Скачать fb2
Pod Naporem Uczuć

Pod Naporem Uczuć

Аннотация

    Lady Fortune Lindley jako dwudziestoletnia stara panna opuszcza Szkocję, by zamieszkać w Irlandii, w Maguire's Ford, gdzie się urodziła. Ma odziedziczyć tę posiadłość pod warunkiem, że wyjdzie za mąż za irlandzkiego protestanta. Ostatecznie Fortune zgadza się rozważyć kandydaturę Williama Deversa, arystokraty o odpowiednim statusie i majątku. Wkrótce jednak poznaje jego młodszego brata, Kierana, i ogarnia ją namiętność, jakiej do tej pory nie zaznała. Ten wybór pociąga za sobą serię dramatycznych zdarzeń. A to dopiero początek jej zawiłych losów…


Bertrice Small Pod Naporem Uczuć

WSTĘP

    Ulster, rok 1630
    Przyjedzie. Dobry Boże, przyjedzie! Wróci do Maguire's Ford. Upłynęło dwadzieścia lat, odkąd widział ją ostatni raz, ale wiedział o niej wszystko, co trzeba, bo jej kuzyn, ksiądz, nigdy nie skąpił informacji zaczerpniętych z jej listów. Urodziła królewskiego bastarda nieżyjącemu już księciu Henry'emu Stuartowi. Czy książę mógł jej nie kochać? Czy jakikolwiek mężczyzna mógł jej nie kochać? Ponownie wyszła za mąż za Szkota i dała mu trzech synów. Jej najstarsza córka z drugiego małżeństwa była mężatką z dwójką dzieci. Tak wiele osiągnęła w czasie tych dwudziestu lat, podczas gdy on miał tylko wspomnienia o niej. Do tej pory mu to wystarczało.
    Przesunął ogromną dłoń po włosach, które nadal miały ciepłą, złocistą barwę, ale było ich już nieco mniej niż kiedyś. W jego oczach, błękitnych jak Lough Erne, widniała troska. Westchnął ciężko. Dlaczego właśnie teraz? Dlaczego wracała do Maguire's Ford w czasie, gdy zaczął odczuwać brak rodziny? Odłożył na bok jej list.
    – Rory! Rory Maguire! – Ojciec Cullen Butler wszedł do holu i rozwinął trzymany w ręce pergamin.
    – Jasmine wraca do Ulsteru! – zawołał z podnieceniem. – Nie sądziłem, że jeszcze kiedyś ją zobaczę. Dzięki niech będą Bogu i jego aniołom!
    – Czas był dla Cullena Butlera łaskawy. Pomimo śnieżnobiałych włosów, nadal miał młodą twarz i błyszczące, niebieskie oczy.
    – Nie mogę być obecny, gdy tu powróci – odpowiedział ponuro Maguire.
    – Musisz – spokojnie rzekł ksiądz, nalewając sobie solidną porcję ciemnej, nieco mętnej whisky ze stojącego na stole dzbana. – Jesteś zarządcą jej majątku, Rory. Wiele lat temu powierzyła ci Maguire's Ford, a teraz przyjeżdża. Spodziewa się tu ciebie spotkać. Człowieku, wszystko, co chowasz w swoim sercu musi pozostać ukryte. Rozumiem, że łatwiej ci było, gdyś jej nie widział codziennie, ale nie zabawi tu długo. Najwyżej parę miesięcy. Czy podała ci powód swojego przyjazdu? – Powoli sączył whisky. Rory Maguire pokręcił głową.
    – Nie, nie podała.
    – Chce przywieźć swoją młodszą córkę, która została poczęta i urodziła się w Maguire's Ford, lady Fortune Lindley, żeby znalazła tu sobie męża. Wygląda na to, że w całej Anglii i Szkocji nie istnieje mężczyzna, który by się jej spodobał. Bardzo samowolna dziewczyna. Nie jest już pierwszej młodości, ale jest uparta – rzekł z uśmiechem ksiądz. – Chyba bardzo przypomina swoją matkę, gdy ta była w jej wieku. Mogę to powiedzieć, bo byłem przecież jej nauczycielem. – Roześmiał się, po czym na powrót spoważniał.
    – Jasmine chce jej dać w posagu Maguire's Ford, Rory. – Ksiądz usadowił się w fotelu przy kominku i skinął na swojego towarzysza, by poszedł w jego ślady.
    Rory Maguire usiadł i ponownie przesunął ręką po gęstych włosach.
    – Najlepiej więc będzie, jeśli się stąd oddalę – odpowiedział. – Dziewczyna zechce sama wybrać zarządcę swojego majątku, a raczej zrobi to jej mąż.
    – Nie, nic jeszcze nie zostało postanowione – uspokajał ksiądz swojego towarzysza. – Jest też wielce nieprawdopodobne, żeby cię zastąpiono kimś obcym. Jasmine wie, że właścicielem tej ziemi była twoja rodzina, zanim Conor Maguire i jego ludzie odeszli z lordami. Nawet dzisiaj jesteś uważany za pana na zamku Erne Rock, Rory.
    – Tylko dlatego, że jego angielski właściciel tu nie mieszka – przypomniał księdzu Maguire.
    – Jasmine nie pozbędzie się ciebie po tych wszystkich latach – odparł Cullen Butler. – Znam moją kuzynkę. Pomagałem ją wychowywać.
    – Dawno jej nie widzieliśmy – padło w odpowiedzi. – To kobieta, której drugi syn ma króla za wuja. A co z jej szkockim mężem? Na pewno będzie miał w tej sprawie coś do powiedzenia, ojcze.
    – James Leslie darzy żonę ogromnym szacunkiem i nie miesza się w jej sprawy – odrzekł ksiądz. – Ale dość już tych głupstw, Rory. Przyjadą tu na początku maja.
    – Przyjadą? Ile to będzie osób? – Rory opróżnił kryształowy kieliszek, sięgnął po dzban i nalał sobie drugą porcję.
    – Jasmine, jej mąż i lady Fortune – odpowiedział ksiądz.
    – A służba? – dociekał Rory.
    – Owszem, Adali i mała Rohana. Toramalli jest mężatką i wraz z mężem będzie się opiekować małym lordem Patrickiem, który zostanie w Glenkirk ze swoimi braćmi. To rozsądne rozwiązanie. Pewnego dnia jemu przypadnie majątek, lepiej więc, żeby jak najwcześniej poczuł swoje przyszłe obowiązki.
    – Erne Rock powita ich jak w czasach, gdy zamieszkiwała go moja rodzina – rzekł Rory z uśmiechem. – Najlepiej będzie, jeśli przeniosę swoje rzeczy do domku w ogrodzie.
    – Tak będzie najlepiej – zgodził się ksiądz. – Zresztą pewnie byś tam zamieszkał. O ile sobie przypominam, Jasmine dała ci go na własność. Mam wrażenie, że moja kuzynka chce, aby Fortune zamieszkała w Irlandii. Kontaktowała się z wielebnym Steenem w sprawie protestanckich rodzin. Oczywiście, zgadzamy się z nim, że jest tylko jedna rodzina godna rozważenia. Deversowie z Lisnaskea. Syn sir Shane'a jest bogatym młodzieńcem we właściwym wieku. Ma dwadzieścia trzy lata, a lady Fortune tego lata skończy dwadzieścia.
    – Jak możesz brać udział w kojarzeniu małżeństwa z protestantem, ojcze? Na Boga, przecież sam chrzciłeś tę dziewczynkę! Cullen Butler wzruszył ramionami.
    – Jesteśmy daleko od Rzymu, chłopcze – powiedział spokojnie. – Obaj wiemy, że jeśli lady Fortune ma posiąść Maguire's Ford, musi poślubić protestanta. Ponadto została wychowana przez szkockiego ojczyma, należącego do Kościoła anglikańskiego. Jasmine zaś, podobnie jak moja świętej pamięci ciotka Skye, w sprawach wiary sama jest dla siebie prawem. Jeśli Fortune jest nieodrodną córką Jasmine, będzie traktować wszystkich równo i tolerancyjnie, niezależnie od ich wyznania. Dwadzieścia lat temu w tej wiosce nie było protestantów, a teraz są i nawet mają swój kościół. Wszyscy żyjemy w zgodzie, bo ani Samuel Steen, ani ja nie pozwolilibyśmy, aby było inaczej. Moja ciotka Skye, z domu O'Malley, lubiła cytować królową Bess, która mawiała często, że jest tylko jeden Jezus Chrystus, a reszta to drobnostka.
    Ze smutkiem muszę przyznać, nawet gdyby Rzym miał mnie obłożyć ekskomuniką za samą myśl, a nie za wypowiedzenie tego na głos, że przeklęta kobieta miała rację. Kocham Kościół, Rory, bo inaczej nie poświęciłbym mu swojego życia. Nawet Kościół czasem błądzi. I nie tylko Kościół, ale i protestanci. Nie mogę pojąć, w jaki sposób niektórzy znajdują wytłumaczenie dla swojej bigoterii i wierzą, że Bóg również ich usprawiedliwia! Jednak, choć nie oznajmię tego publicznie, popieram małżeństwo lady Fortune Lindley z protestantem, synem sir Shane'a. Czy nie będzie miło mieć w Erne Rock młodą parę i, jeśli Bóg pozwoli, ich dzieci?
    – Na starość stajesz się sentymentalny, Cullenie Butlerze – powiedział Rory Maguire, ale w jego głosie nie było potępienia, tylko wzruszenie.
    Ksiądz się roześmiał.
    – Sam się dziwię, że mam już sześćdziesiąt lat, Rory, a ty jesteś jedynie dziesięć lat ode mnie młodszy. A teraz obiecaj mi, że nie usłyszę już więcej tych głupstw o twoim wyjeździe z Maguire's Ford, dobrze?
    – Zostanę, dopóki nikt nie każe mi odejść – stwierdził zarządca. – Zresztą i tak nie mam zielonego pojęcia, dokąd mógłbym się udać – przyznał z krzywym uśmiechem. Potem oprzytomniał. – Ale nie będzie mi łatwo znów ją ujrzeć.
    – Spodziewam się – zgodził się ksiądz – ale zrobisz, co trzeba, tak jak robiłeś zawsze przez te wszystkie lata, prawda?
    Maguire westchnął ciężko.
    – Dobrze – powiedział. – Uczynię wszystko, żeby była zadowolona, ojcze.
    Ksiądz skinął głową z aprobatą, wysączył do dna kieliszek i wstał. – Zbieram się więc. Muszę jeszcze odprawić nieszpory. – Odstawił kieliszek na stół. – Będę tutaj, żeby ci pomóc przez to przebrnąć. Niech Bóg ma cię w opiece. – Zakreślił znak krzyża nad swoim gospodarzem i opuścił pokój.

