – To się sprzedaje prawie za darmo. – Przyjrzała się ramce, zanim umieściła ją w torbie. – Może zresztą słusznie – wymamrotała pod nosem, gdy Alvin pieczołowicie umieszczał swój portfel w głębokiej kieszeni płaszcza Świętego Mikołaja.
    Wieczorny obchód Świętego Mikołaja nie prowadził oczywiście z rejonów Bieguna Północnego i szef Alvina kazał mu pracować do ósmej wieczorem. Koniec zmiany nastąpił wtedy, gdy ukazał się neonowy napis, że Święty Mikołaj wraca już do swego warsztatu. Do tego czasu uszy mu spuchły. Miał już dość słuchania zgłaszanych do niego nieprzerwanie żądań niekończącego się strumienia dzieci, z których każde zdawało się znajdować sadystyczną przyjemność we wskakiwaniu z werwą na jego kościste kolana.
    – Nie wyglądasz na świętego – taki wyrzut usłyszał od niejednego z tych milusińskich.
    Wszystko to razem sprawiło, że dzień był ciężki, co jednak nie powstrzymało Alvina od planowanej wędrówki po Upper East Side. Ponieważ był odpowiedzialny za utrzymanie w nienagannym stanie stroju Świętego Mikołaja, nosił go do domu, a potem z powrotem do pracy. Teraz ubranie było porządnie złożone w firmowej torbie, w której na wierzchu leżała ozdobnie opakowana ramka ze zdjęciem Luke’a Reilly’ego.
    Wybrał odpowiednią kartę i napisał: „Noro, pomyślałem, że zechcesz mieć fotkę swego kochaneczka”. Podpisał fantazyjnie: „Twój fan numer jeden”.
    Teraz będzie miał o czym rozmawiać z Norą Regan Reilly, kiedy następnym razem spotka ją na wieczorze pisarzy powieści detektywistycznych. Mógłby wtedy ujawnić, że to on był owym tajemniczym darczyńcą, który wysłał jej tak ładnie oprawione zdjęcie.
    Znalazłszy się w holu szpitala, zauważył sklep z upominkami, a wzrok jego przykuł napis na szybie witryny: „Wyprzedaż”. Pod nim bowiem usadowione były rozkoszne pluszowe misie w czapkach Świętego Mikołaja na głowach. Wpadł do sklepu prawie tuż przed zamknięciem. Nie powiem mamie, pomyślał. Ale czy nie byłoby urocze, gdyby pluszowy miś trzymał zdjęcie Luke’a Reilly’ego?
    Sprzedawczyni grzecznie czekała, aż odpakował ramkę, a potem włożył ją w ramiona wybranego przez siebie misia. Następnie wszystko zapakowała do pudełka i całość przewiązała odświętną wstążką, zwieńczoną kokardą, podczas gdy Alvin wysupływał i wyliczał sumę bilonu równą cenie, która wyniosła czternaście dolarów i dziewięćdziesiąt dwa centy.
    Podziękowawszy sprzedawczyni, opuścił sklep i podszedł do lady recepcyjnej szpitala. Zapewniono go, że pakunek zostanie doręczony pani Reilly niezwłocznie.
    – Och, nie, dopiero jutro rano – sprzeciwił się stanowczo. – Nie chciałbym jej przeszkadzać. Jest późno.
    – To ładnie świadczy o pana delikatności – zgodziła się z jego decyzją recepcjonistka. – Życzę panu miłych świąt.
    Alvin wyszedł jeszcze raz na zimne, nocne powietrze i przemaszerował York Avenue od Osiemdziesiątej Szóstej, żeby złapać tam na skrzyżowaniu autobus. Z twarzą promieniującą ciepłymi uczuciami, wywołanymi bożonarodzeniowym nastrojem, uśmiechał się pogodnie do mijających go przechodniów, wylęgających tłumnie z restauracji i sklepów.
    Nikt nie zwracał na niego uwagi.

    Kiedy Jack Reilly zjawił się w Komendzie Głównej Policji przy Plaza, czekali tam już u niego w biurze sierżant Keith Waters, jego pierwszy zastępca, oraz porucznik Gabe Klein, szef pomocniczej jednostki wsparcia technicznego.
    – Dawnośmy się nie widzieli – zauważył Waters na powitanie. – Po prostu nie jesteś w stanie wytrzymać bez tej firmy nieco dłużej, co? – Przystojny czarnoskóry mężczyzna około czterdziestki, o przenikliwym, inteligentnym spojrzeniu, emanował niewyczerpaną energią.
    – Za tobą się stęskniłem – odparł Jack.
    Jednak ten lekki ton ustąpił poważnemu, gdy niezwłocznie przystąpili do omawiania sprawy.
    – Co wiecie o samochodzie? – spytał Jack.
    Zaczął Gabe Klein.
    – Zapis z E-Z Pass wskazuje, że samochód przejechał tunelem Lincolna na Manhattan o 9.15 rano. To pewnie wtedy dziewczyna pojechała odebrać Luke’a Reilly’ego spod szpitala. W jakimś miejscu samochód musiał zawrócić z powrotem do New Jersey, gdyż przejechał most Waszyngtona do Nowego Jorku znowu o 11.16. Potem przejechał most Triborough na paśmie wiodącym do Queens o 11.45. To ostatnie jego ruchy zarejestrowane przez E-Z Pass.
    – Co mogłoby oznaczać, że dojechali do New Jersey, zanim zostali porwani – podsumował Jack. – Albo do porwania doszło w Nowym Jorku i zabrano ich do New Jersey. Najprawdopodobniej samochód porywacze gdzieś porzucili. Nie jest łatwo ukryć limuzynę o tak wydłużonej linii.
    – Jesteśmy w kontakcie z ekipą szukającą samochodu – poinformował Keith – ale do tej pory go nie znaleziono.
    – Nakazałeś zabezpieczenie wozu dla pobrania odcisków palców?
    To było pytanie retoryczne. W wypadku porwania taką czynność zleciłby Keith jako pierwszą. Zlokalizowanego samochodu nie wolno nikomu dotknąć, dopóki nie przybędą technicy z laboratorium.
    Z kolei Jack zrelacjonował kolegom zwięźle szczegóły sprawy.
    Obaj mężczyźni uważnie słuchali i robili notatki.
    Gabe Klein, mniej więcej pięćdziesięcioletni, był łysy i nosił okulary. Umieszczone niebezpiecznie prawie na końcu nosa nadawały mu wygląd mola książkowego, nieumiejącego podjąć szybkiej decyzji. Na postronnych obserwatorach robił wrażenie, jakby nie potrafił wymienić żarówki.
    Nic bardziej mylnego. Gabe był technikiem-czarodziejem i kierował wysoce wyspecjalizowaną jednostką, której wysiłki często decydowały o rozwiązaniu sprawy.
    – A tu mamy numery telefonów na podsłuchu. – Gabe wyrecytował jednym tchem numery, które Jack podał mu telefonicznie. Do domu i mieszkania Reillych, do mieszkania Rosity Gonzalez, do domów pogrzebowych i pokoju szpitalnego Nory. – A jeżeli porywacze zadzwonią na komórkę jej córki, ona już wie, że musi próbować przytrzymać ich na linii, żebyśmy mogli namierzyć z maksymalną dokładnością, gdzie się znajdują – dodał.
    – Regan jest prywatnym detektywem w Los Angeles – odparł Jack. – Zna zasady.
    – To pocieszające – zauważył Keith. – Wobec tego uważasz za wskazane, żeby to ona wiozła samochodem pieniądze na okup?
    – Jest bystra – rzekł Jack krótko. I bardzo atrakcyjna, dodał w myśli.
    – Kiedy mamy podjąć pracę przy samochodzie, który będzie prowadziła? – spytał Gabe.
    – Przyprowadzi go dzisiaj wieczorem. Wie, że musimy go zaopatrzyć w psa gończego.
    – Postawiliśmy na nogi Bank Rezerw Federalnych w związku z milionem dolarów, potrzebujemy tych pieniędzy do jutrzejszego popołudnia. Pracują tam nad tym – poinformował Jacka Keith. – Czy rodzina domyśla się, kto mógł to zrobić?
    – Żonie i córce Reilly’ego zupełnie nikt nie przychodzi na myśl. Jest były mąż Rosity Gonzalez, który potrafi czasem sprawiać kłopoty. Ma na imię Ramon. Pani Reilly wydaje się, że facet mieszka w Bayonne.
    – Rozpoznamy tę sprawę – przyrzekł Keith.
    – Rosita ma dwóch małych synków. Regan Reilly jedzie tam teraz sprawdzić, jaka jest sytuacja, i załatwić opiekę nad nimi. Potem pojedzie do biura ojca na rozmowę z jego zastępcą.
    Jack spojrzał na zegarek.
    – To długa historia, ale Regan poznała dzisiaj Alvirah Meehan i ona teraz włączyła się do sprawy. Pamiętasz ją? To ta, co wygrała na loterii i miała odczyt w Akademii Policyjnej im. Johna Jaya.
    – Oczywiście, pamiętam – odparł Keith. – To ona znalazła porwane dziecko, którego bezskutecznie szukała cała nowojorska policja.
    Jack wyciągnął z kieszeni mikroskopijną kasetę.
    – I nadal jest fachowcem. Udało jej się nagrać rozmowę z żądaniem okupu.
    Gabe wytrzeszczył oczy na maciupeńką kasetę.
    – Chyba żartujesz. – Wziął ją od Jacka i trzymał w palcach. – Czy ona przypadkiem nie szuka pracy? Mógłbym ją zatrudnić.
    – Urwie mi głowę, jeżeli nie zrobisz dla niej dodatkowej kopii nagrania. Ale najpierw przesłuchajmy je po wzmocnieniu głosu. Może usłyszymy w tle coś, co nam pomoże.
    Kiedy przygotowywali aparaturę, w Jacku narastało poczucie frustracji. Mogą przesłuchać taśmę. Mogą włożyć do worka z pieniędzmi mechanizm naprowadzający. Mogą podczepić pod samochód psa gończego, kierować podejrzenia na różne osoby zgodnie z logiką sprawy. Ale dopóki nie nadejdzie chwila, gdy zaczną śledzić okablowany samochód Regan, zmierzający do miejsca kontaktu z porywaczami, głównie zdani są na wyczekiwanie.
    Na biurku Jacka zadzwonił telefon.
    – Jack Reilly. – Nastąpił moment ciszy. – Dobra robota – rzekł, kończąc rozmowę, po czym zwrócił się do stojących po drugiej stronie biurka Gabe’a i Keitha: – Znaleźli limuzynę na lotnisku Kennedy’ego.

    O godzinie 9.30 wieczorem Austin Grady zamknął odrzwia domu pogrzebowego Reilly’ego za ostatnimi żałobnikami, żegnającymi zmarłą w wieku stu trzech lat Maude Gherkin, postrach okolicy. W ciągu całej swej kariery w fachu zarządcy zakładów pogrzebowych nigdy nie słyszał wyrażenia „to błogosławieństwo” wypowiadanego częściej lub z większą żarliwością.
    Od czasu swych setnych urodzin Maude była cztery razy wyrywana ze szponów śmierci. Podczas ostatniego pobytu staruszki w szpitalu nad łóżkiem, w którym leżała, pojawił się ręcznie wykonany napis: „Nie reanimować… pod żadnym pozorem”. Lekarze podejrzewali, że było to dzieło jej osiemdziesięcioletniego syna, który po czwartym, cudownym powrocie Maude z długiego białego tunelu miał powiedzieć: „O nie, dajcie mi już spokój”.
    Austin wyłączył światło w salce, gdzie obecnie Maude spoczywała. Westchnął. Chociaż bardzo się starali, nie udało się im uporać ze zgorzkniałym wyrazem jej twarzy.
    – Dobrej nocki, Maude – wymamrotał. Jednak temu dziecinnemu powiedzeniu, kierowanemu jako ostatnie do klientów i będącemu już rytuałem, dziś wieczorem nie towarzyszył zwykły uśmiech. Austin zbyt martwił się o Luke’a i Rositę.
    Od czasu rozmowy telefonicznej z Regan, jakąś godzinę temu, podejrzenie, że ci dwoje zostali porwani, stało się niemal pewnością. Po cóż innego byłby potrzebny Regan numer rejestracyjny limuzyny i numer rachunku za E-Z Pass? Z jakiego innego powodu nie mogłaby rozmawiać z nim o tej sprawie przez telefon?
    Godzinę później, kiedy do biura przybyła Regan wraz ze sprowadzoną tu przez siebie Alvirah, jego podejrzenia zostały potwierdzone.
    – Policja ma wasze telefony na podsłuchu – wyjaśniła Regan. – Nie można wykluczyć, że porywacze mogliby zadzwonić tutaj.
    Zaskoczyło ich nagłe pukanie w okno.
    – Co się znowu dzieje, u licha? – wymruczał Austin, gdy rozpoznał zdziwiony twarz Ernesta Bumblesa, który przycisnąwszy nos do szyby, z uśmiechem wywijał ku nim paczką, już znaną Austinowi z poprzedniej wizyty.
    Podszedł do okna i chwilę się z nim szamotał, zanim udało mu się je otworzyć.
    – Bardzo mi przykro, że państwa niepokoję – rzekł Ernest, najwyraźniej mijając się z prawdą – ale zobaczyłem światło i pomyślałem, że może pan Reilly wrócił.
    Tym razem Austin nawet nie próbował powściągnąć irytacji w swoim głosie:
    – Nie ma go tutaj! Skoro chce pan zostawić paczkę, to proszę, dopilnuję, żeby ją dostał. A jeszcze lepiej, jeśli jego córka weźmie ją dla niego do domu. Oto ona. – Wskazał na Regan.
    Ernest wetknął głowę przez okno.
    – Miło mi panią poznać. Pani ojciec jest cudownym człowiekiem.
    Nie ufam mu, pomyślała Regan.
    Alvirah obróciła się w kierunku okna, żeby broszka nie uroniła ani jednego słowa.
    – Przepraszam, że nie mogę wejść, ale moja żona, Dolly, czeka w samochodzie. Nie czuje się zbyt dobrze. Pojechaliśmy śpiewać wieczorem w chórze kolędy, a ona nadwerężyła sobie struny głosowe przy ostatniej frazie „La, la, la, la, la, la, la, la, przybierz dom swój ostrokrzewem”.
    To była moja ulubiona kolęda, pomyślała Regan. Już nią nie jest.
    – Wrócę jutro. Pragnę to wręczyć pani ojcu osobiście. No to na razie. – Ernest zniknął jak zawodnik w teleturnieju, któremu nie udało się odpowiedzieć na końcowe pytanie.
    Austin zamknął okno z trzaskiem.
    – Ten facet ma kompletnego fioła.
    – A kto to? – spytała Regan.
    – Szef jednego ze stowarzyszeń ogrodniczych. Kilka lat temu nadali tam twemu ojcu jakiś tytuł honorowy.
    – Spodziewałam się tego – powiedziała Regan. – Ojciec działa w wielu organizacjach i wszędzie otrzymuje tytuły honorowe.
    Regan uświadomiła sobie, że wprost pada z nóg. Tutaj już niczego więcej nie mogła zdziałać. Austin powiedział jej, że absolutnie nie przychodzi mu na myśl nikt, kto mógłby chcieć wyrządzić Luke’owi jakąś krzywdę. Nie przypominał sobie także, aby w którymś z trzech domów pogrzebowych Luke’a zdarzyło się coś niezwykłego.
    – Chyba już pójdziemy – rzekła. – Ustaliliśmy, że na tę noc zostanę z mamą w szpitalu, a jeszcze muszę odprowadzić samochód na Manhattan, żeby policja mogła go przygotować na jutro.
    – Regan, przyjdę tu wcześnie rano i zacznę wertować nasze archiwa z ostatnich kilku miesięcy, żeby przekonać się, czy w tym czasie nie było jakichś kłopotów, o których mi nie wiadomo – obiecał Austin. – Wątpię, czy cokolwiek znajdę, ale poszukać warto.
    Kiedy cała trójka ruszyła ku wyjściu, Alvirah dostrzegła dyskretnie umieszczoną wywieszkę z nazwiskiem Maude Gherkin i strzałkę wskazującą pomieszczenie, gdzie spoczywały jej zwłoki.
    Alvirah przeżegnała się.
    – Niech odpoczywa w pokoju wiecznym. Czy słyszeliście historię o kobiecie, która przechodziła w Nowym Jorku koło domu pogrzebowego Franka Campbella i musiała skorzystać z toalety? Wstąpiła więc tam, ale uznała, że nie może wyjść bez okazania jakiemuś zmarłemu swego szacunku. Zajrzała do sali, gdzie nie było żadnych żałobników przy biedaczysku w urnie. Okazało się, że zgodnie z testamentem tego faceta, każdy, kto zjawi się na czuwaniu przy jego prochach, ma dostać dziesięć tysięcy dolarów.
    – Alvirah, ty już wygrałaś na loterii – powiedziała Regan z uśmiechem.
    – Proszę mi wierzyć, że byłoby czystą stratą czasu, gdyby nawet złożyła pani w księdze Maude pierwszy podpis, niczym John Hancock na Deklaracji Niepodległości – zapewnił ją Austin, gdy wychodzili na ulicę, a on zamykał za nimi drzwi. „Trzymaj się dzielnie, Maude, i pilnuj gospodarstwa” – zwrócił się w myślach do nieboszczki.

PIĄTEK, 23 GRUDNIA

    – Pobudka, wstaać! Czas zacząć nasz dzień z milionem dolarów! – zawołał Petey, wynurzając się z małej łazienki w piżamie w paski i ze szczoteczką do zębów w ręku. – Zapalił górną żarówkę. – To trochę przypomina kemping, no nie?
    Dlaczego ten idiota nie daje nam pospać? – myślał Luke. Ostatnim razem, kiedy spoglądał na podświetloną tarczę swego zegarka, była czwarta nad ranem. Wtedy wreszcie zapadł w sen, a teraz został z niego gwałtownie wyrwany zupełnie bez powodu. Rzucił okiem na zegarek. Była 7.17.
    Czuł, że głowę zaczyna mu przeszywać tępy ból. Bolały go też mięśnie, na co złożyło się wilgotne, zimne powietrze i pozycja ciała, gdyż musiał się kulić, żeby zmieścić się na wąskiej, krótkiej ławce. Wzrastający napór wody powodował, że łódź uderzała o pomost, co jeszcze potęgowało poczucie kompletnej beznadziejności sytuacji.
    Gorący prysznic, myślał z utęsknieniem. Czysta bielizna. Szczoteczka do zębów. Ot, drobiazgi, z których składa się życie.
    Spojrzał na leżącą po przeciwnej stronie Rositę. Była podparta na łokciu. Przeżywany stres bardzo wyraźnie odbijał się na jej twarzy. Oczy kobiety na tle coraz bledszej cery, ogromne i prawie czarne, wyrażały niezmierny smutek.
    Kiedy jednak ich wzrok się spotkał, zmusiła się do uśmiechu i ruchem głowy wskazała Peteya.
    – To pański służący, panie Reilly?
    Zanim Luke zdążył odpowiedzieć, rozległo się głośne walenie do drzwi.
    – Petey, to ja! – wołał C.B. niecierpliwie. – Otwieraj.
    Petey wpuścił go do środka, odbierając od niego firmowe torby McDonald’sa.
    – A oto zjawił się i główny lokaj – obwieściła cicho Rosita.
    – Nie zapomniałeś przynieść mi jajek Mac Muffina z kiełbaskami? – zapytał Petey z nadzieją w głosie.
    – Hugh Hefner ma mnóstwo dziewczyn – odrzekł Petey z podziwem. – Jak będziemy już mieli ten milion, pójdę na miasto i kupię sobie dwie jedwabne piżamy, takie jakie nosi Hef.
    – Gdybym miał polegać na tobie, nigdy byśmy nie dostali tego miliona – wymamrotał C.B. i pstryknął przyciskiem, włączając radio.
    Spojrzał na Luke’a.
    – Po drodze słuchałem audycji „Poranek z Imusem” **. Zatelefonował z radia do szpitala. Pana żona będzie na antenie za parę minut.
    Nora była częstym gościem w programie Imusa. Imus musiał dowiedzieć się o jej wypadku i zadzwonił do niej. Luke usiadł i, pochylony w kierunku radia, oczekiwał niecierpliwie jej głosu.
    C.B. przesuwał pokrętłem, żeby znaleźć właściwą stację.
    – O, jest – rzekł w końcu.
    Poprzez trzaski doszedł ich głos Nory:
    – Witam cię, przyjacielu.
    – Gdzie są frytki? – Petey grzebał w torbach.
    Luke nie mógł się już powstrzymać.
    – Zamknij się! – krzyknął.
    – Już się robi – odrzekł Petey.
    – Noro, bardzo nam przykro, że przydarzył ci się taki wypadek – mówił Imus. – Ja spadłem z konia, a ty potknęłaś się o dywan. Co się z nami dzieje?
    Nora roześmiała się.
    Luke podziwiał, jak spokojnie brzmi jej głos. Wiedział, że czuje dokładnie to samo, co on by czuł, gdyby sytuacja była odwrócona. Ale ona musiała zachowywać pozory wobec reszty świata, dopóki sprawa nie zostanie rozwiązana.
    Rozwiązana tak czy owak, pomyślał posępnie.
    – A jak się miewa reżyser pogrzebów? – spytał Imus.
    – On mówi o panu! – wykrzyknął Petey. – Słyyyszysz pan?
    – Och, po prostu świetnie – odparła ze śmiechem Nora.
    – Żegluje sobie! – wrzasnął Petey w kierunku radia, klepiąc się po udach, bardzo zadowolony, jak zwykle, z własnego dowcipu.
    Imus podziękował Norze za przesłanie jego małemu synkowi książki dla dzieci.
    – Uwielbia, kiedy mu je czytamy.
    Luke przeżył moment dojmującej tęsknoty, gdyż przypomniał sobie czasy, gdy on i Nora zawsze czytali książki malutkiej Regan. Kiedy Nora pożegnała się z Imusem, Luke z trudem przemógł dławienie w gardle. Czy jeszcze kiedyś usłyszy jej głos?
    – Pani Reilly przysłała także moim synkom książki na Boże Narodzenie – zwróciła się Rosita do Luke’a cichym głosem. – Powiedziała mi, że największą przyjemnością Regan w dzieciństwie było słuchanie czytanych jej przez państwa książek.
    A Regan najbardziej lubiła jedną książkę, pomyślał Luke, książkę, którą zawsze mu przynosiła. Przeczytaj mi ją jeszcze raz, tatku – mówiła, gramoląc się na kolana. O mój Boże, pomyślał, gdy przypomniał sobie, która to była książka. Skoncentrował się, uderzyła go bowiem pewna myśl.
    Umysł Luke’a zaczął pracować na przyśpieszonych obrotach. C.B. zgodził się, żeby Regan porozmawiała z nim i Rositą tego popołudnia, zanim ona zapłaci okup. Czy istniała szansa przekazania jej jakiegokolwiek tropu wskazującego, gdzie oni się znajdują? Czy był jakiś sposób, aby ją zawiadomić, że z miejsca ich uwięzienia widać most Waszyngtona i niezwykłą, umieszczoną pod nim, czerwoną latarnię morską?
    Jej ulubiona książka opisywała owe dwie słynne budowle. Nosiła tytuł:
    „Mała czerwona latarnia morska i wielki szary most”.

    – Do widzenia, Imusie.
    Nora odłożyła słuchawkę.
    – Dobra robota, mamo – powiedziała Regan.
    Obie przespały tę noc bardzo kiepsko, Regan na łóżku polowym, które personel szpitala wniósł do pokoju Nory. Czasami, gdy się budziła, słyszała lekki, równy oddech matki – znak, że Nora śpi. Jednak kilka razy w ciągu nocy Regan uświadamiała sobie, że matka musiała się obudzić. Wtedy niemal w całkowitej ciemności, panującej w szpitalnym pokoju, cicho rozmawiały, aż znowu zmorzył je sen.
    W pewnym momencie, w nocy. Nora powiedziała:
    – Wiesz, Regan, mówi się, że w chwili, kiedy człowiek umiera, na ułamek sekundy staje mu przed oczami całe jego życie. Miałam takie dziwne wrażenie, że mnie się to teraz przydarza, tyle że w zwolnionym tempie.
    – Mamo – zaprotestowała Regan.
    – Och, nie chcę powiedzieć, że mam umrzeć, ale chyba wtedy, gdy ktoś, kogo kochasz, jest w poważnym niebezpieczeństwie, umysł staje się kalejdoskopem wspomnień. Chwilę temu myślałam o naszym pierwszym mieszkaniu, które mieliśmy z tatą zaraz po ślubie. Było malutkie, ale nasze własne, i byliśmy razem. On szedł do pracy, a ja stukałam w maszynę do pisania. Nawet wówczas, kiedy stale odrzucano moje utwory, on nawet na moment nie zwątpił, że mi się wreszcie uda. Gdy w końcu sprzedałam swoje pierwsze opowiadanie, och, jak myśmy to świętowali! – Nora zamilkła na chwilę. – Nie mogę sobie wyobrazić życia bez niego.
    Regan, która sama większość tej nocy spędziła na ożywianiu własnych wspomnień o ojcu, z ogromnym wysiłkiem rzekła cicho:
    – Nawet tego nie próbuj.
    O szóstej Regan wstała, wzięła prysznic i włożyła czarne dżinsy i sweter, które zabrała z domu przed przyjazdem do szpitala.
    Podczas drogi powrotnej z Alvirah z New Jersey do Nowego Jorku Regan zatelefonowała do Jacka Reilly’ego i dowiedziała się o znalezieniu limuzyny na lotnisku Kennedy’ego. Powiedział jej, że odholowano wóz do laboratorium w garażu Akademii Policyjnej przy Dwudziestej Trzeciej Wschodniej, gdzie przebadano go skrupulatnie za pomocą specjalnego urządzenia w poszukiwaniu śladów pozwalających na zidentyfikowanie porywaczy.
    Jack zapoznał ją również z tym, co ujawniły zapisy dokonane na podstawie E-Z Pass. „…lecz to, jak wiesz, niekoniecznie musi mieć znaczenie. Mogli być przesadzeni do innego samochodu”.
    Regan popatrzyła na tacę z przyniesionym Norze śniadaniem, którego matka właściwie nie tknęła.
    – Może napiłabyś się przynajmniej herbaty? – spytała.
    – Lura – mruknęła Nora, ale podniosła filiżankę do ust.
    Wieść o wypadku Nory już się rozniosła, a rezultatem tego był zalew kwiatów od przyjaciół rodziny. Pierwszych kilka bukietów rozstawiono w pokoju, lecz kiedy zaczęły nadchodzić kolejne, Nora poprosiła, by zostały przekazane innym chorym w szpitalu.
    Rozległo się pukanie do drzwi i po ich uchyleniu uśmiechnięta wolontariuszka spytała:
    – Czy mogę wejść? – Trzymała pudełko obwiązane efektowną wstążką.
    – Oczywiście. – Nora usiłowała się uśmiechnąć.
    – Pierwsze powicie w dniu dzisiejszym – zauważyła kobieta żartobliwie. – Zostawiono to dla pani wczoraj wieczorem, ale dziewczyna z recepcji przyczepiła karteczkę, że należy paczkę przetrzymać do rana. No i jest!
    Nora sięgnęła po pudełko.
    – Bardzo pani dziękuję.
    – Nie ma za co – odparła kobieta, po czym zwróciła się do Regan: – Niech pani przypilnuje, żeby mama dbała o nogę.
    – Dobrze. – Regan zdawała sobie sprawę, że nie zachęca wolontariuszki do dalszej wymiany zdań, ale zależało jej bardzo, by obce osoby nie przebywały w pokoju. Gdyby przypadkiem porywacze zatelefonowali przed umówioną godziną, chciała mieć możność nieskrępowanej rozmowy oraz nagrania jej za pomocą broszki, którą jej Alvirah pożyczyła.
    – Zawsze mam przy sobie zapasową – wyjaśniła Regan, wręczając jej miniaturowe urządzenie do nagrywania. – Nawet jeżeli gliniarze założyli na twój telefon podsłuch, dzięki temu będziesz miała swoją własną taśmę i nagrania wszystkich rozmów.
    Nora zsuwała wstążkę z pudełka.
    – To na razie – rzekła wolontariuszka z uśmiechem. Wychodząc, zostawiła drzwi nieco uchylone.
    Gdy Regan je zamykała, usłyszała, że matka ciężko oddycha, więc odwróciła się ku niej szybko.
    – Regan, spójrz na to! – wykrzyknęła Nora z przerażeniem w głosie.
    Córka podbiegła do niej i teraz wpatrywała się szeroko otwartymi oczami w rozpakowaną już zawartość przesyłki. W ramionach puszystego, brązowego pluszowego misia, ubranego we włóczkową czapeczkę, tkwiło zdjęcie jej ojca w smokingu, uśmiechającego się ciepło. Ale to napis wokół czerwono-zielonej ramki sprawił, że dreszcz przeniknął jej ciało. „Będę w domu na Boże Narodzenie – napisano u góry -…choćby tylko w marzeniach” – dokończono zdanie u dołu ramki.
    W pudełku była koperta. Regan rozerwała ją. Na zwykłej karcie z życzeniami nadawca napisał: „Noro, pomyślałem, że zechcesz mieć fotkę swego kochaneczka”. Podpisano: „Twój fan numer jeden”.
    – Pokaż mi to. – Nora wzięła kartę z jej ręki. – Regan, oni nam grożą!
    – Tak.
    – Jeżeli coś nie pójdzie jak trzeba i nie dostaną pieniędzy… – wyszeptała Nora.
    Regan już wykręcała numer Jacka Reilly’ego.

