Скачать fb2
Fatalny Dzień

Fatalny Dzień

Аннотация

    Fatalny dzień w historii Ludzi Lodu: Tengel Zły i jego prawa ręka, okrutny Lynx, postanowili zniszczyć Ludzi Lodu i ich sojuszników. Zebrali wszystkie swoje oddziały, najemnych żołnierzy, przestępców wojennych, uwodzicielskie czarownice i potwornych rycerzy, których pokonanie wydawało się niemożliwe…


Margit Sandemo Fatalny Dzień

    Saga O Ludziach Lodu Tom XLIV

ROZDZIAŁ I

    Wiatr z głuchym zawodzeniem uderzał w górski płaskowyż, potęgując uczucie dojmującej samotności w grupce stojącej na ukośnie opadającym zboczu.
    Mały Gabriel, którego zadaniem było zapisywanie dla potomnych wszystkich wydarzeń, obrzucił spojrzeniem swych dwanaścioro przyjaciół. Jak zdołają stawić czoło temu, co ich teraz czeka? Czy okażą się wystarczająco silni?
    Marco, wspaniały książę Czarnych Sal, skupiony, zmrużonymi oczami wpatrywał się w rozciągający się przed nimi straszliwy pejzaż. Obecność Marca działała na nich kojąco, przy nim zawsze czuli się bezpiecznie. Tyle wiedział, tyle potrafił, no i wspierały go naprawdę niesamowite moce!
    Łagodny Nataniel… I w jego żyłach płynęła krew czarnych aniołów, jednak nie objawiało się to tak wyraźnie jak u Marca. Nataniel był bardziej miękki, kryły się w nim siły, których sam jeszcze do końca nie poznał.
    Tova, odwieczna buntowniczka… Na tej wyprawie jednak zmieniła się, stała łagodniejsza, bardziej kobieca. Gabriel doskonale zdawał sobie sprawę, jakie były tego przyczyny. To zasługa Iana Morahana. Oni się w sobie zakochali, pomyślał Gabriel po dziecinnemu. Znać to po nich z daleka.
    A Ian… W ogóle nie złączony z nimi więzami krwi, jedyny nie należący do rodu Ludzi Lodu, a przecież, do cholery, radził sobie świetnie.
    Oj, znów przeklinam, zmitygował się w duchu Gabriel. Ojcu na pewno by się to nie spodobało.
    Przeniósł wzrok na Runego-alraunę, ni to człowieka, ni roślinę. Chyba trzeba powiedzieć, że Rune jest i jednym, i drugim. Gabriel darzył Runego wielką sympatią. I jego dobrze było mieć koło siebie.
    Ponadto towarzyszyła im Halkatla, ta dzika kotka. Ale i ona była miła. Nawet bardzo.
    Doszła do nich także Tula, nie chciała bowiem spokojnie czekać w Górze Demonów, podczas gdy inni uczestniczyli w emocjonujących wydarzeniach. Wykrzesanie odwagi nie przedstawiało dla Tuli żadnego problemu, od dawna już nie należała do żywych, była jednym z duchów przodków Ludzi Lodu. Za to Gabriel żył. I włosy na głowie jeżyły mu się teraz ze strachu!
    Była z nimi też Sol, czarownica o pięknych oczach i szelmowskim uśmiechu. Jej obecność również dodawała otuchy.
    Ulvhedin… Gabriel poczuł, że ze wzruszenia wilgotnieją mu oczy. Jego osobisty opiekun, olbrzymi, niesamowicie silny Ulvhedin. Pomimo przerażającego wyglądu dawał niezwykłe poczucie bezpieczeństwa.
    Przyłączył się do nich także łagodny, niebieskooki Linde-Lou, opiekuńczy duch Nataniela. Z trudem przychodziło uwierzyć, że tak niewinna z pozoru istota, tak na wskroś dobra i miła, może dokonać czegoś ważnego, lecz Linde-Lou rzeczywiście wiele potrafił. Podczas niezwykłej podróży na granicy rzeczywistości i złych snów wielokrotnie dał tego dowody.
    I Tengel Dobry! Samo serce Ludzi Lodu. Do niego się zwracano, gdy tylko ktoś potrzebował pomocy, on właśnie był ogniwem spajającym przeszłość z teraźniejszością.
    I jeszcze ten, który przybył do nich jako ostatni, wezwany przez Tengela Dobrego: nieduży Taran-gaiczyk Inu, niemal całkiem schowany w futrach, spod których wyglądały przenikliwie patrzące, czarne jak ziarnka pieprzu oczy.
    Oto i wszyscy uczestnicy wyprawy. Wielu z nich posiadało potężne nadprzyrodzone moce, powinni więc i tym razem skutecznie stawić czoło złu, które straszliwy przodek wyczarował na ich drodze. Poradzili już sobie z tak wieloma trudnościami… Ostatnio zdołali przeciągnąć na swoją stronę Kolgrima i Ulvara, których cztery demony Tuli ukryły następnie przed przenikliwym wzrokiem Tengela Złego.
    Jakie to dziwne, pomyślał Gabriel. Umysł miał tak jasny, a powinien przecież czuć się śmiertelnie zmęczony. Postrzegał wszystko niezwykle wyraźnie, ba, wychwytywał nawet, co myślą i czują inni.
    Na pewno po to, bym mógł wszystko zanotować, doszedł do całkiem słusznego wniosku. I rzeczywiście, piszę, kiedy tylko nadarzy mi się sposobność. Stawiam w notesie ledwie czytelne hieroglify, to zresztą już trzeci notes podczas tej wyprawy. Ale przez cały czas tyle się dzieje!
    – Tak blisko celu – westchnął Nataniel. – A zarazem tak daleko.
    Stali pod wznoszącym się wysoko płaskowyżem Siedziby Złych Mocy. Nad nimi znajdowało się wejście do Doliny Ludzi Lodu; niestety, było ono pilnie strzeżone.
    Drogę zagradzali dawno zmarli szamani. Kat i Kat-ghi! na osobnych wzgórzach przykucnęli przy ogniskach ofiarnych. Pomimo silnego wiatru złowróżbny dym wznosił się z nich nienaturalnie prosto ku stalowoszaremu niebu.
    Wiedzieli, że Kat i Kat-ghil, zwłaszcza chyba Kat-ghil, otaczają się groźnymi duchami, Przypuszczali także, że dalej na płaskowyżu mogą czyhać kolejni zausznicy Tengela Złego.
    – Dziś w nocy nie będzie księżyca – stwierdził Marco.
    Ktoś mruknął potakująco. Pokrywa chmur była rzeczywiście gruba.
    Tengel Dobry rzekł powoli:
    – Nie wiem, czy w pełni zdajecie sobie sprawę z tego, co się stanie, kiedy wejdziecie do Doliny.
    – Jeśli wejdziemy – przerwała mu Tova.
    – No, no, tylko bez takich wątpliwości, nic tym nie wygramy!
    – Przepraszam! Co miałeś zamiar powiedzieć?
    – Sądzę, że nigdy o tym nie wspomniano. Ale gdy wy, wybrani, znajdziecie się w Dolinie, zostaniecie sami. Nikt z nas nie może wam towarzyszyć.
    Informacja ta wprawiła ich w pełne grozy osłupienie. Gabriel poczuł, jak ciarki przeszły mu po plecach.
    Tengel Dobry wyjaśniał dalej:
    – Po tym, jak Shira dotarła do wody życia, Tengel Zły wzmocnił straż w Dolinie. Pilnuje jej ze straszną siłą. Teraz mogą tam wejść tylko żywi. My nie. Nasz zły przodek do szaleństwa obawia się obecności duchów w Dolinie, lęka się zwłaszcza Shiry. Tylko Tarjeiowi nic nie może zrobić, umieszczono go tam już tak dawno temu, a poza tym znajduje się on pod ochroną.
    Nie da się zaprzeczyć, że w jednej chwili poczuli się nagle mali, a ich twarze pobladły. Za bardzo liczyli na swych pomocników. Gabriel z trudem przełknął ślinę.
    Tengel Dobry ciągnął:
    – Shira także nie będzie w stanie wejść do Doliny, dopóki nie przygotujecie jej drogi.
    – Nie możemy was więc wzywać? – spytał Nataniel.
    – Owszem, możecie. Ale nasze magiczne zaklęcia nie będą tam miały żadnej mocy. Właśnie przeciw nim nasz zły przodek skierował całą swoją potęgę.
    – Chwileczkę – wtrąciła Tula. – Przecież moje cztery demony weszły do Doliny i uratowały mnie i Heikego!
    – To prawda – przyznał Tengel Dobry, patrząc na nią z powagą. – Ale czy wiesz, jakie ryzyko podjęły dla ciebie? Mogły trafić do Wielkiej Otchłani! Ale były cztery i pojawiły się niespodziewanie. Zaskoczyły ducha Tengela Złego. Wtedy się powiodło, ale jestem przekonany, że tym razem nasz zły przodek nie da się przechytrzyć. W dodatku teraz on jest rzeczywisty!
    Tula pokiwała głową, nie mówiąc już nic więcej.
    Znów popatrzyli na ogniska ofiarne. Groźny dym snuł się nad dwoma wzgórzami. Gabriela ogarnęło przeczucie, że oto nadszedł dzień sądu. Zadrżał.
    Tengel zwrócił się do tego, który przyłączył się jako ostatni.
    – Czy powinniśmy iść teraz na górę, Inu?
    – Odradzałbym to, szlachetny panie – odparł mały Taran-gaiczyk. – Nocą ich duchy ożywają, wtedy ich potęga rośnie.
    – Ale my mamy Demony Nocy – przypomniał mu Nataniel.
    Inu zwrócił ku niemu okrągłą jak księżyc twarz.
    – To prawda, dostojny panie. Ale nie jest pewne, kto z takiej walki wyszedłby zwycięsko.
    – Wobec tego rozbijamy tu obóz na noc – zdecydował Marco.
    Rozejrzeli się przygnębieni. Miejsce nie było szczególnie zachęcające: opadający stromo teren, łaty śniegu, zlodowaciała ziemia. Trudno się schronić nawet przed wiatrem. Gabrielowi zamarzyło się łóżko w domu. Pies przytulony w nogach…
    Tova z sentymentem pomyślała o ciepłym, wygodnym pokoju w hotelu.
    – Lepsze to, niż iść teraz na górę – uznał Nataniel.
    Nikt nie miał co do tego wątpliwości.
    – Czy macie ze sobą wszystkie cztery butelki? – spytała Sol.
    – Tak – odparł Nataniel. – Ja mam swoją, Tova swoją, a Marco swoją i Ellen.
    Wszyscy dostrzegli ból, jaki odmalował się na twarzy Nataniela, kiedy wymawiał imię ukochanej.
    – Niedobrze, że masz dwie, Marco – powiedział Tengel Dobry i popatrzył na pozostałych dwu spośród żyjących, bo tylko tacy mogli wnieść do Doliny buteleczki z wodą Shiry. – Gabriel nie może wziąć flaszki. Już i tak spoczywa na nim zbyt duża odpowiedzialność. Ma przekazać całą naszą historię, kiedy nastaną złote czasy pokoju, jeśli w ogóle będzie to miało miejsce. Poza tym mimo że nie miał być narażony na ataki wroga, dwukrotnie już ucierpiał.
    Ulvhedin pokiwał głową.
    – Odnoszę wrażenie, że oni koncentrują się na najsłabszych w grupie. Nie miałem możliwości zapobiec tym atakom, zawsze uderzają z zaskoczenia.
    Pozostawał już tylko jeden współcześnie żyjący człowiek: Ian Morahan.
    – On nie został wtajemniczony – stwierdziła Sol.
    – To prawda – przyznał Tengel Dobry. – Nie otrzymał błogosławieństwa i ochrony od wszystkich mocy przybyłych do Góry Demonów.
    – Nie wypił też napoju tak jak inni – dodał Ulvhedin. – Nie możemy narażać go na niebezpieczeństwo.
    – I co najważniejsze: on nie jest jednym z nas, stoi z boku.
    – Nie – zaprzeczył Marco, uśmiechając się leciutko. – Ian wcale nie stoi z boku. Mój przyjaciel, jeden z czarnych aniołów, uleczył jego ciało. To się zdarza tylko wówczas, gdy chodzi o kogoś wyjątkowego. Ian należy do nas.
    – Co chcesz przez to powiedzieć? – dopytywała się Sol.
    – Będzie ojcem dziecka Ludzi Lodu – z uśmiechem odrzekł Marco.
    Serce Tovy zabiło mocniej. Wymieniła spojrzenia z Ianem, wzruszona i uszczęśliwiona czułym uśmiechem, jakim ją obdarzył.
    – Ale Ian jest bezbronny – sprzeciwiła się zaniepokojona.
    – Ma wszak opiekuna, mnie – uspokoił ją Tengel Dobry.
    – Tak, dodaliśmy też siły jego aurze, otacza go teraz niby tarcza – powiedział Nataniel.
    – Ale gdy już wejdziemy do Doliny, Tengela Dobrego nie będzie z nami – przypomniała Tova.
    Nagle powietrze zadrgało poruszone łopotem skórzastych skrzydeł. Wróciły cztery demony Tuli. Gabriel z zapałem notował.
    – Wszystko w porządku? – spytała Tula swych towarzyszy i odbyła z nimi rozmowę na stronie. Jeden z demonów uniósł się nad ziemią i zniknął.
    Tula powróciła do grupy.
    – Ulvar i Kolgrim są w bezpiecznym miejscu, nikt ich tam nie znajdzie. Czują się świetnie.
    Gabriel ani przez chwilę w to nie wątpił. Tula potrafiła zatroszczyć się o swych gości.
    – Udało mi się coś jeszcze – oznajmiła z dumą. – Mój drogi Astarot poleciał teraz do naszego domu po resztę napoju, który piliście w Górze Demonów. Zostawiliśmy odrobinę na wypadek nieprzewidzianych okoliczności. Na przykład takich jak teraz. Astarot wkrótce tu wróci.
    Ian Morahan poczuł, że przerażone serce zaczyna mu walić coraz mocniej. Dawno już oswoił się z myślą, że znajduje się w nierealnym świecie wraz z niezwykłą rodziną Ludzi Lodu. Drugiej takiej próżno by szukać na całej ziemi! Teraz jednak miał wypić czarodziejski wywar. Czy wystarczy mu odwagi, by zerwać ostatnie nici wiążące go z rzeczywistością? Ale przecież dostał niczym w podarunku nowe życie!
    Winien był im za to wdzięczność, gdyby nie oni, już by nie żył. Poczuwał się do obowiązku udzielenia im pomocy.
    Ian Morahan zorientował się, że wszyscy patrzą na niego wyczekująco.
    – Jestem gotów – oznajmił z nadzieją, że jego głos zabrzmiał spokojnie i zdecydowanie, mimo że do spokoju było mu daleko. Gabriel wyczuł to swymi nagle wyostrzonymi zmysłami.
    Uśmiechnęli się i gorąco podziękowali Ianowi, a on w tym momencie gotów był uczynić dla nich wszystko, czego by zażądali.
    Powrócił Astarot i Tula wlała napój do małej czarki. Podała Ianowi naczynie dopiero wtedy, gdy złożył uroczystą przysięgę, że będzie wypełniać wszelkie rozkazy przywódców.
    Przenikało ich dotkliwe zimno, od czasu do czasu odczuwali ostre uderzenia wiatru. Otoczyli Iana i w uniesieniu patrzyli, jak pierwszy nie związany z Ludźmi Lodu więzami krwi uczestniczy w ich rytuale. Cisza zalegająca nad płaskowyżem przydawała podniosłości tej uroczystej chwili.
    Napój był może nieco gorzki, ale przede wszystkim wyczuwało się w nim rozmaite zioła. Smakował Ianowi. Czuł, jak spływa mu do gardła. Może była to sugestia, ale wydawało mu się, że od razu przybywa mu spokoju i siły.
    Kiedy wypił już wszystko, oddał czarkę Tuli dystyngowanym gestem, pragnąc zachować odświętny nastrój, jaki ogarnął uczestników ceremonii.
    Po kolei kładli mu dłoń na ramieniu i witali w grupie wybranych. Inu musiał wspiąć się na palce, a Tova przez łzy wzruszenia ledwie widziała Iana. Marco patrzył na niego z takim ciepłem w oczach, że Irlandczyk gotów był dlań skoczyć w ogień.
    Wszyscy czekali w pełnym powagi napięciu. Marco wyjął niewielką paczuszkę owiniętą w gruby materiał i oklejoną papierową taśmą. Biorąc ją Ian odniósł wrażenie, że przez jego rękę przebiega prąd rozprzestrzeniający się po całym ciele. W maleńkiej, niemal mieszczącej się w dłoni paczce wyczuł kształt przypominającej amforę flaszeczki.
    Ian Morahan wiedział, że tego momentu nigdy nie zapomni. Ta chwila była chyba najbardziej wzruszająca w całej tej niesamowitej wyprawie do Doliny Ludzi Lodu.
    Uczestnicy ceremonii odetchnęli głęboko.
    – To było naprawdę piękne – westchnęła Sol. – Ale co zrobimy teraz? Jak ominiemy te dwa potwory na górze? Tak, tak, wiem, że wy, ludzie, macie zamiar rozbić tu obóz na noc, ale my możemy chyba w tym czasie czymś się zająć?
    Mały Inu pochylił się, nie wyjmując rąk wetkniętych w długie rękawy futra.
    – Zacny duchu kobiety o pięknych oczach… Nie radziłbym podejmować jakichkolwiek działań. Ale czcigodny król Targenor zbiera już wszelkie posiłki z Góry Demonów. Znajdują się tu w pobliżu. On i ja uzgodniliśmy, że Kat, Kat-ghil i ich duchy to nasza sprawa, sprawa Taran-gaiczyków. Wszyscy nasi szamani razem zaatakują dwóch naszych złych przodków.
    – Doskonale – ucieszył się Tengel Dobry.
    – Ale nie teraz – powiedział Inu. – Podejmiemy próbę dopiero o świcie, kiedy ich duchy zbledną i rozpłyną się. To niezwykle potężni przeciwnicy.
    Oczy Inu przesunęły się po zgromadzonych i zatrzymały na małym Gabrielu.
    – Ten atak będzie wielkim czynem naszych szamanów. Pragniemy, aby towarzyszył nam kronikarz. Chcielibyśmy, by następne pokolenia dowiedziały się o naszym bohaterstwie.
    Tengel Dobry z powagą pokiwał głową.
    – Wasza bitwa o świtaniu nie powinna zostać zapomniana. Gabriel pójdzie z wami. Ulvhedinie, będziesz czuwać nad życiem chłopca, prawda?
    – Na pewno – uroczyście obiecał olbrzym.
    Gabriel przełknął ślinę tak głośno, że wszyscy to usłyszeli. Zorientował się, że Tova i Nataniel patrzą. na niego z niepokojem, ale nie sprzeciwiają się ani słowem.
    Mam zadanie do wykonania, pomyślał z dumą. Muszę zapamiętać każdy najdrobniejszy szczegół, aby przetrwała pamięć o małych odważnych Taran-gaiczykach.
    Usiadł na uboczu i dobrał sobie odpowiedni długopis. Przez chwilę zastanawiał się, w jaki sposób sformułować myśl, którą chciał wyrazić. Wiedział, że po angielsku brzmiało to: To whom it might concern. Uznał, że ten zwrot byłby bardzo odpowiedni, ale nie potrafił go dobrze przetłumaczyć. Wreszcie napisał: Dla tego, który znajdzie te księgi.
    Zdawał sobie bowiem sprawę, że być może nie wrócą z tej wyprawy. Na myśl o tym zrobiło mu się jakoś smutno, zaczął nawet pociągać nosem. Jeśli ktoś w odległej przyszłości zawędruje w te góry i odnajdzie jego martwe ciało, dostrzeże także jego dzienniki. A w nich zapisana będzie cała historia o tym, jak duchy Ludzi Lodu i Taran-gaiczyków uratowały świat od Tengela Złego. Wówczas ludzie będą już mogli poznać prawdę. Ale dopiero później, kiedy walka się zakończy. Tak, bo przecież jeśli pojawią się tu ludzie, będzie to oznaczało, że świat i ludzkość w istocie zostaną ocaleni. Dla świata Gabriel i jego dzielni przyjaciele cierpieli… cierpieli… Do licha! Cierpieli, tak to się mówi. I ponieśli śmierć!
    Otarł nos. Takie myśli zbyt mocno poruszały jego uczucia.
    „Nie było nas wielu – zanotował. – Marco, który był czarnym aniołem, Nataniel, który był nim trochę, Tova, która była dotknięta, Ian, który był Irlandczykiem, no i ja. Nazywam się Gabriel Gard z Ludzi Lodu i mam dwanaście lat. Zostałem wybrany do pisania tej kroniki, która może zostanie przerwana w połowie, bo już nie będę żył…”
    Nie, stanowczo zbyt wiele miejsca poświęcił sobie, tak nie można. Kronikarz musi zachować obiektywizm.
    Wszystko to pięknie wykaligrafował na tytułowej stronie księgi. Chciał umieścić tu o wiele więcej imion, ale zabrakło mu miejsca. Nie wymienił na przykład Runego i Halkatli, ale napisze o nich dalej, wszystko więc chyba będzie w porządku.
    Usłyszał, że go wołają, stanął na zdrętwiałe nogi.
    Wcześnie ułożyli się na nocny spoczynek. Niełatwo przyszło im znaleźć wygodne miejsce na zimnym, nierównym podłożu, ale w bagażu znalazły się peleryny od deszczu i ciepłe ubrania, w które mogli się utulić.
    Gabriel nasłuchiwał dźwięków nocy. Położyli się tylko Tova, Ian, Nataniel, Marco i on, pozostali trzymali wartę. Widział ogromną postać Illvhedina siedzącego na ziemi na ukos od niego, razem z Tengelem Dobrym i Sol. Nieco dalej usadowili się inni, wśród nich Rune i Halkatla zatopieni w cichej rozmowie.
    Podejrzewał, że Marco nie śpi, że w ogóle nie potrzebuje snu, lecz kładąc się wraz ze zwykłymi śmiertelnikami chce po prostu zaznaczyć swoje do nich podobieństwo.
    Wiatr zawodził nad wzgórzami, skarżąc się żałośnie. Raz Gabriel usłyszał przenikliwy, przeszywający do szpiku kości krzyk i podniósł się przerażony. Marco także zerwał się na równe nogi.
    Krzyk dobiegł z płaskowyżu. Przeciągły, straszny, nie mający nic wspólnego ze światem zwierząt. Wydała go… Rozespanemu Gabrielowi przyszło do głowy określenie: „nieczysta dusza”. Nic lepszego nie zdołał wymyślić.
    I rzeczywiście… To, co widzieli przed sobą, zdawało się nie mieć żadnego związku z rzeczywistością. Kat i Kat-ghil, obaj będący duchami, zgromadzili wokół siebie inne, posłuszne im duchy!
    Gabriel zachichotał, szybko jednak zakrył usta kocem. Nie wolno niepotrzebnie rozdrażniać tych istot!
    Czy zanotował wszystko? Poczuł, jak z obawy, że nie wypełni swojego zadania, ściska go w żołądku. Wiedział, że stara się z całych sił, ale poza wszystkim teraz było już zdecydowanie z6yt ciemno, by mógł coś napisać. By pomóc pamięci i uzupełnię luki następnego dnia, dodał jeszcze: „Wycie w nocy”, ale nie był pewien, czy słowa te trafiły na papier, czy też znalazły się na kocu.
    Potem zasnął. Być może udało mu się to dzięki poczuciu bezpieczeństwa, które sprowadziła na niego bliskość jego towarzyszy. Wydawało mu się, że na płaskowyżu rozległ się jakiś odległy, szaleńczy śmiech, lecz mógł on równie dobrze pochodzić z jego snów.
    W nocy przebudził się raz, lecz nie do końca, nie wiedział, czy to sen, czy jawa. Miał jednak wrażenie, że wokół niego zapanowało niespokojne poruszenie, jakby nagle zaroiło się od ludzi. Przed oczami migały mu przerażone twarze, ktoś przebiegał, ktoś szeptem wydawał rozkazy.
    Niektóre z tych twarzy rozpoznał. Trond… Czy to nie on miał dowodzić wielkimi oddziałami? Targenor… I Dida. Roiło się też od demonów.
    Później owe przerażające, piekielne okrzyki rozbrzmiały tuż obok niego. Gabriel przez sen, a może na jawie, zrozumiał, że zostali zaatakowani, Marco bowiem nie leżał na swoim miejscu. Ale Tova spała.
    Nad głową chłopca przeleciały cztery demony Tuli, zajęte walką z czymś, czemu nie potrafił nadać imienia. Słyszał szczekanie i warczenie, dobywające się z gardzieli drapieżników, i zrozumiał, że to wilki czarnych aniołów wkroczyły do akcji. Nagle jednak pochylił się nad nim Marco i delikatnym ruchem przesunął dłonią po jego oczach.
    – Śpij, Gabrielu, śpij – usłyszał miły głos księcia Czarnych Sal.
    Później Gabriel nic już nie pamiętał.

ROZDZIAŁ II

    Obudził się, bo ktoś delikatnie potrząsał go za ramię.
    – Szlachetny chłopcze, posiadający niezwykłą zdolność rycia znaków – rozległ się pełen szacunku głos Inu. – Zbliża się świt. Najwyższy czas, abyśmy wyruszyli.
    Gabriel w jednej chwili oprzytomniał. Tova i Nataniel wciąż spali, wstał więc cicho, by ich nie obudzić. Czuł się nadzwyczaj wyróżniony.
    Zbocze oblewało chłodne światło brzasku. Chłopiec zadrżał, czuł, że twarz zsiniała mu z zimna. Nie potrafił wykrzesać z siebie zbyt wiele entuzjazmu. Wiedział, że odrobina ciepłego jedzenia i picia na pewno by mu pomogła. Gdyby coś takiego w ogóle mieli.
    No, pora wreszcie skończyć z tymi słabościami. Precz z myślami, niegodnymi jednego z wybranych!
    Marco stał niedaleko i przyglądał mu się nieprzeniknionym spojrzeniem. Rune i Halkatla ciągnęli ku pobliskiemu zagłębieniu w ziemi dwóch ciemno ubranych mężczyzn.
    – A więc prawdą było to, co wydawało mi się snem – szepnął Gabriel. – Kim oni są?
    – Współcześnie żyjący przestępcy z oddziałów Tengela Złego, którzy nie mieli dość rozumu, by nie mieszać się w walkę duchów. Właściwie tylko dla nich źle się to skończyło. Poza tym walka była tak wyrównana, że nasi wrogowie bardzo prędko się wycofali. Z ich strony była to zaledwie próba nastraszenia nas. Trudno powiedzieć, aby nam zaimponowali – uśmiechnął się Marco z goryczą.
    Podszedł do chłopca i położył mu na ramionach dłonie.
    – Czeka cię teraz nieprzyjemne zadanie – powiedział ciepło. – Ale Ulvhedin będzie nad tobą czuwał, a wszyscy Taran-gaiczycy obiecali cię strzec. Nie spotka cię nic, co by zasmuciło Karine, twoją matkę, i twego ojca. Zapisuj dokładnie, co tylko będziesz mógł, najlepiej w krótkich słowach, tak byś później bez trudu to uzupełnił. Zanotuj wszystko, to niezwykle ważne ze względu na ów wymarły lud.
    Gabriel tak bardzo był pochłonięty przyglądaniem się złoczyńcom, których odciągali Rune i Halkatla, że nie zauważył, co dzieje się za jego plecami. Odwrócił głowę i ujrzał gromadę ubranych na czarno niewysokich szamanów, gotowych do drogi. Wraz z nimi stał Sarmik, Wilk, ich przywódca. Towarzyszyli mu dwaj synowie, Orin i Vassar.
    Był wśród nich także Mar, który nie rozstawał się ze swym wielkim łukiem. Gabriela uradował jego widok.
    Wiedział, że wśród szamanów musi być Tun-sij, nie zdołał jej jednak odnaleźć, bo tak jak w Górze Demonów wszyscy w gromadzie ubrani byli identycznie. Twarze ich skrywały zasłony z czarnych frędzli, zwieszających się z nakrycia głowy przypominającego kapelusz z szerokim rondem.
    Chłopiec poczuł, że ściska go w gardle. Naprawdę było coś wyjątkowo wzruszającego w tym, że pozwolono mu poznać dawno wymarłe plemię, o którego istnieniu nikt już nie pamiętał. Ale on opowie o nim innym.
    Pochylili się wszyscy przed Gabrielem, a on w taki sam sposób odwzajemnił powitanie.
    Właściwie wcale nie uważał, że uprzejmość Taran-gaiczyków jest śmieszna, przeciwnie – bardzo mu się podobała. Ludziom Zachodu przydałoby się coś niecoś od nich nauczyć. Miły zwyczaj, zdaniem Gabriela, budzi wzajemny szacunek i troskę o innych ludzi.
    Noc jeszcze nie całkiem ustąpiła świtowi, kiedy grupa zaczęła wspinać się pod górę. Mglisty welon poranka podsunął się pod płaskowyż, nie widzieli wzgórz, na których czekali dwaj groźni przodkowie. Ale Taran-gaiczycy kroczyli bez lęku. Wydawało się, że są świadomi, na co się porywają.
    Wkrótce towarzysze podróży Gabriela przez Norwegię zniknęli we mgle. Chłopiec pragnął, by przynajmniej Nataniel i Marco zostali przy nim, ale i przy Ulvhedinie czuł się bezpiecznie. Olbrzym niczym latarnia morska górował nad Taran-gaiczykami, niektórzy z nich byli nawet niżsi od Gabriela.
    Posuwali się w milczeniu. Poza wszystkim wspinaczka okazała się dla chłopca tak męcząca, że nie miał siły mówić.
    Z drżeniem serca przypomniał sobie, że jest tu jedynym żyjącym. Wędrówka wyłącznie z duchami!
    Ale, prawdę mówiąc, dobrze się czuł wśród nich. Wszyscy byli wspaniałymi towarzyszami.
    Jeden z szamanów przystąpił do niego.
    – Boisz się, Gabrielu?
    Rozpoznał ten głos.
    – Nie, Tun-sij. W każdym razie nie bardzo.
    – Właśnie ty masz opisać to, co się stanie, prawda?
    – Tak – odparł Gabriel. – Już bardzo dużo zapisałem w notesie. I mam ich ze sobą kilka.
    – To dobrze. Wiesz, że jesteśmy wymarłym plemieniem. Chciałabym, aby ludzie o nas usłyszeli, abyśmy nie poszli w zapomnienie, bez swojego miejsca w historii. Niech nasza ostatnia walka zapamiętana zostanie dla tych, którzy w przyszłości pojawią się na ziemi.
    – Zadbam o to – rzekł Gabriel grubym ze wzruszenia głosem. – Ale wam chyba nic nie może się stać? Chodzi mi a to, że wy już… nie żyjecie.
    – Drogi przyjacielu – powiedziała ze smutkiem Tun-sij. – My, szamani z Taran-gai, jako potomkowie Ludzi Lodu byliśmy uprzywilejowani. Uniknęliśmy czarnych ogrodów Shamy. Ale strach przed tym miejscem znów się obudził, bo musisz wiedzieć, że walczymy teraz przeciwko sojusznikom Shamy. No i jest też nasz wspólny zły przodek. On jest w mocy wysłać nas tam gdzie chce, jeśli dostaniemy się w jego ręce. Może nas zagnać do Shamy albo do… Wielkiej Otchłani.
    Ostatnie słowa wypowiedziała tak cicho, jakby się bała, że ktoś usłyszy.
    – Czy wiesz, co to jest? – spytał Gabriel szeptem. – Albo gdzie to jest?
    – Tego nie wie nikt – odparła Tun-sij i położyła palec na ustach, dając znak, że o tym nie należy mówić.
    Gabriel przystanął i ze strachem spojrzał na górę. Nogi odmawiały mu posłuszeństwa i ciężko dyszał, bo ostatni odcinek był nieprzyjemnie stromy. Zmarzł, miał wrażenie, że stopy od nocnego chłodu zmieniły się w kawałki lodu, a całe ciało lekko zdrętwiało.
    Nic teraz nie widział. Wędrówka po górach zawsze bywa zdradliwa. Kiedy już się wejdzie na wierzchołek, który wydaje się najwyższym szczytem, okazuje się, że kryją się za nim często jeszcze wyższe wzniesienia. I teraz także nie mieli owych przerażających postaci nad sobą, a w każdym razie nie w zasięgu wzroku.
    Noc nie chciała ustąpić. Gabriel zastanawiał się, która może być godzina, przypuszczał, że około czwartej, może pół do piątej.
    Tun-sij zaczęła coś do niego mówić, starał się skupić na jej słowach.
    – Właściwie ty i ja jesteśmy prawie kuzynami. Oczywiście spokrewnieni jesteśmy przez Tan-ghila, choć to było już bardzo, bardzo dawno temu. Poza tym moja wnuczka Shira miała przyrodniego brata, Orjana, a ty jesteś jego potomkiem.
    – To prawda – uśmiechnął się do niej Gabriel. Gdy się uśmiechał, oczy mu promieniały, aż wszystkim robiło się cieplej na sercu.
    – Będziemy cię strzec – przyrzekła wzruszona Tun-sij. – Dopilnujemy, żeby nic ci się nie stało. Bo tam na górze może być gorąco, co do tego nie mam wątpliwości. Trzymaj się z tyłu, Ulvhedin nie odstąpi cię ani na krok.
    Gabriel przyrzekł, że będzie uważał. Wcale zresztą nie palił się do walki z duchami Taran-gai i duchami – sługami tych duchów.
    Musiał jednak wypełnić swój obowiązek. Mama, ojciec i cały ród będą dumni z niego i jego kroniki.
    Nagle znaleźli się u celu.
    Nastąpiło to tak nieoczekiwanie, że Gabriela ze strachu oblał zimny pot.
    Wyszli prosto na jedno ze wzgórz. Mgła przesłaniała ciągnące się przed nimi pustkowie; bardziej się domyślali jego istnienia, niż je widzieli. Ale tuż przy nich, na samym wierzchołku, tkwiła straszna istota. Skulona, nie zaszczyciła ich nawet spojrzeniem.
    – Kat – mruknął Inu.
    Dokoła snuł się gęsty dym. Gabriel drgnął.
    – Czuję zapach dymu – szepnął. – Czy on jest rzeczywisty?
    – To tylko iluzja – odparła Tun-sij.
    Grupę Taran-gaiczyków prowadzili Mar i Sarmik wraz z synami. Wszyscy czterej zatrzymali się u stóp wzgórza.
    Gabriel wyciągnął notes i zaczął gorączkowo zapisywać:
    „Nasi wodzowie dyskutują o tym, co powinni zrobić. Nie bardzo wiedzą, gdzie może być ten drugi, Kat-ghil, bo w tej mgle prawie nic nie widać. Jakbyśmy byli na morzu, a wzgórze Kata było wyspą. On jest naprawdę straszny… (przekreślone) straszny, bardzo mały i krępy, złymi oczami wpatruje się w dolinę, której my już nie widzimy. Od tyłu otacza go półkole, jakby płot, na którym wiszą zasuszone ludzkie zwłoki. Przypominają mumie. To się zgadza, bo on pewnie tak jak jego ojciec, Zimowy Smutek, porywał kobiety i składał je w ofierze. Mumie wyglądają na zwłoki kobiet, choć nie wszystkie. Pozostałe to chyba ciała jego wrogów. Tacy jak on uważają pewnie za wrogów wszystkich ludzi. Ale nie widzę duchów, które podobno miały go otaczać. I czy Kat nie mieszkał w norze w ziemi, w której gromadziły się duchy? Może to jednak jest Kat-ghil?”
    W chwili gdy Gabriel pisał, rozległ się ostrzegawczy okrzyk zwiadowców i chłopiec instynktownie schylił głowę. W samą porę, bo tuż nad nim przeleciało coś ze świstem. Gabriel zacisnął powieki i zasłonił uszy dłońmi, dźwięk bowiem był okropny, świdrujący.
    Gdy otworzył oczy, ujrzał, że jakieś szarawe, jakby utkane z mgły istoty zatoczyły w powietrzu krąg nad grupą, a potem wróciły na wzgórze, pewnie dla odzyskania sił, i znów się pojawiły.
    Zjawy były dziwnie bezkształtne, właściwie najbardziej przypominały pozbawione substancji i bezbarwne komety, bardziej gęste z przodu i rzedniejące ku końcowi. Przemknęły nad Taran-gaiczykami, którzy na ich widok rzucili się na ziemię. Mar i Sarmik zaraz jednak się podnieśli.
    – Czyż my sami nie jesteśmy szamanami? – zawołał Sarmik. – Wespół ruszmy do ataku!
    Wszyscy wstali. Tylko Gabriel, na polecenie Ulvhedina, wciąż leżał, a jego opiekun przykucnął przy nim. Gabriel miał notes pod sobą. Wyciągnął go i zaczął pisać, być może przede wszystkim po to, by odpędzić strach.
    „Kat wstał i odwrócił się w naszą stronę. On naprawdę wygląda straszliwie! Zęby ma zupełnie starte, mam okropne wrażenie, że po to, by móc lepiej żuć ofiary. Ale to przecież się nie zgadza, nie wolno mi snuć tak makabrycznych myśli! Wyciąga ręce do swoich potomków i coś krzyczy. Nigdy jeszcze nie słyszałem tak przeraźliwego wrzasku, przeszywa do szpiku kości. To na pewno jakieś zaklęcia.
    Ale Mar i pozostali, którzy potrafią zaklinać, odpowiadają! Ratunku, przekleństwa sypią się jak grad! Nasi krok za krokiem wspinają się na wzgórze.
    Och! Kat coś teraz zmienił! Jego duchy… Zaczynają nabierać kształtu. O, to muszą być jakieś demony ze wschodu, nie wiem, jak je nazwać! Schodzą w dół ku nam, jeden straszniejszy od drugiego. Ale mimo wszystko… W pewnym sensie wydają się śmieszne. Ot, takie prymitywne koszmary senne. Przypominają dwunożne smoki. Wystawiają ozory, sapią i dyszą jak zziajane psy, wykrzywiają się wściekle, ale…”
    Gabriel nie mógł się powstrzymać i wybuchnął szczerym, gromkim śmiechem. Te stwory były naprawdę komiczne!
    Jego reakcja wywołała gwałtowny i całkiem nieoczekiwany skutek. Duchy się zatrzymały, Kat zamilkł i zdumiony zapatrzył się na niepokornego. Najwidoczniej nie mógł znieść, że jest przedmiotem czyjejś drwiny, a to znaczyło, że traktuje siebie niezwykle poważnie.
    Brak poczucia humoru jest bardzo groźny. Istoty pozbawione go są o wiele bardziej niebezpieczne niż wszystkie inne.
    Kat i jego duchy wzburzone tym, że stały się pośmiewiskiem, nie zdołały się jeszcze otrząsnąć, gdy Taran-gaiczycy ruszyli na wzgórze. Sforsowali płot, na którym wisiały zmumifikowane ciała ofiar, a w następnej chwili Kat ujrzał zwrócone ku sobie dłonie i usłyszał potężne, dudniące, wypowiadane wespół zaklęcie.
    Uderzył w krzyk. Wzywał pomocy, ale było już za późno. Na oczach Gabriela zmienił się w mumię, taką samą jak jego dawne ofiary. Tylko że on nadal żył, żył dostatecznie długo, by odczuć swą bezradność i upokorzenie. Dostatecznie długo, by Vassar i Orin, uprzednio ściągnąwszy ciała ofiar, mogli na powrót postawić ogrodzenie i zawiesić na nim jego, Kata. Wszyscy szamani zwrócili się ku ogrodzeniu i zaklinali ponurym monotonnym chórem. Kat nic nie mógł zrobić. Zasuszona twarz wykrzywiała się straszliwie, ale bez względu na to, jakich wysiłków dokonywał, był zupełnie bezradny. Cała konstrukcja wraz z makabryczną dekoracją, nim samym, rozpłynęła się w nicość.
    Gdy Kat zniknął, orientalne demony z żałosnym piskiem rozmyły się we mgle.
    Szamani Taran-gai stali nieruchomo. Potem odwrócili się do Gabriela.
    – Dziękujemy ci – rzekł ich przywódca, Sarmik. – Dziękujemy, chłopcze! Zapewniłeś nam chwilę przerwy, konieczną dla zdobycia przewagi.
    Na rozkaz Sarmika zebrali w jedno miejsce na szczycie wzgórza ciała ofiar Kata i obłożyli je kamieniami, przez cały czas śpiewając przy tym pieśni na cześć pomordowanych. Gabriel uznał ceremonię za bardzo piękną i chciał położyć kwiat na grobie nieszczęśników, ale żadnego nie znalazł. Ziemię pokrywał wszak szron. Odmówił tylko chrześcijańską modlitwę, której nauczył go dziadek Abel. W każdym razie nie mogła zaszkodzić.
    Taran-gaiczycy ucichli. Stali i patrzyli na siebie zdumieni, bo pieśń wciąż brzmiała! Nie oni jednak ją śpiewali i nie była już tak piękna.
    Słyszeli teraz przerażające, szalone czarodziejskie zaklęcia, dochodzące ze wzgórza skrytego we mgle.
    – Kat-ghil – szepnęła Tun-sij. – Kat-ghil i jego magiczne pieśni!
    – Które zawsze zwiastowały nieszczęście komuś w Taran-gai – dodał Inu.
    – Nie jesteśmy teraz w Taran-gai – rzekła Gwiazda.
    – Spróbujmy go wyminąć – zaproponował Hur. – Moglibyśmy się przekraść w głąb płaskowyżu.
    – A po co? – ostro sprzeciwiła się Tun-sij. – Jesteśmy tu po to, by otworzyć drogę wybranym z Ludzi Lodu, nic więcej.
    – Masz rację – przyznał Hur. – To niemądra propozycja.
    Wyraźnie było widać, że drobni Taran-gaiczycy czuli się bardzo nieswojo. Duma ze zwycięstwa odniesionego nad Katem ustąpiła nowym obawom.
    Bez zapału zeszli ze wzgórza i zaczęli posuwać się w stronę, z której dobiegał śpiew.
    – Kat-ghil jest bardziej niebezpieczny – szepnął Mar Gabrielowi. – Jego czarodziejskie pieśni niosą ze sobą śmierć.
    Ale przecież oni wszyscy i tak już nie żyją, chciał powiedzieć Gabriel, lecz przypomniał sobie słowa Tun-sij: Taran-gaiczycy obawiali się o swe dusze. Nie chcieli trafić do królestwa Shamy ani do Wielkiej Otchłani.
    Im bliżej podchodzili, tym wyraźniejsza była pieśń. Brzmiała gardłowo, pełna agresji, i stało się jasne, że jest wyrazem zła. Taran-gaiczycy zwolnili, szli z coraz większym ociąganiem, przepojeni strachem.
    Z mgły wyłoniło się wzgórze. Jeszcze jedno ofiarne ognisko. Przy ogniu siedział Kat-ghil. Skrzyżował nogi, dłonie położył na kolanach, głowę odchylił do tyłu. Przerażająca, śpiewana ochrypłym głosem pieśń wznosiła się ku niebu.
    Urwał gwałtownie. Straszliwa twarz zwróciła się w stronę nadchodzących. Wszyscy ujrzeli, że przekleństwo dotknęło Kat-ghila z niespotykaną siłą. On jednak wcale się tego nie wstydził, przeciwnie, zdawał się dumny ze swego dziedzictwa. Na widok zbliżającej się grupy usta wykrzywiły mu się w grymasie pogardy.
    Gwałtownie się wyprostował, mieli wrażenie, że rośnie na ich oczach. Jego złe spojrzenie spoczęło na Vassarze. Podjął pieśń, a jego głos, przepełniony podnieceniem, zabrzmiał z nową siłą.
    Vassar stanął, przycisnął dłoń do piersi i złamał się wpół. W następnej chwili rozległ się krzyk Tun-sij.
    Za Kat-ghilem pojawiła się jeszcze jedna istota, jakby utkana z mgły, najwidoczniej pochodząca z prastarych czasów. Miała czarne, postrzępione włosy, które sięgały do pasa i prawie całkiem skrywały twarz. Gabriel oglądał kiedyś rysunki, przedstawiające najdawniejszych przodków człowieka – na myśl przyszło mu słowo „humanoid”, określające ogniwo pośrednie między małpą a człowiekiem. To stworzenie było poza tym karykaturą swego własnego ludu. Twarz miało szerszą raczej niż dłuższą, czaszkę spłaszczoną, a ledwie widoczne oczy wąskie jak szparki.
    Bardzo wyraźnie uwidoczniły się u niego cechy dotkniętych, a przyjaźnie nastawiony nie był z całą pewnością.
    – Zimowy Smutek – szepnął Inu. – Nigdy go nie widziałem, ale mi go opisywano.
    Syn Tengela Złego… Przyrodni brat Targenora? Cóż za absurdalna myśl!
    – Również szaman? – spytał Ulvhedin.
    – Oczywiście! Posiada potężniejszą moc niż nasza.
    – Niech dobre duchy mają nas w swojej opiece – westchnęła Gwiazda, jedna z niewielu kobiet w gronie szamanów.
    Ledwie zdążyła to powiedzieć, gdy dostrzegli skradającą się ku Gabrielowi małą szarą istotę.
    – To Strach! – zawołał Ten-który-urodził-się-w-drzwiach. – On składał swoim bogom ofiary z dzieci!
    – Stój! – władczo krzyknął Ulvhedin. – Ten chłopiec jest pod opieką czterech duchów Taran-gai, Ziemi, Ognia, Powietrza i Wody!
    Strach zatrzymał się, parskając i wietrząc, jakby chciał stwierdzić, kim jest Gabriel. Chłopiec popatrzywszy w jego złe żółte oczy poczuł mdłości.
    Powarkując Strach obrócił się i skupił teraz na dwóch synach Sarmika. Byli oni znacznie starsi od Gabriela, ale w ostateczności dało się ich jeszcze nazwać dziećmi.
    – Nie zbliżaj się do nich! – ostrzegł Sarmik. – Inaczej na twoją głowę spadnie nasze przekleństwo!
    Strach wypluł pod stopy Sarmika ciemnobrązową grudkę, najwidoczniej jakiś środek oszałamiający używany przez mieszkańców Taran-gai w zamierzchłych czasach.
    Dzielni mali szamani już unieśli dłonie, by rzucić zaklęcie na swych trzech dotkniętych przekleństwem przodków, Kat-ghila, Zimowego Smutka i Stracha, kiedy nagle Tun-sij zawołała:
    – Strzeżcie się! Na wszystkich bogów, strzeżcie się!
    Za nimi pojawił się czwarty stwór. Vendel Grip natychmiast rozpoznałby ohydną postać, która podpełzła od tyłu, chwyciła Vassara za nogi i obaliła na ziemię.
    Ale i Tun-sij go znała, żyła wszak w jego czasach.
    – Oko Zła! Biegnijcie! – poleciła szamanom. – Zawracamy!
    Ale nikt, i ona także, nie ruszył się z miejsca.
    Kat-ghil wstał i zaczął wypowiadać straszliwe zaklęcia skierowane na Vassara. Zimowy Smutek zszedł ze szczytu wzgórza i także obrał sobie za cel Vassara, a Strach, porywacz dzieci, wyciągnął ramię do chłopaka.
    Najgroźniejszy jednak był Oko Zła, który rzucił się na Orina, spieszącego z pomocą młodszemu bratu. U stóp wzgórza zapanowało teraz straszliwe zamieszanie, rozległy się pełne skargi żałosne jęki młodzieńców, monotonne zaklęcia szamanów i wołanie Sarmika o pomoc.
    Wreszcie Zimowy Smutek wstał.
    – Mamy ich, panie! – krzyknął triumfalnie.
    Nagle pojawiła się jeszcze jakaś inna istota, którą Gabriel znał aż nazbyt dobrze. Na pozór zwyczajny człowiek, a mimo to niewiele w nim było ludzkiego.
    – Numer Jeden – szepnął Gabriel. – Albo Lynx, tak też go nazywają. On jest śmiertelnie niebezpieczny.
    Sarmik i Mar przypadli do Vassara i Orina, by ich bronić, ale źli przodkowie nie wypuścili swych ofiar. Ulvhedin przytulił Gabriela. Trzymając nad nim dłoń, po cichu odmawiał zaklęcia.
    Na Lynxa jednak nie miało to wpływu. Wystarczył jeden ruch jego ręki, a w powietrzu pojawił się stwór przypominający gada i błyskawicznie ruszył ku Sarmikowi i jego dwóm synom. Gabriel odniósł wrażenie, że nieznany potwór wyrzucił śliskie jak węgorz lasso, a wszystko odbyło się tak szybko, że nie zdążył dostrzec żadnych szczegółów. Vassar został wyrwany z ramion swych obrońców i wyrzucony wysoko w powietrze. Zanosząc się krzykiem śmiertelnego przerażenia młody Taran-gaiczyk zniknął we mgle.
    Złe spojrzenia Kat-ghila i jego sprzymierzeńców dosięgły teraz Orina i pomimo rozpaczliwych wysiłków Sarmika, pragnącego uratować drugiego syna od Wielkiej Otchłani, chłopak podzielił los brata.
    Ich krzyki rozlegały się długo, coraz słabsze, im bardziej się oddalali. Potem słychać już było tylko skargę wiatru.