*

    Rory Maguire siedział, wpatrując się w ogień. Jasmine miała przyjechać do Maguire's Ford. Zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia w Dundeal, gdy z wdziękiem schodziła z mostku „Róży Cardiffu”, wsparta na ramieniu męża. Była najpiękniejszą kobietą, jaką zdarzyło mu się widzieć. Szybko poskromiła tego nędznego sługusa, Eamona Feeny'ego. Kiedy parę dni później dotarli do Maguire's Ford, dowiedziała się, że dokuczał wieśniakom, bo byli katolikami. Jasmine natychmiast zwolniła drania i odesłała go do Belfastu.
    Ale parę miesięcy później Eamon Feeny powrócił z podłymi zamiarami, ukrytymi w swym czarnym sercu. Próbował zabić Jasmine, lecz zamiast tego zamordował jej męża. Złapali go tego samego dnia. Jasmine, dzika jak każdy celtycki wojownik, powiesiła go na miejscu. Dopiero gdy podlec wydał ostatnie tchnienie, ogarnięta bólem padła zemdlona. Myśleli, że umrze, leżała bowiem nieprzytomna przez kilka dni. Potem jej służący Adali, Hindus w białym turbanie, i ksiądz, jej własny kuzyn, przyszli do Rory'ego. Powiedzieli mu, że zrozpaczona dziewczyna w udręce wzywa swojego męża i że obawiają się, iż sama wpędzi się do grobu, jeśli nie będzie przekonana, że Rowan Lindley powrócił do jej łoża.
    Był wstrząśnięty ich sugestią. Szokująco brzmiała już sama propozycja złożona przez służącego, ale na dodatek ksiądz rozgrzeszał coś takiego! Zapewnili go jednak, że w przeciwnym wypadku Jasmine umrze, że może umrzeć także pomimo ich próby. Ale warto było spróbować ją ocalić. Rory Maguire walczył ze swoimi skrupułami, ale pragnął jej tak rozpaczliwie! Znał przypadki ludzi i zwierząt, którzy wpędzali się do grobu ze zmartwienia. Toteż owej nocy z pomocą swoich wspólników wśliznął się do zamku. Kochał się czule z nieprzytomną kobietą, która potem zapadła w głęboki, zwyczajny sen. On zaś powrócił ze złamanym sercem. Jasmine nie będzie miała pojęcia o ich bliskim, krótkim spotkaniu. Nie było też żadnej szansy, żeby go kiedykolwiek pokochała czy dowiedziała się, jak wielkim darzył ją uczuciem.
    Przez te wszystkie lata wspomnienie przeszłości ciążyło mu na sumieniu niczym kamień. Nie pomagała mu wcale świadomość tego, że ksiądz i Adali również nosili ten ciężar. Darzyli Jasmine innym rodzajem miłości. Jego wina była największa. Zastanawiał się, co by powiedziała, dowiedziawszy się, iż przez tamtą godzinę był jej kochankiem. Pewnie byłaby przerażona. Wątpił też, aby jej obecny mąż był zachwycony. Jej nieświadomość pozwoliła mu pozostać w rodzinnym domu i przez wiele lat zajmować się dawnymi ziemiami Maguire'ów. Najlepiej będzie, jeśli Jasmine nadal o niczym się nie dowie, on zaś zachowa się jak dojrzały pięćdziesięciolatek, a nie chory z miłości smarkacz. Jasmine nigdy go nie pokocha. Nie było im to pisane. Wiedział o tym i dawno już zaakceptował ten fakt. Jednak chociaż najbliższe miesiące będą najtrudniejszym okresem w jego życiu, wytrwa. Musiał wytrwać, nie tylko ze względu na siebie, ale także ze względu na Jasmine.

Część I

MAGUIRFS FORD

    Wiosna, 1630 rok
    Nie alkohol jest przekleństwem Irlandczyków,
    tylko religia.
    – Kathleen Kennedy, markiza Hartford