    Jack był przez całą noc na nogach, kierując gorączkową akcją, stanowiącą modus operandi oddziału do zadań specjalnych zwłaszcza wtedy, gdy w grę wchodziła konieczność ograniczenia skutków przestępstwa.
    Laboranci wprowadzili odciski palców z limuzyny do komputerów i choć kilka zespołów przeszukiwało zawarte w nich dane, jak dotąd nie natrafiono na pasujące do tych zebranych z samochodu. Parę pasemek czarnych włosów z poliestru sugerowało, że jeden z porywaczy był w przebraniu. Długość włosów wskazywała raczej na wąsy niż na perukę. Jedynym odkryciem, które ewentualnie mogłoby mieć istotne znaczenie, było kilka malutkich drobinek farby, znalezionych na podłodze limuzyny w pobliżu pedału hamulca.
    Podejrzenia o porwanie zaczęły koncentrować się na byłym mężu Rosity, Ramonie Gonzalezie. Po nawiązaniu kontaktu z policją w Bayonne okazało się, że jest on tam dobrze znany. Nałogowy hazardzista, był podobno ogromnie zadłużony u lokalnych bukmacherów i nie widziano go ostatnio w zwykle odwiedzanych przez niego lokalach.
    Również istotne znaczenie mógł mieć fakt, że jego młodszy brat, także hazardzista, od czasu do czasu zatrudniał się przy malowaniu mieszkań. Zajmowali lokal w chylącym się ku upadku dwurodzinnym domu. Właściciel, który także tam mieszkał, twierdził, że nie widział ich już od kilku dni i że zalegają z czynszem.
    Jack zawiadomił FBI, a ono od razu włączyło się do współpracy. Poza policyjnym helikopterem, który będzie śledził samochód Regan, inny, specjalnie wyznaczony przez FBI, ma pozostawać w powietrzu, by niezwłocznie podążyć za sygnałem wysłanym przez urządzenie w worku z pieniędzmi.
    Taśma z rozmowy z porywaczami, nagrana przez Alvirah, poddana została gruntownej analizie za pomocą urządzeń radiowych. Było wyraźnie słychać zarówno głos osoby żądającej okupu, jak i Luke’a i Rosity. Głos dzwoniącego, bardzo niski i gardłowy, robił nieodparte wrażenie celowo zmienionego. Z tła można było wyłowić głos drugiego mężczyzny, lecz tak słaby, że jak dotąd nie dało się zrozumieć tego, co facet mówił.
    Na podstawie pobocznych dźwięków policja była w stanie stwierdzić, w Luke’a i Rositę trzymano w stosunkowo ograniczonej przestrzeni w pobliżu dużego obszaru wodnego.
    Jak zauważył Gabe Klein:
    – To rzeczywiście zawęża pole działania – trzy czwarte powierzchni Ziemi zajmuje woda.
    Teraz, poza intensywnymi poszukiwaniami braci Gonzalezów, policyjne śledztwo znalazło się w fazie wyczekiwania na dalszy rozwój wypadków.
    Ten stan rzeczy zmienił jednak telefon od Regan.
    – Już tam jadę – zapewnił ją Jack.
    Dwadzieścia minut później był w szpitalnym pokoju Nory.
    – Pudełko z tym znakiem firmowym pochodzi ze sklepu z upominkami znajdującym się tutaj, na parterze – wyjaśniła mu Regan.
    – Przyglądam się temu zdjęciu i nic na nim mi nie przypomina, gdzie zostało zrobione – rzekła Nora. – Chodzimy z Lukiem na wiele przyjęć, gdzie obowiązują stroje wieczorowe.
    – Zanim uświadomiłyśmy sobie, co to jest, nasze odciski palców znalazły się i na karcie, i na ramce – poinformowała Jacka Regan.
    – Tym się nie przejmuj – odparł Jack. – Jeżeli są na nich jakieś inne, znajdziemy je. Czy nie wiesz przypadkiem, o której godzinie otwierają ten sklep z upominkami?
    – Już pytałam – powiedziała Regan. – O dziewiątej.
    – Może byś zeszła na dół i porozmawiała z nimi? – zasugerował Jack. – Spróbuj się dowiedzieć, kto to mógł kupić. Musimy działać ostrożnie, tak aby nikt się nie domyślił, że to policyjne śledztwo.
    – Chyba powinnam im powiedzieć, że osoba, która kupiła prezent, zapomniała podpisać kartkę, a my chcemy jej podziękować.
    Jack skinął głową. Popatrzył na ustawione w pokoju bukiety kwiatów.
    – Noro, o twoim wypadku dużo się mówi. Więc to może być również – choć istotnie dość makabryczny – zbieg okoliczności.
    – To fakt, że dostaję mnóstwo poczty od moich czytelników – przyznała Nora. – Lecz czy ten napis na ramce nie świadczy o czymś przeciwnym?
    – Być może – zgodził się Jack.
    – W takim wypadku należy go odczytywać jako poważną groźbę – rzekła Nora.
    Regan przyglądała mu się badawczo.
    – Jack, ty się skłaniasz ku teorii, że to przypadek. Dlaczego?
    – Dlatego że naszym głównym podejrzanym jest były mąż Rosity, a jak znam tego rodzaju typy, dla niego byłby to zbyt subtelny sposób działania. Ale z drugiej strony… – Wzruszył bezradnie ramionami i spojrzał na zegarek. – Już dochodzi dziewiąta. Regan, a może oboje poszlibyśmy do sklepu z upominkami i ustalili, czego można się tam dowiedzieć? Potem zabiorę całą tę paczkę do laboratorium. – Popatrzył na Norę. – Wiem, jak cię to zaniepokoiło. Ale dla nas ta paczka może stać się istotną wskazówką Może są tu odciski palców, pasujące do tych znalezionych w samochodzie. Jeżeli ramka nie została kupiona tu, na parterze, spróbujemy wyśledzić, gdzie. A może ktoś w sklepie z upominkami potrafi podać nam opis osoby, która kupiła pluszowego misia.
    Nora, najwyraźniej bliska łez, odrzekła:
    – Tak, rozumiem.
    Jack zwrócił się do Regan:
    – No to chodźmy.

    Tymczasem w dzielnicy Upper West Side, niecały kilometr od szpitala, Alvin Luck pochylał się nad swą miską owsianki, nadal przepełniony miłym przeświadczeniem, jaką to radość musiał sprawić jego prezent Norze Regan Reilly. Być może właśnie w tym momencie.
    Był na tyle przezorny, że nie złamał danego sobie przyrzeczenia, iż nie powie matce o kupnie pluszowego misia. Jednak na tym jego przezorność się skończyła.
    – Co to ma znaczyć, że nie podpisałeś karty? – gderała matka gniewnie, sadowiąc się naprzeciwko niego na krześle. – Czyś ty zwariował? Co to za pomysł? Ona mogłaby ci pomóc w opublikowaniu czegoś wreszcie. Na miłość boską, jej wydawcą jest Michael Korda!

    – Czy mamusia niedługo wróci do domu?
    To było pierwsze pytanie, zadane przez Chrisa i Bobby’ego, kiedy o wpół do ósmej otworzyli oczy. Przynajmniej dobrze spali, pomyślał Fred i odpowiedział:
    – Tak szybko, jak tylko będzie mogła.
    Na półce w szafie Rosity znalazł prześcieradła, koc i poduszkę, więc sam położył się spać na kanapie. Na pewno byłoby mu wygodniej wyciągnąć się na jej zasłanym łóżku, ale nie mógł się na to zdobyć. Wydawało mu się, że w ten sposób naruszyłby jej prywatność.
    Jednak zdawał sobie sprawę, że głębsza przyczyna jego niepokoju leżała w tym, iż wszystko w tej sypialni emanowało jej obecnością.
    Na małej komódce najbardziej poczesne miejsce zajmowało zdjęcie Rosity przytulającej obu chłopczyków. Unosił się tam słaby zapach perfum – tych samych, którymi pachniała w czasie ich ostatniego spotkania – wydobywający się z atomizera stojącego na toaletce. Kiedy otworzył drzwi szafy w poszukiwaniu pościeli, pierwszą rzeczą, jaką zobaczył, był jej jedwabny biały szlafroczek i atłasowe ranne pantofle.
    Kopciuszek, pomyślał, i poczuł ukłucie bólu w sercu.
    Poprzedniego wieczoru, zanim umościł się na kanapie, zatelefonował do Josha Gaspero, przyjaciela, z którym miał wspólnie podróżować. „Nie ma go w domu!” – mruknął, gdy odezwała się automatyczna sekretarka. Sam jest pewnie w barze „U Elaine” i popija z okazji świąt ze stałymi bywalcami! Wiadomość, którą zostawił, była krótka. „Zatrzymały mnie szczególne okoliczności. Nie mogę wyjaśnić telefonicznie. Spróbuję dogonić cię za parę dni na trasie. Znam plan postojów”.
    A teraz obserwował, jak Chris i Bobby idą do łazienki i bez upominania sięgają po szczoteczki do zębów. Kiedy jednak zaczęli niedbale pochlapywać buzie wodą, uznał, że im pomoże.
    – Jak moja mama zwykła mawiać: „Ktoś tak się myje, żeby ominąć szyję” – powiedział i namydlając myjkę, przystąpił do dzieła.
    Potem podał chłopcom ich codzienne płatki zbożowe i sok, a sam zaparzył sobie kawę.
    – Czy nie mógłbyś zrobić tostów na kuchence? – spytał Chris. – Opiekacz się zepsuł, a nam samym nie wolno otwierać gazu. Proszę.
    – Mamusia jest zawsze zła, jak się bawimy blisko kuchenki – dorzucił Bobby.
    – Mamusia ma rację – odparł Fred.
    Ciekawe, czy laboranci odkryli coś istotnego w limuzynie? – zastanawiał się. Alvirah Meehan zadzwoniła do niego wczoraj wieczorem i podała mu, jakie ślady zdołano zabezpieczyć. „Regan mnie prosiła, żeby cię zawiadomić. Powiedziała, że musisz być informowany o wszystkim na bieżąco”.
    Właśnie kończyli śniadanie, kiedy zatelefonował sierżant Keith Waters z oddziału do zadań specjalnych Komendy Głównej. „Kapitan Reilly prosił, żebym do ciebie zadzwonił, Fred. Wiem, w jakiej jesteś sytuacji. Pozwól, że cię wprowadzę w aktualny stan sprawy”.
    Zaczął od wyników badań laboratoryjnych śladów pozostawionych w limuzynie i wyjaśnił, że obecnie śledztwo skoncentrowało się wokół osoby Ramona Gonzaleza i jego brata.
    – Ustalamy ich miejsce pobytu. Jesteś w mieszkaniu Rosity. Chcemy, żebyś je dokładnie przeszukał, bo może znajdziesz coś, co by wskazywało, że były mąż jej groził albo usiłował wyłudzić od niej pieniądze. Miej oko na wszystko, co mogłoby wskazywać na ewentualne miejsce, gdzie się ukryli. Znasz procedury. My mamy oczywiście nakaz rewizji.
    Fred wiedział, że obaj chłopcy przysłuchują się z uwagą rozmowie i usiłują się domyślić, o czym mowa.
    – Zrobi się – odrzekł. – I jeżeli zobaczysz się z Rositą, przekaż, jej, że chłopcy są bardzo grzeczni i zadowoleni, że ona pomaga pani Reilly.
    – Ale powiedz, że mama musi być w domu na Boże Narodzenie! – wykrzyknął Bobby ze łzami, najwyraźniej rozczarowany słowami Freda.
    – I zapytaj ją, kiedy będziemy ubierać choinkę. – Teraz nawet Chris był bliski łez.
    – Co masz zamiar im powiedzieć? – spytał Waters cicho.
    – Oczywiście, z przyjemnością – odparł Fred skwapliwie, zwrócił się do chłopców: – Mamusia prosi o przekazanie wam, że jak wróci do domu, to będzie strasznie zmęczona, więc bardzo by chciała, żebyśmy dzisiaj ubrali dla niej choinkę.
    Ujrzał wyraz powątpiewania na ich buziach.
    – Jeśli chodzi o lampki, to jestem w tej dziedzinie prawdziwym fachowcem i potrafię sięgnąć do samego czubka drzewka. Zostawimy wasze ulubione świecidełka do powrotu mamusi, żeby sama je mogła zawiesić. Co wy na to?
    – Powodzenia – rzekł Keith Waters i zakończył rozmowę

    Kiedy Alvirah o północy weszła na palcach do mieszkania, Willy głośno chrapał w sypialni, a siostra Cordelia spała jak suseł na kanapie w salonie.
    Dłonie Cordelii leżały na gazecie, a okulary zsunęły się jej na koniec nosa. Alvirah delikatnie zabrała gazetę, zdjęła szwagierce okulary, wyjęła z gniazdka przewód od oświetlenia choinki i zgasiła światło, a Cordelia nawet nie drgnęła.
    Teraz wszyscy troje siedzieli wygodnie w szlafrokach przy śniadaniu, a Alvirah składała sprawozdanie z tego, co się działo od czasu. gdy poprzedniego dnia poprosiła Cordelię, żeby pobyła z Willym.
    – Okup ma być złożony dzisiaj o szóstej wieczorem, a zamierzam być w jednym z wozów policyjnych, oczywiście nieoznakowanych, śledzącym samochód Regan – oznajmiła, smarując grubo swą bułeczkę masłem.
    Obecnie, kiedy nieznośny implant został już szczęśliwie usunięty, Willy mniej więcej wrócił do normy.
    – Alvirah, złotko, martwię się, że masz być w samochodzie. – Usiłował w ten sposób zaprotestować, lecz zaraz pokręcił głową i dolał sobie kawy. – To bezcelowe – mruknął.
    Cordelia, najstarsza z sześciu sióstr Willy’ego, wstąpiła do zakonu pięćdziesiąt trzy lata temu, mając siedemnaście lat. Obecnie zarówno ona, jako matka przełożona małego klasztoru w górnej części Zachodniego Manhattanu, jak i cztery mieszkające z nią zakonnice, poświęcały swój czas osobom potrzebującym pomocy w tamtejszej parafii.
    Do ich rozlicznych zajęć w tej dziedzinie należało także prowadzenie ośrodka opiekuńczego dla dzieci po godzinach szkolnych. Dwa lata temu Alvirah udało się wpaść na ślad dawno zaginionego dziecka, a ono – jak się okazało – było jednym z siedmiolatków, którym się zajmowały.
    Alvirah, szwagierka Cordelii od przeszło czterdziestu lat, niczym jej nie mogła zadziwić, nawet wygraną czterdziestu milionów dolarów na loterii.
    Alvirah i Willy nad wyraz hojnie i wielkodusznie rozdysponowali swą niespodziewaną fortunę. I jak to ujęła Cordelia: „Oboje pozostali nadal takimi samymi bezpretensjonalnymi, praktycznymi ludźmi, jakimi byli. Willy wciąż biega do każdego, komu jest potrzebny hydraulik. A Alvirah zmieniła się o tyle, że już nie sprząta cudzych domów, tylko działa jako pierwszorzędny detektyw amator”.
    Pełna godności postawa Cordelii i jej konkretne podejście do życia wzbudzały zarówno zaufanie, jak i respekt. Miała jednocześnie dar natychmiastowego trafiania w sedno rzeczy.
    – Czy złożenie okupu zwykle szczęśliwie kończy sprawę? – zapytała.
    – Częściej w powieściach niż w życiu – odpowiedziała Alvirah z westchnieniem. – A kłopot polega na tym, że jeżeli coś idzie źle, porywacze mają skłonność do wpadania w panikę.
    – Poproszę wszystkich o modlitwę. Zaznaczę jedynie, że chodzi o szczególną intencję.
    – Każda modlitwa się przyda – zauważyła Alvirah rzeczowo. – Czuję się zupełnie bezradna.
    – Złotko, dzięki tobie oni mają nagrany na taśmie głos porywacza. To może się okazać wielce pomocne – przypomniał Willy.
    – No właśnie! – wykrzyknęła Alvirah, wyraźnie podniesiona na duchu. – Ten detektyw dał mi wczoraj wieczorem kopię taśmy. Posłuchajmy.
    Wstała, wyjęła kasetę z torebki i otworzyła mahoniową szafkę, gdzie trzymała swój specjalny, charakteryzujący się najwyższą czułością odtwarzacz, prezent – nie jedyny zresztą – od jej wydawcy z „Globe”.
    Dotąd spędziła już wiele godzin z uchem nachylonym do głośnika, wsłuchując się w niuanse niezliczonych rozmów, które zarejestrowała w czasie swego nieustępliwego dążenia do sprawiedliwości.
    Willy odsunął dzbanek z kawą, żeby mogła ustawić magnetofon pomiędzy pustym już talerzem po bekonie i słoikiem importowanego dżemu z malin.
    Włożyła kasetę, którą urządzenie zamknęło z trzaskiem.
    – Jak to przesłuchamy, ubiorę się i pojadę do szpitala. Przyrzekłam Regan, że będę tam od rana. Dzisiejszy dzień będzie dla nich bardzo ciężki. Właściwie do szóstej wieczorem nic się nie da zrobić, możemy tylko czekać.
    – Dzisiaj czuję się już lepiej, więc jeżeli mógłbym się im jakoś przydać, to chętnie pomogę – zaofiarował się Willy.
    – Zatelefonuję do ciebie ze szpitala – obiecała Alvirah, naciskając przycisk „play”.
    Słuchali kasety w ponurym milczeniu. Willy ze zmarszczonymi brwiami, Cordelia z zaciśniętymi wargami, a ich miny odbijały własne odczucia Alvirah – niepokoju i gniewu.
    – To jest zupełnie jednoznaczne – orzekła Cordelia, gdy zapis się skończył. – Najbardziej boli mnie serce, gdy słyszę, jak ta młoda matka martwi się o swych synków.
    – Chciałbym dostać faceta w swoje ręce – oznajmił Willy i bezwiednie uderzył pięścią prawej ręki w otwartą lewą dłoń.
    Alvirah przewijała taśmę.
    – Chcę jeszcze raz to przesłuchać.
    – Czy coś uchwyciłaś, złotko? – spytał Willy z nadzieją w glosie.
    – Nie jestem pewna.
    Odtworzyła nagranie ponownie i jeszcze raz słuchała z zaciśniętymi powiekami. Wreszcie wyłączyła magnetofon.
    – Coś mi się jakby kojarzy, ale absolutnie nie mogę dociec co.
    – Przegraj trzeci raz – namawiał ją Willy.
    – Nie, teraz to by nic nie dało. To przyjdzie do mnie później. Zawsze tak się dzieje – odrzekła. Rozczarowana wstała od stołu. – Mogłabym przysiąc, że to coś ważnego. Ale co?

    Kiedy Regan i Jack Reilly weszli do sklepu z upominkami, znajdującym się w holu szpitala, stojąca za ladą, starannie umalowana kobieta około czterdziestki ziewała. Spostrzegłszy ich, znużonym ruchem uniosła wymanikiurowaną dłoń, aby zakryć otwarte usta.
    – Proszę mi wybaczyć – odezwała się. – Jestem okropnie zmęczona. Mam już powyżej uszu tego całego świątecznego zamieszania.
    – Rozumiem panią – zapewniła ją Regan współczująco.
    – Przynajmniej pani stoi tutaj z przystojnym facetem. Ja od miesięcy nie byłam na porządnej randce.
    – Och, my nie… – zaczęła Regan, lecz Jack trącił ją łokciem i uśmiechnął się do sprzedawczyni, która na przypiętej plakietce miała napis:
    „Cześć, na imię mi Lucy”.
    – Mówili, żebym wzięła pracę w szpitalu. Że można tam poznać wielu lekarzy. Więc się tu zatrudniłam na grudzień, może to coś da. – Zamilkła na chwilę, jakby sama nie wierzyła w to, co miała zakomunikować. – Odkąd zaczęłam tu pracę trzy tygodnie temu, żaden lekarz nie przestąpił progu tego sklepu. Oni wszyscy tylko latają po holu w tych swoich białych kitlach.
    – Ojej. – Regan usłyszała swoje ciche, wydane bez przekonania westchnienie współczucia. Odchrząknęła i rzekła: – Przepraszam, że panią niepokoję, ale…
    – Proszę się nie krępować – odparła Lucy zrezygnowanym głosem, podnosząc do ust plastikowy kubek z kawą. – Zamieniam się w słuch.
    – Musimy porozmawiać z osobą, która tu pracowała wczoraj wieczorem.
    – Właśnie pani na nią patrzy. A jak pani myśli, dlaczego jestem taka zmęczona?
    Regan i Jack wymienili spojrzenia. Szczęście się do nich uśmiechnęło – obojgu im przebiegła przez głowę ta sama, niewypowiedziana myśl.
    Jack uprzednio włożył pluszowego misia ze zdjęciem w ramce do przezroczystego plastikowego woreczka, który dostał w pokoju pielęgniarek. Regan pokazała zabawkę sprzedawczyni.
    – Wydaje nam się, że ten miś został kupiony tutaj wczoraj wieczorem.
    – Bingo.
    – Pamięta pani, jak go sprzedawała?
    – Bingo.
    – Czy może nam pani powiedzieć coś o osobie, która go kupowała?
    – Tylko nie poganiajcie mnie, proszę. Wpuściłam go, kiedy już zamykałam, a jemu zajęło wieki wybranie tego misia. – Lucy wskazała na wystawione na półce sklepowej niedźwiadki. – Czy widzą państwo jakąś różnicę między którymś z tych, a tym, którego państwo przynieśli? Ja nie. On potem sięgnął do swojej torby z innego sklepu i zdjął opakowanie z ramki. Więc tak stałam tu za ladą, po tym całym dniu na nogach, i czekałam, aż on rozwinie, a potem złoży opakowanie, pewnie żeby jeszcze raz wykorzystać ten papier. Potem umieścił ramkę w ramionach misia i poprosił mnie o zapakowanie tego wszystkiego razem. Więc włożyłam to do pudełka, które przewiązałam wstążką. Następnie wyjął portfel i wieki mu zajęto odliczanie dokładnej co do centa sumy z przegródki na bilon. – Wzniosła oczy do nieba. – Mogę wam powiedzieć jedno – zakończyła swą relację – każda, co się gdzieś z nim wybierze, powinna liczyć się z tym, że będzie musiała trzymać się za własną kieszeń.
    – Zapłacił gotówką? – spytał Jack.
    Obrzuciła go boleściwym spojrzeniem.
    – Czyż właśnie tego nie powiedziałam?
    – Jak by go pani opisała? – ciągnął Jack lekko zniecierpliwionym głosem.
    Odezwała się po chwili wahania:
    – A właściwie o co tu chodzi? Proszę mi nie mówić, że to był od dawna zaginiony brat Billa Gatesa.
    Regan zmusiła się do uśmiechu.
    – Zostawił to dla mojej matki, która jest pacjentką w tym szpitalu, ale nie podpisał karty. A ona chciałaby wysłać podziękowanie ofiarodawcy.
    – To dziwne – rzekła Lucy wyraźnie zakłopotana. – Robił wrażenie bardzo z siebie zadowolonego, no wiecie, kiedy wkładał ramkę do pudełka razem z misiem i w ogóle. Według mnie, nie wyglądał na takiego, co zapomina podpisać kartę.
    – Może mogłabym się domyślić, kto to był, gdyby pani choć w przybliżeniu opisała jego wygląd – naciskała Regan.
    Lucy zmarszczyła brwi w wysiłku umysłowym.
    – Nic nadzwyczajnego – odpowiedziała. – No, tak około pięćdziesiątki. Ciemne włosy, ale trochę przerzedzone, wzrost średni, raczej typ nieudacznika.
    – Miał ze sobą torbę ze sklepu – przypomniał Jack. – Czy przypadkiem nie zauważyła pani, z jakiego?
    Znowu przewróciła oczami.
    – O tak, poszłam tam raz na zakupy. Kupiłam coś z ubrania, i to się zrobiło nie do użytku po pierwszym praniu.
    – A gdzie jest ten sklep? – spytała Regan.
    – Nazywa się Long’s. Słyszeliście ich reklamę? Jak do sklepu Long’s trafiłeś, tuż po wyjściu zatęskniłeś. Powiem wam jedno, ja nie zatęskniłam.
    – O której tu pani zamyka? – zapytał Jack.
    – Zwykle o wpół do ósmej, ale w tym tygodniu dopiero o dziewiątej. Chcą się pozbyć tego świątecznego chłamu. Po świętach już się tego nie opchnie.
    Było oczywiste, że niczego więcej się od niej nie dowiedzą. Regan i Jack przeszli przez hol i skierowali się do recepcji szpitala. Uprzejma urzędniczka pamiętała, kto miał dyżur poprzedniego wieczoru.
    – Moja przyjaciółka, Vanessa. Zaraz panią z nią połączę.
    Regan była rozczarowana, gdyż usłyszała od niej jedynie ten sam, niezbyt precyzyjny opis mężczyzny, który zostawił paczkę.
    – A może przypadkiem podał swoje nazwisko albo powiedział, że jest przyjacielem mojej matki?
    – Nic takiego nie mówił, zaznaczył jedynie, że nie chce jej przeszkadzać wieczorem.
    Regan starała się nadać swemu głosowi zdawkowy ton, kiedy rzekła:
    – Wobec tego chyba ten ktoś, ktokolwiek to był, nie otrzyma podziękowania.
    – Zagadkowy prezent dla autorki zagadek kryminalnych – odparła Vanessa pogodnie. – Proszę jej powiedzieć, iż mam nadzieję, że już czuje się lepiej.
    Regan odłożyła słuchawkę.
    – Podała te same cechy fizyczne, ale, niestety, nic więcej, Jack. – Odwróciła się do recepcjonistki i podziękowała jej za pomoc.
    Kiedy oddalili się już nieco, Jack wskazał Regan kamery ochrony zainstalowane w holu. Ściszonym głosem powiedział:
    – Zabiorę taśmę z wczorajszego wieczoru. Powinniśmy go wyłowić, niósł przecież duże pudełko.
    – Cześć, jak się macie? – Serdeczny ton głosu Alvirah był nie do podrobienia. Zanim zdołali się odezwać, zauważyła trzymanego przez Regan misia. Z wyrazem zatroskania na twarzy zauważyła: – Musi być jakaś przyczyna faktu, że niesiesz pluszowego misia w plastikowej torbie.
    – Chodźmy do pokoju Nory – zasugerował Jack. – Będziemy mogli swobodniej rozmawiać.
    Pięć minut później tam się znaleźli. Nora właśnie odkładała słuchawkę.
    – Dzwonił mój brat. Nasz rachunek papierów wartościowych został obciążony milionem dolarów, a kwota ta przekazana do banku Chase Manhattan. Stamtąd będzie przelana do Banku Rezerw Federalnych. Powiedziałam, że to są pieniądze przeznaczone na inwestycje za granicą. – Uśmiechnęła się blado. – Pozostaje tylko modlić się do Boga, aby to był najlepiej wydany przez nas milion dolarów.
    Jack skinął głową.
    – Robimy wszystko, co w naszej mocy, aby tak się stało.
    Oboje z Regan opowiedzieli Norze i Alvirah o tym, jak mało zdobyli informacji o ofiarodawcy prezentu.
    – Fizycznie niczym szczególnym się nie wyróżniał. Zapłacił gotówką. Z tego, co usłyszeliśmy, wynika, że wcale się nie śpieszył, nie wykazywał nerwowości. I miał ze sobą torbę domu towarowego Long’s.
    – Long’s! – wykrzyknęła Alvirah. – Zanim wygrałam na loterii, zachowywałam się, jak mówi ich reklama. To jest jeden z tych mających mniejsze powodzenie domów handlowych. Trzeba się przedrzeć przez tonę rupieci, żeby natrafić na jakąś okazję, ale czasem się to zdarza. Większość ludzi widzi w tym wyzwanie. – Przyjrzała się ramce. – Wygląda na ofertę specjalną sklepu Long’s. Czy chcesz, Jack, żebym to dla ciebie sprawdziła?
    Jack wiedział, że Alvirah potrafi po mistrzowsku wyszperać przeróżne informacje. Posiadała wręcz tajemniczy dar, skłaniający ludzi do zwierzeń. Dlaczego nie? – pomyślał. Później, gdy już będą mieli jako tako przyzwoity obraz tego osobnika z kamer ochrony, on wyśle do domu towarowego jedną ze swych ekip, żeby ustaliła, czy ktoś potrafi faceta zidentyfikować.
    – Myślę, że dla Alvirah to będzie wspaniały pretekst, żeby się wybrać do Long’s – rzekła Nora.
    Regan przez chwilę rozważała, czy nie iść razem z nią, ale odrzuciła tę myśl. Dom towarowy będzie najpewniej pękał w szwach od ludzi, którzy pozostawili załatwienie sprawunków na ostatnią chwilę. Gdyby porywacze zadzwonili na komórkę, Regan mogłaby w ogóle nie usłyszeć, co mówią.
    Lecz było jeszcze coś. Wyraz twarzy matki mówił jej, że ta potrzebuje obecności córki tutaj.
    – Pójdę przejrzeć taśmy ochrony – powiedział Jack.
    – A ja wybiorę się do Long’sa – oznajmiła Alvirah zadowolona, że w końcu zostały podjęte jakieś działania.