ROZDZIAŁ III

    Sarmik, porażony rozpaczą, osunął się na kolana. Towarzysze podnieśli go i odciągnęli od strasznego miejsca.
    – Tak się dzieje, kiedy ktoś sprzeciwi się wiernym sojusznikom Tan-ghila! – zawołał Kat-ghil triumfująco.
    We mgle znów zatrzymali się na naradę. Sarmika opuściła wszelka wola walki, pozostawił dowództwo Marowi.
    Gabriel ośmielił się wtrącić.
    – Wiemy teraz, że Lynx ma coś wspólnego z Wielką Otchłanią – powiedział takim tonem, jakby chciał przeprosić za to, że wtrąca się do rozmowy dorosłych:
    – Masz rację. Jesteś bystrym obserwatorem, Gabrielu – pochwalił go Mar.
    Ulvhedin pokiwał głową.
    Chłopiec starał się ukryć, jak bardzo dumny jest z komplementu.
    – Nie wiemy, kim albo czym jest Lynx – podjął Mar. – Jasne natomiast, że upatrzone ofiary odsyła do Wielkiej Otchłani.
    – Czy nigdy już nie zobaczę moich synów? – z bólem w głosie spytał Sarmik.
    – Musisz raczej uznać ich za straconych – ze współczuciem stwierdził Ten-który-urodził-się-w-drzwiach. – Nikt nigdy jeszcze stamtąd nie wrócił.
    O, biedny Nataniel, pomyślał Gabriel. Ellen także tam trafiła. I Demony Wichru. A teraz Orin i Vassar.
    Jak wielu jeszcze spotka taki los, zanim walka dobiegnie końca?
    – Szamani z Taran-gai, nie możemy ryzykować, że stracimy was wszystkich – odezwał się Mar. – Wyślemy przeciwko naszym wrogom niewielki oddział. Zgłaszam się na ochotnika. Kto jeszcze?
    Taran-gaiczycy wystąpili jak jeden mąż.
    – Dziękuję wam – powiedział wzruszony Mar. – Ale naprawdę wystarczy tylko garstka.
    Ulvhedin, który w zasadzie uczestniczył w tej walce tylko jako opiekun Gabriela, wtrącił się do dyskusji.
    – Jesteście niezwykle dzielni i świat powinien się o was dowiedzieć – zwrócił się do Taran-gaiczyków, ledwie sięgających mu do pasa. – Ale nie dacie rady złym szamanom i straszliwemu Lynxowi. Nie możemy pozwolić sobie na to, by was stracić. Myślałem o innym rozwiązaniu. Nie wiem, czy się powiedzie.
    – Posłuchajmy – rzekła Tun-sij.
    – Kat-ghil i jego kompania są bardzo prymitywni. My, duchy, rozporządzamy naszą magią z zamierzchłej przeszłości, której dzisiejszy świat nie zna. Ale współcześnie żyjący mają inną magię, nie znaną złym szamanom Taran-gai…
    – To dobra myśl – przyznał Mar, który zrozumiał, do czego zmierza Ulvhedin. – Ale Lynx? Co z nim?
    – O Lynxie nie wiemy nic – odparł olbrzym. – Nie wiemy, w jakiej epoce go umiejscowić, czy zna współczesne czasy, czy nie. Nie sądzę jednak, by teraz znów się pokazał. Zwykle pojawia się, by wysłać jednego lub kilku przeciwników Tengela Złego do Wielkiej Otchłani, a później obojętnie odwraca się plecami. Tak czy owak, naszym zadaniem jest zniszczenie mocy Kat-ghila i pozostałych czarowników. Musimy tego dokonać. Czy możecie zostać tu wszyscy i przypilnować małego Gabriela? Ja w tym czasie udam się do moich przyjaciół czekających na zboczu.
    – Włos mu z głowy nie spadnie – obiecała Tun-sij.
    – Co masz zamiar zrobić, Ulvhedinie? – spytał Gabriel wystraszony.
    Olbrzym odwrócił się do niego z uśmiechem.
    – Sprowadzę tu jednego z moich towarzyszy, i to z czymś w rodzaju uzbrojenia. Ale to powinno odbyć się szybko, nie mogę więc wziąć żadnego z żywych.
    – Może Runego? – podsunął Gabriel.
    Ulvhedin zamyślony zapatrzył się przed siebie, jak gdyby w powietrzu szukał odpowiedzi.
    – Tak… Być może. Albo Halkatlę.
    – Ona jest szalona – wyrwało się Gabrielowi.
    – Owszem. Ale ogromnie ją interesują wszelkie nowoczesne wynalazki. Wydaje mi się, że najlepiej będzie, jeśli sprowadzę ich oboje. Sporo też będzie do niesienia.
    Zanim Gabriel zdążył odpowiedzieć, Ulvhedin zniknął.
    Chłopiec został sam z duchami Taran-gaiczyków. Wprawdzie Ulvhedin także był duchem, ale Gabriel już tak go nie traktował. Dopiero teraz, bliski paniki, odczuł niesamowitość sytuacji.
    Zaczerpnął jednak kilka głębszych oddechów i wkrótce odzyskał panowanie nad sobą.
    Taran-gaiczycy najwidoczniej w pełni ufali Ulvhedinowi, stali bowiem spokojnie czekając.
    – Czy nie możemy wezwać czterech żywiołów? – ostrożnie spytała Gwiazda.
    – Nie powinniśmy tego czynić – odparła Tun-sij. – I tak niepokoiliśmy je już dwukrotnie. Możemy się do nich zwracać tylko w razie najwyższej konieczności.
    Gabriel myślał swoje. Co prawda kiedy cztery duchy przybyły do Góry Demonów, okazały im chłód, jeśli nie wprost niełaskę, ale jednak zjawiły się na wezwanie! I całkiem dobrowolnie stanęły po stronie wybranych, kiedy Shama zagrodził drogę samochodowi.
    Pewien był, że cztery duchy Taran-gai, przywołane po tylu pustych stuleciach, odczuwały radość.
    Nagle Ulvhedin był znowu z nimi, a towarzyszyli mu zachwycona Halkatla i zamknięty w sobie Rune.
    Ulvhedin przyniósł nowinę.
    – Przybył Targenor na czele swej armii duchów i demonów – oznajmił cicho oczekującej gromadzie. – Ale oni nie zdołają przejść dalej, dopóki nie wyeliminujemy złych szamanów Taran-gai.
    – Targenor? – zdziwił się Mar. – Ze wszystkimi naszymi oddziałami? Dlaczego?
    – Ponieważ dowiedział się, że nie mogący zaznać spokoju duch jego siostry Tiili znajduje się gdzieś tutaj w wysokich partiach gór. Prawdopodobnie w obrębie granic Doliny. Dlatego wezwał wszystkich dowódców. Czekają jednak na dole, nie mają żadnej władzy nad duchami Taran-gai.
    Sarmik podniósł głowę.
    – Jeśli Targenor rusza do walki, zajmę miejsce, jakie mi wyznaczył: dowódcy Taran-gaiczyków. Tengel Zły odebrał Targenorowi siostrę. Ja straciłem synów. Król Ludzi Lodu może mi zaufać.
    – Doskonale, Sarmiku! Zaczynamy więc od razu. Oto mój plan…
    Kat-ghil naradzał się na wzgórzu z Zimowym Smutkiem, Strachem i Okiem Zła.
    – Oni pokonali Kata – oznajmił ochryple. – Ale i my ich pojmamy, po kolei, jedno po drugim.
    – Nie odważą się znów tu przyjść – z pogardą stwierdził Strach.
    – Są dostatecznie głupi, by próbować – odparł Kat-ghil. – Stańmy w pewnej odległości od siebie. Wyłapiemy ich jak muchy.
    – Mnie zostawcie chłopca – powiedział Strach z uśmiechem wyrażającym okrucieństwo.
    – Ja chcę tego wyrośniętego o białej skórze – syknął przez zęby Oko Zła.
    – A ja te dwie kobiety – zarechotał Zimowy Smutek. – Potnę je na kawałki, tak jak się kroi trupy.
    – A potem – rzekł Kat-ghil z głębokim zadowoleniem w głosie – potem weźmiemy resztę tych nędzników.
    Czekali spokojnie. Wszyscy czterej przykucnęli przy ogniu. Wiatr szarpał lodowatą poranną mgłę, ale dym z ogniska nadal wznosił się prosto.
    – Ja jestem najstarszy – oznajmił Zimowy Smutek. – Mnie należy się najwięcej ofiar, bym mógł złożyć je na moim ognisku.
    – O, nie – zachrypiał Oko Zła. – Najwięcej ofiar dostanie ten, kto ich najwięcej zdobędzie.
    – Ja mam szczególną umowę z bogami – oświadczył rozzłoszczony Strach. – To ja w Taran-gai składałem im najbogatsze ofiary. Teraz bogowie także się tego spodziewają.
    – Ognisko jest moje – przerwał im ostro Kat-ghil. – Ja tu decyduję.
    Spoglądali po sobie ze złością, przyczajeni, gotowi skoczyć sobie do oczu. Nie potrafili się zjednoczyć tak jak ich przeciwnicy.
    Zakończyli wreszcie tę słowną próbę sił. Odetchnęli i obojętnie zaczęli grzebać w żarze ogniska.
    – No i nie mówiłem? – ożywił się Strach. – Nie ośmielą się tu wrócić.
    Kat-ghil podniósł się bezszelestnie, pozostali poszli za jego przykładem.
    Gdzieś daleko we mgle widać było ciemną plamę. To zbliżali się szamani z Taran-gai. A jednak odważyli się podejść do wzgórza!
    – Jest ich teraz więcej – mruknął Zimowy Smutek.
    – Jeszcze jacyś dwoje – syknął Oko Zła. – Dwa białe demony.
    Halkatla i Rune z pewnością by się zdumieli słysząc, że ktoś nazywa ich demonami, ale cztery straszne duchy na wzgórzu takim mianem określały wszystkie istoty, których nie znały.
    – Ten chłopiec nadal jest z nimi. – Stracha zdumiała taka nierozwaga. – Teraz go złapię.
    Wyciągnął ramiona i podniósł głos zawodząc swą magiczną pieśń, kiedy nagle z rąk Gabriela padł snop światła tak ostrego i oślepiającego, że zły czarownik odskoczył w tył i przerażony zakrył dłońmi oczy.
    Stało się tak za sprawą wielkiego reflektora Marca, „tysiącmetrowca”. Halkatla wprost go uwielbiała. Gdyby pozwolono jej nim się bawić, baterie już dawno by się wyczerpały.
    – Czary, czary – szepnął Kat-ghil. – Ale dostaną za swoje.
    Tun-sij i Gwiazda także włączyły się do walki, i to w szczególny sposób. Szalona Halkatla dostała od Nataniela i Marca kilka rakietnic. Pokazała szamankom, jak ich używać, i teraz jedna za drugą rakiety z sykiem rozzłoszczonych os przelatywały nad głowami okrutnych przodków, osmalając im włosy. Wszyscy czterej odruchowo się pochylali i w zamieszaniu, jakie zapanowało na wzgórzu, nacierającym udało się podejść bliżej. Tun-sij śmiała się uradowana.
    Oko Zła ledwie zdążył sobie przypomnieć, że jego zdobyczą ma być Ulvhedin, kiedy nagle w dłoniach „białego olbrzyma” pojawił się ogień. Była to zapalniczka Tovy. Właściwie Tova nie paliła papierosów, zdarzało się to jedynie wtedy, gdy czuła bunt wobec świata i chciała zademonstrować swoją niezależność. Ostatniego papierosa wypaliła już dawno temu, ale zapalniczkę po prostu nosiła w torbie.
    Ulvhedin dzielnie kroczył naprzód. Kierował się wprost na Oko Zła, bezustannie gasząc i zapalając zapalniczkę, aż wreszcie Gabriel dyskretnym klepnięciem w ramię musiał mu przypomnieć, że w ten sposób zapalniczka może definitywnie zgasnąć.
    Na Oku Zła wywarło to jednak dostatecznie duże wrażenie, by przerażony się wycofał, przynajmniej na kilka chwil.
    – Przydałby nam się teraz motocykl – szepnął Gabriel Runemu.
    Chłopak-alrauna nie odpowiedział natychmiast, jakby słowa Gabriela dały mu do myślenia.
    – Dlaczego by nie? – powiedział wreszcie z błyskiem w oku. – Jeśli nasi latający sprzymierzeńcy potrafią przenosić ludzi, dlaczego mieliby nie poradzić sobie z motocyklem? Masz, weź pistolety, których, jak przypuszczałem, użyjemy. Rozdziel je między naszych towarzyszy, teraz nadeszła ich kolej…
    Pokazał Gabrielowi, w jaki sposób powinni celować, a potem szybko odszedł.
    Pięciu małych Taran-gaiczyków dostało po pistolecie i Gabriel szybko objaśnił, jak mają się nimi posługiwać. W tym czasie Ulvhedin i dwóch szamanów zatrzymywało cztery złe stwory na szczycie wzgórza, zapalając zapałki i wzniecając drobne pożary w zwiędłej zeszłorocznej trawie. Nie było to wcale łatwe, bo śnieg stopniał w niektórych tylko miejscach po nasłonecznionej stronie i trawa wciąż była wilgotna. Ale niektóre kępy dały się podpalić. Było ich dostatecznie dużo, aby Kat-ghil i jego kompani zdumieli się potęgą magii wrogów.
    Dla ludzi przeszłości ogień był świętością i fakt, że wrogowie z niczego potrafili wyczarować płomienie, wprawił ich w kompletne oszołomienie.
    Ale i przyjaciele Gabriela zaniemówili na widok takich cudów. Jednego z Taran-gaiczyków ogarnęło podniecenie i nie zastanawiając się, cisnął zapaloną zapałkę prosto w Oko Zła. Tego nie powinien był robić. Oko Zła usunął się i rzucił na małego szamana okrutne zaklęcie. Taran-gaiczyk z jękiem zaczął wić się w konwulsjach. Przelęknieni towarzysze odciągnęli go na tyły.
    W tym czasie pięciu innych nauczyło się posługiwać pistoletem. Pierwszy strzał oddał Gabriel. Kula trafiła obok ogniska, obsypując ziemią Stracha. Chłopiec zapowiedział Taran-gaiczykom, by nie celowali w złych szamanów na wzgórzu. To nie miałoby sensu, szamani byli wszak duchami, a poza tym prędko by się zorientowali, że kule wcale nie są groźne, w każdym razie nie dla nich.
    Wszyscy więc naśladowali chłopca: celowali w podłoże pod takim kątem, że rozpryskująca się ziemia i trawa sypała się złym stworom prosto w twarze.
    Przyjaciele Gabriela pokrzykiwali z radości. Prowadzili ogień z takim zapałem, że musiał ich powstrzymywać i przykazać, by nie strzelali jednocześnie. Gdyby się nie opanowali, magazynki wkrótce byłyby puste, a chodziło przecież o to, by przeciągnąć czas. Na razie Kat-ghil i jego kamraci nadal zajęci byli ocieraniem oczu z piasku, ale atakującym już wkrótce mogły skończyć się kule.
    I właśnie wtedy zjawił się Rune.
    Cztery ohydne istoty na wzgórzu otarły z twarzy resztki ziemi i podniosły głowy, gdyż dobiegł je dźwięk, jakiego nigdy jeszcze nie słyszały. Ryk ciężkiego, rozpędzonego motocykla.
    Rune nie potrafił nim manewrować, widział jednak, jak z pojazdem radził sobie Marco, no i miał jako takie pojęcie o silnikach.
    Doprawdy był to imponujący widok, kiedy oszołomiony prędkością Rune z hałasem pędził po nierównym górskim płaskowyżu. Siedział wyprostowany i uśmiechnięty, rozczochrane włosy powiewały mu na wietrze. Niebezpiecznie się przechylając, jechał wprost ku wzgórzu. Sprzymierzeni, mali Taran-gaiczycy, pierzchali w popłochu na boki, ale Rune gnał dalej. Gabrielowi przyszła do głowy straszna myśl, że Rune nie wie, jak zatrzymać maszynę.
    Czterej czarownicy na wzgórzu stali oszołomieni, gdy motocykl z hukiem mknął w ich stronę. Gabriel przez moment dostrzegł panikę w oczach Runego, a potem chłopak-alrauna przejechał wprost przez ognisko. Przewrócił Stracha, który pociągnął za sobą Kat-ghila, Zimowy Smutek, zamroczony, stoczył się po zboczu i tylko Oko Zła stał nadal, ale to dlatego, że skamieniał ze strachu i zdumienia.
    Gabriel zacisnął powieki i otworzył usta, jakby chciał wykrzyczeć ostrzeżenie. Gdy usłyszał, jak motocykl z hukiem przewraca się po drugiej stronie szczytu, zatkał palcami uszy. Halkatla twierdziła później, że widziała, jak Rune, zanim wylądował na ziemi, ze świstem frunął w powietrzu.
    Ale Ulvhedin, który już wcześniej oglądał motocykl i na którym pojazd nie zrobił takiego wrażenia jak na Taran-gaiczykach, postanowił wykorzystać szansę. Grzmiącym głosem zaczął odmawiać zaklęcia skierowane przeciwko czterem okrutnym szamanom. Po pewnej chwili jego towarzysze ocknęli się z osłupienia i przyłączyli do niego. Wspięli się na wierzchołek pagórka i otoczyli złe duchy, wykrzykując zaklęcia tak głośno, że przeciwnikom nie udało się dojść do słowa.
    – Panie! – Wycie Kat-ghila rozniosło się po okolicy. – Potężny panie! Przybądź i zabierz ich do Wielkiej Otchłani!
    Ale jego głos utonął w chórze zaklinaczy. Cichł coraz bardziej, podczas gdy on sam rozpływał się we mgle. Oko Zła tchórzliwie próbował się wymknąć, Zimowy Smutek wił się w bezsilnej złości, a Strach, potrącony przez Runego, nie mógł się nawet podnieść z ziemi. Zimowy Smutek najdłużej opierał się zaklęciom, widzieli go jeszcze długo po tym, jak jego towarzysze zmienili się w rozwiewaną przez wiatr mgłę. Ale on przecież był synem Tan-ghila.
    Do tego, aby jego los się dopełnił, przyczyniły się ostatecznie dwie kobiety. On, który porywał niewiasty, wykorzystywał je, a potem składał z nich okrutną ofiarę, doświadczył teraz srogiego odwetu. Bezlitosne oczy Tun-sij i Gwiazdy niczym płomienie przepaliły mu najpierw odzienie ze skór dzikich zwierząt, potem jego własną skórę, a na koniec ciało aż do kości. Później i kości rozsypały się w pył i z okrutnego Zimowego Smutku, złego czarownika o pięknym imieniu, nie zostało już absolutnie nic. Zniknął ze świata duchów tak jak jego syn, wnuk i dalsi potomkowie, Kat, Kat-ghil, Strach i Oko Zła.
    Ulvhedin powiedział uroczyście:
    – Szamani z Taran-gai! Doskonale wypełniliście swe zadanie! Usunęliście przeszkody z drogi naszych przyjaciół z Zachodu, umożliwiając im dalszą wędrówkę. Ten bohaterski czyn nigdy nie pójdzie w zapomnienie, zatroszczy się o to Gabriel. – Uśmiech Ulvhedina stał się jeszcze cieplejszy. – Dokonaliście tego wy i ten łapserdak, który kulejąc zbliża się do nas.
    Odwrócił się i otoczył przyjaciela ramieniem. Taran-gaiczycy śmiali się, uradowani własnymi osiągnięciami i pomysłem Runego. Po wymianie uścisków mężczyźni koniecznie chcieli dokładnie obejrzeć czarodziejską maszynę.
    Na wzgórzu została niewielka grupka.
    Mar zapatrzył się na płaskowyż. Słabe światło świadczyło o tym, że za zasłoną mgły wstało już słońce.
    – Dzień dobrze nam się zaczął – westchnął zadowolony.
    W oczach Tun-sij błysnęło coś wizjonerskiego.
    – Fatalny dzień – szepnęła.
    Sarmik nie odezwał się ani słowem. Miał wszelkie powody, by zgodzić się z tym, co powiedziała Tun-sij. To był fatalny dzień.
    Targenor i cała jego armia, składająca się z żywych ludzi, duchów i demonów, ruszyła na płaskowyż. Targenor zwrócił się do Marca i Nataniela:
    – Początkowy odcinek możecie przebyć z nami, kiedy jednak się zorientujecie, że nadszedł czas, pójdziecie inną drogą. Nikt z naszych wrogów nie może się dowiedzieć, że wasza piątka podąża do Doliny.
    Dida pokiwała głową.
    – Podczas gdy my rozprawiać się będziemy z ewentualnymi przeciwnikami, wy przemkniecie się inną drogą do Doliny Ludzi Lodu. Nie możemy tam wejść, dopóki nie oczyścicie tego miejsca i nie utorujecie nam dostępu. Wtedy wkroczymy. Zobaczymy, czy uda nam się nawiązać kontakt z duchem Tiili.
    Nataniel potwierdził, że zrozumieli, o co chodzi. Było ich teraz znów pięcioro, Nataniel, Marco, Tova, Gabriel i Ian. Czworo z nich miało przy sobie buteleczki, Gabriel – swoje notatniki.
    – Jak długo będą nam towarzyszyć nasi opiekunowie? – spytała Tova.
    – Linde-Lou, Halkatla, Ulvhedin, Sol i Tengel Dobry pójdą z wami aż do wejścia do Doliny – odparł Targenor. – Rune także. Potem już sami będziecie musieli sobie radzić.
    – Rozumiemy.
    Targenor zwrócił się do oczekujących w napięciu Taran-gaiczyków. Twarz złagodniała mu w uśmiechu.
    – Dokonaliście dzisiaj czegoś wyjątkowego. Jeśli sobie życzycie, możecie zostać zwolnieni z kolejnych zadań.
    Sarmik wystąpił o krok w przód.
    – Łaskawy królu Ludzi Lodu… Ja w każdym razie pragnę dalej brać udział w walce. Sądzę, że wy, królu, i wasza dostojna matka, Dida, rozumiecie moje życzenie.
    – Rzeczywiście, Sarmiku, dobrze cię rozumiemy – odparł Targenor z powagą, kładąc dłoń na ramieniu zrozpaczonego ojca. – Wiemy, jaką stratę poniosłeś.
    – Ja także pragnę uczestniczyć w boju, jeśli będzie mi wolno – powiedział Mar.
    – Ależ to oczywiste! – zgodził się Targenor. – Zawsze byłeś związany z zachodnią gałęzią rodu Ludzi Lodu.
    Taran-gaiczycy zaczęli coś między sobą poszeptywać, wreszcie Inu wystąpił z gromady.
    – Nasza dzisiejsza bitwa ukoronowana została powodzeniem. Nikt z nas nie pragnie się wycofać.
    – Bardzo się cieszę – odpowiedział mu wzruszony Targenor. – Sarmiku, czy znów przejmiesz dowodzenie nad oddziałami Taran-gai?
    – Oczywiście! Jesteśmy na twoje rozkazy, królu.
    Targenor rozejrzał się wśród swoich wojowników.
    – Trond, ty obejmiesz dowództwo nad bezpańskimi demonami, które od tej chwili będą się nazywały armią demonów Tronda. Czy to jasne dla wszystkich?
    Tova naburmuszona wmieszała się do rozmowy.
    – Wszystko to pewnie bardzo ładnie i pięknie dla was, duchów, ale ja jestem żywa i okropnie głodna!
    Halkatla z politowaniem pokiwała głową.
    – Nie mogłaś tego załatwić, kiedy na nas czekaliście?
    – Jak niby miałam to zrobić? – prychnęła Tova. – Dookoła ciągle kręcili się ludzie i zwierzęta i bez końca jeszcze ich przybywało.
    – Tovie chodzi o to, że gromadzili się nasi sprzymierzeńcy – łagodził Nataniel. – Znam Tovę nie od dziś, wiem, że kiedy jest głodna, zawsze traci humor.
    – Tak, to bardzo ludzka cecha – przyznał Targenor. – Wobec tego zrobimy postój, by nasi żyjący przyjaciele mogli się posilić.
    Zapatrzył się przez mgłę w stronę, gdzie musiało znajdować się wejście do Doliny Ludzi Lodu. Gdy znowu się odezwał, w jego głosie brzmiała rozpacz pomieszana z fanatycznym wprost uporem:
    – Ale potem wejdę do Doliny. Nie poddam się, dopóki się nie dowiem, jaki los spotkał moją siostrę Tiili.
    Targenor, Nataniel i Sarmik – wszyscy trzej – zareagowali w podobny sposób: główny cel wyprawy, ocalenie świata przed Tengelem Złym, zszedł na drugi plan. Przyświecało im teraz jedno: odnaleźć najbliższych i zemścić się na straszliwym przodku.
    Przyłączył się do nich jeszcze ktoś. Niezwykły mężczyzna… Ale to chyba złe określenie, lepiej było powiedzieć: istota, stworzenie. Nikt jednak nie miał wątpliwości, że jest to osobnik płci męskiej. Kiedyś był Demonem Nocy, teraz – kimś jedynym w swoim rodzaju. Tamlin, bardziej człowiek niż demon, mieszkał wśród czarnych aniołów w Czarnych Salach, co z pewnością także wywarło na niego wpływ. On również musiał kogoś pomścić. Tajfun był jego ojcem, a Demony Wichru krewniakami po mieczu.
    Tajfuna i dziewiętnaście wybranych Demonów Wichru Lynx posłał do Wielkiej Otchłani.
    Z tego powodu Tamlin nienawidził Tengela Złego. Podobnie jak Targenora, Nataniela i Sarmika, także Tamlina popychały do walki pobudki natury osobistej.
    Może miało to wielkie znaczenie? Może to właśnie napawało ich wszystkich fanatyczną żarliwością, niezbędną do zniszczenia jądra wszelkiego zła, ciemnej wody?

ROZDZIAŁ IV

    Szybkim krokiem wędrowali przez płaskowyż, aż wreszcie mgła zrzedła i uniosła się nad ziemię na tyle wysoko, że można ją było nazwać chmurami. W miarę jak poprawiała się widoczność, rosła też ciekawość wędrowców. Może już wkrótce zobaczą wejście do Doliny?
    Płaskowyż okazał się jednak wcale nie tak otwarty i płaski jak przypuszczali. Był goły, bez jednego drzewa, nie rósł tam nawet samotny krzak jałowca ani zarośla karłowatej brzozy, tylko zeszłoroczna trawa, i tak niewidoczna spod śniegu. Stopy idących zapadały się w podtopniałej wiosennej brei, zostawiając w niej głębokie ślady.
    Gabriel poczuł się nieswojo, kiedy obejrzawszy się za siebie zobaczył odciski butów zaledwie kilkorga ludzi. Ich grupa liczyła przecież około stu istot.
    Nie widział ich, nie naprawdę. Postanowili „zachować anonimowość”, jak określił to Marco. Dostrzegał jednak wielką armię cieni, towarzyszących wybranym. Widział oczywiście Iana, Tovę i Nataniela, a także Runego i Halkatlę. Marco natomiast, na stanowcze żądanie Targenora, stał się niewidzialny. Obawiano się, że może zostać rozpoznany. Jak dotąd Tengel Zły nie wiedział, kim jest Marco.
    Ale byli z nimi wszyscy ich przyjaciele. Gabriel orientował się, że Targenor i Dida idą w pobliżu najbardziej dostojnych wśród duchów, takich jak Lilith, której nie wolno niczym urazić, czy Sol i Tengela Dobrego, będących dla wszystkich wzorem.
    Tuż za Natanielem podążał Linde-Lou, nie odstępujący na krok syna ukochanej Christy. Gabriel wyczuwał jego obecność. Na skraju lewej flanki posuwał się oddział demonów Tronda, a na prawym skrzydle maszerował Tamlin na czele dziewiętnastu Demonów Nocy.
    Gabriel wmawiając sobie, że dostrzega sojuszników Ludzi Lodu, przesadzał nieco. Zauważył ich pozycje w chwili, gdy wielką gromadą mieli wyruszyć spod wzgórz złych czarowników. Wówczas to Targenor wydał polecenie i wszyscy powoli zniknęli.
    Ale odróżniał Taran-gaiczyków tuż przed Tovą. Kuzynka maszerowała w jednym szeregu z Ianem, Runem i Halkatlą. Gabriel rozbieganym wzrokiem rozglądał się na wszystkie strony, chcąc zapamiętać szczegóły warte zanotowania. Gdyby ich towarzysze nie byli niewidzialni, naprawdę miałby aż za wiele materiału.
    Tula wędrowała ze swymi czterema demonami, Ingrid – z pięcioma. Heike dowodził ośmioma demonami Silje. Wszystko to Gabriel wiedział, choć nie miał pojęcia, w którym miejscu należy ich szukać. Była z nimi także, co oczywiste, większość przodków Ludzi Lodu.
    Brakowało natomiast czarnych aniołów oraz ich wilków. Aniołowie zajmowali szczególną pozycję. Gabriel był jednak świadom, że pozostają czujni. Nie miał też absolutnej pewności co do siedmiu dość nieobliczalnych Demonów Zguby, przypuszczał jednak, że są w gromadzie. Zdążył się już zorientować, że dla wszystkich uczestników wyprawa była nadzwyczaj emocjonująca.
    Niezwykła wędrówka!
    Tak więc płaskowyż wcale nie był równy. Wyrastały z niego liczne pagórki i dwie prawdziwe góry, przesłaniając widok. Kiedyś, w epoce lodowcowej, oderwały się od stromizn olbrzymie skalne boki. Z przełęczy między dwoma szczytami spływał lodowiec. W chmurach mgły zaczęły się wyłaniać postrzępione wierzchołki Siedziby Złych Mocy.
    Słońce nie wzniosło się jeszcze zbytnio nad horyzont, panował przenikliwy chłód, oni jednak maszerowali dość szybko i nie marzli. Gabrielowi rozgrzały się nawet stopy, mimo że wielokrotnie musiał brodzić w śniegu aż po kolana.
    Z myśli nie schodzili mu ich niezwykli sprzymierzeńcy.
    – Jak myślisz, czy Tengel Zły wszystkich widzi? – szeptem zadał pytanie Natanielowi, jakby obawiał się, że ich zły przodek może znajdować się w pobliżu.
    – Nie, oni się rozmyli i tylko my wiemy, że tu są.
    – To dobrze – mruknął Gabriel.
    Ze zdziwieniem obserwował Tovę. Teraz, kiedy zmysły tak nieprawdopodobnie mu się wyostrzyły, odbierał jej nastrój.
    Było to niezwykle dziwne wrażenie, chłopiec wcale nie był do końca przekonany, czy podoba mu się aż tyle wiedzieć o innych. Zwłaszcza gdy chodziło o płeć przeciwną.
    Tova zdawała się rozluźniona, we wspaniałym humorze. W tej wielkiej gromadzie była taka bezpieczna, niczego się nie bała. To Gabriel rozumiał, i on miał podobne odczucia.
    Ale u Tovy przyczyna takiego nastroju była jeszcze inna. Gabriel wiedział, wokół kogo krążą myśli dziewczyny. Był z nimi przecież Ian. W zupełnie fantastyczny sposób dopasował się do Ludzi Lodu, pomimo że właściwie był osobą z zewnątrz.
    I Tova również tak uważała. Uczucia kuzynki dla Iana, które wychwytywał Gabriel, wzruszały i zawstydzały chłopca. Wprawdzie były dla niego obce, lecz intuicja podpowiadała mu, że chodzi tu o miłość. Tova pokochała Iana, i to tak mocno, że emanowała z niej iskrząca się energia.
    Gabriel wiedział jednak także, że dziewczyna ogrom-nie się boi. Obawia się, że nie spełni stawianych jej wymagań, nie okaże się dość ładna i miła. Teraz, na górskim pustkowiu, Ian ją kochał. Ale co będzie, kiedy znów znajdą się wśród ludzi? Jak im się wtedy ułoży? Jak długo zdoła go utrzymać, gdy wokoło na świecie tak wiele pięknych, pociągających dziewcząt?
    Chłopiec nie zgadzał się z Tovą. Miał ochotę jej powiedzieć, że nie powinna tak bardzo się nie doceniać. Taka jak jest, jest w porządku. Lubił Tovę. Ale nie chciał wtrącać się w jej sprawy.
    Teraz tok jej myśli się zmienił. Ian się do niej uśmiechnął i Tova pojaśniała. Ian był taki wspaniały! Czuła, że może się do niego bardzo, bardzo mocno przywiązać. Ich znajomość nadal była zbyt świeża, by mogli mieć jakąś pewność co do przyszłości. Tova jednak miała nadzieję na najlepsze.
    Tak powinno być, Tova, pomyślał Gabriel. Głowa do góry! Ian nie znajdzie lepszej dziewczyny od ciebie!
    Ze zdziwieniem zobaczył, że Tova szybko, ledwie dostrzegalnie przykłada rękę do brzucha. Jej uśmiech wyrażający nadzieję i szczęście był promienny i dodawał dziewczynie urody, czynił ją niemal piękną. Gabriel znów się wzruszył.
    I nagle słońce przedarło się przez chmury. Płaskowyż zmienił się w iskrząco biały pejzaż z baśni. Twarze szóstki wędrowców rozjaśniły uśmiechy. Z trudem przychodziło teraz uwierzyć, że stoczyli nocną bitwę ze śmiertelnie niebezpiecznym przeciwnikiem. Czego tu się bać?
    Płaskowyż był pusty, nic im tu nie zagrażało. Odruchowo przyspieszyli kroku; niedługo już dotrą na miejsce. I nawet myśl o Dolinie Ludzi Lodu i czekającym ich tam zadaniu nie wydawała się przerażająca.
    – Wejście do Doliny leży z pewnością za tą wysoką górą – stwierdził optymistycznie Nataniel. – Powinniśmy się tam znaleźć za niecałą godzinę, jak myślicie?
    – Na pewno! – odpowiedziała Halkatla. – Dojdziemy bez przeszkód.
    – Nasi sojusznicy długo zostają z nami – zauważyła Tova.
    – To dlatego, że droga jest wolna – rzekł Rune. – Dopóki nie grozi nam żadne niebezpieczeństwo, mogą dotrzymywać nam towarzystwa. Ale gdy tylko pojawią się wrogowie, nasi przyjaciele zajmą się nimi, a wtedy my się wymkniemy.
    Tova rozejrzała się dokoła.
    – Nie tak łatwo się tutaj wymknąć…
    – To prawda. Ale musimy dobrnąć do usypiska kamieni u stóp tamtej góry. Tam powinno być łatwiej.
    – Miejmy nadzieję, że wcześniej nic się nie wydarzy.
    – Miejmy nadzieję, że i później też nic się nie stanie.
    W tym momencie nie traktowali wiszącej nad nimi groźby poważnie. Blask słońca sprzyjał beztrosce i dodawał odwagi.
    Tengel Zły w skórze Pera Olava Wingera pobielał na twarzy z wściekłości.
    – Czyżby te nędzne gady zwyciężyły pięciu moich szamanów?
    – Dwóch z tych robaków wysłaliśmy do Otchłani – odparł Lynx.
    Stali na szczycie, obserwując zbliżającą się sześcioosobową grupę. Tengel Zły także dotarł do gór zwanych Siedzibą Złych Mocy i doprawdy nie był zachwycony wynikiem walki między szamanami z Taran-gai. „Nie był zachwycony” to zdecydowanie zbyt łagodne określenie. Tengel wprost pienił się z wściekłości.
    Był tak rozgniewany, że nie mógł dłużej zachować iluzji postaci Pera Olava Wingera. Lynx z niedowierzaniem przypatrywał się swemu panu i mistrzowi, obserwując, jak wysoki, kościsty agent zajmujący się sprzedażą odkurzaczy zmniejsza się, kurczy, podczas gdy wstrętny odór, jaki zawsze unosił się wokół niego, staje się coraz bardziej intensywny. Nawet twardy Lynx musiał się odsunąć o parę kroków.
    Sylwetka zwierzchnika stawała się coraz mniejsza, z ohydnej gardzieli bez ustanku dobywały się przekleństwa skierowane przeciwko tym, którzy ośmielali się mu sprzeciwić. Lynx spostrzegł, że ubranie komiwojażera ciemnieje, przybiera paskudny szary kolor i zmienia się w zakurzoną, pokrytą pleśnią pelerynę. Zobaczył, jak głowa staje się bardziej spłaszczona, włosy znikają odsłaniając odrażającą pomarszczoną skórę, a ręce… Na dłoniach wystających spod okrycia wykształciły się długie, zrogowaciałe szpony, palce, a właściwie tylko kości obciągnięte skórą, przybrały niezdrowy szarawy odcień, na ich powierzchni uwidoczniły się wszystkie ścięgna i żyły. Oczy zmieniły się w wąskie, żółte szparki, nos wydłużył się i wyostrzył, aż wreszcie przypominał dziób wygięty nad straszliwą gardzielą, czarną, pełną drobnych ostrych zębów, między którymi poruszał się obrzydliwy jęzor. Uszy ciasno przylegały do płaskiej czaszki.
    Na twarzy Lynxa nie widać było zdumienia i odrazy, jakie bez wątpienia odczuwał. Kamiennym jak zwykłe wzrokiem patrzył na swego władcę, który z początku nie zorientował się, co się stało.
    – Ale mam przecież innych – syknął ohydny stwór.
    Lynx musiał przełknąć ślinę, zanim dobył z siebie głos:
    – Masz wielu wiernych poddanych, panie. Wielkie jest twoje królestwo.
    – Ono będzie naprawdę wielkie, bylebym tylko odzyskał swoją wodę. Najpierw jednak muszę się pozbyć tej garstki moich nędznych potomków, którzy tam się poruszają. Jest ich więcej niż palców u jednej ręki, ale niewiele więcej.
    – Masz rację, panie – dyplomatycznie odpowiedział Lynx. – Jest ich sześcioro, tak jak mówisz.
    – Ale wam udało się wyeliminować tylko jednego z tych, którzy są z nimi od samego początku.
    – I dwadzieścia Demonów Wichru, plus dwóch Taran-gaiczyków – przypomniał mu Lynx.
    – Za mało – warknął Tengel Zły.
    – Oni mają możnych sprzymierzeńców.
    – Stale musisz mi o tym przypominać? Sam bym się nimi zajął, gdyby nie to, że mają ze sobą coś, czego ja… wolę unikać.
    Nagle Tengel Zły spojrzał na swoje ręce i odkrył metamorfozę. Nie panując nad sobą wydał z siebie skrzek niczym przestraszony drapieżny ptak i badawczo popatrzył na Lynxa. Ale wyraz twarzy Numeru Jeden jak zawsze pozostawał niezgłębiony.
    Tengel Zły rzekł z godnością:
    – Gdy napiję się ciemnej wody, odzyskam urodę z czasów mej młodości. Skóra, którą noszę w tej chwili, jest tylko tymczasowa, ale dość przystojna, prawda?
    – Bardzo – beznamiętnym głosem odparł Lynx.
    – No tak, bo ty sam jesteś przecież dość… szczególny – przypomniał mu Tengel Zły.
    – Jestem dumny z mojego wyglądu.
    – Tak jak ja z mojego. – Tengel z zadowoleniem popatrzył na swego najbliższego współpracownika. – Wiele nas łączy.
    – Tak, panie. Winien ci jestem ogromną wdzięczność.
    – Wiem o tym.
    Tengel Zły skierował wzrok na sześcioosobową grupę na płaskowyżu.
    – Dotarli do usypiska głazów. Najwyższy czas znów uderzyć. Komu mogę najbardziej zaufać? Wiem, wiem, wszystkim, ale kto najlepiej sobie poradzi wśród kamiennych bloków?
    Lynx tylko patrzył wyczekująco, Tengel więc sam musiał odpowiedzieć na swoje pytanie:
    – Kali! Kali i jej wyznawcy. Zawsze podziwiałem jej bezwzględną żądzę krwi.
    Lynx nigdy się nie spodziewał, że w oczach swego pana ujrzy kiedykolwiek coś na kształt erotycznego uwielbienia, skierowanego do kobiety. Doszedł jednak do wniosku, że żądzę jego zwierzchnika rozpaliła raczej krwiożerczość owej kobiety, a nie ona sama. Skądinąd ciekawe, co to za jedna. Lynx nie posiadał głębokiej wiedzy na temat kultur obcych ludów.
    – Dobrze – zdecydował Tengel Zły. – Kali się tym zajmie!
    Doszli do ogromnego obszaru pokrytego blokami skalnymi. Niektóre z potężnych głazów spoczywały zagłębione w podłożu, inne ledwie się opierały na występach ziemnych lub na grzbietach sąsiednich kamieni, gotowe runąć przy najmniejszym poruszeniu. Gabriel rozejrzał się z lękiem. Straszna to była okolica, surowa i nieprzyjazna. W dodatku góry rzucały w tym miejscu cień, blask słońca nie dodawał więc wędrowcom otuchy.
    Halkatla, posiadająca zdolność przebywania i w świecie duchów, i ludzi, powiedziała:
    – Targenorowi bardzo się tutaj nie podoba, okolica jest taka nieprzejrzysta. Właściwie powinniśmy się tu rozdzielić, ale prosił, bym przekazała wam pozdrowienia i uprzedziła, że oni pójdą przodem, aby sprawdzić, czy droga wolna. Są niedaleko.
    A Marco? – zainteresował się Ian. – Gdzie on jest?
    Halkatla roześmiała się.
    – Szczerze mówiąc, nie wiem. On potrafi zniknąć całkowicie, skryć się nawet przed nami, duchami. Po to, aby ten, wiecie kto, nie mógł go odnaleźć. Targenor pragnie, żebym ja z Runem szła na końcu i mogła was w ten sposób osłaniać.
    Czy nasi opiekunowie są z nami? – spytał Gabriel z nieskrywanym lękiem. Wszystko wydawało mu się teraz przerażające.
    – Linde-Lou, Ulvhedin, Tengel Dobry i Sol są tutaj. Towarzyszą swym protegowanym, ale nie powinni się pokazywać.
    – To zrozumiałe – uspokojony Gabriel pokiwał głową.
    Posuwali się dalej po zdradzieckim zboczu, brodzili w śniegu, zalegającym między głazami, tu bowiem nie docierały promienie słońca, które stopiłyby zaspy. Na bardziej stromych odcinkach musieli sobie pomagać, podtrzymując się nawzajem. Niektóre z ogromnych bloków obchodzili, przeklinając śnieg, który utrudniał wędrówkę i czynił ją jeszcze bardziej niebezpieczną.
    – Co to było? – spytał nagle Gabriel, gwałtownie się zatrzymując. Zasapał się, zmęczony wspinaczką.
    Jego towarzysze także przystanęli.
    – Zauważyłem coś – wydyszał chłopiec. – Jakiegoś małego człowieka. Być może nawet dwóch, między tamtymi głazami.
    – Jesteś pewien? – spytał Nataniel.
    – Tak. Ten człowiek był cały brązowy.
    – Pewnie jakiś turysta, który chce się opalić – podsunęła Tova.
    – Nie, on był bosy! I ubrany całkiem inaczej niż my. Trzymał coś w ręku, wyglądało na jedwabną chustkę z czymś ciężkim w jednym rogu.
    – Jest jeszcze jeden! – zawołał Ian. – Tuż obok. Ma mały toporek.
    Wraz z Natanielem podbiegli do miejsca, gdzie pojawił się mężczyzna, ale ten zniknął bez śladu. Dosłownie.
    – Nie zostawiają na śniegu żadnych odcisków – mruknęła Tova.
    Halkatla i Rune szli razem, zamykając grupę. Posuwali się powoli po śladach innych, nie zastanawiając się wcale nad tym, że zostają coraz bardziej z tyłu.
    – Och, gdybym tylko mogła dalej żyć – westchnęła Halkatla. – Przez cały czas śmiertelnie się boję, że właśnie teraz… teraz zaraz mój czas dobiegnie końca.
    – Dobrze cię rozumiem – przyświadczył Rune. – Choć ze mną jest całkiem inaczej.
    – O czym myślisz?
    Rune wzruszył ramionami.
    – Czym jestem? Czy żyję? Gdzie moje miejsce?
    – Na śniegu pozostawiasz ślady. A ja nie.
    – A więc w pewnym sensie jestem żywą istotą. Ale jestem nieśmiertelny. I nie należę do ludzi.
    – To prawda.
    Halkatla odruchowo ujęła go za rękę, sztywną i chropawą, jakby drewnianą. Ale nie puściła jej.
    Zamyślony Rune powiedział nagle:
    – Miałaś taką wielką bliznę…
    – Pod piersiami? Zobaczyłeś to, kiedy w Oppdal próbowałam cię uwieść i przeżyłam klęskę mego życia?
    – Nie wolno ci tak myśleć – zaprotestował z czułością. – Masz rację, zobaczyłem to właśnie wtedy. Czy to blizna od…
    – Tak, zakłuli mnie na śmierć. Czy wiesz, że Tova dokładnie w tym miejscu ma znamię? Bardzo wyraźne, w takim samym kształcie jak moja szrama.
    – To wcale nie jest przypadkowe. Rany, jakich doznało się w poprzednim życiu, często objawiają się w formie znamion.
    – Interesujące.
    Halkatla przystanęła i zapatrzyła się na wznoszące się przed nimi stromizny. Ich głosy echem odbijały się od mrocznych ścian, od gór ciągnęło chłodem, od którego zadrżała. Znów ruszyła, wciąż trzymając Runego za rękę.
    Przez cały czas starali się zachować ostrożność, ale teraz, pochłonięci rozmową, nie dość czujnie uważali na to, co dzieje się za nimi.
    Rune drgnął i zatrzymał się, wyczuwając w pobliżu coś niepokojącego. Wykonał ruch, jakby chciał osłonić Halkatlę, ale za późno.
    Oboje zostali zaatakowani od tyłu. Każde z nich poczuło to samo: pętlę zaciskającą się na szyi. Zaraz potem przeciągnięto ich za skały. Dotarły do nich szepty w obcym języku. Rune słyszał już wcześniej melodię tej dziwnej mowy, rozpoznał sposób, w jaki język uderzał o podniebienie przy wymawianiu pewnych głosek. Przypomniał sobie, gdzie go słyszał. W Indiach, przed wiekami.
    Potem otoczyła ich ciemność.
    – Ci ludzie, których widzieliśmy, nie zniknęli tak całkiem bez śladu – stwierdził Ian. – Popatrzcie!
    Nataniel pochylił się nad śniegiem w miejscu wskazanym przez Iana.
    – Co to może być? – zastanawiał się Gabriel.
    – Ja też chciałbym to wiedzieć – zasępił się Nataniel.
    Patrzyli na rozsypane na śniegu połyskujące, brunatne ziarenka, najwidoczniej zgubione przez mężczyzn. Nataniel podniósł kilka i usiłował rozetrzeć je w palcach.
    – To wygląda na cukier – z niedowierzaniem w głosie powiedział Ian. – Brązowy cukier!
    Nataniel powąchał ziarenka i ostrożnie polizał.
    – To naprawdę cukier. Co, na miłość boską…
    – Dlaczego Rune i Halkatla nie nadchodzą? – przerwała mu Tova.
    Odwrócili się, na moment zapadła pełna przerażenia cisza. Patrzyli na siebie z narastającym lękiem.
    Nataniel z Ianem biegiem ruszyli za wielki głaz, który właśnie minęli. Tova i Gabriel pośpieszyli za nimi.
    Nigdzie bodaj cienia przyjaciół.
    Wołali, ale odpowiadało im tylko echo, głucho odbijając się od skał.
    Potem i ono umilkło. Przeżyli moment ciszy w górach, taki, który daje pojęcie o ich nieskończoności. Tylko ktoś, kto tego doświadczył, wie, jakie to uczucie. Wrażenie bezgranicznej samotności i smutku, pomyślał Gabriel.
    – Oni nie mają opiekunów – szepnęła Tova pobielałymi wargami.
    – To prawda, traktowaliśmy ich jak nietykalnych – przytaknął Nataniel.
    Okolica była tu bardzo nierówna, widoczność mieli więc ograniczoną. Wszyscy czworo znów zaczęli iść po własnych śladach, pilnie je śledząc.
    – Tutaj! – wykrzyknął Nataniel. – Tu wśród naszych są także odciski nóg Runego. Stopy Halkatli nigdy się nie odbijają.
    – A tu ślady Runego się kończą – oznajmiła Tova. – W tym miejscu musieli stoczyć walkę.
    – Zobaczcie, na lewo są ślady, jakby coś ciągnięto – powiedział Ian. – Ale nagle się urywają.
    – Musieli go podnieść z ziemi – doszedł do wniosku Nataniel.
    Wszyscy czuli, że strach ściska ich za serce. Jak mogli nie usłyszeć, że coś się dzieje?
    Nataniel stał całkiem nieruchomo. Z jego pięknej twarzy mogli wyczytać, że wie o czymś niesamowitym, wstrząsającym.
    – Ci ciemni mężczyźni, których widzieliście… brązowy cukier, jedwabna chustka i oskard… wszystko razem naprowadza mnie na coś naprawdę strasznego. Przeraża mnie już sama myśl o tym.
    Umilkł.
    – Co to takiego, Natanielu? – odważyła się spytać Tova.
    – Nie, to absolutnie niemożliwe!
    – Jeśli chodzi o Tengela Złego, nic nie jest niemożliwe. Powiedz teraz, o czym myślisz. Po twojej twarzy widzę, że nie uraczysz nas niczym przyjemnym.
    – Masz absolutną rację. To czarny rozdział w historii Indii.
    – Indii? – zdumiała się Tova. – Czy to Hindusów widzieliście, Gabrielu i Ianie?
    Gabriel sprawiał wrażenie zdezorientowanego.
    – Może i tak.
    – Na pewno – odparł Ian. – Po prostu nie mogłem w to uwierzyć, w tej okolicy!
    – Musimy szukać dalej – rzuciła niecierpliwie Tova.
    – Poczekajmy, aż Nataniel nam wszystko wyjaśni – zaproponował Ian.
    Nataniel przygnębiony pokiwał głową.
    – Jak wiecie, zajmuję się etnografią i etnologią. Kulturami obcych ludów. I wcale mnie nie dziwi, że Tengel Zły wybrał akurat tych ludzi na swoich pomocników. Być może zresztą wcale nie swoich. Być może przekaże Halkatlę i Runego Kali.
    W napięciu czekali na dalsze wyjaśnienia.
    – Ale to przecież działo się w osiemnastym wieku i na początku dziewiętnastego… No cóż, czas nie ma znaczenia ani dla niego, ani dla nas, przekroczyliśmy granice i poruszamy się swobodnie po rozmaitych epokach.
    – Do rzeczy, kim jest Kali? – spytała Tova.
    – Kali to hinduska bogini, łagodnie mówiąc bardzo niesympatyczna. Ważniejszy jednak jest jej kult. Jej główna świątynia znajduje się w Kalkucie, nazywa się Kali-ghat, stąd też wzięła się nazwa miasta. Kali ma wiele innych imion, ale nie będziemy wprowadzać dodatkowego zamieszania, wymieniając je wszystkie. Ona żąda krwi. Wiele setek lat temu powstała sekta tak zwanych Thugów, inaczej Dusicieli lub Oszustów. Już Herodot w piątym wieku przed narodzeniem Chrystusa wspomina o zawodowych dusicielach, a że istnieli oni w czternastym wieku naszej ery, to pewne. Kult ten był rozpowszechniony w całej Azji na wschód od Himalajów. W siedemnastym wieku pojawił się Rumal.
    – Kto to jest Rumal? – spytał Gabriel.
    – Rumal to nie ktoś, tylko jedwabna chustka, którą widziałeś. Najpierw członkowie sekty dusili swe ofiary zwykłym sznurem albo rzemieniem. Później jednak zaczęli używać dużej jedwabnej chustki, w której jednym rogu zawiązywali ciężką monetę, tak jak to zauważyłeś, Gabrielu. Dzięki temu mogli zarzucać od tyłu cięższy koniec chusty na szyję ofiary i podczas gdy inni przytrzymywali nieszczęśnika za ręce i nogi, dusiciel zaciskał pętlę.
    – Uff- sapnęła Tova. – Poszukajmy Runego i Halkatli.
    – Nie, lepiej, abyście wiedzieli, z kim mamy do czynienia – oświadczył Nataniel. – Bo to dopiero początek. Thugowie, czyli Oszuści, wywodzili się ze wszystkich warstw społecznych, znajdowali się wśród nich książęta i ślepi żebracy. Nigdzie nie było się przed nimi bezpiecznym. W Indiach w tamtych czasach ludzie wiele podróżowali, lądem albo na statkach. Dusiciele pracowali w dwóch grupach. Jedna grupa czekała na ofiary przy drodze albo przyłączała się do wędrowców, po mistrzowsku potrafili odgrywać niewinnych. Gdy pierwsza grupa napadła na ofiarę…
    – Poczekaj – przerwała mu Towa. – A jakie znaczenie ma ten brązowy cukier?
    – Brązowy cukier jest święty. Wyznawcy Kali jedli go przed przystąpieniem do ataku. Później ofiarę przejmowała druga grupa. Wcześniej wykopywali grób gdzieś dalej na drodze, właśnie takim małym oskardem, jaki zauważyłeś, Ianie. Tym samym toporkiem łamali kości uduszonego, zanim go pogrzebali. Wszystko na cześć Kali. Grób był oczywiście jej poświęcony.
    – I mogli tak bez przeszkód uprawiać swój proceder?
    Ianowi ciarki przeszły po plecach.
    – Aż do roku tysiąc siedemset dziewięćdziesiątego dziewiątego. Wówczas Anglicy zorientowali się, że żołnierze, którym po bitwie wypłacono żołd, nie wrócili do domów. Zaczęto dochodzić prawdy i wtedy wyszło na jaw, że w południowej Azji grasują tysiące wielokrotnych zabójców. Wykonywali to makabryczne rzemiosło bez przeszkód, ponieważ popierali ich skorumpowani radżowie i książęta, otrzymujący część pieniędzy zamordowanych podróżnych. Bo złoto nie przypadało Kali, jej poświęcano tylko krwawe ofiary. Thugów wykorzystywano także do różnych podejrzanych zadań. Działali na przykład jako płatni mordercy na zlecenie tego czy owego podstępnego władcy.
    Wiatr wył w szczelinach skał i ciął w twarze zmrożonym śniegiem. Tova ponownie zaczęła nawoływać zaginionych, ale odpowiedziało jej tylko echo odbite od gór.
    Ciszę, jaka potem zapadła, przerwał jęk kolejnego uderzenia wiatru.
    – Ale ta sekta dzisiaj już chyba nie istnieje? – nie bez lęku zapytał Gabriel.
    – Nic, zniszczono ją w latach trzydziestych dziewiętnastego wieku. A splamioną krwią świątynię Kali zmieniono w atrakcję turystyczną, swoją drogą naprawdę makabryczną.
    – Ale przecież ja ich widziałem!
    – Kochany Gabrielu! Jeśli Tengel Zły potrafił wezwać najemnych wojowników inkwizycji, może także sprowadzić ze świata duchów hinduskich Dusicieli.
    – Typowe dla niego ściąganie najgorszych szumowin historii – powiedziała Tova. – Wkrótce pewnie pojawi się Hitler. I Hunowie, Neron z Kaligulą…
    – Powinni mu wystarczyć współcześnie żyjący złoczyńcy – mruknął Ian. – Co prawda wielu spośród nich już wykorzystał.
    – Dlatego właśnie zwrócił się do świata duchów. Na szczęście i Rune, i Halkatla są nieśmiertelni. Dusiciele kiepsko trafili, jeśli chodzi o wybór ofiar.
    Tova była bliska płaczu:
    – Ale nie pozwolimy chyba, aby połamali im kości i pogrzebali?
    – Oczywiście, że nie! Musimy ich jak najprędzej odnaleźć!
    – Nie pójdą chyba do Kali? – spytał Gabriel drżącymi wargami.
    – Nie, nie, Kali to bóstwo, ona nie istnieje naprawdę. niebezpieczna jest sekta Dusicieli. Rozumiecie chyba jednak, że sami sobie z tym nie poradzimy. Czas wezwać naszych opiekunów…
    Linde-Lou, Sol, Ulvhedin i Tengel Dobry wyłonili się z nicości.
    – Czekaliśmy na wasze wezwanie – powitał ich Tengel Dobry. – Twoje informacje były nadzwyczaj interesujące, Natanielu, pilnie się im przysłuchiwaliśmy.
    – Dziękuję. Chcemy spróbować odnaleźć Runego i Halkatlę. Czy możecie nam pomóc?
    – Wy w ogóle nie będziecie ich szukać – powiedział Ulvhedin. – Musicie jak najprędzej ruszać w dalszą drogę, bo Tengel Zły dotarł w te okolice i stara się możliwie najspieszniej wkroczyć do Doliny Ludzi Lodu.
    – Ustawiliśmy magiczne zapory, ale na pewno niedługo rozszyfruje kod i przedrze się dalej – dodała Sol.
    – Nie możemy zawieść naszych przyjaciół! – wykrzyknęła Tova. – Nie ruszymy się z miejsca, dopóki ich nie znajdziemy.
    Nikt nie pokusił się o wskazanie braku logiki w słowach dziewczyny, wszyscy rozumieli jej intencje.
    – Czy Marco nie może przyjść nam z pomocą?
    – Marca otacza teraz osłaniająca aura, aby nie odkrył go niczyj nawet najbardziej przenikliwy wzrok. Nie powinien się pokazywać. Nie, wy czworo pójdziecie dalej. Już znaleźliśmy tych, którzy ruszą śladem Runego i Halkatli. Z niecierpliwością czekali na swój udział w naszej walce. Oto i oni.
    Odwrócili głowy i powiedli spojrzeniem za wzrokiem Tengela Dobrego. Gabriel drgnął. Oni? Jak poradzą sobie w walce z dusicielami Kali?
    Od tak długiego stania w miejscu znów zmarzły mu stopy, ale nawet tego nie zauważył. Zafascynowany wpatrywał się w grupę nowo przybyłych.
    W ich stronę spiesznym krokiem nadchodziła Ingrid, rudowłosa czarownica. Żółte oczy lśniły zapałem i chęcią walki. Wiodła ze sobą swoje demony o lisich twarzach, które dreptały po śniegu nie zostawiając za sobą żadnych śladów. Gabriel przekartkował swój notatnik i odnalazł ich imiona. Były to demony płodności, lecz miały także inne pola działania. Tabris uosabiał wolną wolę, Tacritan – gotycką magię, Tarab – szantaż, Zahun – skandale, a Zaren – zemstę.
    Gabriel przypuszczał, że członkowie sekty największe problemy będą mieć z Tabrisem, wolną wolą, Tacritanem, gotycką magią, a przede wszystkim z Zarenem, zemstą.
    – Witamy was i prosimy o pomoc w odnalezieniu naszych przyjaciół, Runego i Halkatli – powiedział Nataniel, pochylając się z szacunkiem. – Obawiamy się, że zostali poturbowani i pogrzebani gdzieś przy drodze, wszystko ku czci Kali. Odnajdziecie grób, szukając szczególnego znaku. Jest ich co prawda wiele, nie wiem, który wybrali. Ale nie zapominajcie, wy, demony płodności, że Tengel Zły ściga wszelkie istoty waszego rodzaju! Jesteście wrażliwe, możecie ulec wpływom jego woli lub jak Demony Wichru trafić do Wielkiej Otchłani. Nie chcemy tego, wiecie o tym. Bądźcie więc ostrożne, zależy nam na tym, by was nie utracić!
    Tabris podziękował lisim uśmiechem.
    – Będziemy mieć się na baczności – odparł głuchym, ochrypłym głosem, dobywającym się jakby z brzucha. – Ale pod wpływ jego woli nie dostaniemy się nigdy. Pamiętajcie, że ja dowodzę, a ja jestem wolną wolą!
    – Oczywiście – przyznał Nataniel, ponownie wyrażając szacunek kolejnym ukłonem.
    – Otrzymałaś już instrukcje, Ingrid – powiedziała Sol, stojąca na czele wiedźm. – I zbytnio nie szarżujcie, Tengela Złego nie wolno nie doceniać.
    – Możesz mi zaufać – uśmiechnęła się Ingrid. Z jej oczu sypały się iskry.
    – Dobrze więc, tutaj się rozdzielamy – Zadecydował Tengel Dobry. – A wy, Natanielu, Tovo, Ianie i Gabrielu, ruszajcie dalej! Nie ma czasu do stracenia.
    Kiedy już zaczęli iść, Tova odwróciła się do Ingrid i jej demonów.
    – Jeśli odnajdziecie Runego i Halkatlę, pozdrówcie ich i powiedzcie, że nie mieliśmy zamiaru ich zawieść!
    – Wiemy o tym – odparła Ingrid. – Przekażemy twoje pozdrowienia.
    Czwórka przyjaciół znów pozostała sama. Tylko wiatr sypał zmrożony śnieg na rozciągające się wokół nich białe połacie.