ROZDZIAŁ 1

    Lady Fortune Lindley, otulona szarą peleryną z miękkiej wełny, z natężeniem wpatrywała się w zielone irlandzkie wzgórza, które powoli wyłaniały się przed jej oczami. Majowy wiatr, nadal jeszcze ostry, poruszał futrzane obszycie kaptura, łaskocząc ją w twarz. Oparta o reling statku obserwowała poranne mgły, które niczym blade, srebrzyste wstążki rozwiewały się, odsłaniając połacie niebieskobiałego nieba. Zastanawiała się, jaka naprawdę okaże się Irlandia i czy w końcu odnajdzie tu miłość. Czy miłość jest jej w ogóle pisana?
    Zacisnęła obciągnięte rękawiczką palce na poręczy. Co też się jej roiło? Miłość? Takie rzeczy były dla jej matki i dla jej siostry Indii. Fortune Mary Lindley była jedyną praktyczną osobą w rodzinie. Koleje losu jej matki wydawały się jednocześnie fascynujące i odpychające. Zamordowano jej dwóch mężów, w tym ojca Fortune. Jej brat przyrodni, Charlie, był nieślubnym dzieckiem o królewskim pochodzeniu, gdyż matka i książę Henry byli kochankami. Niestety, nigdy nie mogli się pobrać, gdyż angielska rodzina królewska uważała matkę Fortune za pochodzącą z nieprawego łoża. Jednak w Indiach uznawana była za księżniczkę z królewskiego rodu. Wszystko to za sprawą babki, która została porwana, umieszczona w królewskim haremie i urodziła dziecko hinduskiemu władcy, zanim została odnaleziona przez swą angielską rodzinę i odesłana z powrotem do Szkocji, do męża.
    Natomiast jej starsza siostra India, która próbowała uciec statkiem z pewnym młodzieńcem, została schwytana przez piratów i także znalazła się w haremie. Ocalona wróciła do domu w ciąży ze swoim barbarzyńskim panem. Ich ojczym wściekł się i wysłał Indię do swej myśliwskiej siedziby w górach, aby tam powiła dziecko. Fortune udała się z siostrą, żeby dotrzymywać jej towarzystwa. Tuż po porodzie dziecko zostało zabrane siostrze, a Indię wydano za mąż za angielskiego lorda. Miłość? Boże broń! Z pewnością nie miała ochoty na takie melodramaty!
    Miłość była niepraktyczna. Kobiecie potrzebny był przyjemny mężczyzna, z którym mogłaby spokojnie żyć. Powinien być dość przystojny i bogaty, bo z pewnością nie zamierzała dzielić się z nim swoim majątkiem. Zachowa go dla dzieci. Będą mieli dzieci w rozsądnym czasie. Dwoje. Syna, który odziedziczy włości ojca, i córkę, której przypadnie Maguire's Ford. To było sensowne rozwiązanie. Miała nadzieję, że polubi Irlandię, ale nawet gdyby jej się to nie udało, i tak tu pozostanie. Posiadłość wielkości trzech tysięcy akrów była nie do pogardzenia i taki prezent ślubny od matki uczyni z niej kobietę nie po prostu bogatą, ale bardzo, bardzo bogatą. Zorientowała się już, że bogactwo było lepsze od ponurej biedy.
    – Myślisz o Williamie Deversie? – zapytała matka, stając koło Fortune, żeby popatrzeć na zbliżający się ląd.
    – Stale zapominam, jak on się nazywa – odparła. – William nie jest dla mnie swojsko brzmiącym imieniem, mamo.
    – Masz przecież kuzyna Williama – odpowiedziała Jasmine. – To najmłodszy syn mojej ciotki Willow. To kuzyn, który przyjął święcenia kapłańskie w kościele anglikańskim. Nie wydaje mi się, żebyś go kiedykolwiek spotkała, skarbie. O ile dobrze pamiętam, był z niego miły młody człowiek. Trochę młodszy ode mnie. Jeśli nie spodoba ci się ten młodzieniec, nie musisz wychodzić za niego za mąż, kochanie – oświadczyła córce chyba już po raz dwudziesty.
    Boże! Nie chciała, żeby młodsza córka Rowana była nieszczęśliwa. Wystarczyło to, co się stało z Indią.
    – Jeśli nieźle się prezentuje i jest miły, z pewnością będzie mi odpowiadał, mamo – odparła Fortune. – Nie mam awanturniczej duszy jak ty i India, czy reszta kobiet w naszej rodzinie. Pragnę spokojnego, uporządkowanego życia. Księżna Glenkirk roześmiała się głośno.
    – Nie wydaje mi się, żeby kobiety w naszej rodzinie celowo szukały dzikich przygód. Po prostu coś im się przydarza.
    – Przydarza się, bo jesteście impulsywne i lekkomyślne – z dezaprobatą stwierdziła Fortune.
    – Ha! – parsknęła śmiechem matka. – A ty nie jesteś impulsywna, moja mała łowczyni? Wiele razy widziałam, jak przeskakiwałaś na swoim koniu przez przepaści, doprowadzając nas do rozpaczy.
    – Jeśli jeleń potrafi przeskoczyć rozpadlinę, to koń leż – odpowiedziała dziewczyna. – Nie, mamo. Ty i inni szukaliście egzotycznych miejsc i wrażeń, związałaś się z potężnymi tego świata. Było nieuniknione, że wplączesz się w ryzykowne przygody. Ja jesieni zupełnie inna. Podczas naszego pobytu we Francji z radością pozostawałam w domu, na łonie rodziny. Nie lubię dworu, tak jak tata. Zbyt wielu młodych ludzi, którzy myją się nieregularnie, są zakłamani i tylko szukają najświeższych plotek, a gdy ich nie ma, sami je tworzą. Nie, merci.
    – Nawet w prostych, wiejskich posiadłościach znajdują się złe języki, gotowe plotkować, Fortune. Może żyłaś zanadto osłonięta przed światem przez naszą rodzinę, ale bądź czujna, skarbie. Zawsze kieruj się instynktem, nawet jeśli kłóciłby się z twoją praktyczną naturą. Instynkt nigdy cię nie zawiedzie – poradziła matka.
    – Zawsze kierowałaś się instynktem, mamo?
    – Owszem, prawie zawsze. Tylko wtedy, gdy go nie słuchałam, popadałam w tarapaty – odpowiedziała z uśmiechem Jasmine.
    – Tak jak wówczas, gdy zabrałaś nas wszystkich do Belle Fleurs, gdy stary król Jakub rozkazał ci poślubić tatę?
    Księżna roześmiała się ponownie.
    – Tak – przyznała – ale nigdy nie mów Jemmiemu, że to powiedziałam, skarbie. To będzie nasz sekret. O, spójrz! Wpływamy do zatoki Dundalk. Irlandczycy zwą ją Dundeal. Wkrótce dobijemy do brzegu. Ciekawe, czy powita nas Rory Maguire, tak jak to zrobił wiele lat temu, gdy z twoim ojcem pierwszy raz zawitałam do Irlandii, żeby obejrzeć nasze nowe włości. Ten nędzny podlec, który potem zabił Rowana, przywiózł go ze sobą jako woźnicę. Twój ojciec szybko się zorientował, że Erne Rock przez wieki należało do rodziny Rory'ego Maguire'a. Wyjechali stąd razem ze swoim przywódcą, Conorem Maguirem. Rory nie chciał jednak opuszczać swojej ziemi i swoich poddanych. Uczyniliśmy go zarządcą majątku i do dziś wiernie mi służy.
    – Czy powinien tu zostać, mamo? – zapytała Fortune.
    – Oczywiście. Posłuchaj mnie, Fortune. Maguire's Ford przypadnie ci w dniu twojego ślubu. Będzie należał tylko do ciebie, nie do twojego męża. Już o tym rozmawiałyśmy, ale muszę ci to jeszcze raz wyjaśnić. Kobieta, która nie posiada własnego majątku, skazana jest na życie niewolnicy. Pragniesz prostego i spokojnego życia, skarbie, lecz go nie zaznasz, jeśli nie będziesz panią samej siebie. W Ulsterze protestanci i katolicy w najlepszym razie nie wchodzą sobie w drogę, ale każdy malkontent łatwo może wywołać kłopoty. Dlatego właśnie odcięliśmy Maguire's Ford od otaczających go posiadłości. Teraz w naszej wiosce mieszkają i katolicy, i protestanci. Chodzą do swoich kościołów, ale pracują wspólnie. W pokoju. Chcę, żeby tak zostało, i ty chyba też. Rory Maguire robił to wszystko dla mnie przez dwadzieścia lat. Razem z moim kuzynem, ojcem Butlerem, i protestanckim pastorem, wielebnym Steenem, stał aa straży spokoju. Teraz będziesz odpowiedzialna za utrzymanie tego spokoju. Twój mąż nie będzie miał nic do powiedzenia w sprawach Maguire's Ford, a ty nie powinnaś poddawać się jego wpływom, zęby poczynić tu jakieś zmiany. Mieszkańcy Maguire Ford żyją razem z sobą bez kłopotów. I tak musi pozostać.
    Ponad głowami obu kobiet wiatr wypełnił płótno największego żagla i wydął je ze świstem. Drobinki soli osiadły na ich ustach. Powietrze było wilgotne, przesycone zapachem morza.
    – Dlaczego katolicy i protestanci walczą ze sobą, mamo? Czyż nie mamy tego samego Boga?
    – To prawda, córeczko, mamy, ale Kościoły stały się potęgą, tak jak królowie i rządy. A potęgi i władzy nigdy za wiele. Ludzie, którzy je mają, zawsze chcą więcej. Aby mieć władzę, trzeba zawładnąć sercami i umysłami innych ludzi. Bóg jest najpotężniejszym narzędziem. Kościół używa go, aby zastraszyć ludzi. Każdy chce, żeby jego sposób oddawania czci Bogu był najlepszy, jedyny. Toteż walczą pomiędzy sobą, zabijając, w co wierzą głęboko, w imię Boga, z pełnym przekonaniem, że postępują słusznie. Dawno temu mój ojciec, a twój dziadek, wielki Mogoł Akbar, sprowadził na swój dwór przedstawicieli wszystkich religii świata. Przez lata spierali się pomiędzy sobą o naturę Boga, odpowiedni sposób czczenia go i uzasadniali, dlaczego ich sposób myślenia jest właściwy, a inni się mylą. Mój ojciec tolerował ich i wysłuchiwał z dużym zainteresowaniem, i w końcu odnalazł religię dla siebie, ale nie wymagał, by inni poszli w jego ślady. Wiara, moja droga, jest sprawą tylko pomiędzy tobą i Bogiem. Nie daj się do czegokolwiek zmusić.
    – A więc ludzie używają Boga dla swoich własnych celów, mamo? – rzekła w zamyśleniu Fortune. – Mam wrażenie, że to bardzo niegodziwe.
    – Owszem. Wychowałam cię tak, żebyś była tolerancyjna wobec innych ludzi i religii, skarbie. Nie pozwól nikomu się zmienić – poradziła Jasmine córce.
    – Nie pozwolę – zdecydowanie odpowiedziała Fortune.
    – Kiedy się zakochasz, twój ukochany może mieć na ciebie wpływ – zauważyła matka.
    – W takim razie nie zakocham się nigdy – spokojnie stwierdziła Fortune. – Z moich obserwacji wynika, że dzisiejsi mężczyźni nie są podobni do mojego ojczyma. On cię szanuje i słucha twoich rad. Takiego człowieka chcę poślubić, mamo. Mam nadzieję, że William Devers okaże się właśnie taki.
    – Twój ojciec szanuje mnie, bo go do tego zmusiłam. Natomiast jeśli chodzi o moje rady, to wysłuchuje ich, ale rzadko z nich korzysta. Mężczyźni są pod tym względem bardzo uparci, Fortune. Musisz nauczyć się znajdować okrężną drogę, żeby postawić na swoim – z uśmiechem powiedziała Jasmine.
    – Widziałam, jak pracowałaś nad tatą – odpowiedziała Fortune, chichocząc. – Gdy byłyśmy małe, zakładałyśmy się z Indią, ile czasu zajmie ci skłonienie go, żeby postąpił zgodnie z twoją wolą.
    – Doprawdy? – rzuciła cierpko Jasmine. – Która z was częściej wygrywała zakład?
    – Ja – odpowiedziała Fortune z pewnym zadowoleniem. – India zawsze za bardzo się spieszyła, żeby wygrać. Tymczasem ja, podobnie jak ty, czekałam na właściwy moment. Cierpliwość może być ogromną zaletą w postępowaniu z mężczyzną.
    Jasmine ponownie wybuchnęła głośnym śmiechem. Pieszczotliwie poklepała córkę po policzku.
    – Nie wiedziałam, że mam takie mądre dziecko, Fortune. Obawiam się, że William Devers dostanie więcej, niż oczekuje – rzekła ze śmiechem.
    – Jedyną rzeczą, której oczekuje William Devers, jest mój posag – ostro rzuciła Fortune. – Bardzo się zdziwi, kiedy się dowie, że zamierzam zatrzymać swój majątek. Może nie chcieć takiej dziewczyny za żonę, mamo.
    – Wówczas okazałby się głupcem – padła odpowiedź.
    – Kto byłby głupcem? – James Leslie, książę Glenkirk, podszedł do relingu, dołączając do żony i pasierbicy.
    – Och, po prostu mówiłyśmy o mężczyznach – powiedziała Fortune.
    – Chyba niezbyt pochlebnie, dziewczyno – odpowiedział książę. – Jesteś podniecona, moja ślicznotko? Już wkrótce, za kilka dni, poznasz młodego człowieka, który najpewniej zostanie twoim mężem.
    – Zobaczymy – spokojnie rzekła Fortune.
    James Leslie głęboko wciągnął powietrze. Co było nie tak z jego pasierbicami? Wychowywał je od małych dziewczynek i zwykle łatwo było nimi sterować. Dopóki nie dochodziło do kwestii małżeństwa. Nadal miał w pamięci zerwanie stosunków ze starszą, Indią, które poprawiły się dopiero niedawno. Obiecał Indii, że już nigdy nie zwątpi w żadne ze swoich dzieci. Była to obietnica, której zamierzał dotrzymać.