    C.B. i Petey mieli pracowite przedpołudnie. Po śniadaniu opuścili łódź i pojechali samochodem na zachód, w stronę położonej na odludziu i zaniedbanej farmy, nieopodal drogi nr 80, gdzie kuzyn Peteya pozwolił mu przechowywać motorówkę.
    Gdy trzęśli się na nierównościach polnej drogi, wiodącej do zagrody, C.B. zauważył gderliwie:
    – Ale tu śmietnisko.
    Petey poczuł się dotknięty.
    – To jednak własność mego kuzyna. A dzięki niemu mam miejsce, gdzie mogę trzymać łódź, do której zgarniemy nasz milion dolarów, panie ważniaku. Darowanemu koniowi nie zagląda się w zęby – upomniał wspólnika.
    – Jesteś pewien, że twego kuzyna tu nie ma?
    – Przecież to okres tuż przed Bożym Narodzeniem, zapomniałeś? Każdy się gdzieś wybiera, nawet my, co nie, C.B.? Odwiozłem mego kuzyna i jego żonę parę dni temu na dworzec autobusowy. Do tego czasu już powinni być w domu mojej ciotki w Tampie.
    C.B. mruknął zgryźliwie:
    – Nie wspominaj mi o krewnych.
    – Tęsknisz za wujkiem? – Petey zachichotał, naciskając hamulec swej poplamionej farbą furgonetki przed drzwiami stajni.
    C.B. nie raczył odpowiedzieć. Gdyby wuj Cuthbert postąpił jak należy, nie musiałbym się zadawać z tym kretynem, pomyślał. W miarę zbliżania się chwili zgarnięcia pieniędzy, coraz bardziej narastało w nim nerwowe przeczucie, że coś pójdzie nie tak.
    Wiedział, że miejsce na pozostawienie okupu wybrane zostało wyśmienicie. Problemem jedynie były wątpliwości, czy Petey się tam dostanie w jednym kawałku. Ale Petey zapewniał go, że potrafi się poruszać po wodach opływających Manhattan z zamkniętymi oczami, i C.B. pomyślał ze złością, że on chyba tak właśnie zwykle prowadzi motorówkę.
    Wysiedli z samochodu i Petey pobiegł otworzyć drzwi stajni.
    – Tra ta ta ta! – wykrzyknął, ściągając starą, popękaną brezentową plandekę ze sfatygowanej motorówki, ustawionej na podłodziowym wózku, służącym do wożenia jej po lądzie.
    C.B. omal nie wybuchnął płaczem.
    – Usiłujesz mi wmówić, że ta łajba pływa?
    Tymczasem Petey wgramolił się na bok wózka, po czym wskoczył do łódki.
    – Gdyby miała żagiel, wygrałaby Puchar Ameryki! – zawołał. Zdjął malarską czapkę, swe ulubione nakrycie głowy, i machając nią do C.B., wykrzyknął: – Ahoj, śledzie!
    – Wyłaź stamtąd, pajacu!
    Petey dał znak, że wszystko jest OK, i rączo wyskoczył z łodzi.
    – To maleństwo naprawdę ma paliwo – chełpił się. – Mój kuzyn wyremontował silnik. Znalazłem go w składnicy złomu.
    – I tam jest jego miejsce. Kiedy ta balia była ostatnio na wodzie?
    – Popłynąłem nią na ryby tego ciepłego dnia w październiku – rzekł Petey, drapiąc się za uchem. – Zastanawiam się, czy to był Dzień Kolumba? A może tydzień później?
    – Założę się, że to miało miejsce w Halloween – odparł C.B. – Przymocujmy ten wrak do furgonetki i wyciągnijmy stąd. Jest mróz.
    Petey zaczął kierować do tyłu swój wehikuł i wysunąwszy za okno głowę, przynaglał C.B. do wsparcia go stosowną informacją:
    – Ile mam jeszcze miejsca, brachu? – zawołał.
    C.B. skulił się, gdyż zanim zdążył odpowiedzieć, Petey rozwalił boczną ścianę stajni.
    Po kilku nieudanych próbach przymocowali ostatecznie wózek do furgonetki i powieźli motorówkę po wyboistej drodze.
    Petey wysiąkał nos i wytarł chustką oczy.
    – Może już nigdy nie zobaczę tego miejsca.
    – No to miałbyś szczęście.
    C.B. wyciągnął notes i przystąpili do przeglądu zaplanowanych na ten wieczór zamierzeń. Motorówka zostanie spuszczona na wodę w znanej Peteyowi zatoczce, niecały kilometr na południe od łodzi mieszkalnej. Tam też porzuci on wózek.
    Punktualnie o szóstej Petey wsiądzie do motorówki i skieruje ją rzeką Hudson na północ przez Spuyten Duyvil wokół Górnego Manhattanu do nabrzeża przy Sto Dwudziestej Siódmej Wschodniej. Tam każą Regan Reilly złożyć okup. Dotarcie w to miejsce powinno zabrać Peteyowi około pół godziny.
    C.B. pozostanie na łodzi, o szóstej zadzwoni po raz pierwszy do Regan Reilly i pozwoli jej na krótką rozmowę z ojcem i Rositą. Powie jej, że ma ruszyć samochodem przez Central Park. Wyłączy się, zanim rozmowę uda się przechwycić i zarejestrować. Następnie szybko przejedzie most Waszyngtona do East Side Drive, po drodze telefonując kilkakrotnie do Regan z instrukcjami, dokąd się powinna dalej kierować.
    – To się nazywa spowolnianiem akcji – wyjaśnił Peteyowi. – Gdyby zawiadomiła policję, będzie im trudniej śledzić ją z oddali. Będą tylko wiedzieli, że mamy ją w polu widzenia.
    Zgodnie z końcową instrukcją, Regan przejedzie skrzyżowanie Drugiej Alei i Sto Dwudziestej Siódmej, wjedzie w ulicę Nadbrzeżną i w ten sposób dotrze do opustoszałego doku. W końcu zostanie pouczona, że ma zostawić wojskowy worek na jego obrzeżu i odjechać.
    Kiedy okup zostanie tam położony, Petey wdrapie się na mur, chwyci pieniądze, wskoczy z powrotem do motorówki, a następnie bez chwili zwłoki popędzi w niej do Sto Jedenastej, gdzie będzie na niego czekał C.B. w samochodzie wynajętym na fałszywe nazwisko.
    Petey porzuci motorówkę, a zważywszy na fakt, że nigdy nie zadał sobie trudu, aby ją zarejestrować, silnik zaś kupił w składnicy złomu, trafienie na ich ślad za jej pośrednictwem nie będzie możliwe.
    Po akcji pojadą do łodzi mieszkalnej i tam, do czasu ich odlotu do Brazylii następnego wieczoru, umilą sobie czas przeliczaniem pieniędzy.
    – Oby tylko nam nie namieszał ten przepowiadany sztorm – rzekł C.B. z troską w głosie. – Im szybciej się z tych stron wyniesiemy, tym lepiej.
    – „Arriba, arriba, cza-cza-cza!” – zaśpiewał Petey, wystukując rytm na kierownicy.
    C.B. doszedł do wniosku, że najlepszym sposobem radzenia sobie z Peteyem jest ignorowanie go. Wyciągnął ze swej torby jedną z wczesnych powieści Nory Regan Reilly i otworzył na rozdziale ósmym, którego strony zapisane były jego własnymi notatkami.
    – Naprawdę chciałbym, żeby to wszystko już się skończyło – powiedział bardziej do siebie niż do wspólnika w przestępstwie.

    Austin Grady przybył w piątek do biura wcześnie rano i niezwłocznie przystąpił do wertowania grubej księgi zamówień, leżącej na biurku Luke’a.
    Poczynając od spraw bieżących, zbadał działalność szefa dzień po dniu w ciągu ostatnich dwóch miesięcy. Nie znalazł absolutnie żadnej wzmianki, która wskazywałaby na jakiekolwiek problemy czy trudności Luke’a.
    Zapiski dotyczące lunchów, na których Luke spotykał się ze świętej pamięci Cuthbertem Boniface’em Goodloe’em, wywołały mimowolny uśmiech na wargach Austina i na chwilę złagodziły dręczące go nerwowe napięcie. Pomyślał, że żadna panna młoda nie planowała swego wesela z takim zamiłowaniem do szczegółów, jakie Goodloe poświęcił własnemu pogrzebowi.
    Tak mu zależało, aby na ostatnie z nim spotkanie przyszło dużo ludzi, że wydał dokładne instrukcje w tym względzie. Jeżeli umrze w czasie weekendu, wystawienie zwłok nie może się odbyć przed wtorkiem. Pragnął, by czuwanie przy zwłokach trwało całe dwie doby, a pogrzeb odbył się w czwartek. I tak dokładnie się stało.
    „Zawiadomienie wszystkich zajmie trochę czasu, podobnie jak umieszczenie nekrologu w gazetach” – wyjaśnił.
    Bóg świadkiem, że to towarzystwo od sadzonek otrzymało masę zawiadomień, pomyślał Austin, i teraz nie możemy się od nich odczepić.
    Na jego biurku zadzwonił telefon. „Wolałbym, żeby się nie odezwał ten nudziarz Bumbles” – mruknął do siebie. Ale to była Regan. Przez moment ton jej głosu wzbudził w nim nadzieję, że być może Regan powie, iż Luke i Rosita są bezpieczni. Ale, oczywiście, nic takiego nie usłyszał.
    Powiedział jej, co robił.
    – Będę dalej wszystko sprawdzał – obiecał. – Mam też zamiar dyskretnie popytać w okolicy, czy nie zaistniał może jakiś problem z którymś z pracowników, co nie dotarło do naszych uszu.
    – Dzięki, Austin – odparła Regan cicho. – Nie wiadomo, kto to mógł zrobić. W tej fazie policja podejrzewa byłego męża Rosity. Z całą pewnością ma duże długi i jako hazardzista jest je winien podejrzanym ludziom.
    – W takiej sytuacji rzeczywiście rodzi się silna motywacja do położenia łap na milionie dolarów w każdy możliwy sposób.
    – Lecz, oczywiście, mogłaby to być także robota kogoś, kto miał złość do ojca w ciągu ostatnich dziesięciu lat. – Następna uwaga Regan wypowiedziana została z lekką nutą ironii w głosie. – To byłoby zgodne z tym, co się mówi o nas, Irlandczykach. Zapominamy o wszystkim poza urazą.
    – Wiem coś o tym – zgodził się Austin, wspominając w myślach swą babkę, która nigdy nie wybaczyła kuzynce, że ją „ubiegła”, ustalając termin ślubu na dwa tygodnie przed jej długo planowanym weselem. Babka zeszła do grobu sześćdziesiąt lat później, ciągle nie mogąc się z tym pogodzić. Fakt, że kuzynka cierpiała katusze w okropnym związku małżeńskim, w najmniejszym stopniu nie ukoił uczuć babki.
    – Jak się miewa mama? – zapytał.
    – Jakoś się trzyma. Będę z nią do późnego popołudnia.
    Wiedział, co ma na myśli.
    – Przekaż jej ode mnie pozdrowienia, a na siebie, Regan, uważaj.
    – Postaram się – odparła. – Porozmawiamy później.
    Ledwie Austin zdążył odłożyć słuchawkę, gdy telefon zadzwonił ponownie. Podniósł słuchawkę w tlącej się nadal nadziei, że usłyszy jak zwykle lakoniczne pytanie Luke’a, zadawane przynajmniej już tysiąc razy: „No, Austin, co tam mamy dzisiaj do roboty?”.
    – Austin Grady – przedstawił się.
    – Ernest Bumbles!
    Ten głos podziałał na nerwy Austina jak zgrzyt noża po szkle.
    – Luke’a nie ma – odpowiedział mu stanowczym tonem. – I, niestety, nie wiem, kiedy się go można spodziewać.
    – Będę nadal próbował – oświadczył Ernest z niezmąconą pogodą. – Tymczasem!

    Luke i Rosita opatulili się kocami tak szczelnie, jak tylko mogli. W pomieszczeniu był wprawdzie grzejnik gazowy, lecz miał on niewielki wpływ na przenikającą do szpiku kości zimną wilgoć, panującą w zanurzonej w wodzie łodzi.
    – Jeżeli się stąd wydostaniemy, zabiorę moje dzieciaki do Puerto Rico na cały tydzień – powiedziała Rosita. – W każdym razie tyle zajmie mi rozgrzewanie się.
    – Kiedy się stąd wydostaniemy, wyślę was wszystkich pierwszą klasą – obiecał Luke.
    Rosita zmusiła się do uśmiechu.
    – Niech pan lepiej pilnuje swojej gotówki. Pana konto bankowe właśnie stopniało o milion dolarów.
    – Jesteś mi winna połowę.
    – Ma pan tupet! – Tym razem Rosita szczerze się roześmiała. – Jak powtarza C.B. do znudzenia, gdyby pan nie przedstawił jego zmarłego wuja Kwiecistym, ten nigdy by nie zmienił testamentu.
    – Nikt inny nie chciał iść ze mną na tę kolację – zaprotestował Luke. – Musiałem obsadzić miejsca przy stoliku.
    – Jak pan myśli, czy pan Grady mógłby doszukać się tego powiązania i poprosić gliniarzy, żeby sprawdzili naszego przyjaciela C.B.? – spytała.
    Luke uznał, że odpowiedź musi być uczciwa.
    – Nie widzę takiej możliwości. W czasie czuwania przy zwłokach C.B. bardzo dobrze ukrywał swój gniew, chociaż złapałem go potem na wpychaniu zgniłych liści do trumny nieboszczyka wujka.
    – Żartuje pan? Powiedział pan to panu Grady’emu? – zapytała z nadzieją w głosie.
    – Niestety, nie – odrzekł Luke. – Trochę mi było żal tego C.B. Przez lata spotykałem się z niepojętymi emocjonalnymi reakcjami ludzi, zachowującymi się w obliczu śmierci bliskich w sposób, o który nigdy bym ich nie posądzał.
    – Potem zjawił się na pogrzebie i na obiedzie i pewnie zachowywał się jak należy. Skoro pan nie przyszedł na pogrzeb, policja teraz prawdopodobnie uświadomiła sobie, że myśmy już wtedy zaginęli. Więc jego nikt z tym faktem nie powiąże – zauważyła smutno Rosita.
    Luke skinął potakująco głową.
    – Nie mieliby do tego żadnych podstaw.
    – Pewnie także w nikim nie wzbudzi podejrzeń osoba Peteya – ciągnęła Rosita – a pan, jak zwykle, panie Reilly, nieskłonny do robienia komuś przykrości, nawet mu nie dał do zrozumienia, że nie zachwycił pana wynik jego pracy.
    – Byłem bardzo skłonny, ale prościej było mu zapłacić i się go pozbyć. A musisz przyznać, żeśmy się potem setnie uśmiali.
    – To prawda.
    – Ale coś mi się przypomniało, Rosito. Gdybyś się wtedy umówiła na randkę z Peteyem, może byśmy tu nie siedzieli.
    – W takim razie już wolę tu siedzieć.
    Luke zachichotał.
    – Chyba muszę przyznać ci rację.
    Po chwili milczenia odezwała się Rosita:
    – Ciekawa jestem, kto zajmuje się moimi dziećmi?
    – Regan przypilnuje, żeby były pod dobrą opieką.
    – Och, tak, tego jestem pewna – odparła szybko. – Chodzi tylko o to, że pewnie są z nieznaną im osobą. Chrisowi i Bobby’emu zawsze zabiera trochę czasu, zanim oswoją się z nową opiekunką. – Umilkła na chwilę. – Jestem pewna, że za mną tęsknią, ale też chyba są na mnie źli, że jeszcze nie wróciłam do domu. W ciągu ostatniego półtora roku zbyt często zdarzało im się mieć do czynienia z ojcem, który ich zaniedbywał i był gościem w domu.
    – Jak tylko znajdziesz się w rodzinnym gniazdku, wszystko wróci do normy szybciej, niż sądzisz – próbował pocieszyć ją Luke.
    – Jedna rzecz bardzo mnie dręczy – powiedziała z wahaniem, jakby wzdragała się wyrazić słowami swą najgłębszą obawę. – To wprost nie do wiary, że ktoś taki jak C.B., robiący wrażenie człowieka kompletnie nieudolnego, mógł opracować plan porwania i urzeczywistnić go. Nic na to nie poradzę, ale się zastanawiam, do czego jeszcze byłby zdolny, gdyby uznał, że nie chce mieć świadków.
    Luke już miał jej odpowiedzieć, ale się powstrzymał. Zawsze istniała możliwość, że kabina jest na podsłuchu. Chciał powiadomić Rositę o swym planie przekazania Regan wiadomości, że znajdują się w bliskim sąsiedztwie obiektów z jej ulubionej książeczki dla dzieci, tej o moście i latarni morskiej. Wiedział, że doprawdy trudno sobie wyobrazić, jak to zrobi, lecz jednocześnie był świadom, że to jedyna karta, którą musi zagrać.
    Rosita miała całkowitą rację. C.B. mógł być zdolny do ostatecznego aktu zemsty.

    Alvirah pośpiesznie minęła dom towarowy Macy’s. kierując się w stronę innego, Long’sa, za rogiem. Ulice były tak zatłoczone samochodami, że wysiadła z taksówki i wskoczyła do metra, żeby szybciej się dostać do śródmieścia. Pomimo zimna ludzie, którzy odkładali zakupy na ostatnią chwilę, szturmowali sklepy. Zwykle lubiła przyglądać się wystawom, lecz dzisiaj była to ostatnia rzecz, jaka ją zajmowała.
    Zdawała sobie sprawę, iż będzie prawie niemożliwe wytropić mężczyznę, który kupił tanią ramkę do fotografii, musiała jednak spróbować.
    Przeszła szybko przez prowadzące do sklepu obrotowe drzwi, po czym zatrzymała się i rozejrzała wokół, by zorientować się w sytuacji. Dłuższy czas tutaj nie byłam, pomyślała. I prawdę mówiąc, wcale mi tego nie brakowało. A jednak pamiętała układ działów sprzedaży, jakby tu była wczoraj. Dział męski na parterze, jak we wszystkich innych domach handlowych. Organizatorzy sprzedaży detalicznej wiedzą, że mężczyźni nie znoszą robienia zakupów. Kiedy wreszcie uda się chwycić ich na lasso i doprowadzić do sklepu, lepiej, żeby przeznaczone dla nich rzeczy od razu wpadały w oko.
    Takie rupiecie, jak ramki, z pewnością będą w podziemiach. Przy jadącej w dół windzie stała kolejka ludzi. Czekająca przed Alvirah kobieta, ciągnąca za sobą troje małych dzieci, wyglądała na ledwo żywą ze zmęczenia.
    – Tommy, ostrzegam cię, żebyś nie mówił swoim braciom, że nie ma Świętego Mikołaja – syknęła do ucha najstarszego syna.
    – Bo go nie ma! – upierał się chłopiec. – Mamo, czy ty uważasz, że ten facet w dziale zabawek jest naprawdę tym świętym? No, powiedz.
    – To jest pomocnik Mikołaja.
    – Słyszałem, jak ktoś mówił do niego „Alvin”.
    – Mniejsza z tym – odpowiedziała matka, zaganiając dzieci do windy.
    Nad wiek rozwinięty, pomyślała o chłopcu rozbawiona Alvirah. Lecz zaraz widok matki z dziećmi przypomniał jej tamtych dwóch chłopczyków w New Jersey, czekających na powrót swojej mamy.
    W miarę zjeżdżania w dół przed ich oczami zaczął się wyłaniać, aż ukazał się w całej swej okazałości, transparent z napisem: „Wyprzedaż”. Parter był zatłoczony, ale na niższym poziomie sklep wyglądał już jak istny dom wariatów. Na pudłach z przebranymi kartami świątecznymi wypisano cenę obniżoną o połowę. Na stoiskach leżały spiętrzone różne ozdoby choinkowe, łańcuchy, lampki i opakowania na prezenty. Ta ramka musiała być kupiona tutaj, zdecydowała Alvirah, dojrzawszy naprzeciwko ladę zawaloną oszałamiającą ilością dekoracyjnych drobiazgów.
    Wieloletnia praktyka polowania na okazje nauczyła Alvirah manewrowania ciałem pomiędzy sklepowymi ladami, tak by nie rozjuszyć konkurentów. Dzisiaj ta metoda zdała doskonale egzamin. W ciągu kilku sekund znalazła się w dziale, gdzie stały wysokie stosy pudełek z ramkami, a przed każdym z nich jedno otwarte pudełko z określonym wzorem. W mgnieniu oka dostrzegła taką samą ramkę, jaką otrzymała Nora.
    Podniecona, sięgnęła po nią ponad ramieniem jednego z kupujących. Błyskawicznie wyjęła okulary do czytania i ujrzała nagryzmolony na górze ramki błyszczącymi literami napis: „Pobrzękaj mymi dzwonkami”.
    – Sam sobie pobrzękaj – wymamrotała, odkładając z trzaskiem ramkę wierzchnią stroną na ladę. Lecz kiedy wzięła do ręki następną, szeroki uśmiech rozjaśnił jej twarz. „Będę w domu na Boże Narodzenie… choćby tylko w marzeniach” – głosił napis. To była ta!
    Alvirah udało się uchwycić wzrok sprzedawcy, przystojnego chłopaka, który nie mógł mieć więcej niż osiemnaście lat.
    – Wezmę tę – powiedziała, wymachując ku niemu ramką.
    – Zaraz zobaczę, która to. – Wyciągnął rękę i odebrał jej ramkę. – Och, tych mamy mnóstwo. – Ustawił wzór z powrotem na miejsce i wziął pudełko z jeszcze wyższego stosu. Na opakowaniu widniał stempel: „Wykonano wyłącznie dla firmy Long’s”.
    Świetnie, pomyślała Alvirah. Jest odpowiedź na jedno pytanie.
    – Dziwne, że tyle ich zostało – zauważyła z ożywieniem.
    Wzruszył ramionami.
    – Inne szły jak ciepłe bułeczki. Te nie.
    – Może nie były wystarczająco długo wystawione – rzekła z nadzieją w głosie.
    – Mnie się wydaje, że stoją tu od zawsze. – Odebrał od niej pieniądze i włożył do kasy.
    Alvirah doznała rozczarowania. To było doprawdy jak szukanie igły w stogu siana.
    – Może mógłby mi pan pomóc – rzuciła pośpiesznie, widząc, że napierająca na jej prawe ramię kobieta zaczyna tracić cierpliwość. – Ktoś zostawił jedną z tych ramek dla mojej przyjaciółki w szpitalu wczoraj wieczorem, ale na karcie nie napisał swego nazwiska. Ona czuje się fatalnie, bo nie wie, kto to był. Czy nie przypomina pan sobie przypadkiem osoby, która taką samą kupowała?
    – Chyba pani żartuje. Nie zdaje sobie pani sprawy, jak jesteśmy zapracowani od Święta Dziękczynienia? O pani zapomnę w ciągu najbliższych dwóch minut.
    – Oprawię swoje zdjęcie w tę ramkę i przyślę je panu – odparowała Alvirah.
    – Czy wszystko w porządku? – zainteresował się kierownik działu, który wyłonił się zza przepierzenia.
    – Tylko rozmawiam z tym miłym młodym człowiekiem – odrzekła Alvirah głosem słodkim jak ulepek. – Bardzo mi pomógł.
    – Jak do sklepu Long’s trafiłeś, tuż po wyjściu zatęskniłeś – zaszczebiotał kierownik i ruszył dalej mediować w zatargach.
    – Ja za tą ladą jestem jedynie w zastępstwie – pośpieszył z wyjaśnieniem młodzieniec, najwyraźniej wdzięczny Alvirah, że się na niego nie poskarżyła. – Dziewczyna, która tu najczęściej pracuje, ma dzisiaj wolne. Będzie jutro rano. Otwieramy o dziewiątej, bo to ostatni dzień sprzedaży przed świętami.
    – Jak ona się nazywa?
    – Darlene.
    – A nazwisko?
    – Krinsky.
    – Pracowała tu wczoraj?
    – Cały dzień, aż do zamknięcia.
    – Dziękuję panu – powiedziała Alvirah do sprzedawcy. Przekaże te informacje Jackowi Reilly’emu. To było jedyne, co mogła w danej chwili zrobić.
    Gdy oddalała się od stoiska, usłyszała, jak kobieta, ta cisnąca się przy jej łokciu, oznajmiła donośnym głosem:
    – Dzięki Ci, Boże, za uwolnienie nas od Sherlocka Holmesa.

    W miarę jak zbliżał się czas złożenia okupu, w oddziale do zadań specjalnych Komendy Głównej Policji przy Plaza rosło napięcie. Każdy, kto był włączony w tę sprawę, albo wchodził, albo wychodził z biura Jacka Reilly’ego.
    Rezultaty podejmowanych tego dnia wysiłków przyniosły rozczarowanie. Odciski palców znalezione w limuzynie nie należały do nikogo, kto by znajdował się w policyjnych rejestrach. Taśmy filmowe ze szpitalnych kamer ochrony okazały się w gruncie rzeczy bezużyteczne. Mężczyzna, który zostawił prezent dla Nory Reilly, był średniego wzrostu i nieco się garbił. Kiedy wchodził do szpitala, trzymał przed sobą torbę z zakupami, praktycznie zakrywającą mu całą twarz. Jedynie tył jego głowy był widoczny w chwili, gdy wchodził do sklepu z upominkami. Z kolei przy wychodzeniu stamtąd całą jego twarz skutecznie zasłaniała wielka kokarda.
    Alvirah złożyła Jackowi raport o swej wyprawie do domu towarowego Long’s. Policja uzyskała adres i numer telefonu Darlene Krinksy od administracji domu handlowego, ale jak dotąd, nie udało się dziewczyny odszukać. Nic dziwnego, myślał Jack, dwa dni przed świętami. Zapewne albo biega po sklepach, albo udziela się towarzysko. Zresztą nie spodziewał się, aby rozmowa z nią coś konkretnego dała. Skoro facet nie skorzystał z karty kredytowej przy zakupie misia w sklepie z prezentami, wątpliwe było, czyby z niej skorzystał, nabywając ramkę, której cena nie przekracza dziesięciu dolarów.
    Jednak rozmowa z Alvirah doprowadziła do jednego, określonego rezultatu. Tego wieczoru ona będzie siedziała na tylnym siedzeniu jego samochodu. Nadal nie bardzo wiedziała, w jaki sposób udało się Jacka na to namówić, ale zwróciła mu uwagę, że jedynym bezpośrednim powiązaniem, jakie mieli z porywaczami, była taśma, nagrana dzięki podjęciu przez nią błyskawicznej decyzji. Temu nie dało się zaprzeczyć.
    O godzinie trzeciej wszyscy włączeni w sprawę okupu zgromadzili się w gabinecie Jacka Reilly’ego. On i jego bliski przyjaciel, agent FBI, Charlie Winslow, wspólnie prowadzili odprawę. Opracowali w najdrobniejszych szczegółach każdy aspekt działań, które miały być podjęte. Regan Reilly, jadącą samochodem zgodnie z instrukcjami kidnaperów, ma osłaniać sześć wozów policyjnych, jako nadzorująca lotna brygada. Jej członkowie będą pozostawać w kontakcie radiowym z FBI na częstotliwościach dla niego zastrzeżonych.
    Jednostka techniczna, monitorująca telefon komórkowy Regan, niezwłocznie przekaże te instrukcje zastrzeżonym pasmem lotnej brygadzie.
    – Nasi agenci podejmą pieniądze na okup z Banku Rezerw Federalnych – wyjaśnił im Winslow. – W czasie akcji helikopter będzie z góry śledził, dokąd pieniądze zostaną przemieszczone.
    – Wy, chłopcy – Jack skinął w stronę pięciu detektywów, siedzących po jego prawej stronie – będziecie przyglądać się dokładnie budynkowi, gdzie znajduje się mieszkanie Reillych, na wypadek, gdyby kidnaperzy czegoś jeszcze próbowali, gdy Regan będzie opuszczała garaż. Kiedy ona znajdzie się na ulicy, wskoczycie do swych wozów i przyłączycie się do lotnej brygady. Są jakieś uwagi?
    Dan Rodenburg, zahartowany w bojach policjant z trzydziestoletnim stażem, poruszył się niespokojnie na krześle.
    – Nie podoba mi się pomysł, że Regan ma sama jechać samochodem – rzekł stanowczo.
    Ani mnie, pomyślał Jack.
    – Dokładnie to z nią omówiliśmy. Nie możemy narażać życia tamtych dwojga, ukrywając któregoś z nas w wozie. Powiedziano jej, że policja ma się trzymać od tego z daleka. Regan wie, co robi; jest licencjonowanym prywatnym detektywem i w Kalifornii cieszy się znakomitą opinią.
    Charlie Winslow, widząc sceptyczny wyraz twarzy Rodenburga, dodał:
    – FBI wyznaczyło ją jako agenta specjalnego do tej misji. Uzbrojonego.
    – Samochód Regan – kontynuował Jack – zostanie podstawiony do garażu w domu, gdzie znajduje się mieszkanie jej rodziców przy Central Park South około piątej czterdzieści pięć. Regan będzie tam czekała. Wojskowy worek z pieniędzmi ma leżeć na przednim siedzeniu. Ona pojedzie do Szóstej Alei i o szóstej skręci w aleję Central Parku.
    Jack przerwał na moment.
    – Nie powinienem tego mówić, ale powiem. Może się tak zdarzyć, że któryś z was będzie miał możliwość pochwycenia osobnika, który podejmie okup. Nie róbcie tego. Tu chodzi wyłącznie o bezpieczeństwo Luke’a Reilly’ego i Rosity Gonzalez. Ten, kto zgarnie okup, może wysłać uprzednio umówiony sygnał, że jeżeli nie wróci w określonym czasie, należy pozbyć się zakładników. Niestety, doskonale wiemy, że takie wypadki się zdarzają. – Wstał. – To byłoby wszystko – rzekł. – Jak wam wiadomo, mamy nakaz aresztowania Ramona Gonzaleza i jego młodszego brata. Wszelkie poszlaki wskazują na nich.
    Kiedy uczestnicy odprawy już zbierali się do wyjścia, na biurku Jacka zadzwonił telefon. Wszyscy się zatrzymali, gdyż wiedzieli o zakazie łączenia innych rozmów poza bezpośrednio dotyczącymi sprawy.
    Jack podniósł słuchawkę.
    – Reilly. – Słuchał przez chwilę. – Obydwaj?… Od wtorku? Sprawdziliście wszystkie taśmy z rozmów telefonicznych?… Wielcy wygrani, no, no. – Odłożył słuchawkę. – Bracia Gonzalez dobrze się bawią i wiodą rozrzutne życie w Las Vegas. Wygrali pieniądze, które uprzednio stracili w Atlantic City. Co oznacza…
    Charlie Winslow dokończył za niego myśl:
    – Co oznacza, że nie mamy pojęcia, kto stoi za porwaniem.