ROZDZIAŁ V

    Halkatla i Rune rzeczywiście byli nieśmiertelni. Ponieważ jednak Halkatla się zmaterializowała, odzyskała też ludzkie zmysły i uczucia, i od czasu do czasu, wedle własnego życzenia, mogła pojawiać się i znikać. A Rune…? Ani ze mnie ptak, ani ryba, jak sam to określał. Był jednak żywą istotą, skrzyżowaniem człowieka z korzeniem rośliny, i wiele przecierpiał od chwili, gdy czarne anioły obdarzyły go ludzkim ciałem.
    Rune zawsze starał się skrywać swe myśli i uczucia, ale cierpienia ukryć nie potrafił. Odczuwał ból jak każdy człowiek. Halkatla także.
    Poruszający się biegiem mężczyźni nieśli ich ku skalnej ścianie, ale ponieważ schwytanym naciągnięto na głowy coś w rodzaju worka, nie mogli się zorientować, gdzie dokładnie się znajdują.
    Napastnicy rozmawiali ze sobą w języku całkowicie obcym Halkatli, ale Rune trochę znał tę mowę, pamiętał ją jeszcze ze swej podróży na wschód, którą odbył przed wiekami.
    Wreszcie się zatrzymali. Rzuceni na ziemię więźniowie zorientowali się, że oczekiwała na nich większa grupka mężczyzn. Wszyscy, choć podnieceni, rozmawiali ze sobą cicho.
    Pierwszy cios trafił Halkatlę w kolana. Rozkrzyczała się, ale natychmiast przez worek zatkano jej usta dłonią. Usłyszała, że Runego także bito, za każdym uderzeniem docierały do niej zduszone jęki bólu.
    – Zostawcie go, przeklęte diabły! – syknęła pomimo dławiącej ją ręki i zaraz trafił ją w ramię cios, który najwidoczniej miał je złamać. – Au! Niech was czarci porwą! – zawyła niewyraźnie.
    Rune słuchał, co mówią do siebie Hindusi:
    – Ale żywotni, już dawno powinni skonać!
    – To wepchnijcie ich żywcem!
    – Nie możemy! Muszą być martwi! To ma być ofiara krwi.
    Na oboje spadł grad uderzeń. Dusiciele stawali się coraz bardziej zdesperowani, bili szybciej i mocniej.
    – Udawaj, że umarłaś – mruknął Rune do Halkatli.
    – Jak mam to zrobić? – jęknęła. – To tak strasznie boli!
    – Wiem. Ale spróbuj.
    Czarownica usiłowała się rozluźnić, ale kiedy trafiały ją kolejne ciosy oskarda, nie mogła zapanować nad swoim ciałem.
    Nic z nas nie zostanie, pomyślała z rozpaczą.
    – Co oni z nami zrobią? – wydusiła z siebie.
    – Zakopią nas w ziemi, ale dlaczego, nie wiem.
    Halkatla poczuła, że wrzucają ją do dołu. Worek ściągnięto i zobaczyła kilku drobnych mężczyzn o brunatnej skórze. Niektórzy byli młodzi, mieli złe twarze, inni starzy i dostojni, a jeden z pewnością musiał być księciem. Halkatla nie wiedziała nic o obcych ludach, podczas swego ziemskiego życia nie wychyliła nosa poza Dolinę Ludzi Lodu. Miała wrażenie, że każda najdrobniejsza kosteczka w jej ciele została zmiażdżona, ale tak nie było. Dusiciele, którzy na próżno usiłowali zrobić z Runego coś w rodzaju niedużej paczki, przerwali swą makabryczną pracę i wpatrywali się w swe ofiary bezgranicznie zdumieni.
    – My… nie potrafimy ich zniszczyć – wyjąkał jeden. – Spójrzcie! Oni nie krwawią. I na skórze mają tylko lekkie zadraśnięcia.
    – Patrzcie na jej oczy! Płoną nienawiścią! Uciekajmy!
    – Nie, nic możemy. My…
    Napastnicy odeszli i zaczęli do siebie szeptać. Wreszcie uzgodnili coś i wrócili do uwięzionych. Zmusili ich, aby wstali, i wówczas Halkatla zorientowała się, że Rune jest znacznie dotkliwiej poturbowany niż ona. Rany miał głębsze, a oba ramiona wydawały się połamane.
    – Co oni ci zrobili? – użaliła się. – Bardzo boli?
    – Dam sobie radę, zranienia nie są poważne, zagoją się prędko same z siebie. A ty?
    – Mnie też już tak nie boli.
    – Mnie też nie. Ciekawe, czego oni od nas chcą?
    – Nie zostawiaj mnie, Rune!
    – Będę cały czas przy tobie.
    Popychaniem zmuszono ich do marszu wzdłuż skalnej ściany.
    W końcu Dusiciele zawiązali ofiarom oczy swymi cuchnącymi chustkami i pognali naprzód uderzeniami.
    – O czym rozmawiają? – spytała Runego Halkatla.
    – O pomyłce, jaką popełnili, chwytając właśnie nas. Są kompletnie zdezorientowani i kłócą się ze sobą.
    – Dobrze im tak! Widzisz, dokąd idziemy?
    – Nie. A ty?
    – Oczywiście! Chustka nie stanowi przeszkody dla mojego wzroku, potrafię patrzeć przez nią, może widzę tylko trochę mniej wyraźnie.
    – Doskonale, Halkatlo! Ja rozumiem, co mówią, a ty widzisz przez ich zasłony. Idealnie się uzupełniamy.
    Od tych słów cieplej zrobiło jej się na sercu.
    – I co widzisz? – dopytywał się Rune.
    – Lód, śnieg i kamienie. A czego się spodziewałeś?
    – Nie bardzo wiem – odparł niepewnie. – Chyba czegoś więcej.
    – Teraz dochodzimy do punktu zwrotnego. To znaczy do jakiejś krawędzi… Dalej jest jakieś zagłębienie albo coś podobnego.
    – Czy możesz tam zajrzeć?
    – Jeszcze nie. Zresztą tam pewnie będzie jeszcze więcej śniegu. Nie, poczekaj… – zachłysnęła się nagle zdumiona.
    – Co to jest?
    – To wygląda jak… kościół?
    – Może świątynia? – podsunął Rune.
    – No cóż, nigdy nie widziałam świątyni, ale ta budowla jest okropnie bogato zdobiona, aż do przesady!
    – To mi wygląda na świątynię hinduistyczną. Chcesz powiedzieć, że stoi sobie tak w śniegu?
    – Ależ skąd, tu nie ma śniegu. To zielona, przepiękna dolina, jak okiem sięgnąć pełna dziwnych roślin. Szkoda, że nie możesz tego zobaczyć!
    – Ciii! Znów coś do siebie mówią.
    Rune przysłuchiwał się przez chwilę rozmowie oprawców i zaraz przekazał swej towarzyszce najświeższe wiadomości:
    – Ciągle nie mogą się dogadać, co z nami zrobić. Jedni chcą nas po prostu tu porzucić i zniknąć, inni twierdzą, że nie mogą tak postąpić, bo zostaną ukarani. O ile dobrze rozumiem, ci ostatni wygrają.
    Nagle zdjęto im chustki z oczu i oboje mogli swobodnie patrzeć. Jak wcześniej powiedziała Halkatla, znajdowali się w porośniętej bujną roślinnością dolinie na placu przed świątynią. Była to typowa świątynia hinduistyczna, ozdobiona nieprawdopodobną ilością reliefów i płaskorzeźb, pomalowanych na jaskrawe kolory.
    Z twarzy Runego nic nie dało się wyczytać.
    Napastnicy mocno ujęli ich za ramiona, widać było, że Hindusów ze strachu zlewa zimny pot. Rozkazano im złożyć ludzi w ofierze zgodnie z rytuałami sekty, a ofiary nie chciały umrzeć! Co robić w takim przypadku?
    Trzęsąc się z przerażenia oprawcy podprowadzili ich do świątyni i zmusili, by zzuli buty. Raz po raz padając na kolana i odmawiając modlitwy, wprowadzili swoją zdobycz do świętego przybytku.
    Wewnątrz było niesamowicie pięknie, ale Rune i Halkatla nie mogli się skupić na urodzie ścian. Pokrywały je malowidła i reliefy, składające się w długie historie, wszędzie płonęły świece, unosił się ostry zapach kadzidła. Oni jednak odczuwali tylko strach i niepewność, jaka ogarnia człowieka, kiedy nie wie, co go czeka.
    Hindusi zachowywali teraz ostrożność. Najpierw zatrzymali się przy drzwiach i odmówili modlitwę, później prowadzili swe ofiary dalej w głąb świątyni, wznosząc modły co kilka kroków.
    W środku było kilkoro ludzi, z pewnością święci mężowie. Siedzieli nieruchomo na swych miejscach w pozycji lotosu, z nogami założonymi jedna na drugą i złożonymi dłońmi. Bardzo starzy i wychudzeni, ich oczy zaglądały w daleki, nieznany świat.
    Nagle okrutni strażnicy puścili Runego i Halkatlę i padli na twarze. Rozciągnięci na kamiennej posadzce modlili się niemal histerycznie.
    Tylną ścianę świątyni rozjaśniło światło. Ukazał się posąg bogini.
    Rune szepnął do Halkatli:
    – Poznaję ją. To Kali.
    Z tonu jego głosu Halkatla wyczuła, że nic dobrego nie może ich tu spotkać.
    Kali, której imię symbolizuje czerń, zniszczenie, to bogini pełna sprzeczności. Uważano ją także za boginię matkę, która potrafiła pocieszać i kochać, ale ta strona jej natury była mniej znana.
    Halkatla i Rune ujrzeli najpowszechniej znaną postać Kali, boginię śmierci.
    Patrzyli na budzący grozę wizerunek straszliwej wiedźmy o czarnej twarzy usmarowanej krwią, wyszczerzonych zębach i wystającym języku. Bogini miała cztery ręce, trzymała w nich miecz, tarczę, łuk i odrąbaną dłoń. Naga, nosiła jedynie ozdoby, takie jak naszyjnik z czaszek; była opasana wężami. Tańczyła na ciele swego małżonka Siwy. Mit głosi, że zasmakowała we krwi, kiedy nakazano jej zabicie demona Raktaviji. Nie było to proste, bo za każdym razem, gdy kropla krwi demona spadła na ziemię, pojawiało się tysiąc jego sobowtórów. Kali jednak rozwiązała ten problem w makabryczny sposób. Podniosła Raktaviję wysoko w powietrze, przebiła go włócznią i spijała skapującą z rany krew. Od tamtej pory zawsze była jej spragniona.
    Okrutna bogini obawiała się jednak, że demony Raktaviji ukrywają się w ludziach. Domagała się zatem, by ludzi zabijać, ale ani jedna kropla krwi nie mogła upaść na ziemię, by nie pojawiły się nowe demony. Dlatego swą chustkę, Rumal, ofiarowała Dusicielom. Stali się oni jej wyznawcami.
    Wszystko to przypomniał sobie Rune, kiedy zobaczył Kali. Poznał ją wcześniej, kiedy opuścił Ogród Edenu i wyruszył na wschód. Niejasno przypominał sobie, że w Kali-ghat, świątyni bogini w Kalkucie, składano jej w ofierze kozy.
    Przesympatyczna dama, pomyślał z niesmakiem. Dzięki dobrym mocom, że to tylko jej wizerunek!
    W tej samej chwili zabrakło mu oddechu i odskoczył kilka kroków w tył. Pociągnął Halkatlę za sobą, a dziewczyna poddała się mu bez sprzeciwów, widząc co się dzieje.
    Kali zstąpiła z ciała, Siwy i nadchodziła ku nim, zmysłowo, kołysząc biodrami. Tygrysie zęby odsłoniła w krwiożerczym uśmiechu.
    Ingrid od razu zaakceptowała piątkę swoich demonów. Dobrze im było ze sobą, bo piękna czarownica zawsze miała do nich słabość.
    Wiedzieli, czego mają szukać, i natychmiast pognali przez śnieg ku skalnej ścianie.
    Zahun dotarł tam pierwszy i zadowolony z siebie w milczeniu stanął nad głęboką jamą.
    – Wspaniale – pochwaliła go Ingrid. – Wygląda na to, że próbowali zagrzebać Runego i Halkatlę w ziemi, ale musieli z tego zrezygnować. Nasi przyjaciele potrafią się bronić.
    Rozejrzeli się dokoła.
    – Tu są ślady Runego – oznajmił Tarab swoim dziwnym, głuchym głosem. – Halkatla śladów nie zostawia.
    – To prawda, ale możesz być pewien, że i ona tu była – odparła Ingrid. – Tam gdzie Rune, tam i Halkatla. Ale ich prześladowcy nie zostawiają odcisków swoich stóp.
    – To duchy – stwierdził Tacritan.
    – Wiesz coś o nich? – spytała Ingrid.
    – Nic poza tym, co powiedział Nataniel. Sekta Dusicieli nie ma nic wspólnego z opowieściami gotyckimi, a ja tylko takie znam.
    – Możemy więc przypuszczać, że oni żyli na początku dziewiętnastego wieku. Ruszajmy tropami Runego. Doprawdy, okazali się wyjątkowo głupi, że ich nie zatarli.
    – Pewnie się nas nie spodziewali. – Zaren, demon zemsty, zaśmiał się z nadzieją. – Bez trudu poradzimy sobie z tymi nędznymi mordercami.
    Demony poczłapały dalej wyraźnym na śniegu śladem Runego.
    – Dokąd oni, do pioruna, mają zamiar ich zaprowadzić na tym pustkowiu? – mruknęła Ingrid.
    Dotarli do grzbietu pasma wzgórz i spoglądali teraz na rozciągającą się niżej dolinę.
    – Są tam – oznajmił Zahun, jak zwykle pierwszy.
    – Ale co oni, na miłość boską, robią? – zdumiała się Ingrid.
    Ona i jej towarzysze zatrzymali się i z niedowierzaniem zapatrzyli w obniżenie.
    Wśród ponurego krajobrazu Rune i Halkatla stali we dwójkę w płytkim śniegu. Tu i ówdzie z ziemi wystawały bloki skalne, przypominające siedzących starców. Nagły powiew wiatru sypnął śniegiem w twarze osamotnionej pary.
    Na krańcu wąskiej, krótkiej dolinki wznosił się pojedynczy strzelisty kamień.
    Wyglądało na to, że Rune i Halkatla mówią właśnie do niego.
    – Oni widzą coś innego – mruknął Tacritan. – Podkradnijmy się bliżej, ale tak, żeby nas nie zauważyli!
    Ich nieszczęśni przyjaciele stali odwróceni plecami. Ingrid ze swymi demonami opuścili się w dół i podeszli do nich od tyłu. Usłyszeli rozgorączkowany głos Halkatli:
    – Miałaś nadzieję na krew, czarna poczwaro! Ale się pomyliłaś. Popatrz na Runego! On trochę „krwawi” ze swoich ran, ale czy to krew, jak sądzisz? Spróbuj tego, wstrętna stara wiedźmo!
    Ujrzeli, jak Halkatla, która zdawała się nie cofać przed niczym, wzięła na palec kropelkę cieczy wypływającej z rany Runego i wyciągnęła rękę ku wysokiemu, wąskiemu kamieniowi.
    – Tacritanie, ty, który władasz gotycką magią – szepnęła Ingrid. – Uczyń tak, abyśmy mogli widzieć to samo co oni.
    Demon skinął głową. Syknął coś cicho przez zęby, wykonując przy tym ledwie widoczne ruchy dłonią.
    Nagle przed ich oczami coś się pojawiło. Coś niezwykłego, ogromnego, imponującego. Znaleźli się w baśniowo pięknej świątyni. Na posadzce leżeli modlący się ciemnoskórzy mężczyźni. Kamienie przeobraziły się w świętych mężów. I…
    Wysoki kamień stał się monstrualnych rozmiarów boginią.
    – Kali – szepnął Tarab zdrętwiałymi wargami. – Nad nią nie mamy władzy!
    – Ciii! – niemal bezgłośnie uciszyła go Ingrid. – Ona nas nie widzi. Zobaczmy, co się dalej stanie.
    Kali zbliżyła się do dwojga więźniów. Była ohydna, jej czerwone oczy groźnie wpatrywały się w Halkatlę. Błyskawicznym ruchem dłoni starła kropelkę z palca Halkatli i pożądliwie ją wessała.
    Grymas, jaki zaprezentowała potem, był godny Meduzy. Zresztą to właśnie Kali zainspirowała Greków do stworzenia postaci Gorgony, czyli Meduzy. A może odwrotnie? Prawdę przesłoniła mgła historii; dzisiaj trudno już stwierdzić, która z nich pojawiła się pierwsza.
    Posmakowawszy żywicy, płynącej w żyłach Runego zamiast krwi, Kali ryknęła wściekle. Rzuciła się na Halkatlę, ale młodej czarownicy udało się wywinąć.
    Czciciele Kali poderwali się z posadzki i usiłowali schwytać ofiary.
    – Nimi możemy się zająć – stwierdził Tabris. – Uczyń nas widzialnymi, Tacritanie!
    Zanim Dusiciele zdążyli mrugnąć, zaatakowało ich pięć demonów, które w jednej chwili zdołały ich unicestwić, po prostu wymazać ze świata duchów. Przestali istnieć i już nigdy nie mogli zostać przez nikogo wezwani.
    Z Kali jednak trudniej było sobie poradzić. Nataniel wykazał się krótkowzrocznością, twierdząc, że Kali nie istnieje. Podobnie jak wszyscy bogowie na świecie i ona została stworzona w wyobraźni ludzi, przekonanych o istnieniu wyższej mocy, która może im dać szczęście i wspomóc w potrzebie. Kali nadal miała miliony wyznawców. Istniała, bo ludzie nie przestali w nią wierzyć. Była rzeczywista. I bardzo, bardzo niebezpieczna!
    W pośpiechu demony wyeliminowały także świętych mężów, ale ci tego nawet nie zauważyli, pogrążeni w swym własnym świecie. Z pewnością zatopili się w jakiejś błogosławionej nirwanie.
    Kali odkryła nowych wrogów i wbiła spojrzenie czerwonych oczu w Ingrid, oceniając ją jako najsłabszą.
    – Co robimy? zawołała Ingrid, ogarnięta paniką.
    – Ty, Ingrid, zabierz stąd Runego i Halkatlę, my sobie z tym poradzimy – oznajmił Tabris.
    – Ale nie chcę, aby ona was skrzywdziła.
    Ucieszone demony zaniosły się chichotem.
    – Dziękujemy, zapamiętamy sobie twoje słowa – uśmiechnął się Zaren. – Czekają nas potem chwile przyjemności, prawda?
    Ingrid na moment zaniemówiła, ale w końcu pokiwała głową.
    – W porządku, chłopcy!
    Zaśmiali się w odpowiedzi. Ingrid doskoczyła do Runego i Halkatli.
    – Biegiem! Musimy się stąd wydostać, bo jesteśmy najsłabsi. Z tą o czarnej twarzy nie ma żartów.
    Mimo wszystko jednak zatrzymali się w bramie świątyni, aby zobaczyć, jak też wiedzie się towarzyszom. Drogę odwrotu mieli otwartą, ale nie chcieli pozostawiać pięciu demonów własnemu losowi.
    – Przecież ona jest tylko iluzją – Ingrid próbowała pocieszyć samą siebie.
    – Iluzje także mogą być śmiercionośne – odparł Rune. – Jeśli kryje się za nimi zło. A w tym przypadku tak właśnie jest. To przecież stało się za sprawą Tengela Złego.
    Głuche głosy demonów niosły się po świętym przybytku.
    – Kali! Durga, i jak cię tam jeszcze zwą! – zawołał Tahris. – Devi, Bhawani, Mahadevi, Parwati, Uma… Którym imieniem pragniesz, bym cię nazywał? Znamy twoją słabość. Potrafimy cię unicestwić!
    – On blefuje – szepnęła Ingrid. – W obliczu żywej bogini moje demony są równie bezradne jak my. Choć ona jest tylko omamem.
    Kali, która nie miała już wokół siebie wielbiących ją członków sekty, sięgnęła ręką po najbliżej stojącego Zahuna. Demon zgrabnie się wywinął.
    – Na co ci krew demonów, Kali? – zawołał Tabris. – Nasza krew nie jest tak dobra jak krew Raktaviji. Nasza krew jest zielonoczarna i smakuje paskudnie.
    – Kłamiesz! – warknęła Kali. – Chodźcie tutaj, opróżnię was z życiodajnych soków, obrzydliwe rozmyte gady!
    Zahun podszedł za blisko. Jedno z czterech ramion bogini dosięgło go i mocno przytrzymało, podczas gdy druga ręka trzymająca miecz zbliżyła się niebezpiecznie.
    Ingrid uderzyła w krzyk.
    – Przeklęta czarownico, puść mojego przyjaciela! Mam zamiar spędzić z nimi wszystkimi miłe chwile, nie odbierzesz mi tej przyjemności!
    Kali natychmiast skierowała na nią swój wzrok Gorgony. Ingrid poczuła, jak siły ją opuszczają, kiedy śmiercionośne spojrzenie dotarło do niej z drugiego końca świątyni.
    Tarab, demon szantażu, widząc, że Kali zdobyła przewagę, zawołał głośno:
    – Siwa, wielki boże! Jak długo masz zamiar pozwalać się upokarzać tej kobiecie? Przez setki lat depcze po twoim ciele, tańczy na nim. Cóż to za małżonkę sobie wybrałeś? I gdzie twoja siła, twój gniew?
    – Gdzie twoja zemsta za takie poniżenie? – przyłączył się Zaren. Był wszak demonem zemsty i uznał, że być może rzeczywiście opłaca się zachęcić Siwę do walki. Żaden z demonów ani ich towarzyszy nie posiadał mocy, by pokonać Kali; potęga bogini była zbyt wielka.
    – Dobra robota, chłopcy! – pomysł zaimponował Ingrid. – Trafione!
    Siwa podniósł się z mozołem, zesztywniały po tylu wiekach służenia małżonce za podnóżek. W hinduistycznej trójcy Brahma jest stwórcą, Wisznu – życiem, a Siwa niszczycielem. Bóstwem śmierci, straszliwego unicestwienia. Wysłannicy Ludzi Lodu z przerażeniem patrzyli, jak podchodzi do swej budzącej grozę połowicy. Miał skórę o trupiej barwie, białosiną, a ponieważ był także fallicznym bogiem ekstazy, nosił wiele tego oznak.
    O wszystkim tym jednak teraz najwyraźniej zapomniał. Cały swój straszliwy gniew skierował przeciw Kali, Durdze.
    Kiedy Kali dostrzegła, że Siwa się zbliża, zaskoczona puściła Zahuna. Wszystkie pięć demonów błyskawicznie pomknęło ku bramie świątyni, gdzie czekała Ingrid z Runem i Halkatlą.
    – Odejdźmy stąd! – zawołał Tabris. – Szybko! Niech ci dwoje załatwią swoje porachunki! Nie jesteśmy dostatecznie silni, by walczyć z bogami!
    Opuścili świątynię i co sił w nogach pobiegli przez piękną ukwieconą dolinę. Biegnąc dostrzegli, że otaczająca ich zieleń blaknie i zamiast niej pojawia się śnieg. Odwrócili się i zdążyli zobaczyć, jak świątynia rozsypuje się niczym domek z kart i znika. Pozostał po niej tylko długi odłamek skały i parę innych wystających ze śniegu głazów.
    Znów byli na grzbiecie pasma wzgórz.
    – Uff – odetchnęła Halkatla. – To dopiero była przygoda! Dziękujemy wam wszystkim, bardzo!
    – Nie ma za co dziękować – beztrosko odparła Ingrid. – A przy okazji, mam dla was pozdrowienia od waszych towarzyszy podróży. Otrzymali polecenie iść dalej, ale prosili, bym przekazała, że żadną miarą nie chcieli porzucić was na pastwę złego losu.
    – Dobrze to rozumiemy. Przysłali przecież was.
    – Właśnie. Teraz więc pozostaje wam pospieszyć się i dołączyć do nich. Płaskowyż jest wasz!
    Ingrid podkreśliła swe słowa zamaszystym gestem. Potem skłoniła się głęboko przed Runem i Halkatlą.
    – Ja niestety nie mogę wam towarzyszyć, mam małe rendez-vous z moimi przyjaciółmi. Będziemy świętować zwycięstwo…
    Halkatla roześmiała się.
    – Powodzenia, zasłużyliście na to. Do zobaczenia!
    Rozstali się w radosnym nastroju. Halkatla złapała Runego za rękę i ruszyli w drogę między skalnymi blokami. Gdy mieli skręcić za olbrzymi głaz, Halkatla obejrzała się, by pomachać przyjaciołom na pożegnanie.
    – Do widzenia! – zawołała Ingrid.
    Wraz ze swymi kompanami odwróciła się, by odejść.
    Ale za późno…
    – Rune – szepnęła przerażona Halkatla. – Patrz!
    On już zauważył.
    Ingrid i pięciu demonom zagrodził drogę Lynx. Nawet z tak dużej odległości Rune i Halkatla widzieli, że nie ma dla nich ratunku.
    – Musimy im pomóc – jęknęła Halkatla.
    – Nie, zaczekaj! My nie możemy nic zrobić Lynxowi. Nasze miejsce jest teraz przy wybranych z Ludzi Lodu. Musimy stąd odejść, prędko!
    – Ale…
    Usłyszała wycie, wycie przerażonych demonów. Wraz z Runem oddalała się już od miejsca katastrofy, skryli się za głazem. Ale żałosne zawodzenie dochodziło i tutaj.
    Wkrótce krzyk ucichł.
    Zastąpił go wściekły, choć zduszony płaczem głos Ingrid:
    – Przeklęty łajdaku! Pozbawiłeś mnie słodkich chwili uciechy, a przede wszystkim zabrałeś wspaniałych przyjaciół! Dostaniesz jeszcze za to!
    – Zaczekamy na nią? – słabym głosem spytała Halkatla.
    – Nie, musimy stąd odejść. Ona go najwyraźniej nie obchodzi. Ale straciliśmy kolejne pięć demonów.
    – Dokąd on je zabrał?
    – Do Wielkiej Otchłani, nie ma co do tego najmniejszych wątpliwości.
    – Rune, oni wygrają! Tengel Zły i jego poplecznicy zwyciężą nas wszystkich!
    – Nonsens!
    Ale jego głos brzmiał bardzo niepewnie.
    W tym czasie czworo wybranych, Nataniel, Tova, Gabriel i Ian, podążało przez olbrzymie rumowisko głazów u stóp góry.
    Dowiedzieli się od swoich opiekunów, że wielka grupa już się od nich odłączyła. Tengel Zły bowiem przypuścił szturm przeciwko czworgu nieposłusznych, którzy mieli zamiar wedrzeć się do jego Doliny, i armia Targenora musiała odciągnąć od nich jego uwagę i odeprzeć atak.
    Na pytanie, kim tym razem byli napastnicy, odpowiedziano im, że to najemni żołnierze z różnych epok. Tacy, co to zgłaszają się na wojnę bez względu na to, o co toczy się walka i po czyjej stronie mają się bić. Przyłączają się tylko po to, by zabijać. Historia poznała wielu takich ludzi.
    Kiedy szybkim krokiem maszerowali w cieniu góry, Gabriela ogarnęło ciągłe uczucie, które do tej pory go nie nawiedzało: tęsknota za domem, za matką i ojcem. Tak długo udawało mu się być dzielnym, wszyscy to powtarzali, ale nikt nie wiedział, jak bardzo czuł się mały. Wszyscy zresztą zdawali się tacy maleńcy w porównaniu z niebieskoczarnymi stromiznami i porozrzucanymi dookoła olbrzymimi głazami… Co prawda było dzięki nim trochę bezpieczniej, w razie potrzeby mogli się za nimi schronić.
    I korzystali z tego, przemykali się między kamieniami. Prawdopodobnie dość trudno było ich tu zauważyć, w takiej okolicy pozostawali zaledwie mikroskopijnymi punkcikami, a poza tym ubrani byli tak, by zlewać się w jedno z otoczeniem.
    Gabrielowi dokuczało jednak ściskanie w dołku, tak objawiła się jego tęsknota za domem. Nie bardzo mógł zrozumieć, jak uczucie może być ciężkie jak ołów, a zarazem krzycząco puste. Do szaleństwa tęsknił za swoim pokojem, w którym panował zwykle umiarkowany bałagan, tak że matka od czasu do czasu musiała wkraczać do akcji. Zgoda, przyjemnie było mieć posprzątane, ale potem nie mógł znaleźć niczego, co akurat było mu potrzebne. Czy mama nie mogła zrozumieć, że w swym nieporządku miał metodę? Że skarpetki powinny leżeć w miejscu, w którym najłatwiej po nie sięgnąć, to znaczy na podłodze przy łóżku? I że części modelu samolotu do sklejania najlepiej mieszczą się na biurku i nic nie szkodzi, że zeszyty musi rozkładać na nich, a kanapki na kolację brudzą się klejem, na stałe przylepiając do blatu.
    Mama… Kochana, roztargniona mama Karine. Niekiedy patrzył na nią i widział, że jej nieobecną twarz ściąga grymas bólu. Nigdy nie przytuliła się do ojca, w jego obecności sprawiała wrażenie jakby zażenowanej. Ale gdy ukradkiem przyglądała się Joachimowi, z jej oczu biła miłość. I ojciec był dla niej taki dobry, robił zawsze to, o co go nieśmiało poprosiła.
    Gabriel nie wiedział nic o dzieciństwie matki, o tym jak brutalnie została potraktowana przez trzech mężczyzn i jak katastrofalny miało to wpływ na jej dalsze życie. Intuicyjnie jednak wyczuwał, kiedy jest jej trudno.
    Tata także był bardzo miłym i przystojnym mężczyzną. Czasami dystansował się od swego ojca Abla i braci z powodu ich surowej, bliskiej fanatyzmowi religijności. Gabriel wiedział jednak, że Joachim jest szczerze wierzącym człowiekiem i nie lubi, gdy synowi wyrwie się jakieś brzydkie słowo.
    Och, chłopiec czuł się niemal chory z tęsknoty za rodzicami i psem. Czy Peik też za nim tęskni? Na pewno. Chcę wrócić do domu, pomyślał. Nie chcę tak iść i bać się, że już nigdy więcej ich nie zobaczę.
    – Hop, hop!
    Wszyscy się zatrzymali, słysząc dobiegające z oddali wołanie.
    – Nowa pułapka? – zastanawiała się Tova.
    Zaczekali chwilę.
    – Hop, hop! Tu jesteśmy!
    – To głos Halkatli – rozjaśnił się Nataniel.
    – O, tam, tam! – zawołał Ian. Pod tamtym nawisem!
    Uradowani zaczęli machać do przyjaciół.
    – Są za nami, niech więc do nas dołączą – stwierdził Nataniel.
    – Wspaniale, że wrócili, z nimi człowiek czuje się o niebo bezpieczniej – powiedziała Tova.
    Rune i Halkatla dogonili ich dużo szybciej, niż leży to w możliwościach ludzkich. Serdecznie ich uściskano.
    – Dobrze poszło, jak widzę – uśmiechnął się Nataniel. – Ingrid i demony wykonali swe zadanie.
    Rune i Halkatla spoważnieli.
    – Nie całkiem – westchnął Rune. – Dokonali wielkiego czynu, zdołali unicestwić sektę Dusicieli, zapobiegli też atakowi Kali…
    – Kali? I ona w tym uczestniczyła?
    – Tak. Ale potem nie wszystko skończyło się tak pomyślnie…
    – Co? Co się wydarzyło?
    Halkatla wyręczyła Runego w przekazywaniu gorzkiej prawdy:
    – Byliśmy już uratowani i rozstaliśmy się z Ingrid i jej demonami, kiedy pojawił się ten straszliwy Lynx.
    – Och, nie!
    – Zabrał wszystkie pięć demonów. Do Wielkiej Otchłani.
    – Do diabła! – krzyknęła Tova. – Do diabła! A Ingrid?
    – Uszła wolno. Najwidoczniej uznano, że nie jest warta zachodu.
    Złe wieści odebrały im mowę.
    – Tak dłużej nie może być – rzekł w końcu Nataniel. – Musimy pozbyć się tego Lynxa.
    – W jaki sposób? – cierpko, spytał Rune.
    – No właśnie. Tengelu Dobry? Czy słyszeliście, co się stało?
    – Tak, i ogromnie nam z tego powodu przykro – odparł Tengel. Zaraz też pokazali się pozostali opiekunowie.
    – Kim jest Lynx? I jak można go zniszczyć? – zapytała Tova.
    – Nikt nie wie, kim jest Lynx – odpowiedziała Sol. – Ani czym. Jasne jest tylko, że to on pełni straż przy Wielkiej Otchłani, ale to na pewno nie wszystko.
    – Wstrętny typ – orzekła Tova. – Na samą myśl o nim ciarki przechodzą mi po plecach.
    – To prawda – zgodziła się Sol. – Ciekawe, z jakiej cuchnącej sadzawki wyłowił go Tengel Zły.
    – Ale kto może go pokonać? – dopytywał się Gabriel.
    – Wyznaczyliśmy już kogoś, kto się tym zajmie – odparł Tengel Dobry. – Nie będzie to jednak nikt z was.
    – Na szczęście – mruknęła Tova.
    – Idźcie dalej – polecił Tengel Dobry. – Bo dzień ucieka.
    Opiekunowie zniknęli, znów zostało ich tylko sześcioro.
    Okolica wydała im się jeszcze bardziej opustoszała. W cieniu wznoszącej się ku niebu góry panował przenikliwy chłód, Gabrielowi posiniały uszy.
    – Czy nigdy nie wydostaniemy się z tego rumowiska? – prychnęła Tova. – Mam wrażenie, że idziemy tą samą drogą już trzeci raz!
    – Ciesz się, że masz głazy, za którymi można się skryć – odpowiedział jej Nataniel. – Poza tym nie przeszliśmy jeszcze ćwierci drogi.
    Gabriel nic nie mógł poradzić na to, że płacz, który od dłuższego czasu dławił mu gardło, cisnął się teraz do oczu. Chłopiec nie był w stanie powstrzymać łez. Przykucnął, udając, że musi poprawić coś przy bucie. Kiedy się znów wyprostował, poczuł na swojej dłoni dłoń Ulvhedina. Ścisnął ją mocno jak zgubione dziecko.
    Nataniel idący przodem zatrzymał się gwałtownie. Znajdowali się już dość wysoko przy zboczu, mieli stąd widok na cały płaskowyż. Rozciągał się u ich stóp, w połowie skąpany w promieniach słońca, w połowie skryty w cieniu.
    – O Boże – szepnął Ian. – Dobry Boże…