    – Masz rację, dziewczyno. Zobaczymy. Jeśli młodzieniec okaże się okropnym ciemięgą, nie będę chciał, żeby moja córeczka poślubiła głupca czy łajdaka – oświadczył książę.
    Jasmine Leslie uśmiechnęła się. Dostrzegła wyraz oczu męża i wiedziała, że jego cierpliwość została wystawiona na ciężką próbę. Jednak zareagował właściwie. Może da się nauczyć starego psa nowych sztuczek.
    – Wróćmy lepiej do kabiny, skarbie – zwróciła się księżna do córki – i sprawdźmy, czy wszystko jest gotowe do dalszej części naszej podróży.
    – Mamo, pozwól mi zostać i przyglądać się tej ziemi – poprosiła Fortune.
    – Dobrze – powiedziała Jasmine, wzięła za rękę męża i odciągnęła go. – Ona chce być sama, Jammie.
    Kiwnął głową i oboje opuścili pokład statku.
    Fortune pozostała pogrążona w myślach. To było miejsce jej urodzenia, które opuściła jako kilkumiesięczne niemowlę. Irlandia nic dla niej nie znaczyła. To była nazwa. Nic więcej. Jaka była naprawdę? I jaki okaże się Maguire's Ford? Mama powiedziała, że zamek, który jej przypadnie, nie jest duży. Nazywał się Erne Rock i stał nad jeziorem. Mama mówiła, że to słodkie miejsce i że była tam szczęśliwa z Rowanem Lindley. Fortune zmarszczyła brwi. Czy może być naprawdę szczęśliwa w miejscu, gdzie brutalnie zamordowano jej ojca? Ojca, którego nigdy nie znała, bowiem zginął niedługo po tym, jak została poczęta?
    Przez całe życie czuła jego brak. Jakże często, zatrzymując się u swojego starszego brata Henry'ego w Cadby, wpatrywała się w wiszący w domu portret Rowana Lindleya. Wysoki, silnie zbudowany Rowan miał mocno zarysowaną szczękę i dołeczek w brodzie. Miał brązowe włosy i złociste oczy. Nosił się z pewną arogancją, zupełnie naturalną u mężczyzny, którego rodzina władała tymi samymi ziemiami od czasów przed normańskim podbojem. Henry Lindley był zbudowany podobnie jak ojciec, a India, będąca mieszanką obojga rodziców, odziedziczyła po ojcu jego słynne oczy. Fortune uwielbiała portret Rowana Lindleya. Chłonęła go za każdym razem, gdy go widziała, jakby mogła dostać coś od swojego ojca.
    Nie była podobna ani do ojca, ani do matki. Nie było w niej nic, co mogłaby przypisać ojcu. Miała zielono – niebieskie oczy swojej prababki de Marisco i, jak jej powiedziano, płomiennoczerwone włosy praprababki O'Malley. Jej babka Gordon stale powtarzała, że Fortune jest brzydkim kaczątkiem w łabędzim gnieździe, ze swoją bladą cerą i rozwichrzoną głową. Fortune uśmiechnęła się do siebie. Ciekawa była, jak wygląda William Devers i, jeśli go poślubi, jak wyglądać będą ich dzieci.
    Zaczęło kropić i Fortune szczelniej otuliła się peleryną. Słyszała powiedzenie, że w Irlandii w jednej chwili pada, a w następnej już świeci słońce. Zerknęła w górę i zobaczyła chmury, szybko przesuwające się po niebie, ale gdzieniegdzie widniały łaty błękitu. Roześmiała się i doszła do wniosku, że jej się to podoba. Nagle wyjrzało słońce, sprawiając, iż poranek stał się jasny i dość ciepły. Statek płynął teraz znacznie wolniej, bowiem w miarę, jak zbliżał się do brzegu, zwijano kolejne żagle. Zazwyczaj rzucano kotwicę w zatoce, ale dzisiaj, ze względu na ogromną ilość bagażu należącego do lady Fortune Lindley, wpłynęli do portu.
    Gdy żeglarze wylegli na pokład, żeby zacumować, Fortune ujrzała wysokiego dżentelmena stojącego na brzegu i obserwującego manewry. Zaciekawiło ją, kim był. Miał na sobie czarne spodnie, kamizelę bez rękawów z jeleniej skóry, z rogowymi guzikami, białą, lnianą koszulę i buty z miękkiej skóry, a włosy równie płomienne, jak jej. Fortune pomyślała, że w jego obecności sama nie będzie się tak bardzo rzucać w oczy. Dżentelmen stał w pobliżu ogromnego powozu, zaprzężonego w sześć pięknych kasztanów. Fortune z zadowoleniem spostrzegła, że zwierzęta były starannie dobrane. Ponieważ statek, którym podróżowali, oraz port należały do rodziny, wiedziała że powóz również był ich własnością.
    – Ależ to Rory Maguire! Wyszedł nam na spotkanie. Cudownie! – Jasmine znów znalazła się u boku córki. Pomachała z zapałem.
    – Rory! Rory Maguire!
    Widział, jak podchodziła do relingu i zatrzymała się koło młodej dziewczyny. Chociaż starsza, nadal była najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek spotkał w życiu. Pomachał w odpowiedzi.
    W końcu statek zacumowano i spuszczono trap. Jasmine pospiesznie zeszła na ląd, a w jej ślady ruszyła rodzina i służba. W powitalnym geście wyciągnęła ręce do zarządcy majątku.
    – Rory Maguire! Jakże miło z twojej strony, że wyjechałeś nam na powitanie! Przypominają mi się dawne czasy. Dawno mnie tu nie było – zakończyła z uśmiechem.
    Ujął jej szczupłe dłonie i ucałował.
    – Cai Mille Failte, droga lady Jasmine. Witaj wraz z rodziną ponownie w Irlandii. – Puścił jej ręce z uścisku.
    – To mój mąż, James Leslie, książę Glenkirk, Rory – powiedziała Jasmine, pociągając do przodu Jemmiego.
    Obaj mężczyźni podali sobie ręce, uważnie mierząc się wzrokiem. Wyraźnie zadowoleni z tego, co zobaczyli, z uśmiechem wymienili powitania.
    – Moja żona mówi o panu same dobre rzeczy, Maguire – rzekł książę. – Z niecierpliwością czekam, kiedy ujrzę posiadłość.
    – Dziękuję, milordzie. Mam nadzieję, że będziesz zadowolony. Maguire's Ford to wspaniały majątek. – Rory zwrócił się do Jasmine: – Oczywiście wziąłem powóz, milady, i konie, gdyby ktoś wolał jechać konno. Przypominasz sobie chyba Fergusa Duffy. Przyjechał, żeby powozić karocą. O ile pamiętam, twoi służący wolą podróżować powozem.
    – Fergusie Duffy, jak się miewa twoja żona Bride? – zawołała z uśmiechem Jasmine do woźnicy. – Moja córka z niecierpliwością czeka, żeby poznać swoją chrzestną matkę. – Księżna wypchnęła do przodu córkę. – Rory, to jest Fortune. Fergusie, to jest lady Fortune.
    Woźnica zasalutował na powitanie. Rory Maguire ujął szczupłą dłoń Fortune, uniósł do ust i pocałował.
    – Witam, lady Fortune, i mam nadzieję, że Maguire's Ford spodoba ci się na tyle, żebyś chciała tu pozostać.
    Fortune spojrzała prosto w niebieskie, oceniające ją oczy. Nagle poczuła, że go poznaje, chociaż widziała tego człowieka po raz ostatni, gdy była maleńkim dzieckiem.
    – Dziękuję, panie – odpowiedziała, zdumiona dziwnym uczuciem, jakie nagle ją ogarnęło.
    Mam ze sobą śliczną czarną klaczkę, może ci się spodoba – Rory odezwał się do Fortune, puszczając jej rękę.
    – Wolałabym tego pstrego, gniadego wałacha – wskazała palcem Fortune, otrząsając się z wcześniejszych emocji.
    – Bywa nieobliczalny – ostrzegł zarządca.
    – Ja też – odparła Fortune z przekornym uśmiechem.
    Rory Maguire roześmiał się głośno.
    – Sądzisz, że dasz sobie z nim radę, milady? Nie chciałbym, żeby cię zrzucił.
    To by było kiepskie powitanie.
    – Nie ma konia, którego bym nie poskromiła – pochwaliła się Fortune.
    Maguire zerknął na księcia i księżną, a kiedy James Leslie skinął głową, Irlandczyk powiedział:
    – Nazywa się Piorun, milady. Pozwól, pomogę ci go dosiąść.
    – A mój bagaż? – zapytała Fortune.
    – Będziemy potrzebowali paru wozów – rzekła Jasmine. – Fortune zabrała ze sobą wszystkie swoje rzeczy, bo ma nadzieję, że pozostanie w Irlandii.
    – Możemy wynająć wozy w miasteczku – rzeki Rory. – Nie byłem pewny, czy panienka zamierza zostać, czy też nie.
    – Czy William Devers jest kiepskim wyborem? – bezceremonialnie spytała Fortune.
    Rory zachichotał.
    – Nie, milady. W okolicy uchodzi za świetną partię. Jest wysoki i przystojny, a w Lisnaskea znajduje się posiadłość, która pewnego dnia będzie należała do niego. Nie taka duża jak Maguire's Ford, ale całkiem przyzwoita. Sądzę, że w dniu, w którym wybierze sobie żonę i poślubi ją, wiele dziewcząt będzie rozczarowanych.
    Fortune zamilkła. A więc William Devers podobał się paniom. Pewnie miał przewrócone w głowie. Podeszła do konia, który niecierpliwie grzebał nogą. Wzięła zwierzę za uzdę i zajrzała mu prosto w oczy, drugą ręką gładząc go po aksamitnych chrapach.
    – No cóż, przyjacielu, jesteś bardzo urodziwy. Wierzę, że będzie nam ze sobą dobrze. Jesteś gotów do długiej drogi? Ja jestem, ale musisz się dobrze zachowywać, dopóki nie wyjedziemy na szeroką drogę za miastem. Tam już oboje możemy ścigać się z wiatrem!
    Rory Maguire obserwował dziewczynę, łagodnie przemawiającą do konia. Gdy spojrzał na nią po raz pierwszy, ogarnęło go dziwne uczucie. Miał wrażenie, że ją zna, a przecież było to niemożliwe. Podoba! mu się jej sposób traktowania zwierzęcia. Splótł dłonie i pomógł jej dosiąść Pioruna. Dopiero gdy uniósł ją do góry, zorientował się, że koń nie ma damskiego siodła. Lecz dziewczyna dosiadła rumaka okrakiem, najwyraźniej przyzwyczajona do jeżdżenia w ten sposób. Odwiązał zwierzę od pala. Piorun zatańczył pod ciężarem na swoim grzbiecie. Szarpnął głową, żeby sprawdzić odwagę młodej amazonki, ale dziewczyna trzymała go mocno, z widoczną swobodą dzierżąc lejce i ściskając konia kolanami.
    – Spokojnie, przyjacielu – uspokajała wierzchowca, strzygącego uszami i słuchającego miękkiego głosu, który, jeszcze chwilę wcześniej obcy, teraz stał się znajomy.
    Rory Maguire uśmiechnął się i z zadowoleniem skinął głową. Dziewczyna była urodzoną amazonką. Odwrócił się i ujrzał pudła i skrzynie wyładowywane ze statku.
    – Matko Najświętsza – mruknął pod nosem. – Nigdy jeszcze nie widziałem tyle dobytku.
    Książę wybuchnął śmiechem. Zareagował dokładnie tak samo, gdy po raz pierwszy ujrzał cały bagaż Fortune.
    – Kazałem kapitanowi posłać kogoś do miasta po wozy do transportu rzeczy mojej córki. Nie musimy czekać. Czy masz konie dla mnie i mojej żony?
    – Tak, milordzie. Milady może pojechać na czarnej klaczy. To ta sama klacz, na której jechałaś do Maguire Ford poprzednim razem – przypomniał z uśmiechem Jasmine, która kiwnęła głową. – Dla ciebie zaś mam świetnego ogiera, milordzie. Jest świeżo ułożony. Nie potrafiłem się przemóc, żeby go wytrzebić, więc muszę go trzymać z dala od reszty stada. Pewnie sprzedamy go komuś potrzebującemu ogiera rozpłodowego. Dostaniemy za niego dobrą cenę, tak jak za inne nasze konie. Potomkowie Nocnego Wiatru i Nocnej Pieśni uważani są za bardzo cenne zwierzęta. Kto będzie jechał w powozie?
    – Adali i Rohana – powiedziała Jasmine.
    – A więc nadal są przy twoim boku, prawda? Co się stało z drugą dziewczyną, którą miałaś, milady?
    – Toramalli jest już mężatką – odpowiedziała Jasmine. – Została wraz z mężem w Glenkirk w Szkocji, aby pilnować naszych trzech synów. Patrick ma teraz czternaście lat, a jego młodsi bracia trzynaście i dziesięć. Rozważaliśmy zabranie ze sobą Adama i Duncana, ale chłopcy woleli spędzić lato bez nas.
    – Zamierzacie więc w niedługim czasie wracać do domu? – zapytał Rory.
    – Owszem. Williama Deversa polecił nam zarówno mój kuzyn, który jest księdzem, jak i wielebny pan Steen. Jeśli spodobają się sobie z Fortune, wesele odbędzie się przed końcem lata, Rory. A wtedy moja córka, która urodziła się w Maguire's Ford, uczyni z Irlandii swój dom. Mam nadzieję, że taka będzie przyszłość Fortune, chciałabym bowiem, żeby była szczęśliwa i znalazła miejsce dla siebie.
    – Typowe życzenie każdej matki – odpowiedział Rory.
    Och, jakże była piękna, pomimo swoich lat. Omal nie westchnął głośno.
    – Dzień dobry, panie Maguire – rozległ się głos, wyrywając Rory'ego z marzeń.
    Zaskoczony podniósł wzrok i spojrzał prosto w twarz wiernego sługi Jasmine, Adalego. Z pewną irytacją pomyślał, że ten człowiek zupełnie się nie zmienił. Jasnobrązowa twarz nadal była gładka i delikatna, a ciemne oczy patrzyły przenikliwie.