    Fredowi udało się zająć Chrisa i Bobby’ego przez większą część przedpołudnia – wymyślił dla nich zajęcie polegające na porządkowaniu ozdób choinkowych i rozplątywaniu przewodów z lampkami. Podczas gdy chłopców pochłonęła rywalizacja, który z nich znajdzie więcej świecidełek wymagających nowych zaczepek, on po cichu zaczął przeszukiwać mieszkanie. Psychicznie bardzo źle czuł się w tej roli, jedynie obraz Rosity więzionej gdzieś wbrew jej woli podtrzymywał go w poszukiwaniu czegokolwiek, co pomogłoby sprowadzić ją z powrotem do domu.
    Było jasne, że jej życie stanowi otwartą księgę. Dokumenty rozwodowe wskazywały, że wyrok w sprawie zapadł prawie rok temu. Ojcu zapewniał prawo swobodnego odwiedzania dzieci, z czego najwidoczniej raczej nie korzystał. Z wyciągów bankowych wynikało, że Rosita żyje w granicach swych możliwości finansowych, nie było śladu monitów w sprawie przekroczenia salda na koncie.
    Odpowiedzi na dyskretne pytania, zadawane chłopcom o tryb życia ich samych i przyjaciół matki, nie wskazywały na nic niepokojącego.
    Ze wszystkiego, czego się Fred dowiedział, wynikało, że Rosita nie jest z nikim związana uczuciowo, a z byłym mężem pozostaje w luźnym, a raczej prawie żadnym kontakcie. Co potwierdzało jego pierwotne podejrzenie, że to Luke Reilly musiał być prawdziwym celem porwania, a Rosita po prostu miała pecha, bo była wtedy razem z nim.
    W południe zawiózł Bobby’ego i Chrisa do swego mieszkania i zmienił tam ubranie. Stamtąd pojechali do Świata Sportu, zadaszonego kompleksu rozrywkowego, gdzie zjedli lunch, po którym zabrał chłopców na przejażdżki różnymi pojazdami dla dzieci. Przez cały czas telefon komórkowy trzymał w kieszeni na piersi. Wiedział, że Keith Waters zadzwoni do niego niezwłocznie, gdy tylko dojdzie do dalszego rozwoju wypadków lub jeśli ktoś zostawi wiadomość na sekretarce telefonu Rosity.
    Wrócili do jej mieszkania późnym popołudniem. Pokoje robiły wrażenie, jakby utraciły ciepłą, rodzinną atmosferę. Widział, jak obu chłopców w jednej chwili ogarnia przygnębienie.
    Po policzkach Bobby’ego zaczęły płynąć łzy.
    – Myślałem, że do tej pory mamusia już będzie w domu.
    Fred wskazał na ozdoby i lampki choinkowe, ułożone teraz porządnie na podłodze.
    – No, dalej, musimy ubrać choinkę. Będzie miała niespodziankę, kiedy wróci do domu.
    – Ale przecież mamy zostawić kilka zabawek dla mamusi, żeby ona sama je powiesiła – przypomniał mu Chris.
    – Oczywiście. A czy mamusia czasem słucha świątecznych piosenek?
    – Och, tak. Mamusia je uwielbia. Mamy ich mnóstwo nagranych na płytach kompaktowych – poinformował go Chris.
    – Ja wybiorę pierwszą. – Bobby w podskokach podbiegł do odtwarzacza stereo.
    Gdy pokój wypełniły pogodne dźwięki piosenki „Rudolf z czerwonym nosem”, zadzwonił telefon.
    Chris rzucił się i podniósł słuchawkę, lecz zaraz z wyrazem rozczarowania na twarzy rzekł:
    – Do ciebie, Fred.
    To był Keith Waters, telefonujący z wiadomością, że bracia Gonzalezowie już nie są podejrzanymi. Niewielka niespodzianka, pomyślał Fred, odkładając słuchawkę, lecz nadal wielkie rozczarowanie. Jak powiada przysłowie: „lepszy diabeł znany”. Gonzalez mógł rozpaczliwie potrzebować pieniędzy, lecz na pewno nie zamordowałby matki własnych dzieci.
    Czy Rosita i Luke znajdowali się w rękach socjopatów?

    O 4.30 Nora powiedziała do Regan:
    – Lepiej jedź już do mieszkania. Musisz mieć zapas czasu na drogę.
    Regan wiedziała, że matkę ogarnia coraz większe zdenerwowanie.
    – Ciężko mi zostawiać cię samą – odparła.
    – Będę przez cały czas zajęta. – Matka sięgnęła do szuflady nocnego stolika i wyjęła z niej swój różaniec.
    – Jedno okrążenie wokół paciorków – uśmiechnęła się Regan.
    – Maraton wokół paciorków – poprawiła ją Nora.
    Regan pochyliła się i pocałowała matkę w czoło.
    – Wyjdź z tego cało, Regan. – Głos Nory załamał się.
    Niezdolna odpowiedzieć, Regan przytuliła ją na moment, po czym skierowała się do wyjścia. Gdy otworzyła drzwi, zatrzymała się i powróciła do matki wzrokiem.
    – Wiesz, mamo, że po słowach „Będę w domu na Boże Narodzenie” następują inne…
    – „…możesz na mnie liczyć” – dokończyła Nora.
    – Właśnie. – Regan uniosła do góry kciuk i zamknęła za sobą drzwi.

    Luke patrzył osłupiałym wzrokiem na Peteya, który właśnie wynurzył się z sypialni.
    – O mój Boże – wymamrotała Rosita. – Oczom własnym nie wierzę.
    – Fale przybrzeżne wezbrały! – wykrzyknął Petey.
    Ruszał się niezgrabnie, gdyż całe jego ciało obciążał nieprzemakalny strój płetwonurka.
    – Nie chcesz chyba powiedzieć, że odebranie okupu nastąpi na balu kostiumowym? – rzekł Luke.
    Rosita skinęła poważnie głową.
    – A on ma wystąpić jako Jacques Cousteau.
    – Zważajcie na swoje słowa! – warknął C.B. nerwowo. – Jeszcze nie jest powiedziane, że muszę ich zawiadomić, gdzie będą mogli was znaleźć.
    – To nie byłoby uczciwe! – wykrzyknął Petey, mrugając oczami. Poruszył szyją i ramionami. – Dziwnie się w tym czuję. Powinienem wziąć o rozmiar mniejszy.
    Zawsze trzeba zostawić miejsce na rozwój rozumu, pomyślał Luke.
    – Przestań narzekać, weź swoje gogle i co tam jeszcze należy do tego ekwipunku – polecił C.B., wciągając palto. Otworzył drzwi i dodał: – Czas się stąd zabierać.
    – Ej, czekajcie chwilę – rzekł Luke zaniepokojony, że może stracić szansę rozmowy z Regan. – Powiedziałeś mojej córce, że będzie mogła z nami porozmawiać, zanim przekaże wam pieniądze.
    – Nie bójta się – odpowiedział Petey. – C.B. tylko podwozi mnie do motorówki.
    – Chodźże już!
    – Dobra, dobra, nie popędzaj mnie. I tak mam dużo na głowie.
    Wyszli. Jednak nie na długo. Dziesięć minut później Petey wrócił.
    – Zapomniałem kluczyków do motorówki – powiedział, niemal się usprawiedliwiając. – Jak mówiłem C.B., zawsze tak bywa, jak się kogoś za bardzo pogania.

    O 5.30 Alvirah przebrała się w wygodne spodnie i żakiet i włożyła buty na gumowej podeszwie, stosownie do swej roli pasażerki w samochodzie Jacka Reilly’ego, który miał podążać za Regan na miejsce złożenia okupu. Do zimowej kurtki przypięła nieodłączną broszkę.
    – Magnetofon zostanie włączony w tej samej chwili, w której postawię stopę w samochodzie.
    Willy wpatrywał się z obawą w funkcjonalne obuwie żony.
    – Złotko, jeżeli dojdzie do jakiejś pieszej gonitwy, ty nie będziesz próbowała brać w niej udziału, prawda?
    – Och nie, skąd, Willy. Nie nadążyłabym. Ale jeżeli z jakiegoś powodu musielibyśmy wysiąść z samochodu, to nie chciałabym skręcić karku. Robi się ślizgawica.
    – Bez względu na to, jak potoczą się wypadki, obiecałaś trzymać się z boku.
    Poszli razem do saloniku, gdzie czekała na nich Cordelia. Kiedy dwadzieścia minut później zadzwoniła Regan, to ona odebrała telefon i ciepłym głosem zadała jej pytanie:
    – Czy twoja mama została sama w szpitalu?
    – Tak – odparła Regan – i bardzo mnie to martwi, ale jej bardzo zależy na tym, aby nikomu nie mówić, nawet najbliższym przyjaciołom, co się dzieje. Ogromnie boi się przecieków do mediów.
    – Nie powinna być sama – rzekła siostra Cordelia stanowczo. – Chciałabym się zgłosić do niej na ochotnika. Wiem, że Willy też by przyszedł. Pięć minut później Regan oddzwoniła.
    – Myślałam, że mama chce przejść przez to sama, ale ona mówi, że miło jej będzie w waszym towarzystwie.
    Wszyscy razem poszli do windy.
    Portier przywołał taksówkę dla Willy’ego i Cordelii, po czym spojrzał pytająco na Alvirah.
    – Przyjaciel mnie zabierze – wyjaśniła.
    Stojąc przed frontowymi drzwiami, widziała garaż w budynku, gdzie mieli mieszkanie państwo Reilly. Siedem minut przed szóstą Regan wyjechała z niego ciemnozielonym bmw. „Szczęśliwej drogi, Regan” – wyszeptała Alvirah i w tej samej chwili Jack Reilly zatrzymał swój samochód przy krawężniku. Przebiegła przez chodnik i wślizgnęła się na tylne siedzenie wozu.
    – Alvirah, to jest detektyw Joe Azzolino – przedstawił jej kierowcę Jack. Przez cały czas nie spuszczał oka z bmw.
    – Miło cię poznać, Joe – rzekła Alvirah lakonicznie. Nie czas na pogaduszki, pomyślała.
    Długi odcinek do Szóstej Alei, jak rdzenni nowojorczycy nadal nazywali aleję Ameryk, tamowały taksówki i limuzyny, które zabierały i wysadzały ludzi przy drogich hotelach i restauracjach, opasujących szeregiem Central Park South.
    Podążali za posuwającą się pomaleńku Regan.
    – Ten korek z punktu widzenia zgrania naszych ruchów jest doskonały – oznajmił z satysfakcją Jack. – Nie będzie się musiała martwić, jak długo ma marudzić na skrzyżowaniu.
    Punkt szósta Regan skręciła w lewo i wjechała do Central Parku.
    Z zastrzeżonego dla FBI pasma doszedł ich głos:
    – Jej telefon komórkowy dzwoni.

    – Czy to wszystko jest dla ciebie jasne? – spytał C.B.
    Jechali wąską drogą, prowadzącą do zatoczki, gdzie w bezpiecznym miejscu ukryli motorówkę Peteya i schowali wózek.
    – Czy kaczka umie pływać? Czy papież jest katolikiem? Czy niedźwiedzie…
    – Oszczędź mi tego – powiedział błagalnie C.B. – Przepowiedzmy to sobie jeszcze raz. Wsiądziesz do tej przeżartej przez rdzę balii, zwanej przez ciebie motorówką. Będziesz sprawdzał czas. Dokładnie o szóstej uruchomisz silnik i odpłyniesz.
    – Czy nie powinniśmy zsynchronizować naszych zegarków, koleżko?
    C.B. obrzucił go wściekłym spojrzeniem i mówił dalej:
    – Będziesz prowadził ten ceber przez Spuyten Duyvil wokół północnego krańca Manhattanu do Harlem River…
    – Spuyten Duyvil to nazwa holenderska – pochwalił się swą wiedzą Petey. – Po mojemu to znaczy: „Stój, ty diable!”, bo tam prąd jest po prostu piekieeelny. Ale to nie problem dla takiego starego wilka morskiego, jak ja.
    – Zamknij się! Zamknij się! Zamknij się! Dałem ci do użytku telefon komórkowy Rosity…
    – Pana Reilly’ego jest o wiele nowszy. Tamten powinieneś mi dać. Ale nie, ty…
    C.B. zahamował tak gwałtownie, że Peteyem rzuciło do przodu.
    – Mogłem dostać wstrząsu mózgu – rzekł z wyrzutem.
    – Dalej. Zatelefonuję do ciebie mniej więcej za kwadrans siódma. Do tego czasu będziesz na miejscu, zacumowany przy nabrzeżu u wylotu Sto Dwudziestej Siódmej. Będę mówił krótko. Spróbuj zrozumieć, że usytuowanie telefonu komórkowego może być wyśledzone w czasie krótszym niż minuta.
    Petey gwizdnął z podziwem.
    – Rzeczywiście szybko. To wszystko ta współczesna technika, co, C.B.? Ja osobiście wolę rzeczy trochę mniej skomplikowane.
    – Bóg widzi, że to już udowodniłeś – wyjęczał C.B.

    Mimo dużego ruchu wzdłuż River Road, C.B. zdołał pokonać kilometr od zatoczki do łodzi mieszkalnej w niecałe dziesięć minut. Ilekroć skręcał z zatłoczonej ulicy, nieodmiennie nachodziła go myśl, że jakiś wóz policyjny może śledzić samochód zmierzający w kierunku zamkniętej w zimie przystani jachtowej.
    Kiedy snuli swe plany, to Petey wystąpił z pomysłem, żeby tę łódź mieszkalną, którą miał w swej pieczy w Lincoln Harbor, porcie jachtowym, czynnym cały rok, zabrać do położonej w ustronnym miejscu, opustoszałej w zimie przystani.
    Ta część planu się powiodła, C.B. musiał to, acz niechętnie, przyznać, gdy spoglądał nerwowo w lusterko wsteczne. Następnym razem, kiedy wjadę na tę szosę, na tylnym siedzeniu będzie leżał milion dolców, pomyślał.
    Wziął kolejny zakręt, ale jechał powoli, dopóki nie upewnił się, że nikt za nim nie podąża. Dopiero wtedy przyśpieszył na ostatnim odcinku drogi wiodącej do parkingu. Znalazłszy się tam, wysiadł z samochodu i ruszył pomostem w kierunku łodzi. Wiatr się wzmagał, temperatura spadała. Według prognozy pogody, której wysłuchał przez radio, nadal istniała groźba huraganowych wiatrów, wiejących w stronę oceanu.
    Nic mnie nie obchodzi, w którą stronę będą sobie wiały, o ile ja do tego czasu wywieję stąd z pieniędzmi, pomyślał.
    Dostanie się na łódź wymagało nie lada sztuki. Prąd wody odpychał ją od pomostu, po czym gwałtownie rzucał nią w niego z powrotem. Komu by się chciało doznawać przeżyć rodem z izby tortur, zapytał sam siebie, usiłując wywindować swe pozostające w słabej kondycji ciało z pomostu na pokład łodzi. Był jeden taki przerażający moment, kiedy nogi rozciągnęły mu się w niemal idealny szpagat, gdyż jedną miał opartą na pomoście, podczas gdy druga posuwała się wraz z łodzią.
    – Trzeba by być człowiekiem-gumą, żeby coś takiego stosować jako stały trening – wyjęczał głośno, gdy ostatecznie obie jego stopy znalazły się na pokładzie. Ale ten koszmar już zbliża się ku końcowi, pocieszył się, otwierając drzwi kabiny.
    Dziesięć minut później, punktualnie o szóstej, wystukiwał numer telefonu komórkowego Regan. Kiedy się odezwała, wydał polecenie wystudiowanym, gardłowym głosem:
    – Jedź nadal na północ. Twój ojciec i Rosita mają się dobrze. A nawet dzisiaj rano słuchali twojej matki w audycji Imusa. Prawda, Luke? – Podsunął Luke’owi telefon pod usta.
    – Rzeczywiście słyszałem twoją mamę dziś rano, Regan. – Niech ona zrozumie, co ja chcę jej powiedzieć, modlił się w duchu. – Wiesz, że ja po prostu widzę siebie czytającego twoją ulubioną książkę, kiedy jeszcze byłaś mała.
    – Wystarczy! – burknął C.B. – Masz teraz Rositę.
    – Regan, kto jest z moimi chłopcami?
    Zanim Regan zdążyła odpowiedzieć, C.B. przyłożył telefon do swego ucha.
    – Okrąż park, Regan. Zadzwonię później.
    Wyłączył telefon.
    – Już mnie tu nie ma – zwrócił się do Luke’a i Rosity. – Życzcie mi powodzenia.
    A więc ojciec i Rosita wciąż jeszcze żyli. Porywacze szykowali się do odebrania okupu. Regan dopiero teraz uświadomiła sobie, jak bardzo się bała, że z jakichś przyczyn wpadną w panikę i że ona już więcej nie usłyszy ich ofiar.
    Okrąż park. To jej nakazał. Na krętej parkowej drodze panował bardzo duży ruch, aż do wylotu na Siedemdziesiątą Drugą, gdzie nieprzerwany strumień pojazdów skręcał w Piątą Aleję. Również liczne samochody kierowały się na lewo, na West Side. O wiele mniej jechało dalej na północ.
    Niedobrze, pomyślała Regan. Przy takim małym ruchu łatwiej będzie zauważyć, że jestem śledzona. W pobliżu Sto Dziesiątej droga skręcała na zachód, a dalej z powrotem na południe. Dzwoniący nie określił żadnego limitu czasowego na okrążenie parku, nie mówił również, że Regan ma się śpieszyć. Zapewne był na tyle mądry, by wiedzieć, że policja potrafi zlokalizować telefon komórkowy, jeżeli rozmowa trwa ponad minutę, myślała. To dlatego ledwie pozwolił im coś do mnie powiedzieć.
    Tata słyszał mamę podczas porannej audycji Imusa, rozważała dalej. Rozmawiali o książkach dla dzieci, które mama wysłała dla jego synka. Ale dlaczego tata mówił o tym, co mi czytał, jak byłam mała? Musiał wiedzieć, że mamy tylko kilka sekund. A wspomniał o mojej ulubionej książce. Która to była? Zupełnie nie mogę sobie przypomnieć.
    Minęła wylot na Dziewięćdziesiątą Szóstą na West Side. Ruch się wzmagał.
    Wczoraj wieczorem mama mi mówiła, że ciągle myśli o tym, jak ona z tatą zaczynali wspólne życie. Wspominała o ich pierwszym mieszkaniu i jej pierwszym sprzedanym opowiadaniu. Tata najwyraźniej tak samo wracał myślami do przeszłości. Powstrzymywała napływające do oczu łzy.
    Minęła „Zieloną Tawernę”. Restauracja ta, zawsze wspaniale oświetlona, teraz iluminowana była szczególnie odświętnie. Kiedy byłam mała, zupełnie wyjątkową frajdę stanowiła wyprawa na karuzelę stojącą niedaleko mieszczącego się w Central Parku zoo, a potem na lunch do tej restauracji.
    Znajdowała się na południowym krańcu Parku, na paśmie drogi biegnącej równolegle do ulicy Central Park South. Wykonała niemal całkowite okrążenie.
    Telefon komórkowy zadzwonił ponownie.

    „Hej, o hej, żeglujemy przez Maine…” * – wyśpiewał głośno zaopatrzony w maseczkę z okularem Petey, płynąc pod mostem Waszyngtona na północ. Lecz kiedy zimne, wilgotne powietrze zaczęło go szczypać w odsłonięte policzki, przerzucił się na inną piosenkę, którą pamiętał jeszcze z pierwszej klasy szkoły podstawowej: „Marznę w nosy, marznę w uszy, śnieżek mroźny w oczy prószy…”.
    Trach!
    – Alarm! Góra lodowa! – zawołał, gdy motorówka podskoczyła do góry i opadła. Znowu zmienił śpiewkę: „…me serce za tobą będzie szłooo”. Widział „Titanica” trzy razy. Gdybym to ja prowadził tamtą łajbę, na pewno by się nam udało, pomyślał.
    Czuł się wolny jak ptak. Miał wrażenie, że cała rzeka należy do niego, a on uzyskał świetny czas w zawodach. Poklepał łódkę po burcie. „Będzie mi ciebie brakowało w Brazylii. Przeżyliśmy razem wiele pięknych chwil. Liczę, że gliniarze znajdą ci dobry dom”.
    Był już niemal przy szczycie Górnego Manhattanu. „Spuyten Duyvil, oto przybywam!” – zawołał, gdy skręcał, by wpłynąć w wąską cieśninę, łączącą rzeki Hudson i Harlem. Całkiem jakbym był w automatycznej pralce – wymamrotał, kiedy wirujące prądy miotały i kręciły jego leciwym obiektem pływającym.
    – Udało się! – oznajmił triumfalnie piętnaście minut później, gdy zacumował motorówkę przy nabrzeżu u wylotu Sto Dwudziestej Siódmej, w miejscu dobrze ukrytym pod mostem Triborough.

    Dokąd ci wszyscy ludzie tak jadą i jadą? C.B. wściekły czekał w kolejce na zapłacenie myta za przejazd przez most Waszyngtona. Powinni już pakować w domu prezenty. A ja będę odpakowywał swój za dwie godziny, dumał. Ta myśl go pocieszyła.
    Miał już napisaną instrukcję, którą zamierzał przekazać Regan Reilly. Spodziewam się, że lubisz jeździć zygzakami, pomyślał, bo to właśnie będziesz robiła aż do siódmej.
    Spojrzał na zegarek. Była 6.30. Czas na kolejny telefon do Regan. Jednak zadzwoni dopiero wtedy, gdy wydostanie się z sąsiedztwa mostu. Chciał mieć pewność, że połączenie nie będzie zakłócone.
    Jak tylko dotarł do Harlem River Drive, wyjął komórkę.
    – Czas przyjrzeć się tym ślicznym drzewom przy Park Avenue, Regan – powiedział, gdy odebrała telefon.

    – Jak sądzisz, Jack, co oni kombinują? – spytał Joe Azzolino szefa, kiedy instrukcja przekazana Regan, że ma się skierować w stronę Park Avenue, została do nich retransmitowana z nasłuchu kwatery głównej policji. „Orzeł” – takie było zakodowane hasło ich operacji.
    – Narzuca się oczywista odpowiedź, że jeden z nich jedzie w ślad za nią i usiłuje wypatrzyć nasze wozy – odparł Jack. Wobec tego czemu mam nieodparte wrażenie, że oni chowają coś w zanadrzu, czego my się nie domyślamy? – zadał sobie pytanie. Do tej pory nie udało się zlokalizować ich telefonu komórkowego. Obie rozmowy trwały zbyt krótko.
    Następna miała miejsce o 6.35. Polecono Regan opuścić Park Avenue, jechać Trzecią Aleją aż do Sto Szesnastej, tam zatrzymać się przy krawężniku i czekać.
    Jack włączył swój nadajnik. „Orzeł jeden do wszystkich jednostek. Trzymajcie się bardziej z tyłu. Dajcie jej trochę wolnej przestrzeni, ale miejcie ją w zasięgu wzroku”.
    Skulona na tylnym siedzeniu Alvirah była do tej pory, jak na siebie, cicha. Głównie z tego powodu, że usiłowała dociec, co ją nieznośnie dręczyło przez ostatnie pół godziny. Wreszcie to do niej dotarło i nagle uświadomiła sobie, co ją tak uderzyło, gdy przesłuchiwała dzisiejszego rana taśmę z pierwszej rozmowy z porywaczem. Tematem jednej z wczesnych powieści Nory było porwanie na Manhattanie. W tamtej historii żonie ofiary nakazano pojechać z Greenwich Village na Szóstą Aleję i wjechać do Central Parku od strony Central Park South. To ta zbieżność, że należało tam wjechać Szóstą Aleją, nie dawała mi spokoju, myślała.
    Regan dojechała do Sto Szesnastej, zjechała na bok i zaparkowała obok innego samochodu, ustawionego już przy krawężniku.
    Azzolino zatrzymał ich wóz przy Sto Piętnastej i bez pardonu zajął miejsce, na które już usiłował wjechać inny kierowca.
    Alvirah przypominała sobie coraz więcej szczegółów z książki Nory, a zwłaszcza to, że porywacz żądał, by żona jeździła tam i z powrotem z East Side do West Side. Ale w istocie tak nią kierował, żeby posuwała się coraz dalej na północ i coraz bliżej Harlem River.
    W powieści chodziło bodaj o to, żeby okup pozostawiono w pobliżu rzeki. I co dalej? – zastanawiała się. Czytała tę książkę tak dawno, że trudno było sobie przypomnieć szczegóły. Twarz Alvirah wyrażała teraz głębokie skupienie. Muszę ruszyć głową. Ale przynajmniej powinnam powiedzieć coś o podobieństwie sytuacji z powieści Nory do tego, co się obecnie dzieje.
    – Czy policja ma posterunek rzeczny na Randall’s Island? – spytała.
    – Tak, mamy tam jednostkę portową – odpowiedział Jack, nie odwracając głowy. – Dlaczego pytasz?
    – Chodzi mi o to, że Randall’s Island leży bardzo blisko mostu Triborough. Waszej łodzi zajęłoby zaledwie parę minut, żeby przepłynąć w poprzek rzekę.
    – Tak, to prawda. – W głosie Jacka zabrzmiała nuta zniecierpliwienia.
    – Bo widzisz, w jednej z powieści Nory, którą czytałam wiele lat temu, okup miał być pozostawiony…
    W tym momencie usłyszeli: „Baza Orła do wszystkich jednostek. Polecono jej kierować się dalej na północ Trzecią Aleją”.
    – W książce Nory – mówiła dalej Alvirah – żona ofiary podjechała do jakiegoś doku czy przystani albo w jakieś inne, podobne miejsce i położyła pieniądze na krawędzi nabrzeża. Ktoś czekał w motorówce, sięgnął po nie i je pochwycił.
    Pędzący samochód ciężarowy z przyczepą, usiłujący zdążyć przed czerwonym światłem, utknął, blokując połowę jezdni Trzeciej Alei. Regan akurat udało się przed nim przemknąć przez skrzyżowanie. Teraz wozom policyjnym zasłaniała widok przyczepa i stracili Regan z oczu.
    – Orzeł jeden do wszystkich jednostek – odezwał się Jack poirytowanym głosem – jesteśmy zablokowani. Nie zgubcie jej.
    – Jack…
    – Alvirah, proszę, nie teraz.
    Przyczepa przesuwała się koło nich powoli. Azzolino przycisnął do podłogi pedał gazu. Nawet przejeżdżając na czerwonym świetle, pozostawali całą przecznicę za Regan. Minęli Sto Dwudziestą Trzecią.
    Alvirah w jakiś niewytłumaczalny sposób uzyskała absolutną pewność, co będzie się dalej działo. Orzechy przeciwko dolarom, że Regan otrzyma polecenie, aby jechać dalej nieuczęszczaną drogą wzdłuż nabrzeża przy Harlem River. Powiedzą jej, że ma zostawić pieniądze na krawędzi muru.
    – Jack, wiem, pomyślisz, że zwariowałam, ale musisz mnie wysłuchać – rzekła. – Ci porywacze czytali książki Nory i teraz postępują zgodnie z fabułą jednej z nich. Musisz natychmiast polecić kilku swoim ludziom, żeby popłynęli rzeką wokół mostu Triborough. Tam będzie czekała motorówka na podjęcie okupu.
    Trzeba to zrobić, pomyślał Joe Azzolino.
    „Baza Orła do wszystkich jednostek. Polecono jej skręcić w prawo w Sto Dwudziestą Siódmą”.
    Ulica Nadbrzeżna, pomyślała Alvirah. Każą Regan pojechać tą ulicą.
    – Jack, posłuchaj mnie. Musisz wysłać motorówkę na rzekę albo ich zgubisz.
    – Alvirah, na miłość boską…
    „Baza Orła do wszystkich jednostek. Kazano jej jechać na wschód i zjechać z drogi przy wylocie na…
    – …ulicę Nadbrzeżną – zawtórowała Alvirah głosowi policjanta.