ROZDZIAŁ VI

    Tengel Zły był wściekły – jak zwykle.
    – Do Otchłani? Czy kazałem ci wysłać tam pięć demonów płodności?
    Nigdy nie jesteś zadowolony, przeklęty staruchu, pomyślał Lynx. Głośno zaś powiedział:
    – Jestem mistrzem Wielkiej Otchłani, panie. Sam mnie do tego wyznaczyłeś. Moim zadaniem jest zapełnianie jej kłopotliwymi osobami i istotami. O niczym innym nigdy nie było mowy.
    – Ale chyba sam także potrafisz myśleć? Demony są z natury złe, łatwo z nich zrobić niewolników. Chciałem, aby tych pięć zostało moimi sługami. Sprowadź je z powrotem!
    – To niemożliwe, panie, droga do Wielkiej Otchłani wiedzie tylko w jedną stronę. Nie można stamtąd wrócić.
    Tengel prychnął ze złością, ale musiał przyznać, że Lynx ma rację.
    – No cóż, oni mają inne demony, które im zabiorę. Wtedy staną się po dwakroć niebezpieczniejsze dla moich wrogów, bo przecież dobrze ich znają. A cóż to znowu za przekleństwo, nie uda nam się przejść dalej?
    Stali w pobliżu wejścia do Doliny, ale drogę zagrodził im niewidzialny mur. Tengel Zły definitywnie zrezygnował już z przebierania się w skórę Pera Olava Wingera. Tu, w górach, nie obchodziło go ani trochę, czy ludzie zobaczą, jak naprawdę wygląda. Postanowił już nigdy więcej nie pożyczać sobie cudzego ciała, okazało się obrzydliwie niewygodne.
    Posłużyli się czarodziejskimi runami, których ja nie umiem złamać, pomyślał, ale głośno tego nie powiedział. Nie chciał pokazywać Lynxowi, że istnieje coś, z czym sobie nie radzi. Przecież znam wszystkie magiczne formuły, jakie istnieją na świecie, myślał. Kto, kto mógł ich tego nauczyć?
    W głębi ducha znał odpowiedź. To na pewno on, ów nieznany, ten, który przez cały czas przeciwstawiał się jemu, Tan-ghilowi. Musiało to być dzieło owego nieznajomego.
    Tengel Zły ponad godzinę usiłował znieść działanie czarodziejskich runów. Obmacywał niewidzialne ściany, wargi szeptały prastare formuły…
    Nic jednak nie pomagało.
    Oczywiście próbował się przedostać do Doliny myślą i to poszło bez trudu. Ale tym razem on sam, jego fizyczne ja, powinno tam wejść. Musiał ująć w ręce naczynie i napić się ciemnej wody.
    No cóż, na razie nie było jeszcze niebezpieczeństwa. Przeciwko hordom jego sojuszników wysłannicy Ludzi Lodu nic nie będą mogli zdziałać.
    Grupka stojąca u stóp wzgórza przerażona spoglądała w dół na równinę.
    A mnie się wydawało, że było nas tak nieprawdopodobnie wiele w Górze Demonów – szepnęła Tova.
    Byliśmy jakby niepokonani. Nigdy w życiu bym wtedy o tym nie pomyślała!
    Widzieli siły Targenora, które się teraz ujawniły. Ich przywódca najwyraźniej podzielił je na grupy, aby bardziej rozproszyć uwagę wroga. Ale na cóż się to zdało? Nigdy jeszcze nie mieli do czynienia z taką przewagą przeciwnika! To jak walka Dawida z Goliatem.
    Chociaż… któż wtedy wygrał, jeśli nie Dawid?
    Nadal więc jeszcze nie tracili optymizmu.
    Ujrzeli kawalerię, która uniemożliwiała dalszy marsz siłom Targenora. Zdaniem Nataniela byli to żołnierze z wojny trzydziestoletniej.
    – A tam – Ian wskazał na inny oddział jeźdźców w hełmach lśniących w promieniach słońca. To muszą być „ludzie żelaznej odwagi” Cromwella, którzy z bezwzględną brutalnością rozgromili Szkotów i Irlandczyków. A trochę dalej, tam… Nie zdziwiłoby mnie, gdyby to byli ci, którzy pokonali stronników króla Jakuba II pod Culloden. Równie krwawej łaźni historia nigdy chyba nie widziała.
    – Ci na prawej flance – wmieszał się Gabriel. – Ta piechota w zbrojach i hełmach, z lancami, czy to nie hiszpańscy konkwistadorzy pizarra i Cortesa, którzy przynieśli zagładę Inkom i Aztekom?
    – Tak, to bardzo prawdopodobne – odparł Nataniel.
    – Zachowują się jak prawdziwe potwory i dobrze pasują do Tengela Złego. Mam wrażenie, że rozpoznaję całe masy zbrodniarzy z czasów historycznych, ale i ze współczesnych wojen. Tam mamy cały batalion SS z ostatniej wojny. A ci tam to wikingowie. I… Nie, dość już. Ale jak nasze oddziały zdołają sobie z tym poradzić? Nie pojmuję tego.
    – To nie nasza sprawa – przypomniał mu Rune. – My musimy iść do Doliny.
    – Oczywiście! Ale tego widoku chyba nigdy nie zapomnimy.
    – Tak, nasze myśli będą przy tych, którzy muszą tu walczyć.
    – Czy to wejście do Doliny? – spytała Tova. – Tam dalej, na zachód?
    Po chwili zastanowienia doszli do wniosku. że w istocie tam właśnie musi być wejście.
    – Ale my tamtędy nie pójdziemy – wyjaśnił Nataniel. – Ruszymy w górę wielkiego lodowca, który spływa na prawo od wejścia.
    – A więc tą samą drogą, którą kiedyś Tengel i Silje uciekali z Doliny – stwierdził Gabriel. – Różnica polega tylko na tym, że oni wychodzili, a mu wchodzimy.
    – Właśnie tak – przyznał chłopcu rację Nataniel.
    Wzrokiem oceniali odległość. Odcinek dzielący ich od lodowca pod względem ukształtowania terenu nie wydawał się szczególnie trudny do przebycia. Nie czekało ich wejście na otwartą równinę, aż do lodowca ciągnęły się pasma wzgórz, które mogły ich zasłonić przed oczyma nieprzyjaciół. Stroma ściana w oddali także ich nie wystraszyła.
    Ale było daleko!
    – Może odpoczniemy i posilimy się nieco? – zaproponował Nataniel.
    – Tutaj? – zaoponowała Tova. – Z widokiem na żałośnie nierówną walkę? I czyż my sami nie jesteśmy doskonale widoczni?
    Nataniel wzrokiem mierzył odległość.
    – Tak, masz całkowitą rację. Jesteśmy co prawda zaledwie maleńkimi plamkami na zboczu, ale jeśli ktoś skieruje tu bystre spojrzenie, może zacząć się zastanawiać. Przejdziemy jeszcze kawałek. Masz siłę, Gabrielu?
    Chłopiec kiwnął głową. Nie chciał zdradzać swej tęsknoty za domem i burczenia w brzuchu. Ani tego, że nowe buty uwierają go w stopy.
    W dole, na wietrznym, pokrytym plamami śniegu płaskowyżu panowała absolutna cisza. Czekano, oceniając wzajemnie siłę i możliwości.
    Słońce schowało się za chmurę.
    Zatrzymali się na postój w dość głębokim wąwozie, którym płynął potok. Pozostawali tu niewidoczni z płaskowyżu. Jedzenie smakowało wyśmienicie, popili je lodowatą wodą. Udało im się naprawdę trochę odpocząć, a bardzo tego potrzebowali.
    Gabriel usadowił się na płaszczu przeciwdeszczowym, oparł plecami o kamień i zasnął. Pozwolili mu chwilę się zdrzemnąć, wiedzieli bowiem, że chłopiec musi nabrać sił na dalszą, z pewnością niełatwą drogę.
    Przejście od jawy do snu często bywa bardzo płynne. Gabriel nie zdawał sobie sprawy, że coś mu się śni, otoczenie bowiem pozostało to samo – chłód kamienia pod plecami, przejrzyste górskie powietrze i radosne szemranie wiosennego potoku.
    Nagle jednak został sam. Wszyscy od niego odeszli, opuścili go, nie mógł nawet ich zawołać, bo z ust nie wydobywał mu się żaden dźwięk. Nie był w stanie się też poruszyć, bo nogi i ramiona obwiązane miał ciężkimi łańcuchami.
    Nagle ktoś usiadł przed nim i szepnął:
    – Tak, właśnie tak. Łańcuchy. Łańcuchy trupów przytrzymają. Nie zapomnij o tym!
    Gabriel posłusznie powtórzył:
    – Mam tego nie zapomnieć.
    Nie wiedział jednak, kto do niego mówi, widział tak niewyraźnie. Dostrzegał jedynie zamgloną postać o ciemnych włosach, rozmytą twarz, której nie poznawał.
    – Zajmijcie się najpierw tym drugim – kontynuował głos. – Nie zapomnij, zajmijcie się najpierw tym drugim! To ważne, ważne, ważne, nie popełnij błędu, ważne, ważne, ważne!
    – Czym drugim? – spytał Gabriel.
    Przebudził się oszołomiony, bo ktoś szarpał go za ramię.
    – Gabrielu, Gabrielu! Ocknij się!
    To Nataniel.
    – Co się stało? – zerwał się przestraszony chłopiec.
    – Nie, nic, to ty mówiłeś przez sen. Czego masz nie zapomnieć? I dlaczego zapytałeś: „Czym drugim?”
    Wszyscy patrzyli na niego uśmiechając się przyjaźnie. Opowiedział o swoim śnie, ale zrozumieli z tego tak samo niewiele jak on. Dlaczego zresztą mieliby cokolwiek rozumieć? To przecież tylko sen.
    Tova skorzystała z okazji, by odłączyć się na chwilę, Chciała pójść na stronę.
    – Nie oddalaj się zbytnio – przykazał jej Nataniel.
    – Dobrze, dobrze.
    Zeszła kawałek w dół do strumienia, aż zniknęła im z oczu.
    – Czy wszyscy mnie teraz widzą? – zawołała głośno na próbę.
    Ale wiosennie hałaśliwe kaskady wody zagłuszyły wszelkie dźwięki, bez wątpienia też znalazła się poza zasięgiem wzroku biwakujących.
    Kiedy już załatwiła, co miała do załatwienia, podreptała z powrotem. Zaszła dalej, niż zdawała sobie z tego sprawę. Odchodząc od potoku skręciła między głazy, by mieć pewność, że nikt jej nie zobaczy.
    Teraz miała wrażenie, że szemrzący strumień się z nią droczy i że nigdy do niego nie dojdzie. Nareszcie jednak ujrzała wodę.
    Zatrzymała się gwałtownie z okrzykiem przerażenia. Na kamieniu rozsiadła się jakaś kobieta.
    Mogła być sobowtórem Tovy, tylko znacznie starszym. Dziewczyna natychmiast ją poznała: oto stanęła twarzą w twarz z jednym ze swych poprzednich wcieleń, czarownicą Hanną.
    Zostaliśmy odkryci, taka była pierwsza myśl Tovy. Muszę jak najprędzej wracać na postój i ostrzec resztę.
    Ale Hanna miała inne plany. Zdumiewająco sprężyście zeskoczyła z kamienia i zagrodziła Tovie drogę.
    – Pamiętasz, coś mi przyrzekła? – zaskrzeczała.
    – Nie pamiętam, żebym w ogóle coś ci obiecywała – odparła Tova z taką godnością, na jaką mogła się zdobyć, ale nie mogła zaprzeczyć, że nogi ma jak z waty.
    – Nie pamiętasz? Obiecałaś mi kropelkę ciemnej wody! Napij się jej i ty, a tak jak ja zdobędziesz potęgę!
    – Nie szukam żadnej ciemnej wody – odparła Tova i odwróciła się, chcąc odejść.
    Czuła, jak mocno wali jej serce, zdawała sobie sprawę, że jest beznadziejnie sama i za wszelką cenę musi opanować panikę.
    Hanna złapała ją za ramię. Tova zobaczyła bardzo prawdziwą, przypominającą szpony drapieżnego ptaka dłoń, niesłychanie usmoloną, z brudem wrośniętym w załamania skóry i czarnymi obwódkami za długimi, twardymi pazurami.
    Wiedźma zmieniła teraz taktykę. Stała się natrętna, agresywna.
    – Oddaj mi ją!
    – Co takiego? – spytała Tova udając, że nie rozumie.
    – Nie rób z siebie głupiej! Oddaj mi flaszkę, którą masz przy sobie, żebym zasłużyła na przychylność mego pana i mistrza. Zostaniemy jego najbliższymi czarownicami, a wtedy ta pokraka Vega, kobieta znad jeziora, będzie mogła wrócić do domu i schnąć z zazdrości.
    Z małych świdrujących oczek już bił triumf.
    Boże, czy ja też będę tak wyglądać na starość? pomyślała przerażona Tova. Ian nigdy mnie nie zechce. W każdym razie wtedy na pewno mnie opuści.
    – Ratunku! – krzyknęła w panice. – Pomocy, zostałam zaatakowana, odnaleźli nas, bawili się tylko z nami w kotka i myszkę. Pomocy!
    Ogromnie się bała o buteleczkę z wodą Shiry, gotowa była bronić jej za wszelką cenę. Hanna nigdy, przenigdy jej nie dostanie!
    Ale szemranie potoku zagłuszyło wołanie Tovy.
    Wstrętne dłonie Hanny mocno ją trzymały, obmacując kieszenie w poszukiwaniu butelki. Bez wątpienia dostała polecenie, by ją odebrać i zniszczyć, w jaki sposób, tego Tova nie wiedziała, to zresztą było teraz nieistotne.
    Przepełniona obrzydzeniem uwolniła się z uścisku wiedźmy i zatoczyła do tyłu. Zdołała jakoś odzyskać równowagę i odwróciła się, by uciekać.
    Niestety, drogę zagradzał jej potwornie brzydki, niski, krępy człowieczek. Zanosił się drwiącym, diabelskim chichotem.
    Grimar, pomyślała Tova, gwałtownie hamując. Dwa złe stwory skutecznie uniemożliwiły jej ucieczkę. Śmiały się teraz urągliwie, triumfująco.
    Nie ma wyjścia. Między głazami nie zdoła się przecisnąć, od jednej strony drogę zagradza potok, od drugiej tamci…
    Więcej pomyśleć już nie zdążyła, bo Grimar przystąpił do ataku. Tova cofnęła się i potknęła, i zaraz rzuciła się na nią Hanna. W poszukiwaniu buteleczki szarpała i darła na Tovie ubranie.
    Dziewczyna z przerażeniem patrzyła na twarze napastników, wyglądające jak jej własne odbicie w krzywym zwierciadle.
    – Sol! Na pomoc! – zawołała.
    Hanna natychmiast przestała ją tarmosić.
    – Sol? – powtórzyła zdezorientowana.
    Nim Tova zdążyła odpowiedzieć, już Sol schodziła do nich, przeciskając się między głazami.
    – Myślałam, że nigdy mnie nie wezwiesz – powiedziała z przyganą do Tovy. – Czy nigdy nie nauczycie się nas wzywać, gdy tylko znajdziecie się w biedzie?
    Hanna i Grimar zaniemówili, zdumieni wpatrywali się w młodą czarownicę.
    – Witaj, Hanno – uśmiechnęła się Sol. – Nie poznajesz mnie? No tak, trochę urosłam od czasu, kiedy się ostatnio widziałyśmy.
    – Sol, moja następczyni – uradowała się wiedźma. – Co się z tobą później działo? Rzeczywiście posiadłaś największą magiczną moc na świecie, tak jak przypuszczałam?
    – Nieźle sobie radziłam – odparła Sol beztrosko. – Dopóki mogłam.
    Grimar zafascynowany przyglądał się pięknym szatom przybyłej. Na twarzy odmalował mu się wyraz podziwu.
    – Ale co wyście znowu wymyślili? oskarżycielskim tonem zapytała Sol.
    Hanna jęła odpowiadać z zapałem:
    – Teraz, Sol, mamy wreszcie okazję! Nasz wielki pan Tengel Zły rozkazał mi zniszczyć tę okropną flaszkę, którą ma przy sobie Tova, mój sobowtór. Kiedy ją jej odbierzemy, zostanę najważniejszą czarownicą u jego boku! Ty także. Tova nie chce, woli podlizywać się tamtym. Ale my, my wiemy, co jest najlepsze! Będziemy mogły służyć naszemu mistrzowi!
    W głosie Sol zabrzmiała chłodna drwina.
    – Wiesz co, Hanno? Nie odpowiadają mi warunki, jakie on proponuje.
    Hanna popatrzyła na Sol z niedowierzaniem.
    – Co takiego? I ty także zmiękłaś? A ja nauczyłam cię tylu okropności!
    – Owszem, za życia poszłam w twoje ślady. I dokąd mnie to zaprowadziło? Na stos, i nie była to żadna przyjemność. Nie, nie zostałam spalona, ale to wcale nie było moją zasługą. Twoją także nie.
    – Ale później chyba trafiłaś do Szatana? – dopytywała się Hanna.
    – Nie. A ty?
    – Nie, mnie on nie chciał. Ale ty przecież jesteś taka piękna!
    – Dzięki wpływom rodziny uniknęłam twego losu i nie dostałam się pod bat Tengela Złego. Weszłam do gromady przodków Ludzi Lodu, dotkniętych i wybranych. Po śmierci świetnie mi się wiodło. Hanno, a gdzie ty trafiłaś?
    Stara czarownica unikała patrzenia w oczy Sol.
    – A co to za radość plątać się wśród tych obłudników! Daj mi teraz flaszkę, którą ma Tova, potem będziecie mogły odejść.
    Sol ją zignorowała.
    – Grimarze, miałeś szczęśliwe życie?
    – Nie-e – odparł staruch z wahaniem.
    – A po śmierci?
    – Co? O co ci chodzi? Potem nic się nie działo. Obudziliśmy się dopiero dzisiaj. Wysłano nas tutaj.
    – Ach, tak! Tengel Zły pogrążył więc was we śnie trwającym prawie czterysta lat. Żadni inni ludzie nie zasypiają po śmierci, tylko wy. Słyszeliście go od czasu do czasu, prawda?
    – Owszem, prosił, żebyśmy zaczekali. Ale teraz nie musimy już dłużej czekać. Już się tu znaleźliśmy.
    – Ale jesteście starzy.
    – No, to chyba oczywiste – zdziwił się Grimar.
    – Wcale nie takie oczywiste. Wszyscy w naszej grupie zaraz po śmierci odzyskali młodość. I mieliśmy wspaniałe „życie”. A was co czeka?
    Żadne jej nie odpowiedziało.
    – W takim razie ja wam powiem oznajmiła Sol. – Kiedy Tengel Zły nie będzie was już potrzebował, wyekspediuje was do Wielkiej Otchłani albo unicestwi. Tak stało się z tymi, których do tej pory wykorzystał w walce. Weźcie więc butelkę Tovy, a potem nie zobaczycie już tego świata ani świata duchów. Tengela Złego, Szatana ani nic w ogóle.
    – Łżesz! – wypluła Hanna.
    – Dlaczego miałabym kłamać? Nie chcę, żebyś zniknęła na zawsze, Hanno. Ani ty, ani Grimar. W Dolinie Ludzi Lodu byliście moimi przyjaciółmi i rozpaczałam nad waszym losem, kiedy musieliśmy opuścić Dolinę. I pomściłam was, zgładziłam Heminga Zabójcę Wójta. Dlatego też pojmano mnie i skazano na stos. Ale jak już mówiłam, rodzina mnie ocaliła. Chętnie pozostałabym nadal waszą przyjaciółką, ale nie mogę nią być, jeśli będziecie upierać się przy pomaganiu temu małemu śmierdziuchowi.
    – Śmierdziuchowi?
    – Tak, Tengelowi Złemu. Nie spotkałaś go?
    – Nie – odrzekła Hanna niepewnym głosem. – Otrzymaliśmy tylko posłanie.
    – Za to ja wielokrotnie miałam tę wątpliwą przyjemność spotkania się z nim. I, doprawdy, pojąć nie mogę, jak można wielbić tę brudną, cuchnącą kupkę kurzu. W dodatku głupią. Jego mózg skurczył się pewnie wraz ze zmumifikowanym ciałem. Uwierzcie mi, on was zdepcze, tak przyjaciół, jak i wrogów. Kocha tylko jedną jedyną istotę na świecie, a mianowicie siebie samego. Jeśli natomiast zdecydujecie się przejść na naszą stronę, spotkacie się z szacunkiem, miłością i ciepłem, o jakich wam się nie śniło.
    – Fuj! – prychnęła Hanna, ale Grimar sprawiał wrażenie, jakby coś zachwiało jego uporem.
    – Oni nas nigdy nie zaakceptują – mruknął.
    – Ależ oczywiście, przyjmą was z otwartymi ramionami – odparła Sol z niewzruszoną pewnością, świadoma, że teraz trochę kłamie. – Wiesz, Hanno, że jest ktoś, kto zawsze wyrażał się o tobie bardzo ciepło, poza mną, rzecz jasna.
    Hanna była obrażona, ale ciekawość zwyciężyła.
    – Na pewno nikogo takiego nie ma.
    – Owszem, Silje. A jej słowa mają wielką wagę. Silje nigdy nie wierzyła, że jesteś tylko i wyłącznie zła.
    – Właśnie że jestem – Hanna z uporem dziecka obstawała przy swoim. – Czy będę mogła spotkać Silje?
    – Ona właściwie nie jest z Ludzi Lodu, ale wszyscy niedawno się z nią widzieliśmy. Dlaczego więc ty byś nie mogła? Chodźcie teraz z nami, dołączymy do grupy, poznacie Nataniela, Runego, Halkatlę, Tengela Dobrego…
    – Tengela? Tego tchórza! On na pewno marnie skończył.
    – O, nie, Tengel został kimś naprawdę wielkim. Królowie przychodzili do niego prosić, by zaradził rozmaitym dolegliwościom, włóczył się po zamkach, jakby tam się urodził, otrzymał wielki dwór w południowej Norwegii…
    Wybacz, Lipowa Alejo, wielkim dworem nigdy nie byłaś, pomyślała Sol. Ale Hannie i Grimarowi z pewnością wydałabyś się niezwykle okazała.
    A kiedy umarł, zajął się nami wszystkimi, swymi dotkniętymi i wybranymi potomkami. Przewodzi nam, i jego, i mnie zaliczają do siedmiorga największych. A ty kim będziesz u Tengela Złego?
    – Skąd mogę wiedzieć, przecież go nie widziałam – warknęła Hanna. – Ale wiem, że nazwałby mnie wielką czarownicą i swoją najbliższą zaufaną.
    – On już ma najbliższego współpracownika – powiedziała Sol.
    – Co? Kogo? Co to za biedaczysko?
    – Nie wiemy, kim jest, ale z pewnością nie jest biedaczyskiem. Nazywany jest po prostu Lynx. Nigdy go nie widziałaś?
    – Ach, ten. On nie ma prawa zajmować mojego miejsca.
    O tym decyduje Tengel Zły. Ale jeśli dowiesz się dla nas, kim albo czym jest Lynx, obiecujemy tobie i Grimarowi wspaniałe i ciekawe życie wśród nas, w otoczeniu ciepła i zrozumienia. Odzyskacie też młodość.
    We wzroku staruchy pojawiła się przebiegłość, ale Sol natychmiast to zauważyła.
    – O, nie, nie może być mowy o zdradzie! Jeśli przychodzi ci na myśl coś podobnego, nie wpuścimy cię do naszego kręgu. Ale dla Grimara miejsce jest już zarezerwowane.
    Taka prowokacja to było już zbyt wiele dla Hanny. Dała Grimarowi kuksańca.
    – Nie stój tak jak słup, tylko się uśmiechasz, kłaniasz i dziękujesz! Nie rozumiesz, że tylko tak nas mamią?
    – Nie chcemy cię oszukać, Grimarze. Chodź z nami, zostawimy Hannę. Może lepiej jej będzie u Tengela Złego.
    Tova i Sol wzięły Grimara między siebie i ruszyły w drogę.
    – Czekajcie! Czekajcie! – zawołała Hanna.
    Zawrócili.
    Stara czarownica była wyraźnie zmieszana. Nie wiedziała, jak ma się wyrazić.
    – Eee… Eee… A jak się potoczyły losy mojej chrzestnej córki, Liv Hanny?
    Sol się uśmiechnęła.
    – O, Liv Hannie w końcu życie ułożyło się dobrze. Najpierw poślubiła okropnego tyrana, ale ja się nim „zajęłam”, nim i jego okropną matką, choć to oczywiście tajemnica. Później Liv wyszła za mąż drugi raz, za Daga, tego małego chłopca, którego Silje wychowywała.
    – Fuj, za tego paniczyka! – prychnęła Hanna. – Krzywił się na wszystko, co tylko miało związek z nami!
    – Dag został bardzo możnym człowiekiem, asesorem, sędzią w jednym z regionów. Żyli bardzo szczęśliwie, ich córka wyszła za mąż za szlachcica, margrabiego, Ludzie Lodu stali się przez to bardziej szanowani i zamożni. Silje urodziła zresztą jeszcze jedno dziecko, chłopca. Arego, wspaniałego człowieka!
    Spojrzenie Sol zamgliło się; wróciła myślą do tragicznych ostatnich chwil swojego ziemskiego życia. Ukochany młodszy brat Are podał jej wówczas śmiertelną truciznę przez maleńki świetlik nędznej więziennej celi. Ich dłonie zetknęły się, uścisnęły tak mocno, że oboje mieli ślady po palcach drugiego. Jego tłumiony szloch…
    Dany jej był przywilej powtórnego spotkania z Arem. Owa wzruszająca, cudowna chwila miała miejsce w Górze Demonów.
    Sol ocknęła się, słysząc zdumienie w głosie Hanny:
    – A więc wy, duchy Ludzi Lodu, mogliście śledzić losy rodu jeszcze przez jakiś czas?
    – Jakiś czas? Towarzyszyliśmy im na dobre i na złe przez czterysta lat! Aż do dzisiejszego dnia!
    Hanna długo się zastanawiała.
    – Właściwie mogłabym się zobaczyć z Tengelem Dobrym – oświadczyła z godnością. – No i z Silje i Liv Hanną, jeśli i one tam są. Ale nie myśl sobie, że przejdę na waszą stronę, o, nie! Muszę tylko powiedzieć memu krewniakowi Tengelowi parę gorzkich słów prawdy.
    – Wszystko po kolei – lekko powiedziała Sol.
    Tova z zainteresowaniem przysłuchiwała się tej dyskusji. Była tym tak pochłonięta, że dała się zaskoczyć. Napadnięta od tyłu, krzyknęła zduszonym głosem. Jakieś ramię owinęło jej się wokół szyi i mocno ścisnęło.
    – Flaszka! – syknął jej do ucha jakiś głos, a nieprzyjemny oddech owionął twarz.
    Rozmowa się urwała.
    – Vega, ty przeklęta babo, nie mieszaj się do tego! – zawyła Hanna. – Zawsze musisz stawać mi na drodze!
    Kobieta, która kiedyś mieszkała nad jeziorem w Dolinie Ludzi Lodu, dziesięć razy okropniejsza od Hanny, odwarknęła zachrypniętym głosem:
    – Ty tylko gadasz i gadasz!
    – Wcale nie! To rozmowa na poziomie, do jakiego ty nie dorastasz, kurzy móżdżku!
    – Zawsze zadzierałaś nosa, Hanno! Tylko dlatego, że miałaś w domu kochanka…
    – Grimar to mój bratanek!
    – To nie jest żadną przeszkodą dla pozbawionej skrupułów kobiety jak ty. Uwiodłaś go, jak miał dwanaście lat i ledwie mu stawał!
    – To nieprawda! Jesteś może zazdrosna?
    Sol uznała, że ta wymiana zdań posuwa się za daleko.
    – Dobrze, dobrze, moje panie – rzekła z błyskiem w oku. – W czasie kiedy wy będziecie się kłócić, ja zabiorę Tovę i Grimara z powrotem do obozowiska.
    Vega rzuciła się na Tovę, chcąc odebrać jej butelkę, Hanna zaś doskoczyła do Vegi i zaczęła okładać ją pięściami, drapała szponiastymi, zrogowaciałymi pazurami, a wreszcie ugryzła konkurentkę w ucho.
    Vega zdołała jakoś uwolnić jedno ramię. Wbiła wzrok w Hannę, a palcami uczyniła paskudny znak.
    – To ci dopiero! – Hanna zaśmiała się z pogardą. – To nie robi na mnie wrażenia!
    Wymruczała długie zaklęcia i Vega podniesiona przez powstały nagle niewidoczny prąd powietrza uniosła się i uderzyła o skałę. Hanna pomogła wstać leżącej na brzuchu Tovie, ale Vega szybko przyszła do siebie i wysyczała kilka słów, które sprawiły, że z kolei Hanna wzbiła się nad ziemię i zaraz z głuchym łoskotem runęła w dół, zawadzając przy tym butami o Tovę.
    – Dość mam już tego! – zawołała zdenerwowana dziewczyna. – Zachowujcie się przyzwoicie!
    Hanna podniosła się, twarz pociemniała jej z wściekłości. Mrucząc zaklęcia zesłała na Vegę chorobę i wiedźma zwinęła się z bólu.
    Konwulsje nie były jednak na tyle silne, by nie mogła sprowadzić na Hannę niemoty, kiedy więc ta zamierzała wymówić kolejną czarodziejską formułę, spomiędzy jej warg nie wydobyło się ani jedno słowo.
    Hannie znów pozostały więc tylko rękoczyny.
    Sol zaśmiewała się do łez.
    Tovie jednak przypomniały się słowa Gudleiva, wypowiedziane w Górze Demonów: „Bądźcie dobrzy dla mojej córki”.
    Obiecali wtedy, że nie wyrządzą krzywdy Vedze, samotnicy z chaty nad jeziorem.
    Tova rozumiała niepokój biednego ojca, trudno jednak było traktować przychylnie obrzydliwą wiedźmę, jaką była Vega.
    Ale przecież Hanna nie była w niczym lepsza.
    W podświadomości Tovy zbudził się jeszcze jeden niepokój: Dlaczego Ian i Nataniel jej nie szukają? Oddaliła się wszak od nich już na tak długo.
    Może wiedzą, że jest z nią Sol?
    Ale kto mógł dać im znać?
    Grimar do tej chwili pozostawał bierny, jeszcze w Dolinie Ludzi Lodu przywykł bowiem do ustawicznej rywalizacji obu kobiet o pierwszeństwo. Teraz jednak uznał, że posunęły się za daleko.
    – Przestańcie – zażądał, choć jego głos zabrzmiał dość słabo. – Inaczej pozamieniam was w szczury.
    Obie odwróciły się do niego.
    – Ty się w to nie mieszaj – ostrzegły chórem, po czym
    Hanna, która już odzyskała głos, dodała:
    – Poza tym nie potrafisz czarować, lepiej więc trzymaj gębę na kłódkę!
    W wielkim finale Hanna zapędziła Vegę do ogromnej błotnistej kałuży i otoczyła olbrzymim rojem komarów. Potem powiedziała:
    – Siedź tu sobie! A my chodźmy, moi drodzy, udamy się teraz do towarzyszy Tovy.
    Tova i Sol wpatrywały się w nią zdumione.
    – Chcesz powiedzieć, że… przyłączasz się do nas? – wyjąkała wreszcie Sol.
    Hanna prychnęła pogardliwie.
    – Nie mogę przecież zostać po tej samej stronie, co ta tam!
    To ci dopiero argument, pomyślała Tova…
    Sol wyciągnęła ręce do Hanny i mocno ją uściskała.
    – Fuj! – sapnęła stara czarownica zawstydzona, ale nie zdołała ukryć uśmiechu. – To co, idziemy?
    – Wspaniale, Hanno – powiedziała Sol. – Tylko bez żadnych lisich sztuczek! Pamiętaj, wtedy wszyscy odwrócą się od ciebie, a jest nas wielu. Stoją też za nami potężne moce, sama zobaczysz!
    Tova nic nie powiedziała. Miała wielkie opory w ciągnięciu za sobą tak wątpliwego sprzymierzeńca jak Hanna, i tak już będzie dość kłopotów z Grimarem. Zawróciła jednak i pomogła Vedze stanąć na nogi. Czarownica mamrotała pod nosem długie przekleństwa, skierowane przeciwko Hannie, nazywając ją teściową diabła i obrzucając podobnymi epitetami, które z pewnością ucieszyłyby Hannę, gdyby mogła je usłyszeć.
    – Przynoszę pozdrowienia od twego ojca – rzekła Tova przyjaźnie, usiłując obetrzeć czarownicę z błota. – Bardzo się o ciebie niepokoił.
    Vega patrzyła na nią z rozdziawionymi ustami.
    Hanna wrzasnęła:
    – Uważaj, Tovo, ona zabierze ci flaszkę!
    – Nie uda jej się – odkrzyknęła Tova. – Nie mam butelki przy sobie!
    – Co takiego? – zdumiały się obie czarownice. – Wszystkie nasze starania na próżno?
    – Ale tak się świetnie bawiłyście – śmiała się Sol.
    – Nigdy mnie o to nie zapytałyście – niewinnie powiedziała Tova, najzupełniej świadoma, że paczuszkę z butelką ma umocowaną na pasku tuż przy ciele. – Poza tym na nic by się nie zdało, gdyby moja buteleczka wpadła wam w ręce. Jest ich więcej.
    – Ile? – prędko zapytała Vega. – I kto je niesie?
    – Tego nie powiem – odparła Tova.
    Vega otrzepała się z błota, ale wątpliwe, czy to w czymś pomogło. Suknię już przedtem miała sztywną od brudu.
    – Doniosę naszemu mistrzowi, Hanno! – zawołała.
    Hanna i Grimar zatrzymali się, przerażeni.
    – Możesz robić, co chcesz – zawołała Sol – bo Hanna i Grimar są u nas bezpieczni. Ludzie Lodu mają ze sobą o wiele potężniejsze moce, niż ci się kiedykolwiek wydawało.
    Hanna po przyjacielsku objęła Sol za ramiona i triumfalnie podreptała dalej.
    Tova została przy Vedze.
    – Ty też chodź z nami!
    – Miałabym stanąć po tej samej stronie co ta… paskuda – prychnęła patrząc na Hannę. – O, co to, to nie. Ale tobie dziękuję, dziewczyno. Szkoda, że nie mieszkałaś w Dolinie Ludzi Lodu za moich czasów. Mogłabym cię wiele nauczyć o dziwnych stworach i o tym, jak się nimi wysługiwać.
    Tova zrozumiała, jak bardzo samotna musiała być „kobieta znad jeziora”. Szybkim ruchem pogładziła Vegę po policzku.
    – Może się jeszcze kiedyś zobaczymy, już, mam nadzieję, nie jako wrogowie.
    Ruszyła za Sol, Hanną i Grimarem. Nagle poczuła, jak bardzo jest zmęczona, zwłaszcza psychicznie. Dzikie pustkowia, zimno, głód i beznadziejność podjętej walki – wszystko to nagle stało się zbyt dotkliwe. Zapragnęła znaleźć się w cieple razem z Ianem, ofiarować mu całą miłość, jaką nosiła w sobie. Jeśli on nie mógł jej pokochać, a na pewno tak właśnie jest, to co z tego? Może nie będzie to miało aż tak wielkiego znaczenia? Najważniejsze, by jej wolno było dawać.
    Vega stała i patrzyła, jak odchodzą. Potem zawróciła i poszła dalej służyć Tengelowi Złemu.
    Ale jej kroki były ospałe i niechętne.
    Tova, Sol, Hanna i Grimar dotarli do miejsca postoju. Nikogo jednak tam nie zastali.
    Absolutnie nikogo.
    Słychać było jedynie westchnienia wiatru w szczelinach skał.

ROZDZIAŁ VII

    Ian i Nataniel rzeczywiście zaczęli się niepokoić o Tovę. Dawno już powinna wrócić.
    Rune i HaIkatla dyskutowali z Gabrielem. Chłopcu spodobało się, że rozmawiają z nim jak z dorosłym, poza tym coś innego wreszcie zajęło mu myśli, oderwało od obezwładniającej tęsknoty za domem.
    Wkrótce jednak i oni także zaczęli rozglądać się za Tovą.
    W końcu Ian wstał.
    – Pójdę jej poszukać.
    – Nie, nie, ty nigdzie nie pójdziesz – zaprotestował Rure, także się podnosząc. – Jesteś zbyt delikatny, masz poza tym butelkę Ellen. Ja pójdę!
    Teraz zaoponowała Halkatla:
    – Ty sam jesteś delikatny, Rune. Pamiętasz, jak było z sektą Dusicieli? Nie porąbali cię na kawałki?
    – Naprawdę? – Rune popatrzył na swe prawie nietknięte ciało.
    – No, dobrze, już dobrze – mruknęła Halkatla. – Chodźmy wszyscy razem!
    – Świetny pomysł – orzekł Ian.
    Wszyscy się podnieśli.
    – Cicho – szeptem nakazał Nataniel. – Słyszycie? Wołanie o pomoc.
    Spróbowali wsłuchać się w ledwie słyszalny głos, zagłuszany szemraniem strumienia.
    – To nie jest głos Tovy – stwierdził Ian.
    – Nie, jest o wiele słabszy. I Tova nie poszła w tamtą stronę.
    Rozmawiając spieszyli tam, skąd docierało wołanie.
    – Nie możemy dać się złapać w kolejną pułapkę – ostrzegł Nataniel. – O tej porze roku w górach nie powinno być ludzi.
    – W każdym razie na pewno nie narciarzy – dodał Ian.
    Pełni podejrzeń, ale zdecydowani oprzeć się podsuniętym przez nieprzyjaciół zwidom, przeciskali się między głazami, aż wreszcie ujrzeli smutny obrazek. W śniegu, przy plecaku, złamanym kijku narciarskim i żelaznej formie do wafli tkwiła unieruchomiona bezradna młoda dziewczyna. Jedną nartę i stopę miała zaklinowaną między kamieniami pod dziwnym kątem w stosunku do ciała. Patrzyła na nich błagalnie. Dłonie, do połowy zagrzebane w śniegu, posiniały jej z zimna. Na widok nadchodzących ludzi rozpłakała się z radości.
    – Wydawało mi się, że słyszę głosy, ale nie mogłam uwierzyć, że to prawda – szlochała. Mówiła dialektem tych okolic. – Leżę tu już tak długo…
    Wciąż traktowali dziewczynę podejrzliwie.
    – Ale co ty tu robisz? – dopytywali się, próbując uwolnić jej nogę.
    – Au… – jęknęła. – Wybrałam się do zagrody w górach. Moja babcia staruszka… Au, od świąt Bożego Narodzenia marudzi o formie do wafli, zapomniałam zabrać ją do domu jesienią. Uznałam, że teraz jest dobra pora, żeby wreszcie po nią pójść, ale…
    Znów zaczęła płakać, jednak po chwili, choć z wielkim trudem, zapanowała nad sobą.
    Wreszcie przyjrzeli się dokładniej twarzy dziewczyny i ogarnęło ich wzruszenie. Gabriel doszedł do wniosku, że nigdy jeszcze nie widział kogoś równie ładnego, a jego towarzysze również bliscy byli podzielenia jego zdania. Jedynie Halkatla, prawdziwa kobieta, zawsze gotowa bronić się przed potencjalną rywalką, przyglądała się dziewczynie z głęboką podejrzliwością.
    Być może uznali nieznajomą za niebywale pociągającą, ponieważ nie miała osobliwej urody charakteryzującej kobiety z Ludzi Lodu, lecz była po prostu zwyczajną ładną dziewczyną z tych okolic.
    Ciemnoblond włosy okalały twarzyczkę w kształcie serca, w której błyszczały wielkie, piwne oczy. Właściwie bardzo przypomina Ellen, pomyślał Nataniel z ukłuciem w sercu.
    Ellen, którą utracił na zawsze! Nigdy nie pogodzi się z tą stratą!
    Dziewczyna z Trondelag miała w sobie wiele czarującej niewinności. Była piękna na swój sposób, choć właściwie tej jej urody trzeba się było doszukać, wydobyć na wierzch. Czyniono to jednak niezwykle chętnie. Gabriel oczu nie mógł od niej oderwać, a we wzroku Iana pojawiło się coś, co z pewnością nie zachwyciłoby Tovy.
    Jedynie Rune wydawał się nie poruszony, a Halkatla wprost kipiała złością.
    – Nie mamy na to czasu – syknęła.
    – Nie możemy zostawić człowieka w potrzebie – z powagą pouczył ją Nataniel.
    Halkatla tylko prychnęła w odpowiedzi.
    Udało im się podnieść jeden z kamieni na tyle, by wyciągnąć zaklinowaną stopę dziewczyny. Narty odpięli jej już wcześniej.
    Chętne męskie i chłopięce ręce pomogły pannie stanąć na nogi. Od nieznajomej biła naprawdę niezwykła siła przyciągania, która Halkatli instynktownie się nie spodobała. Może tkwiła ona właśnie w całkowitej bezbronności dziewczyny? W każdym razie Halkatla nie mogła tego znieść.
    Tova z pewnością także wielce by się zaniepokoiła, gdyby ujrzała, z jaką delikatnością Ian odnosi się do tej wieśniaczki. Nie wspominając już o tym, co by powiedziała Ellen na zainteresowanie Nataniela!
    Na Nataniela właśnie podobieństwo dziewczyny do Ellen podziałało najsilniej. Wydało mu się, że może zastąpić tę, którą utracił, zająć miejsce ukochanej.
    Z szacunkiem bliskim nabożeństwu pomógł wstać poturbowanej narciarce. W jego oczach, tu i teraz, stała się ona Ellen.
    Nie jest to dobry początek dla nowej miłości. Jeśli nowe uczucie nie wytrzyma porównania z dawnym?
    A może jakoś się ułoży?
    W prostych słowach, dialektem charakterystycznym dla tych okolic, dziewczyna gorąco dziękowała za pomoc. Panowie z gorliwością postawionych w stan gotowości harcerzyków zapytali, dokąd zmierza. Sytuacja nie była jednak prosta: wieśniaczka nie mogła opierać się na kontuzjowanej nodze, a oni się spieszyli. Kiedy jednak wskazała kierunek, okazało się, że udawała się prawie w tę samą stronę, co oni.
    – Są tu jakieś wioski w tych okolicach? – zdziwił się Gabriel.
    Okazało się, że tak. Oczywiście nie wysoko wśród szczytów, ale jeśli się pójdzie dalej u stóp góry, wkrótce dotrzeć można do zejścia wiodącego w bardziej cywilizowane okolice.
    Popatrzyli na siebie. Szlak, o którym mówiła dziewczyna, musiał być właściwą drogą do Doliny Ludzi Lodu. Oni przecież wybrali inną trasę, aby odwrócić uwagę Tengela Złego.
    – To niebezpieczna okolica – wolno powiedział Nataniel. – Możesz się natknąć na… niepożądane osoby.
    Dziewczyna się zdziwiła.
    – Tam? Rozglądałam się po płaskowyżu, zanim tu przyszłam, i nikogo nie widziałam. Żadnych śladów na śniegu.
    Jeszcze raz wymienili spojrzenia. To prawda, ona, zwykła śmiertelnica, niczego nie mogła zauważyć. Do walki na smaganej podrywającym zlodowaciały śnieg wichrem równinie gotowały się do walki dwie armie, ale nie było w ich szeregach ani jednego żywego człowieka. Może Marco, ale jego, otoczonego ochronną aurą, nie dało się zobaczyć.
    Rune westchnął.
    – No cóż, na jakiś czas możesz się do nas przyłączyć. Zmierzamy prawie tą samą drogą.
    Dziewczyna przyglądała mu się długo z nieskrywanym przerażeniem. Rozumieli ją. Kogoś takiego jak Rune nie widywało się codziennie.
    – Jak masz na imię? przyjaźnie spytał Nataniel, kiedy szli z powrotem do miejsca postoju.
    – Bjorg – szepnęła dziewczyna, ślicznie się przy tym rumieniąc.
    Dotarli na biwak i ujrzeli stojącą samotnie Tovę, zrozpaczoną i złą.
    – Jesteście wreszcie! – wykrzyknęła w tej samej chwili, gdy oni na jej widok zawołali: „Wreszcie jesteś!”
    Wszyscy odetchnęli z ulgą.
    Tova jednak zauważyła, że Ian nie uściskał jej na powitanie. Uśmiechem tylko dał do zrozumienia, że cieszy się, iż widzi ją całą i zdrową, ale jej to nie wystarczało.
    Zdziwiona popatrzyła na towarzyszącą im dziewczynę.
    – To Bjorg – przedstawił ich nową towarzyszkę uradowany Nataniel. Zły był trochę na siebie, że nie wiadomo z jakiego powodu poczuł wyrzuty sumienia. – Uratowaliśmy ją.
    – Nigdy nie myl kopii z oryginałem – krótko rzekła Tova.
    Nataniel poczuł się nieswojo. Nie chciał zrozumieć, o co chodzi kuzynce.
    – Gdzie się podziewałaś tak długo? – spytał ją Rune.
    Tova rozjaśniła się w uśmiechu.
    – Miałam spotkanie z czarownicami. Co za przeżycia!
    Podczas gdy Nataniel usztywniał nogę Bjorg, a Ian przypatrywał się temu zazdrośnie, Tova zdała relację ze spotkania z Hanną, która chciała odebrać jej butelkę z jasną wodą. Opowiedziała o tym, jak nagle pojawił się Grimar, potem Sol, a w końcu straszna Vega, kobieta znad jeziora. Opisała też niektóre momenty bijatyki.
    – Mój ty świecie! – westchnął Rune. – Ale tam musiało być gorąco!
    – Dobrze, że przeciągnęłaś Hannę i Grimara na naszą stronę – oświadczyła Halkatla. – Ale co potem z nimi zrobiłaś?
    – Sol ich zabrała tuż przed waszym powrotem, by dłużej nie byli narażeni na niebezpieczeństwo. Chciałyśmy, aby Hanna wywiedziała się, kim jest Lynx, ale Vega mogła donieść Tengelowi o tym, co się stało. Nie mogłyśmy więc czekać na was, niewierni!
    Ton pogardy i urazy w głosie Tovy był aż nadto wyraźny.
    Nataniel zmusił swe sumienie do milczenia.
    – Dokąd ich zabrała?
    – Wiecie gdzie, nie będę głośno mówić.
    Do Tuli i jej tajemnego królestwa. Rzeczywiście, nie musiała go nazywać.
    Ostatnią część rozmowy odbyli po cichu, nie była ona bowiem przeznaczona dla uszu osoby nie wtajemniczonej. Młoda Bjorg jednak nie mogła nie słyszeć opowieści Tovy o walce pomiędzy Hanną a Vegą, słuchała z szeroko otwartymi oczami i rozdziawioną buzią.
    I nawet wtedy była śliczna.
    Tovie w istocie nie spodobało się, że towarzyszy im tak piękna, pociągająca, wprost czarująca dziewczyna.
    Przeklęta dziewucha!
    Halkatla z całego serca popierała Tovę. Obie stały obrażone, w milczeniu patrząc, jak mężczyźni prześcigają się w usługiwaniu i podlizywaniu młodziutkiej wieśniaczce.
    Nataniel nie mógł sobie dać rady ze sobą. W głębi serca dotrzymywał wierności Ellen, ale ta dziewczyna sprawiała wrażenie, że jest Ellen we własnej osobie. Albo raczej drugim wydaniem jego ukochanej.
    Prawdziwa Ellen odeszła na zawsze.
    Do tej pory nie chciał tego dopuścić do świadomości. Podobnie jak Sarmik, Tamlin i Ingrid sądził, że uda się wyciągnąć najbliższych z Wielkiej Otchłani. Bardzo chcieli w to wierzyć.
    Teraz Nataniel nie mógł oprzeć się wrażeniu, że to Ellen przysłała tę dziewczynę, aby go pocieszyła po jej stracie.
    W jego skołatanej głowie splątały się dziwaczne, przeciwstawne sobie myśli.
    Kiedy ruszyli w dalszą drogę, zaofiarował się, że będzie podtrzymywał Bjorg. Wędrowali teraz znacznie wolniej.
    Nataniel i Bjorg, co wyraźnie irytowało towarzyszy, zostali nieco z tyłu. Rozmawiali po przyjacielsku. Dziewczyna opowiadała Natanielowi o swym zwyczajnym, bardzo pracowitym życiu, a on na jej zdziwione pytanie, co też robią tu w środku gór, odpowiadał tyle, ile, jego zdaniem, mógł ujawnić. Wyjaśnił, że mają pewną sprawę do załatwienia w jednej z tutejszych dolin.
    – W tej złej dolinie? – spytała przestraszona.
    Nataniel drgnął.
    – O czym mówisz? Jaka zła dolina?
    – Ta, do której nie wolno chodzić.
    – Dlaczego?
    – Nie wiem… Nigdy tam nie byłam – odparła Bjorg. Nataniel, który obejmował ją ramieniem, wyczuł, że zadrżała. Dziewczyna paskudnie kulała, ale dzielnie się nie skarżyła. – Babcia mi o niej opowiadała. Mówiła, że to niebezpieczne miejsce, że jest tam coś, co straszy ludzi.
    – Co takiego? – Nataniel zdawał sobie sprawę, że Bjorg mówi o Dolinie Ludzi Lodu, ale nie chciał na głos wypowiadać tej nazwy.
    – Nikt nie wie, co to jest – odpowiedziała. – Po prostu człowieka nagle ogarnia szaleńczy strach i w panice musi uciekać.
    A więc mieszkańcy pobliskich wiosek wiedzą o złu, kryjącym się w Dolinie? To bardzo interesująca informacja, będzie ją musiał przekazać innym. Ale to później.
    Nataniel nie mógł zrozumieć swej reakcji, jaką wywoływała w jego ciele bliskość dziewczyny. Im bardziej zdawał sobie z niej sprawę, tym bardziej był zdumiony i przerażony.
    Przecież on jej pożądał! Pragnął jej prymitywnym instynktem. Czyżby tak bardzo był podatny na wdzięki kobiet? On, który traktował Ellen niemal jak świętość, choć często tęsknił za nią do szaleństwa, był teraz gotów pociągnąć Bjorg za skały i całować, pieścić, kochać bez opamiętania.
    Bardzo to było niepodobne do opanowanego, trzeźwo myślącego Nataniela. Wstydził się, ale zarazem czuł się niewypowiedzianie szczęśliwy i pełen nadziei.
    Czy to mimo wszystko mogła być Ellen? Ellen, która powróciła do niego?
    Nie, to tylko pobożne życzenie.
    Od razu zauważył, że Ian także zwrócił uwagę na dziewczynę, i niepomiernie go to zirytowało. Nie wolno mu w ten sposób ranić Tovy ani posyłać jemu, Natanielowi, takich wrogich spojrzeń.
    Przekleństwo!
    – Natanielu – powiedziała zamyślona Bjorg. – Jest coś, czego nie rozumiem…
    – Co takiego?
    Zanim przyszliście… Chyba na chwilę musiałam stracić z bólu przytomność. Bo miałam taki dziwny… nie wiem, jak to nazwać, sen?
    – I o czym śniłaś?
    – Wydawało mi się, że podeszła do mnie młoda kobieta, bardzo do mnie podobna, tylko włosy miała ciemniejsze i bardziej kręcone. Była trochę starsza ode mnie. Wyglądała na zasmuconą i przemówiła do mnie. Wiesz, kiedy powiedziałeś, że masz na imię Nataniel, coś jakby mnie ukłuło…
    – Zauważyłem to.
    – Bo ta smutna kobieta uśmiechnęła się do mnie delikatnie i powiedziała: „Bądź dobra dla Nataniela! Mnie już nie ma, odeszłam na zawsze. Ale ty zajmij moje miejsce! Kochaj go, jak ja go kochałam, jego i tylko jego! Stań się moją następczynią, pozwól mi go kochać poprzez ciebie!”
    Nataniel przystanął. Z przejęcia nie mógł złapać oddechu.
    A więc to jednak Ellen przysłała dziewczynę, aby go pocieszyła.
    O Boże!
    Boże, co mam robić?
    To znaczy, że Ellen nie żyje i nic nie zdoła przywrócić jej życia. Tak, z Wielkiej Otchłani nie ma powrotu, wielokrotnie już o tym słyszał. Ale ciągle miał nadzieję, używał jej niczym tarczy broniącej dostępu rozpaczy i rezygnacji. I bolesnej świadomości.
    Teraz jednak dotarła do niego okrutna prawda. Nigdy więcej już nie zobaczy Ellen.
    Płacz dławił go w piersiach, musiał włożyć wiele wysiłku w to, by zapanować nad sobą i zachowywać się normalnie.
    Jego Ellen, jego jedyna miłość, której nie wolno mu było kochać. Raz tylko wziął ją w ramiona i pocałował. To położyło kres jej życiu, dokładnie tak jak przewidział, kiedy spotkali się po raz pierwszy.
    Nie, nie mógł o niej myśleć, nie byłby w stanie wtedy dalej iść. Pragnienie zemsty na Tengelu Złym było silniejsze niż kiedykolwiek, ale nie wystarczało, by pchać go do przodu. Nie miał sił, by rozmyślać o czekającym go zadaniu, pragnął tylko pogrążyć się w żałobie.
    Nie zdawał sobie sprawy, że się zatrzymał. Stał zasłaniając twarz dłońmi, próbując odzyskać normalny oddech, ale żal zbyt mocno dławił go w gardle.
    – Płacz – rzekła łagodnie dziewczyna. – Płacz, to pomaga.
    Łzy jednak nie chciały napłynąć, miał wrażenie, że nie jest w stanie udźwignąć ciężaru, jaki go przytłoczył. W głowie mu się kręciło, w uszach huczało, osunął się na kolana, nie odsłaniając twarzy.
    Bjorg uklękła przy nim.
    Opuścił dłonie. Przyjaciele zniknęli za głazami, Nataniel nie miał siły, by ich gonić.
    Dziewczyna próbowała go pocieszać. Najpierw nieśmiało pogładziła go po głowie, potem ostrożnie przytuliła i ze współczuciem objęła.
    Trwali tak w milczeniu. Po chwili Nataniel poczuł, że troskliwość i delikatny ciepły uścisk Bjorg przyniosły mu pewne ukojenie. Wciąż klęczał w jej objęciach, uznał, że jest dla niego miła.
    W pewnej chwili zdał sobie jednak sprawę, że nastrój między nimi się zmienia. Powoli zaczynał rozumieć, że pieszczoty Bjorg nie zmierzały wyłącznie do ukojenia jego żalu. Były bardzo dyskretne i delikatne, ale dziewczyna oddychała szybciej, z drżeniem. A on sam? Z jękiem odkrył, że jest całkowicie pochłonięty jej bliskością. To szaleństwo, przemknęło mu przez głowę, ale myśli o Ellen i żałość jakby zbladły. Uświadomił sobie, że potrzebuje Bjorg. Potrzebuje jako kobiety.
    Natanielowi bardzo się to nie podobało, ale oboje jakby zostali złapani w pułapkę. Oczy zasnuła mu mgła, zapomniał o przyjaciołach, zapomniał o wszystkim z powodu tej drobnej dziewczyny, która tak mocno się do niego tuliła. Jej dłonie wsunęły się mu pod koszulę, pozwolił na to, sam próbował przedostać się pod jej ubranie, nie kontrolując swoich poczynań.
    Opamiętał się dopiero, gdy przypadkiem zawadził o ukrytą butelkę z wodą Shiry. Krzyknął przerażony, ogarnęło go poczucie niezmiernej winy w stosunku do Ellen, do tej dziewczyny i przyjaciół, i całego rodu Ludzi Lodu. Co z niego za człowiek, skoro tak łatwo uległ pokusie? Nie jest żadnym wytłumaczeniem, że od lat nie był z kobietą, nie powinien okazać takiej słabości.
    Nataniel wstał, Bjorg także się podniosła.
    – Wybacz mi – szepnęła ze łzami w oczach. – Nie wiem, co mnie naszło.
    – To ja powinienem prosić o wybaczenie – rzekł cicho. Czuł, że ciało wciąż pali go jak ogień, a dłonie drżały mu tak, że ledwie mógł ją podtrzymywać. – Czy możesz o tym zapomnieć? Żadne z nas nie było chyba przy zdrowych zmysłach.
    – Oczywiście – rozszlochała się. – Bardzo mi przykro z tego powodu.
    – Mnie także. Nie rozumiem, jak mogło do tego dojść. Nie mówmy już o tym.
    Nataniel wiedział jednak, że nie potrafi zapomnieć. Tak, jak nie potrafi przestać myśleć o Ellen.
    Czy można być tak rozdartym? Czego on właściwie chce?
    – Może czas nam pomoże – powiedział niezbyt jasno. Do czego im czas? Po to, by zapomnieć o tym, co się wydarzyło między nimi? Czy też by zapomnieć o żałobie i kiedyś spotkać się znów?
    Nigdy nie przypuszczał, że jego czyste uczucie do Ellen zostanie skalane w ten sposób.
    Czuł się zbrukany, choć zdawał sobie sprawę, że to, co przeżył z Bjorg, dotyczyło tylko ciała, że nie mógł temu zapobiec.
    Ta świadomość jednak niczego nie zmieniła. Zbezcześcił pamięć Ellen.
    Towarzysze czekali na nich, znów pojawiła się Sol.
    Po co ona tu teraz? pomyślał zirytowany Nataniel. Czuł się nieswojo pod jej kpiącym spojrzeniem.
    Rune wyjaśnił:
    – Tova i Halkatla ją wezwały. Uznały, że włączanie kogoś obcego w nasze sprawy jest nie w porządku.
    Natanielem wstrząsnęło oburzenie. Nie mógł pozwolić, by Bjorg odeszła, jeszcze nie teraz, musi zdobyć jej adres, aby kiedyś później, kiedy całe to zło się skończy, ją odszukać.
    Spostrzegł, że Ian także chciałby, aby dziewczyna została z nimi dłużej, i to wprawiło go w jeszcze większą irytację. Nic dziwnego, że Tova wygląda na taką zmęczoną, złą i smutną! Halkatla też była wściekła. Najwidoczniej nie mogła znieść ślicznej Bjorg.
    Kobiety potrafią wykazać się prawdziwą nietolerancją wobec przedstawicielek swej własnej płci, kiedy te przypadkiem okażą się bardziej atrakcyjne.
    Odepchnął w niepamięć świadomość tego, że między nim i Ianem rodzi się wrogość. Nie chciał w to uwierzyć.
    Rune zachowywał neutralność, ale mały Gabriel nie skrywał swego podziwu dla dziewczyny. Nataniel świetnie go rozumiał, Gabriel to rozsądny chłopiec.
    Biedna Bjorg miała łzy w oczach.
    – Ach, czy nie mogę iść z wami tylko do podnóża góry? Tylko tam, nie dalej. Obiecuję, że nie sprawię wam kłopotu…
    – Już sprawiłaś kłopot przerwała jej Halkatla. – To przez ciebie razem z Natanielem zostaliście w tyle. Nie mamy czasu na takie fanaberie.
    – Naprawdę tak się spieszycie? – zdziwiła się Bjorg.
    – Tak – odparła Tova grubym od łez głosem.
    – Dlaczego?
    – To nie twoja sprawa. Jeśli możesz opierać się już na nodze, musisz radzić sobie sama.
    – Ależ, Tovo – łagodził Ian. Rozumiesz chyba, że…
    – Ty się w to nie mieszaj – osadził go w miejscu Nataniel, zdziwiony ostrością, z jaką wypowiedział te słowa. – Biorę odpowiedzialność za Bjorg i zatroszczę się o to, by dotrzymała nam kroku.
    – Doprawdy? – cierpko powiedziała Tova.
    Wreszcie otworzyła usta Sol.
    – Widzę, że są kłopoty – uśmiechnęła się. – Sądzę, że powinnam omówić tę sprawę z Tengelem Dobrym.
    – To wcale nie jest konieczne – wtrącił się Nataniel.
    Ale Tengel już schodził do nich pomiędzy głazami. Zadał kilka pytań i badawczo przyglądał się Bjorg. Nataniel uznał całą tę sytuację za bardzo nieprzyjemną, wstyd mu było przed dziewczyną, że prowadzą tak drobiazgowe przesłuchanie.
    – Bardzo, bardzo proszę – dziewczyna błagalnie zwróciła się do Tengela Dobrego. – Boję się zostać sama na takim pustkowiu z chorą nogą.
    Wtrąciła się Halkatla i Nataniel słysząc, co mówi, gotów był ją uderzyć.
    – Na Sol nie zwracała uwagi, bo Sol jest kobietą, ale Tengela od razu stara się opleść swoimi mackami.
    To nonsens, pomyślał Nataniel, a Ian posłał Halkatli iście mordercze spojrzenie.
    Ale Bjorg jej nie usłyszała. Zbliżyła się do Tengela i wbiła w niego swe nieprawdopodobnie wyraziste oczy.
    – Proszę o wyrozumiałość!
    – Mnie możesz sobie darować, i tak nigdzie cię to nie zaprowadzi – odrzekł Tengel krótko.
    – Ale… Nie rozumiem. Przecież ja nic…
    – Naprawdę? Robisz wszystko, żeby mnie omotać, uwieść. Ale jeśli chodzi o mnie, możesz się nie wysilać, przeliczyłaś się.
    Bjorg zmarszczyła swe piękne brwi.
    – O co ci chodzi?
    – Ze mną ci się nie uda, to zresztą byłoby groteskowe. Jesteś przecież babką mego dziada ze strony matki!
    Bjorg odskoczyła. Sol wybuchnęła dźwięcznym śmiechem, pozostali tylko patrzyli zdumieni.
    Pierwsza opamiętała się Tova:
    – No tak! Ty się wcale nie nazywasz Bjorg, tylko Torbjarg! Jesteś Tobba, piękna czarownica, która uwodziła mężczyzn, a potem ich zabijała! Wielu jej kochanków po prostu zniknęło. Modliszka, tak ją nazywano. O, tak, naprawdę w to wierzę. Wlazła ci w portki, Natanielu?
    Ważniejsze raczej, czy zabrała butelkę – zauważyła Sol.
    Nataniel poczuł, że ziemia zakołysała mu się pod stopami. Dłoń poszukująca ukrytej butelki posuwała się wolno, w przerażeniu.
    Jeśli jej nie odnajdzie…
    Ale Bjorg chciała im przecież dalej towarzyszyć, może więc nie zdążyła…
    Boże, Boże, zmiłuj się nade mną, gorzko żałującym grzesznikiem!
    Dłoń odnalazła to, czego szukała, Nataniel odetchnął z ulgą.
    Butelka jest na miejscu – wydusił z siebie.
    Nie mógł nikomu spojrzeć w oczy; wstyd z powodu tego, co zrobił, przyprawił go o mdłości. Podświadomie zarejestrował, że ktoś obok niego parska jak dzikie zwierzę, posypały się przekleństwa, w szczególności na Sol, która próbowała pochwycić prastare monstrum o ślicznej, niewinnej twarzyczce.
    A potem… Tak nagle, że wszyscy podnieśli krzyk, Tobba uniosła się z ziemi i jako czarownica w łopoczącej czerni pomknęła w przestworza. Tak jak widziano ją latającą nad dachami domostw, kiedy jeszcze żyła na ziemi. Nataniel niechętnie podniósł wzrok i ujrzał kobietę o rysach twarzy Bjorg, ale teraz ohydnie postarzałą, prawdopodobnie taką, jaką była u schyłku swoich dni. Brązowe oczy posłały im ostatnie, przepojone złem spojrzenie, i czarownica zniknęła.
    Nataniel skrył się za jednym z wielkich odłamków skalnych. Czuł się kompletnie zdruzgotany, przytłaczało go zwłaszcza rozczarowanie samym sobą.
    Kiedy wrócił, przyjaciele patrzyli na niego ze współczuciem.
    – O nic się nie oskarżaj, Natanielu – rzekł Tengel Dobry łagodnie. – Ona tak właśnie działała na mężczyzn. Obdarzona była niesamowitą siłą erotycznego przyciągania.
    Ian i Tova trwali w milczącym uścisku. Słowa między nimi były teraz całkiem zbyteczne.
    Gabriel popłakiwał, drżał jakby z zimna.
    – A mnie się wydawało, że ona jest taka śliczna i miła! – szlochał.
    – Nie tylko ty tak myślałeś – pocieszyła go Sol. – Prawdopodobnie na tym właśnie polegała jej siła, tkwiła w tym i w natrętnej zmysłowości. Cieszmy się, że Tengel przybył nam z pomocą!
    – Wam, dziewczęta, intuicja dobrze podpowiadała – przyznał Nataniel.
    – No, takich pochwał nie możemy przyjąć – stwierdziła Halkatla. – Z naszej strony to była po prostu najzwyczajniejsza zazdrość.
    Nataniel mówił w roztargnieniu, jakby chcąc przekonać samego siebie, pewnie próbował bronić się przed wyrzutami sumienia, ale bez powodzenia:
    – Twierdziła, że kiedy leżała nieprzytomna, przyszła do niej Ellen…
    – Nieprzytomna, ona? – prychnęła Tova.
    – … Ellen prosiła, by się mną zaopiekowała, żeby zajęła jej miejsce. A ja…
    Znów bliski był załamania.
    – Przestań już o tym myśleć – prędko włączyła się Sol. – Ona, gdyby chciała, potrafiłaby zawrócić w głowie gwoździowi.
    – To prawda, była śmiertelnym zagrożeniem dla mężczyzn – uzupełnił Tengel Dobry. – Ciągnęli do niej jak muchy do miodu.
    Nataniel i Ian spuścili wzrok. Trudno było znieść taki wstyd.
    – W każdym razie mamy jednego wroga, którego nie udało nam się przeciągnąć na naszą stronę – powiedział Rune. – Szkoda, że zniknęła tak prędko.
    – Tobba nigdy by się do nas nie przyłączyła – stwierdził Tengel, który znał babkę swego dziada. – Mogliśmy ją tylko unicestwić, ale na to ona jest zbyt przebiegła. Powinniście wystrzegać się jej w przyszłości. Na pewno nie ostatni raz się z nią spotykacie.
    – Och, przestań – poprosił udręczony Nataniel. – Jeśli jeszcze raz ją zobaczę, zabiję ją.
    – Obawiam się, że jest na to o kilka stuleci za późno – zauważyła chłodno Sol. – Ale jeśli kiedykolwiek jeszcze się pojawi, natychmiast nas wzywajcie! Przybędziemy z posiłkami!
    – Dobrze – zgodził się Nataniel. – Czy wiecie, jak się mają sprawy na płaskowyżu? Doprawdy, tych, których zadaniem jest powstrzymanie wroga w czasie, gdy my będziemy szli do Doliny, czeka ciężka przeprawa. A ja jeszcze skomplikowałem sprawę, tracąc głowę dla kogoś, kto przybył, aby nas opóźnić!
    – Rzeczywiście, na płaskowyżu dzieje się nie najlepiej – przyznał ze smutkiem Tengel.
    – Czy ten Lynx porwał jeszcze kogoś? – spytała zaniepokojona Tova.
    Sol odparła poważniejąc:
    – Obawiam się, że tak.