    – Nie sądziłem, że cię jeszcze kiedyś zobaczę, Adali – odpowiedział.
    – A tymczasem pojawiłem się, niby zły szeląg – Adali się uśmiechnął, ukazując rząd równych, białych zębów. – Wszystko gotowe do podróży?
    – Tak.
    – Ruszajmy więc – rzekł służący. Odwrócił się. – Wsiadaj do powozu, Rohano. Za chwilę do ciebie dołączę. – I zwrócił do księcia: – Wozy po rzeczy milady przyjadą już niedługo, milordzie. Rohana zebrała wszystko, co może być potrzebne w podróży, do powozu. Wozy będą jechać wolniej niż my. Mogą się pojawić w Erne Rock najwcześniej dzień po naszym przybyciu. Panie na pewno będą chciały przez kilka dni odpocząć, zanim zaczną się udzielać towarzysko.
    – Doskonale – odpowiedział książę, dosiadając młodego ogiera.
    Pogodny dotąd dzień poszarzał; zaczął siąpić deszcz.
    – Mokry dzień, tak jak mój pierwszy dzień w Irlandii – zauważyła Jasmine, uśmiechając się do Rory'ego Maguire'a. – Opowiedz mi, jak się miewa mój kuzyn.
    – Czuje się dobrze i jest zadowolony, niczym myszka w zimowej norce – usłyszała w odpowiedzi. – Cullen Butler to dobry człowiek, chociaż jest księdzem. Nie osądza ludzi i nie jest ograniczony, tak jak wielu innych. Często powtarza, że Rzym nie byłby nim zachwycony, ale Rzym jest daleko.
    – A protestanci, którym pozwoliliśmy się tu osiedlić wraz ze swoim pastorem?
    – To porządni ludzie i ciężko pracują – odpowiedział Maguire. – Samuel Steen jest ulepiony z tej samej gliny, co twój kuzyn, milady. Jest rozsądny i nie kieruje się uprzedzeniami. Chociaż inni mają kłopoty, my nie mamy żadnych problemów, ale wiemy dobrze, czemu to zawdzięczamy.
    – Prośmy Boga, Rory, żeby Maguire's Ford pozostało miejscem spokojnym i przyjaznym dla uczciwych ludzi – powiedziała Jasmine.
    Po kilku godzinach podróży zatrzymali się w malej gospodzie.
    – To miejsce wydaje mi się znajome – stwierdziła Jasmine – ale poprzednim razem nie było tu zajazdu, tylko dom, w którym mieszkała samotna kobieta i jej biedne dzieci, Rory. Co się z nią stało?
    – Nie wiesz? Twój zmarły mąż, angielski markiz, przysłał mnie tutaj jakiś miesiąc po waszym przybyciu do Maguire's Ford. Kupił od pani Tully dom, po czym zatrudnił ją, żeby prowadziła w nim szynk.
    Płacił jej za pracę w gospodzie, a poza tym mogła zatrzymać ziemię i ją uprawiać. Spójrz, pani, na nazwę zajazdu. Złoty Lew. Pani Tully powiedziała, że angielski dżentelmen przypominał jej właśnie lwa. To jedyne przyzwoite miejsce na postój w drodze do Maguire's Ford. Wielu Anglikom się to nie podoba, ale nic nie mogą zrobić, bo miejsce jest własnością najprawdziwszego angielskiego markiza i jego rodziny.
    – Mój syn nigdy o tym nie wspomniał.
    – Pewnie nic o tym nie wie. Administrowanie gospodą przypadło mnie. Markiz uważał, że będę lepiej zarządzał tym przedsięwzięciem z Maguire's Ford, niż zrobi to ktoś na odległość.
    – Mój Boże, a ja przez tyle lat nic nie wiedziałam! Rowan miał takie dobre serce. Pamiętam tę nieszczęsną kobietę z dużym brzuchem i ten tłoczący się wokół niej drobiazg. Pamiętam tamtą biedę, brudne podłogi i dwie drewniane lawy. Powiedziałeś mi wtedy, że mąż zostawił tę kobietę i wyjechał z lordami, ona zaś nie chciała opuścić rodzinnej ziemi. Spójrz, jak tu wygląda dzisiaj – podsumowała Jasmine, gdy wjechali na dziedziniec przed gospodą.
    Z trudem rozpoznawała dawny dom pośród budynków należących do zabudowań zajazdu.
    Domy lśniły czystością, tonąc w różach i innych kwiatach. Znajdowała się tu stajnia co najmniej na dwadzieścia parę koni, w oknach głównego budynku wstawiono szyby, a z kilku kominów na dachu ulatywał dym. Czuła woń pieczonego mięsiwa i drobiu. Z izby biesiadnej dochodził zapach dobrego piwa. Ze stajni wybiegło paru młodzieńców, żeby wziąć konie.
    – Pozwól, pani – rzekł Rory Maguire i pomógł Jasmine zsiąść z konia. – Musisz odnowić znajomość z panią Tully, która teraz umie już mówić po angielsku. Szybko zorientowała się, że to niezbędne, aby przetrwać.
    Książę Glenkirk czul się lekko rozdrażniony swobodą, z jaką Irlandczyk odnosił się do jego żony. Potem zaczął sobie tłumaczyć, że, w przeciwieństwie do Adalego i Rohany, Maguire był znajomym Jasmine. Znalazł się w trudnym położeniu. Jako człowiek szlachetnie urodzony nie był właściwie służącym. Ale nie posiadał już swojej ziemi, tylko zarządza! nią w imieniu angielskiej właścicielki, którą była księżna Glenkirk. James Leslie postanowił sobie, że musi lepiej poznać tego mężczyznę. Sprawiał wrażenie porządnego człowieka i uczciwie zarządzał ziemią oraz ludźmi Jasmine.
    Jasmine z trudem rozpoznała panią Tully, która teraz była pulchna i różowa na twarzy. Szynkarka powitała ją serdecznie, dygając i ponownie dziękując jej za dobroć Rowana Lindleya, jaką jej okazał wiele lat temu.
    – Jak widzisz, pani, jego dobre serce ocaliło nas. Nie mam pojęcia, jak bym sobie inaczej poradziła – rzekła śpiewnym głosem.
    W niewielkiej, ustronnej izbie zasiedli do posiłku, składającego się z pieczonej baraniny, cebuli, marchewki i ziemniaków. Była też tłusta kaczka, nadziewana chlebem i jabłkami, pieczony łosoś z koperkiem, świeży chleb, masło i ser, a także wino i piwo.
    – Szkoda, że nie możemy tu zostać na noc – zauważył James Leslie, rozpinając kamizelkę i odsuwając cynowy talerz.
    – Gdybyśmy tu zostali, dotarlibyśmy do Maguire's Ford dopiero jutro późnym popołudniem – odpowiedział Rory.
    – Gdzie się zatrzymamy na noc, Maguire? – zapytał książę.
    – W jedynym możliwym miejscu, w majątku sir Johna Appletona – padło w odpowiedzi.
    – To on jeszcze żyje? – zdziwiła się na głos Jasmine. – Jak pamiętam, on i jego żona byli straszliwymi snobami i zachowywali się bardzo nieprzyjemnie wobec Irlandczyków. Appleton pełnił jakąś pomniejszą funkcję na dworze królowej Bess.
    – Żyje i ma się dobrze, a na dodatek z wiekiem stał się jeszcze bardziej nieprzyjemny. Jego żona umarła i sir John mieszka z córką i zięciem, którzy są nie lepsi od niego – ponuro stwierdził Rory Maguire.
    – Miło to brzmi – mruknął James Leslie.
    – Och, będą się wdzięczyć do pana i do pańskiej żony, milordzie. To tylko reszta z nas będzie źle traktowana – zaśmiał się Maguire.
    – Nie ma innego miejsca? – chciał wiedzieć James Leslie.
    Rory Maguire pokręcił rudą głową, krzywiąc się przy tym żałośnie.
    Sir John Appleton był teraz starym, grubym mężczyzną cierpiącym na podagrę. Jego córka Sarah i jej mąż Richard stali się zgorzkniali i skąpi. Wyraźnie okazywali, że pochlebia im możliwość goszczenia księcia i księżnej Glenkirk wraz z córką. Posadzili Fortune koło swojego syna Johna, mając nadzieję na cud. Nie doczekali się go jednak, gdyż John, na codzień głośny zawadiaka, oniemiał wobec urody i pewności siebie lady Fortune Lindley. Była niepodobna do żadnej dziewczyny, jaką znał, i onieśmielała go. Tymczasem Fortune po prostu go ignorowała. Miody John Appleton miał pryszcze na twarzy i wilgotne dłonie. Fakt, że siedział bez słowa, nie prowadząc interesującej rozmowy, dodatkowo pogrążał go w oczach Fortune. Dziewczyna doszła do wniosku, że jest dość głupi.
    – Sława waszych koni rozciąga się daleko. Jestem zdumiony, bo w waszym majątku są zatrudnieni irlandzcy katolicy. Na pewno was okradają – zauważył stary sir John Appleton.
    – W moim majątku pracują i katolicy, i protestanci – słodkim głosem odezwała się Jasmine. – I jedni, i drudzy dobrze mi służą i nie widzę żadnej różnicy pomiędzy nimi, sir Johnie. Wszyscy są uczciwymi ludźmi.
    – Bałwochwalczy papiści – zjadliwie stwierdził staruszek.
    – Katolicy nie są bałwochwalcami – warknęła mocno zirytowana Fortune. – Oni czczą Boga. Co za bzdury!
    – Madam! Zgań, proszę, swoją córkę. Jest zbyt porywcza i samowolna – krzyknął sir John.
    – Fortune, przeproś sir Johna. Nie jest winien swojej ignorancji – rzekła księżna Glenkirk do córki.
    – Dobrze, mamo – potulnie zgodziła się Fortune. – Przepraszam za pańską ignorancję, sir Johnie. – Uśmiechnęła się słodko. Potem wstała i ślicznie dygnęła. – Muszę iść odpocząć – wyjaśniła i opuściła pokój.
    Sir John i jego rodzina wcale nie byli pewni, czy Fortune naprawdę przeprosiła, ale nie śmieli się sprzeczać z księżną Glenkirk. Bez słowa uznali, że dziewczyna zupełnie się nie nadaje dla ich młodego Johna. Była za ładna i o wiele za zuchwała. Na pewno źle skończy. Nie zmartwili się więc, gdy ich goście oświadczyli, iż pragną iść spać.
    Roremu Maguire'owi, Adalemu i Rohanie niechętnie podano posiłek w kuchni ogromnego budynku. Służący byli podejrzliwi wobec Irlandczyka i dwójki towarzyszących mu ludzi o obcym wyglądzie. Gdy skończyli jeść, dowiedzieli się, że Rohana może iść do swojej pani, ale obaj mężczyźni muszą spać w stajni.
    – Nasz pan nie pozwala takim jak wy spędzać nocy w domu. Wszyscy zostalibyśmy zamordowani we własnych łóżkach! – ponuro stwierdziła kucharka.
    – Wątpię, żeby istniał człowiek, który chciałby podejść bliżej do łóżka tej kobiety – wesoło skomentował Adali, gdy wraz z Rorym znaleźli sobie kąt do spania w stajni. Rozłożył płaszcz na pachnącym słodko sianie i usiadł.
    – Spałem już w gorszych miejscach – podsumował.
    – Ja też – rzucił Rory, kładąc swoje okrycie na sianie. Przeciągnął się i dodał: – Wygląda na szczęśliwą.
    – Jest szczęśliwa.
    – To dobrze.
    – Nigdy się pan nie ożenił? – zapytał Adali.
    – Nie – padła odpowiedź. – Nie było sensu. Ziemia nie należała już do mnie. Nie miałem nic do zaoferowania kobiecie. Dzieci skomplikowałyby jeszcze moje życie, bowiem byłyby katolikami z wyznania, Irlandczykami z urodzenia i obcymi w swoim kraju tak długo, jak długo trwać tu będzie angielska okupacja. Sam nie jestem pewny swojej przyszłości. Niepotrzebna mi dodatkowa odpowiedzialność za żonę i dzieci.
    – Kobieta nie jest panu potrzebna?
    – Po niej? – odpowiedział pytaniem Rory Maguire.
    – To była tylko jedna godzina tamtej nocy, niemal dwadzieścia jeden lat temu, panie Maguire. Chce pan powiedzieć, że od tamtej pory nie było żadnej innej?
    – Właśnie. Z rzadka, gdy ogarnie mnie przypływ żądzy, zaspokajam ją ze znajomą wdową we wsi. Znana jest ze swojej sympatii dla takich mężczyzn, jak ja, ale jest dyskretna i nikt nie śmiałby nazwać jej dziwką – powiedział Rory.
    – Czy potrafisz być równie dyskretny, jak twoja wdowa, panie Maguire? – z całą powagą zapytał go Adali.
    – Oczywiście! – zawołał Rory. – Czyż nie dotrzymywałem zawsze tajemnicy? Wiem, że nie ma pojęcia, co się wówczas stało. Nie będę jej niepokoił.
    – To dobrze. Uważa pana za przyjaciela. Sądzę, że nie chciałby pan utracić tej przyjaźni. Kocha Jamesa, a on kocha ją. Wspólnie z dziećmi wiodą w Szkocji szczęśliwe życie.
    – Nie obawiaj się, Adali – rzekł Rory Maguire z nutką smutku w głosie. – Zawsze uważała mnie jedynie za przyjaciela. I to wszystko, na co mogę liczyć. Nie zmarnuję nawet tego drobnego ułamka jej zainteresowania, żeby marzyć i mieć nadzieję na coś, co nigdy nie nastąpi. Nie, Adali. Oddałbym życie za moją Jasmine, ale nigdy nie dowie się, jaką rolę odegrałem przed laty w ocaleniu jej życia. Wstydzilibyśmy się oboje.
    – Nie ma się czego wstydzić – zapewnił go Adali. – Pan, ksiądz i ja zrobiliśmy to, co należało. I tyle. Nie ma w tym nic niegodnego, nie powinien pan się winić. A teraz dobranoc. Zobaczymy się jutro rano.
    – Dobranoc, Adali – spokojnie odpowiedział Rory Maguire, przekręcając się na bok i nakrywając peleryną.
    Pomyślał, że najbliższe miesiące będą najtrudniejszym okresem w jego życiu.