    Okazało się, że to nie tyle ulica, ile długie, wyboiste, opustoszałe i zdewastowane nabrzeże portowe.
    Telefon zadzwonił znowu. „Podjedź do mostu Triborough i zatrzymaj się”. I tym razem połączenie zostało przerwane.

    Podniecony C.B. w najwyższym napięciu zadzwonił do Peteya.
    – Ona będzie tam za trzydzieści sekund!
    Petey zapiszczał z radości, po czym zniżył głos tak, iż wydawało się, że wydobywa się on gdzieś z głębi jego butów:
    – Gotowy, wspólniku. – Był z siebie bardzo dumny, że nawet w chwili wielkiego stresu nie zapomniał o zmianie głosu.
    Regan zwracała wzrok to w jedną, to w drugą stronę, lecz nie dostrzegła w pobliżu najmniejszego nawet śladu czyjejś obecności. Wiedziała, że ponad jej głową samochody z trzech dzielnic Nowego Jorku jadą w obu kierunkach, ale miejsce, gdzie się znalazła, było tak odseparowane od miejskiego ruchu, że równie dobrze mogło się znajdować na innej planecie.
    Rozejrzała się w obie strony, po czym spojrzała w lusterko wsteczne. Ta droga była zupełnie opustoszała i ukazanie się jakiegokolwiek innego pojazdu byłoby dla porywaczy oczywistym znakiem, że jest śledzona przez policję. Nie podjeżdżaj za blisko, Jack – apelowała do Reilly’ego w duchu – bo ich wystraszysz. Dam sobie radę sama.
    Zadzwonił telefon, a ona chwyciła go i podniosła do ucha.
    – Jestem tutaj – powiedziała.
    – Wyjdź z samochodu. Zanieś worek do krawędzi muru nabrzeża i połóż go tam. Wróć do samochodu. Wycofaj się powoli. Kiedy wszystkie pieniądze będą bezpieczne w naszych rękach, zostaniesz zawiadomiona, gdzie przebywa twój ojciec i Rosita. W przeciwnym wypadku…
    Telefon był już głuchy.
    Regan wysiadła z samochodu, obeszła go i otworzyła drzwi od strony pasażera. Jack powiedział jej, że worek waży przeszło jedenaście kilogramów. Złapała go za uchwyt, zarzuciła sobie na plecy i zaniosła do krawędzi nabrzeża. Kiedy się pochyliła, żeby położyć tam worek, spostrzegła, że tuż przy murze, zaledwie parę metrów dalej, jest przycumowana motorówka.
    Motorówka, pomyślała zaskoczona. A więc zabiorą okup do motorówki! Lotna brygada oddziału do zadań specjalnych na nic się tu nie przyda.
    Ale worek był zaopatrzony w „psa gończego”, zatem helikopter podąży do miejsca, gdzie zostaną przewiezione pieniądze. Trzeba tylko błagać Boga, aby to miejsce było tym samym, gdzie przetrzymywani są tata i Rosita.
    Rozpaczliwie pragnęła zobaczyć coś, co później pomoże jej w zidentyfikowaniu porywaczy. Dlatego kiedy się prostowała, pozwoliła sobie rzucić ukradkowe spojrzenie na motorówkę. Zauważyła jedynie to, że ten ktoś w łódce miał na sobie strój płetwonurka. Zanim wróciła do samochodu, usłyszała głos z motorówki:
    – Regan, bardzo ci dziękuję.

    „Orzeł jeden do wszystkich jednostek. Trzymajcie się z tyłu. Prawdopodobnie podjęcie okupu z motorówki”. Widzieli, że samochód Regan znajduje się już na nabrzeżu, blisko miejsca, gdzie miała się zatrzymać.
    „Polecono jej, żeby wysiadła z samochodu i zostawiła pieniądze na krawędzi nabrzeża” – meldowała baza Orła.
    – Połączcie mnie z jednostką portową – warknął Jack.
    Alvirah słuchała, jak zwięźle, a zarazem natarczywie przedstawia tamtejszemu komendantowi swe żądania.
    – Przystąpcie do śledzenia motorówki… bez świateł pościgowych… w żadnym razie jej nie zatrzymujcie…
    – Jack, Regan wraca. Musiała zostawić pieniądze. – Azzolino wskazał na zbliżające się ku nim powoli bmw.
    Jack wyskoczył z wozu i otworzył drzwi od strony Regan, zanim jeszcze zatrzymała samochód.
    – Byli w motorówce. – Sformułował to jako pewnik, nie pytanie.
    Regan pokręciła głową przecząco.
    – Tylko jeden z nich. Miał na sobie kombinezon płetwonurka – wyjaśniła. – Nie wierzyłam własnym uszom. Ten dziwoląg zawołał do mnie po imieniu i podziękował mi. Groza mnie zdjęła. Jego głos brzmiał jak głos małego dziecka.
    – To takie małe dziecko, które bardzo dobrze zna książki twojej mamy – odparł Jack ponuro. Spojrzał na wodę. Zobaczył łódź straży portowej z wygaszonymi światłami pościgowymi, kierującą się w dół rzeki.
    Do tej pory facet jest prawdopodobnie już daleko stąd i zdążył pozbyć się motorówki, pomyślał.
    Trzeba było słuchać Alvirah.

    Petey Malarz nigdy dotąd nie doświadczył uczucia takiego podniecenia. W głowie mu huczało, pulsowało w skroniach, w uszach dzwoniło, ręce mu się trzęsły. Nigdy jeszcze w życiu nie posiadał się tak ze szczęścia.
    Milion dolarów leżał w łodzi u jego stóp! Milion dolarów zapewniający jemu i C.B. szaloną zabawę. Żałował, że nie wylatują do Brazylii dzisiaj wieczorem. Uczciwie zasłużyłem sobie na wakacje. Copacabana, pomyślał. Piękne dziewczęta! Słyszał, że wiele z nich chodzi tam po plażach w toplesie. Uch! Uch!
    Palce w rękawiczkach zgrabiały mu z zimna. To nic – rozgrzeją się, kiedy będzie przeliczał banknoty.
    Prąd rzeki kierował wodę na północ. Pokonywanie go nie spowolniało szybkości motorówki. Pomost przystani przy Sto Jedenastej był dokładnie naprzeciwko Peteya. Podobnie jak most dla pieszych nad Roosevelt Drive, z którego skorzysta. Tam będzie czekał na niego C.B. w samochodzie. On wskoczy do środka i odjadą sobie. Zatrzymał motorówkę przy przystani i szybko ją tam przywiązał. No, a teraz trudne zadanie, pomyślał. Stanął z szeroko rozstawionymi nogami i zebrał się w sobie, żeby pochwycić worek i przerzucić go na pomost przystani. Pochylił się i miłośnie objął worek ramionami. Żadna matka nie trzymała nigdy swego nowo narodzonego dziecka z większą czułością.
    Czas w drogę. Zawsze, gdy Bóg zamyka drzwi, otwiera jednocześnie okno, pomyślał Petey, ze smutkiem rzucając ostatnie spojrzenie na swą motorówkę. Z sercem przepełnionym żalem pochylił się, żeby ucałować dziób łódki. Kiedy jego wargi dotknęły słonej powierzchni, sztormowa fala uderzyła w bok motorówki. Petey uzmysłowił sobie w tym momencie, że rzuciło nim do przodu.
    Chlup!
    Gdy plasnął brzuchem o powierzchnię wody, bezcenny ładunek wyleciał mu z rąk i opadł kilka metrów poza ich zasięgiem. Wirujący prąd East River zaraz przypisał sobie do niego prawo i zaczął unosić worek na północ.
    Petey czynił rozpaczliwe wysiłki, żeby go odzyskać. Z furią wymachując ramionami, próbował dopłynąć do niego pieskiem, lecz po paru sekundach uświadomił sobie, że to beznadziejne. Prąd starał się wciągnąć go pod wodę. Petey owi udało się jakoś wrócić do motorówki, której obecnie wcale nie miał ochoty całować, i chwycił się jej boku dla ratowania swego bezcennego życia.
    Co robić? Co robić? Jedynie ta myśl wyłaniała się z kompletnego zamętu, jaki miał w głowie.
    Pozostała mu do zrobienia jedna, jedyna rzecz, pomyślał, łapiąc z trudem oddech. Wdrapać się na pomost, przejść przez most dla pieszych i spotkać się z C.B. On to jakoś przeżyje, powtarzał sobie w duchu. Ostatecznie to tylko pieniądze, a ja przecież mogłem utonąć.
    Pięć minut później przemoczony Petey pukał w okno wypożyczonego przez C.B. samochodu.
    – Mam jedną dobrą wiadomość i jedną złą – zaczął.

    – Zrobiłaś wszystko, co było w twojej mocy – zapewniała Alvirah Regan, gdy z ulicy Nadbrzeżnej jechały w stronę szpitala. – I nawet mówiłaś, że ten typ w motorówce robił wrażenie uprzejmego, a w dodatku ci podziękował. To dobry znak.
    – Mam taką nadzieję. Alvirah, wprost trudno mi uwierzyć, że ci ludzie wzięli pomysł na miejsce pozostawienia okupu z jednej z książek mamy. Czytałam ją tak dawno temu, że nic z tego nie pamiętam.
    – Kiedy ją wydano, byłaś jeszcze dzieckiem.
    Regan westchnęła.
    – Mama napisała tyle książek, że sama nie pamięta szczegółów intrygi tych sprzed dwudziestu lat. Usiłuję sobie przypomnieć, jak tamta się zakończyła.
    Alvirah wiedziała jak. Nigdy więcej nie usłyszano o ofierze porwania. Wyjechały z Roosevelt Drive przy Siedemdziesiątej Pierwszej i zaparkowały samochód przy Pierwszej Alei. Przechodząc w szpitalu do windy, rzuciły okiem na sklep z upominkami. Lucy była w pracy. Spojrzenia sprzedawczyni i Regan spotkały się i Lucy pomachała do niej ręką.
    – Ciągle tutaj! – zawołała.
    – Czy to ta, z którą rozmawiałaś dzisiaj rano o pluszowym misiu? – spytała Alvirah.
    – Tak.
    Zanim winda zatrzymała się przed pokojem Nory, Alvirah postanowiła, że w drodze powrotnej wstąpi do Lucy. Czasami nie zdajemy sobie sprawy, jak wiele wiemy, zauważyła w duchu. Może jak ja z nią porozmawiam, potrafię rozruszać trochę umysł tej dziewczyny. Nie zawadzi spróbować.
    Regan otworzyła drzwi do pokoju. Nora, siostra Cordelia oraz Willy powitali ją i Alvirah z wyrazem najwyższego zdumienia i niedowierzania na twarzach.
    – Co? – spytała Regan suchymi nagle wargami. – Czy nadeszły jakieś wieści o tacie?
    – Przed chwilą Jack tu zatelefonował – odparta Nora. – Nie chciał blokować twego telefonu komórkowego. Uważa, iż istnieje duża szansa, że otrzymasz bardzo szybko kolejny telefon.
    – O znalezieniu taty i Rosity? – zadała pytanie Regan, przeczuwając jednak, jaka będzie odpowiedź.
    – Nie. – Nora zamilkła na moment. – Policja portowa właśnie wyłowiła z East River worek z milionem dolarów.
    – O mój Boże – jęknęła Regan zdławionym głosem.
    Twarz Nory miała barwę popiołu.
    – Jack sądzi, że doszło do jednej z dwu sytuacji. Albo upuścili worek przez nieostrożność – co byłoby dobre – albo z jakichś przyczyn wpadli w panikę, gdyż podejrzewali, że umieszczono w nim urządzenie naprowadzające. Słuchaj, Regan. – Jej ton nabrał ostrości. – Jeżeli dana nam będzie jeszcze jedna możliwość kontaktu z tymi ludźmi, w worku ma nie być nic prócz pieniędzy.
    – Mamusiu, jedynym powodem skorzystania z urządzenia naprowadzającego była nadzieja, że oni zabiorą pieniądze tam, gdzie przetrzymują tatę i Rositę. Wiesz o tym.
    Wszyscy to wiedzieli, ale Regan widziała ten sam strach na każdej z otaczających ją twarzy; z pewnością malował się on także na jej własnej. Bez względu na to, czy porywacze spartaczyli robotę, czy celowo pozbyli się pieniędzy, fakt ten oznaczał, że jej ojciec i Rosita pozostają w rękach prawdziwych pechowców.

    – Pocałowałeś swoją motorówkę na pożegnanie? – zawył C.B, podjeżdżając do Pierwszej Alei. – Nie mogłeś tego zrobić, kiedy czekałeś na Regan Reilly? Miałeś możność całą tę łajbę obsypać pocałunkami!
    – Mógłbyś podkręcić ogrzewanie? Chyba się przeziębiłem na tej rzece. – Petey kichnął. – Widzisz?
    C.B. uderzył pięścią w kierownicę.
    – Miałeś w rękach milion dolarów i wypuściłeś go!
    – Nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem – rzekł Petey. – Mogłem utonąć, zdajesz sobie z tego sprawę? Czy w ogóle o tym pomyślałeś?
    – A ty, czy w ogóle pomyślałeś, że nie mamy pieniędzy, za to na głowie dwoje zakładników i…
    – Powinniśmy byli ustanowić fundusz w formie podręcznej kasy na ich wyżywienie. Musiałem się wyżyłować na przeszło sześć dolców za…
    – Kasa podręczna! Właśnie straciłeś milion dolarów!
    Gardło C.B. już ochrypło od krzyku.
    – Wymyślimy sposób, jak je odzyskać – odparł Petey optymistycznie.
    – Wobec tego co proponujesz? – spytał C.B., którego głos obniżył się do niepokojąco cichego tonu.
    – Dobre pytanie.
    – Może myślisz, że powinniśmy zatelefonować do Regan Reilly i powiedzieć jej, jakim jesteś niezdarą?
    – Hm.
    – Może sądzisz, że powinniśmy wsiąść na ten samolot do Brazylii z pieniędzmi, które wystarczyłyby na tydzień wakacji?
    – Hm.
    – Może uważasz, że powinniśmy uwolnić Reilly’ego i Rositę, a potem pójść z nimi na piwo do knajpy „U Elsie”?
    – Hm.
    – Wobec tego co proponujesz?
    – Ciężko myśleć, jak człowiek jest przeziębiony. – Petey odchylił się do tyłu i sięgnął po worek na śmieci leżący na tylnym siedzeniu. – Na razie nie będzie nam potrzebny, więc mam zamiar go wykorzystać do ogrzania się. – Zaczął rozdzierać go wzdłuż szwów.
    – Ja o wszystkim pomyślałem – wyjęczał C.B. – Wiedziałem, że będą w stanie zdobyć milion dolców. Wiedziałem, że pewno dadzą znać policji. Wiedziałem, że w tym worku zostanie umieszczone urządzenie naprowadzające. Przeczytałem mnóstwo powieści detektywistycznych, jak wiesz…
    – Czytanie ważna rzecz – potwierdził z aprobatą Petey.
    – …wrzuciłbym pieniądze z tego oznakowanego worka do wora na śmieci, który teraz najchętniej zacisnąłbym wokół twojej szyi. A ten worek wojskowy leżałby sobie na środku Sto Jedenastej, zamiast pływać w East River.
    Petey, opatulony zmiętym workiem na śmieci, poprawił się na siedzeniu.
    – Czekaj no. Sądzisz, że wezwali gliniarzy?
    – Oczywiście. Zawsze wzywają.
    – To mnie wkurza. Prosiliśmy, żeby tego nie robiła, prawda? – rzekł Petey z wyrzutem w głosie. – Powinieneś jej o tym przypomnieć, jak z nią rozmawiałeś.
    C.B. spiorunował go wzrokiem, lecz zaraz przymrużył oczy w głębokim namyśle. Najlepszą obroną jest dobry atak, pomyślał, gdy nowy pomysł zaczął świtać mu w głowie.

    Krótko po 8.30 do znajdujących się w pokoju szpitalnym Nory, Regan, Alvirah, Willy’ego i siostry Cordelii przyłączył się Jack Reilly.
    – Okazało się, że to ja byłam wielce pomocna porywaczom mego męża – powiedziała Nora.
    – Istotnie, byłaś – zgodził się Jack. – Mam trochę więcej informacji, choć nie tyle, ile bym chciał. Motorówka została znaleziona. Była przywiązana na przystani przy Sto Jedenastej. Jesteśmy niemalże pewni, że została porzucona przez porywaczy. Teraz nasi ludzie wiozą ją do laboratorium. Prawdopodobnie było to także miejsce, gdzie worek z pieniędzmi wpadł do wody.
    – Skąd można to wiedzieć? – zapytała siostra Cordelia.
    – Właśnie dokładnie tam funkcjonariusze z helikoptera śledzący ten worek uświadomili sobie, że zmienił kierunek i zaczyna zmierzać na północ.
    – Czy motorówka miała jakieś oznakowania? – spytała Regan.
    – Żadnych. I wydaje się raczej oczywiste, że ma zamontowany jakiś wyremontowany, stary silnik, więc nie będzie można iść tym śladem. Mamy nadzieję znaleźć odciski palców.
    Na chwilę zapadła cisza. Wszyscy zdawali sobie sprawę, że następny ruch należy do porywaczy.
    Siostra Cordelia uścisnęła dłoń Nory.
    – Już czas, żebyśmy sobie poszli i pozwolili ci trochę odpocząć. Nie będziemy ustawać w modlitwach.
    – Bardzo mi miło, że tu jesteście – odparła szczerze Nora. – Spojrzała na Willy’ego. – Nie do wiary, że mnie rozśmieszyłeś.
    Uśmiechnął się do niej.
    – Moje najlepsze historie oszczędzam na czas, kiedy poczujesz się lepiej.
    Alvirah zwróciła się do Regan:
    – Informuj mnie na bieżąco. Dzwoń o każdej porze. Teraz popracuję w domu nad tymi taśmami.
    Jack dał jej już wszystkie taśmy od porywaczy, nagrane przez bazę „Orla”.
    – To może nie zabrzmi zbyt elegancko, ale po tym, co się dzisiaj stało, jestem naprawdę wściekły – oświadczył wówczas. – Alvirah, następnym razem, kiedy będziesz próbowała mi coś powiedzieć, przysięgam, będę słuchał.
    Lekarz zjawił się w momencie, gdy Alvirah, Willy i Cordelia właśnie wychodzili. Najwyraźniej zdawał sobie sprawę, że jego pacjentka ma jakieś kłopoty natury osobistej, ale nie próbował o nie wypytywać.
    – No, jak tam pani noga?
    – Nie najlepiej – przyznała Nora. W jej oczach wyraźnie widać było zmęczenie. Choć niechętnie, zgodziła się wziąć tabletkę przeciwbólową.
    Regan była pewna, że gdy matka zostanie sama, uśnie.
    – Mamo, zejdę na dół i napiję się kawy. To nie potrwa długo. Przynieść ci coś, jak będę wracała?
    – Nie, ale ty powinnaś w końcu coś zjeść.
    Jack wyszedł razem z Regan.
    – Nie masz nic przeciw temu, żebym ci towarzyszył przy kawie?
    W miejscowej kafejce wręcz zmusił ją, żeby zjadła kanapkę.
    – Zamiast cieszyć się świętami, zajmujesz się naszą sprawą – powiedziała. – Wprost nie mogę uwierzyć, że jutro jest Wigilia. Musiałeś mieć jakieś plany.
    – Moja rodzina wciąż będzie w domu, gdy przyjadę. Rodzice mieszkają w Bedford i tam właśnie w tym tygodniu pojawi się cały klan. Jest bardzo liczny, więc nawet nikt nie zauważy, że mnie brakuje.
    Regan uśmiechnęła się.
    – Gdybym ja się nie pokazała, to zwróciłoby uwagę, bo jestem jedynaczką.
    Jack roześmiał się.
    – Zwróciłoby uwagę nawet wtedy, gdybyś była jedną z dziesięciorga rodzeństwa.
    Te słowa zaraz by mamę wyrwały ze snu, pomyślała Regan z uśmiechem. Mnie jakby też ożywiają.
    Dalsza rozmowa dotyczyła ewentualnych przyszłych poczynań porywaczy.
    – Najbardziej boję się tego, że nic już się w ogóle nie wydarzy – przyznała Regan.
    – Regan, nie zapominaj o tym, że rozmawiałaś ze swoim ojcem i Rositą niespełna trzy godziny temu – przypomniał Jack.
    – Ciągle chodzi mi po głowie tych kilka słów, które ojciec powiedział. Wspomniał o mojej ulubionej książce, którą mi czytał, gdy byłam mała. Wtedy myślałam, że to przejaw smutnych refleksji, podobnych do tych, które wczoraj wieczorem snuła mama, wspominając ich wspólne życie zaraz po ślubie. – Pokręciła z powątpiewaniem głową. – Ale już teraz nie jestem tego taka pewna. Mam wrażenie, że usiłował mi coś przekazać.
    – A jaka była twoja ulubiona książka? – spytał Jack.
    – Za nic w świecie nie mogę sobie przypomnieć. – Regan niespokojnie stukała palcami o blat stolika. – Może ojciec wspomniał o tym dlatego, że dzisiaj rano mama i Imus rozmawiali o książkach dla dzieci.
    – To najbardziej prawdopodobna przyczyna. Ale wiesz tak samo dobrze jak ja, że ofiary porwań często próbują przekazać jakieś wiadomości, jeżeli tylko nadarzy im się taka okazja.
    – O, ci dwoje znowu razem! – Ta wypowiedź dobiegła do nich z przeciwległego końca kafejki.
    Podnieśli wzrok i zobaczyli żeglującą ku nim Lucy, ekspedientkę ze sklepu z upominkami.
    – Ciągle nie macie siebie dosyć, co? – Obrzuciła wzrokiem lokal. – Zawsze przechodzę tędy po drodze do domu. I jak zwykle nigdzie nie widać doktorów Kildare’ów. – Wzruszyła ramionami. – I co zamierzacie dalej robić? Wiesz, twoja mama musi chyba bardzo skrupulatnie przestrzegać zasady wysyłania podziękowań. Jedna z jej przyjaciółek była właśnie w sklepie i pytała o faceta, który kupił pluszowego misia.
    Regan i Jack wymienili spojrzenia.
    – Alvirah – rzekli unisono.

    Willy i Cordelia czekali na Alvirah na kanapie w holu, kiedy wyłoniła się ze sklepu z upominkami.
    – A jednak coś odkryłam – zakomunikowała.
    – Czego się dowiedziałaś, złotko? – spytał Willy.
    – Mężczyzna, który przystał pluszowego misia ze zdjęciem Luke’a Reilly’ego, niósł ze sobą firmową torbę na zakupy ze sklepu Long’s.
    – To wiedziałaś już przedtem.
    – Owszem, ale Lucy – tak ma na imię ta sprzedawczyni – przypomniała sobie jeszcze coś. W tej torbie była czerwona marynarka, może sweter, no, w każdym razie jakaś część ubrania w czerwonym kolorze.
    – No to co? – zainteresowała się Cordelia.
    – Och, wiem, że to niewiele, ale już coś – odrzekła Alvirah z westchnieniem. – Może to pobudzi pamięć sprzedawczyni stamtąd, kiedy jutro z nią porozmawiam.
    Cordelia, uznała, że czas wracać do domu.
    Alvirah i Willy wsadzili ją do taksówki, po czym zatrzymali następną dla siebie.
    – Central Park South dwieście jedenaście – podał adres Willy.
    Mimo późnej pory i stale spadającej temperatury, ulice ciągle były zatłoczone. Gdy taksówka przejeżdżała w pobliżu hotelu „Plaza”, zamyślona Alvirah zauważyła:
    – To miejsce zawsze wygląda tak wesoło w okresie świątecznym. „Czas radości nastaje…” i tak dalej. – Pokręciła głową na wspomnienie smutnych oczu Nory.
    Po powrocie do domu włożyła ulubiony stary szlafrok, zaparzyła dzbanek herbaty i usadowiła się przy stole w jadalni. Z tym zaczęłam dzień i z tym go kończę, pomyślała, nastawiając magnetofon.
    Przesłuchała wszystkie taśmy w takim porządku, w jakim były nagrane. Na początek pierwszy telefon od porywaczy, potem rozmowę z Fredem Torresem, zarejestrowaną w domu Rosity. Tę taśmę przegrała dwukrotnie, zatrzymując ją za każdym razem w jednym miejscu. „Zapewne nie ma to żadnego znaczenia, ale nie zawadzi go zapytać” – powiedziała na głos, notując pośpiesznie wyłapane zdanie w swym notatniku.
    Willy przyłączył się do niej, gdy przegrywała taśmę odtwarzającą polecenia udzielane Regan przez porywacza.
    – Jakie wrażenie robi na tobie ten typ? – zapytała.
    – Zmienia głos – odparł Willy. – Jest sprytny, szybko kończy rozmowę, żeby nie dało się wyśledzić jego położenia. Bardzo starannie zaplanował akcję odebrania okupu.
    – Był na tyle bystry, iż zdał sobie sprawę, że intryga z powieści Nory dobrze mu się przysłuży, i realizował ją punkt po punkcie. Teraz posłuchaj tej. – Puściła taśmę, na której Luke i Rosita mówili do Regan w chwili, gdy wjeżdżała do Central Parku.
    – Słyszysz coś szczególnego? – spytała Willy’ego.
    – Głosy nie są tak wyraźne, jak te z późniejszych rozmów.
    – Właśnie. Odbiór nie jest tak dobry. Prawdopodobnie w związku z miejscem, gdzie są trzymani. Bo wiesz, w niektórych strefach może wystąpić wiele zakłóceń. – Alvirah puściła taśmę ponownie. – Czy zwróciło twoją uwagę coś w wypowiedzi Luke’a Reilly’ego?
    – No cóż, biedak najwyraźniej sięga pamięcią wstecz, do wspomnień ze swego życia. Też tak robiłem, jak byłem porwany. No i to, że…
    – Co?
    – Chciał chyba położyć bardzo silny nacisk na słowo „widzę”. Jakby w ten sposób usiłował jej coś powiedzieć.
    – Przyszło mi do głowy dokładnie to samo.
    Willy rzucił okiem na jej notatnik.
    – A to co znaczy? – Wskazał na zapisaną notatkę.
    – Coś, co chciałabym jutro wyjaśnić z Fredem Torresem. Rosita powiedziała mu, że Luke Reilly zawsze twierdzi, iż bez względu na sytuację trzeba zachować spokój. Chciałabym się dowiedzieć, czy Rosita mówiła o jakiejś konkretnej sytuacji. – Spojrzała na zegarek. – Już jedenasta i ani słowa od Regan. Co znaczy, że porywacze jeszcze się nie odezwali.
    – Może zastanawiają się nad następnym ruchem – zasugerował Willy.
    – Lepiej, żeby się szybko na coś zdecydowali. Martwi mnie to, że im dłużej Luke Reilly jest przetrzymywany, tym większe istnieje prawdopodobieństwo, iż wiadomość o jego porwaniu wyjdzie na jaw. Jeżeli w końcu gazety ją podadzą na pierwszych stronach, Bóg jeden wie, co się stanie.