ROZDZIAŁ VIII

    Tengel Zły wraz ze swą prawą ręką, Lynxem, z bezpiecznej odległości przyglądali się temu, co rozgrywało się na płaskowyżu.
    – Świetnie idzie. – Ohydna stara twarz zmarszczyła się w grymasie, który miał chyba być uśmiechem, złym uśmiechem. Jak zawsze gdy jego mięśnie się poruszały, ze skóry uniosła się chmura szarego, cuchnącego pyłu. Teraz prawie przesłoniła mu twarz.
    – Tak, ja też kilkoro zabrałem – obojętnym tonem powiedział Lynx, starając się ukryć dumę.
    Tengel spytał ostrzejszym głosem:
    – Ale tej przeklętej grupy żyjących nie ma tutaj?
    – Nie – odrzekł Lynx.
    – Gdzie oni są?
    Najbliższy współpracownik Tengela Złego odparł dyplomatycznie:
    – Wysłałem kilka czarownic, aby ich wytropiły.
    – Tak, moje czarownice – mruknął Tengel zadowolony. – One potrafią prawdziwe cuda! Wystarczy, bym kiwnął palcem, a już mnie słuchają.
    Lynx obojętnie przyglądał się temu palcowi, wystającemu z rozcięcia peleryny. Kościsty, czarny i skurczony jak u skamieniałego skorpiona, zakończony takiej samej długości pazurem.
    – Posłałeś, rzecz jasna, Hannę?
    – Tak, jest z nią i Grimar.
    – Wspaniale! Jeśli oni czegoś nie znajdą, to znaczy, że nie warto tego szukać.
    – Wyprawiłem też Vegę.
    – Vegę? – ostro powtórzył Tengel. – Razem z Hanną? Niedobrze. One ze sobą walczą, nie będą miały czasu na szukanie tych łotrów.
    – Najważniejsza jest chyba dla nich służba u ciebie, panie – przypochlebił się Lynx.
    – Oczywiście – odparł Tengel, mile połechtany.
    – A dla bezpieczeństwa posłałem jeszcze Tobbę.
    Na ohydnej twarzy pojawił się wyraz zadowolenia.
    – Tobba… od dawna jej nie widziałem, od chwili gdy pogrążyłem ją we śnie z myślą, że później mi się przyda. Ale ona wtedy była już bardzo stara.
    – Teraz odzyskała młodość – zapewnił go Lynx. – I jest bardzo… pociągająca.
    – Wierzę, wierzę. To ja postanowiłem, aby powróciła do swego młodzieńczego wyglądu. Chciałbym zobaczyć mężczyznę, który potrafi się jej oprzeć!
    – Bije od niej niezwykła siła erotycznego magnetyzmu – przyznał Lynx. – Nigdy nie spotkałem się z niczym podobnym.
    – Tobba to jeden z moich najsilniejszych atutów. Szkoda, że nie mogę się zbliżyć na taką odległość, bym mógł widzieć, jak mężczyźni padają przed nią jak muchy! Drgnęli, słysząc czyjeś wołanie, kobiecy głos. Gdy się odwrócili, ujrzeli zbliżającą się straszną Vegę. Tengel Zły nie zatroszczył się o jej odmłodzenie, byłoby to bezsensowne, bo pod względem urody Vega nigdy nie zaliczała się do najszczodrzej obdarowanych.
    – Znalazłaś ich? – przenikliwym głosem zawołał do niej Tengel Zły.
    – Tak, panie, znalazłam – oznajmiła Vega z ożywieniem. – Hanna także, i Grimar.
    – No i co? – dopytywał się, kiedy starucha urwała. – Co dalej?
    – Przeciągnęli ich na swoją stronę.
    Po dłuższej pauzie Tengel spytał złowrogim tonem:
    – Kto kogo przeciągnął? Mów tak, żeby dało się zrozumieć.
    – Hanna i Grimar zdradzili.
    Tengelowi Złemu na moment odebrało mowę. Lynx przestraszył się, że pan i władca się udusi.
    – Niemożliwe! – wykrztusił wreszcie Zły. – Niemożliwe! Jak mogło do tego dojść?
    – Była z nimi taka jedna, Sol. Ona i Hanna widać kiedyś się przyjaźniły.
    – Sol, o, dobrze znam Sol – syknął Tegel Zły. – To jedna z moich czarownic, nie wiedziała, co dla niej dobre, i wybrała niewłaściwą stronę. Zawsze była mi cierniem w oku. Ale Hanna? I Grimar!
    – Tamci kusili, mamiąc pięknymi obietnicami.
    W głosie Vegi zadrgało coś na kształt tęsknoty.
    – Co by to miało być? – prychnął Tengel. – Czyż ja nie mam przyjemniejszych rzeczy do zaoferowania? Przede wszystkim móc mi służyć, kiedy nastanie moje królestwo, a te czasy nadejdą już niedługo, mówię wam. Musimy tylko skończyć z tymi łotrami z Ludzi Lodu. To pójdzie prędko. Ale Hanna…
    Wściekał się przez dłuższą chwilę, aż powietrze wokół niego zgęstniało od cuchnącego dymu. Wreszcie odwrócił się do Vegi.
    – Idź teraz i dogoń ich jeszcze raz. I odbierz im flaszkę.
    – Oni mają ich więcej. Każde niesie swoją.
    – Co? Co? – wrzasnął Tengel, aż ptaki z krzykiem umykały od smrodliwych chmur, buchających z jego gardzieli. – Ile?
    – Nie wiem.
    – Dowiedz się! I przekaż nam wieści! Gdzie oni tak w ogóle są?
    Vega wskazała kierunek.
    – Tam? – zdziwił się Lynx. – Przecież tam zatarasowaliśmy drogę!
    Oczy Lynxa i Tengela Złego zwęziły się. Od dawna już przypuszczali, że grupkę ludzi otacza chroniąca ich zasłona, ale do tej pory nie chcieli w to uwierzyć. Nie wiedzieli, co to za zasłona, która tak utrudnia ich odnalezienie, nie wiedzieli też nic o napoju, który w Górze Demonów wypiła piątka wybranych, ani o czterech duchach Taran-gai, trzymających nad nimi opiekuńczą dłoń. Nie znali też ich potężnych sprzymierzeńców.
    Stara czarownica spode łba przyglądała się Tengelowi Złemu i jego najbliższemu współpracownikowi. Na jej twarzy pojawił się wyraz zastanowienia.
    – Rozumiesz chyba, że nie mogli się tam przedostać, wstrętna babo! – ryknął Tegnel.
    Vega znieruchomiała, ale zaraz przyszła do siebie.
    – Nie, co ja mówię – powiedziała drżącym głosem. – Pewnie, że tam nie mogą dojść, w głowie mi pomieszały wszystkie te wierzchołki i szczyty. Chciałam oczywiście powiedzieć, że są tam – wskazała bardziej na południe. – Na pewno mają zamiar przekraść się tamtędy.
    – Zaraz wyślę za nimi oddział – zdecydował Lynx. – A raczej przeciwko nim.
    – Dobrze, zrób tak, i to szybko – nakazał Tengel. – I ty także idź, Vego. Natychmiast! Dowiedz się, kto niesie butelki!
    Vega odeszła. Tengel Zły nawet się za nią nie obejrzał, już zapomniał o jej istnieniu.
    – Poradzimy sobie z nimi – spokojnie zapewnił go Lynx.
    – Oczywiście, że sobie poradzimy – potwierdził Tengel, wykrzywiając się paskudnie. – Na płaskowyżu wszystko idzie gładko! A jeszcze nie włączyłem swoich ostatnich oddziałów.
    Z jego twarzy Lynx mógł wyczytać, że ostatnie oddziały to coś bardzo, bardzo szczególnego.
    Uśmiech Tengela Złego odbił się w twarzy jego tajemniczego pomocnika jak w lustrze.
    Mistrzowi warto było służyć. Umożliwiał udział w wielu niezwykłych zadaniach. Raz po raz pozwalał patrzeć na cierpienia innych.
    Lynxa ogromnie to radowało.
    – Zaraz wyruszam, by wybrać odpowiednie siły, które rozprawią się z tymi nędznikami – oznajmił.
    – Dobrze! I wróć do mnie potem.
    – Może uda mi się wysłać jeszcze więcej do Wielkiej Otchłani.
    – Doskonale, ale niech nasze oddziały przywloką tu zdobycz, a wtedy ty się nimi zajmiesz. Muszę wraz z tobą opracować nowy plan.
    – Jak sobie życzysz, panie. Szkoda, że mają te butelki – mówił Lynx zamyślony. – Bo przecież właśnie tych wybranych trzeba wysłać do Otchłani. Udało mi się z tą dziewczyną, Ellen, ale właśnie dlatego, że ona nie miała przy sobie flaszki. Ci dwoje, co im towarzyszą, Halkatla i ten drewniany, także wpadli w moje ręce, ale nie mieli żadnych butelek i zdołali uciec. Hindusi pojmali niewłaściwe osoby – zakończył z pogardą.
    Oczy Tengela zmieniły się w wąskie szparki.
    – Ale ten mały. Ten mały… Niemożliwe, żeby on miał butelkę. Niech ktoś go złapie! Posłuży nam jako zakładnik. Oddamy go pod warunkiem, że zniszczą tę przeklętą jasną wodę!
    Tengela ogarniało coraz większe podniecenie. Lynx przyglądał mu się cierpliwie, czekał, aż staruch znów zacznie mówić.
    – Wiesz, że kiedy napiję się ciemnej wody ukrytej w Dolinie, moja moc stanie się nieograniczona, choć teraz także nie jest najgorsza.
    Lynx wiedział o tym i szanował swego pana.
    – Myślę teraz o bitwie na równinie – mruknął Tengel Zły pod nosem, jakby do siebie. – Pokonam siły Ludzi Lodu mgłą. Moim oddziałom będzie wtedy łatwiej ich zwyciężać.
    Lynx uśmiechnął się z wyczekiwaniem.
    Niebo przybrało stalowoszarą barwę, ponurą i złowrogą.
    Po słonecznym przedpołudniu nie wiadomo skąd nadciągnęły chmury, wszystko się odmieniło.
    Szarość, ta barwa beznadziei, sprowadza szary, ponury nastrój.
    Od samego początku armia Targenora została rozbita na mniejsze oddziały. Jak suche liście na wietrze rozproszyły się po płaskowyżu, wcisnęły w szczeliny.
    Potęga wroga okazała się w istocie przytłaczająca.
    Na dwadzieścia Demonów Wichru nie mogli już liczyć, ta strata piekła teraz dojmującym bólem. Ich pomoc była nieoceniona, potrafiły wszak rozegnać wrogów na cztery wiatry.
    Wzdychano także za pięcioma demonami Ingrid. Obdarzone szczególnymi zdolnościami, bardzo by się teraz tu przydały.
    Sama Ingrid, targana gniewem na Lynxa za to, że odebrał jej demony, włączyła się do bezpośredniej walki. Na rozległy płaskowyż Siedziby Złych Mocy stawili się zresztą wszyscy opiekunowie żyjących potomków, przypuszczano bowiem, że mieszkańcom Lipowej Alei i innych domostw Ludzi Lodu nie grozi teraz żadne niebezpieczeństwo. Tengel Zły i Lynx byli zbyt zajęci, by przejmować się zwykłymi śmiertelnikami, przebywającymi tak daleko stąd.
    Tylko Linde-Lou towarzyszył Natanielowi, Sol – Tovie, Ulvhedin Gabrielowi i Tengel Dobry Ianowi. Mieli zostać przy wybranych do chwili, gdy dotrą do granic Doliny. Później i oni będą musieli rozstać się ze swymi protegowanymi.
    Właściwie nic dziwnego w tym, że obie walczące ze sobą armie składały się wyłącznie z duchów. Cóż bowiem ludzie wiedzą o śmierci, o życiu, jakie istnieje po niej? Człowiek to marna istota, która już dawno utraciła zdolność widzenia innych światów. Zachowali ją tylko nieliczni, wśród nich Ludzie Lodu. Są ludzie, potrafiący dostrzec cienie bądź słyszeć głosy towarzyszące każdemu stworzeniu. Inni żyją w bliskim kontakcie ze światem duchów. Kiedyś zamykano ich w szpitalach dla psychicznie chorych, obecnie ci, którzy widzą to co niewidzialne, nie zdradzają się ze swymi przeżyciami. Nikt nie chce narażać się na pośmiewisko. Nie mogą też żądać, aby ci, którzy nigdy niczego nie widzieli, nagle im uwierzyli. To byłoby po prostu nierozsądne.
    Tacy ludzie, znalazłszy się na płaskowyżu w Siedzibie Złych Mocy, dostrzegliby zapewne, co się dzieje. Ale jedynymi żywymi stworzeniami, obserwującymi bitwę, były kruki i siewki, i nieliczni, którzy jeszcze nie rozstali się ze swym ziemskim życiem: Marco, Tengel Zły i Lynx. A daleko, w odległości, z której walka nie była już widoczna, znajdowała się jeszcze garstka: Tova, Ian, Nataniel, Gabriel i Rune.
    W sumie ośmioro żywych. Wszyscy inni mieli już za sobą śmierć, poznali ją niedawno albo przed wiekami. Oczywiście jeśli z przyrodzenia nie należeli do równoległego świata, jak demony, czarne anioły i inne pozaziemskie stwory. Wśród hord Tengela Złego nie znalazła się ani jedna żywa istota.
    Prawdą bowiem było, że żaden żywy już mu nie został. Z łatwością mógł ściągnąć nowych, świat przecież pełen jest takich, którzy decydują się na nieuczciwość, aby szybciej osiągnąć cel. Nie miał jednak czasu szukać. Prawdę mówiąc, czasu brakowało mu najbardziej. Musiał się bardzo spieszyć. Grupka wybranych zbliżała się do Doliny Ludzi Lodu, właściwie nie wiedział nawet dokładnie, gdzie są.
    Tengel Zły nie potrafił się pogodzić z faktem, że nie może osobiście zająć się ich szukaniem. Dopóki mieli przy sobie tę straszną jasną wodę, pozostawał bezsilny.
    Lynx także nie był mu w tym wielką pomocą, miał swoje problemy. Wiedział, że jedynie Tengel Zły potrafi zapewnić mu życie, dlatego musiał się trzymać tego przypominającego mumię człowieczka i słuchać jego rozkazów. Inaczej marny byłby los Lynxa.
    Czegoś takiego jak uczucia Lynx nie posiadał. Kierował się natomiast instynktem samozachowawczym.
    Dopóki jednak wybrani mieli przy sobie jasną wodę, żaden z nich nie mógł im nic zrobić. Ale Lynx i jego pan zdali sobie sprawę, że ich przeciwników chroni nie tylko woda.
    Targenor spojrzał na swoje oddziały i zadrżał. Dostrzegał tylko grupę znajdującą się najbliżej i widział, jak bardzo jest zdziesiątkowana. Pozostali rozproszyli się po ataku wroga.
    Przy nim była Dida, Sigleik oraz nierozłączna para Jahas i Estrid, a także mali Taran-gaiczycy, bez Orina i Vassara. Ci dwaj odeszli na zawsze, zniknęli w Wielkiej Otchłani.
    Targenorowi przyszło się zmierzyć z hordą tatarską z początków szesnastego wieku. On co prawda o tym nie wiedział, żył bowiem dużo wcześniej. Choć nie wszyscy Tatarzy na świecie są okrutni, ci jednak byli bezwzględni. Tengel Zły potrafił dobrać sobie sojuszników. Tych ściągnął z czasów, gdy Iwan Groźny podbijał potężną twierdzę tatarską, Kazań. To, że samego Iwana Groźnego cechowała niezwykła krwiożerczość, jest zupełnie inną sprawą, jego bowiem tu nie było. Tatarzy w futrzanych czapach z wielką radością przyjęli nieoczekiwaną szansę urządzenia kolejnej krwawej łaźni. Walka co prawda nie polegała teraz na zabijaniu, bo przeciwnicy ich byli tak samo martwi jak i oni; mieli zadanie schwytać wrogów i dostarczyć ich zwierzchnikom – Tengelowi Złemu i Lynxowi, którzy wyślą nieposłusznych do Wielkiej Otchłani.
    Czekała ich więc przyjemna zabawa w kota i myszkę. I z pewnością będą mogli posłużyć się torturami. Wrogowie, choć duchy, zapewne zachowali jakąś wrażliwość, zdolność odczuwania bólu.
    Zadaniem Targenora i jego oddziałów było natomiast zatrzymywanie napastników, aby nie zorientowali się, że mała grupka wybranych posuwa się naprzód. Jeśli przy okazji udałoby im się unieszkodliwić kogoś z wrogów, byłoby to oczywiście bardzo korzystne.
    Targenor liczył się z tym, że Tengel Zły może rzucić do walki nowe siły, postanowił jednak nie martwić się na zapas.
    Gdyby tylko wiedział, jak powiodło się innym! W zasięgu wzroku miał niestety jedynie własną grupę, cofającą się teraz pod kolejnym uderzeniem Tatarów. Wydawało mu się, że gonitwa wśród głazów trwa już całą wieczność.
    Oczywiście mieli prawo się wycofać. Zbędne narażanie się na niebezpieczeństwo nie wchodziło w grę. Najważniejsze, by odwrócić uwagę wroga.
    Największą grozę budził Lynx. To on miał moc wysłać do Wielkiej Otchłani i żyjących, i duchy; Targenor zdawał sobie sprawę, że gdy tylko dostaną się do niewoli tatarskiej, wkrótce pojawi się też i Lynx.
    – Ojej! – Sigleik podniósł głowę. – Nadciąga mgła! Skąd się właściwie wzięła?
    – Jesteśmy na dużej wysokości – przypomniała mu Dida. – Trudno więc odróżnić, czy to chmura, czy tumany mgły.
    Spowiła ich mlecznobiała zasłona, gęsta tak, że wydali się sobie cieniami.
    I wtedy Tatarzy ruszyli do ataku.
    – Uciekajcie! – zawołał Targenor. – Kryjcie się za skały!
    Tatarzy, wyborni jeźdźcy, mieli oczywiście konie. Duchy koni, pomyślała Dida. Ciekawe, czy potrafią wspinać się na skały?
    Taran-gaiczycy bez trudu podążali stokiem w stronę skał. Dida, Targenor i Sigleik także nieźle sobie radzili. Gorzej natomiast było z Jahasem i Estrid, z natury dość ociężałymi. Wkrótce też zostali z tyłu.
    Doszli do wniosku, że w takiej sytuacji równie dobrze mogą się zatrzymać i, na ile tylko się da, przeszkadzać atakującym.
    Z powodu mgły Targenor tego nie zauważył, sądził, że wszyscy idą razem, dlatego przeraził się, słysząc dochodzący z tyłu szczęk broni.
    – Jahas! Estrid! – zawołał, ale było już za późno. Nierozłączna para została wciągnięta w wir walki.
    Mgła na parę sekund się podniosła i pozostali z góry mogli obserwować, co się dzieje. Przed ich oczami toczyła się zadziwiająca bitwa.
    – Oni to traktują jak zabawę! – szepnęła z niedowierzaniem Dida.
    – Nie byliby Jahasem i Estrid, gdyby działo się inaczej – odparł Sigleik.
    Taran-gaiczycy uciekli tymczasem jeszcze wyżej, nic więc nie zdołali zobaczyć z tej niezwykłej walki.
    Jeden z Tatarów rzucił się na Jahasa z szablą. Do wojownika na koniu natychmiast przypadła Estrid, wczepiając się w niego od tyłu. Szarpnięty gwałtownie Tatar spadł z siodła. W tym czasie Jahas uwiesił się już na lancy innego napastnika i trzymał się jej kurczowo tak długo, aż wreszcie jeździec, w obawie że zostanie ściągnięty, puścił broń. Jahas potoczył się po ziemi.
    Nadbiegało już dwóch innych Tatarów, którzy zeskoczyli z wierzchowców. Jahas przytrzymał zdobyczną lancę na wysokości ich nóg, tak że potknęli się o nią i upadli.
    Dida rozpoczęła zaklinanie. Słysząc to Taran-gaiczycy natychmiast przyłączyli się do niej. Najdziwniejsze, że i Dida, i mieszkańcy Wschodu odmawiali te same zaklęcia! Jeszcze jeden dowód na to, że prastare magiczne formuły z początków istnienia rodu żyły nadal wśród dotkniętych i wybranych. Szamani z Taran-gai włączyli je naturalnie do tradycji swego ludu.
    Zorientowali się teraz, że zaklęcia naprawdę są potrzebne. Zanim mgła opadła, zdążyli jeszcze zauważyć, że cała horda tatarska zaatakowała ich przyjaciół, by uniemożliwić im dalsze ruchy. Biały welon znów opadł, ale słychać było soczyste, choć przytłumione przekleństwa Estrid i Jahasa. Po wydawanych przez Tatarów okrzykach Taran-gaiczycy zorientowali się, że para wesołków nie rezygnuje, nadal kopiąc, gryząc i szarpiąc. I szczypiąc, w najbardziej wrażliwe miejsca. Estrid, kiedy udawało jej się tego dokonać, zanosiła się śmiechem, a gdy Jahas zdołał wyrządzić jakąś szkodę, głośno informował o tym wszystkich, którzy chcieli słuchać.
    Podczas gdy Dida wraz z Taran-gaiczykami odmawiali zaklęcia, Targenor i Sigleik pobiegli przyjaciołom na pomoc. W połowie drogi jednak zatrzymali się, nasłuchując. Głosy Tatarów stawały się coraz słabsze, okrzyki triumfu nie brzmiały już tak donośnie, milkły, coraz więcej pobrzmiewało w nich zdumienia, aż wreszcie przemieniły się w niknący krzyk rozpaczy.
    Zaklinanie podziałało! Tatarzy najprawdopodobniej zniknęli wraz z końmi. Szkoda, pomyślał Targenor, przydałby mu się teraz koń. Łatwiej by się było przemieszczać, a poza tym… Tak, odezwała się w nim próżność. Na grzbiecie wierzchowca wygląda się bardziej po królewsku. A on przecież był królem…
    Cóż za myśli w tak poważnej sytuacji!
    Szli na spotkanie Estrid i Jahasowi, kiedy nagle Sigleik powiedział w zamyśleniu:
    – Coś mnie niepokoi. Czy ty także słyszałeś tętent oddalających się koni? Tuż przed tym, jak okrzyki Tatarów zaczęły słabnąć?
    Targenor przywołał w myśli wydarzenia.
    – Tak, chyba rzeczywiście tak było.
    – A czy słyszałeś wtedy Estrid i Jahasa? Albo potem?
    – Nie wiem. Nie myślałem o tym. Ale teraz, gdy mówisz… Musiały się stąd oddalić galopem co najmniej dwa konie.
    – No właśnie. Ale… Czy to nie powinno być już tutaj?
    – Pewnie minęliśmy pole walki.
    Zawrócili, nie na żarty zaniepokojeni. Wkrótce odnaleźli miejsce, gdzie musiała toczyć się potyczka, bo na ziemi leżała kolorowa chustka Estrid.
    Przyjaciół nigdzie jednak nie było.
    Targenor przełknął ślinę.
    – Czy podejrzewasz to samo co ja? Sądzę, że dwóch Tatarów wsadziło ich na konie i zdołali umknąć, zanim dosięgły ich zaklęcia.
    – Obawiam się, że masz rację – z powagą odparł Sigleik. – Do czarta!
    – Tyle tylko możemy powiedzieć.
    W nieładnych, lecz dobrych oczach Sigleika zakręciły się łzy.
    – Oni byli tacy mili. Straszny los powinien im zostać oszczędzony!
    Targenor nie był w stanie nic na to odpowiedzieć. Uważał, że zawiódł Estrid i Jahasa. Dobrze wiedział, dokąd Tatarzy ich uwieźli: do Lynxa, który wyśle ich do Wielkiej Otchłani.
    Stracili kolejnych dwoje ludzi.
    A przecież nie wiedział nawet połowy o tym, co wydarzyło się na innych frontach.
    Konne oddziały „ludzi żelaznej odwagi” Cromwella przeżywały ciężkie chwile.
    Siedzieli na koniach i mieli więcej niż dość zajęcia z utrzymaniem wierzchowców w spokoju. Z powietrza na głowy zwierząt i ludzi w nieustającym ataku spadały z szumem demony, dawniej bezpańskie, obecnie zwane demonami Tronda. Trond dowodził nimi z radością urodzonego stratega. Oddział za oddziałem nacierał na okrutną kawalerię z XVII wieku.
    „Ludzie żelaznej odwagi”, Ironsides, tak jak Cromwell byli zagorzałymi purytanami, fanatykami, pragnącymi w imię Boże oczyścić świat ze złych mocy, choćby przyszło im to czynić gwałtem. Byli dobrymi żołnierzami, zdyscyplinowanymi, głęboko religijnymi. Cromwell wybrał ich spośród chłopów. Obecność gromady demonów całkowicie ich sparaliżowała. Traktowali demony jako zło, które nawiedza ludzi, wciela się w nich, opętuje, a które można odegnać wyłącznie za pomocą egzorcyzmów. Nie dostrzegali w nich wolnych, swobodnych stworzeń. Kiedy jeden z jeźdźców zaczął odmawiać modlitwy, inni natychmiast się do niego przyłączyli i wkrótce chór kościelnych przekleństw dotarł do oddziałów Tronda.
    Nie miało to żadnego znaczenia. Kościół jest po to, by błogosławić, nie przeklinać. Gdyby bogobojnym wojakom Cromwella przyszło do głowy modlić się za dusze demonów, rezultat być może byłby inny. Ponieważ jednak życzyli sobie ich powrotu do piekła, życzenie to nie mogło zostać spełnione, żadne piekło bowiem nigdy nie istniało.
    Skończyło się na tym, że cała wielka kawaleria Cromwella rzuciła się do ucieczki. Przede wszystkim umykały konie, poganiane paniką, a zdenerwowani i zaskoczeni jeźdźcy nie byli w stanie ich powstrzymać.
    Podniecony słodyczą zwycięstwa Trond wraz z demonami wyruszyli na poszukiwanie nowych pól bitewnych. Tengel Zły miał już jednak dość zbuntowanych młodzieniaszków z rodu Ludzi Lodu, wysłał więc Lynxa, by ich powstrzymał.
    Lynx pojawił się i porwał Tronda i piętnaście bezpańskich demonów. Reszta uciekła.
    Te, które zdołały ujść cało, umknęły w głębokie przełęcze Siedziby Złych Mocy i tam się skryły.
    Wszyscy obawiali się Wielkiej Otchłani.
    Ale Tengel Zły nie posłał demonów do Otchłani, pragnął zachować je dla siebie. Wiedział, że demonami łatwo zawładnąć, jeśli tylko ma się odpowiednią moc. A on ją miał,
    Pozwoli, by czołgały się przed nim po ziemi, a on smagał je niewidzialnymi, piekącymi batami. Przemawiał do nich swym cienkim, przenikliwym głosem, mówił, co powinny robić. Wypytywał. O to, gdzie skryli się Ludzie Lodu tej nocy, kiedy wszyscy zniknęli. O dziwnego człowieka, który przeszkadzał Tengelowi we wszystkim, a czasem nawet zwyciężał (ale tego, rzecz jasna, nie powiedział głośno). Chciał wiedzieć, kto niesie butelki z jasną wodą i jaki plan mają do wyboru.
    Zaistniało niebezpieczeństwo, że najważniejsze tajemnice Ludzi Lodu zostaną ujawnione. Na szczęście jednak czarne anioły w Górze Demonów wymazały z pamięci demonów informacje o miejscu, gdzie się wszyscy spotkali, kim jest Marco i jakie są plany Nataniela i jego małej grupy.
    Przerażone wpatrywały się tylko w Tengela Złego i obiecały, że będą go wielbić i słuchać jego rozkazów, ale powiedzieć mu nic nie umiały.
    Ohydny stwór rozgniewał się jeszcze bardziej i wysłał je w bezkresną pustkę, gdzie kiedyś tak długo krążył Tamlin. Tronda jednak wyekspediował do Wielkiej Otchłani, będącej najgorszą karą, jaką Tengel Zły mógł wymyślić.
    Miejsce to musiało być rzeczywiście straszne.
    Podczas gdy Lynx gromił oddziały Targenora, grupka wybranych wędrowała dalej, nie wiedząc, że Tengel Zły wysłał im na spotkanie gromadę, z którą mieli się zetknąć przed dotarciem do granic Doliny.
    Napastników skierowano jednak w niewłaściwą stronę. Sześcioosobowa grupka nadal pozostawała nie zauważona.
    Po południu dotarli w jeszcze wyżej położone dzikie, puste okolice. Szaroczarna stroma ściana, którą dostrzegali z daleka, wznosiła się teraz przed nimi, a jej wierzchołek ginął w ciężkich chmurach. Szli po zwietrzałych skałach, usianych oderwanymi głazami, pełnych szczelin, grot i głębokich rozpadlin.
    Wspinaczka była niezwykle wyczerpująca. Na górze, na skraju płaskowyżu, zatrzymali się, żeby odpocząć.
    – Wróg ma konie – mruknął Ian. – Nam też by się przydały w ten zły dzień.
    – Tak – przyznał Nataniel. – To rzeczywiście nie byłoby głupie.
    Gabriel nic nie powiedział. Poczuł się jeszcze żałośniej. Gdy patrzył na równinę, na której przed godzinę zauważyli opuszczającą się, a potem podnoszącą dziwną mgłę, targała nim tęsknota za domem. Odczuwał ją dotkliwie za każdym razem, kiedy dookoła robiło się mroczno i szaro, kiedy dokuczał mu głód i chłód.
    – Fatalny dzień – rzekł Rune powoli. – Rzeczywiście można go chyba tak nazwać. Naszym przyjaciołom nie wiedzie się najlepiej.
    – Wiem o tym – powiedział Nataniel. – Nie chcę patrzeć, jak niewielu ich zostało. Odeszli Trond i bezpańskie demony. Taran-gaiczycy prawdopodobnie zniknęli. Zniszczono też wielu innych. Nie, nie chcę tego widzieć! Skupmy się na naszym zadaniu. Ale jesteśmy zmęczeni, rzeczywiście przydałyby nam się ich konie!
    Tova obserwowała ich w zamyśleniu.
    – Kalevala [Kalevala – fińska epopeja narodowa (przyp. tłum.).] – powiedziała nagle. – Powinniśmy zrobić, jak Lemminkainen, kiedy został schwytany na pustyni lodowej w Pohjoli, prastarym północnym kraju, gdzie królowała pustka i pogaństwo.
    – Co on wtedy zrobił?
    – Właśnie to, o czym gadacie. Nie pamiętam pierwszej linijki podróży Lemminkainena do domu, ale pamiętam dalszy ciąg. Sibelius ułożył pieśń, „Powrót Lemminkainena”, którą bardzo lubię. Dlatego nauczyłam się tych strof na pamięć. A więc Lemminkainen potrafił czarować i zaklinać…

    „… Troski jego natychmiast
    zmieniły się w stado koni,
    Na których Lemminkainen
    W ojczyste strony ruszył.
    Zgryzoty wnet się zmieniły
    W ciągnące wóz wałachy,
    Ponure dni w wędzidła,
    Aby nie zboczyć z drogi.
    Zdradzieckie czyny wrogów
    Ahti zamienił w dwa siodła,
    Przytroczył je do grzbietów
    Dwóch najlotniejszych koni.
    I razem z przyjacielem
    Pomknęli w strony rodzinne”.

    [Kalevala, przekład filologiczny z języka fińskiego Karol Laszecki, przekład poetycki Józef Ozga Michalski, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1974 (przyp. tłum.).]
    – Mamo! – zawołał Gabriel i wybuchnął płaczem.

ROZDZIAŁ IX

    Gabriel usłyszał wiele słów pociechy i wiele pochwał. Zapewniali go, że był bardzo dzielny i że wszyscy świetnie rozumieją jego tęsknotę za domem, bo wszyscy, w każdym razie ci, którzy mieli jakiś dom, cierpią na tę chorobę.
    Kiedy zmierzali w głąb równiny, usłyszeli nagle za sobą czyjś głos. Wszyscy natychmiast skryli się za skałami.
    Ktoś szedł złorzecząc pod nosem i popłakując. Kiedy zbliżyła się, bo tajemniczy przybysz okazał się kobietą, usłyszeli z pasją wypowiadane słowa:
    – Ale nigdy się nie zgodzę, żeby być razem z Hanną! W takim razie ze wszystkiego rezygnuję.
    Wyszli z ukrycia i powitali Vegę. Czarownica zatrzymała się, zawstydzona, widać było, że czuje się winna.
    – Ja po prostu tak sobie tędy idę. Nie miałam zamiaru z wami rozmawiać. Co wy tu robicie?
    Rune odparł spokojnie:
    – Oczywiście, nie będziesz razem z Hanną, to byłoby nie do zniesienia dla was obu. Będziesz miała oddzielny dom z własną służbą i co tylko zechcesz.
    Vega przyglądała mu się podejrzliwie, spode łba.
    – Próbujecie mnie nabrać, co?
    Potrząsnęli głowami.
    – Bo ja nie powiedziałam, gdzie was szukać – zapewniła prędko. – On pytał, ale wskazałam przeciwną stronę.
    – Bardzo jesteśmy za to wdzięczni – powiedział Nataniel z powagą.
    Wszyscy się z nim zgadzali.
    – Tak, bo on był do niczego. Nie życzył mi dobrze. Miałam mu służyć i to było niby to najlepsze, co miał mi do zaoferowania. Mówiliście o służbie?
    – Otrzymasz taką opiekę, jakiej tylko zapragniesz. Pod warunkiem, że będziesz zachowywać się przyjaźnie.
    – Potrafię to, jeśli zechcę – mruknęła Vega. – Ale mnie nikt nigdy nie traktował życzliwie, dlaczego więc ja miałabym do kogoś tak się odnosić?
    Tova ścisnęła jej rękę.
    – Jesteś wspaniała, Vego. Cieszymy się, że będziesz z nami.
    – Tak, bo on jest okropny, nie wart niczego. A ten drugi… Straszny, naprawdę straszny. Ale nie wiem, dlaczego.
    Tova wybuchnęła:
    – Wszyscy tyle gadają o tym Lynxie, że jest taki straszny, okropny, ale nikt nie potrafi powiedzieć, czemu. Czy nikt nie potrafi go opisać?
    – Sama przecież go widziałaś – przypomniała jej Halkatla: – Dwa razy przy drodze. Potrafisz go opisać?
    – Nie – pokręciła głową Tova. – Kluchowaty tłustawy czterdziestolatek o nalanej, okrągłej jak księżyc twarzy. Nie ma właściwie do czego się przyczepić. A jednak w jego obecności ciarki człowiekowi przechodzą po plecach.
    – To prawda – przyznał Ian. – Ciekawe, skąd to się bierze.
    Wezwali Sol, która zaraz się pojawiła, stała przecież tuż obok i przysłuchiwała się rozmowie. Objęła onieśmieloną i zawstydzoną Vegę i obiecała, że znajdzie jej odpowiednie miejsce do zamieszkania i zapewni spotkanie z nowymi przyjaciółmi. Z dala od Hanny.
    – Czy nie mogę zostać z wami? – spytała Vega.
    – Później – obiecała jej Sol. – Jeśli nam się powiedzie, wszyscy się spotkamy.
    Umilkli. „Wszyscy”? Przecież już zbyt wielu odeszło od nas na zawsze, pomyślał Gabriel ze smutkiem.
    I może będzie ich jeszcze więcej?
    Vega zadrżała.
    – On się na pewno na mnie rozgniewa.
    – Dlatego właśnie chcemy cię ukryć w miejscu, którego nie odnajdzie – powiedział Nataniel. – Widzisz, mamy takie miejsca.
    – Rzeczywiście, chyba będzie mi to potrzebne – przyznała drżącym głosem.
    Sol zabrała staruchę do Tuli i jej demonów.
    Znów pozostali sami.
    Wiedzieli jednak, że duchy opiekuńcze nadal im towarzyszą, choć pozostają niewidzialne. Im mniej osób się pokazuje, tym trudniej będzie je dostrzec.
    – Oszukano mnie! – warczał Tengel Zły. – Vega mnie oszukała.
    – Rzeczywiście – kiwnął głową Lynx. – Nie było ich tam, gdzie mówiła. Przypuściłem szturm na próżno.
    – Znajdź Vegę, ukarzę ją! A przede wszystkim odszukaj tych niepokornych! Natychmiast!
    – Myślałem o tym – odparł Lynx ze zwykłą dla niego flegmatycznością. – Zamierzałem wysłać po nich tego, który posiada zdolność przyciągania do siebie rzeczy i ludzi.
    – Doskonale! Przyciągnie całą grupę?
    – To chyba zbyt duże wymagania. Myślałem o malcu. Jak on miał na imię? Gabriel? Weźmiemy go jako zakładnika.
    Skurczona sylwetka Tengela Złego z radości skuliła się jakby jeszcze bardziej.
    – Tak… Tak zrobimy! Natychmiast, zanim będzie za późno!
    Lynx zniknął, a mały straszliwy stwór rozglądał się po świecie, który już wkrótce będzie należał tylko do niego. Po świetle zorientował się, że minęło południe. Ciężkie chmury zawisły nad ponurym płaskowyżem, skrywając okoliczne szczyty. Na śniegu ani na ziemi nie pozostał ślad po stoczonych tu bojach, mrocznych zboczy nie rozświetlał żaden promień słońca. Wiele grup nie zaprzestało jeszcze walki, cienie kryły się po rozpadlinach i wśród głazów, skradały, czaiły, gotowe do ucieczki, gdyby ktoś nagle się pojawił.
    Ale Tengel Zły tego nie widział. Wzrok utkwił w czekającej go przyszłości.
    Miał tyle planów! Istniała tylko jedna jedyna przeszkoda dzieląca go od niczym nie ograniczonej władzy: wybrani z rodu Ludzi Lodu, którzy usiłowali uniemożliwić mu dotarcie do ciemnej wody i jednocześnie chcieli znaleźć się tam przed nim, by ją unieszkodliwić… ledwie mógł w myśli wypowiedzieć te słowa… jasną wodą Shiry.
    Nie wolno do tego dopuścić!
    Na pewno tak się nie stanie. Byle tylko zdołał zburzyć ową niewidzialną barierę, którą wznieśli posługując się zaklęciami. Pomknie na miejsce szybciej niż wiatr.
    A potem!
    Podbije cały świat. Kościoła już się nie obawiał, bo zdaniem Lynxa jego pozycja słabnie, nie posiada już właściwie żadnej władzy. W czasach kryzysu i w biednych krajach chrześcijaństwo kwitło, ludzie bowiem chcieli wierzyć, że po pełnym cierpień życiu na ziemi czeka ich coś pięknego i dobrego. Ale w zachodnim świecie ludziom powodziło się dobrze. Po cóż więc komu troska o przyszłe życie po śmierci, skoro w tym jest tak wspaniale? Mimo wszystko jednak religia chrześcijańska wciąż żyła, a wraz z nią jej zła moc, Szatan i jego diabły, których nie wolno mylić z demonami. Demony są zupełnie czym innym, one coś symbolizują w przeciwieństwie do diabłów.
    Tengel Zły zawarł pakt z diabłami. Z Szatanem nie, bo po wypiciu ciemnej wody chciał uczynić z niego swego niewolnika. A może jednak wykorzystać Szatana już teraz?
    Diabły Tan-ghila raz już przystąpiły do akcji, ale przeklęte Demony Wichru udaremniły ich atak. Teraz wypróbuje diabły ponownie, poinformował już Lynxa, w jaki sposób należy to przeprowadzić. Lynx to prawdziwy skarb!
    Wszyscy ludzie na świecie będą niewolnikami Tan-ghila. Wolał nazywać siebie Tan-ghilem, nigdy nie podobały mu się te nowomodne wymysły. Kiedy napije się upragnionej wody, odzyska swą młodość i urodę, wielką urodę, wszyscy tak kiedyś mówili. Tylko jego oczy się nie podobały, zimne i twarde jak kamienie, powiadano.
    No i co z tego? Jemu zimne oczy się podobały. Takie oryginalne.
    Posiądzie wszystkie piękne kobiety na świecie. Wykorzysta je raz, a potem zniszczy. Ślicznych młodych chłopców także…
    Myśli jego powróciły do Lynxa i pytania, dlaczego wybrał akurat jego, najohydniejszego człowieka na ziemi. Wybierał długo i starannie, wśród żywych i umarłych, rozważał wszystkie za i przeciw, a kandydatów miał wielu… Hitler, Neron, Kaligula, Attyla… Albo osoby prywatne, jak Kuba Rozpruwacz, Christie, Crippen, Elżbieta Bathory, Węgierka, która zamordowała setki młodych dziewcząt, aby zachować swą młodość… Do dyspozycji miał też zwyrodniałych sadystów stosujących tortury duchowe w domu, w szkole, w miejscu pracy… Świat pełen jest okrutników.
    Wszystkich jednak odrzucił, nie nadawali się, nie byli dostatecznie źli. Aż wreszcie znalazł Lynxa…
    Nikt nie był bardziej pozbawiony uczuć niż on!
    Tylko on wiedział, kim jest Lynx. To jeden z najniegodziwszych potworów w historii świata. Człowiek pod każdym względem odpowiadający Tengelowi Złemu.
    Wydawało się, że ciemne chmury postanowiły się odsunąć. Na płaskowyżu pojaśniało, ale Tengel, zatopiony w marzeniach o przyszłości, nawet tego nie zauważył.
    Wszystkich ludzi uzależni od siebie. Nie zdobędą bodaj okruszyny pożywienia, jeśli on nie wyrazi na to swojej zgody. A on żywić będzie tylko te stworzenia, które mogą mu się na coś przydać. Wszystkie inne wykończy, nie warto przejmować się kimś, z kogo nie ma żadnego pożytku.
    Zwierzęta trzeba wyniszczyć, one bowiem tylko zbytecznie zajmują miejsce.
    Wszystko, co niepotrzebne, należy usunąć. Zniszczyć te tak zwane dzieła sztuki, począwszy od pałaców, a skończywszy na najdrobniejszych ozdobach. Nie znosił sentymentalnego kultu piękności. To mazgajstwo, w dodatku kieruje ludzkie myśli na coś innego niż on. Jakby w nawiasie zastrzegł sobie, że tylko on ma prawo być piękny, on i kobiety, które będzie wykorzystywał.
    Naturalnie zlikwiduje także szpitale i całą opiekę społeczną. Ludzie będą musieli dawać sobie radę na własną rękę. A jeśli im się to nie uda, sami będą sobie winni!
    Żadnych szkół! Nauka to zło, które nigdy nie sprawdziło się w dyktaturach. Nad nieuczonymi poddanymi łatwiej zapanować!
    Podporządkuje sobie przydatne mu osiągnięcia postępu technicznego, takie jak nowoczesna broń czy środki transportu. Całą resztę usunie. Zamknie fabryki, banki też nie będą już do niczego potrzebne, bo przecież on obejmie kontrolę nad wszelkimi bogactwami.
    Tengel Zły nie odznaczał się wybitną inteligencją, dlatego też był po stokroć bardziej niebezpieczny.
    Podszedł do niewidzialnego muru i jeszcze raz spróbował go sforsować. Ku jego trudnej do wyobrażenia wściekłości mur pozostawał niewzruszony na wszelkie jego zaklęcia i magiczne formuły.
    Ogarnięty bezsilną furią zaczął walić pięściami w oporną przeszkodę.
    Dziwacznie wyglądał, uderzając z całej siły kułakami w powietrze i nagle je zatrzymując.
    Zastygł w pół ruchu. Powrócił Lynx i przyglądał mu się oczyma pozbawionymi wszelkiego wyrazu.
    – Czego tu chcesz, szatańska rybo? – wybuchnął rozwścieczony Tengel.
    – Wysłałem diabły. I tego, o kim rozmawialiśmy.
    Tengel zdołał już się opanować.
    – Doskonale! Oni są tak sentymentalni, że z pewnością zechcą odzyskać chłopca, którego weźmiemy jako zakładnika. I wtedy już będziemy ich mieli.
    Znajdowali się w jednej z głębokich rozpadlin u podnóża góry. Niebo przybrało bardziej stłumioną barwę, nadchodził wieczór. Chmury prawie już znikły, pozostały tylko na zachodzie, przesłaniając chylące się ku zachodowi słońce, które srebrzyło ich brzegi. Na płaskowyżu nadal królowały cienie. Gabriela bolały nogi, dokuczało mu także zniechęcenie.
    – Jak my przejdziemy? – zastanawiał się Ian, spoglądając na wznoszącą się nad nimi górską ścianę. Wydawała się ogromna i niemożliwa do przebycia.
    – Będziemy się tym martwić w swoim czasie – stwierdził Nataniel. – Akurat teraz najbardziej się niepokoję tym, co mogła nawyprawiać Tobba. Musiała zdradzić Tengelowi Złemu, gdzie się znajdujemy.
    – Nie – odezwał się Rune gdzieś z tyłu. – Nigdy już do niego nie dotarła. Została unieszkodliwiona.
    – Co takiego? Jak? Przez kogo?
    – Tobba nie spodobała się siedmiu Demonom Zguby, była zbyt piękna i budziła zbyt wielkie pożądanie. Unicestwiły ją więc na zawsze.
    Nataniel odetchnął z ulgą. Bardzo nie chciał powtórnego spotkania z urodziwą czarownicą.
    – To dobrze – powiedział Ian. – Była bezwstydnie piękna w swej naiwności i taka zmysłowa.
    – Czarownice z rodu Ludzi Lodu zwykle obdarzone bywają nadzwyczajnym powabem – zaśmiała się Tova. – I to dobrze, inaczej ród by wymarł. Ale są tego granice, to, co przedstawiała sobą Tobba, to gruba przesada.
    Śmiech poprawił im nieco nastrój, ale Gabriel słyszał, że jego głos brzmi niemal histerycznie.
    Rune i Halkatla wędrowali razem przez ten dziwny świat, w którym ich głosy echem odbijały się od skał, a wszystko zdawało się zaklęte, zaczarowane w mroczny, straszny sposób, jakby było to prastare królestwo skamieniałych olbrzymów.
    Rozmawiali po cichu, przywykli już do tych rozmów. Oboje wszak byli obcymi wśród żywych ludzi.
    Halkatla przerwała nagle dyskusję o tym, czy lepsze są stare, czy nowe czasy.
    – Właściwie nadal nie rozumiem, co takiego szczególnego ma tkwić w Natanielu. Jest taki eteryczny, jakby nie z tego świata, jakby nie miał w sobie ani kropli gorącej krwi.
    – Nataniel czeka – Rune uśmiechnął się łagodnie. – Zbiera siły, dlatego sprawia wrażenie nieobecnego duchem. Uwierz mi, jego czas nadejdzie!
    Halkatla zadumała się nad tym, ale zaraz znów zmieniła temat:
    – Rune, odrzuciłeś mnie wtedy, kiedy zachowałam się tak głupio…
    – Wcale nie zachowałaś się głupio – z powagą odparł po namyśle. – Po prostu nie zdawałaś sobie sprawy z tego, co robisz.
    – Czy nie możesz opowiedzieć mi czegoś o sobie? O swoich uczuciach?
    Ufnym gestem wsunęła mu rękę pod ramię, ale zwisało ono sztywno i wydawało się, że nie da się zgiąć, nie łamiąc się przy tym, prędko więc się wycofała.
    – Nie jest mi łatwo mówić o uczuciach, Halkatlo. Wolałbym tego uniknąć. Zastanawianie się nad moją sytuacją sprawia mi przykrość. Pomyśl sobie, jestem jedyny w swoim rodzaju. Nieśmiertelny. Uwierz mi, nie jest to godne pozazdroszczenia.
    – A więc masz uczucia, jeśli ci przykro… Ale ja nie jestem nieśmiertelna, przeciwnie. Mój czas dobiegnie końca, kiedy osiągniemy Dolinę Ludzi Lodu. Wówczas nie będę mogła już wam towarzyszyć i do niczego więcej się nie przydam. Chciałabym ci powiedzieć, że… – Głos uwiązł jej w gardle. Opanowała się jednak i dokończyła: – Że bardzo sobie cenię twoją przyjaźń, Rune. Bardzo wiele ona dla mnie znaczy.
    – Dla mnie także – uśmiechnął się ze smutkiem.
    Halkatla przystanęła.
    – Och, Rune, jak miło, że tak mówisz! Dziękuję ci za to, bardzo dziękuję!
    Popatrzyła na brzydką, jakby wyrzeźbioną z drewna twarz, okoloną skołtunionymi, podobnymi do konopi włosami. Wspięła się na palce i spontanicznie ucałowała go w policzek.
    – Tak bardzo cię lubię, Rune. Gdybym miała czas, na pewno jeszcze raz spróbowałabym na tobie moich wdzięków. Ale wówczas wykazałabym więcej przebiegłości.
    – Na nic by się tu nie zdała przebiegłość wszelkich kobiet świata, Halkatlo.
    – Mów sobie, co chcesz – mruknęła. – Nić sympatii już się między nami nawiązała, prawda? To dobry początek, jeśli można bez pośpiechu zabrać się do dzieła. Ale my nie mamy na to czasu – dokończyła przygnębiona.
    Rune ujął ją za rękę i wędrowali dalej w milczącym poczuciu wspólnoty.
    – Coraz bardziej się przejaśnia! – zawołał do nich z przodu Ian. Echo rozbiło jego słowa na wiele głosów, wszystkie odezwały się z czarującym angielskim akcentem.
    – To prawda, ale dzień niedługo się skończy – zauważył Nataniel. – Zobaczcie, wzeszedł już blady półksiężyc. I cienie się wydłużyły.
    Przystanęli zapatrzeni we wznoszącą się przed nimi ścianę góry. Wieczór odbierał im odwagę. Wprawdzie było jeszcze widno i ściemnić się mogło nie wcześniej niż za jakieś dwie-trzy godziny, ale w tym czasie powinni zawędrować znacznie dalej. A przede wszystkim: sforsować strome zbocze.
    Ale jak to zrobić?
    Gabriel ledwie śmiał oddychać w tym niesamowitym, gigantycznym, a zarazem dziwnie ciasnym pejzażu. Znaleźli się już znacznie bliżej góry, coraz częściej też napotykali ogromne głazy. Zdaniem chłopca robiło się naprawdę strasznie.
    Nie bardzo wiedział, kiedy zdał sobie sprawę z wrażenia, które musiało go ogarniać już od dobrej chwili. Ktoś go wzywał, czegoś od niego chciał.
    Czy to mogła być mama?
    Nie, co za głupstwa, jej przecież tu nie ma!
    Ktoś chciał, aby skręcił w prawo i szukał tego, który go woła. Prawdę mówiąc Gabriel już parokrotnie zbaczał w prawo i Nataniel musiał go zawracać.
    Znów odezwał się ten wewnętrzny głos. Gabriel przystanął.
    Czego on od niego chce?
    Miał szukać czegoś albo kogoś, to jasne. Ale po co? Czy ktoś znalazł się w potrzebie? O, nie, nie da się tak łatwo zwieść, oszustwo Tobby wiele go nauczyło.
    Nie, nikt nie potrzebował pomocy. To było…
    Tak! Na pewno! Chodziło o rozwiązanie problemu, w jaki sposób mają pokonać górę!
    To on, Gabriel, został wybrany, by poznać odpowiedź na dręczące ich pytanie.
    Czy wzywał go jakiś górski elf? Ogarnęło go miłe uczucie, że ten, co go nawołuje, pragnie mu pomóc.
    Już miał opowiedzieć przyjaciołom o głosie, kiedy znów go usłyszał.
    „Nie, nie” – szeptał ktoś delikatnie i życzliwie jak najlepszy, najmilszy druh. – „To tajemnica. Nasza wspólna tajemnica. Chodź, sam zobaczysz! Przyjdź, to nie jest niebezpieczne! Potem będziesz dumny, że to ty wskażesz drogę swoim towarzyszom”.
    Brzmiało to pięknie, ale czy ma na to dość odwagi? Wolałby najpierw ich uprzedzić. Ale głos tak wzywał, przyciągał, trudno mu się opierać…
    Miał szczery zamiar powiedzieć innym o tym, co się dzieje, nagle jednak zorientował się, że już skręcił w prawo, między olbrzymie odłamki skał, i idzie naprzód, jakby ciągnięty na sznurku.
    Nie było tu śniegu. Miejsce to znajdowało się już zbyt blisko górskiej ściany, a występy skalne były tak wielkie, że śnieg nie docierał w te przypominające lochy szczeliny, którymi ostrożnie wędrował. Gdyby nawet spadło go tu trochę, stopiłoby go słońce.
    Musi zrobić to, o co prosi go górski elf.
    Zapomniał o swych towarzyszach, jakby nigdy ich nie znał. Słyszał tylko ów niezwykły, przyjemny głos i czuł, że musi go usłuchać. Ślepo!
    – Gabrielu! Gabrielu! Ależ, Gabrielu, dokąd ty idziesz? – rozległy się za nim wołania.
    Chłopiec się rozgniewał. Nie miał czasu odpowiadać.
    Stopy poruszały się same z siebie, umysł nastawiony był tylko na jedno:
    Okazać posłuszeństwo głosowi.