ROZDZIAŁ 2

    Opuścili posiadłość Appletonów przed wschodem słońca. Gospodarze byli jeszcze w łóżkach, ale oni nie chcieli tu przebywać ani chwili dłużej, niż to było konieczne.
    Proszę, powiedz swojemu panu – nakazał książę Glenkirk nie do końca obudzonemu odźwiernemu – że dziękujemy mu za gościnę, ale czeka nas długa i wyczerpująca podróż. Jeśli mamy dotrzeć do celu jeszcze dzisiaj przed zachodem słońca, musimy wyruszyć wcześniej, niż myśleliśmy. Odźwierny, równie służalczy jak jego pan, skłonił się nisko.
    Dobrze, milordzie. Sir John będzie zmartwiony, że nie miał okazji osobiście się z państwem pożegnać – odpowiedział gładko.
    Jest usprawiedliwiony – rzekł James Leslie, władczym gestem machając ręką w rękawiczce. Odwrócił się i wyprowadził żonę i pasierbicę przez drzwi na dwór, w wilgotny, mglisty poranek.
    Powóz z Adalim, Rohaną i drobną częścią bagażu już odjechał. Rory Maguire czekał na nich, trzymając konie. Szybko dosiedli wierzchowców i pokłusowali żwirową drogą jak najdalej od Appleton Hall.
    Świetna ucieczka! – podsumował James Leslie.
    Owszem, milordzie – odpowiedział Maguire.
    Przejaśniło się i mgła trochę się podniosła, ale słońce nie wyjrzało i po chwili znów zaczął padać deszcz. O dziwo jednak, panująca szarość tylko pogłębiała zieleń wiejskiego krajobrazu. Przejeżdżali pomiędzy łagodnie wspinającymi się, zielonymi wzgórzami. Krajobraz urozmaicały widoczne z rzadka umocnienia z szarego kamienia, zwykle zrujnowane, oraz małe wioski. Jasmine zauważyła, że wsi zostało mniej niż wówczas, gdy była tu po raz pierwszy. Niektóre wyglądały na opuszczone i popadały w ruinę, inne zniknęły całkowicie, a jedynym śladem ich istnienia były połamane, poprzewracane celtyckie krzyże, zarosłe chwastami. Ulster, który nigdy nie był gęsto zaludniony, teraz wydawał się jeszcze mniej zamieszkany.
    – Co tu się stało? – zapytała Jasmine Rory'ego Maguire.
    – Nie wszyscy właściciele ziemscy są podobni do ciebie, milady. Słyszałaś o karach wymierzanych tym, którzy wyznają wiarę katolicką? Wielu zostało wygnanych z ich ziemi, bo nie chcieli się nawrócić na protestantyzm. To proste.
    – Ale przecież właściciele tutejszych majątków nawet nie mieszkają w Irlandii. Jaka to dla nich różnica, jeśli ziemia jest właściwie uprawiana i przynosi im zyski?
    – Wyznaczają zarządców, którzy przestrzegają litery prawa – wyjaśnił. – Większość z nich to Anglicy, podobnie jak osadnicy. Mamy też szkockich właścicieli ziem, ale teraz Szkoci w większości pozostają u siebie, z wyjątkiem tych, którzy potrafią zerwać więzy ze swoim klanem i szukać dla siebie ziemi.
    – Co dzieje się z mieszkańcami tych wiosek? – dociekała Jasmine.
    – Uciekają do krewnych w innych częściach Irlandii, gdzie prawo nie jest tak rygorystycznie przestrzegane. Zaszywają się w bardziej ustronnych miejscach, wiodąc znacznie prymitywniejsze życie. Umierają. Nieliczni emigrują do Francji i do Hiszpanii. Nie ma innych możliwości.
    – Tak jest urządzony ten świat – spokojnym głosem odezwała się Fortune, zaskakując wszystkich. – Nauczyłam się tego podczas moich studiów, mama też mi to często powtarzała. Jedno plemię podbija drugie, potem przychodzi następne, i tak dalej, i dalej. Nic nie pozostaje niezmienne na zawsze. Ale, podobnie jak mama, nie widzę powodu, dlaczego tak musi się dziać w Irlandii. Bigoteria jest czymś złym i okrutnym.
    – Ale występuje zarówno po jednej, jak i po drugiej stronie – wyjaśnił Rory dziewczynie. – Na szczęście w Maguire's Ford mamy dwóch duchownych o otwartych poglądach, ale to rzadkość. Większość protestanckich pastorów opowiada swoim owieczkom, że katolicyzm jest złą, bałwochwalczą wiarą, a przeważająca część księży katolickich wykrzykuje, że protestanci są brudnymi heretykami, zasługującymi na spalenie, jeśli nie tu, na ziemi, to w piekle, są bowiem szatańskim pomiotem. Takie postawy nie prowadzą do zrozumienia i tolerancji, milady. Obawiam się, i mówię to z przykrością, że na tej ziemi jest więcej ludzi pokroju Johna Appletona niż podobnych do twojej mamy.
    – Lubisz moją mamę, prawda? – zauważyła Fortune, przysuwając swojego wierzchowca do jego konia. Serce ścisnęło mu się w piersi, ale zdobył się na obojętny uśmiech.
    – Owszem, milady, lubię. Zawsze ją lubiłem. To dzięki płynącej w jej żyłach irlandzkiej krwi lady Jasmine musi mieć takie wielkie serce.
    – Moja mama twierdzi, że jeśli pozostanę w Irlandii, powinnam cię zatrzymać, bo można ci ufać, jak rzadko komu – powiedziała Fortune.
    – Twój przyszły mąż może być innego zdania, pani – odpowiedział. Fortune spojrzała na niego, jakby postradał zmysły. Znał to spojrzenie, i z pewnością nie było ono typowe dla jej matki.
    – Mój mąż nie będzie miał nic do powiedzenia w sprawie zarządzania Maguire's Ford – rzekła Fortune. – Jeśli poślubię Williama Deversa, nie będzie miał żadnych praw do moich ziem. Ma swoje. Kobiety z mojej rodziny nie przekazują swojego majątku mężczyznom, za których wychodzą za mąż. To nie do pomyślenia! Rory roześmiał się głośno.
    – Matka świetnie cię wychowała, lady Fortune – stwierdził szczerze rozbawiony.
    – Jeśli poślubię Williama Deversa, zostaniesz na swoim miejscu, Rory – mówiła Fortune. – Będę cię też potrzebowała, żebyś nauczył mnie wszystkiego o hodowli koni. Wiem o koniach bardzo niewiele, ale bardzo je lubię i uwielbiam na nich jeździć.
    – Umiesz przemawiać do koni, milady – zauważył.
    – Widziałem, jak rozmawiałaś z Piorunem, zanim wskoczyłaś na jego grzbiet. Kto cię tego nauczył, pani? Fortune przez chwilę wyglądała na zdumioną, po czym rzekła:
    – Nikt. Zawsze tak robiłam, dosiadając nieznanego zwierzęcia. Uważam, że tak jest uprzejmie. Moja siostra i bracia wyśmiewali się z tego, ale nigdy żaden koń nie zrzucił mnie z siodła, od mojego pierwszego kucyka nigdy nie miałam najmniejszych kłopotów.
    – Ach, to musi być twoja irlandzka krew – powiedział z uśmiechem.
    – Lubię cię, Rory Maguire.
    – A ja lubię ciebie, lady Fortune Mary Lindley – odpowiedział.
    – Skąd znasz moje pełne imię? – zapytała zaskoczona.
    – Nie wiedziałaś, milady, że jestem twoim ojcem chrzestnym? – zapytał w odpowiedzi.
    – Ty? Mamo, czy to prawda? – zawołała Fortune do swojej matki, jadącej tuż za nią. – Czy Rory Maguire jest moim ojcem chrzestnym?
    – Owszem – przyznała Jasmine.
    – Będę cię więc nazywać wujkiem Rory, a ty będziesz do mnie mówił Fortune, gdy będziemy w gronie rodzinnym, en familie – zawołała podniecona Fortune. Odwrócił się, żeby spojrzeć na Jasmine, która leciutko skinęła głową.
    – Dobrze, Fortune – zgodził się, ogarnięty ciepłymi uczuciami wobec jej szlachetności i wdzięku. To nie była wyniosła dziedziczka. Mieszkańcy Maguire's Ford bez wątpienia ją polubią i wszyscy będą mogli żyć w pokoju, pod warunkiem że William Devers nie będzie podważał autorytetu małżonki.
    Rory zastanawiał się, w jaki sposób młody człowiek zareaguje na wieść o tym, że Fortune zamierza sama zarządzać swoim majątkiem i swoimi ziemiami. Na ile Rory znał Jasmine, narzeczony Fortune będzie musiał podpisać prawny dokument, zanim ruszy w kierunku ołtarza. Deszcz stopniowo zanikał, a gdy zatrzymali się na popas, żeby dać odpocząć koniom i zjeść nieco chleba i sera, zaświeciło słońce. Patrząc w niebo, Rory doszedł do wniosku, że do końca dnia powinno być słonecznie. Rozejrzawszy się, rozpoznał znane miejsce i zorientował się, że w związku z wczesnym rozpoczęciem podróży dotrą do Maguire's Ford popołudniem. Ukradkiem obserwował Jasmine i Jamesa Lesliech. Oboje byli tak otwarcie zakochani w sobie, że poczuł w sercu wręcz fizyczny ból. Bez względu na to, co ostatniej nocy mówi! Adalemu, bez względu na to, co kiedykolwiek powiedział ojcu Cullenowi Butlerowi, nigdy nie utracił skrawka nadziei, że ona kiedyś go pokocha. Teraz widział jasno, że tak się nigdy nie stanie. Ta wiedza sprawiła, że coś w nim umarło.
    Głęboko westchnął.
    Usłyszawszy to, Fortune, która siedziała na trawie koło niego, odwróciła się.
    – Co się stało, wujku Rory? – zapytała. – To najsmutniejsze westchnienie, jakie kiedykolwiek słyszałam. Nie bądź smutny. – Oparła mu głowę na ramieniu i ujęła w ręce jego dłoń. Zaskoczyło go jej współczucie. Poczuł łzy napływające do oczu i szybko zamrugał.
    – Och, dziewczyno, my, Irlandczycy, często znienacka popadamy w ponury nastrój. – Lekko uścisnął elegancką rączkę. – Wszystko w porządku. A teraz, jeśli jesteś gotowa, powinniśmy ruszać dalej. – Wstał i pociągnął ją za sobą. – Byłaś takim maleńkim dzieckiem, Fortune Mary Lindley, a wyrosłaś na wspaniałą damę.
    – Ciekawa jestem, skąd się biorą te napady ponurego nastroju, wujku Rory. Też je miewam. To muszą być moje irlandzkie korzenie. Jak na dziewczynę, która miała ojca Anglika i której matka jest na wpół Angielką, na wpół Hinduską, chyba odziedziczyłam wiele po mojej irlandzkiej prababce – roześmiała się.
    Jechali teraz wolniej. Powóz toczył się przed nimi. Popołudnie było pogodne, a słońce grzało im plecy. W końcu wspięli się na szczyt wzgórza. Przed nimi rozciągała się błękitna tafla wody, która, jak Rory wyjaśnił Fortune, a Jasmine swojemu mężowi, nazywała się Lough Erne. Górna i dolna odnoga oddzielała obszar znany jako Fermanagh, a potem przechodziła w rzekę Erne, mającą swe ujście do Zatoki Donegal w Ballyshannon.
    Rory wskazywał palcem, mówiąc jednocześnie:
    – Tam, przed nami, znajduje się Maguire's Ford, a nad jeziorem stoi zamek Erne Rock, który, mam nadzieję, zechcesz uczynić swoim domem, Fortune.
    – Spójrz na te łąki, skarbie – zwróciła się Jasmine do córki. – Widzisz nasze konie? Popatrz, owce! Widzę, że stado zarodowe, które przysłaliśmy z Glenkirk, ma się dobrze, Rory.
    – Owszem, milady – odpowiedział. Zjechali ze wzgórza i dotarli do wioski. Przed nimi biegła grupka małych chłopców, wołając do mieszkańców po irlandzku i po angielsku:
    – Jadą! Jadą! – Ludzie zaczęli się wyłaniać ze swoich domostw, nadchodzili z pól i stawali wzdłuż drogi, żeby zobaczyć właścicielkę Maguire's Ford, która powracała po dwudziestu latach. Wypatrzywszy znajomą twarz, Jasmine zatrzymała konia.
    – Bride Duffy! – Zsunęła się z końskiego grzbietu i uściskała swoją dawną przyjaciółkę.
    – Cal mille failte! Witam serdecznie – rzekła Bride Duffy, a jej szczera twarz zmarszczyła się w szerokim uśmiechu. – Witaj z powrotem w Maguire's Ford, milady Jasmine! Obie kobiety uścisnęły się ponownie, po czym Jasmine wypchnęła do przodu Fortune:
    – A to jest twoja chrzestna córka, Bride Duffy. Przywitaj się, Fortune. Fortune dygnęła przed wieśniaczką o czerwonych policzkach.
    – Jak się pani miewa, pani Duffy? – odezwała się i spojrzała prosto w oczy drugiej kobiecie. – Cieszę się, że w końcu panią poznałam.
    – Niech ci Bóg błogosławi, milady – odpowiedziała Bride. – Jestem szczęśliwa, mogąc cię znów spotkać, bo kiedy widziałam cię po raz ostatni, byłaś małym niemowlęciem w pieluchach. – Zawahała się przez chwilę, po czym uścisnęła dziewczynę. – A teraz wróciłaś tutaj, gdzie po raz pierwszy ujrzałaś światło tego surowego świata, żeby, jak powiadają, wyjść za mąż.
    – Tylko jeśli mi się spodoba – pospiesznie zastrzegła się Fortune. Bride Duffy zachichotała.
    – Zupełnie jak twoja matka.
    – Obie moje córki mają własny rozum – powiedziała Jasmine. – Chodź, Bride, poznaj mojego męża, Jamesa. – Pociągnęła przyjaciółkę w stronę, gdzie stał książę, i przedstawiła ich sobie. Dopiero po pewnym czasie Rory'emu udało się odciągnąć Fortune i małżonków Lesliech, żeby mogli zobaczyć zamek. Powóz, wiozący Adalego i Rohanę, znajdował się już daleko z przodu. Zamek Erne Rock stał na cyplu, otoczonym z trzech stron wodą. Miał prawie trzysta lat. Aby dotrzeć do zamkowych wrót, trzeba było pokonać wzmocniony ogromnymi głazami most zwodzony ponad bagnami, będącymi w gruncie rzeczy fragmentem jeziora. Po podniesieniu zwodzonego mostu Erne Rock stawał się niepokonaną, choć niewielką fortecą.
    Przeprowadzili konie przez most i wjechali przez bramę na dziedziniec, gdzie zostali powitani przez paru chłopców stajennych, którzy wzięli od nich wierzchowce. Fortune rozejrzała się, oceniając swoje dobra. Dojrzała stajnie i domek strażnika. Dziedziniec wykładany był niezbyt dużymi, płaskimi kamieniami. Idąc w ślady matki, pokonała kilka schodów. U ich podnóża znajdował się klomb, na którym rósł krzew czerwonych róż. Fortune ujęła jeden z kwiatów w dłoń i powąchała go. Potem podążyła pospiesznie za Jasmine.