    C.B. nie próbował ukryć przed Lukiem i Rositą powstałej sytuacji. Kiedy wraz z Peteyem wrócili na łódź, opowiedział im dokładnie, co się wydarzyło.
    – Nie możecie już tego odzyskać – rzekła Rosita, wodząc wściekłym wzrokiem za Peteyem, który skierował się do kajuty sypialnej, żeby zdjąć kombinezon płetwonurka.
    – I wy rzeczywiście wykorzystaliście sposób złożenia okupu, jaki opisuje w swojej książce moja żona? – zapytał Luke z niedowierzaniem.
    – O mały włos, a by się udało! – zawołał Petey z sypialni. – Czy ona napisała jeszcze jakieś inne książki o porwaniach, na które moglibyśmy rzucić okiem? – Wysunął głowę przez drzwi. – Nie możemy zaprzepaścić naszego lotu jutro wieczorem. Miejsca na samoloty są już wyprzedane co do jednego.
    – Czytałem wszystkie jej powieści – rzekł krótko C.B. – Żadnej innej o porwaniu nie napisała.
    A właśnie że się mylisz, pisała na ten temat, pomyślał Luke. O tej drugiej fabule kryminalnej przypomniał sobie zaledwie kilka tygodni temu, kiedy był w interesach w Queens i wyjeżdżając z tunelu Queens-Midtown, skręcił w złą stronę. Znalazł się wtedy na tej samej drodze, którą Nora wykorzystała jako miejsce złożenia okupu w jednym ze swych wczesnych opowiadań. Zapamiętał to, gdyż kiedy je pisała, była w ciąży z Regan, a ponieważ zalecono jej leżenie w łóżku, on jeździł wokół i sprawdzał trasę, którą w jej historii mieli się poruszać porywacze.
    – Co teraz zrobicie? – zwrócił się z pytaniem do C.B.
    – Jak przyjdzie właściwy moment, zamierzam zatelefonować do pana córki i powiedzieć jej, żeby lepiej zdobyła drugi milion dolarów. Chyba że gliniarze wydobyli już nasze pieniądze z East River.
    W jego głosie zabrzmiała nuta zaciętego uporu. Mają lecieć jutro wieczorem, myślał Luke, a nie polecą bez pieniędzy.
    – Jeżeli pozwolisz mi porozmawiać z córką jeszcze raz, powiem jej, że ma przypilnować, abyście je dostali.
    – A pewnie, że pan powie. Ale najpierw muszę obmyślić nowe miejsce, w którym je zostawi. – C.B. podkreślił swą rolę w przedsięwzięciu.
    Gra jest warta świeczki, pomyślał Luke. Do tej pory Nora musiała sobie uświadomić, że miejsce na złożenie okupu, wskazane przez porywaczy, zostało wzięte z jednej z jej książek. Czy tym razem pomyślałaby o tym opowiadaniu i powiedziała to glinom?
    Pomysł raczej szalony. Szansa jedna na milion, o ile w ogóle nie całkiem beznadziejna. Lecz tak jak poprzednio czynił wysiłki, aby przekazać Regan wiadomość, że znajdują się w sąsiedztwie mostu Waszyngtona i latarni morskiej, także i teraz przynajmniej będzie miał poczucie, że robi coś dla uratowania im życia.
    – Wiesz co, C.B. – zaczął przyjacielskim tonem – kilka tygodni temu musiałem sprowadzić zwłoki babki mego klienta z pewnego małego domu opieki w Queens. Kiedy przejechałem tunel Midtown i wjechałem w aleję Bordena po stronie Queens, zgubiłem się. Przejechałem tylko wzdłuż kilku bloków mieszkalnych i znalazłem się na całkowitym bezludziu, akurat pod autostradą Long Island. Gdybym ja planował porwanie, chybabym wybrał to miejsce na złożenie okupu. Sprawdź sam, to zobaczysz, co mam na myśli.
    C.B. zmrużył podejrzliwie oczy.
    – A skąd ta nagła pomoc?
    – Po prostu chcę się stąd wydostać. Im szybciej dostaniesz pieniądze, tym prędzej zatelefonujesz do nich i powiesz im, gdzie mogą nas znaleźć.
    – Poczułem się lepiej – oznajmił Petey, wychodząc z sypialni w dresie. – Nie ma to jak suche ciuchy. – Wyjął puszkę mountain dew z małej lodówki. – Słyszałem, co pan mówił, panie Reilly. Faktycznie poszedł pan po rozum do głowy. Bardzo dobrze wiem, o czym pan mówił. Ja też się tam zgubiłem w drodze do pracy. Chociaż nie jechałem ze sztywną. – Zwrócił się do C.B.: – To idealne miejsce. Będziemy bardzo blisko lotniska. Oni tam są wściekli, jak pasażer nie zgłosi się co najmniej na dwie godziny przed odlotem. Czasami oddają takie miejsce komu innemu. Tak się zdarzyło mojemu kuzynowi, który…
    – Petey! – wrzasnął C.B.
    – Och, zostaw go – odezwała się Rosita. – Bardzo bym chciała poznać dalszy ciąg tej historii.
    Luke widział, że C.B. zastanawia się nad jego sugestią dotyczącą miejsca złożenia okupu.
    C.B. sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niej złożoną kartkę. Miał tam wyrysowaną krok po kroku trasę, którą wcześniej wskazywał Regan. Odwrócił papier na drugą stronę.
    – Okay, panie Reilly, mów pan. Przejedziemy się tam z Peteyem wieczorem i sprawdzimy, czy pan jest też taki bystry, jak pana żona.
    – Mamy wracać na ten ziąb? – zaprotestował Petey.
    Luke podał C.B. wskazówki, jak ma jechać, po czym rzekł:
    – Zanim wyjedziecie, zadzwońcie do mojej córki, niech zacznie organizować pieniądze. I dajcie jej chwilę wytchnienia. Musi się zamartwiać.
    – Niech się martwi.

    Kiedy C.B. i Petey wrócili na łódź, była już prawie północ. Rosita zdrzemnęła się, lecz Luke przez cały czas czuwał. Bez przerwy przetrawiał w myślach tych kilka słów, które pozwolą mu powiedzieć do Regan w czasie następnej rozmowy telefonicznej.
    Gdy C.B. zapalił światło, Rosita otworzyła oczy i wróciła do pozycji siedzącej.
    – No i co? – zapytał go Luke.
    – Nieźle – odrzekł C.B. – Może się nada.
    – Ale tam wszędzie dokoła straszno! – wykrzyknął Petey. – Powiedziałem C.B., żeby zamknął drzwi samochodu.
    – Pana córka pewnie już do tej pory wystarczająco się namartwiła – rzekł C.B. – Czy też pan uważa, że jest już za późno na telefon?
    – Nie, jakoś mi się nie wydaje.

    Regan siedziała przy śpiącej Norze, gdy telefon zadzwonił. Serce zaczęto jej walić jak młotem, modliła się w duchu: błagam, niech to będą oni.
    – Słucham – powiedziała cicho.
    – Czy odzyskałaś pieniądze?
    Regan zesztywniała.
    – Co pan ma na myśli?
    – Mam na myśli to – odrzekł C.B. gniewnym tonem – że w wojskowym worku było urządzenie naprowadzające. Proszę tego więcej nie robić. Przygotuj następny milion dolarów albo pożałujesz. Zadzwonię do ciebie jutro o czwartej po południu. Masz swego tatusia.
    – Regan, w tym momencie mam czerwono przed oczami. Rób, co on ci kazał, i wydostań nas stąd.
    Połączenie zostało przerwane.

SOBOTA, 24 GRUDNIA

    Fred otrzymał wiadomość od Regan krótko po północy. Poinformowała go o telefonie porywaczy i o ich ostrzeżeniu, żeby nie umieszczać urządzenia naprowadzającego podczas dostarczania następnego okupu. Nie rozmawiała z Rositą, ale ojciec powiedział: „Wydostań nas stąd”.
    Po zakończeniu rozmowy wzburzony Fred wrócił na kanapę. Wiercił się na niej i przewracał z boku na bok. Jeżeli następna akcja złożenia okupu się nie uda, myślał, porywacze zrezygnują. I nie będą chcieli zostawić świadków.
    O trzeciej nad ranem wziął koc i poduszkę i wyciągnął się na zaścielonym łóżku Rosity. Wkrótce leżeli przy nim dwaj udręczeni malcy, którzy przytuliwszy się do niego, zaraz na powrót usnęli.
    – Mamusia jest chora, prawda? – To było pierwsze, nieledwie wyszeptane pytanie Bobby’ego, kiedy się obudzili.
    – Może zachorowała tak jak babcia i pojedzie do Puerto Rico bez nas – zaniepokoił się Chris.
    – Mamusi zależy tylko na tym, żeby wrócić do domu i być z wami – pocieszał ich Fred. – Tyle że pani Reilly naprawdę jej teraz potrzebuje.
    – Ale ona jutro nie zostanie z panią Reilly? – spytał Bobby.
    Jutro, pomyślał Fred, dzień Bożego Narodzenia. Co mógłby im powiedzieć, gdyby jutro nie wróciła? I co powie matce Rosity, kiedy ta zatelefonuje z życzeniami świątecznymi, a to jest niemal pewne?
    Żeby jakoś wypełnić czas, zabrał chłopców na śniadanie na miasto, jednak obaj odrzucili propozycje ponownego odwiedzenia Świata Sportu.
    – Powinniśmy być w domu, w razie gdyby mamusia wróciła – oznajmił Chris poważnym tonem.

    Ernest Bumbles obudził się w Wigilię Bożego Narodzenia w bardzo – jak na niego – złym humorze. Nadal nie był w stanie doprowadzić do spotkania z Lukiem Reillym, chociaż wczoraj dwa razy zatrzymywał się przy domu pogrzebowym Reilly’ego – raz po południu, a następnie jeszcze wieczorem.
    – Dar spóźniony to dar odrzucony – obwieścił Dolly, pakując walizkę na ich doroczną wyprawę do teściowej.
    Dolly świetnie znała naturę męża, której istotną cechą był niesłabnący nigdy zapał. Jeżeli miał coś zrobić, wkładał w to całe serce. Kiedy czegoś pragnął, nic nie mogło stanąć mu na drodze. I właśnie dlatego, rok po roku, był jednogłośnie wybierany na przewodniczącego Stowarzyszenia Nasiona-Sadzonki-Kwiaty-Drzewka Owocowe. Odznaczał się jednocześnie wielką skrupulatnością. Nic więc dziwnego, że nigdy żadna roślina mu nie zmarniała.
    – Bumpy – zaczęła Dolly łagodnie. – Wyjeżdżamy dopiero późnym popołudniem. Może byśmy przed wyjazdem z miasta wpadli do pana Reilly’ego do domu i sprawdzili, czy go nie ma?
    – Nie chcę uchodzić za natręta.
    – O, daj spokój. Nikt nigdy by cię za takiego nie wziął.

    Norę obudziła rozmowa Regan z porywaczem męża. Gdy została tak szybko przerwana, Regan powtórzyła jej słowo w słowo, dokładnie to, co od niego usłyszała.
    Niemal zaraz rozległ się dzwonek telefonu stojącego przy łóżku.
    – Nie mogą wiedzieć, że w worku było urządzenie naprowadzające – oświadczył stanowczo Jack. – Blefują. Nie byłbym zdziwiony, gdyby się okazało, że temu facetowi z motorówki worek przypadkowo wpadł do wody.
    – Też bym się nie zdziwiła – odparła Regan – ale mama nieugięcie obstaje przy tym, żeby tym razem żadnego urządzenia w worku nie było.
    – Rozumiem – rzekł Jack. – Regan, uświadom mamie, jakim dobrym znakiem jest fakt, że znowu rozmawiałaś z ojcem. W czasie tej rozmowy powiedział: „Mam w tym momencie czerwono przed oczami”. Czy to takie jego porzekadło, którego używa, gdy jest rozgniewany?
    – W życiu nie słyszałam, by używał takiego wyrażenia – oświadczyła Regan. – Ani on, ani mama.
    – Wobec tego zdecydowanie chciał ci coś w ten sposób przekazać – rzekł Jack. – Spróbuj wysondować mamę, czy to określenie z czymś jej się nie kojarzy.
    Uzgodnili, że porozmawiają następnego dnia rano, po czym Regan zatelefonowała do Alvirah i Freda.
    To była kolejna, prawie bezsenna noc, w czasie której obie z Norą próbowały doszukać się jakiegoś sensu w słowach Luke’a oraz przypomnieć sobie ulubioną książkę Regan z dzieciństwa.
    Nora wysuwała różne przypuszczenia.
    – Regan, kiedy tata wracał do domu po pracy, zawsze wybiegałaś do niego z książeczką w ręce. Tylko nie mogę sobie przypomnieć, która z nich była twoją ulubioną. Może jakaś bajka? O Królewnie Śnieżce albo o Śpiącej Królewnie, a może któraś z baśni braci Grimm?
    – Nie – odrzekła Regan. – Żadna z nich.
    Nad ranem obie zapadły w płytki, niespokojny sen.
    Żadna z nich nie miała ochoty na śniadanie. O ósmej Norę zabrano na prześwietlenie nogi. Kiedy wróciła do pokoju o dziewiątej, Regan zeszła na dół do kafejki i przyniosła stamtąd dwa kubki z gorącą kawą.
    – Regan, kiedy czekałam na prześwietlenie, przyszło mi na myśl coś, co może być ważne – powiedziała Nora, zanim upiła pierwszy łyk kawy.
    Regan czekała na ciąg dalszy.
    – Jest niezwykle dziwne, że złożenie okupu wczoraj odbyło się dokładnie według scenariusza zaczerpniętego z jednej z moich wcześniejszych książek. Kartka ze zdjęciem ojca była podpisana: „Twój fan numer jeden”. Jeżeli ten człowiek jest porywaczem, to możliwe, że zna wszystkie moje powieści.
    – Bardzo możliwe – zgodziła się Regan. – W takim przypadku mielibyśmy do czynienia z obsesją. Ale co chciałaś powiedzieć?
    – Kiedy tam czekałam, przypomniałam sobie, że bardzo dawno temu napisałam jeszcze inną historię o uprowadzeniu.
    – Naprawdę? Nigdy jej nie czytałam.
    – Pisałam ją, kiedy byłam w ciąży z tobą – snuła wspomnienia Nora. – To nie była powieść, tylko opowiadanie, ale zawierało dokładny opis, jak doszło do złożenia okupu w Queens. – Zagryzła wargę. – Kiedy nad nim pracowałam, lekarz zalecił mi leżeć w łóżku i pamiętam, że tata wymyślił miejsce złożenia okupu. Pojechał tam samochodem, zrobił zdjęcia, narysował mapkę, a nawet zaznaczył najlepszy punkt, gdzie miała być zostawiona walizka z pieniędzmi. Dostałam honorarium za to opowiadanie w wysokości stu dolarów i ojciec żartował, że powinnam oddać mu połowę.
    Regan uśmiechnęła się blado.
    – Cały tata. – Mimo bólu przeszywającego jej serce zobaczyła świtający promyk nadziei. – Mamusiu, przypuśćmy, że masz rację i porywacz jest twoim patologicznym fanem, który działa według intrygi z twoich powieści. Wobec tego jest bardzo prawdopodobne, że w jakiś sposób wpadło mu w ręce twoje opowiadanie i jutro wykorzysta przedstawiony tam wątek, dotyczący złożenia okupu. Gdybyśmy wiedzieli z wyprzedzeniem, jakie wskazówki co do trasy dojazdu mi przekaże, policja mogłaby wcześniej zabezpieczyć tę drogę, a później pozostawać w ukryciu. W którym konkretnie miejscu w Queens został złożony okup?
    – Boże, Regan, to było tak dawno i, jak ci mówiłam, tata je dla mnie wyszukał. Pamiętam tylko, że znajdowało się blisko tunelu Midtown.
    – Musisz mieć chyba kopię tego opowiadania?
    – Jest gdzieś w domu na strychu.
    – A w jakim piśmie zostało opublikowane?
    – Dawno już słuch po nim zaginął.
    Rozległo się pukanie do drzwi.
    Do pokoju wpadł lekarz ze świątecznym uśmiechem na twarzy i plikiem zdjęć rentgenowskich pod pachą.
    – Dzień dobry paniom – przywitał je. – Jak się ma moja ulubiona pacjentka?
    – Całkiem dobrze – odpowiedziała Nora.
    – Wystarczająco, żeby wrócić do domu?
    Nora spojrzała na niego ze zdziwieniem.
    – A upierał się pan, że powinnam zostać w szpitalu co najmniej trzy dni.
    – Złamanie jest paskudne, ale opuchlizna bardzo ładnie schodzi. Prześwietlenie wskazuje, że noga została złożona prawidłowo. Pewnie pani już marzy, żeby się stąd wyrwać. Trzeba tylko uważać, żeby trzymać stale nogę nieco uniesioną. – Zwrócił się do Regan: – Może za rok wybierze się pani z rodzicami na święta na Maui.
    – Mam taką nadzieję – odpowiedziała Regan. Liczę na to bardziej, niż mógłby pan sobie wyobrazić, dodała w myślach.
    Kiedy opuścił pokój, matka i córka spojrzały na siebie.
    – Regan, biegnij i przyprowadź samochód. Ja załatwię wypis ze szpitala. Na strychu jest cała masa pudeł.

    Za pięć dziewiąta Alvirah stała na czele ciżby odkładających zakupy na ostatnią chwilę, czekających na otwarcie drzwi domu towarowego Long’s. W odróżnieniu od innych nie miała ze sobą listy prezentów, z których większość zostanie zapewne zwrócona w ciągu kolejnych czterdziestu ośmiu godzin. Dzwoniła już do Freda z zapytaniem, dlaczego Rosita powiedziała mu, że Luke powtarzał, iż w każdej sytuacji trzeba zachować spokój. Okazało się, że Luke często używał powiedzenia: „Tylko spokój może nas uratować”. Zapewnił ją, że Rosita nawiązywała do tego, mając na myśli jedynie humorystyczne sytuacje.
    Minutę po dziewiątej Alvirah była już w windzie zjeżdżającej do podziemi. Mimo pośpiechu przed ladą, gdzie sprzedawano świąteczne drobiazgi, które obecnie można było kupić niemal prawie za darmo, zastała już ustawionych w kolejce klientów. Ostatniej nocy musieli chyba spać tu gdzieś w środku, pomyślała, oczekując z narastającą niecierpliwością, kiedy zwróci się do niej jedyna w tym dziale sprzedawczyni.
    Kupująca przed Alvirah chudziutka siwowłosa staruszka wykreślała imiona ze swej listy zakupów, wręczając sprzedawczyni jedną ramkę na zdjęcie po drugiej. „Sprawdźmy. To by było dla Aggie i Margie, i Kitty, i May. Może powinnam jeszcze kupić jedną dla Lilian?… Nieee, ona nic mi nie dała w zeszłym roku”. Wzięła do ręki ramkę z napisem: „Pobrzękaj mymi dzwonkami”. „Wstrętne – orzekła. – To byłoby wszystko”.
    – Czy pani jest Darlene Krinsky? – zapytała młodą sprzedawczynię Alvirah, gdy wreszcie przyszła jej kolej.
    – Tak – odparła tamta znużonym głosem.
    Alvirah wiedziała, że musi działać szybko. Wyjęta ramkę kupioną poprzedniego dnia.
    – Moja przyjaciółka jest w szpitalu. – To może wzbudzić jej współczucie, pomyślała. – W czwartek wieczorem ktoś zostawił dla niej taką samą ramkę, ale nie podpisał się nazwiskiem. Sądzimy, że mógł ją kupić w drodze do szpitala, gdyż wiemy, że miał ze sobą torbę firmową tutejszego domu towarowego, a w niej jakieś czerwone rzeczy do ubrania. To był mężczyzna średniego wzrostu, z przerzedzonymi ciemnoblond włosami, w wieku około pięćdziesięciu lat.
    Krinsky pokręciła przecząco głową.
    – Żałuję, że nie mogę pani pomóc. – Wzrokiem wskazała grupkę nastolatek, które wymachiwały wybranymi przez siebie drobiazgami, żeby zwrócić uwagę sprzedawczyni. – Sama pani widzi ten szał dookoła.
    – Miał stary portfel i być może bardzo starannie i powoli odliczał należność – nie dawała za wygraną Alvirah.
    – Przykro mi, naprawdę chciałabym pomóc, ale… – Ekspedientka zawiesiła głos. – Mam nadzieję, że pani przyjaciółka czuje się lepiej. – Wzięła z rąk jednej z dziewcząt pozytywkę ze Świętym Mikołajem.
    To beznadziejne, pomyślała Alvirah, zniechęcona odwracając się od kontuaru.
    – Zaraz, zaraz – mruknęła do siebie po cichu sprzedawczyni, nakręcając pozytywkę.
    Alvirah już doszła do windy, gdy nagle poczuła, że ktoś dotyka jej ramienia.
    – Sprzedawczyni panią prosi – powiedział młody mężczyzna.
    Alvirah pośpiesznie wróciła do lady.
    – Mówiła pani, że on miał torbę z czymś czerwonym w środku. Wiem, kto to mógł być. Wczoraj wieczorem był tu jeden facet, który chodzi u nas przebrany za Świętego Mikołaja. To on właśnie kupił taką ramkę, jestem pewna. Usiłował nawet uzyskać rabat pracowniczy.
    To musi być on, pomyślała Alvirah.
    – Może mi pani podać jego nazwisko?
    – Nie. Ale facet nawet teraz może być na górze. Dział zabawek jest na drugim piętrze.

    – Bez wątpienia mówi pani o Alvinie Lucku – uznał kierownik działu zabawek, mężczyzna około sześćdziesiątki, o pociągłej twarzy. – Pracował tu w czwartek wieczorem i z pewnością niósł swój strój do domu, żeby go odprasować. Wymagamy, aby nasi Mikołaje stanowili dobry przykład dla dzieci.
    – Czy zjawi się niedługo w pracy?
    – Już tu nie pracuje.
    – Nie pracuje? – W głosie Alvirah zabrzmiało rozczarowanie.
    – Nie. Wczoraj zwrócił swoje przebranie. Kiedy go zatrudnialiśmy, wyraźnie zaznaczył, że nie będzie pracował w Wigilię.
    – A czy był tutaj wczoraj wieczorem?
    – Nie. Wyszedł o czwartej po południu.
    – Czy mógłby mi pan podać jego adres albo numer telefonu?
    Kierownik spojrzał na Alvirah surowym wzrokiem.
    – Proszę pani, my tutaj bezwzględnie strzeżemy prywatności naszych pracowników. Tego rodzaju informacja jest ściśle poufna.
    Jack uzyskają w ciągu minuty, pomyślała Alvirah. Podziękowała kierownikowi i popędziła do telefonu. W każdym razie przekażę to Jackowi i on się tym zajmie. Jeżeli Alvin Luck jest zamieszany w porwanie, Jack szybko do tego dojdzie.

    Alvin Luck i jego matka wręczyli swe bilety bileterowi przy drzwiach teatru Radio City Musie Hall. Było już tradycją datującą się od jego dzieciństwa, że w Wigilię wybierali się tam na bożonarodzeniowe widowisko, po którym szli na uroczysty lunch. Dawnymi czasy jadali u Schraffta i oboje się zgadzali, że odkąd ten sędziwy dostawca kurczaka po królewsku zamknął swe podwoje, to już nie było to.
    Po posiłku, jeżeli pogoda sprzyjała, spacerowali po Piątej Alei.
    Dzisiejsze przedstawienie bardzo im się podobało, zasiedzieli się potem na lunchu i w końcu nakłonili strażnika z Rockefeller Center, żeby im, ustawionym przed choinką, zrobił zgodnie z coroczną tradycją zdjęcie. Przez cały ten czas pozostawali w błogiej nieświadomości, że czatuje na nich połowa nowojorskiej policji.
    Była już prawie 11.30, gdy Regan wraz z Norą, siedzącą bokiem na tylnym siedzeniu, z nogą w gipsie ułożoną na drugim, zajechały na podjazd ich domu w Summit, w stanie New Jersey. Alvirah i Willy podążali tuż za nimi drugim samochodem.
    Alvirah zatelefonowała do Regan zaraz po rozmowie z Jackiem i powiedziała jej o Alvinie Lucku.
    – Jack zadzwoni do ciebie, jak tylko go znajdą – obiecała.
    Dowiedziawszy się o opowiadaniu Nory, natychmiast zgłosiła się na ochotnika do pomocy w przeszukiwaniu pudeł ze strychu.
    Nora, opierając się na kulach, podtrzymywana z jednej strony przez Regan, a z drugiej przez Willy’ego, ostrożnie kuśtykała chodnikiem w stronę domu.
    – Kiedy wychodziłam stąd w środę – wyznała, gdy znalazła się już w środku – nie śniłoby mi się nawet, że wrócę tu w takim stanie. I to bez Luke’a – dodała ze smutkiem.
    Pogrążony w mroku dom sprawiał przygnębiające wrażenie. Regan szybko pozapalała światła.
    – Mamo, jak sądzisz, gdzie będzie ci najwygodniej? – zapytała.
    – Po tamtej stronie. – Nora wskazała gestem w kierunku pokoju rodzinnego.
    Alvirah nie przeoczyła żadnego szczegółu, towarzysząc Norze w drodze przez salon na tyły domu. Obszerna kuchnia prowadziła do rodzinnego pokoju, pomieszczenia o wysokim stropie. Przyciągało ono przytulnym wyglądem, który stwarzały wygodne kanapy, duże okna oraz prawdziwie imponujący kominek z otwartym paleniskiem.
    – Tu jest uroczo – rzekła z podziwem.
    Nora dokuśtykała do bujanego fotela. Regan zabrała kule, a gdy matka już się usadowiła, ulokowała jej zagipsowaną nogę na podnóżku.
    – Och – westchnęła Nora, odchylając do tyłu głowę. – Trzeba się będzie do tego jakoś przyzwyczaić. – Maleńkie krople potu na jej czole świadczyły o wysiłku, z jakim przebyła krótką odległość po wyjściu z samochodu.
    Parę minut później Alvirah z Willym znieśli ze strychu kilka pudeł. Wszystkich pochłonęło szukanie maszynopisu opowiadania lub egzemplarza pisma, w którym je zamieszczono. Nora przypomniała sobie jego tytuł: „Zdążyć do raju”.
    – Zdawało mi się, że zachowałam każdą analizę intrygi kryminalnej, wszystkie wersje każdego manuskryptu, każdy szkic powieści, a nawet to, co mi odrzucono w początkowym okresie – komentowała Nora. – Tylko gdzie ono może być?
    Podczas gdy wszyscy czworo przeglądali stosy papierów, Alvirah opowiedziała o akcji tropienia Alvina Lucka.
    – Trudno mi uwierzyć, że ktoś, kto pracował w domu towarowym jako Święty Mikołaj, mógłby uczestniczyć w czymś takim – powiedziała Nora.
    Potem już wszyscy zamilkli. Pół godziny później Regan z Willym znów poszli na strych, żeby przynieść kolejne pudła. Jednak poszukiwania okazały się bezowocne.
    O trzeciej przygnębiona Nora orzekła:
    – Trzeba to wyraźnie powiedzieć. Jeżeli kopia tego opowiadania jeszcze w ogóle istnieje, to w tym domu na pewno jej nie ma. – Spojrzała na Regan. – A może zatelefonowałabyś do mieszkania Rosity i sprawdziła, jak się miewają chłopcy? Martwię się o nich.
    Z tonu głosu Freda Regan zaraz wywnioskowała, że nie dzieje się dobrze.
    – Martwią się, że ich mama jest chora – wyznał Regan. – Wszystko, co mogę zrobić, to starać się cały czas czymś ich zająć. Otworzyłem nawet paczkę z książkami, które twoja mama przysłała chłopcom pod choinkę, i je czytałem. To przynajmniej sprawiło chłopcom przyjemność.
    – Cieszę się, że dzieciom podobały się te książki – rzekła Nora po wysłuchaniu raportu Freda. – Prosiłam Charlotte z działu dziecięcego księgarni, żeby wybrała odpowiedni zestaw i przysłała mi. – Umilkła na moment. – Zaraz, zaraz. Charlotte dołożyła również kilka całkiem nowych filmów wideo dla dzieci. Miałam zamiar dać je Monie. – Nora wskazała dłonią sąsiedni dom. – Wnuki przyjeżdżają do niej z wizytą w przyszłym tygodniu. – Spojrzała na Regan. – Może zawiozłabyś je Chrisowi i Bobby’emu? Gdybyś miała możliwość rozmawiania z Rositą o czwartej, mogłabyś powiedzieć, że właśnie widziałaś się z jej synkami.
    Regan zerknęła na zegarek. Według zapowiedzi porywaczy, następna rozmowa ma się odbyć o czwartej. Droga do domu Rosity zabierze jej nieco ponad piętnaście minut. Cała wizyta z jazdą w obie strony zajmie więc ponad godzinę. A mamie tak zależało, myślała, żebym mogła odebrać telefon od porywaczy przy niej, w domu. Twierdziła, że świadomość, iż jej mąż jest w danej chwili na drugim końcu linii, jakby nieco łagodzi poczucie beznadziejności tej koszmarnej sytuacji.