ROZDZIAŁ X

    Piątka przyjaciół nie mogła zrozumieć zachowania Gabriela.
    – Co go ugryzło? – dziwiła się Halkatla.
    – Odszedł na stronę? – podsunął Nataniel.
    – Ale nie odpowiadał, kiedy go wołaliśmy – zauważyła Tova. – A nie wstydzi się przecież powiedzieć, że idzie za potrzebą. Na początku, owszem, ale już się przełamał.
    – I przecież dopiero co zrobiliśmy postój – przypomniała Halkatla.
    – No właśnie – przytaknął Ian.
    Popatrzyli na siebie z rosnącym przerażeniem.
    Potem bez słowa ruszyli biegiem.
    Ale w zaklętym skamieniałym świecie wiele było dziwnych korytarzy. Śnieg leżał tylko gdzieniegdzie w mrocznych kątach, do których nie docierało słońce, nie znaleźli więc żadnych śladów.
    Wołali, ale nadaremnie.
    Jeśli coś złego przytrafi się Gabrielowi, memu bratankowi, nigdy sobie nie wybaczę, myślał Nataniel. Chłopiec jest też moim krewnym ze strony matki, ale to pokrewieństwo jest znacznie dalsze.
    Dalsze, owszem, ale tu właśnie tkwiło dziedzictwo Ludzi Lodu, a ono było teraz bardziej istotne.
    Pod skalną ścianą królowały cienie. Światło dzienne przybladło, niebo rozjaśniał teraz słaby księżyc.
    – Tutaj! – zawołała nagle Tova. – Znalazłam ślad! To na pewno odcisk butów Gabriela. On zniknął… Jakby zagłębił się w skałę!
    – Co on sobie myśli? – zdziwił się Ian. – Dlaczego tak po prostu odszedł?
    – Miejmy nadzieję, że jest przy nim Ulvhedin – szepnęła Halkatla.
    – Tak, Ulvhedin jest z nim – odparł Rune. – Ale on nie może nic zrobić, dopóki Gabriel go nie wezwie.
    – Może chyba osłabić uderzenie – zastanawiała się Tova. – Każde?
    – Tak, ale bezpośrednio nie jest w stanie się włączyć.
    – Chodźcie, pójdziemy za tymi śladami – postanowił Nataniel.
    – Jest tylko jeden – zauważyła Tova.
    – To nic, widać przynajmniej kierunek.
    I właśnie w momencie, gdy wyruszyli na dalsze poszukiwanie, z powietrza zaatakowały ich jakieś małe paskudne stwory. Opędzali się od nich jak mogli, ale potworki były okropnie natrętne. Rozdarły Tovie anorak na ramieniu, a na twarzy Iana pojawiły się głębokie skaleczenia zadane ostrymi szponami. Zanim zdołali wymyślić jakiś plan obrony, zostali zmuszeni do odwrotu. Cała piątka. Jedyne co mogli zrobić, to bronić się przed atakami, coraz śmielszymi i bardziej natarczywymi. Wreszcie wrócili do miejsca, z którego rozpoczęli poszukiwania. Okazało się jednak, że powinni przemyć rany środkiem dezynfekującym.
    Straszydła się wycofały, ale niedaleko. Czujne przysiadły na pobliskich skałach. Gdy tylko któreś z piątki uczyniło gest wskazujący na to, że chce podjąć poszukiwania lub choćby zawołać Gabriela, jeden z diablików natychmiast rzucał się na winowajcę.
    – Cóż to za figury? – dziwiła się Halkatla. – To przecież nie demony.
    – Ale jesteś na dobrym tropie – powiedział Rune. – One są z zagrody Szatana.
    – Przecież Szatan nie istnieje – zaprotestowała Tova.
    – Niestety jesteś w błędzie. Musimy liczyć się z jego istnieniem, dopóki znajdzie się choć jeden człowiek wierzący w jego moc. Pomiędzy diabłami a demonami są pewne różnice. Diabły są z gruntu złe, a większość demonów była kiedyś aniołami, zawsze są przywiązane do jakiejś strefy. Mamy demony przyrody, demony księżyca i tak dalej, trudno je teraz wyliczać. Diabły nie wiążą się z niczym ani z nikim poza Szatanem.
    – Ciekaw jestem, co Gabrielowi strzeliło do głowy – zasępił się Ian. – Bardzo się o niego niepokoję. Taki mały, sam, no i dlaczego te diabły nie pozwalają nam iść?
    – Gabriela zwabiono – odparł Nataniel, opatrujący liczne skaleczenia Iana. Rune i Halkatla zajmowali się Tovą. – Ktoś go przyciągnął do skalnej ściany.
    Tova, ogarnięta gniewem, uderzyła pięścią w ziemię.
    – Najgorsze, że znów musimy niepokoje naszych opiekunów. Człowiek czuje się niepotrzebny, kiedy tak ciągle musi im nudzić. Wołać o pomoc przy byle kaszlnięciu.
    – To wcale nie kaszlnięcie – łagodnie zaprotestował Rune. – Oni bardzo chętnie przyjdą.
    – Kogo teraz wezwiemy? – spytała Tova niepewnie.
    Wtedy Nataniel podniósł głowę. Stanął nagle wyprostowany, z nową pewnością siebie bijącą z oczu i stanowczością w głosie:
    – Nie. Nie będziemy błagać o pomoc jak przerażone dzieciaki. Czyż nie posiadamy nadzwyczajnych sił? Sami sobie z tym poradzimy.
    Gabriel rozglądał się dokoła szeroko otwartymi oczami. Znalazł się pod samą skalną ścianą w jaskini wydrążonej przez wielkie masy wody. Na ścianach wyżłobione były najdziwniejsze wzory, koniec groty niknął w nieznanej głębi.
    Może o to chodziło głosowi, pomyślał Gabriel. Może tajemnymi korytarzami uda nam się przejść przez górę? To by dopiero była nowina dla jego towarzyszy!
    – Gabrielu – przeciągle szeptał głos. – Chodź, chodź tutaj!
    Chłopiec był tak zafascynowany, tak zauroczony głosem, że nawet przez myśl mu nie przeszło, by sprawdzić, czy jego opiekun, Ulvhedin, jest w pobliżu.
    Wszystko inne jakby zniknęło, pozostawało tylko jedno: musiał iść tam, skąd dobiegał głos.
    Czyli zagłębić się w ciemność.
    Jak automat ruszył przed siebie. Serce waliło mu w piersi, ale nie miał wątpliwości, że powinien usłuchać głosu.
    Wreszcie zobaczył tego, który go nawoływał. Z mroku wyłonił się życzliwie uśmiechnięty mężczyzna. Bardzo przystojny, dość młody, miał ciemne kręcone włosy i lśniące żółte oczy. Zapraszającym gestem wyciągnął do Gabriela lewą rękę, chcąc poprowadzić go dalej.
    To musi być ten dobry górski elf, który chce im pomóc.
    W końcu chłopiec podszedł tak blisko, że ich dłonie niemal się dotykały. Wtedy ujrzał, że uśmiech elfa nie ma w sobie dobra, a jego oczy wyrażają lodowate wyrachowanie. Gabriel oprzytomniał.
    Gwałtownie się odwrócił, żeby uciec, ale stopy ciążyły mu jak ołów, miał wrażenie, że ciągną go w tył, ku mężczyźnie.
    Nareszcie przypomniał sobie, co powinien zrobić.
    – Ulvhedinie! – zawołał. – Ulvhedinie, na pomoc!
    Ale olbrzym się nie pokazał, Gabriel poczuł tylko, że ujmuje go za rękę. Teraz łatwiej już było biec.
    Ulvhedin szepnął:
    – Zmykaj tak szybko, jak potrafisz, ten człowiek jest niebezpieczny. Nie mam nad nim żadnej władzy, jego siła przyciągania jest tak dominująca, że nawet ja mogę ulec jego wpływowi. Ale wezwę tego z duchów, którego być może wysłucha. Spiesz się teraz, Ingrid także przybyła, będziemy nad tobą czuwać.
    Ingrid? Dlaczego właśnie Ingrid, zdziwił się Gabriel, pędząc między skałami do wyjścia z groty. Przez cały czas słyszał za plecami miękkie stąpanie żółtookiego mężczyzny. Miał wrażenie, że serce zaraz rozsadzi mu strach.
    Uciekać było mu teraz tak łatwo, jakby opiekunowie dodali mu skrzydeł, ale jego prześladowca był duchem, a duchy, jak wiadomo, potrafią poruszać się znacznie szybciej niż ludzie.
    – Gabrielu! – wzywał głos. – Wracaj!
    Chłopiec zatkał uszy dłońmi i głośno krzyczał, chcąc zagłuszyć wołanie, ale ono rozbrzmiewało jakby wewnątrz, w jego głowie.
    Nie mógł się skryć za kamieniem, bo prześladowca był zbyt blisko, wprost deptał mu po piętach. Z każdym krokiem przybliżał się coraz bardziej.
    Nagle przerażony Gabriel stanął. Przed nim zamajaczyła jakaś rosła postać. Ktoś czekał na niego. Chłopiec rozpoznał przybysza, to Heike wyciągał teraz do niego ręce. Gabriel rzucił mu się w ramiona, a potem skrył się za olbrzymem.
    Teraz pokazali się także Ulvhedin i Ingrid. Stanęli po bokach Gabriela.
    Myśliwy na chwilę wypuścił ofiarę z rąk. Zatrzymał się i zmrużonymi oczyma spoglądał na Gabriela i jego obrońców.
    – Wydaje wam się, że powstrzymacie mnie od złapania chłopca? – spytał z pogardą.
    Heike mówił spokojnie, ale w drżeniu jego głosu i ciała Gabriel wyczuł powstrzymywany gniew.
    – Zniszczyłeś już kiedyś życie małego chłopca. Drugi raz ci się to nie uda!
    Mężczyzna zmarszczył brwi.
    – Coście za jedni? Rozumiem, że jesteście nędznymi duchami Ludzi Lodu, ale nie wiem, o czym mówicie.
    – Byliśmy ci współcześni, Solve – rzekł Ulvhedin z żalem. – Wszystkich czworo, łącznie z tobą, dotknęło przekleństwo. Ale nie wiedzieliśmy nic o tobie ani o twoim synu Heikem.
    Solve drgnął. Jego niezwykle urodziwą twarz szpecił odzwierciedlający się na niej chłód uczuć.
    – Heike? – prychnął. – Nie przyznaję się do tego padalca. Ale jak wy możecie go znać, on przecież umarł jako dziecko na Południu? I tak lepiej dla niego. Był kaleką.
    – Nie – rzekł Heike. – Ja wcale nie umarłem.
    Solve rozdziawił usta. Postąpił o krok do tyłu.
    Ingrid dodała:
    – Heike wrócił na dwór, który przypadł mu w spadku, na Grastensholm. Był wielkim człowiekiem, jednym z najlepszych i najpotężniejszych, jakich mieliśmy w rodzie. A jak ty skończyłeś?
    Solve ryknął i próbował znów złapać Gabriela. Ulvhedin natychmiast zaczął zaklinać.
    – To na mnie nie działa – parsknął Solve. – Jestem pod ochroną.
    – Czyją?
    Zachichotał bezczelnie.
    – Po tym jak opuściłem ten ziemski padół, pod moją szubienicą wyrosła mandragora. Młoda dziewczyna, która zakochała się we mnie, kiedy jechałem na wozie kata, zakopała ją w moim bezimiennym grobie. Zobaczcie – oznajmił triumfalnie, pokazując wiszącą na piersi alraunę. – Tengel Zły dodał jej mocy swymi zaklęciami.
    Heike odwrócił się do Ingrid.
    – Sprowadź Runego!
    Rudowłosa czarownica zniknęła w korytarzach.
    Solve przyglądał się pozostałej trójce z podstępną złością w oczach.
    – Wiecie chyba, że mi ulegniecie, wystarczy tylko, bym zawołał, posłużył się swoją siłą przyciągania. Chłopiec jest mój, wy inni mnie nie obchodzicie.
    – Jestem twoim synem, Solve, zawsze tego żałowałem – powiedział Heike. – I przez całe życie cię nienawidziłem. Nie pozwolę ci zabrać Gabriela. Nie wolno ci zniszczyć życia jeszcze jednemu dziecku.
    – Zniszczyć? – W głosie Solvego pobrzmiewała niepewność. – Przecież wyrosłeś na wielkiego, szanowanego człowieka.
    – Nie było to twoją zasługą. Od ciebie nauczyłem się jedynie ciemnych stron istnienia.
    – Później z pewnością ci się to przydało.
    – Nigdy! Z nienawiści i goryczy nigdy nie wypływa nic dobrego. Z moim obrzydzeniem dla ciebie musiałem walczyć całe życie. Nie mogłem się z nim pogodzić.
    Oczy Solvego zwęziły się, twarz wyrażała zadowolenie, głos brzmiał jakby usypiająco.
    – Jeśli zacznę teraz od tego wielkoluda, którego ze sobą przyprowadziłeś… podobno żył w moich czasach… – urwał zdumiony. – Oczywiście! Oczywiście! Gdzie ja miałem oczy! To, naturalnie, Ulvhedin, spotkałem cię raz w dzieciństwie. A ta dama, która tak nieelegancko zniknęła, to przecież Ingrid! Trudno spamiętać tyle rzeczy bez znaczenia. Ale jeśli zacznę od kuszenia Ulvhedina… Co powiesz na to, nieudaczniku, mój brzydki synu?
    Heike nie odpowiedział. Zdawał sobie sprawę, że z Solvem nie wygra, tak jak nie mógł go pokonać, gdy był dzieckiem. Mógł jednak chronić Gabriela, dopóki nie obmyślą następnego posunięcia.
    Miał jednak straszne podejrzenie, że nie będą potrafili przeciwstawić się Solvemu.
    – Heike – mruknął Ulvhedin. – Ten łotr wywiera na mnie wpływ. Jedyne czego pragnę, to przejść na jego stronę. Nigdy jeszcze żadna siła tak mnie do siebie nie przyciągała.
    Heike odetchnął głęboko. Sam czuł, jaka pustka opanowuje jego głowę. I on nie pozostawał odporny na moc Solvego.
    Nareszcie pojawiła się Ingrid z Runem. Solve jednak wciąż był skupiony. Dopiero kiedy Rune stanął przed Ulvhedinem, zwrócił na niego uwagę.
    – Co ty tu, do diabła, robisz? – warknął. – I coś ty za pokraka? Czy teraz też nie potrafią płodzić zwykłych, normalnych ludzi?
    Ale Runego Solve nic a nic nie obchodził. Spojrzenie utkwił w niedużej alraunie, widocznej na tle olśniewająco białej koszuli Solvego i strojnej kamizelki.
    – Nie przynoś wstydu swemu gatunkowi – przemówił Rune do mandragory. – Wiesz, kim jestem, prawda? Jako władca was wszystkich rozkazuję ci, byś przestała służyć złemu panu, z którym związał cię złośliwy los. Jego władza nad tobą już nie istnieje. Zwróć teraz ku niemu swe pragnienie zemsty!
    – Co takiego? Do kogo to mówisz, kaleki łajdaku?
    W następnym momencie wszyscy zobaczyli, że alrauna zawieszona na piersi Solvego rozżarza się do czerwoności. Koszula i kamizelka zaczęły się tlić, widać już było powiększające się czarne plamy spalonego materiału. Solve wrzasnął, dłońmi zaczął dusić płomienie, ale ubranie dalej się spalało. Zerwał z szyi mandragorę i odrzucił ją daleko.
    Kiedy resztki koszuli i kamizelki spadły na ziemię, Rune okiełznał płomienie jednym gestem. Znów zaczął mówić:
    – Pamiętasz, Solve, ostatni raz, kiedy się spotkaliśmy? W Wiedniu? Broniłem wtedy twego małego synka, bo chciałeś go zamordować.
    – Nie gadaj głupstw! – wrzasnął Solve. – Poza nami dwoma nikogo tam wtedy nie było!
    – Owszem. Zastanów się, a na pewno zrozumiesz. Nie pamiętasz, co się wydarzyło tego wieczoru? Coś chwyciło cię za gardło i dusiło, dopóki nie zostawiłeś chłopca w spokoju.
    Solve pobladł jak kreda. Z trudem wymawiał słowa; wzrok miał niespokojny.
    – To były jakieś czary – rzekł z wysiłkiem. – Ale co ty możesz mieć z tym wspólnego?
    – Może to byłem ja – krótko odparł Rune.
    Solve z początku stał jak skamieniały, przenosił tylko wzrok z Runego na Heikego. Potem odwrócił się i rzucił do ucieczki.
    – Nie pozwólcie mu ujść! – zawołał Ulvhedin, podnosząc z ziemi alraunę.
    – Daleko nie ucieknie – powiedział Rune na pozór obojętnym głosem. Ruszyli z powrotem do przyjaciół.
    W połowie drogi znaleźli Solvego. Leżał na zmarzniętej ziemi między czarnymi kamieniami. Ręce trzymał przy szyi, jakby się przed czymś bronił. Twarz miał siną, oczy i język wyszły mu na wierzch, a ciało przybrało dziwacznie skręconą pozycję. Wydawało się, że stoczył bolesną walkę.
    – Mała alrauna poruszyła się w mojej dłoni – oznajmił Ulvhedin.
    Rune kiwnął głową.
    – Sama by tego nie dokonała, ale ja jej pomogłem.
    Ingrid zerknęła na Runego z ukosa. Gabriel dostrzegł w jej oczach przerażenie.
    – Teraz możesz odmówić swoje zaklęcia, Ulvhedinie – powiedział Rune. – Heike ci pomoże.
    Dwaj olbrzymi przez moment zastygli w bezruchu, później popatrzyli na siebie i z ich ust popłynęły dziwne słowa. Tekst był identyczny, a ich głosy tak zgrane, że wydawać się mogło, iż zaklina jeden człowiek.
    Powoli ciało Solvego zaczęło się rozpadać na coraz drobniejsze kawałki, aż w końcu wiatr zawodzący wśród głazów mógł unieść je i rozsypać po okolicy.
    Twarz Heikego, kiedy ciało ojca zniknęło, wyrażała jedynie zacięcie i zdecydowanie.
    Istnieją niegodziwości, których nie da się wybaczyć, bo nawet więzy krwi nie złagodzą cierpień.
    A jednak Heike nie czuł słodkiego smaku zemsty. Tylko jakieś drzwi w jego duszy zatrzasnęły się na zawsze.
    Kiedy było już po wszystkim, wyprostował się i odetchnął z ulgą.

ROZDZIAŁ XI

    Gdy Nataniel się podniósł, diabliki siedzące na skałach wyciągnęły szyje. Złośliwymi oczkami wpatrywały się weń wyczekująco.
    Sami sobie z tym poradzimy, tak powiedział Nataniel, Tova zastanawiała się, co też mógł mieć na myśli. Ona nie dostrzegała żadnej możliwości pokonania tych bestii.
    Jedynym rozsądnym posunięciem byłoby chyba wezwanie któregoś z wielu demonów, stojących po stronie Ludzi Lodu.
    Spytała kiedyś Nataniela: „Dlaczego wspierają nas wyłącznie ciemne moce? Dlaczego żadna z jasnych nie pospieszy nam z pomocą?”
    Nataniel odpowiedział jej wtedy: „Dotknięci z rodu Ludzi Lodu spłodzeni zostali z zimna i mroku. Nad ich kołyską nie czuwała żadna dobra wróżka. Nosimy na czole znamię. Znamię Tan-ghila”.
    „Nie wydaje mi się, abyśmy byli tacy źli, Natanielu”.
    „Nie jesteśmy” – odparł cicho.
    Przypomniało jej się to teraz, gdy patrzyła na niego, młodego, przystojnego mężczyznę o smutnych oczach i łagodnym usposobieniu. Pomyślała o tym, jak wiele grup ludzi i zwierząt zostało naznaczonych piętnem Kaina i z tego powodu odrzuconych. Choć nic złego nie zrobili. Niepozorni, życzliwi, niczego nie rozumiejący, bezradni. Gnębieni dlatego, że byli odmieńcami!
    Dostrzegła, że potworki na skałach podniosły się, ale nie ruszyły do ataku. Jak sparaliżowane wpatrywały się w Nataniela.
    Skierowała wzrok na krewniaka.
    Stał z wyciągniętymi rękami, jak gdyby z kimś rozmawiał i coś przyjmował. Inaczej nie potrafiła opisać jego pozycji.
    Wreszcie zorientowała się, co tak zdziwiło diabły.
    Na głowie Nataniela ukazała się korona, czarna, lśniąca korona. Stanął przed nimi jako Książę Czarnych Sal, którym w rzeczywistości był.
    Często Ludzie Lodu zapominali, że w żyłach Nataniela płynie krew czarnych aniołów.
    Diabły zaczęły się ostrożnie wycofywać na bezpieczną odległość, jakby obawiały się jego przekleństwa.
    A Nataniel najwidoczniej właśnie tak to zaplanował. Odwrócony w stronę bestii, wyciągnął ku nim ramiona, wymawiając kilka magicznych słów. Potwory z niemym krzykiem poderwały się ze skał i bijąc skrzydłami odleciały niczym porwane wichrem wrony.
    – Czy to mądre pozwolić im odejść? – spytała Halkatla. – Mogą przecież donieść, gdzie jesteśmy.
    – Na kilka dni odjąłem im mowę – odparł Nataniel. – I wymazałem ten epizod z ich pamięci.
    Tova wpatrywała się w niego z podziwem.
    – No, no, kochany Natanielu. Czyżby i w ciebie w końcu wstąpiło życie?
    – Zawsze byłaś skora do żartów – uśmiechnął się. – Nareszcie jednak zaczynam odkrywać, co potrafię.
    – Najwyższy czas – mruknęła Tova.
    Nagle pojawiła się Ingrid i w wielkim pośpiechu zabrała ze sobą Runego. Poszedł za nią bez słowa.
    – My chyba poczekamy tutaj? – zaproponował Nataniel.
    Przystali na to. Gdyby wszyscy wyprawili się na wędrówkę plątaniną korytarzy wśród skalnych bloków, zgubić by się mógł jeszcze ktoś poza Gabrielem. Poza tym Ingrid najwyraźniej wytropiła chłopca.
    Pozostawało im czekać.
    Nie trwało to długo. Już wkrótce usłyszeli wesołe, zwielokrotnione echem głosy i zza głazów wyłoniła się liczna gromadka: Gabriel, Rune, Ulvhedin, Ingrid i Heike.
    Na ich widok poderwali się z miejsc, Gabriela serdecznie uściskano, a pozostałym dziękowano gorąco.
    Gdy obie grupy zdały sobie nawzajem relację ze swoich przygód, zabrał głos Ulvhedin:
    – Jak słyszeliście, mamy nową, małą mandragorę. Nie tak potężną jak Rune, to jasne, on przecież jest Pierwszą. W dodatku nowa alrauna, która znalazła się w posiadaniu Solvego w chwili, gdy zakopano ją w jego grobie, została przez to zbezczeszczona, zbrukana. Oto i ona, tak wygląda.
    Wyjął nieduży, poskręcany korzeń.
    – Proponuję, aby Rune zadecydował o jej przyszłym losie. Sądzę, że między nami nie będzie w tej kwestii niezgody.
    Rune skinął głową i przyjął alraunę z rąk Ulvhedina.
    – Prawdą jest to, co mówisz, wiele zła zdołało w nią przeniknąć. Oczyszczę ją, a potem… Mamy zamiar ofiarować ją temu z nas, który jest najbardziej bezbronny. Młodemu Gabrielowi.
    Gabriel szeroko otworzył oczy, ciemne krótkie włosy z podniecenia jakby jeszcze bardziej zjeżyły mu się na głowie. Skłamałby, gdyby powiedział, że ma ochotę krzyczeć z radości na widok należącego do Solvego obrzydliwego amuletu, który teraz jemu miał przypaść, ale nie ośmielił się protestować.
    – Najpierw zerwiemy rzemień, na którym wisiała – oświadczył Rune. – I zastąpimy czymś innym. Czy znalazłoby się coś odpowiedniego?
    Nataniel wyciągnął sznurówkę z długich butów, których chwilowo nie używał. W tym czasie Rune znalazł w rozpadlinie skalnej garść ziemi i zaczął nacierać nią alraunę.
    – Nie używam do tego wody – powiedział – bo dla nas święta jest ziemia.
    Gdy uznał, że mandragora została już oczyszczona z wszelkiego zła, przemówił bezpośrednio do niej:
    – Będziesz teraz miała nowego pana. Zapomnij o wszystkim, czego nauczył cię poprzedni właściciel. On posługiwał się tobą do wyrządzania krzywd innym. Twoim jedynym zadaniem będzie teraz czuwanie nad Gabrielem. Odpieraj wszystkie ataki na życie chłopca. Jeśli wypełnisz swe zadanie, zostaniesz hojnie nagrodzona, może nawet ziemią z Raju, jeśli tylko kiedyś tam wrócimy.
    Zawiesił Gabrielowi mandragorę na szyi.
    Z początku chłopiec nastawiony był do alrauny bardzo niechętnie, starał się, by nie dotykała jego skóry, zaraz jednak poczuł spokój i życzliwość płynące od korzenia i sprowadzające na niego poczucie bezpieczeństwa. Mandragora chciała zostać jego przyjacielem! Gotowa była uczynić dla niego wszystko.
    Głośne westchnienie ulgi chłopca towarzysze przyjęli z uśmiechem zadowolenia.
    Mogli ruszać naprzód. Opiekunowie pożegnali swych podopiecznych i szóstka w zapadającym zmroku podjęła dalszą wędrówkę.
    Kiedy prawie po omacku starali się dojść do skalnej ściany, Nataniel w pewnej chwili rzekł:
    – Ta grota, w której byłeś, Gabrielu… Naprawdę sądzisz, że przechodziła przez całą górę i prowadziła w głąb Doliny?
    – Ja niczego nie sądzę – odparł Gabriel.
    – Może powinniśmy spróbować? – zaproponował Ian,
    Powstrzymała ich Tova.
    – Wydaje mi się, że widzę przed nami jakieś niebieskawe światło!
    – Ja też – poparł ją Gabriel. – Uff, nie mam już ochoty na kolejne atrakcje.
    – Zmęczony jesteś? – spytał Nataniel.
    – Tak.
    – Masz do tego pełne prawo. Za nami długi, ciężki dzień.
    – Tam! – zawołał Ian. – Ja też to widzę!
    Znieruchomieli, spodziewając się najgorszego, widać bowiem było wyraźnie, że światło się zbliża.
    Rozległ się odgłos stąpania po kamienistym podłożu, zarysowała jakaś sylwetka. Tova usłyszała szczęk sygnalizujący, że Ian odbezpieczył pistolet.
    – Na pewno na nic ci się nie przyda – szepnęła. – Tych, którzy dzisiaj krążą po Siedzibie Złych Mocy, nie imają się żadne kule.
    Ian z powrotem zabezpieczył broń.
    – Marco! – zawołał Nataniel. – To Marco!
    Nigdy chyba nikomu nie zgotowano gorętszego powitania.
    – Ty łobuzie! – strofowała go Tova. – Dlaczego nie pokazywałeś się przez cały dzień?
    – Miałem co innego do załatwienia – uśmiechnął się, ale z oczu biła mu powaga.
    – Gabriel widział grotę ciągnącą się w głąb góry – powiedział Ian. – Czy myślisz, że uda nam się tamtędy przedostać?
    – Nie, grota jest ślepa i wcale nie taka głęboka. Przybywam właśnie po to, żeby was poprowadzić.
    – Dzięki ci, dobry Boże – szepnęła Tova.
    – Powiedz, gdzie byłeś? – dopytywali się.
    – Mogę opowiadać w drodze. Musimy skręcić teraz w prawo.
    Gabriel z podziwem patrzył na baśniowo piękną postać, otoczoną teraz roztańczonymi, lekko niebieskimi płomykami, tak jak wtedy, kiedy pod postacią Imrego wyprowadził Andre, Mali i Nette z Vargaby. Gabriel czytał o tym w kronikach.
    – Od tej chwili będziemy już iść razem – zaczął Marco.
    Wywołało to kolejny wybuch radości. W kilku parach oczu zakręciły się nawet łzy ulgi.
    – Nie mogłem wam towarzyszyć, ponieważ Targenor potrzebował mnie gdzie indziej. W dodatku byliście szczególnie narażoną grupą, a moją tożsamość należy wciąż utrzymywać w tajemnicy przed Tengelem Złym i jego prawą ręką.
    – Lynxem – Ianowi dreszcz przebiegł po plecach. – Wiesz, kim on jest?
    – Nie znam jego prawdziwego imienia, nie wiem też, kim jest. Mam natomiast pewne podejrzenia co do tego, z jakich czasów go sprowadzono. Ściągnięto go, by strzegł Wielkiej Otchłani i wysyłał do niej ofiary.
    – I naprawdę jest taki niebezpieczny?
    – Śmiertelnie! Byłem na płaskowyżu, ale trzymałem się z tyłu, przybywałem z odsieczą tylko wtedy, gdy naprawdę było trzeba. Niestety, często.
    – W twoim głosie pobrzmiewa smutek – powiedziała Halkatla. – Czy tam się źle dzieje?
    – Źle.
    Kiedy szli wzdłuż ściany góry, Marco relacjonował co przyniósł oddziałom Targenora ten fatalny dzień.
    Pierwszymi ofiarami Lynxa, wyprawionymi do Wielkiej Otchłani, stali się Jahas i Estrid.
    Wkrótce taki sam los spotkał Tronda, a piętnaście jego demonów, dawniej bezpańskich, skazano na krążenie w próżni. Reszta ukryła się w wilgotnych rozpadlinach wśród skał.
    Ale w obliczu zagrożenia znaleźli się jeszcze inni.
    Nierozłączna trójka, Villemo, Dominik i Niklas, dowodzili demonami Silje. Właściwie przewodził im Heike, ale w tym czasie zajęty był gdzie indziej. Demonów było zaledwie osiem, łącznie tworzyli więc nieliczną grupkę jedenastu istot, a właśnie przeciw nim wystąpił cały batalion Legii Cudzoziemskiej, prawdziwi zbóje wywodzący się z okresu świetności Legii, który przypadł po pierwszej wojnie światowej.
    Jedenastka starała się jak mogła. Dominik miał wszak doświadczenia z wojny trzydziestoletniej, ale nie na wiele się one zdały w obliczu znacznie bardziej nowoczesnych metod legionistów. Niklas, dobra dusza, nigdy nie umiał walczyć, natomiast Villemo, która w jednej sekundzie potrafiła się zmienić z eleganckiej damy w wulgarną ulicznicę, dodało skrzydeł to, że walczy z tak nisko stojącymi przeciwnikami.
    Ponieważ członkiem Legii Cudzoziemskiej można było zostać zachowując incognito, wielu z walczących w jej szeregach miało za sobą ciemną albo co najmniej niepewną przeszłość. Mordercy i inni przestępcy uciekali w ten sposób przed karzącą ręką prawa, dlatego dyscyplina w oddziałach musiała być szczególnie surowa. Tak wychowywano elitarnych żołnierzy, ale jakiego formatu!
    Demony Silje bardzo się teraz przydały. Legioniści zaatakowali troje ludzi, ale demony prędko położyły temu kres. Szybko, brutalnie i skutecznie.
    Villemo też nie była najgorsza. W jednej chwili rozkwitły wszystkie jej dawne magiczne zdolności, choć wydawało się przecież, że utraciła je na zawsze, kiedy wypełniła swe zadanie, nawracając Ulvhedina na właściwą drogę, aby mógł uratować Danię przed Ludźmi z Bagnisk. Teraz miała wrażenie, jakby wykorzystywała je bez najmniejszej przerwy. Z jej palców sypały się błękitne iskry, oślepiając legionistów, a wtedy do akcji wkraczały demony i unicestwiały wrogów.
    Dominik, którego siła tkwiła w zdolności odczytywania myśli innych, sprawiał kłopoty przeciwnikowi, odgadując ich kolejne posunięcia. Żadną miarą więc nie mogli go dopaść.
    Jednostka bliska już była zwycięstwa w tej bitwie, kiedy Lynx, powiadomiony przez zbiegłego legionistę o katastrofalnych stratach, poprosił Tengela Złego, by pozwolił mu odejść na chwilę. Zaraz potem strażnik Wielkiej Otchłani włączył się do walki.
    Natychmiast się zorientował, kto stwarza najwięcej problemów. Na Niklasa nawet nie spojrzał, Dominik także go nie interesował. Villemo natomiast wraz z demonami Silje zostały wyekspediowane do jego królestwa. Tengel Zły bowiem zrezygnował już z pomysłu podporządkowania sobie demonów. Zrozumiał, że ktoś, jak to określał, zawrócił im w głowie, i nie mogły udzielić mu żadnych wyjaśnień.
    Lynxowi zaś powiedział, wykrzywiając się złośliwie:
    – Dobrze, że Otchłań jest taka przepastna, bo chyba zaczyna się w niej robić tłoczno.
    Gdyby walka odbywała się w nocy, jej wynik być może byłby inny. Bo osiem demonów, które padły teraz ofiarą Lynxa, było demonami księżyca. Teraz księżyc już wzeszedł i dodałby im sił, żaden legionista nie miałby najmniejszych szans na ucieczkę.
    Ponieważ jednak bitwa toczyła się za dnia, Lynx bez trudu pojmał demony.
    Najgorzej jednak przedstawiała się sprawa z Tamlinem, Lilith i Demonami Nocy.
    Demony Nocy dopuściły się wobec zastępów Tengela Złego nadzwyczajnej bezczelności. Przybywały wszak z siedziby koszmarów sennych i posiadały zdolność sprowadzania na ludzi złych snów. Wzbiły się w powietrze nad najemników, ściągniętych przez Tengla Złego z różnych epok, i jednego po drugim pogrążały we śnie, w którym żołnierzy nawiedzały prawdziwe koszmary. Demony Nocy ukazały im wszystkich tych, których za życia dręczyli i okaleczali, zabijali lub pozbawiali środków do życia.
    Dzięki temu nieliczny oddział Targenora przez jakie czas radził sobie stosunkowo dobrze, i to w obliczu znacznej przewagi przeciwnika.
    Zanim Tengel Zły zorientował się, co się dzieje, ponad połowa jego sojuszników leżała na ziemi w objęciach morfeusza. Wikingowie spoczywali w niewygodnych pozycjach oparci o swą broń, żołnierze SS głośno chrapali. Także konkwistadorzy zasnęli głęboko, choć we śnie musieli uciekać przed Aztekami i Toltekami, Inkami i Majami, przed okrutnie zamordowanymi małymi dziećmi, zgwałconymi kobietami i królami, których skazali na ścięcie. Jęczeli głośno przez sen, ale zbudzić się nie mogli.
    Tengel na ten widok zakipiał ze złości. Znów skierował do akcji Lynxa. Według planu strażnik Wielkiej Otchłani miał czekać, aż zbrojne oddziały pochwycą ofiary i przywiodą do nich, ale gdy nikt nie przybywał, zorientowali się, że coś musi być nie tak. Wkrótce odkryli, że najdzielniejsi, to znaczy najbardziej bezwzględni oprawcy w dziejach świata, powaleni na ziemię śpią!
    Lynx nie zastanawiał się długo, co począć z Demonami Nocy. Wszystkie trafiły do Wielkiej Otchłani.
    Wojowników jednak nie udało się dobudzić, Tengel Zły więc po prostu ich unicestwił. Chciał zatrzeć ślady takiej kompromitacji.
    Tamlina i Lilith nie udało się jednak Lynxowi pochwycić. Lilith była zbyt przebiegła i za każdym razem, gdy się zbliżał, umykała między skały z nadzieją, że później będzie mogła się odegrać.
    Tamlin natomiast opuścił pole bitwy, by pomóc wybranym rozprawić się z diabłami. Kiedy zobaczył, że Nataniel sam sobie z nimi radzi, wzleciał na wysoką górską grań, ujrzał tam bowiem skuloną postać, z zimnym wyrachowaniem obserwującą wybranych.
    Tamlin z natury nie był strachliwy. Doskonale zdawał sobie sprawę, jakie posiada siły. Był synem Lilith i Tajfuna, jako wybranka Vanji przyjęto go do Czarnych Sal, uważając za równego urodzeniem czarnym aniołom. Co prawda to Vanja była w linii prostej krewną upadłego anioła światłości, ale drzewo genealogiczne Tamlina uznano za dostatecznie okazałe.
    Usiadł w odległości kilku metrów od mrocznej włochatej postaci, z niezadowoleniem przypatrującej się scenie, która rozgrywała się w dole. Ucieczka przerażonych interwencją Nataniela diablików najwidoczniej nie przypadła do gustu ich prastaremu władcy.
    – Mam wrażenie, że trochę ostatnio przyblakłeś, kontury ci się rozmazały – prowokował go Tamlin. – Czasy twojej świetności wyraźnie już minęły.
    Istota skierowała płomienne oczy na Demona Nocy.
    – Mój czas wróci i będzie wracał zawsze. To tylko chwilowe załamanie.
    – Spore, jak widzę – drwił dalej Tamlin. – W tym kraju zostali ci zwolennicy tylko na południowym zachodzie, no i nieliczna grupa kaznodziejów, uwielbiająca rozprawiać o ogniu piekielnym. Wśród nich zresztą także zaczyna się przerzedzać.
    – To nie twoja sprawa, szczeniaku! – prychnął w odpowiedzi Szatan.
    – Wpadłeś w zły humor widząc, jak twoje lokajczyki uciekają z podkulonym ogonem? – śmiał się Tamlin. – Zaczynasz żałować, że wstąpiłeś na służbę Panu Zła?
    – Na niczyją służbę nie wstąpiłem!
    – Doprawdy? Uważam, że służalczość, jaką okazujesz Tan-ghilowi, nie jest ciebie godna. Mimo wszystko liczysz sobie tyle lat, co pojęcie bóstwa, i powinieneś mieć więcej dostojeństwa niż ta nadjedzona przez mole kupka szmat. A może wcale nie jesteś taki stary, jak byś tego chciał? Może i ty należysz do upadłych aniołów, stworzonych przez Boga?
    Szatan dał się sprowokować. Poderwał się, załopotał skrzydłami.
    – Nie zostałem przez nikogo stworzony, jestem mu współczesny.
    – Wiem o tym. Ludzkie wierzenia od zarania dziejów charakteryzował dualizm. Wiara w dobro i zło.
    Szatan zbliżył się do niego, przymrużył chytre oczy.
    – Kim ty jesteś, nędzny robaku? Po barwie twojej skóry widzę, że wywodzisz się z Demonów Nocy. One jednak nie cechują się taką śmiałością, poza tym twoja skóra ma dziwnie czarny odcień. Kim jesteś?
    – Kundlem – odparł Tamlin beztrosko. – Bardzo udanym mieszańcem, nie uważasz?
    – Mieszańcem czego?
    – Tego się nie dowiesz.
    – Mógłbym cię zniszczyć…
    – Nie. Tak jak i ja nie mogę zniszczyć ciebie. Dopóki ludzie w ciebie wierzą, będziesz istnieć.
    – Ale w ciebie chyba nikt nie wierzy?
    – Nie potrzeba mi wyznawców. Jestem fundamentalny, reprezentuję siły przyrody. Chcesz może, abym sprowadził na ciebie koszmary? – brylował Tamlin.
    – Nie zadzieraj nosa! Poza tym koszmary, jakie mnie męczą, dotyczą idylli w tak zwanym niebie. A coś takiego jak niebo nie istnieje.
    – Piekło także nie – ze śmiechem uzupełnił Tamlin. – Jakie rozkazy wydał ci Tan-ghil? Odnaleźć wybranych i ich zgnieść?
    – Nie przyjmuję rozkazów od nikogo.
    – Naprawdę? A co tutaj robisz? Spiesz się teraz donieść o wszystkim Tan-ghilowi, może w nagrodę dostaniesz lizaka. No, i oczywiście pozwoli ci zostać swoim sługą. To zapewne wielki zaszczyt?
    – Przeklęty… – Szatan zmienił taktykę, postanowił iść na ugodę. – Zawrzemy umowę?
    – Aha! Chciałbyś się pewnie dowiedzieć, kim jest ów nieznany. Tan-ghil wysłał cię wraz z twymi diablętami, abyś nas szpiegował. To znaczy, że już jesteś jego potulnym wasalem…
    – Nie jestem niczyim wasalem, jak możesz tego nie pojmować? Jesteśmy sobie równi.
    – O, nie. Ty zostałeś wymyślony przez ludzi, on natomiast dotknął samego jądra zła, wszedł w posiadanie ciemnej wody. Ale wracając do naszego handlu wymiennego. Wiesz, jak przypuszczam, że chcielibyśmy się dowiedzieć, kim jest Lynx.
    – Owszem. A więc jesteście zainteresowani wymianą informacji?
    – Ani trochę – odparł Tamlin zdecydowanie. – Nie zdradzimy drogiego nam przyjaciela, a Lynxem sami potrafimy się zająć. Twoja propozycja zostaje odrzucona.
    – Walka więc trwa nadal. Nierówna walka. Wasze oddziały już są rozbite w pył.
    – Niezupełnie. A jeśli sądzisz, że będziemy cię prosić, abyś przeszedł na naszą stronę, to się mylisz. Nie chcemy ciebie. Jesteś sklerotycznym dziadem.
    W czasie gdy Tamlin skupił na sobie uwagę Szatana, odnalazł się Gabriel i wybrani opuścili miejsce przymusowego postoju, w którym zaatakowały ich diabły. Kiedy Szatan zorientował się, że zniknęli, z oczu posypały mu się iskry gniewu, ale na Tamlinie nie zrobiło to najmniejszego wrażenia.
    – Pędź teraz do Tan-ghila i powiedz mu, że nie zdołałeś nikogo pojmać! On na pewno ci przebaczy! – naśmiewał się Tamlin.
    Szatan, wykrzykując złorzeczenia, uniósł się w powietrze.
    Tamlin jednak widział, że nie próbuje odnaleźć wybranych, nie poleciał też w kierunku miejsca, gdzie znajdowali się Tengel Zły i Lynx. Szatan po prostu umknął z pola bitwy. Nie mógł znieść upokarzającej myśli, że miałby być czyimś niewolnikiem.
    Tamlin stanął, wysoki, przystojny, pół demon, pół człowiek. Odrzucił głowę w tył i wybuchnął śmiechem.
    Dlatego właśnie nie zauważył Lynxa, skradającego się za jego plecami. Tengel Zły dość już miał zbuntowanego „kundla”.
    Nie zdawał sobie sprawy, na co się porywa, bowiem uwięzienie Tamlina pobudziło do działania czarne anioły.
    Nie chciały na razie włączać się do walki, najważniejsze bowiem było dla nich nie zdradzać Tengelowi swojej obecności. Wciąż czekały na rozwój wydarzeń.
    Zmobilizowały się jednak. Tengel Zły nie wiedział tego, ale w nieprzyjemnej bliskości od niego i Lynxa pojawiło się dziesięć olbrzymich postaci, którym towarzyszyło dziesięć ogromnych wilków.
    Ich gniew wywołany stratami poniesionymi tego dnia był ogromny, ale wciąż jeszcze stały na uboczu.
    Marco zakończył swą relację z fatalnego dnia. Przez jakiś czas posuwali się w milczeniu.
    – Ale ty sam, Marco? – spytała wreszcie Tova. – Gdzie ty byłeś, kiedy wydarzyły się wszystkie te nieszczęścia?
    – Wszędzie tam, gdzie mogłem się przydać. Otaczała mnie ochronna aura, wrogowie więc mnie nie widzieli. Nie wolno mi było nikogo zgładzić, to by zbrukało moją duszę, a ona musi pozostać czysta. Mogłem jedynie po cichu pomagać. Teraz jednak znów się ukazałem, bo wejdziemy do Doliny Ludzi Lodu.
    – Ach, tak? A w jaki sposób? – kąśliwie zapytała Halkatla i zapatrzyła się w mroczne, niedostępne zbocze.
    – Silje i Tengel Dobry wcale nie tędy wychodzili z Doliny – odparł Marco. – Musimy przejść jeszcze kawałek wzdłuż skalnej ściany.
    Och, westchnął w duchu Gabriel, coraz bardziej niepewnie stąpając na obolałych stopach.
    – Ogromnie mi przykro, że zabrali Tamlina – powiedział Nataniel. – Był wszak moim dziadem, a poza tym zaimponowała mi jego śmiałość i styl. Oczywiście znów trafił do pustej przestrzeni, której tak serdecznie nienawidzi?
    – Nie – odparł Mareo. – Lynx się nim zajął, powiódł go do Wielkiej Otchłani.
    – A co jest gorsze? – naiwnie dopytywał się Gabriel.
    – Nie wiem, mój drogi, podobno Otchłań jest straszniejsza, ale nikt stamtąd jeszcze nie wrócił, któż więc może to stwierdzić?
    Nataniel zaciął zęby. Ellen, Ellen, powtarzał w myśli, a serce znów ścisnęła bolesna pustka.
    – To znaczy, że z naszych oddziałów niewiele pozostało? – spytał zasmucony Ian.
    – Niestety. Mogę wyliczyć wszystkich – odparł Marco. – Targenor wciąż walczy, a wraz z nim Dida i Sigleik. Są też wszyscy dobrzy przodkowie Ludzi Lodu, poza Jahasem, Estrid, Trondem i Villemo. Z Taran-gaiczyków straciliśmy Orina i Vassara, natomiast Lilith jest jedynym ocalałym Demonem Nocy. Bezpańskim pozwoliliśmy wrócić do Góry Demonów. Są kompletnie wstrząśnięte utratą swych pobratymców i nie potrafią już niczego dokonać. Ich strach przed Wielką Otchłanią jest zbyt wielki. Mamy jeszcze Tulę i jej cztery demony, właśnie włączyli się do walki, a i Demony Zguby stoją w gotowości. Są jeszcze czarne anioły, ale one czekają. Na razie pozostają jakby w rezerwie, chyba że w bezpośrednim zagrożeniu znajdzie się Nataniel albo ja…
    Marco urwał. Towarzysze przyglądali mu się ze zdziwieniem. Na jego twarzy pojawił się wyraz niepokoju i lęku. Nikomu nie dodało to odwagi. Co im pozostaje, jeśli Marco czuje się niepewnie?
    Wkrótce jednak mieli się przekonać, że błędnie odczytali jego reakcję.
    – Rzeczywiście, trzeba przyznać, że nie są to imponujące siły – westchnęła Tova.
    – Tak, ale nie wolno wam zapomnieć, że zastępy naszych przeciwników także się przerzedziły – ciągnął Marco. – Największą szkodę wyrządziły Tengelowi Złemu Demony Nocy, pogrążając całe armie we śnie.
    – To naprawdę fantastyczne – uśmiechnął się Gabriel. – Ale on chyba może ściągnąć posiłki?
    – Nie tutaj – uspokoił go Marco. – Brakuje mu czasu, ma dość kłopotów z dotarciem do Doliny przed nami.
    – Skąd o tym wiesz? – spytał Ian, najgorętszy chyba wielbiciel Marca. Na samą myśl o Księciu Czarnych Sal robiło mu się ciepło na sercu, a do oczu napływały łzy wzruszenia. Nie mając bowiem w żyłach krwi Ludzi Lodu, trudno było zapanować nad sobą, stojąc w obliczu takiej doskonałości.
    Teraz te fantastyczne, uśmiechnięte oczy spoczęły na nim.
    – Skąd wiem? Widzisz, jeden z moich przyjaciół, czarnych aniołów, podszedł dość blisko Tan-ghila i Lynxa, by usłyszeć, o czym rozmawiają.
    – Ojej – szepnął Gabriel. Otworzył oczy szeroko jak kot w mroku
    – Tak, tak – cicho śmiał się Marco. – Tengel Zły nie może pojąć, kto ustawił ten znienawidzony przez niego niewidzialny mur, uniemożliwiając mu wejście do Doliny.
    – To pewnie także dzieło czarnych aniołów? – spytał Nataniel.
    – Oczywiście. Tylko one znają czarodziejskie runy, których mocy Tan-ghil nie może zniweczyć.
    – Ale pewnie w tym miejscu może się przedostać? – zastanawiała się Halkatla. – Tak jak my.
    – Niewidzialna przeszkoda stoi także tutaj – wyjaśnił Marco. – Otacza całą Dolinę. Ale my przez nią przejdziemy, gdzie nam się podoba. Zobaczcie, kierujemy się teraz pod górę!
    Wciąż wędrowali wzdłuż skalnej ściany, ale ponieważ podłoże zaczęło się wznosić, wspinali się coraz wyżej i wyżej. Od szczytu dzieliła ich jednak ogromna odległość. Nigdy tam nie dotrzemy, pomyślał z rezygnacją Gabriel. Na stopach miał już okropne pęcherze, ale uznał, że skarżyć się to bardzo nie po męsku.
    Tova równie ponuro oceniała sytuację. Zatrzymała się i zadarła głowę.
    – Z pewnością nasza umiejętność przenikania przez niewidzialne mury jest wielką zaletą, ciekawe jednak, w jaki sposób, do licha, sforsujemy tę konkretną, namacalną ścianę?
    Wszyscy przystanęli, ale myśli Marca zajmowało zupełnie co innego:
    – Mój przyjaciel czarny anioł, słyszał, jak rozmawiali jeszcze o czymś. Bardzo się nam to nie spodobało…
    – Co takiego?
    – Tengel Zły mówił o włączeniu do walki „ostatecznych rezerw”, i w tonie tak alarmującym, że mój przyjaciel ogromnie się zaniepokoił. – Marco podjął wędrówkę. – Ale tę rozmowę czarny anioł słyszał już wiele godzin temu, a jak do tej pory nie zauważyłem nic nowego. W bitwie uczestniczą wciąż te same jednostki.
    – Biedny Targenor i jego oddziały – szepnął Nataniel.
    Tengel Zły, łagodnie mówiąc, nie był zachwycony obrotem spraw na polu bitwy. Przeciwnicy sprawiali wrażenie niezwykle żywotnych, nie mógł pojąć, skąd biorą taką odporność.
    Ale miał jeszcze w zanadrzu niespodziankę…
    Targenor, zmęczony całodziennym czuwaniem nad przebiegiem walki i bezpośrednim w niej udziałem, zebrał wokół siebie swych ostatnich sojuszników. Była ich zaledwie niewielka grupa, stali zwróceni plecami do zbocza mniejszej góry, wznoszącej się bliżej wejścia do Doliny Ludzi Lodu.
    Targenor nie miał zamiaru się poddawać, postanowił powstrzymywać wroga do chwili uzyskania wiadomości, że wybrani dotarli do celu swej wędrówki. Później walkę będzie można zakończyć, wycofają się i będą czekać. Na wiadomość, że Dolina i tym samym cały świat jest wolny albo że wybranym się nie powiodło.
    Oddziały Targenora skupiły się w gotowości do odparcia decydującego ataku. U boku głównodowodzącego stał Mar, trzymając w pogotowiu swój wielki łuk. Niestety, przeciwnicy, z którymi przyszło im teraz walczyć, dysponowali bardziej nowoczesną bronią. Za głazami rozrzuconymi po równinie skrył się oddział SS. Co jakiś czas w pobliżu grupy Targenora wybuchał ręczny granat. A wtedy wrogowie podczołgiwali się o kilka metrów bliżej.
    – Nigdy nie zdołamy sobie z tym poradzić – szepnęła Dida zajmująca miejsce po drugiej stronie Targenora.
    Targenor, w duchu przyznając matce rację, odpowiedział:
    – Nonsens!
    Nie bali się kul, granatów ani bomb. Śmierć nie przerażała tych, którzy od dawna nie żyli. Natomiast tempo, w jakim wrogowie posuwali się naprzód, i ich przytłaczająca przewaga liczebna nie pozostawiały sprzymierzeńcom Ludzi Lodu złudzeń. Było jasne, że wkrótce dostaną się do niewoli, chyba że wydarzy się coś zupełnie nieprzewidzianego. Marca także z nimi już nie było. On jeden zawsze potrafił znaleźć wyjście z każdej sytuacji.
    Targenor miał w odwodzie naprawdę silne sojuszniczki, ale teraz nawet one nie były w stanie wpłynąć na zmianę sytuacji. Demony Zguby, kobiece istoty, mogły naprawdę wiele zdziałać, ale tylko przebywając z mężczyzną sam na sam. Setce żołnierzy czołgających się po płaskowyżu nic nie mogły zrobić.
    Na niebie wartę zaczął pełnić księżyc. W jego świetle gromadka sprzymierzeńców Ludzi Lodu wyglądała jeszcze bardziej blado. Nic też dziwnego, byli wyczerpani całodziennym bohaterskim bojem.
    Czy to już koniec? pomyślał Targenor. Czy teraz przyjdzie po nas ten przeklęty Lynx?
    Obok niego pojawiła się Tula.
    – Ty tu jesteś? – spytał zdumiony.
    – Trzymaliśmy się w pobliżu. A teraz, jak się wydaje, potrzebujecie świeżych, pełnych entuzjazmu posiłków.
    – I to bardzo! Widziałaś to samo, co ja?
    – Że za tymi nazistowskimi potworami czeka jeszcze jedna armia? Owszem?
    – Nie mogę się zorientować, co to za jedni.
    – Resztki wyskrobane z różnych armii rozmaitych epok. Hunowie, Wandalowie, Barbarowie, jacyś najemnicy, których wcześniej nie ściągnięto, przede wszystkim z wojny trzydziestoletniej…
    – Dziękuję, nie musisz mi ich wszystkich wyliczać! Tula, jestem już taki zmęczony! I taki zrezygnowany. Oby wybrani wkrótce dotarli do Doliny!
    – To jeszcze potrwa. Dlatego właśnie przybywamy z odsieczą… Ojej!
    Granat ze świstem przeleciał tuż nad jej głową.
    – Jak widzę, stają się coraz bardziej natarczywi. Widzisz, nie chciałam do tej pory włączać do walki moich demonów, bo Lynx, jak się wydaje, upatrzył sobie demony na ofiary. A ja nie chcę utracić czterech moich najlepszych przyjaciół w Otchłani. Zawarliśmy więc sojusz…
    – Z kim?
    – Zaczekaj, wkrótce się przekonasz!
    Odwróciła się w stronę pola bitwy.
    – Cześć, fryce! Szukajcie schronienia, bo przybywamy! Dopiero teraz będzie naprawdę gorąco!
    Okrutni esesmani słysząc jej wołanie podnieśli głowy. Rozległa się kanonada rozmaitych rodzajów broni, kiedy nagle naziści ze zdumieniem popatrzyli w górę. W ich stronę nadciągały cztery istoty, po chwili zawisły w powietrzu nad nimi.
    Kule wcale ich się nie imały.
    Na tym jednak jeszcze nie koniec. Nagle hitlerowców zaatakowały ogromne wilki, które poszczekując torowały sobie drogę wśród żołnierzy.
    – Co takiego? – szepnął zdumiony Targenor. – Nie przypuszczałem, że one się pojawią.
    – Doszliśmy do porozumienia – odparła Tula, wciąż stojąca u jego boku. – Patrz teraz!
    Gdy jeden żołnierz wypuścił z rąk broń, chcąc rzucić się do ucieczki, natychmiast zajęły się nim demony i w jednej chwili go unicestwiły. To samo spotkało kolejnego wojaka, a za nim następnych. Idealna współpraca. Wilki wprawiały wrogów w popłoch, a demony ich niszczyły.
    Wszystko potoczyło się w oszałamiającym tempie. Wkrótce z dumnego oddziału SS zostały nędzne niedobitki, uciekające w popłochu przez równinę.
    – Co? Co to było? – wybuchnął Tengel Zły na swoim punkcie obserwacyjnym. – Skąd one się wzięły?
    Lynx przypominał chmurę gradową.
    – Ja… nie wiem.
    – Olbrzymie wilki! Nienaturalnej wielkości! Skąd one się wzięły, nigdy czegoś takiego nie widziałem! Rozbiły w proch moje zastępy! Bierz je! Natychmiast!
    – One już zniknęły, panie. Zniknęły jak poranna mgła w promieniach słońca.
    Ręce Tengela Złego ze złością siekły powietrze.
    – Wyślij więc następny oddział!
    – To już ostatni.
    – Wiem o tym, wiem, do cholery!
    – A jeśli wilki… i te inne potwory powrócą?
    – Te inne potwory to były zwykłe demony. Nimi nie musimy się przejmować, pochwycimy je w każdej chwili. Ale wilki, wilki… Co to ma znaczyć? Jakichż to sojuszników mają Ludzie Lodu, że ja ich nie znam?
    Nagle w oczach błysnęła mu przebiegłość. Powoli dojrzewała decyzja.
    – No cóż, udało im się zniszczyć te armie! Ale teraz będą musieli pomyśleć o czymś innym! Włącz do walki ostatnie oddziały!
    – Ale…
    – Otrzymają pomoc! Uwierz mi, przybędzie odsiecz, o jakiej nikomu się nie śniło. Moich wrogów czeka prawdziwa niespodzianka. Postanowiłem użyć ostatniej, najmocniejszej karty! Odejdź, chcę przy tym zostać sam.
    Targenor ku swej rozpaczy ujrzał, że przez równinę suną ku nim kolejne wrogie zastępy.
    – Znów potrzebna nam jest Tula i wilki – mruknął. – Musimy je wezwać, mimo że nie chcemy niepokoić czarnych aniołów.
    Nagle Dida przesunęła wzrokiem po przeciwległym paśmie gór.
    – Targenorze – szepnęła, ściskając syna za ramię. – Targenorze! Co to jest?
    Wszyscy znieruchomieli na swych pozycjach. Zapomnieli o nadciągających nieprzyjaciołach, o broni, jaką trzymali w ręku. Wpatrywali się w niesamowity widok.
    Ale i wrogowie się zatrzymali. Wszyscy obecni na płaskowyżu zastygli w bezruchu, jakby skamienieli w najprzeróżniejszych pozach lub brali udział w tworzeniu niemego obrazu.
    Nie mogli uwierzyć własnym oczom.
    Tengel Zły przyglądał się temu ze swego punktu obserwacyjnego w bezpiecznej odległości od walczących.
    Zaniósł się chrapliwym, szyderczym śmiechem.
    – No i co wy na to, nędzne robaki? – zawołał, choć wiedział, że go nie usłyszą. – Jak teraz wyglądacie, wy i wasze zaklęte wilki?
    Lynx wyprawił do boju ostatnie posiłki i wrócił do swego władcy. On także zaniemówił. Nie mógł oderwać oczu od trzech szczytów, rysujących się na tle nocnego nieba.
    Potem zwrócił spojrzenie na swego pana i mistrza, spojrzenie pełne niedowierzania.
    Nareszcie z całkowicie pozbawionej wyrazu twarzy Lynxa dało się odczytać jakieś uczucie. Było nim szczere, przeogromne zdumienie.