    Wewnątrz zamek Erne Rock był ciepłym i przytulnym miejscem. Posadzkę na parterze wykonano z kamienia, na piętrze zaś królował pięknie wypolerowany parkiet. Tego majowego popołudnia w obu kominkach, znajdujących się w głównej sali zamkowej, buzował ogień. Fortune zauważyła, że samo pomieszczenie nie było zbyt duże, nie większe niż główna komnata w Glenkirk. Na jednej ścianie wisiał gobelin, przedstawiający Świętego Patryka wyprowadzającego węże z Irlandii. Meble wykonane były z błyszczącego, złocistego drewna dębowego. Na parterze mieściła się też bogato wyposażona biblioteka oraz pokój, w którym Rory prowadził rachunki posiadłości. Kuchnie znajdowały się pod główną salą. Na drugiej kondygnacji zamku usytuowane były sypialnie, każda ze swoim kominkiem.
    Jasmine otworzyła drzwi prowadzące do przestronnej sypialni i cofnęła się, żeby córka mogła zajrzeć do środka.
    – Tutaj się urodziłaś – rzekła cicho. – Siostra madam Skye, Eibhlin, zakonnica i lekarka, pomogła ci przyjść na świat. Byłaś najprzekorniejszym z moich dzieci, odwrócona w złą stronę. Założyłam się z mamą, że jesteś chłopcem.
    – Byłaś rozczarowana? – zapytała Fortune, która nigdy wcześniej nie słyszała tej historii.
    – Nie – odrzekła Jasmine. – Jak mogłabym być rozczarowana? Byłaś wspaniałą maleńką dziewczynką, ze znamieniem swojego dziadka nad wargą, z lewej strony buzi. Ale o wiele ważniejsze było to, że stanowiłaś ostatni podarunek twojego ojca dla mnie, Fortune. Tak bardzo go kochałam. Ty, India i Henry byliście wszystkim, co mi pozostało po Rowanie Lindleyu, jeśli nie liczyć słodkich wspomnień. To był najwspanialszy dar, jaki kiedykolwiek otrzymałam.
    – Co się stało z moją cioteczną babką Eibhlin? Czy jeszcze żyje? Czy moglibyśmy ją odwiedzić? – zainteresowała się Fortune.
    Jasmine uśmiechnęła się. – Nie, skarbie. Eibhlin O'Malley, niech spoczywa w spokoju, zmarła niespełna dwa lata po twoich narodzinach. – Otarła łzy, które napłynęły jej do oczu, bowiem wspomnienie Eibhlin przywołało myśli o babce. Jasmine spostrzegła, że Irlandia wpływa na nią przygnębiająco. Otrząsnęła się szybko i powiedziała:
    – Ten pokój, należący do właściciela domu, będzie teraz twój, kochanie.
    – Nie jestem jeszcze panią na zamku Erne Rock, mamo – odpowiedziała Fortune. – Zajmij ten pokój z tatą. Wolę ten z widokiem na jezioro. Jeśli wezmę za męża Williama Deversa, to po ślubie przeniosę się do głównej sypialni, ale nie teraz.
    – Jesteś pewna?
    – Tak – odparła Fortune i spojrzała zakłopotana. – Mamo, czy nie będzie ci niezręcznie mieszkać z tatą w pokoju, który dzieliłaś kiedyś z moim prawdziwym ojcem? Może wolisz inną sypialnię?
    – Nie, kochanie. Z tym miejscem związane są zarówno radosne wspomnienia o twoim ojcu, jak i smutne. Być może obecność mojego Jemmiego wymaże te nieszczęśliwe wspomnienia i zacznę myśleć o Erne Rock jak o radosnym miejscu, gdzie się urodziłaś i gdzie odbędzie się twoje wesele. Moje wnuki przyjdą na świat w Erne Rock – rzekła Jasmine.
    – Być może – mruknęła Fortune. Jasmine wzięła córkę za rękę i obie usiadły na obszernym łożu.
    – Skarbie, od samego początku wyczułam w tobie jakąś niechęć do tego małżeństwa. Jest rzeczą naturalną, że panna waha się przed zbliżającym się ślubem, ale wydaje mi się, że w twoim przypadku to coś więcej, Fortune. Co cię niepokoi, córeczko?
    – Ty i tata powtarzacie, że nie muszę wychodzić za mąż za tego Williama Deversa, jeśli mi się nie spodoba. A jednocześnie mówicie tak, jakby nasze poznanie się i ślub były tylko kwestią czasu. Nie jestem tobą, mamo. Nie chcę, żeby ktoś znajdował mi męża. Sama chcę go sobie wybrać! Zabraliście mnie z domu i przywieźliście w obce miejsce, żebym poślubiła nieznajomego. Co się stanie, jeśli naprawdę nie będę chciała wyjść za mąż za Williama Deversa? Co się wówczas ze mną stanie? – W niebieskozielonych oczach Fortune pojawił się niepokój.
    – Jeśli naprawdę nie spodoba ci się ten młody człowiek, to będzie koniec sprawy – odpowiedziała Jasmine. – Lecz czemu myślisz, że nie będzie ci się podobał? Czy dlatego, że go nie znasz? Fortune, to prawda, że mój ojciec, Wielki Mogoł, wybrał dla mnie męża. Zobaczyłam go pierwszy raz w godzinie naszego ślubu. Lecz moi rodzice zdecydowali mądrze i byłam z nim szczęśliwa. Moja babka wybrała dla mnie twojego ojca, chociaż znałam go już wcześniej, a stary król Jakub przeznaczył mi waszego ojczyma, którego również znałam poprzednio. Czasem opiekunowie wiedzą lepiej, Fortune, ale jeśli naprawdę nie polubisz tego młodzieńca, nie musisz wychodzić za niego za mąż. Ani ja, ani Jemmie nie chcemy, żebyś była nieszczęśliwa.
    – Nikt z nas nie zna tego Williama Deversa – ponuro stwierdziła Fortune.
    – Zna go mój kuzyn, ojciec Cullen Butler, zna go wielebny Steen. Obaj są przekonani, że to odpowiedni kandydat do twojej ręki, skarbie. Może jest, a może nie. Czas pokaże. Co będzie, to będzie. Skoro jednak poruszono tę sprawę z rodziną młodzieńca, wypada teraz dać mu szansę – oświadczyła córce Jasmine.
    – Owszem – bez zbytniego entuzjazmu zgodziła się Fortune. Jasmine wstała.
    – Chodźmy na dół, do panów. Spodziewam się, że mój kuzyn zdążył już przybyć. Matka i córka razem zeszły na dół i ramię w ramię wkroczyły do głównej sali. Rory Maguire i James Leslie stali, rozmawiając z siwowłosym księdzem w czarnej sutannie. Jasmine pospiesznie rzuciła się do przodu.
    – Cullen Butler! Tak się cieszę, że cię widzę! Dobrze wyglądasz! Dziękuję za pomoc w utrzymaniu pokoju w Maguire's Ford. – Jasmine zarzuciła kuzynowi ręce na szyję i ucałowała go w oba policzki.
    – Spójrz na siebie, Jasaman Kama Begam – odpowiedział. – Jak zawsze piękna, a przecież jesteś matką tabuna dzieci – odpowiedział, ściskając ją z błyskiem radości w oczach.
    – I babką, Cullenie. Babką małego chłopca o imieniu Rowan, na pamiątkę po moim Rowanie i malutkiej dziewczynki, Adrianny – rzekła z uśmiechem Jasmine. Ksiądz przeniósł spojrzenie na Fortune i serce mu załomotało na widok jej ognistorudych włosów. Jego twarz pozostała jednak spokojna i uprzejma, niczym maska.
    – A to musi być lady Fortune Mary, którą sam ochrzciłem wiele lat temu. Witaj ponownie w Irlandii, moje dziecko. Fortune dygnęła, uśmiechając się do Cullena Butlera. Wyczuwała w nim przyjaciela i sprzymierzeńca.
    – Dziękuję, ojcze.
    – Głośno ucałował ją w oba policzki.
    – Dla ciebie kuzyn Cullen, dziecko. No, niewątpliwie wyrosłaś trochę od czasu, gdy cię ostatnio widziałem. I masz włosy jak twoja praprababka O'Malley, szkocka dziewczyna z wyspy Skye. Nie znałem jej, bo umarła przed moim urodzeniem, ale mówiono, że miała płomienną fryzurę.
    Stojący w kącie sali Adali pomyślał, że ksiądz jest mądry i ma refleks. Madam Skye byłaby zadowolona, ale to przecież ona sama wybrała go przed laty i wysłała do Indii, żeby strzegł panienki. Ksiądz Butler jednym zdaniem zasugerował wszystkim, że włosy lady Fortune są spuścizną po rodzinnych przodkach, chociaż nikt z jej rodzeństwa i kuzynów nie miał włosów w tak wyzywającym kolorze. Adali uśmiechnął się do siebie, zadowolony.
    – Chciałabym spotkać wielebnego Steena – powiedziała Jasmine.
    – Zaproponowałem mu, żeby przyjechał ze mną was powitać – odparł ksiądz – ale uważał, że powinniśmy mieć trochę czasu na spotkanie w rodzinnym gronie. Zawita tu jutro.
    – A rodzina Deversów? Kiedy ich spotkamy? – dopytywała się dalej Jasmine.
    – W przyszłym tygodniu. Zostali zaproszeni na trzy dni, żeby młodzi mogli stwierdzić, czy przypadli sobie do gustu – odpowiedział Cullen Butler. Potem zwrócił się do Fortune: – Jesteś niespokojna, czekając na spotkanie z przeznaczonym ci młodzieńcem, moje dziecko? Mogę cię zapewnić, że jest przystojnym młodym człowiekiem – roześmiał się.
    – Nie jest mi przeznaczony, dopóki nie sprawdzę, czy mi się podoba i czy nadaje się na mojego męża. Nie poślubię mężczyzny, którego nie będę w stanie pokochać – odparła Fortune.
    – Oczywiście, dziewczyno – rzekł ksiądz. – Małżeństwo to wspaniały sakrament i powinien być traktowany z szacunkiem. Jednak podoba mi się to, co słyszałem o młodym panu Deversie, i mam nadzieję, że tobie również się spodoba.
    – Skarbie, idź z Adalim. Pokaże ci resztę zamku. Jeśli ma być twój, musisz wiedzieć o nim wszystko, co się da. – Jasmine odprawiła córkę ze swoim wiernym sługą.
    – Ma wątpliwości, ale to naturalne – zauważył ksiądz. – Ile ma lat?
    – Latem skończy dwadzieścia – odparła Jasmine.
    – Trochę zbyt dorosła, żeby odgrywać rolę nieśmiałej dziewicy – mruknął książę Glenkirk. – Powinna była wyjść za mąż parę lat temu i zrobiłaby to, gdyby nie jej uparta starsza siostra.
    – Jemmie, przecież obiecałeś, że nie będziesz gderał. Jeśli zaczniesz, to dziewczyna tylko bardziej się zaprze. Byłoby niedobrze, gdyby nie przypadli sobie do gustu z Wiliamem Deversem, ale to jeszcze nie koniec świata, mój drogi – zaśmiała się Jasmine. – Po tej ziemi chodzi mężczyzna przeznaczony Fortune i ona go znajdzie we właściwym momencie. Jestem tego pewna.
    – Zaczynasz mówić jak twoja babka – mruknął James Leslie. – Panna w takim wieku powinna mieć męża. Znaleźliśmy jej przyzwoitego młodego człowieka z dobrej rodziny, który, jak mi mówiono, jest przystojny, postawny i który pewnego dnia odziedziczy ładny spadek. Fortune ma szczęście, że chłopak gotów jest się zainteresować kimś tak starym, jak ona. W wieku dwudziestu lat jest już w zasadzie za późno na zamążpójście.
    – Panieńskie nerwy. Kiedy pozna młodego Williama, poczuje się pewniej, milordzie, gwarantuję – zapewnił księcia Cullen Butler.
    – A ty co myślisz, Rory? – James Leslie spojrzał na zarządcę, czekając na jakieś zapewnienia i słowa otuchy.
    – Nie słyszałem o nim nic złego, milordzie. Podobno jego matka rządzi niepodzielnie w Lisnaskea, ale młoda para zamieszka tutaj, w Erne Rock. Powiadają, że to udany chłopak, chociaż osobiście wolę jego starszego brata – powiedział Rory Maguire.
    – Starszego brata? Mówiono mi, że William Devers jest spadkobiercą majątku. Jak to możliwe, skoro ma starszego brata?
    – Starszy brat został wydziedziczony, milordzie – wyjaśnił Rory.
    – Dlaczego?
    – Jest katolikiem, milordzie.
    – Okropne – zawołała Jasmine.
    – Na takim świecie żyjemy – ponuro rzucił książę. – Aż trudno uwierzyć, żeby coś takiego było możliwe, a jednak jest.
    – Nawet tutaj, w Irlandii, a zwłaszcza w Ulsterze, jesteśmy dyskryminowani i prześladowani. Kary są takie same jak w Anglii. Katolicy nie mogą sprawować urzędowych funkcji, z wyjątkiem Izby Lordów – spokojnie odezwał się ksiądz.
    – To dlatego, że nie mogą w zgodzie z własnym sumieniem złożyć przysięgi na wierność królowi, bo nie uznają go za głowę kościoła w Anglii – zauważyła Jasmine.
    – Nie można odprawiać publicznie mszy, nie wolno gościć księży – szybko dorzucił Cullen Butler. – Czyż nie płacisz podatków za mieszkańców Maguire's Ford? Inaczej zostalibyśmy stąd wyrzuceni. Pilnuję, żeby moi wierni parę razy w miesiącu brali udział w nabożeństwach wielebnego Steena, w celu odsunięcia podejrzeń, że jesteśmy gniazdem zdrajców. Nieprzyjęcie komunii w czasie ważnych świąt kosztuje dwadzieścia funtów. Trzy takie przewinienia są uznawane za zdradę.
    – Znasz przyczynę tego stanu – zabrała głos Jasmine. – Babka i dziadek Adam sami byli w Paryżu w tysiąc pięćset siedemdziesiątym drugim roku, podczas nocy św. Bartłomieja. Papież Grzegorz XIII otwarcie cieszył się w Rzymie, dowiedziawszy się o masakrze, i poprowadził publiczną procesję księży i kardynałów dla uczczenia śmierci nieszczęsnych protestantów. Zachęcał też otwarcie do zamordowania królowej Bess. Zaoferował nawet rozgrzeszenie dla każdego, kto ją zgładzi. A potem, w tysiąc sześćset piątym roku grupa głupich angielskich katolików zamierzała wysadzić w powietrze Parlament podczas przemówienia króla Jakuba. Nie uważam jednak, że trzeba tak srogo karać i prześladować katolików za grzechy paru fanatyków – podsumowała Jasmine.
    – W pełni się z tobą zgadzam – roześmiał się ksiądz. – Dziękuję ci też za twoją postawę w imieniu wszystkich moich owieczek.