    Alvin Luke i jego matka nie mogli spędzić milszego dnia. To znaczy zanim wrócili do domu i zastali czekających na nich dwóch policyjnych detektywów.
    – Czy możemy porozmawiać u państwa w domu? – spytali policjanci.
    – Oczywiście, chłopcy, zapraszam – powiedział Alvin.
    Pozostając w poczuciu bezpieczeństwa wynikającego z faktu, że prowadził zawsze absolutnie nieskalane życie, był jedynie podekscytowany faktem, że przyszli z nim porozmawiać prawdziwi detektywi. Może coś zdarzyło się w domu handlowym Long’s i potrzebowano tam jego pomocy.
    Matka nie podzielała tego podniecenia. Detektywi poprosili o pozwolenie na rozejrzenie się po mieszkaniu i Alvin wyraził zgodę, co matka skwitowała rzuceniem mu wściekłego spojrzenia.
    Sal Bonaventure, który wszedł do sypialni Alvina, gwizdnął cicho na widok zbioru książek kryminalnych, zapełniających przy ścianie przestrzeń od podłogi do sufitu. Nad długim stołem, służącym jako biurko, piętrzyły się na półkach stosy rękopisów. Poza komputerem i drukarką na stole leżały tuziny książek i magazynów, w większości najwyraźniej bardzo starych. Koło komputera zobaczył stertę książek Nory Reilly, wiele z nich było otwartych. Bonaventure spostrzegł, że ich strony zostały gęsto upstrzone notatkami.
    Sal i jego partner połączyli się z Jackiem Reillym, gdy tylko Alvin z matką przekroczyli prób domu. Polecił im powstrzymać się od ich przesłuchania do czasu jego przybycia.
    Święty Mikołaj może być punktem zwrotnym, prowadzącym do całkowitego wyjaśnienia sprawy, pomyślał Sal optymistycznie.

    Zapowiadana wcześniej zawieja śnieżna nadeszła w końcu, i to z nawiązką, wtedy gdy Regan parkowała samochód przed domem Rosity. Fred Torres już na nią czekał.
    – Powiedziałem Chrisowi i Bobby’emu, że masz dla nich świetne filmy – powitał ją ciepło w drzwiach.
    Chłopcy siedzieli na podłodze pośród tuzina porozrzucanych kamiennych kulek do gry. Patrzyli na Regan z pewną dozą nieufności.
    – Kiedy twoja mamusia poczuje się lepiej, żeby nasza mamusia mogła wrócić do domu? – spytał Chris.
    Stara się być uprzejmy, biedny dzieciaczek, pomyślała Regan, ale zdecydowanie domaga się odpowiedzi.
    – Bardzo niedługo – odrzekła, zdejmując odświętny, kolorowy papier z paczki, w której były taśmy wideo. – Tu macie obaj…
    Nie dokończyła zdania; nie zauważyła, kiedy chłopcy wzięli prezent z jej rąk. Wpatrywała się bowiem w okładkę jednej z książek, leżących na ławie. Tytuł: „Mała czerwona latarnia morska i wielki szary most” przykuł jej wzrok i przywołał na pamięć falę wspomnień.
    Tatku, przeczytaj mi tę jeszcze raz, tylko jeden raz, proszę… Ilustracja na okładce przedstawiała jarzącą się czerwoną latarnię morską. Otworzyła książkę. Na pierwszej stronie widniał wyraźny rysunek mostu Waszyngtona, a pod nim malutkiej latarni morskiej.
    Twoja ulubiona książka… Mam czerwono przed oczami…
    To właśnie tata usiłował mi powiedzieć, uświadomiła sobie Regan, coraz bardziej przejęta swym odkryciem. Z miejsca, w którym on się znajduje, gdziekolwiek ono jest, widzi tę latarnię morską.
    – Regan, o co chodzi? – spytał zaintrygowany Fred.
    Pokręciła tylko przecząco głową.
    – Mam nadzieję, że filmy będą się wam podobały – powiedziała do chłopców. – Do zobaczenia – zwróciła się do Freda.
    – Odprowadzę cię przed dom – rzekł Fred.

    Emanujące z C.B. napięcie dochodziło do punktu krytycznego. Luke i Rosita obserwowali w milczeniu jego coraz bardziej ponure oblicze, w miarę jak zbliżał się czas następnej rozmowy telefonicznej. Ten typ wie, jakie ona ma znaczenie, myślał Luke. Wie, że jeżeli dzisiaj nie dostaną pieniędzy, to już ich nie dostaną nigdy. Słuchał podmuchów szalejących na zewnątrz, porywistych wichrów. Łódź uderzała o pomost ze stale wzrastającą siłą. Jeżeli sztorm się utrzyma, kto wie, kiedy i czy w ogóle ich samolot odleci.
    – Hej, C.B. – odezwał się Petey. – Muszę pognać do domu. Zostawiłem paszport w mieszkaniu.
    Ależ nie, nie zostawiłeś, pomyślał Luke. Widziałem, jak mu się dopiero co przypatrywałeś. Zastanowiło go, co on teraz znowu kombinuje.
    – Co takiego? – C.B. wybałuszył oczy na Peteya.
    – Chciałem być pewny, że znajduje się we właściwym, bezpiecznym miejscu. Tutaj wiele takich nie ma. Jeśli się nie mylę, ty ostatnie dwie noce spałeś w domu. Więc co to ma za znaczenie? To tylko pięć minut drogi. Zgarniesz mnie przy moim domu.
    C.B. spojrzał na zegarek.
    – Czekaj tam dokładnie dziesięć minut po czwartej.
    – Musowo. – Petey przeniósł wzrok z Luke’a na Rositę. – Może już nigdy się nie zobaczymy, ale chciałbym wam złożyć życzenia wszystkiego najlepszego. – Szybko zasalutował i już go nie było.
    Luke wiedział, dlaczego ma zimne i wilgotne stopy. Po podłodze przelewała się mała struga wody. Lód, pomyślał. Ta balia zaczyna przeciekać.

    Jack Reilly natychmiast nabrał przekonania, że Alvin Luck nie stanowi zagrożenia dla rodzaju ludzkiego. Był entuzjastą powieści kryminalnych, a nie porywaczem. Kolekcjonował książki Nory Reilly, ale też i innych pisarzy. Na każde pytanie zadane przez niego czy detektywów Alvin odpowiadał natychmiast i bez wahania. Przyznał, że zrobił zdjęcie Luke’a podczas kolacji, na której zebrali się pisarze powieści detektywistycznej. Kupił ramkę po tym, jak usłyszał o wypadku Nory.
    – Nie podobała jej się? – spytał, kiedy tak stali w jego zagraconej sypialni.
    – Wiem, dlaczego zadają ci te wszystkie pytania – wtrąciła się do rozmowy matka. – Nie podpisałeś swoim nazwiskiem karty. – Energicznie pokiwała głową. – Oni tego nie lubią. Według nich, to oznacza, że masz coś do ukrycia…
    – Pani Reilly po prostu wydawało się dziwne, że otrzymuje prezent z niepodpisaną kartą – zapewnił Jack uspokajająco. – Czy kupił pan pluszowego misia w sklepie z upominkami osobiście?
    – Jakiego pluszowego misia? – spytała matka Alvina. – Alvin, ani słowem nie wspomniałeś o żadnym pluszowym misiu.
    – Widzę, że napisał pan wiele uwag na marginesach książek pani Reilly. – Jack wziął jedną z nich do ręki i przerzucał kartki.
    – O tak – odrzekł Alvin, ożywiony tematem. – Studiuję setki powieści autorów kryminalnych, żeby zorientować się, jak układają intrygę. Dzięki temu zdobywam wspaniałą wiedzę. Mam kartotekę, do której wkładam swoje notatki, podzielone na różne kategorie, takie jak morderstwo, podpalenie, włamanie, defraudacja. Kiedy czytam o takich prawdziwych przypadkach w gazetach, wycinki z nich też włączam do mej kartoteki.
    – To stąd te pana notatki w książkach Nory Regan Reilly?
    – Oczywiście.
    – Czy nie czytał pan przypadkiem „Zdążyć do raju”?
    – To jedno z jej wcześniejszych opowiadań. Zakwalifikowałem je do kategorii „porwanie”. – Okrążył łóżko, podszedł do szafki na akta i wysunął ostatnią, dolną szufladę. – O, jest, proszę. – Wręczył Jackowi liczące trzydzieści jeden lat czasopismo.

    Regan jechała samochodem tak szybko, jak jej na to pozwalały nieustannie pokrywające się śniegiem jezdnie. Tata i Rosita widzą małą czerwoną latarnię morską, myślała z błyskiem nadziei. Są gdzieś w pobliżu mostu Waszyngtona. Jack mówił, że odgłosy z tła na taśmach wskazywały, że znajdują się w pobliżu wody.
    Wystukała numer telefonu Jacka.
    – Właśnie rozmawiałem z twoją mamą i powiedziałem jej, że Alvin Luck został wyeliminowany jako osoba podejrzana. Ale może się okazać wielką pomocą – ma czasopismo z jej opowiadaniem.
    – Jakim cudem?
    – Jest kolekcjonerem kryminałów. Gdyby jakimś niesamowitym przypadkiem porywacze podążali drogą wskazaną w tym opowiadaniu, będzie o wiele łatwiej ich nakryć.
    – Ja też mam ci coś do powiedzenia. – Regan zrelacjonowała mu to, co zdarzyło się w mieszkaniu Rosity.
    – Regan, to prawdopodobnie oznacza, że oni są trzymani w New Jersey.
    – Dlaczego?
    – Pomyśl tylko – odparł Jack. – Twój ojciec opuścił szpital tuż po dziesiątej. Jest oczywiste, że samochód jechał do New Jersey, gdyż w powrotnej drodze do Nowego Jorku przekroczył most Waszyngtona o 11.16. Następnie wjechał na most Triborough w kierunku Queens o 11.45, to jest właśnie taki czas, w ciągu którego można odbyć podróż na tej trasie bez zatrzymywania się. Skoro nie zatrzymali się zaraz po przejechaniu mostu w kierunku Manhattanu, to już później w żaden sposób nie mogliby nadal widzieć usytuowanej za nimi latarni morskiej.
    – Jakoś poczułam się lepiej – powiedziała Regan.
    I dodała w duchu: sieć się zacieśnia.

    Petey niańczył swego drinka tequila sunrise w knajpce „U Elsie”, gdzie corocznie odbywający się ubaw w Wigilię był już na pełnych obrotach. Zebrała się tam cała zgraja stałych bywalców. Wypiję tylko jednego, obiecał sobie. Muszę zachować bystrość umysłu na ten wielki wieczór.
    Gdyby C.B. wiedział, że zatrzymałem się tutaj, chyba by mnie zabił. Ale nie mogłem opuścić na zawsze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej bez złożenia ostatniej wizyty w tej spelunce, gdzie, jak powiada piosenka, „każdy me imię zna”. Chodziłem na ryby z niektórymi z tych koleżków. Był niezły ubaw.
    – Petey, co siedzisz taki markotny? – Matt, od dawna pracujący u Elsie barman, zastąpił pustą lampkę tequili pełną. – Od Elsie z życzeniami wesołych świąt.
    – Coś takiego. To miłe.
    – Słyszałem, że wybierasz się na wakacje. Dokąd?
    – Na ryby.
    – Gdzie?
    – Aż na południe – odrzekł Petey wymijająco.
    Matt już zajął się innym klientem.
    Petey sprawdził godzinę na swoim zegarku. Czas iść. Zsunął się z barowego stołka, spojrzał na darmowego drinka i z nietypowym dla siebie zdecydowaniem zostawił napój nietknięty.
    – Petey, czy ty się dobrze czujesz? – Matt, nalewający koktajl arachidowy do pustego kieliszka, miał zaniepokojoną minę.
    – Czuję się wspaniale – odrzekł Petey. – Jak milion dolarów.
    – Miło mi to słyszeć. Baw się dobrze na wycieczce. Przyślij nam kartę.
    – Słuchaj, a nie masz już tych kart z waszą knajpą? – spytał Petey.
    Matt sięgnął ręką pod kontuar baru.
    – Została jedna. Bardzo proszę.
    Machając ręką na pożegnanie, Petey opuścił knajpkę „U Elsie” po raz ostatni.

    Regan informowała Austina Grady’ego na bieżąco o wszystkim, co się aktualnie działo. W ciągu ostatnich dwóch dni musiał uporać się z telefonami od przyjaciół rodziny Reillych, którzy słyszeli o wypadku Nory, a nie mogli dodzwonić się ani do niej, ani do Luke’a.
    Kiedy Nora zatelefonowała do Austina o 3.15, zapytał ją, czy mógłby do niej wstąpić po drodze do domu. Nora odparła bez wahania:
    – Chciałabym się z tobą zobaczyć, Austin. Jesteś jedyną osobą spośród naszych przyjaciół, która wie, o co tu naprawdę chodzi.
    Austin był u Nory zaledwie kilka minut, gdy wróciła Regan z wiadomością, że widziała książkę o czerwonej latarni morskiej.
    – „Mała czerwona latarnia morska i wielki szary most” – powiedziała Nora. – Ależ oczywiście. Uwielbiałaś ją.
    – Muszą być w miejscu, skąd widać tę latarnię – oświadczyła Alvirah stanowczo. – Nie ma wątpliwości, że na tych taśmach on podkreślał słowa: „Mam czerwono przed oczami”.
    – Cóż, Jack uważa, że oni są przy moście w New Jersey – oznajmiła Regan i wyjaśniła, dlaczego Jack przyjął takie założenie.
    – Gdybyśmy tylko mieli jakieś pojęcie o tym, kto to zrobił – zauważyła Nora głosem wyrażającym całkowitą bezradność. – Ale nie znaleźliśmy niczego, co by posunęło nas do przodu, a oni powinni telefonować za niespełna pół godziny. Czy możemy im ufać, że kiedy już dostaną pieniądze, to zakończą całą sprawę? – Wskazała dłonią okno. – Spójrzcie, jaka jest pogoda. Jeżeli worek przypadkowo wypadł im wczoraj, to o ile gorzej może być dzisiaj.
    Wszyscy drgnęli na dźwięk dzwonka u drzwi.
    – Regan, nie możemy tu nikogo więcej wpuszczać. Powiedz, że śpię…
    – Dobrze, mamo. – Regan spiesznie przeszła holem w kierunku drzwi frontowych. Za nimi stał przewodniczący stowarzyszenia miłośników roślinności, który dwa dni temu wieczorem pukał do okna w biurze Austina. Miał na głowie włóczkową czapkę z pomponem, powoli zamieniającą się w pagórek śniegu.
    – Cześć, Regan – zaszczebiotał. – Pamiętasz mnie? Spotkaliśmy się przedwczoraj wieczorem. Ernest Bumbles.
    Pod pachą trzymał ozdobnie opakowaną paczkę.
    – Witam, panie Bumbles – powitała go krótko Regan.
    – Czy jest tu twój tata? – zapytał.
    – Niestety, nie – odrzekła. – Pewne sprawy zatrzymały go w Nowym Jorku.
    – O, jaka szkoda. Razem z żoną wybieramy się z wizytą do jej matki, która mieszka w Bostonie. Chociaż w taką pogodę nikt nie powinien wyjeżdżać samochodem. W każdym razie mam tu prezent, który bardzo chciałbym wręczyć twemu tacie. Serce mi się kraje, bo jak do tej pory, nigdzie nie mogę go zastać. A tak bardzo chciałbym mu go podarować na Boże Narodzenie.
    – Wobec tego proszę dać go mnie – odrzekła Regan, czekając niecierpliwie na zakończenie rozmowy i powrót do matki i jej gości.
    – Czy mogłabyś wyświadczyć mi pewną grzeczność? – spytał Bumbles, spoglądając na nią błagalnym wzrokiem.
    – Jaką?
    – Czy byłabyś tak miła i rozpakowała teraz ten prezent, żebym mógł zrobić ci z nim zdjęcie?
    Regan miała ochotę go udusić. Poprosiła, żeby wszedł do środka, po czym szybko zerwała wstążkę i otworzyła pudło, z którego wyjęła oprawiony w ramkę dyplom. Przeczytała go i spytała:
    – A to za co?
    Ernest rozpromienił się.
    – Twój ojciec tak wiele zrobił dla Kwiecistych! Wprowadził do naszego stowarzyszenia Cuthberta Boniface’a Goodloe’a. Biedaczek właśnie zmarł w zeszłym tygodniu, ale w testamencie zostawił nam milion dolarów. Nigdy nie uda się nam wystarczająco twemu tacie odwdzięczyć.
    – Milion dolarów? – powtórzyła Regan.
    Ernest popatrzył na nią zamglonym wzrokiem.
    – Milion dolarów. Praktycznie cały swój majątek. Co za wspaniałomyślny człowiek! I to wszystko za przyczyną twego ojca. Mamy także dyplom pochwalny, przygotowany dla siostrzeńca pana Goodloe’a, na cześć tak wspaniałego wujka, ale i jego ciągle nie ma w domu. A teraz proszę pozwolić mi zrobić zdjęcie.
    Do holu przyszedł z rodzinnego pokoju na prośbę Nory Austin, żeby zobaczyć, co się dzieje. O mój Boże, jęknął w duchu, gdy spostrzegł Bumblesa. Ten facet nigdy nie rezygnuje. Uchwycił wzrok Regan, ona jednak powstrzymała go od pozbycia się gościa dyskretnym ruchem głowy.
    Uniosła dyplom pochwalny.
    – Austin, spójrz na to – odezwała się z wymuszonym, promiennym uśmiechem. – Stowarzyszenie pana Bumblesa otrzymało w tym tygodniu od Cuthberta Boniface’a Goodloe’a milion dolarów za sprawą taty. Czy wiedziałeś o tym, że mój tata bezpośrednio się do tego przyczynił?
    – Nie miałem zielonego pojęcia. – Austin pokręcił przecząco głową.
    – Żałowałem, że twój tata nie mógł uczestniczyć w pogrzebie naszego dobroczyńcy – ciągnął Bumbles. – Ale Kwieciści stawili się w pełnym składzie.
    – Dobrze, że przynajmniej wy byliście – powiedział Austin. Regan ma do niego świętą cierpliwość, pomyślał. – Jego jedynym krewnym jest siostrzeniec.
    – Naprawdę? – zainteresowała się Regan. Spojrzała na Ernesta i zapytała półżartem: – A jak on się odniósł do faktu, że jego wujek zostawił tak wielki dar Kwiecistym?
    Ernest w zamyśleniu przytknął palec do policzka.
    – Trudno mi powiedzieć. Ale dlaczego nie miałby być szczęśliwy z tego powodu? Jesteśmy wspaniałym stowarzyszeniem. Na pewno bardzo się wzruszy, kiedy otrzyma od nas dyplom pochwalny. To znaczy, o ile w ogóle kiedyś uda mi się do niego dotrzeć.
    – Gdzie on mieszka?
    – W Fort Lee.
    Regan poczuła, że coś ściskają za gardło. Most Waszyngtona po stronie New Jersey kończy się w Fort Lee. Czy to możliwe? Z trudem wydobyła z siebie głos:
    – W każdym razie mój tata z pewnością będzie zachwycony.
    – A ja się cieszę, że zastałem cię w domu i mogłem nasz dyplom dostarczyć. Dyplom dla siostrzeńca trzymam w bagażniku, więc dam mu go, jak się na niego natknę.
    – Niech mi pan go zostawi – odrzekła Regan. – Dziś wieczorem będę w pobliżu Fort Lee, więc podrzucę mu dyplom do domu i w ten sposób on także dostanie prezent na święta.
    – To byłoby cudownie! – wykrzyknął Ernest. – Ale ja nie znam jego adresu.
    – Zadzwonię do biura – powiedział Austin. – Na pewno tam go mamy.
    – Zaraz wracam – rzekł Ernest. Wyszedł na ulicę i prawie ślizgając się, dotarł do samochodu, gdzie czekała na niego cierpliwie Dolly. Gdy wrócił, wręczył Austinowi drugi prezent. – Niech pan łaskawie to potrzyma – poprosił. – Obrócił się do Regan i nastawił aparat fotograficzny. – A teraz proszę uśmiechnąć się albo powiedzieć „ekstrakt”.
    – Ekstrakt.
    – Gotowe.
    – A, jeszcze coś – zatrzymała go Regan. – Jak się nazywa ten siostrzeniec?
    Austin i Ernest odpowiedzieli chórem:
    – C.B. Dingle.

    – Wygrałem – oznajmił Bobby bez entuzjazmu. – A teraz włóżmy kasetę.
    – Najpierw musimy zebrać wszystkie kulki – zwrócił mu uwagę Chris.
    Cała trójka na czworakach zbierała kulki rozrzucone po całym saloniku.
    – Chyba jedną widziałem pod kanapą – powiedział Fred.
    Uniósł brzeg narzuty i przesuwał dłonią po wąskiej szparze pomiędzy kanapą a dywanem. Po omacku zacisnął palce na kulce, lecz poczuł, że nie leży ona na dywanie, tylko na gładkim kawałku papieru. Wyciągnął ten papier i zobaczył, że to karta pocztowa, adresowana do Rosity.
    Nabazgrana treść obwiedziona była pstrą mazaniną kolorowych farb. Zdanie brzmiało:

    Liczę, że niedługo pójdziemy tu na kolację!!!!
    Petey

    Stojący koło Freda Chris spojrzał na kartę.
    – Mamusi bardzo chciało się śmiać, jak dostała tę kartę. Powiedziała, że podnośnik tego faceta nie dojdzie do szczytu.
    Fred uśmiechnął się.
    – Czy go widywałeś?
    Chris spojrzał na Freda tak, jakby dziwił się, że można zadać podobnie głupie pytanie.
    – Nieee! Mamusia poznała go w pracy.
    – On pracuje u pana Reilly’ego?
    – Kiedyś, raz. Coś tam malował. Ale kolor był jakiś okropny.
    Fred odwrócił kartę na drugą stronę. KNAJPKA „U ELSIE”. EDGEWATER, NEW JERSEY. Serce zabiło mu mocniej. Drobiny farby w porzuconej limuzynie. Typ, który pracował u Luke’a Reilly’ego i dostał kosza od Rosity. Facet, który najwyraźniej często odwiedzał bar w rejonie mostu Waszyngtona.
    – Puśćcie taśmę – powiedział do chłopców. – Muszę iść do sypialni i zatelefonować.

    Pożegnawszy się z panem Bumblesem, Regan i Austin zanieśli prezenty do rodzinnego pokoju.
    – Tak, to z pewnością jest możliwy motyw – rzekła z przekonaniem Nora po przeczytaniu dyplomu. – Ale może znowu być tak jak z Alvinem Luckiem.
    – Gdybym tylko miała trochę więcej czasu – powiedziała poruszona tą wiadomością Regan. – Bardzo chciałabym tam pojechać i go sprawdzić. Ale za dziesięć minut mają dzwonić porywacze i prawdopodobnie będę musiała niezwłocznie wyruszyć do Nowego Jorku. Muszę się jeszcze spotkać z Jackiem, ma mi przekazać drugą partię pieniędzy.
    Rozległ się dzwonek telefonu, który w tej sytuacji zrobił takie wrażenie, jakby był wystrzałem rewolwerowym.
    – Chyba nie skorzystaliby z tej linii? – spytała Regan, biegnąc do aparatu telefonicznego.
    To był Fred.
    Słuchała go.
    – Zaczekaj chwilę, Fred. – Zwróciła się do Austina: – Fred właśnie znalazł kartę pocztową od faceta imieniem Petey, który najwyraźniej wykonywał jakieś prace malarskie w domu pogrzebowym. Zapraszał w niej Rositę na kolację do restauracji. Czy wiesz, o kim mówię?
    Austin skinął głową.
    – Pracował tylko jeden dzień. Całkiem spartaczył robotę. – Austin zamilkł na moment, po czym wykrzyknął: – Zaraz, zaraz! Pokazał się parę dni temu przy wystawionych zwłokach Goodloe’a. To dobry kumpel C.B. Dingle’a.
    Nora zaczęła szybciej oddychać.
    – Jest malarzem, a w limuzynie znaleziono drobiny farby.
    – A karta pocztowa, którą wysłał Rosicie, przedstawia bar w Edgewater – uzupełniła Regan. – To jest tuż na południe od Fort Lee i w miejscu, skąd widać latarnię morską.
    Regan powiedziała Fredowi, czego się dowiedzieli o C.B. Dingle’u.
    – Jak ten Petey ma na nazwisko? – Fred niemal wywarczał to pytanie do słuchawki przez zęby.
    – Austin, czy znasz nazwisko Peteya?
    Pytany pokręcił przecząco głową.
    – Ale poczekajcie. Dowiem się. – Zadzwonił do biura ze swego telefonu komórkowego. – Sprawdzą w dokumentach. – W chwilę później powiedział: – Facet nazywa się Peter Commet. Mieszka w Edgewater. – Austin zanotował na kartce adres i wręczył ją Regan.
    – Fred, podaję ci te dane – powiedziała i odczytała mu uzyskane informacje. – Oni zadzwonią do mnie za dwie minuty. Wrócimy do tej rozmowy zaraz po ich telefonie.
    – Regan, mam zamiar poszukać tego typa – rzekł Fred.
    – Żałuję, że nie mogę być z tobą.
    Telefon zadzwonił dokładnie o czwartej.
    – Masz być na Manhattanie przy końcu tunelu Midtown o 5.30.
    – Manhattan, koniec tunelu Midtown – powtórzyła, patrząc na Norę.
    – Wykorzystują moje opowiadanie – wyszeptała Nora.
    – Dopiero co przywiozłam mamę ze szpitala – zwróciła się Regan do porywacza. – Jestem w New Jersey. Potrzebuję więcej czasu.
    – Nie możesz dostać więcej czasu.
    Austin położył dłoń na ramieniu Regan i bezgłośnie wypowiedział cztery krótkie słowa: „Pozwól, że ja pojadę”. Regan skinęła głową z wdzięcznością.
    – W taką pogodę nie jestem zbyt dobrym kierowcą – wróciła do rozmowy z porywaczem. – Czy zgodzicie się, żeby pieniądze przywiózł zastępca mego ojca, Austin Grady? Będzie jechał moim samochodem i korzystał z mego telefonu komórkowego. Nic dobrego by wam nie dało, gdybym miała wypadek.
    Na moment zapadła cisza, po czym Regan usłyszała niechętny głos:
    – Może być. Ale przez wzgląd na bezpieczeństwo twego ojca i Rosity radzę nie próbować żadnych sztuczek. Hej, wy dwoje, pozdrówcie ją – zwrócił się do zakładników.
    Przez krótką chwilę Regan słyszała w tle ich głosy. Jesteśmy coraz bliżej was! – chciała do nich wykrzyknąć. Telefon został wyłączony.
    Wykręciła numer Freda.
    – Jadę do Edgewater – oznajmił.
    – A ja z Alvirah do Fort Lee.
    – Czy mógłbym podrzucić dzieci do twojej mamy?
    Regan zawahała się.
    – A czy one nie sądzą…
    – Powiem im, że Rosita z twoim tatą załatwiają pewne sprawy. Jutro i tak będą musiały poznać prawdę.
    Regan podała mu wskazówki, jak dojechać do ich domu.
    – Daj mi numer swojej komórki. Zapisz numer mamy. Mam ze sobą jej komórkę. Austin będzie się posługiwał moją.
    – Pozostaniemy w kontakcie – odparł Fred. – Zachowaj ostrożność.