ROZDZIAŁ XII

    Mały Gabriel musiał wreszcie przyznać się do swoich dolegliwości. Nie mógł już dłużej stąpać na poranionych stopach.
    Zatrzymali się dokładnie tam, gdzie byli. Nie było to najszczęśliwiej wybrane miejsce. Nad nimi wznosiło się pionowo zbocze góry. Co prawda nie wydawała się już tak wysoka, znajdowali się bowiem w połowie drogi do wierzchołka, ale tylko i wyłącznie dzięki temu, że teren wzdłuż skalnej ściany wyraźnie się wznosił. W miejscu jednak, gdzie zrobili postój, był to ledwie na metr szeroki pas ziemi z paroma kępkami trawy, której można by się uchwycić.
    Nie zmieniało to jednak faktu, że Gabriel rozpłakał się z bólu.
    Marco ostrożnie ściągnął mu kalosze i skarpetki.
    – Ojoj! – rzekł ze współczuciem, kiedy ujrzał pęcherze. – Za długo już z tym chodzisz, chłopcze! Powinieneś był powiedzieć wcześniej.
    – Nie chciałem opóźniać wyprawy – zaszlochał nieszczęśliwy Gabriel.
    – Tova, możesz mi podać bandaże? I talk dezynfekujący. Dziękuję! Zobaczymy, czy to pomoże, Gabrielu. Masz jakieś inne buty?
    – Tylko sandały.
    – Dobrze, niech będą sandały.
    Nataniel znalazł buty w plecaku Gabriela; chłopiec włożył je na czyste skarpetki i ostrożnie stanął.
    – I jak? – spytał Marco. – Lepiej?
    – O wiele – odparł Gabriel, ale nie sposób było nie zauważyć, jak słabo zabrzmiał jego głos. Zmęczeni byli wszyscy, czego więc wymagać od dwunastolatka?
    Marco zatroskany rozejrzał się dokoła.
    – Przydałby nam się całonocny wypoczynek, ale jak to zrobić, tutaj? Będziemy musieli przejść jeszcze kawałek. Może znajdziemy odpowiednie…
    Urwał nagle. Halkatla mocno uścisnęła go za ramię, Rune także wskazywał na zmianę, jaka zaszła w otaczającym ich krajobrazie.
    Wszyscy się poderwali.
    Na trzech szczytach rysujących się przed nimi pojawiło się coś nowego.
    – Dobry Boże – szepnął Nataniel. – Co to może być?
    – Najgorzej, że to jest przed nami – mruknął Marco. – Tam, którędy powinniśmy przejść.
    Ujrzeli nadnaturalnej wielkości sylwetki trzech jeźdźców na koniach.
    – ”Zgryzoty wnet się zmieniły w ciągnące wóz wałachy, ponure dni w wędzidła” cicho zacytowała Tova.
    Konie były czarne jak węgiel, olbrzymie, z chrapów buchała im niebieskawa para. Peleryny czarno odzianych jeźdźców powiewały na wietrze niczym zdarte żagle podczas burzy. Straszliwe oblicza, płomienne oczy i rozciągnięte w straszliwym uśmiechu usta dostrzec się dało tylko przelotnie, kiedy odrzucali głowy tak, że na moment padało na nie blade światło księżyca. Dłonie w czarnych rękawicach trzymały nabijane srebrem cugle, a z pasów zwisały ciężkie, bogato zdobione miecze.
    Byli tak ogromni, że garstka wybranych mogła dostrzec takie szczegóły, pomimo iż dwa ze szczytów znajdowały się w odległości kilku kilometrów od nich. Trzeci zamykał drogę, którą właśnie wędrowali. Nikt z siedmiorga nie miał wątpliwości, że wkrótce, już niedługo, zostaną odkryci.
    – Kim oni są? – powtórzyła Tova.
    – Słyszałem o nich – wolno odpowiedział Marco. – Sądziłem jednak, że to tylko legenda.
    Czekali w napięciu, pewni, że zaraz wyjaśni zagadkę.
    – Nazywani są Władcami Czasu. A ponieważ czas jest nieprzekupny i niezwyciężony, oni także są tacy.
    – Ale Tengel Zły przeciągnął ich na swoją stronę? – zdumiał się Ian.
    – Nie ma w tym nic dziwnego. Właśnie czas jest jednym z najgroźniejszych wrogów ludzi. I być może da się wytłumaczyć, dlaczego występują właśnie przeciw nam.
    Gabriel chciał zapytać, co ma na myśli, ale ubiegła go Tova.
    – A więc ci imponujący rycerze są czymś takim jak Norny? – zastanawiała się dziewczyna. – Jak boginie losu, Urd, Werdandi i Skuld? Tego co minęło, co jest i co będzie?
    – No, nie całkiem – odparł Marco. – Takie boginie istnieją poza tym w mitologii greckiej i rzymskiej, nazywane Mojrami i Parkami, czuwają nad narodzinami, życiem i śmiercią. Przędą, splatają i przecinają nić życia. Nie, Władcy Czasu symbolizują co innego. Wywodzą się też z innej mitologii, bardziej nam obcej. Dlaczego jest ich trzech, nie pamiętam, i nie mam czasu, żeby się nad tym zastanawiać. Są w każdym razie nieubłagani, bezlitośni, tak jak upływający czas.
    Gabriel skorzystał z okazji, by wtrącić swoje pytanie:
    – Powiedziałeś, że to zrozumiałe, że występują właśnie przeciwko nam.
    – Tak. Halkatlo, ty szczególnie powinnaś mieć się na baczności! Powracając do życia złamałaś jedno z praw czasu.
    Halkatla przysunęła się do skały.
    – Nie tylko ona nie usłuchała praw czasu – rzekł Nataniel. – Na przykład ty, Marco, do ciebie najbardziej pasuje określenie „bezczasowy”.
    – To prawda – przyznał Marco. – Także sytuacja Runego, który jest nieśmiertelny, może być kiepska.
    – I Tovy, przecież ona podjęła podróż w czasie.
    – Ty także, Natanielu – przypomniała mu kuzynka. – Wyprawiłeś się, żeby mnie odszukać.
    – A Ian, który miał już przekroczyć granicę śmierci otrzymał nowe życie – pokiwała głową Halkatla. – Właściwie w ich oczach tylko mały Gabriel zachował się przyzwoicie.
    – Obudziliśmy ich gniew, niemal wszyscy – powiedział zgnębiony Rune.
    – Myślicie, że nas zaatakują? – drżącymi wargami spytał Gabriel.
    – Z całą pewnością – odparł Marco. – Nie lubią, gdy się z nich drwi, postarają się przywrócić porządek. Halkatla będzie musiała wrócić do swoich czasów, Ian zachorować i umrzeć, a Runego pewnie spróbują unicestwić albo skazać na krążenie w próżni.
    – Nataniela i mnie z pewnością ukażą za podróż w przeszłość – zastanawiała się Tova. – A ciebie, Marco?
    Marco utkwił wzrok gdzieś w nieznanej dali.
    – Nie mogę dostać się do niewoli. To byłoby bardzo, bardzo groźne. Nie myślę teraz o sobie, lecz o…
    Umilkł. Postanowił działać.
    – Na pewno nas zaatakują, nie wiadomo jednak, czy zaczną od nas, czy też od sił Targenora. Ale przed Władcami Czasu nie umkniemy. Musimy piąć się pod górę. Natychmiast!
    W górę po nagiej, pionowej skale? Wszyscy patrzyli z niedowierzaniem.
    – Wystarczy, bym stanęła na stołku, i już kręci mi się w głowie – mruknęła Tova.
    Gabriel czuł, że ciało zdrętwiało mu ze strachu. Nie cierpię łazić po drzewach, a jeszcze bardziej nienawidzę wspinaczki po górach, myślał. I jak tego dokonać tutaj? Tutaj! W blasku księżyca rozświetlającego nocny mrok dostrzegał żałośnie mały występ, ukosem idący w górę na przerażająco krótkim odcinku. Występ miał szerokość zaledwie jednej trzeciej palca, w dodatku wznosił się tak stromo, że żadna dłoń ani stopa nie zdołałaby znaleźć na nim oparcia.
    – To niemożliwe – stwierdził przygnębiony Nataniel.
    Ale Marco w odpowiedzi tylko cicho gwizdnął i zanim się zorientowali, otoczyły ich wielkie kudłate psiska. Wilki czarnych aniołów.
    – Prędko – pospieszał Marco towarzyszy. – Dosiadajcie ich, zanim ktokolwiek je dostrzeże!
    Zawahał się jedynie Ian, ale kiedy zobaczył, że Tova się nie zastanawia, poszedł za jej przykładem.
    Gabriel mocno uchwycił się szczeciniastego futra. Poczuł, jak wilk zaczyna się wspinać, ale miał wrażenie, że drapieżnik nie porusza się po ścianie, lecz unosi w powietrzu kawałek nad nią.
    Wiedział, że jego towarzysze są z nim, dostrzegał sześć pozostałych wilków, każdego z człowiekiem na grzbiecie.
    Oby tylko Władcy Czasu tego nie zobaczyli! pomyślał z drżącym sercem.
    Wilki jednak nieco zboczyły i za występem skalnym skryły się przed wzrokiem znajdującego się najbliżej straszliwego jeźdźca. Dwaj pozostali, stojący w oddaleniu, zdawali się koncentrować na Targenorze i jego przyjaciołach. Uciekaj, Targenorze, pomyślał Gabriel, podejmując nieudolną próbę przekazywania myśli. Uciekajcie z powrotem do waszych tajemniczych kryjówek w świecie duchów!
    Chłopiec najbliżej miał Iana. Gdy zobaczył jego twarz o ściągniętych rysach, zrozumiał, że Irlandczyk znajduje się u kresu wytrzymałości.
    Ale, zdaniem Gabriela, Ian wykazał się wielką odwagą. Nigdy dotąd wszak nie zetknął się z tym, co dla Ludzi Lodu było, rzec można, chlebem powszednim, a wszystkie niesamowite przygody przyjmował ze spokojem. To zdumiewające!
    Z oszałamiającą prędkością wspinali się ku szczytowi i wkrótce go osiągnęli…
    Gabrielowi dech zaparło w piersiach. Nie podejrzewał, że olbrzymi lodowiec znajduje się właśnie tutaj, choć powinien o tym wiedzieć, bo czytał relację Tengela Dobrego i Silje o ich nocnej przeprawie przez lodowiec gdy opuszczali Dolinę.
    Rozpostarł się teraz przed nim świat chłodnego błękitu, bieli i czerni. Światło księżyca odbijało się w lodzie tak jak wtedy przed czterystoma laty. Czarne szczyty gór otaczały lodowiec, a niebo nad nimi miało mroczny odcień granatu.
    Wilki zsadziły ich przy szklistej krawędzi, w cieniu postrzępionego wierchu.
    – Nie mogą przenieść nas bliżej Doliny – wyjaśnił Marco. – Władcy Czasu ani Tengel Zły nie powinni ich zauważyć.
    – To zrozumiałe – odparł Nataniel swym miękkim, łagodnym głosem. – Podziękuj im stokrotnie za pomoc.
    – Dobrze, tak zrobię.
    Wilki zniknęły. Ludzie, nieco zdezorientowani, stanęli przy szczycie chroniącym ich przed wzrokiem Władców Czasu.
    – I co teraz? – spytał Nataniel.
    – Jest noc – odparł Marco. – Noc po fatalnym dniu. Wszyscy musimy wypocząć, po niektórych z was widać to całkiem wyraźnie. Nie możemy teraz wyruszyć na lodowiec. Po pierwsze jest za ciemno, nie dostrzeżemy skrytych pod śniegiem szczelin, a poza tym Władcy Czasu natychmiast zwróciliby na nas uwagę.
    Gabriel rozejrzał się dokoła. Całkiem niedaleko od nich zobaczył miejsce, przez które Tengel i Silje schodzili z lodowca. Zanim pojawili się Władcy Czasu, i oni właśnie tamtędy zamierzali się przedostać.
    To znaczy, że zejście do Doliny musi znajdować się mniej więcej naprzeciwko, po drugiej stronie lodowca. Pamiętał, że Tengel i Silje przeszli przez całą lodową pustynię.
    Tak, między dwoma postrzępionymi wierzchołkami była przełęcz. A więc tam muszą dojść…
    Zrezygnowanie ciążyło Gabrielowi niczym ołów. Zwiesił głowę, opuścił ręce. Już więcej nie zniesie, nie! Ten dzień przyniósł tak wiele dramatycznych wydarzeń. Chłopiec nie miał już sił na kolejne przeżycia.
    Dlatego słowa Marca wydały mu się słodkie jak miód.
    – Spróbujemy się wcisnąć gdzieś między krawędź lodu a skałę. Znajdziemy jakieś względnie suche i wygodne miejsce, i tam przenocujemy.
    Nie tracili czasu. Wszyscy prędko zeszli z lodowca i przemieścili się po skale. Na dole było jeszcze ciemniej, ale nie śmieli zapalać latarek, usłyszeli bowiem ciężki tupot końskich kopyt.
    Halkatla, która próbowała znaleźć zejście nieco dalej, zawisła uczepiona rękami krawędzi lodu.
    – Pomóżcie mi – szepnęła z rozpaczą. – Nie pozwólcie, aby mnie porwał, niech nie przenosi mnie z powrotem w moje własne czasy, pozwólcie mi zostać z wami!
    Podkowy zadudniły bliżej.
    Rune, Nataniel i Marco ukryli Gabriela, Tova i Ian sami się schowali. Trzej mężczyźni ruszyli po gładkim lodzie, żeby pomóc Halkatli zejść na dół.
    Podnieśli wzrok i na górskim grzbiecie ujrzeli jednego z olbrzymów. Widzieli teraz jego oblicze z bliska, w migotliwych pobłyskach przypominających refleksy w lustrze wody. Wyraźnie dostrzegli straszliwe rysy twarzy, oczy rozglądające się z pełnym okrucieństwa wyczekiwaniem, powiewające na wietrze włosy. Słyszeli łopot strzępów długiej, targanej wichrem peleryny i parskanie konia. Buchająca z nozdrzy niebieskawa para otaczała całą postać.
    Z oczu Halkatli bił szaleńczy strach, ale nie śmiała już więcej wołać, spomiędzy warg dobywało się tylko bezgłośne „Ratunku!” Wisząc tak uczepiona krawędzi lodu wydawała się całkiem bezbronna.
    Nagle Rune zatrzymał się, wzdychając.
    – Halkatlo, najwyraźniej panika opanowała nas wszystkich – szepnął. – Zeskocz w dół, przecież nie zrobisz sobie krzywdy.
    Na chwilę skamieniała ze zdziwienia, ale wreszcie puściła się, zsunęła w dół i wylądowała przy Gabrielu i Tovie.
    – Chowajcie się pod lód! – rozkazał Marco.
    Wszyscy siedmioro wsunęli się pod ochronną krawędź lodowca. Był już na to najwyższy czas, niesamowita postać znalazła się niemal tuż nad nimi.
    Skuleni, siedzieli cicho jak myszy. Jeździec i koń widocznie stanęli całkiem nieruchomo, słychać bowiem było jedynie lekki szmer wody spływającej z lodowca
    Znaleźli dość szeroką półkę, na której mogli usiąść Choć wilgotna i nieprzyjemnie zimna, chwilowo dawała im schronienie.
    Gabrielowi było bardzo niewygodnie. Siedział na podwiniętej nodze, a ostry występ skalny uwierał go w plecy. Nie przeszkadzało mu to jednak. Marco i Nataniel byli tuż obok, trudno o lepszą ochronę. Chłopiec poczuł się bezpiecznie, nikt nie mógł tutaj ich zobaczyć.
    Czekali długo.
    – Noga mi zdrętwiała – szepnęła raz Tova, po za tym nic do siebie nie mówili.
    Wreszcie znów usłyszeli stukot podków o kamień. Koń uniósł jeźdźca dalej, wzdłuż górskiej grani.
    Mogli w końcu odetchnąć.
    – Nie możemy tu zostać – cicho oznajmił Marco. – Tu jest za duża wilgoć.
    – Nigdy w życiu nie wejdę znów na lodowiec – ostro zaprotestowała Tova.
    – Nie mam takiego zamiaru. Po prostu znajdziemy bardziej suche miejsce.
    Wspólnie wybrali się na poszukiwanie. Niełatwo było coś zobaczyć w takiej ciemności, a w dodatku posuwali się po ogromnie trudnym terenie. Po wielu jednak próbach znaleźli wreszcie miejsce do przyjęcia. Było osłonięte wystającą półką skalną, tak że nawet chłód ciągnący od położonego wyżej lodowca nie dawał się tak bardzo we znaki.
    Zjedli zasłużony posiłek. Skromny, lecz stwierdzili, że suchy chleb smakuje wyśmienicie.
    Halkatla jakoś dziwnie przycichła. Kiedy się ułożyli, usłyszeli stłumione szlochanie.
    – Co się stało, Halkatlo? – zaczęli się dopytywać.
    – Jutro prawdopodobnie dotrzemy do granicy Doliny Ludzi Lodu. I wtedy będę musiała się z wami pożegnać. Na zawsze.
    Nie potrafili znaleźć na to odpowiedzi. Próbowali tylko pocieszać ją jak umieli, bez słów. Młoda czarownica płakała cicho, choć za wszelką cenę starała się powstrzymać łzy.
    – Jutro, tak, jutro – powiedział Ian. – Czy ci straszni rycerze także tu będą?
    – Nie wiem – odparł Marco zgnębiony. – Gdybyśmy wiedzieli o nich coś więcej, mielibyśmy może od czego zacząć. Ale nie pamiętam, skąd się wywodzą ani co który z nich reprezentuje. Pozostaje nam jedynie nadzieja, że należą do stworzeń nocy, które nikną o świcie.
    Próbowali zasnąć. Ułożyli się na niegościnnym kamiennym podłożu otuleni w ubrania. Gabriel miał nadzieję, że po tak spędzonej nocy nie czeka ich zapalenie płuc. Od wiszącego nad nimi lodowca ciągnęło przenikliwym chłodem, a wrażenie zimna potęgował jeszcze bezustanny szmer spływającej z niego wody.
    Od czasu do czasu wyczuwali stłumione drżenia wywoływane dudnieniem kopyt wierzchowca czuwającego rycerza. Wtedy Tova tuliła się do Iana, Halkatla do Runego, a Gabriel sprawdzał, czy Marco i Nataniel znajdują się dostatecznie blisko niego.
    Ale Marco, Nataniel i Rune nie mieli nikogo, kto by ich chronił.
    W każdym razie nikogo widzialnego. Wiedzieli natomiast, że czuwają nad nimi ich opiekunowie.
    Kiedy zamilkło ciężkie stąpanie konia i zgrzyt podków o lód, świadczące o tym, że Władca Czasu zawrócił, Gabriel szeptem spytał Nataniela:
    – Dlaczego on ciągle tu przychodzi?
    – Wie, że tu jesteśmy – odparł Nataniel. – Ale nas nie widzi.
    Gabriel pokiwał głową. Twarz miał zdrętwiałą z napięcia i ze strachu.
    Po paru minutach straszliwy jeździec się oddalił.
    Jakie to dziwne, pomyślał chłopiec. Niżej, niedaleko w dolinach, są ludzie, normalni ludzie, bezpiecznie śpiący w swoich łóżkach. A życie na świecie toczy się zwykłą koleją: praca, zabawa, drobne utarczki. Ojciec co prawda mówił, że trwa zimna wojna, ale Gabriel nie bardzo wiedział, co to znaczy.
    A my mamy ocalić ludzi przed nieprawdopodobną katastrofą. Poruszamy się po ostrzu noża, tracimy w walce kolejne bliskie nam istoty, a oni nawet o tym nie wiedzą! Ludzie na świecie nie wiedzą nic a nic, nie znają ani ułamka prawdy!
    I czy kiedykolwiek się dowiedzą? Nikt o tym ze mną nie rozmawiał. Mam polecenie opisywać wszystko, co się wydarzy podczas tej wyprawy (dziś nie miałem czasu, żeby pisać, muszę wszystko zapamiętać, a tyle się działo). Ale kto to potem będzie czytać? O ile dobrze rozumiem, Ludzie Lodu.
    A ich nie ma tak wielu, smutno zakończył Gabriel swe rozmyślania.
    Nad jego głową znów zadudniły podkowy ogromnego konia. Chłopiec przypomniał sobie wygląd zwierzęcia. Dzikie oczy, niebieskawa para buchająca z nozdrzy, wielkie zęby, pokazujące się, gdy zwierzę odrzucało łeb.
    Gabriel skulił się, starając się być jak najmniejszy.
    Targenor i jego sojusznicy nie wiedzieli, kim są budzące grozę zjawy, które pojawiły się na szczytach wzgórz.
    Zdawali sobie tylko sprawę, że znaleźli się w sytuacji bez wyjścia. Przed trzema jeźdźcami nie mieli jak się bronić.
    – Atakowanie ich byłoby bezsensowne – powiedział dowódca. – Niepotrzebnie poświęcilibyśmy tylko nasze życie w świecie duchów. Niestety, nie możemy już pomóc wybranym.
    – Masz rację – rzekła Lilith. – Ja także ich nie znam. Proponuję, abyśmy wycofali się do Góry Demonów i naradzili, co można zrobić. Tu czeka nas tylko zagłada.
    Dida pokiwała głową.
    – Sądzę, że Nataniel i jego przyjaciele życzyliby sobie naszego odwrotu.
    – Czy nie możemy poprosić o pomoc czarnych aniołów? – głośno myślała Ingrid.
    – Nie – odparł Targenor. – Oni pomagają tylko swoim, Marcowi i Natanielowi, w dodatku muszą pozostawać w ukryciu.
    – Właściwie dlaczego? Wszyscy się nad tym zastanawiamy.
    – Bo jeśli Tengel Zły się dowie, jakiego rodzaju istotami są czarne anioły i Marco, może także zniweczyć działanie czarodziejskich runów, za których pomocą uniemożliwili mu wejście do Doliny. W dodatku może zdobyć nad nimi władzę. Nie wiemy tego na pewno, one prawdopodobnie też nie, ale nie wolno nam ryzykować. Dopóki kryją się przed nim, zachowują swą straszliwą moc.
    – No tak, rozumiem.
    Targenor popatrzył na swoich wojowników. Kiedy potworni rycerze zaczęli zjeżdżać po zboczu, kierując się w ich stronę, serdecznie podziękował druhom za wkład w walkę.
    – Wszyscy bez wyjątku bohatersko dziś tu walczyliście. Gdyby nie wasza pomoc, Nataniel i jego towarzysze nie zdołaliby zajść tak daleko. Zginęło wielu naszych bliskich, w Górze Demonów odprawimy ceremonię żałobną. Ale Tengel Zły miał przez nas ciężki dzień. Stracił niemal wszystkich swych sojuszników. Dziękuję wam, przyjaciele.
    Potem uczynił dłonią gest i zgromadzone wokół niego postacie zaczęły blaknąć. Szybko przemieścili się do Góry Demonów.
    Kiedy więc ostatni żołnierze Tan-ghila i dwaj potworni rycerze dotarli do płaskowyżu, nie zastali tam żywej duszy. Wydali z siebie wrzask wściekłości, który echem poniósł się wśród gór. Dwaj jeźdźcy dołączyli do trzeciego, pełniącego straż przy wybranych.
    Trzy istoty z nieznanego świata jaśniały na tle granatowego nieba.
    Oczy Tengela Złego zalśniły żółtym blaskiem triumfu.
    – Chciałbym zobaczyć tego, kto potrafi się oprzeć tym trzem! – śmiał się. – Czasu nikt do tej pory nie potrafił zwyciężyć!
    Lynx postanowił nie przypominać mu, że wielu jego potomków już zdołało zakłócić porządek czasu. Uznał, że nie warto drażnić strasznego pana.
    – Odnaleźli ich. – Tengel Zły długim szponem wskazał trzy groźne postacie. – Zobacz, jak się rozglądają, wkrótce ich dopadną!
    Potworni jeźdźcy stali na szczycie niczym ostrzeżenie. Najwidoczniej była to góra przylegająca do Doliny, a więc wrogowie Tengela Złego dotarli znacznie dalej, niż było to dla niego wygodne. Ale co z tego? Nędzne szczury nigdy nie przedostaną się przez lodowiec, jego trzej niewolnicy nie dopuszczą do tego.
    Złe oczy Władców Czasu poszukiwały.
    A wybrani zostali teraz sami. Nie chroniły ich już zastępy duchów ani demonów.

ROZDZIAŁ XIII

    Gabriel poruszył się, zesztywniały i udręczony. Zmarzłem jak pies, pomyślał i zaraz przypomniał sobie ukochanego Peika, którego zostawił w domu. Ból ścisnął mu serce.
    Obudził się, ale jego towarzysze spali. W każdym razie ci, którzy potrzebowali snu.
    Rozejrzał się. Lód połyskiwał fantastycznymi chłodnymi kolorami, za nim wnosiła się czarna, chropowata skała. W górze widoczny był wąski pasek nieba, niewielki, bo poprzedniego wieczoru schowali się głęboko.
    Wyglądało na to, że będzie pogoda, choć bez słońca. Świadczyła o tym wysoka, jasna pokrywa chmur, jeśli w ogóle można było oceniać pogodę siedząc pod skalną półką.
    Musiał już być świt, wczesny ranek.
    Władcy Czasu…?
    Na ich wspomnienie przeszyło go ukłucie strachu. Ale, o ile dobrze sobie przypominał, od dawna już nie słyszał tych dudniących kopyt. A jego przyjaciele śpią tak spokojnie…
    Podniósł się i odwrócił głowę. Zobaczył, że Rune i Halkatla siedzą, otoczywszy ramionami kolana, i uśmiechają się do niego. Gabriel natychmiast się do nich podczołgał.
    – Czy oni odeszli? – spytał cichutko.
    – Tak przypuszczamy – odszepnął Rune. – Ale pozwoliliśmy wam spać, bo naprawdę potrzebowaliście odpoczynku.
    Marco, obudzony dźwiękiem ich głosów, także się podniósł. Choć co prawda żadne z nich nie było do końca przekonane, czy Marco kiedykolwiek zasypia. Wciąż pozostawał dla nich zagadką.
    – Rzeczywiście wspaniale było choć trochę odpocząć – przyznał Gabriel. – Odzyskałem formę i gotów jestem na wszystko.
    – Świetnie – powiedział Marco. – A jak nogi?
    – Nie miałem jeszcze czasu sprawdzić.
    – Przykro mi, ale niestety znów będziesz musiał włożyć kalosze. Nie możesz maszerować w sandałach po lodowcu. Nie zabrałeś żadnych skórzanych butów?
    – Miałem parę grubych butów – odparł Gabriel żałosnym głosem. – Ale jeden zgubiłem, kiedy spadłem w przepaść w Gudbrandsdalen, a drugiego nie zabrałem chyba ze szpitala.
    – Rozumiem. Głupio, powinniśmy byli kupić ci nowe buty w Oppdal.
    – Nie pomyślałem o tym.
    – My też nie – uśmiechnął się Marco. – Przynieś kalosze!
    Marco na nowo posypał stopy chłopca cudownie chłodzącym dezynfekującym proszkiem i owinął je bandażem. Potem wspólnie z Halkatlą i Runem naciągnęli mu kalosze. Gabriel z bólu mocno zagryzał wargi. Obudzili się już wszyscy i zaczęli czynić przygotowania do dalszej drogi.
    Kiedy już trochę się oporządzili i posilili, Nataniel poprosił Halkatlę, aby stała się niewidzialna i wyszła na lodowiec.
    – Rozejrzyj się dobrze, czy nigdzie nie widać Władców Czasu – przykazał.
    – Sprawdzę bardzo dokładnie – zapewniła Halkatla dumna z okazanego jej zaufania.
    Zniknęła. Gabriel się przestraszył; często zapominał, że Halkatla jest duchem z czternastego wieku. Traktował ją jako jedną z wybranych, żywą, ale… słyszał przecież, jak się wieczorem użalała, że nie może towarzyszyć im w Dolinie, że jej czas dobiegnie końca. Nie zastanawiał się wówczas nad tym, co powiedziała, był zbyt zmęczony.
    Teraz rozumiał ją lepiej.
    Posmutniał. Nie chciał tracić tak dobrego przyjaciela, jakim okazała się Halkatla.
    – Uważaj na siebie! – wyrwało mu się z głębi serca.
    Pojawiła się jeszcze na moment i podniosła w górę kciuk. Widać ceniła sobie jego troskę.
    Halkatla wyszła na oślepiające światło. Słońce nie świeciło, ale pokrywa chmur była tak cienka i jasna, że światło stawało się przez to jeszcze ostrzejsze. Musiała na chwilę zmrużyć oczy, żeby wyostrzyć wzrok.
    Oślepiona, zachowywała tym większą ostrożność. Powoli wyczołgiwała się z otworu między skałą a lodem.
    Na razie nic nie było widać. Tętentu kopyt nie słyszano już od wielu godzin. A więc trzej straszliwi władający czasem jeźdźcy byli jednak rycerzami nocy.
    Halkatla rozglądała się uważnie, bez pośpiechu.
    Wreszcie zawołała:
    – Droga wolna!
    Wszyscy opuścili kryjówkę i Halkatla się zmaterializowała, głównie dlatego, że wpadł na nią Ian. Podskoczył przestraszony, kiedy pojawiła się tuż przed nim.
    Oboje wybuchnęli śmiechem.
    Dzień rozpoczął się wesoło.
    – Czy ośmielimy się przejść na drugą stronę na przełaj, przez lodowiec? – spytał Nataniel. – Czy raczej powinniśmy go okrążyć, idąc wzdłuż krawędzi?
    Marco się wahał.
    – Przecież nie ludzi się boimy. Władców Czasu także nigdzie nie widać. Dlaczego więc mielibyśmy się chować?
    Wszyscy zgadzali się z jego tokiem myślenia. Obchodzenie lodowca opóźniłoby ich marsz o wiele godzin.
    Wyruszyli więc na wielką lodową płaszczyznę, siedem małych ciemnych kropek na olbrzymim nieruchomym morzu…
    Powierzchnia lodowca wcale nie była równa. Potworzyły się na niej muldy i wybrzuszenia, znienacka otwierały się zdradliwe szczeliny i rozpadliny o ścianach tak stromych i gładkich, że osoba, która by w nie wpadła, nie zdołałaby się niczego przytrzymać.
    Posuwali się zwartą grupką. Halkatla szła pierwsza, nic bowiem nie ważyła i dzięki temu mogła odnajdywać czyhające na przyjaciół lodowe pułapki i prowadzić ich bezpieczną drogą.
    Gabrielowi znów zaczęły dawać się we znaki otarcia na stopach. Maszerował za Runem, a za plecami miał Nataniela. Od ostrego światła bolały go oczy. Niestety, nikt nie zabrał okularów przeciwsłonecznych, a bardzo by się im teraz przydały.
    – W każdym razie ładnie się opalimy – wesoło powiedziała Tova. A potem dodała już mniej radosnym tonem: – Ciekawe tylko, czy komuś będziemy mogli się pokazać.
    – Czyżby Lynx nie miał dzisiaj zamiaru atakować? – spytał Ian.
    – Nie ma kogo wysłać – odparł Marco. – A samemu nie chce mu się wysilać.
    – Rozmawialiśmy już o tym wcześniej, ale czy on aby przypadkiem nie boi się zbliżyć do jasnej wody? – zastanawiał się Nataniel. – Pamiętajcie, zaatakował Ellen dopiero wtedy, gdy zakopała swoją butelkę.
    Nataniel urwał. Myśl o Ellen zawsze wywoływała ból.
    Towarzysze także pogrążyli się w milczeniu. Wesoły nastrój prysnął jak bańka mydlana.
    Wędrówka przez lodowiec okazała się bardzo czasochłonna. Musieli wspinać się po śliskim jak szkło lodzie, obmacywać niepewne podłoże, przeciskać przez wąskie szczeliny.
    W końcu wyszli na sporą otwartą przestrzeń, po której łatwiej było się poruszać.
    – Idzie się prawie jak po podłodze – westchnął Gabriel z ulgą.
    Marco rozejrzał się dokoła.
    – Przebyliśmy już połowę drogi – oznajmił z radością. I dodał: – Tak mi się wydaje.
    – Jasne! Jak się odwrócicie i zobaczycie, ile już uszliśmy, łatwiej będzie patrzeć na to, co mamy jeszcze przed sobą – zawtórowała mu Tova.
    Odwrócili się więc i uderzyli w krzyk.
    Za nimi podążał olbrzymi jeździec. Jego sylwetka nie była tak wyraźna jak nocą, lecz bardziej zamglona, przypominała figurę z lodu, która wyrosła z wnętrza lodowca.
    – Biegiem! – zawołał Marco. – Co sił w nogach! Halkatlo, ty wskażesz nam drogę!
    To dlatego nie zauważyliśmy go wcześniej, myślał Gabriel, czując, że ma serce w gardle. Jego prawdziwa postać wyłania się dopiero nocą. Za dnia jest przezroczysty, jakby utkany ze światła.
    Poczuli, jak lód zatrząsł się pod uderzeniami ogromnych kopyt. Jeździec był coraz bliżej.
    – Tengelu Dobry! – zawołał Nataniel.
    – Jesteśmy tutaj – rozległ się głos obok niego. – Ale przeciw Władcom Czasu nic nie możemy zrobić. Sądzę jednak, że butelki was chronią.
    Lód rozciągał się przed nimi bezkresny. Nie mieli żadnych szans.
    – Tam dalej jest szczelina! – zawołała Halkatla. – Prędko, tam się schronimy.
    Było jednak za późno.
    Władca Czasu zbliżał się galopem. Ujrzeli, jak mknie niczym odbicie promieni słonecznych w lodzie, zamglony, a mimo to zbroja i miecz oślepiały blaskiem. Gabriel, trzymany za ręce przez Nataniela i Marca, był pewien, że nadeszła jego ostatnia godzina. Ale Władca Czasu wyminął ich, przejechał także obok Tovy i Runego.
    Interesowała go Halkatla. Załopotała wystrzępiona peleryna, spod kopyt wierzchowca sypnął się deszcz iskier. Rycerz pochylił się i złapał czarownicę.
    Ona nie ma butelki, pomyślał Gabriel. A w dodatku Tengel Zły nienawidzi jej za to, że odwróciła się od niego i niecnie go oszukała.
    Halkatla zaniosła się szaleńczym krzykiem, próbowała się bronić, bijąc wściekle na oślep, ale niemal całkowicie zniknęła w olbrzymiej dłoni.
    Wszyscy ruszyli jej na pomoc. Rune był najbliżej, wykrzykiwał jej imię z głęboką, nieudawaną rozpaczą. Rzucił się na jeźdźca, chcąc ściągnąć go z konia, ale w ręku został mu tylko strzęp zbutwiałej peleryny. Władca Czasu szybko oddalił się ku krawędzi lodowca.
    Widzieli, jak wjeżdża na górski grzbiet i znika w miejscu, gdzie, jak przypuszczali, musiał się zatrzymać Tengel Zły wraz z Lynxem.
    – Halkatlo! – zapłakała Tova. – O, Halkatlo…
    Władca Czasu istotnie zmierzał do Tengela Złego i jego prawej ręki. Pędził jak burza, a kiedy już przed nimi stanął, upuścił Halkatlę. Spadła bezradnie na ziemię u stóp Tengela i Lynxa, a rycerz odjechał w pośpiechu, jak gdyby palił go wstyd, że służy innym.
    Tak też w istocie było. Zachowanie straszliwego jeźdźca dowodziło jednak wielkiej mocy Tengela Złego. A jaka będzie owa moc w przyszłości, kiedy uda mu się dotrzeć do naczynia z ciemną wodą?
    – Doskonale! – zawołał uradowany Tengel za Władcą Czasu.
    Rycerz jednak nawet nie odwrócił głowy.
    Halkatla stanęła na nogi. Próbie jej ucieczki natychmiast zapobiegł Lynx i mocno przytrzymując, doprowadził przed oblicze Tengela Złego.
    Czarownicy było już całkiem obojętne, co mówi.
    – O, fuj, jak ty okropnie wyglądasz! – prychnęła. – Jesteś wręcz obrzydliwy! Ale tak to już bywa, kiedy przez niemal tysiąc lat murszeje się w grobie!
    Rozległ się syk i z gardzieli potwora wysunął się ohydny czarny jęzor. Halkatli buchnęły w twarz cuchnące, szarozielonkawe opary.
    Zakrztusiła się, ale nie miała zamiaru przed nikim się korzyć. Oczy potwornego przodka zrobiły się wąskie jak szparki.
    – Ujdziesz wolno, jeśli…
    – Wolno? – przerwała mu. – Myślisz, że w to uwierzę?
    Tengel ciągnął, teraz już ostrzejszym tonem:
    – Jeśli powiesz nam, kim jest Marco. Znamy już jego imię, wiemy, że wam towarzyszy. Muszę się dowiedzieć, kim on jest!
    Halkatla zaniosła się dźwięcznym śmiechem.
    – On ci przeszkadza? Nie możesz się dostać do Doliny? Wielki Tan-ghil nie potrafi rozwikłać czarodziejskich runów, które tworzą niewidzialny mur? Słyszałaś, to, paskudo, która mnie trzymasz? Twój pan i mistrz nie potrafi sobie z tym poradzić! Że też chce ci się służyć komuś tak nieudolnemu!
    Mogli, rzecz jasna, przycisnąć ją mocniej, ale Tengel Zły nie potrafił znieść takiej zniewagi i nie panując nad sobą wrzasnął do Lynxa:
    – Wyślij ją do Wielkiej Otchłani!
    – Nie, nie! – broniła się Halkatla, ale Lynx już wykonał rozkaz.
    Doprawdy, Tengel Zły nie był zanadto przebiegły.
    Halkatla unosiła się w próżni. Świat znikał jej z oczu, płakała z żalu, świadoma, że oto czeka ją wieczna zagłada. Wiedziała przecież, że nigdy nie zdradziłaby Marca, ale mogła bardziej zważać na to, co mówi. A zresztą nie. Te dwa potwory zirytowały ją do tego stopnia, że nie potrafiłaby utrzymać języka za zębami.
    Wokół niej zapanowała ciemność. Mijała coś, ale nie była w stanie dostrzec co, słyszała tylko zawodzące wściekle wichry, miała wrażenie, że mija jakiś korytarz. Ciągnęło ją w dół. Szyb…
    Unosiła się w nieprzeniknionej ciemności.
    Wiedziała już, dlaczego Wielka Otchłań jest taka straszna. Jej myśli napełniła bowiem świadomość, czego powinna była dokonać za życia, co mogła zrobić, jakie miała zdolności i predyspozycje. Oskarżała się głośno o wszystko, co zmarnowała, a wreszcie zaczęła błagać o litość.
    Ale w Otchłani nie było nikogo, kto by ją usłyszał.
    Nataniel i jego przyjaciele otrząsali się powoli z szoku wywołanego stratą Halkatli. Mogli już myśleć nieco jaśniej.
    Stali na lodowcu w ostrym dziennym świetle. Nataniel głęboko odetchnął.
    – Nic nie możemy dla niej zrobić – oświadczył. – To ogromnie przykre i, rzecz jasna, niesprawiedliwe, ale musimy iść dalej.
    Rune jako jedyny nie mógł wyrwać się z odrętwienia. Stał nieruchomo, trzymając w dłoni strzępek materii.
    Marco położył mu dłoń na ramieniu.
    – Wiemy, że ciebie i Halkatlę wiele łączyło – rzekł ciepło. – W obcej wam teraźniejszości byliście sobie pociechą.
    Rune skinął głową.
    – Mówiłem jej, jak trudno jest być kimś jedynym w swoim rodzaju, na domiar złego zmuszonym do wiecznego życia w taki sposób. Teraz przyszłość wydaje mi się jeszcze bardziej beznadziejna.
    – I tak byśmy ją stracili, i to już wkrótce. Dany jej został czas łaski, ale dobiegłby końca z chwilą dotarcia do Doliny.
    Rune nie odpowiedział. Patrzył tylko gdzieś w dal zasmuconym wzrokiem.
    Gabriel pisnął nagle:
    – Patrzcie!
    Wskazał na przełęcz prowadzącą do Doliny Ludzi Lodu.
    – O, nie! – jęknęła Tova.
    – Do diaska! – mruknął Nataniel.
    Trudno ich było dostrzec, ale rzeczywiście tam stali. Dwaj pozostali Władcy Czasu. Na tle nieba rysowali się jak migotliwe cienie.
    – Tengel Zły nie ma zamiaru wypuścić nas tak łatwo – stwierdził Nataniel.
    Marco rozważał sytuację.
    – Nie możemy tak po prostu iść przez lód, pchając się im prosto w ręce. Poza tym na pewno zaraz przystąpią do ataku. Zróbmy tak, jak proponowała Halkatla, ukryjmy się w tej rozpadlinie, tam możemy się zastanowić, co robić dalej.
    – Robić? – rzekła Tova krótko. – Jest chyba tylko jedno wyjście: trzeba ich wyeliminować.
    – Dobrze, ale jak tego dokonać? Jak można wyeliminować czas? – zastanawiał się Nataniel.
    Kryjówka była niezła. Dostatecznie ciasna, aby Władcom Czasu nie udało się do niej zejść, ale oni wszyscy się pomieścili. Usadowili się na płaszczach przeciwdeszczowych.
    – Najważniejsze to dowiedzieć się, kim oni są – stwierdził Nataniel. – Marco, naprawdę nie pamiętasz, z jakiej religii się wywodzą?
    – Już się nad tym zastanawiałem. Ale nie było tego w programie w czasach, gdy się kształciłem. O Władcach Czasu słyszałem kiedyś tylko raz, przelotnie.
    – Oni muszą wywodzić się z jakiejś religii, która wciąż jest żywa – doszła do wniosku Tova. – Inaczej by nie istnieli.
    Marco nie był do końca o tym przekonany.
    – Mam niejasne wspomnienie, że należeli do świata mitów. A mity łączą się zazwyczaj z dawno wymarłymi religiami.
    Rune siedział, mnąc w palcach strzępek materiału, który ściemniał po tym, jak ukryli się w rozpadlinie.
    – A może by wezwać Benedikte? – zaproponował.
    Najpierw patrzyli na niego nic nie rozumiejąc, ale w końcu Nataniela olśniło.
    – Naturalnie! Benedikte trzymając w dłoni jakiś przedmiot potrafi odczytać jego historię. Tengelu Dobry, czy byłbyś tak uprzejmy i przywołał do nas Benedikte?
    Czekali w milczeniu.
    – Witajcie! – rozległ się z góry miły głos. Pomogli Benedikte zejść na dół. Nie była już sędziwą damą jak w chwili, gdy musiała rozstać się z ziemskim życiem, odzyskała młodość. Jakież ona ma dobre oczy, pomyślał Gabriel. Pomimo wszelkiego zła, jakie ich spotkało, znów poczuł się bezpieczny.
    Przez chwilę rozmawiali o tym, co się wydarzyło, a wreszcie Marco wyjaśnił, w jakim celu wezwali Benedikte.
    – Czy mogłabyś potrzymać ten skrawek w dłoni i sprawdzić, czy czegoś się o nich nie dowiesz? – poprosił.
    Benedikte, ucieszona, że nareszcie może się na coś przydać, wzięła do ręki materiał. Już dawno nie miała okazji wykorzystywać swych zdolności.
    Skoncentrowała się, a oni czekali w napięciu. I tak nic innego nie mogli zrobić, droga do Doliny była odcięta.
    Benedikte wrażliwymi palcami dotykała ciemnej, zbutwiałej materii. Pogładziła ją kciukiem, zamknęła w dłoni.
    Wreszcie zmarszczyła brwi.
    – Nie nosiła tego żadna siła natury.
    – Tak, my także do tego doszliśmy – powiedział Marco. – Sądzę, że Władcy Czasu należą do świata mitów, ale to niemożliwe. Muszą wywodzić się z jakiejś istniejącej religii.
    – Nie – cicho powiedziała Benedikte.
    – Co takiego? Muszą mieć wyznawców, inaczej by ich tutaj nie było. Bogowie, w których nikt nie wierzy, przestają istnieć.
    – Właściciel tego strzępka nie jest bogiem. Jest pojęciem.
    – Na miłość boską! – zdumiał się Nataniel. – Czyżby Tengel Zły potrafił ożywić abstrakcyjne pojęcia?
    – Nie. Jak mówicie, muszą mieć swoich wyznawców. Ale ja tego nie rozumiem.
    – Czy możesz się dowiedzieć, w jakim jest wieku?
    Benedikte znów skupiła się na swym zadaniu.
    – Stary – powiedziała. – Bardzo stary.
    Jej twarz wyrażała zdziwienie.
    – Nie rozumiem… Wiara w nich wyginęła już bardzo, bardzo dawno temu. A jednak przybyli tutaj! Nie, z tego skrawka nie wydobędę już więcej informacji. Oprócz tego, że są źli.
    – O tym jesteśmy przekonani – powiedział Nataniel. – Inaczej Tengel Zły nie sprowadziłby ich tutaj.
    Benedikte westchnęła.
    – Przykro mi, ale nic więcej nie dostrzegam. Szkoda.
    – I tak sporo nam powiedziałaś – pocieszył ją Marco.
    Czuli, że znów opanowuje ich zniechęcenie.
    I wtedy nagle Ian podniósł głowę.
    – Ale ze mnie idiota!
    – Naprawdę? – droczył się z nim Nataniel. – No dobrze, co się stało?
    – Lords of Time! Nie pomyślałem o angielskiej wersji ich imienia!
    – Co takiego? Wiesz coś o nich? – niecierpliwie dopytywała się Tova.
    Gabriel już wcześniej wyciągnął notatnik i zdążył sporo zapisać. Teraz nastawił uszu, trzymając długopis w pogotowiu. Czuł, że za chwilę usłyszy coś nadzwyczaj interesującego.
    – To bardzo, bardzo stara legenda – zaczął mówić Ian. – Jeszcze z czasów mglistej przeszłości Celtów. Jedno z plemion celtyckich nosiło nazwę Goidelowie, właśnie oni wierzyli w jakieś dziwne istoty. Wśród nich byli także The Lords of Time – Władcy Czasu. Było ich trzech, to się zgadza.
    – Dobrze, Ianie – przerwał mu Marco. – Ale dlaczego akurat trzech?
    – Tego nie wiem. Pamiętajcie, że jestem tylko niewykształconym robotnikiem.
    – Ale znajome ci jest coś tak szczególnego, jak mitologia Goidelów?
    – Owszem, ale to ma swoje przyczyny.
    – Goidelowie już chyba nie istnieją? – wtrącił Rune.
    – Obecnie nazywa się ich Gaelami – odparł Ian.
    – Ale chyba w ich bogów przestano wierzyć już całe wieki temu?
    – Zgadza się, ale widzicie, w Liverpoolu, skąd przyjechałem, pojawiła się grupa młodych studentów, która przywróciła do życia dawne mity.
    – A więc to tak – pokiwał głową Nataniel. – Mów dalej, Ianie, to zaczyna być naprawdę interesujące. Co ich do tego skłoniło? Dlaczego wyciągnęli z dawien dawna porośnięte mchem opowieści?
    – Na pewno studiowali wierzenia Celtów – domyśliła się Tova. – Przejęli całą mitologię?
    – Nie, nie, ani jedno, ani drugie. Sprawa jest znacznie prostsza i wyjaśnia, dlaczego ma o niej pojęcie ktoś tak nieoświecony jak ja – uśmiechnął się Ian.
    – A więc?
    Źle się wyraziłem, nazywając ich studentami. To byli uczniowie, młodzi chłopcy w wieku od dziesięciu do osiemnastu lat, a przyczyną, dla której tak się zainteresowali Władcami Czasu, była seria komiksów pod tytułem Lords of Time.
    Zapadła pełna zdumienia cisza.
    – Co ty opowiadasz? – wybuchnął Nataniel.
    – To prawda. Sam kupowałem te komiksy.
    – Nie masz przypadkiem jakiegoś przy sobie? – żartobliwie spytała Benedikte.
    – Niestety nie – roześmiał się Ian. – Nie zabrałem z domu.
    – Szkoda – mruknął Nataniel.
    – Ale czy postacie z komiksów przypominały te, które widzieliśmy?
    – Nie bardzo. Rzeczywiście byli to konni jeźdźcy, dotąd się zgadza. Ale rysownik, twórca serii, po prostu wyobraził sobie, jak mogliby wyglądać. Ci, którzy się tu pojawili, zapewne są tymi właściwymi.
    – Musiał go zafascynować dawny celtycki mit – stwierdziła Tova. – Narysował komiks i nieźle na tym zarobił.
    – Ale jak oni się tu znaleźli? – ostrożnie spytał Gabriel.
    – Domyślam się tego – odpowiedział Nataniel, obejmując szczupłe ramiona swego bratanka. – Tych młodych chłopców seria musiała zauroczyć, to całkiem normalne. Stworzyli kult Władców Czasu, przypuszczam, że niektórzy z nich wręcz uwierzyli w ich istnienie. Sądzę, że czcili ich jako swego rodzaju wyższe istoty.
    Ian potwierdził jego słowa.
    – Lords of Time z komiksów są bardzo przystojni. Upiększeni. Ci, których my widzieliśmy, są tylko straszni.
    Marco nie odzywał się od dobrej chwili. Teraz powiedział:
    – Wiemy już więc, kim są. Wiemy także, kto ich czci.
    – Nie chcesz chyba powiedzieć, że upiorni rycerze pojawili się tylko dlatego, że wierzy w nich kilku uczniaków? – wykrzyknęła Tova.
    – Dlaczego nie? Jeśli wiara dzieci jest dostatecznie silna i szczera… Wystarczy, aby uwierzyła jedna osoba.
    – No tak – włączył się w rozmowę Gabriel. – Na własne oczy widzieliśmy przecież cztery duchy Taran-gai, z Shamą pięć. A jedynym żyjącym Taran-gaiczykiem jest Tengel Zły! Więcej nie trzeba!
    – Chcecie powiedzieć, że Kaczor Donald i Myszka Miki mogą ożyć, jeśli tylko ktoś uwierzy w ich istnienie? – z niedowierzaniem spytała Tova.
    – Nie, oczywiście, że nie! Oni nie są bogami.
    – Diabli wiedzą! I co macie zamiar z tym zrobić? – Tova starała się myśleć trzeźwo i logicznie. – Pojechać do Liverpoolu i powystrzelać całą tę gromadkę?
    – Nie zastosujemy aż tak drastycznych metod – uspokoił ją Marco. – Ale nie jesteś daleka od prawdy.
    – Co takiego? Mamy przerwać wyprawę?
    – Ty nie. Tylko Ian. I Nataniel.
    – Ależ nie możemy czekać na ich powrót z tak długiej i kłopotliwej podróży!
    – Jeśli pozwolisz mi wypowiedzieć się do końca, to wkrótce będziemy mogli zacząć. Przy mojej pomocy wyprawią się w podróż poza ciałem.
    – Oczywiście! – Twarz Nataniela się rozjaśniła. – Tak jak ty i ja, Tovo, byliśmy w Japonii.
    – Właśnie – odparł Marco. – Tak będzie o wiele szybciej. Ianie, czy wiesz, gdzie ci młodzi ludzie się spotykają?
    Irlandczyk zastanawiał się chwilę.
    – Owszem, znam troje z nich. Mieli swoje „tajemne” miejsce, o którym wszyscy wiedzieli. Leżało nie w dzielnicy, gdzie mieszkałem, raczej bliżej miejsca pracy. Wiem o tym, ponieważ eksperymentowali z jakimś materiałem wybuchowym i kilka pojemników ze śmieciami wyleciało w powietrze. Gazety o tym pisały, wspominając przy okazji ich zainteresowanie dawnymi celtyckimi mitami, które poznali za pośrednictwem komiksów Lords of Time.
    – Czy chłopców było tylko trzech?
    – Nie, w gazecie mowa była o czterech chłopcach i jednej dziewczynie.
    – Doskonale, Ianie.
    Marco wyjaśnił Natanielowi, co powinni zrobić, kiedy już odnajdą młodych ludzi.
    – Musicie odszukać wszystkich – podkreślił. – To bardzo, bardzo ważne. Usiądźcie teraz wygodnie, tak wygodnie, jak to tylko możliwe w tej lodowej grocie. Teraz ty, Ianie, weź Nataniela za rękę…
    – Niech wstydzi się ten, co źle o nich pomyśli – mruknęła Tova. Marco uciszył ją gestem, ale Ian i Nataniel nie mogli powstrzymać uśmiechu.
    – Ty, Ianie, wskażesz, dokąd macie się udać. Potem dowodzenie przejmie Nataniel.
    Kiwnęli głowami na znak, że zrozumieli, choć na twarzy Iana malował się wyraz powątpiewania. Na tym etapie nie powinien już wątpić, doszedł do wniosku Gabriel, gorączkowo notujący wszystko, co się działo.
    Marco pochylił się nad Ianem i Natanielem i powiódł dłonią po ich oczach.
    – Jesteś teraz w domu, w Liverpoolu, Ianie – powiedział miękkim głosem. – Idziesz ulicą, po której kręcą się młodzi ludzie?
    – Tak – sennie odparł Ian.
    – Odszukaj ich zatem!
    Zapadła cisza. Tova nie mogła zapanować nad drżeniem. Benedikte wciąż była z nimi, szczęśliwa, że może im towarzyszyć.
    Na zewnątrz nic nie mąciło spokoju. Gabriel wprawdzie ze dwa razy usłyszał dudnienie ciężkich kopyt wierzchowców Władców Czasu, ale nie chciał się odzywać. Nikt inny nie dawał do zrozumienia, że cokolwiek usłyszał.
    – Niepokoję się o nich – wyznała zasępiona Tova. – Nie chcę stracić Iana. Nataniela także nie, to jasne, ale Ian tak wiele dla mnie znaczy.
    – Nie bój się – uspokoił ją Mareo. – Tengel Dobry nie może towarzyszyć mu w tej podróży, ale Ian ma swego osobistego opiekuna, tak samo jak wszyscy ludzie. Ducha opiekuńczego, który nie odstępuje go od kołyski po grób. W czasach wikingów nazywano je fylgjami, potem aniołami stróżami albo dobrymi wróżkami. Można zresztą mieć kilku opiekunów, ale Ian ma tylko jednego.
    – Skąd wiesz?
    – Widziałem go – odparł Marco z całą naturalnością. – Nie musicie szeptać. Iana i Nataniela tutaj nie ma, nie słyszą nas.
    – Czy oni są w Liverpoolu? – Gabriel ze zdumienia szeroko otworzył oczy. Z niedowierzaniem patrzył na dwóch przyjaciół. Przestali trzymać się za ręce, ale, jak wyjaśnił Marco, nie było to już potrzebne.
    – Tak, są w Liverpoolu – potwierdził Marco.
    – Poczekaj – przerwała mu Tova. – Sądziłam, że opiekunów mają tylko Ludzie Lodu?
    – Nie, nie jest tak. Opiekunowie Ludzi Lodu są szczególnie silni i dość wyjątkowi. Ale zwyczajni ludzie także mają kogoś, kto stoi u ich boku. Może nie wszyscy, ale większość.
    – Ale skąd oni się biorą? Czy to zmarli krewni, tak jak u nas?
    – Owszem, to się zdarza, ale zwykle to duchy.
    – Duchy to bardzo mgliste pojęcie.
    – Tak, masz rację. Ale wszystko łączy się z wędrówką dusz. Wiesz przecież, Tovo, że ludzie żyją kilkakrotnie.
    – Oczywiście! Nie mam co do tego żadnych wątpliwości.
    – No cóż, to, że człowiek rodzi się na nowo, można przyrównać do kształcenia. Opiekunowie to dusze, które się już w pełni rozwinęły. I może się zdarzyć, że czyimś przewodnikiem zostanie przodek. Ludzkość w ogóle nie ma znów tak bardzo wielu praprzodków, jak się powszechnie sądzi. Wiecie wszak, że jeszcze kilka wieków temu na Ziemi nie było tak wielu ludzi, a więc sporo z obecnie żyjących ma wspólne korzenie.
    – Rozumiem – powiedział Gabriel. – Wiecie, że przyjechałem ze szpitala samochodem razem z panią, która nazywa się Margit Sandemo. Powiedziała mi, że w jej drzewie genealogicznym dokładnie w stu miejscach występuje król Harald Pięknowłosy.
    – To wcale nie dziwne – lekko uśmiechnęła się Benedikte. – Niewiele trzeba, by pochodzić od Haralda Pięknowłosego. Miał dwadzieścioro sześcioro dzieci z prawego łoża, a o osiemdziesięciu jednym nieślubnych wiedział. Dalej już stracił rachubę.
    Marco uśmiechnął się, a Tova powiedziała zamyślona:
    – Wiecie, myślę, że obdarzono nas niesłychanym przywilejem.
    – To oczywiste.
    – Nie, chodzi mi o to, że dano nam możliwość poznania naszych przodków w całkiem inny sposób, niż kiedy się tylko o nich czyta. I zrozumiałam teraz, że nie wystarczy traktować siebie samego jako spójną jednostkę. Aby uzyskać pełen obraz, trzeba przyjrzeć się całemu swemu rodowi. Jesteśmy ogniwami długiego procesu rozwoju. I nowa świadomość, że wspólnie z Halkatlą, Sol czy Targenorem tworzę jakąś całość, czyni mnie zdumiewająco silną i pełną!
    – Tak – pokiwał głową Marco. – Ludzie często błądzą właśnie dlatego, że nie zdają sobie sprawy ze swych korzeni, z całego cyklu istnienia. My naprawdę jesteśmy uprzywilejowani.
    Gabriel zachichotał.
    – Ta pani, która mnie tu przywiozła, miała nieprawdopodobne drzewo genealogiczne, sięgało aż do roku trzysta pięćdziesiątego przed naszą erą.
    – Czy to możliwe? – Tova odniosła się do tej informacji sceptycznie.
    – Oczywiście, pod warunkiem, że sięgnie się do jakiejś dynastii królewskiej. Ona wymieniała wśród swych przodków ośmiuset królów, dwunastu cesarzy i sporą liczbę dość wątpliwych bogów. Ale, jak mówiła, takie pochodzenie nie przyniosło jej żadnych korzyści. Nie było żadną jej zasługą, że znalazło się w nim tak wiele imponujących nazwisk. Poza tym byli tam niemal wyłącznie ludzie władzy, a na nią wywarło to tylko taki wpływ, że nigdy nie potrafiła podporządkować się niczyim rozkazom. Oprócz panujących byli tam także marszałkowie, dowodzący armią i inni rozkazodawcy. Nie mówiąc o mordercach i okrutnikach, takich jak Attyla i pewna bizantyjska cesarzowa, pozbawiająca życia swoich mężów, kiedy już się jej znudzili i stwierdziła, że nie nadają się na cesarza. W jej drzewie genealogicznym nie było ani jednej osoby reprezentującej kulturę. I tylko kiedy dopieczono jej do żywego, miała pewną korzyść ze wszystkich tych słynnych osób. Zwykle wtedy powtarzała sobie…
    – Przepraszam, mówisz o bizantyjskiej cesarzowej?
    – Nie, do licha, o tej, która mnie do was przywiozła! Zwykle pocieszała się wzdychając: „W każdym razie nikt nie ma tak wspaniałego drzewa genealogicznego jak ja!” Ale moim zdaniem jednak się myliła, bo człowiek odnosi korzyści ze swych przodków!
    – My odnosimy – podkreśliła Tova. – Ale nie jest wcale pewne, że z innymi ludźmi jest podobnie.
    – No tak, to prawda.
    Umilkli. Tova siedziała rozmyślając nad tym, że powinna umyć włosy, tak prędko jej oklapły, a chciała podobać się Ianowi. Ale tutaj trzeba zapomnieć o wszelkiej przyziemnej próżności. Gabriel ostrożnie poruszył palcami w kaloszach. Marzły mu stopy, a w miejscach otarć pulsowało. Marco znów skupił się na pogrążonych w transie mężczyznach, a Benedikte obserwowała go zamyślona.
    Cicho skapywały krople wody. Od ciepła ich ciał lód trochę topniał, ubrania nasiąkły wilgocią.
    Dobrze, że każdy człowiek ma swego opiekuna, myślał Gabriel. To wydaje się bardziej sprawiedliwe. Bo to jakby niemożliwe, aby jeden Bóg czuwał nad kilkoma miliardami ludzi jednocześnie. Nie mówiąc już o zwierzętach, tych jest przecież jeszcze więcej. Ciekawe, czy i zwierzęta mają opiekunów. Tak, jestem tego pewien. Na pewno Bóg Ojciec radził sobie z czuwaniem nad garstką ludzi, których mógł wprowadzić do Kanaanu i tak dalej, ale jak oni się rozmnażali! A jak teraz miałby dopilnować, żeby stara babcia w Chile wyzdrowiała ze swego ischiasu, prezydent Francji dotarł na czas na spotkanie, a jakieś dziecko w Szwecji nie wybiegło na ulicę?
    O wiele lepiej mieć osobistą nianię, to znaczy opiekuna. Można się wtedy z nim bezpośrednio skomunikować, czuć, że jest obok. „W pełni rozwinięte dusze”.
    Ładnie to brzmi. Ciekawe, czy i ja zostanę kiedyś czyimś opiekunem. Ale ja przecież jestem z Ludzi Lodu, a to coś szczególnego.
    Sprawdził, czy przypadkiem nie dostrzeże opiekuna Iana, ale nic nie zobaczył.
    Spojrzenie zamyślonego Gabriela padło na Runego.
    Przez cały ten czas Rune nie odezwał się ani słowem. Jego brązowe oczy jakby umarły z żalu.

ROZDZIAŁ XIV

    Cóż za ponure miasto, stwierdził Nataniel znalazłszy się w Liverpoolu. Chyba trochę niesprawiedliwie, ponieważ trafili do najbrzydszej dzielnicy.
    Ian nie mógł ruszyć się z miejsca. Jak dziwnie tutaj wrócić, pomyślał. Wąskie tory kolejki, dojeżdżającej tylko do fabryki, wysokie kominy, z których bucha cuchnący dym.
    Szarzyzna, brzydkie, jednakowe domy…
    Próbował zmusić się do jakiegoś lokalnego patriotyzmu, lecz bez skutku.
    Moje miejsce już nie jest tutaj. Ludzie Lodu weszli mi w krew, Norwegia, ojczyzna mojej matki, stała mi się bliższa. Nic dziwnego, że ona tak pragnęła stąd wyjechać!
    Biedna, udręczona matka, nigdy zbyt wiele o niej nie myślałem, po prostu była. Dopiero pod koniec jej życia zainteresowałem się nią tak, jak powinienem. Słuchałem opowieści o wymarzonej Norwegii, o Sandnessjoen, którego nigdy już nie ujrzała.
    Wspomnienia ściskały mu serce.
    Skupił się na teraźniejszości, na smutnych, szarych domach w fabrycznej dzielnicy Liverpoolu.
    Miał tu do spełnienia, ważne zadanie. Dobrze było mieć jakiś cel.
    – Tam jest barak, w którym spotykają się chłopcy – powiedział wskazując na walącą się szopę z dachem z zardzewiałej blachy i zepsutym oknem. Stała tuż przy torach, przy ścianie ułożono stare podkłady i szyny. Z zeschniętej ziemi wyrastały pokrzywy.
    Przedziwne uczucie, pomyślał Ian. Marco powiedział, że będziemy wyglądać jak normalni ludzie, będziemy mogli rozmawiać z innymi. A jednak jesteśmy tylko obrazami przesyłanymi myślą. Nasze ciała leżą w zimnej grocie pod górskim lodowcem w Siedzibie Złych Mocy. Jesteśmy w dwóch miejscach naraz. Czytałem o takich doznaniach poza ciałem. Podobno noaidowie, czarownicy lapońscy, są ekspertami w tej dziedzinie.
    Ale to Marco przysłał nas tutaj.
    Niezwykła osoba ten Marco. To jemu mogę dziękować za przywrócenie mi życia. Inaczej nigdy bym się nie zdecydował na tak nieprawdopodobny eksperyment.
    A może jednak?
    Po przyjeździe do Norwegii wszystkie wartości życiowe, które uznawałem, zostały postawione na głowie. To, co kiedyś uważałem za grzeszące przesadą wymysły ludzi obdarzonych zbyt bujną wyobraźnią, teraz wydaje mi się całkiem naturalne. Poza tym stałem się członkiem najwspanialszej chyba grupy na świecie. W każdym razie do tej pory nie spotkałem tak cudownych ludzi jak oni. Takich prawdziwych… A jednak są zupełnie inni. Gdyby odkryto, jakim życiem naprawdę żyją, tym obok naszego życia, zwykłego, z pewnością nie zostaliby zaakceptowani przez społeczeństwo.
    A teraz jestem jednym z nich. Należę do Ludzi Lodu. Tova jest moja. To… to naprawdę fantastyczne!
    Drzwi do szopy nie były zamknięte, ale zapukali. Ze środka nikt nie odpowiedział, popatrzyli więc na siebie i weszli.
    Z uczuciem zawodu rozglądali się po zrujnowanym baraku. Dawno już nikt tu nie przychodził. Dostrzegli wprawdzie ślady bytności młodych ludzi – skrzynkę odwróconą do góry dnem i stojący na niej ogarek świeczki, inne pudła służące za krzesła, w kącie kilka wyczytanych, nadgryzionych przez myszy komiksów…
    One właśnie ich interesowały, reszta mogła poczekać.
    Ian ostrożnie ujął w dwa palce zeszyt. Położył go na stole i wspólnie z Natanielem zaczęli go przeglądać.
    Z komiksu zostały tylko strzępki, ale rysunki co nieco im wyjaśniły. Władcy Czasu zostali na nich przedstawieni całkiem inaczej, niż wyglądali w rzeczywistości, jako niezwykle przystojni, umięśnieni superbohaterowie, potrafiący dać radę wszystkiemu.
    – Nie są to nasze obdarte upiory – mruknął Nataniel. – Ci w istocie mogli stać się bożyszczami młodych ludzi.
    Właśnie wtedy drzwi się otworzyły i do środka weszło dwóch chłopców, na twarzach malowało im się oburzenie.
    – Przez okno zobaczyliśmy, jak wchodzicie. Czego tu szukacie?
    – Josh? – spytał Ian. – Nie poznajesz mnie?
    Dziwnie było słyszeć Iana mówiącego po angielsku, w dodatku z charakterystycznym liverpoolskim akcentem!
    – To naprawdę ty, Ianie? Sądziliśmy, że nie żyjesz.
    Zostało to powiedziane bardziej szczerze niż taktownie, ale przynajmniej zostali zaakceptowani.
    Ian i Nataniel starali się nie zbliżać do chłopców, bo przecież pozostawali niematerialni. Nie chcieli, aby młodzi ludzie w miejscu, gdzie powinny znajdować się ich ciała, natrafili tylko na pustą przestrzeń. Mogło to stworzyć problemy.
    – Potrzebujemy waszej pomocy – włączył się teraz Nataniel. – Jedna ze stacji radiowych poszukuje uczestników do konkursu, specjalistów w wybranej dziedzinie. Słyszeliśmy, że jesteście prawdziwymi ekspertami, jeśli chodzi o The Lords of Time. Stworzyliście wokół nich cały kult, prawda? Wierzycie w ich istnienie i tak dalej?
    Chłopcy wykręcali się zażenowani.
    – Nie, już nie. Inni jeszcze się tym zajmują. A można coś zarobić na tym konkursie?
    – Pewnie! – skłamał Ian. – Dziesięć tysięcy funtów.
    – O rany – szepnął Josh.
    Ian poczuł, że w kwestii honorarium nieco przesadził, dodał więc pospiesznie:
    – Ale najpierw musimy przetestować wszystkich członków waszej grupy czy klubu. Wystąpi ten, który okaże się najlepszy. Możecie nam podać nazwiska pozostałych?
    Otrzymali niezbędne informacje, dowiedzieli się także, że jeden z grupy doszedł do wniosku, iż jest za stary na takie infantylne czczenie idoli. Zakochał się i nie chciał już wierzyć, że Władcy Czasu są czymś więcej niż bohaterami serii komiksów. Za to dwie pozostałe osoby, Mary i Bob, wciąż są prawdziwymi fanatykami. Znaleźli sobie nową kryjówkę, w której czcili Władców Czasu jak bogów w przekonaniu, że ci naprawdę istnieją.
    – No, to ich mamy – powiedział Nataniel po norwesku.
    – Tego najstarszego chłopaka też znam – oznajmił Ian. – Łatwo go znajdziemy.
    Zatroszczyli się o uzyskanie szczegółowych informacji, gdzie powinni szukać dwojga najmłodszych, Mary i Boba, a dla wszelkiej pewności zapisali jeszcze nazwę klubu sportowego, w którym ostatnio trenował najstarszy, ten, który zamienił narysowanych bohaterów z dzieciństwa na dziewczynę. To panna interesowała się sportem i pociągnęła chłopaka za sobą.
    – Czy jeszcze ktoś się w to bawił? – spytał Ian. – W ten kult Władców Czasu?
    – Nie, było nas tylko pięcioro.
    – Żadnego młodszego rodzeństwa, które interesuje się tymi prastarymi opowieściami?
    – Nie, obowiązywała najgłębsza tajemnica.
    To brzmiało bardzo obiecująco. Im mniej osób będą musieli odszukać, tym krócej tu zostaną.
    – Co wy właściwie wiecie o tych postaciach?
    – Wszystko – napuszył się Josh z nadzieją na dziesięć tysięcy funtów. – Dawni Goidelowie traktowali ich jak swoich bogów…
    – Ale naprawdę nimi nie byli?
    – Nie, Goidelowie mieli także prawdziwych bogów. Władcy Czasu strzegli tylko czasu i…
    Drugi chłopak, równie chętny do udziału w konkursie o zawrotną sumę pieniędzy, przerwał mu:
    – Pierwszy nosił imię Ruina, drugi – Zapomnienie, a trzeci – Nieubłaganie.
    Chłopcy popatrzyli na siebie spode łba i gwałtownie umilkli. Jeden drugiemu nie chciał zdradzać informacji, które mogły się przydać w eliminacjach.
    Ianowi zrobiło się przykro. Rywalizacja zniszczyła już wiele przyjaźni. To mroczna strona sportu, o której zapominają jego wielbiciele.
    Ale myśli Nataniela krążyły innym torem. Nareszcie się dowiedzieli, co reprezentują trzej upiorni jeźdźcy. I, rzeczywiście, symbolizowali złe strony czasu! Ruina… proces rozkładu; wszystko z czasem niszczeje, obraca się w popiół. Zapomnienie. Wszystko skrywają mroki przeszłości. Tyle ważnych, pięknych rzeczy ginie, niedostępne dla tych, którzy przychodzą później. Nieubłaganie. Upływający czas, którego nie da się zatrzymać…
    Zadrżał, ale udało mu się nad sobą zapanować.
    – To ci sami Władcy Czasu, co nasi – powiedział do Iana. – Chodźcie, odszukamy resztę tych młodych ludzi.
    Zbliżył się do chłopców i szybkim ruchem przesunął dłonią po ich oczach.
    – Zapomnieliście o nas. Zapomnieliście, że kiedykolwiek czciliście Władców Czasu, i nigdy już nie będziecie tego robić. Kiedy wrócicie do domu, nie będziecie nawet pamiętać o konkursie ani że byliście tu dzisiaj.
    Chłopcy nie zorientowali się, że coś się stało. Pożegnali się. Ian wskazał przyjacielowi drogę.
    Idąc ulicami miasta, w którym spędził tyle lat, czuł się taki lekki i swobodny. Stopy jakby nie dotykały asfaltu. Napłynęło wspaniałe, bliskie euforii uczucie.
    Wiele go dziwiło. Zadawał sobie na przykład pytanie, jak to możliwe, że inni ich widzą i mogą z nimi rozmawiać. Wiedział jednak, że nie tylko siły Marca odgrywają tutaj rolę. Zdolności Nataniela były równie potężne. Jeśli to Marco wyprawił ich w podróż, to z pewnością Nataniel uczynił ich na powrót widzialnymi i słyszalnymi. Nataniel i jego nadzwyczajne zdolności pozostawały w dalszym ciągu zagadką, być może nawet dla niego samego. Zapewne często przychodziło mu do głowy, że stoi w cieniu Marca, choć Marco wielokrotnie podkreślał, że tak nie jest.
    Nagle Ian przystanął.
    – Mamy szczęście – mruknął. – Tam, na boisku, gra w piłkę najstarszy z chłopaków. Wygląda na to, że popisuje się przed dziewczyną, która siedzi na pierwszej ławce.
    – Świetnie, Ianie! Bierzemy go!
    Nataniel wykazał się pewną złośliwością sprawiając, że chłopak na oczach dziewczyny wywinął kozła i wylądował twardo na kości ogonowej. Musiał opuścić boisko. Ian obserwował przyjaciela, zauważył, że Nataniel zrobił tylko drobny gest ręką, i to już wystarczyło. A więc potrafi także sprowadzić na człowieka nieszczęście! Tego się Ian nie spodziewał po spokojnym, dobrotliwym Natanielu.
    Ruszyli porozmawiać z kontuzjowanym bohaterem.
    Najbardziej obchodził go obolały zadek i urażona próżność, ale wydusili z niego przynajmniej, że „do cholery, nie interesuje go już taka dziecinada, jak komiksy!” Nataniel musnął dłonią jego oczy, nakazując zapomnieć o wszystkim, co ma związek z Władcami Czasu, oraz o tym, że kiedykolwiek zaliczał się do ich czcicieli. Potem oddali chłopaka w ręce zaniepokojonych opiekunów drużyny i współczujących przyjaciółek.
    Szczęście ich nie opuszczało. Najmłodszych członków klubu odnaleźli na miejscu w nowej świątyni, czyli w piwnicy domu rodziców chłopca. Tu też ujrzeli nareszcie to, czego szukali!
    Po długich wahaniach Iana i Nataniela dopuszczono do świętości.
    – Rzeczywiście, tutaj można mówić o kulcie – orzekł po norwesku Nataniel.
    Piwnica przybrana była udrapowanymi ciemnymi wełnianymi kocami, a w głębi ustawiono ołtarz. Przed plakatem z wizerunkiem Władców Czasu płonęła świeca. Przedstawiono ich jako pędzących na parskających białych wierzchowcach (drobny błąd rysownika), dzielnych, muskularnych, młodych i pięknych. Mogli być modelami reklamującymi zdrową żywność. Dzieci, dwunastoletnia dziewczynka i jakieś dwa lata starszy od niej chłopiec, nieudolnie ulepiły z wosku trzy pokraczne figurki, w zamierzeniu mające przedstawiać mistycznych jeźdźców. Przy odrobinie wyobraźni dało się powiedzieć, że rycerze dosiadają koni, a nie borsuków.
    Wszystko w tym pomieszczeniu świadczyło o uwielbieniu dla Władców Czasu. Dokoła widać było tego dowody. Dzieci wystroiły się w uroczyste szaty własnej produkcji, imitujące peleryny rycerzy. Nataniel rozpoznał materiał zasłonowy i coś, co kiedyś musiało być kuchennym fartuchem.
    Zaczęli rozmawiać z dziećmi, które znały Iana z widzenia. Dopytywali się, na ile naprawdę wierzą w istnienie Władców Czasu i czy jest ich więcej.
    – Nie, tylko my, na pewno – odparł chłopiec, Bob. – Zamieściliśmy kiedyś ogłoszenie w gazecie, że chcielibyśmy nawiązać kontakt z innymi wielbicielami, ale nikt się nie zgłosił.
    – Bo przestali wydawać komiks – dopowiedziała Mary ze szczerym żalem w głosie. – Ludzie pewnie o nich zapomną. Ale my nie.
    – Tak, bo my wiemy, że oni istnieją – oświadczył Bob.
    Nataniel odwrócił się do niego.
    – Skąd wiesz?
    – Kiedy zbudowaliśmy ołtarz i zaczęliśmy się do nich modlić, cała podłoga się zatrzęsła.
    Nataniel z powagą pokiwał głową.
    – Macie całkowitą rację. Oni naprawdę istnieją. Czy mieliście z nimi jakiś kontakt?
    – Nie – westchnęła Mary.
    – A co z artystą? Tym, który stworzył serię? Czy on w nich wierzy?
    – On nie żyje – z żalem powiedział chłopiec. – Właśnie dlatego komiks przestał się ukazywać.
    – Rozumiem.
    Nataniel musnął dłonią ich oczy.
    – Zapomnijcie o Władcach Czasu! Zapomnijcie, że tu w piwnicy była ich świątynia! Od razu zacznijcie tu sprzątać, pozanoście wszystko na miejsce, spalcie przebrania. Wszystko to będziecie robić bez żalu.
    Dzieci spokojnie pokiwały głowami. Znalazły się teraz całkowicie pod wpływem Nataniela.
    Ian podszedł do „ołtarza”. Zerwał plakat, pogasił świece. Dzieci nie protestowały, tylko grzecznie pomagały.
    Kiedy ostatnie dekoracje i przedmioty kultu zostały zniszczone, odczuli głęboki wstrząs, jakby podłogą targnęły rozpacz i gniew.
    Razem opuścili piwnicę, dzieci wyniosły koce wraz z pozostałymi rekwizytami.
    Nataniel wezwał Marca. Mogli wracać.
    W tym czasie jednak ci, którzy czekali na nich na lodowcu, zaczęli mieć kłopoty.
    Nie mogli dłużej udawać, że nie zauważają tego, co stało się faktem: Władcy Czasu byli już niedaleko. Ciężki stukot podków, pod którymi otwierały się nowe szczeliny w lodzie, rozlegał się coraz bliżej ich kryjówki. Benedikte, obdarzona umiejętnością rozpływania się w powietrzu, zdecydowała się ostrożnie wyjrzeć.
    Prędko wróciła do groty.
    – Są tutaj wszyscy trzej – oznajmiła zgnębiona. – I wiedzą, gdzie jesteśmy. Ich konie stoją zwrócone do nas, nadciągają każdy z innej strony.
    – Widziałaś ich wyraźnie?
    – Nie, ale teraz, kiedy są bliżej, lepiej ich widać.
    – Co robimy? Będziemy tu siedzieć i pozwolimy się wyłapać, jakbyśmy byli wyłożoną przynętą? – denerwowała się Tova.
    – Nie mamy wyboru – odparł Marco. – Pozostaje nam jedynie nadzieja, że im dwóm uda się coś osiągnąć.
    Wskazał na pogrążonych w głębokim śnie Iana i Nataniela.
    – Ich butelki… – z lękiem zaczął Gabriel. – Nie zabrali ich chyba ze sobą do Anglii?
    – Nie, są tutaj. W podróż wyruszyły tylko ich obrazy wywołane myślą.
    – Czy to właściwe wyjaśnienie? – spytała Benedikte z niedowierzaniem.
    Marco popatrzył na nią.
    – Nie. Bardzo uproszczone. Tutaj spoczywają tylko ich ciała, duszę i myśli zabrali ze sobą.
    – Oto właśnie mi chodziło – pokiwała głową Benedikte.
    Gabriel przyjrzał się śpiącym. Z kronik Ludzi Lodu wiedział, że gdyby dotknął Iana albo Nataniela, w ogóle by nie zareagowali.
    Zadrżał. To naprawdę przerażające.
    Ale Władcy Czasu byli rzeczywistością setki razy straszniejszą.
    Tova wstała.
    – Nie chcę bezczynnie siedzieć i dać się złapać w tej dziurze – oświadczyła. – Czy nie możemy zdobyć się na jakąś obronę? Zaklinanie, czary?
    – Nie przeciwko nim – odpowiedział Marco. – Pozostaje nam tylko czekać na rezultat działań Iana i Nataniela. Nie wolno wam pod żadnym pozorem wchodzić na lód, bo będziecie straceni! Najlepszą ochronę mamy tutaj.
    – To rzeczywiście wydaje się beznadziejne – mruknęła Tova. – A nie możemy się schować głębiej?
    Gabriel spróbował przeniknąć wzrokiem skały w poszukiwaniu jakiejś wnęki czy korytarza, ale nadaremnie. Głosy mówiących odbijały się od pokrytych lodem ścian dziwnym dźwięcznym echem – dzwonieniem, jakie powstaje, kiedy stuka się paznokciem o szkło.
    – Siedzenie tutaj ma swoje zalety – powiedział Marco, uśmiechając się krzywo. – Oni sprawiają wrażenie przyrośniętych do koni, nie mogą z nich zsiąść.
    – To dość praktyczne – cierpko zauważyła Tova. – Dla nas, bo nie dla nich. Ale nie możemy tkwić tu przez całą wieczność. Prędzej czy później będziemy musieli wyjść.
    W tej samej chwili z góry dotarł do nich zgrzyt, na głowy posypały się drobiny lodu. Na krawędzi jamy pojawiło się ogromne kopyto.
    – Są tutaj – szepnął Rune. – Kryjcie się!
    Wsunęli się tak głęboko, jak tylko się dało, ale wielkiego pola do popisu nie mieli. Gabriel mocno ścisnął w dłoni swego nowego przyjaciela, małą alraunę.
    Do groty wsunął się szpic lancy, poruszającej się w poszukiwaniu ofiary. Gabriel podniósł oczy i ujrzał bok czarnego konia, w strzemieniu nogę w zbroi i straszliwą twarz obróconą ku niemu. Wszystko było jakby na wpół przezroczyste, rozmigotane, jak odległa błyskawica albo refleksy światła w kryształowym paciorku.
    Lanca skierowała się na Gabriela, który zdołał się przed nią usunąć, ale rycerz nie rezygnował tak łatwo. Szukał dalej, zahaczył o kurtkę chłopca, a potem…
    Wszyscy zaczęli krzyczeć. Lanca dosięgła Iana i wyciągnęła go z groty. Zawisł na krawędzi lodu, później ześlizgnął się w dół. Przyjaciele natychmiast rzucili się na pomoc, chcąc wciągnąć jego bezwładne ciało do kryjówki, kiedy pojawił się kolejny jeździec, przechylając tym samym szalę zwycięstwa na stronę Władców Czasu.
    Ian leżał na lodzie, nie będąc w stanie się bronić.
    Towarzysze nie mieli już na co czekać. Wszyscy wydostali się na powierzchnię lodowca.
    Pierwszy z przybyłych Władców Czasu, który pochylił się, żeby podnieść Iana i odjechać z nim, nagle jakby zdrętwiał. Obrzucił wybranych wściekłym, a zarazem pełnym przerażenia spojrzeniem, ale im się wydało, że nagle jeszcze bardziej przybladł. Promienie słońca przeświecały teraz przez niego niczym przez delikatny welon chmur. Na oczach dwu pozostałych jeźdźców rozpłynął się w powietrzu, a wściekły ryk, jaki przy tym wydał, powoli zamierał. I rycerz, i koń zniknęli.
    – Natanielowi udało się odnaleźć któreś z dzieci i wymazać ich wspomnienia o Władcach Czasu – oznajmiła Benedikte, skontaktowawszy się z duchami.
    – Ale pozostaje jeszcze dwóch rycerzy – mruknął Marco. – Ściągnijmy Iana! Grota jest naszym jedynym ratunkiem.
    Gabriel natychmiast ześlizgnął się na dół. Akurat w tej chwili nie miał w sobie ani odrobiny odwagi. Skulił się przy ciele Nataniela, szczękając zębami z zimna i ze strachu. Łzy płynęły mu strumieniem po policzkach, ale nawet tego nie zauważył.
    Jego towarzysze przenieśli Irlandczyka.
    Ale Rune podjął walkę. Tak jak wtedy, kiedy porwali Halkatlę, ruszył prosto na upiornych rycerzy. Nienawidził ich za to, co jej zrobili.
    Walka była, rzecz jasna, nierówna. Rune bił się dzielnie, ale nie miał szans w obliczu takich przeciwników. Marco poderwał się, chcąc przyjść mu z pomocą, ale przytrzymały go Tova i Benedikte. Na gładkim lodzie nawet nie mógł im się opierać.
    – Ale oni zabiorą Runego do Tengela Złego – protestował wzburzony. – Możecie sobie wyobrazić, co będzie, kiedy ten łajdak się dowie, kim jest Rune? Muszę mu pomóc!
    – I sam się przy tym ujawnić?
    Marco przymknął oczy i ciężko westchnął.
    – Masz rację. Czy możemy kogoś wezwać?
    – Nikt sobie z nimi nie poradzi. I nie śmiej przypadkiem wzywać wilków czarnych aniołów! One na pewno nie mogą zostać odkryte.
    Marco ukrył twarz w dłoniach.
    – Ale co z Runem?
    Benedikte odparła zasmucona:
    – Nic nie możemy zrobić. Nic.
    W tej samej chwili usłyszeli, że koń oddala się kłusem.
    – Och, Rune! – jęknęła Tova. – Zabrali go!
    Benedikte usiłowała ich pocieszać:
    – Rune nie był szczęśliwy. Taki samotny. Nieśmiertelny. Ale co komu po nieśmiertelności, kiedy trafi do Wielkiej Otchłani?
    – Myślę, że po tym, jak zabrali jego najbliższego przyjaciela, Halkatlę, nie dbał już o swoje wieczne życie – powiedział Marco. – Być może nawet tego chciał. To nam będzie trudno pogodzić się z jego stratą.
    Nad wejściem do groty pojawiło się straszliwe oblicze. Trzeci z Władców Czasu nadal tu krążył.
    – Jeśli pochyli się na tyle nisko, że sięgnie tutaj ramieniem – szeptał Marco – wszyscy się go uczepimy i ściągniemy z konia.
    – Nie jesteśmy na to dość silni – stwierdziła Benedikte. – W rezultacie on nas wszystkich stąd wyłowi.
    – Musiałaś mi wszystko zepsuć? – spytał Marco z wyrzutem.
    – Ale pomysł był niezły – pochwaliła Tova.
    Gabriel wtrącił nieśmiało:
    – Wydaje mi się, że ten rycerz staje się coraz bardziej przezroczysty.
    – To prawda – przyznała Benedikte. – „Niszczycielskie działania” Iana i Nataniela wywarły widać wpływ nie tylko na pierwszego jeźdźca.
    Pozwolili sobie na ostrożny uśmiech. Jeśli w takiej sytuacji stać kogoś na optymizm, to znaczy, że wiele już się wygrało.
    – Poza tym on nie wciśnie tu ręki – dodał Gabriel po namyśle.
    – Chyba że zdjąłby rękawicę – podsunęła Tova. – Ale sądzę, że nie może tego zrobić.
    – Chyba rzeczywiście nie – zgodził się Marco. – Oni są jak odlani z jednego kawałka metalu. Uważaj, Tova!
    Czubek lancy znów przeszukiwał grotę. Mądrzy po szkodzie chronili pogrążonego wciąż w transie Nataniela. Marca ogarnęła jednak taka wściekłość, że chwycił lancę i wbił ją w lodową podłogę. Wielki gniew dodał mu mocy i lanca utkwiła w lodzie jak wmurowana.
    Władca Czasu wydał z siebie ryk wściekłości. I teraz na własne oczy się przekonali, że jest całością. Wierzchowiec parskał, bił kopytami i stawał dęba, aż cały lodowiec drżał w posadach, ale jeździec nie mógł się uwolnić.
    – Zdradziłeś się – mruknęła do Marca Benedikte. – Żaden człowiek nie ma tyle siły.
    Potomek Lucyfera zaniepokoił się nie na żarty. Jeśli ten władający czasem rycerz dotrze do Tengela Złego, może zdradzić mu, kim jest Marco.
    Władca Czasu wymyślił kolejny fortel. O pokrywę lodowca zaczęło nagle walić olbrzymie kopyto. Skrytych w jamie zasypały ostre odłamki. Ciężkie kopyto przebiło się przez lód i już się wydawało, że ich zgniecie, gdy w ostatniej chwili cofnęli się głębiej. Kopyto znów się uniosło do kolejnego, być może morderczego ciosu.
    I wtedy Władca Czasu zaczął krzyczeć. Był to ten sam krzyk przerażenia, jaki wydał z siebie poprzedni rycerz.
    Ujrzeli, jak jego lanca staje się coraz cieńsza, coraz bardziej przypominając przezroczysty sopel lodu.
    – Nataniel zdołał wyeliminować kolejnego wyznawcę Władców Czasu w Liverpoolu – stwierdził Marco. – Dziękujemy, Natanielu i Ianie! Nie macie pojęcia, jak bardzo jesteśmy wam wdzięczni!
    Lanca zniknęła. Pozostała po niej jedynie dziura w lodzie. Kiedy wyjrzeli z kryjówki, zobaczyli, jak straszliwy jeździec niknie w ostatnich migotliwych błyskach.
    Przez chwilę stali pogrążeni w ciszy, potem opuścili schronienie.
    Lodowiec był pusty.
    – Ale wciąż jest jeszcze jeden – przestrzegł Marco. – Ten, który zabrał Runego.
    – Wiemy o tym – powiedziała Tova. – Ale musimy iść naprzód, prawda?
    – Trzeba zaczekać na sygnał Nataniela, abym mógł wybudzić ich z transu. Potem podejmiemy dalszą wędrówkę. Natychmiast. I tak jesteśmy już bardzo spóźnieni.
    Wyciągnęli z groty dwóch nieprzytomnych, potem usiedli przy nich i czekali.
    Kto przybędzie pierwszy? Nataniel czy Władca Czasu? Wszystko zależeć będzie od tego, czy Nataniel odnajdzie resztę młodych ludzi i zdoła wybić im z głowy niemądre pomysły.
    I co się stało z Runem?
    Siedzieli przez jakieś dziesięć minut, kiedy Marco poruszył głową. Na twarzy odmalował mu się wyraz skupienia, jak gdyby czegoś nasłuchiwał.
    – Jest sygnał – potwierdził. – Pozostaje tylko ich obudzić.
    Poszło mu to bez najmniejszych trudności. Nataniel i Ian prawie od razu otworzyli oczy i usiedli.
    – Wszystko w porządku? – spytał zaraz Nataniel.
    – Z nami tak. Rozumiem, że odnaleźliście wszystkich wyznawców Władców Czasu i zdołaliście ich „nawrócić”. Ale z Runem nie poszło tak dobrze. Nic nie wiemy o jego losie. Nie wiemy, jak daleko zdołał dotrzeć ostatni z jeźdźców i jaką krzywdę zdołał wyrządzić naszemu przyjacielowi.
    Rune nie miał opiekuna, pomyślał Gabriel ze smutkiem. Halkatla także nie.
    I obydwoje zginęli.
    Wybranym nie pozostawało nic innego, jak ruszyć w drogę. Mieli zadanie do wykonania i nic nie mogło im go przesłonić.
    Żadne z nich jednak nie odczuwało już woli walki ani dumy, że zostali do tego wybrani.
    Ostatni z Władców Czasu zataczając się dotarł do Lynxa i Tengela Złego.
    – Jakoś dziwnie zbladłeś – tonem agresywnego potępienia odezwał się Tengel Zły. – Jesteś prawie przezroczysty! Co się stało?
    – Przynoszę ci… zdobycz, o Nieśmiertelny – wydusił z siebie Władca Czasu. Jego donośny przedtem głos brzmiał jak szept. – Dobra zdobycz… Jeszcze jeden… nieśmiertelny.
    – Nieśmiertelny? – Oczy Złego zalśniły podejrzliwością. – Poza mną nie ma nikogo, kto posiadł wieczne życie!
    – Wśród nich… jest więcej takich… którzy sprzeciwili się prawom… czasu – jęknął rycerz. – Przyjemnością będzie… móc… zniszczyć…
    Dalszych słów nie zdołał wypowiedzieć.
    – Więcej? – histerycznie wrzasnął Tengel. – I co masz na myśli, mówiąc o zdobyczy? Nikogo nie widzę!
    Władca Czasu usiłował się zorientować, co wiezie ze sobą na koniu.
    – Ja… chyba… go zgubiłem. Taki… zmęczony… Nie mogę…
    – Jakiego nieśmiertelnego zgubiłeś? – złowieszczo warknął Tengel Zły.
    – Stworzonego… w Ogrodzie Edenu… Potężnego… mocarnego…
    – Co takiego? Mów składnie! Do niczego się nie nadajesz!
    – Niebezpieczny… Dali mu… ludzką postać… Oni!
    Tengel Zły mało nie pękł z niecierpliwości. Lynx natomiast zachował swą zwykłą flegmę i obojętność.
    Władca Czasu był już tak przezroczysty jak odbicie światła w powietrzu. Chciał coś powiedzieć, ale ledwie był w stanie sformułować myśli, czuł bowiem, że siły opuszczają go w zastraszającym tempie.
    – Ty łajdaku – syknął do Tengela Złego. – Z całą świadomością… posłałeś nas… do nich… na pewną zgubę… Oni są… zbyt potężni…
    – Nonsens! Zwykli ludzie?
    – Nie, ty nędzny Nieśmiertelny… który niestety… zdobyłeś władzę nad czasem… Nie. Jeden z nich… ma… skórę… lśniącą… czarno…
    Wargi Tengela wykrzywiły się z pogardą.
    – Czarnuch? Murzyn?
    – Nie… taki blask…
    Władca Czasu wydał z siebie przenikliwy okrzyk przerażenia i rozpłynął się w powietrzu.
    Nastąpiło to w tej samej chwili, kiedy Ian i Nataniel zniszczyli „świątynię”, urządzoną ku czci Władców Czasu, i wymazali ich wspomnienie z pamięci dzieci w dalekiej Anglii.
    Tengelowi Złemu na moment całkiem odebrało mowę. Niepojęte, że ci nic nie znaczący potomkowie Ludzi Lodu zdołali zniszczyć Władców Czasu. To niemożliwe!
    Opamiętał się wreszcie i skierował swój gniew na Lynxa:
    – Wyślij kogoś, by odnalazł tego, który spadł mu z konia!
    – Panie, nie mamy już kogo wysłać.
    O, zamknij się, pomyślał Tengel Zły. Nie zdążę nikogo sprowadzić. Ci nędznicy stoją już u wejścia do Doliny.
    – To sam idź! – wrzasnął. – Nie potrafisz myśleć?
    Lynx, obrzuciwszy swego pana nic nie mówiącym spojrzeniem, zniknął.
    Tengel został sam przy znienawidzonym niewidzialnym murze.
    Czarno połyskująca skóra? Gdzie on to już słyszał?
    Nie najlepiej się orientował w historii stworzenia, wiedział jednak, że tam było coś podobnego. Coś o istotach o czarnej skórze i…
    Kogo by się poradzić? Kto mógł to wiedzieć?
    Szatan? Nie, ta tchórzliwa gnida uciekła.
    Kto mu jeszcze został, kogo nie wykorzystał do tej pory?
    Chacmool? Meksykański bóg śmierci, którego trzymał w rezerwie; jego kamienny posąg znajdował się w dżungli w Meksyku. Chacmool spoczywał w pozycji półleżącej, spoglądając na swych wyznawców gniewnym wzrokiem. Na brzuchu miał misę, wkładano do niej serca ludzi złożonych mu w ofierze.
    On rzeczywiście by mu się nadał, uznał Tengel Zły.
    Ale, nie, niestety. Ten kult wyginął już dawno temu. Konkwistadorzy położyli mu kres.
    Tengel Zły w istocie wiedział bardzo wiele o orędownikach zła w zamierzchłych czasach. Nauczył się tego u Źródeł Zła. O dobrych mocach jednak wiedział żałośnie mało.
    Nagle twarz mu się rozjaśniła. Ahriman! Oczywiście! Zły duch Partów! Książę ciemności i kłamstwa. Ta wiara wciąż żyje. A ponieważ Ahriman był mniej więcej współczesny Ogrodowi Edenu, wiedział może coś o tej figurze, którą Władca Czasu zawieruszył po drodze?
    Wezwał Ahrimana, jedną z największych postaci w historii religii świata.
    Jego wizerunków w sztuce jest niewiele, a te, które istnieją, są niezdarne, wykonane po amatorsku. Ahriman przybył skradając się jak wąż, sposób jego chodzenia przypominał pełzanie gada.
    Udawał, że Tengel nie robi na nim żadnego wrażenia, lecz obaj wiedzieli, że z nich dwóch przodek Ludzi Lodu jest silniejszy. Tengel Zły był władcą wszystkich mrocznych mocy na świecie.
    Ahriman jednak nie chciał przyjąć tego do wiadomości.
    – Czego ode mnie chcesz? – spytał obojętnie.
    – Informacji. Dwóch istotnych wyjaśnień. Kto jeszcze był w Ogrodzie Edenu? Jakaś istota z przypominającej drewno materii, ale posiadająca ludzką postać?
    Ahriman, nie mając pojęcia, o kim Tengel Zły mówi, wykręcił się od powiedzenia tego wprost, podlizując się Złemu i wychwalając go. Tengel, istota bezgranicznie próżna, przez jakiś czas znajdował w jego słowach zadowolenie, aż wreszcie uznał, że Ahriman przesadził.
    – Obrzydliwy kłamco, opiekuńczy duchu wszystkich łgarzy, przecież ty nic o tym nie wiesz! – wrzasnął. – Odpowiedz mi więc na to: Kto ma czarną skórę? Pamiętaj, że nie chodzi mi o ludzi!
    Ahriman skulił się i ukrył twarz.
    – Chodzi ci o mego najgorszego wroga, panie – zawył. – Nie mogę wypowiedzieć jego imienia! Ma liczny dwór, to może być ktoś z jego otoczenia.
    – Kto to taki?
    – Moja duma zabrania mi o nich mówić.
    – Czy znają czarodziejskie runy?
    – Zapewne.
    – Jaką metodą się posługują?
    W oczach Ahrimana pojawiła się chytrość.
    – Zależy, czego to dotyczy.
    Tengel usiłował wybrać mniejsze zło i wreszcie postanowił ujawnić fakty, które były mu nader przykre:
    – Upletli niewidzialną sieć wokół tej doliny – rzekł niewyraźnie. – A ja muszę się tam dostać jak najprędzej.
    – Gdzie ta sieć?
    – Sam zobacz.
    Dłoń Ahrimana natrafiła na opór w powietrzu.
    – Rozumiem – uśmiechnął się. – I mój pan nie potrafi sobie z tym poradzić?
    – Nie mam czasu – prychnął Zły, pieniąc się z wściekłości i wstydu.
    Zły bóg Partów przyglądał mu się spode łba. Wiedział, że teraz on jest górą.
    – Jeśli w istocie, jak przypuszczam, to mój przeciwnik i jego dworzanie ustawili tę przeszkodę, być może uda mi się ją zniszczyć…
    – A więc, do wszystkich czartów, zrób to!
    Nawet Tengel Zły posługiwał się przekleństwami związanymi z nie istniejącym piekłem.
    – Hm – mruknął Ahriman przeciągle, z wyrachowaniem. – Pod jednym warunkiem.
    – Jakim?
    – Że później mnie wypuścisz. Służenie komukolwiek jest poniżej mojej godności.
    Tengel starał się jak najprędzej rozważyć tę propozycję. Czas płynął, intruzi dotarli już daleko. Poza tym kiedy tylko on napije się ciemnej wody, zrobi co zechce z bezwstydnie nieposłusznymi młodzieniaszkami, takimi jak Ahriman.
    – Masz na to moje słowo honoru – obiecał.
    Ahrimanowi także nie brakowało próżności. Był dostatecznie głupi, by uwierzyć w obietnicę podłego pana. Przede wszystkim myślał jednak o nieopisanej przyjemności, jaką sprawi mu zniweczenie dzieła jego odwiecznego wroga.
    – Zobaczmy… – rzekł wyniośle, zataczając dłońmi kręgi przy murze, którego nikt nie widział.
    – Spiesz się, nie stój jak baran – warknął Tengel Zły.
    Zbliżał się Lynx i Tengel nie chciał stracić przed nim twarzy. Wielkim poniżeniem była dla niego konieczność wezwania pomocy.
    Aby ukryć swe upokorzenie, zaatakował Lynxa:
    – I jak? Gdzie ta zdobycz? Co to za kukułcze jajo zgubił ten nieudacznik, który do niczego się nie nadaje?
    Ian spostrzegł go pierwszy.
    – Zobaczcie! – pokazał. – Jakaś kropka zbliża się w naszą stronę!
    Szczery uśmiech rozjaśnił twarz Marca:
    – Brązowa kropka! To nie może być nikt inny jak Rune. Zaczekajmy na niego!
    Dotarli już dość daleko, ale chętnie się zatrzymali.
    Rune wkrótce ich dogonił, zgotowano mu gorące powitanie.
    – Już drugi raz musieliśmy zostawić cię na pastwę losu, Rune – z powagą rzekł Nataniel. – Uwierz mi, nie przyszło nam to z lekkim sercem.
    – Wiem o tym – odparł Rune. – Ale wasze zadanie jest najważniejsze. Rozumiem więc wasz wybór.
    – Opowiedz teraz, jak sobie dałeś radę? Czy dotarłeś aż do Tengela Złego?
    – Nie. Ty i Ian musieliście odnieść kolejne zwycięstwo w Anglii, bo w połowie drogi Władca Czasu wydał z siebie jęk i siły zaczęły go opuszczać. Dlatego mogłem zsunąć się z konia i biec z powrotem.
    – Pewnie wtedy, kiedy rozmawialiśmy z tym piłkarzem – domyślił się Ian. – Albo kiedy zniszczyliśmy ołtarz, postawiony przez dzieci. Ale nie, to chyba było później…
    Maszerując ku przełęczy w masywie górskim relacjonowali sobie nawzajem wszystko, co się wydarzyło. Świadomość, że wyszli cało z kolejnych opresji, dodała im otuchy.
    Tak było do momentu, gdy osiągnęli przełęcz i zajrzeli do Doliny Ludzi Lodu.
    Zatrzymali się i przez chwilę stali w milczeniu.
    Z nicości wystąpili ich opiekunowie. Tengel Dobry, Sol, Linde-Lou i Ulvhedin. Benedikte towarzyszyła im przez cały czas.
    – Nadeszła chwila pożegnania – rzekł Tengel Dobry. – Teraz zostaniecie sami. Ale nasze myśli będą wam towarzyszyć, możecie też zwracać się do nas o radę. Nic poza tym.
    – A… Rune? Co z nim? – zaniepokoiła się Tova.
    – Rune także nie pójdzie z wami. Nie może wejść do Doliny.
    Wielce ich to zasmuciło. Byli pewni, że ich nie opuści.
    Odwlekali moment rozstania. Milczący, przytłoczeni powagą chwili, długo się ściskali.
    Znów spojrzeli na Dolinę. Unosiła się nad nią mgła, nie bardzo mogli się rozeznać w terenie. Nikt nie wiedział, jakie niebezpieczeństwa tam na nich czyhają ani czy pięcioro żyjących, Nataniel, Marco, Tova, Ian i Gabriel, kiedykolwiek powrócą do normalnego świata.
    Ruszyli w drogę, raz obejrzeli się i pomachali na pożegnanie. Pięcioro, którzy mieli uratować świat, nieświadomy nawet istniejącego zagrożenia. Nie mogli liczyć na sławę.
    Niedługo potem Ahriman krzyknął z zadowoleniem:
    – Udało się! Pokonałem mego znienawidzonego przeciwnika!
    Tengel Zły nie wysilił się nawet na jedno słowo podziękowania, odsunął go tylko na bok.
    – Chodź, Lynx! Nie mamy czasu do stracenia.
    Otaczająca ich przyroda jęknęła głucho. Wielki Tan-ghil sforsował niewidzialny mur.

Margit Sandemo


***

Top.Mail.Ru