    – Zrobiła się fatalna pogoda – powiedział C.B. do Luke’a po wyłączeniu telefonu. – Pana córka jest zbyt nerwowa, żeby w takich warunkach prowadzić samochód, więc wysyła tego faceta, Grady’ego.
    Regan potrafi prowadzić samochód w każdych warunkach, pomyślał Luke. Czy z Norą wszystko w porządku? Czy nie dzieje się coś złego?
    C.B. powiódł wzrokiem po kabinie i jego spojrzenie wyglądało na pożegnalne. Wyjął kluczyki od ich łańcuchów z kieszeni i położył je na piecyku w sporej odległości od swych ofiar, poza ich zasięgiem.
    – Kiedy dostaniemy pieniądze, wrócicie do domu. Damy im znać, gdzie jesteście, jak już będziemy daleko i bezpieczni.
    – Jeżeli nie chcecie doprowadzić do naszej śmierci, to lepiej pośpieszcie się z przekazaniem tej wiadomości – rzekł Luke, wskazując na podłogę łodzi.
    Sztorm wzmagał się i łódź kołysała się ze stale wzrastającą siłą. Dawało się słyszeć coraz częściej odgłos uderzeń lodu o jej boki. Podłoga była kompletnie zalana wodą.
    – Zatelefonujemy z lotniska. Jak tylko wylądujemy.
    – To za późno! – krzyknęła Rosita. – Niewykluczone, że wylecicie dopiero jutro.
    – Módlcie się, żeby tak się nie stało – odrzekł C.B.
    Drzwi się za nim zatrzasnęły.

    Dziesięć minut przed piątą Regan i Alvirah zaparkowały samochód przed frontem wieżowca, gdzie zajmował mieszkanie C.B.
    – To ten dom – powiedziała Regan, gdy obie wysiadły z samochodu.
    Portier nacisnął dzwonek domofonu, żeby je zapowiedzieć.
    – Nikt nie odpowiada. Musiał wyjść.
    – W tym tygodniu zmarł jego wuj – wyjaśniła Regan.
    – Słyszałem.
    – Mój ojciec jest właścicielem domu pogrzebowego, który zajmował się pogrzebem, i musi się skontaktować z panem Dingle’em. Sprawa jest bardzo ważna. Czy mogłabym się jakoś dowiedzieć, kiedy można go zastać?
    – Żona administratora sprząta mu mieszkanie. Mogę do niej zatelefonować – zaofiarował pomoc portier. – To jedyne, co można zrobić.
    – Dziękuję panu – odparta Regan. – Jest pan bardzo uprzejmy.
    Wymieniły z Alvirah spojrzenia.
    – No cóż, chętnie się przysłużę – rzekł. – Ostatecznie to Boże Narodzenie.
    Wrócił po krótkiej chwili.
    – Dolores powiedziała, żeby przyjść do niej. Mieszka pod 2B.
    Atmosfera w mieszkaniu Dolores przypomniała im o radosnym, świątecznym czasie. Paliły się lampki na choince, świąteczne melodie płynęły z kasety, a w powietrzu unosił się zapach pieczonego kurczaka.
    – Nie będziemy pani długo zatrzymywać – na wstępie pośpieszyła z zapewnieniem Regan – ale musimy skontaktować się z panem Dingle’em.
    Dolores, kobieta pod sześćdziesiątkę, odezwała się współczującym tonem:
    – Biedny człowiek. Powiedział, że wybiera się na wycieczkę, żeby poprawić sobie nastrój. Kiedy dziś rano do niego wstąpiłam, właśnie się pakował.
    – Była pani u niego dzisiaj rano? – spytała Alvirah.
    – Bardzo krótko. Zaniosłam mu trochę świątecznych herbatników. Zaprosił mnie dosłownie na minutę. Robił wrażenie zdenerwowanego, a nawet wytrąconego z równowagi, jakby żył w wielkim napięciu. Wyjazd dobrze mu zrobi.
    – Z pewnością – odparła Regan. Czyżby on ich ukrywał u siebie w sypialni? – przemknęło jej przez myśl.
    – To bardzo ładny budynek – powiedziała Alvirah, kierując wzrok ku oknu. – Ma pani wspaniały widok na rzekę. Czy pan Dingle może cieszyć oczy podobnym?
    – O nie – rzekła Dolores, uśmiechając się z odcieniem wyższości. – On ma jedno z tych małych mieszkań, których okna wychodzą na ulicę.

    Kwadrans po piątej Fred Torres stał w śniegowej zamieci na werandzie nędznego, dwurodzinnego drewnianego domku, w którym mieszkał Petey. Regan zatelefonowała do Freda po wyjściu od żony administratora domu C.B. i zakomunikowała mu, że to, czego się dowiedziały na pewno, to fakt, iż opuścił swe mieszkanie rano z walizką w ręku, gdyż podobno wybierał się na urlop. Jest również niemal pewne, że Luke i Rosita nie przebywają w jego mieszkaniu.
    A czy mogli być tutaj? – zastanawiał się Fred, przyciskając dzwonek po raz drugi. Już próbował dostać się do mieszkania Peteya w suterenie przez drzwi prowadzące do niej bezpośrednio, ale w środku było ciemno i nikt nie odpowiadał.
    Na górze ktoś jest, pomyślał. Paliło się światło i słychać było dźwięki płynące z telewizora.
    Drzwi otworzył mężczyzna, co najmniej sześćdziesięcioletni, sprawiający wrażenie zaspanego. Ubrany był w wymiętoszone dżinsy, flanelową koszulę i nocne kapcie. Wyglądał, jakby dzwonek właśnie go obudził. Nie wydawał się zadowolony z przerwania mu drzemki.
    – Czy pan jest właścicielem tego domu? – spytał Fred.
    – Taaa. A co?
    – Szukam Peteya Commeta.
    – Dzisiaj rano wyjechał na urlop.
    – Czy wie pan, dokąd się wybrał?
    – Nie mówił, a to nie mój interes. – Właściciel zamierzał zamknąć drzwi.
    Fred wyciągnął policyjną odznakę identyfikacyjną.
    – Muszę z panem o nim porozmawiać.
    Zaspana mina zniknęła z twarzy mężczyzny.
    – Ma kłopoty?
    – Jeszcze nie wiem – odparł Fred. – Jak długo tu mieszka?
    – Trzy lata.
    – Miał pan z nim kiedyś jakieś problemy?
    – Właściwie nie, poza tym, że spóźniał się z płaceniem czynszu. Ale wiem, że w końcu zapłaci.
    – Jeszcze tylko dwa pytania i sobie pójdę – powiedział Fred. – Czy on ma tu w pobliżu jakichś bliskich przyjaciół?
    – Wielu, jeżeli liczyć zgraję przesiadującą w knajpie „U Elsie”. To zaraz za rogiem. No, dość, panie, ja tu marznę.
    – Czy był pan w jego mieszkaniu w ciągu ostatnich dwóch dni?.
    – Taaa. Zakręciłem termostat dzisiaj rano, jak wyjechał. Jeżeli go nie ma, po co marnować opał, zwłaszcza przy obecnych cenach.
    Tym razem Fred nie powstrzymał go przed zamknięciem drzwi. Kiedy dochodził do samochodu, koło niego zatrzymały się podjeżdżające właśnie Regan i Alvirah.
    – Tutaj także się nie poszczęściło. Ale jedźcie za mną do knajpki „U Elsie”.

    Ponieważ czas naglił, Jack Reilly przekazał pieniądze do samochodu Regan w odległości kilku bloków mieszkalnych od tunelu Oueens-Midtown.
    – Będziemy za panem podążali naszymi wozami – powiedział Austinowi Grady’emu – lecz jeśli on wskaże panu drogę taką, jakiej się nie spodziewamy, nasza lotna brygada będzie musiała zawrócić. Za łatwo ją rozpoznać. Mamy agentów umieszczonych w budynkach wzdłuż całej drogi. Będą mieć pana na oku. Powodzenia.
    O godzinie 5.30 zadzwonił telefon komórkowy Regan.
    – Proszę jechać tunelem. Trzymać się prawej strony. Wjechać w aleję Bordena tuż za rogatką.
    – To właśnie chcieliśmy usłyszeć – rzekł nieposiadający się z radości Jack, gdy baza Orła przekazała mu tę wiadomość.
    Odezwała się jego komórka. To była Regan.
    – Oni obydwaj – siostrzeniec i malarz – opuścili swe mieszkania z walizkami. Powiedzieli wszystkim, że wyjeżdżają na urlop.
    Jack poczuł, jak podnosi mu się poziom adrenaliny.
    – Regan, założę się z tobą, o co chcesz, że to nasi faceci. Jeżeli mieli ze sobą walizki, to znaczy, że nie zamierzają wrócić do miejsca, gdzie przetrzymują twego tatę i Rositę. Po podjęciu pieniędzy prawdopodobnie udadzą się na lotnisko.
    – Jeżeli odlecą, możemy nigdy już o nich nie usłyszeć.
    – Nie spuścimy z nich oka na wypadek, gdyby jednak wrócili tam, gdzie znajduje się twój tata i Rosita, ale w chwili gdy przybędą na któreś z lotnisk, nie będziemy mieć innego wyjścia, jak tylko ich osaczyć.
    – Alvirah i ja pojedziemy do tego baru w Edgewater, gdzie nasz malarz przesiaduje. Jest z nami Fred Torres. Może tam ktoś będzie mógł nam coś powiedzieć.
    – Regan – odezwał się Jack łagodnie. – Proszę, bądź ostrożna.

    Rozległ się trzask, po którym nastąpił gwałtowny przechył łodzi o jakieś dwadzieścia stopni. Rosita i Luke zostali rzuceni w stronę burty. Rosita krzyknęła, Luke zaś skrzywił się z bólu, gdy kajdanki wbity mu się w nadgarstki i kostki u nóg.
    – Panie Reilly, ta łódź tonie! Utopimy się! – Rosita zaczęła szlochać.
    – Nic podobnego – odparł Luke stanowczo. – Według mnie, tylko jedna z cumujących lin puściła.
    Nie minęło dziesięć minut, a łodzią ponownie cisnęło z impetem o pomost.
    Luke usłyszał bulgoczący dźwięk i woda zaczęła wdzierać się z jakiegoś miejsca przy drzwiach. Kiedy łódź zakołysała się kolejny raz, klucze na kółku, które C.B. zostawił na piecyku, zsunęły się i spadły na podłogę. Luke pochylił się w ich kierunku na tyle, na ile pozwalały mu łańcuchy, i z rozpaczliwym wysiłkiem wyciągnął ku nim rękę. Palcem dotknął brzegu jednego z kluczy, lecz zanim spróbował go uchwycić, łodzią rzuciło ponownie i klucze przesunęły się poza zasięg jego dłoni.
    Do tego momentu Luke wierzył, że mają jeszcze szansę, lecz obecnie ta nadzieja zupełnie go opuściła. Nawet gdyby C.B. zadzwonił skądś, dokąd zmierzał, byłoby za późno. Woda stale się podnosiła. Rosita miała rację – utoną. Tamci znajdą ich ciała skrępowane łańcuchami, jak zwłoki zwierząt w potrzasku, jeżeli w ogóle je znajdą. Dużo szybciej ta balia stanie się kawałkami drewna wyrzuconego przez fale na brzeg.
    Jego duszę przenikały obrazy Nory i Regan, ich głosy. Pragnąłem żyć o wiele dłużej, pomyślał.
    Z drugiej strony kabiny dochodził go szept Rosity: „Zdrowaś Mario, łaski pełna…”.
    Dokończył modlitwę razem z nią: „…i w godzinę śmierci naszej. Amen”.

    „U Elsie” panowała ożywiona atmosfera. Regan, Fredowi i Alvirah zabrało jedną chwilę, by zorientować się w sytuacji i skierować prosto do baru.
    Barman, Matt, zaraz do nich podszedł.
    – Czego państwo sobie życzą?
    – Kilku odpowiedzi. – Fred wyciągnął swą policyjną odznakę. – Zna pan Peteya Commeta?
    – Oczywiście. Siedział właśnie w tym samym miejscu niespełna dwie godziny temu.
    – Właściciel jego mieszkania powiedział, że opuścił je dzisiaj rano. Miał ze sobą walizki.
    – Może i tak, ale tutaj był po południu. Mówił, że wybiera się na urlop.
    – Czy nie wie pan, dokąd? To ważne.
    – Chciałbym być pomocny, lecz prawdę mówiąc, wypowiadał się na ten temat raczej mgliście. Że jedzie na ryby aż na południe. – Matt zawahał się. – Nie wiem, czy to ma jakieś znaczenie, ale Petey dzisiaj był wyraźnie odmieniony. Spytałem go, czy dobrze się czuje, a on mi odpowiedział, że czuje się jak milion dolarów.
    Te słowa zmroziły Regan krew w żyłach.
    – Czy potrafiłby pan wskazać jakieś miejsce, gdzie Petey mógłby przebywać od chwili opuszczenia mieszkania dziś rano do pojawienia się tutaj parę godzin temu?
    Matt wzruszył ramionami.
    – Ktoś powierzył mu opiekę nad łodzią zacumowaną w czynnym przez cały rok porcie jachtowym w Weehawken. Może uznał, że przed wyjazdem warto jeszcze rzucić na nią okiem. Nieraz się tam pałętał.
    – Znam to miejsce. – Fred otworzył telefon komórkowy. – Dajcie mi numer Lincoln Harbor w Weehawken – rzucił sucho.
    W chwilę później rozmawiał z biurem zarządu portu. Regan zauważyła, że tężeją mu mięśnie twarzy. Cokolwiek słyszy, pomyślała, nie są to dobre wiadomości.
    Fred skończył rozmawiać i zwrócił się do obu kobiet:
    – Wziął łódź mieszkalną w środę po południu i nie przyprowadził jej z powrotem. Osoba, z którą rozmawiałem, uważa, że musi być stuknięty. W dół rzeki płyną kry lodowe. Żadnej łodzi nie powinno się wyprowadzać na wodę w tych warunkach, a szczególnie takiej starej łajby, jak ta.
    Alvirah uścisnęła pocieszająco ramię Regan, gdy Fred łączył się z jednostką policyjną portu.
    Matt, zajęty dotąd przygotowywaniem napojów alkoholowych, teraz do nich wrócił.
    – Mam pewien pomysł. Większość ludzi tutaj zna Peteya i wielu z nich pracuje w okolicy. Może coś wiedzą. – Wskoczył na kontuar i gwizdnął. Tłum ryknął z aprobatą. Ktoś wrzasnął: „Darmowe drinki dla wszystkich!”. Matt uciszył gości gestem dłoni. – Już dostaliście dzisiaj wieczorem darmowe jedzenie. To, co powiem, jest ważne. Czy ktoś z was widział Peteya Commeta gdzieś w mieście, zanim się tutaj pojawił?
    Boże, proszę, modliła się w duchu Regan. Obserwowała, jak ludzie spoglądają jedni na drugich i przecząco kręcą głowami. Nagle ktoś wykrzyknął:
    – Wracałem z roboty i jechałem prosto tutaj! Widziałem Peteya, jak szedł drogą w pobliżu Slocum Marina.
    – Tę przystań zamyka się zimą. Po co miałby tam chodzić? – wymamrotał jeden z klientów, stojący w pobliżu Regan.
    Odwróciła się do niego.
    – Gdzie dokładnie jest ta przystań? – zapytała z naciskiem.
    – Jak się stąd wyjdzie, trzeba skręcić w lewo. Potem minąć kilka bloków po prawej i przy zakręcie widać napis.
    Fred, Regan i Alvirah popędzili do samochodu. Odjeżdżali z parkingu z rykiem silnika, co chwila wpadając w poślizg na pokrytej śniegiem nawierzchni.
    – Jeżeli oni są na tej łodzi w taką pogodę… – Regan nie wypowiedziała do końca swej myśli.
    – Przejechałeś zakręt! – zawołała Alvirah.
    Fred zawrócił i znowu pędem ruszył stromą, opustoszałą drogą, prowadzącą do rzeki. Zawieja śnieżna ograniczała widoczność niemal do zera. Droga kończyła się pustym parkingiem. Światła samochodu przeniknęły kurtynę śniegu na tyle, by widzieć, że przystań jest nieczynna. Żadnego jachtu w zasięgu wzroku nie było.
    Fred chwycił leżącą w schowku przy tablicy rozdzielczej latarkę i wyskoczył z samochodu. W wielkim pośpiechu minął nieczynne biuro przystani. Regan i Alvirah podążały za nim. Gdzieś z lewej strony dobiegł ich hałas, jakby głuche uderzenia, trzaski. Ślizgając się i potykając w świeżym śniegu, skręcili na rogu w tamtym kierunku i zaczęli biec. W mocnym świetle latarki ich oczom ukazała się przechylona na bok łódź mieszkalna, uderzająca raz po raz o pomost, do którego była przycumowana. Wyglądała, jakby lada chwila miała zatonąć.
    – O mój Boże! – wykrzyknęła Regan. – Oni są tam w środku, jestem pewna.
    Razem z Fredem zaczęła biec pomostem, Alvirah, dysząc, pędziła za nimi.
    Lina cumująca łódź do pomostu odwinęła się z kołka, do którego była przywiązana, Fred pochwycił ją i przymocował najlepiej, jak potrafił.
    – Alvirah, uważaj, żeby się nie rozwinęła.
    – Tato! – wołała Regan, wykonując niebezpieczny skok na przechylony pokład łodzi. – Rosito! – Zaczęła kopać w zamknięte na kłódkę drzwi.
    Słysząc głos Regan, Luke i Rosita pomyśleli, że śnią.
    Starali się trzymać nogi ponad lodowatą wodą, wirującą po podłodze. Bulgoczący przeciek stał się już silnym, tryskającym strumieniem.
    – Regan! – zawołał Luke.
    – Szybko! – krzyknęła Rosita.
    – Już wchodzimy! – odpowiedział okrzykiem stojący za Regan Fred.
    Zaczęli oboje kopać w drzwi, raz za razem. W końcu drewniana płaszczyzna pękła, a następnie rozłupała się.
    Szarpali i odrywali drewniane szczapy, aż udało im się zrobić otwór, przez który można było przedostać się do środka.
    Fred wszedł pierwszy, omiatając światłem latarki czarne jak smoła wnętrze kabiny. Regan postępowała za nim, z trudem poruszając się w coraz głębszej wodzie. Ogarnęło ją przerażenie na widok ojca i Rosity przykutych łańcuchami do ścian.
    – Kluczyki leżą na podłodze pod piecykiem – pośpieszył z wyjaśnieniem Luke.
    Fred i Regan pochylili się, gorączkowo szukając ich w lodowatej wodzie, której poziom się podnosił.
    Błagam, błagam – modliła się w duchu Regan. – Błagam! W pobliżu lodówki coś metalowego uderzyło ją w dłoń, ale zaraz zniknęło.
    – Dotknęłam ich – powiedziała. – Są gdzieś tutaj.
    Fred skierował snop światła latarki na podstawę lodówki.
    – Mam je! – wykrzyknęła Regan, rzucając się po klucze.
    Rozpięła kółko i dała jeden Fredowi.
    Przedarła się przez wodę do Luke’a i chwyciła jego nadgarstek. Klucz nie pasował do kajdanek.
    Fred zostawił na moment Rositę i dokonali z Regan zamiany.
    Tym razem klucze pasowały. W ciągu kilku sekund łańcuchy opadły. Podtrzymywany przez Regan Luke wstał. Fred postawił na nogi Rositę.
    – Jeszcze trzydzieści sekund i z tej łodzi nic nie zostanie – rzekł. – Wychodzimy stąd czym prędzej.
    Cała czwórka przebrnęła przez wodę i przepchnęła się na zewnątrz przez roztrzaskane drzwi.
    Na pomoście Alvirah, rozpaczliwie się modląc, przytrzymywała linę, która jednak już dłużej nie była w stanie wytrzymać naprężenia, jakie stwarzała tonąca łódź. Kiedy uderzyła o pomost kolejny raz, Alvirah przewiązała się tą liną. Zbierając siły, które za dawnych czasów, gdy jeszcze sprzątała po domach, były jej potrzebne do przesuwania fortepianów, trzymała linę tak długo, aż cała czwórka znalazła się bezpiecznie przy niej.
    Później rozpromieniona patrzyła, jak Regan i jej ojciec rzucają się sobie w objęcia, a Fred tuli w ramionach Rositę.
    Wiedziałam, że on coś do niej czuje, pomyślała uradowana.

    Austin Grady wypełniał instrukcje porywaczy – jechał na wschód aleją Bordena, a następnie skręcił w lewo, w Dwudziestą Piątą.
    – Zatrzymaj się przy krawężniku i czekaj – usłyszał polecenie.
    Sunął powoli oblodzonymi jezdniami. Wycieraczki ledwie mogły odgarniać padający śnieg.
    Dwudziesta Piąta była ciemna i odludna, stały przy niej budynki starych fabryk, najwyraźniej zamkniętych od lat.
    Telefon zadzwonił ponownie.
    – Przejedź jedną przecznicę do Pięćdziesiątej Pierwszej Alei i skręć w prawo. Dojedź do końca ulicy i zatrzymaj się przy krawężniku. Zostaw worek na rogu.
    A więc to ma się tak odbyć, pomyślał Austin. Zatrzymał samochód przy końcu Pięćdziesiątej Pierwszej Alei, wziął worek z milionem dolarów i ustawił go na chodniku, po czym wrócił do samochodu.
    Komórka znów się odezwała.
    – Zostawiłem – powiedział Austin.
    – Jedź dalej. Skręć w lewo i znikaj.
    Jack był na posterunku w odległości czterech bloków mieszkalnych. Usłyszał swoją komórkę. To telefonowała Regan. Odezwała się głosem drżącym i zarazem pełnym nieopisanej radości.
    – Mamy ich! Jedziemy razem do domu.
    Baza Orła nadała meldunek:
    – Śledzeni zabierają worek.
    Jack włączył nadajnik.
    – Zdejmujemy ich.

    Chris i Bobby grali w karty z Willym w rodzinnym pokoju Nory. Ona sama siedziała w milczeniu, wpatrując się w ogień. Sparaliżowana strachem i oczekiwaniem, podskoczyła, gdy zadzwonił telefon stojący koło niej na stoliku. Podniosła słuchawkę, przerażona na myśl o wieści, którą mogła usłyszeć.
    – Jak się miewa twoja noga? – zapytał Luke.
    Łzy ulgi potoczyły się po jej policzkach.
    – Och, Luke – wyszeptała.
    – Jesteśmy wszyscy w drodze do domu. – Głos Luke’a był ochrypły z emocji. – Do zobaczenia za pół godziny.
    Nora odłożyła słuchawkę. Chris i Bobby patrzyli na nią wyczekująco.
    – Mamusia wraca do domu – udało jej się powiedzieć.

    C.B. i Petey, obaj w kajdankach, siedzieli obok siebie na tylnym siedzeniu policyjnego wozu.
    – To wcale nie była moja wina – protestował Petey. – To twój wuj umarł.
    C.B. przeleciała nagle przez głowę dziwaczna myśl. Może więzienie było lepsze od perspektywy spędzenia reszty życia z Peteyem w Brazylii.

    Jacka Reilly’ego koledzy wysadzili przy jego mieszkaniu w Tribeca. Poszedł prosto do samochodu. Walizki i prezenty nadal leżały bezpiecznie zamknięte w bagażniku.
    Do domu na święta, pomyślał. Wszystko dobre, co się dobrze kończy.
    Zaśnieżonymi, niemal całkiem wyludnionymi ulicami Manhattanu podjął na nowo podróż, którą zaczął dwa wieczory temu. Jechał na wschód, w stronę Roosevelt Drive. I nagle samochód, jakby wiedziony swą własną wolą, zawrócił w przeciwnym kierunku.

    Na podjazd domu Nory wjechał najpierw samochód z Regan, Lukiem i Alvirah, a tuż za nim drugi, z Fredem i Rositą. Samochody jeszcze się na dobre nie zatrzymały, gdy drzwi otworzyły się na oścież i wybiegło z nich dwóch małych chłopców bez kurtek i zimowych butów.
    – Mamusia! Mamusia! – wołali i biegli, ślizgając się po chodniku.
    Rosita zrzuciła z siebie koc, w który była zawinięta, i mimo że czuła się ledwie żywa, wyskoczyła z samochodu. W chwilę później przygarniała do siebie swoje dzieci. Dzieci, z którymi w myślach już się pożegnała.
    – Wiedziałem, że wrócisz na Boże Narodzenie – wyszeptał Chris.
    Bobby popatrzył na nią i nagle w jego oczach ukazał się wyraz przestrachu.
    – Mamusiu, czy ty się już teraz całkiem dobrze czujesz? Myśmy już ubrali choinkę, ale zostawiliśmy dla ciebie trochę ozdób, żebyś je sama zawiesiła.
    – Zawiesimy je razem, we troje – zapewniła go radośnie, tuląc obu chłopców do siebie.
    Podszedł do nich Fred.
    – Którego z was mam wnieść do środka?
    Luke, Regan i Alvirah otworzyli drzwi samochodu.
    – Dlaczego twoja matka nie przybiegła, żeby mnie powitać? – zapytał Luke córkę.
    – Ma to coś wspólnego z dywanikiem, który jej kupiłam.
    Szli razem chodnikiem w stronę domu. Willy stał w drzwiach, czekając na Alvirah. Kiedy Luke wkroczył w progi swego domu, wydawało mu się, że widzi go po raz pierwszy.
    – „Dom, słodki dom” – zacytował żartobliwie, po czym skierował się do rodzinnego pokoju, gdzie czekała Nora.
    Alvirah deptała mu po piętach. Willy chwycił żonę za ramię.
    – Pozwól im pobyć sam na sam minutkę, złotko.
    – Masz rację, Willy. To tylko dlatego, że jestem tak beznadziejnie romantyczna.

    Trzy kwadranse później, rozgrzani prysznicem i przebrani w suche ubrania, zakładnicy i ich wybawiciele zebrali się znowu w pokoju rodzinnym.
    Posiłek, który Nora zamówiła w pobliskich delikatesach, właśnie został dostarczony. Regan, Alvirah i Willy zabrali się do zastawiania bufetu. Zatelefonował Austin, dumny, że odegrał tak ważną rolę w ocaleniu życia przyjacielowi.
    – Wpadnę jutro z rodziną – zapowiedział.
    Nora, z kieliszkiem w dłoni, obwieściła:
    – Mamy zamiar urządzić w przyszłym tygodniu uroczyste przyjęcie. Zaproszę na nie Alvina Lucka.
    – Czy to nie ten facet, który przysłał ci prezent, gdy tylko spuściłem cię z oka? – spytał Luke.
    Rosita siedziała na kanapie z Fredem. Chłopcy umościli się u ich stóp.
    – Czy zdążysz na żagle? – zapytała Freda Rosita.
    Spojrzał na nią z uśmiechem.
    – Naprawdę sądzisz, że po dzisiejszym wieczorze będę miał ochotę na walkę z kolejną łodzią?
    Rositą uśmiechnęła się promiennie, gdy sam sobie odpowiedział na to pytanie:
    – Nigdzie się nie wybieram. Kopciuszku.
    Rozległ się dzwonek u drzwi.
    – Założę się, że to Ernest Bumbles – rzuciła Alvirah z humorem.
    – Mam dla niego przygotowany specjalny dyplom uznania – oświadczyła Nora. – Luke, wpisz Ernesta na listę gości naszego przyjęcia.
    Regan wolnym krokiem poszła otworzyć drzwi; z rodzinnego pokoju dochodziły śmiechy.
    Przepełniały ją różnorakie uczucia – wdzięczności, spokoju, wyczerpania… I jeszcze jedno, ukryte w głębi serca.
    Otworzyła drzwi. Na progu stał mężczyzna, którego poznała zaledwie dwa dni temu w szpitalnym pokoju matki. Uśmiechał się do niej.
    – Czy znajdzie się tu miejsce dla jeszcze jednej osoby nazwiskiem Reilly? – zapytał.

    Mary Higgins Clark, Carol Higgins Clark


***


notes

    * Film Franka Capry z 1946 roku.
    * New Jersey nosi przydomek ogrodowego Stanu.
    * dingle (ang.) – zalesiony parów.
    ** C.B. (ang.) – skrót cheeseburgera.
    *** ozdobne pnącze, mające silnie parzące właściwości.
    * Port Authority Bus Terminal – wielki dworzec autobusowy, utrzymujący komunikację między Nowym Jorkiem a resztą kraju oraz Kanadą.
    ** Przepustka wolnego wjazdu w postaci karty elektronicznej, na podstawie której automatycznie obciąża się właściciela pojazdu mytem.
    * Bohater „Opowieści wigilijnej” Dickensa.
    ** Tradycyjny napój świąteczny, sporządzony z jajek, mleka lub śmietany oraz alkoholu.
    *** Aluzja do teleturnieju i prowadzącego ten program.
    * luck (ang.) – szczęście, szczęśliwy traf.
    * Najbardziej znany i drogi sklep z zabawkami na Manhattanie.
    * Założyciel i wydawca „Playboya”.
    ** Redaktor audycji radiowych, w których przeprowadza wywiady z ludźmi kultury.
    * W pobliżu Rosetty (arab. Raszid) w Egipcie znaleziono w 1799 roku płytę bazaltową, dzięki której stało się możliwe odczytanie hieroglificznego pisma egipskiego.
    * Na terenie stanu Maine występuje gęsta sieć rzeczna i około 2500 jezior.
Top.Mail.Ru