*

    Następnych parę dni minęło spokojnie dla Jasmine, Jamesa i Fortune, którzy odpoczywali po podróży ze Szkocji. Fortune zwiedzała posiadłość, sama bądź z Rorym Maguirem. Szybko postanowiła, że nie wprowadzi żadnych zmian w Maguire's Ford, bo spodobał jej się Irlandczyk i sposób, w jaki zarządzał majątkiem. Chyba mieli ze sobą wiele wspólnego, łączyła ich zwłaszcza miłość do koni. Fortune miała wrażenie, że znali się od zawsze.
    W poniedziałek rano do Erne Rock przybył wielebny Samuel Steen, żeby powitać dziedziczkę i przyszłą pannę młodą. Był wysokim mężczyzną z pięknymi, szarymi oczami. Jego ciemnobrązowe włosy lekko siwiały na skroniach. Nosił niewielką bródkę. Miał niski, dźwięczny głos.
    – Dzień dobry, milady – powiedział do Jasmine.
    – Miło mi wreszcie pana gościć, pastorze Steen – odpowiedziała Jasmine. – Steen. Bez obrazy, ale to dziwne nazwisko, sir. W taki wilgotny dzień proszę usiąść ze mną przy kominku. Samuel Steen przyjął jej zaproszenie.
    – Nazwisko Steen pochodzi z Hainault, milady. Moja rodzina, która zajmowała się tkactwem, przybyła do Anglii trzysta lat temu, jako część posagu królowej Filipy. Wówczas przybyło do Anglii kilka rodzin tkaczy. Naszym zadaniem było zapoczątkowanie przemysłu tkackiego w Anglii, żeby nie trzeba było wysyłać wełny do obróbki za granicę. Ponieważ byliśmy prześladowani za naszą wiarę, po pewnym czasie opuściliśmy Anglię i przenieśliśmy się do Holandii. Dziesięć lat temu mieliśmy sposobność przeniesienia się do angielskich kolonii w Nowym Świecie, niestety jednak nasz statek „Speedwell” zaczął przeciekać. Musieliśmy zawinąć do angielskiego portu. Zaproponowano nam wyjazd do Irlandii albo powrót do Holandii. Wybraliśmy Irlandię. Zrządzeniem boskim w dniu, w którym dopłynęliśmy, pan Maguire znalazł się w portowych dokach. Oferował nam schronienie w Maguire's Ford, jeśli tylko będziemy żyć w zgodzie z katolickimi sąsiadami. Jak mogliśmy nie przystać na tę propozycję? Zbyt dobrze wiedzieliśmy, czym są prześladowania. Jednak niektórzy nasi pobratymcy nie potrafili wyzbyć się uprzedzeń, więc musieliśmy się z nimi rozstać. Nigdy nie żałowaliśmy dnia, kiedy tu przybyliśmy, milady.
    – Ja też nie. Mój kuzyn, Cullen Butler, pisa! mi, że założyliście w wiosce niewielki warsztat tkacki i nauczyliście tego fachu waszych katolickich sąsiadów. Bardzo mi się podoba twoja inicjatywa, pastorze. A jutro się przekonam, czy właściwie potrafisz ocenić kandydata na męża – uśmiechnęła się Jasmine.
    – Widziałem młodą panią jadącą konno z panem Maguirem. Śliczna dziewczyna. William Devers będzie dla niej dobrym mężem – odpowiedział, odwzajemniając uśmiech.
    – Jeśli będą do siebie pasować – zauważyła Jasmine. – Jestem nowoczesną matką i nie będę zmuszać córki do zawarcia nieszczęśliwego związku, Samuelu Steen. Pastor wyglądał na nieco zaskoczonego, ale nic nie powiedział. Był pewien, że młodzi się polubią. A poza tym w końcu rodzice postawią na swoim i dojdzie do ślubu.
    – Twoja córka jest protestantką, milady? – zapytał.
    – Urodziła się tutaj, w Maguire's Ford, jako pogrobowiec mojego drugiego męża i została ochrzczona przez mojego kuzyna. Jednak wychowywała się w wierze Kościoła anglikańskiego – wyjaśniła Jasmine.
    – Może powinienem ją ochrzcić jako protestantkę – zaproponował. – Sir Shane i jego żona są bardzo zasadniczy i mogą być zaniepokojeni tymi informacjami. Oczywiście nie chcę nikogo urazić, milady.
    – Porządnemu chrześcijaninowi jeden chrzest w zupełności wystarczy, Samuelu Steen – rzekła Jasmine. – Jeśli zaniepokoi ich fakt, że moja córka została ochrzczona jako katoliczka, to być może ich syn nie jest pisany lady Fortune. W końcu jest ona bogatą dziedziczką. Może sobie przebierać w kandydatach do ręki. To nie musi być William Devers. To tylko zrządzenie opatrzności, że Fortune w ogóle bierze go pod uwagę. – Uśmiechnęła się słodko do pastora. Wielebny Steen pomyślał, że ma do czynienia ze stanowczą kobietą i wcale go to nie zraziło. Miał nadzieję, że jej córka jest równie twarda, gdyż przyszła teściowa lady Fortune, lady Jane Annę Devers, była równie nieugięta, jak księżna Glenkirk. Była nieprzejednaną protestantką, która zdążyła już mu wspomnieć o usunięciu katolików z Maguire's Ford, gdy jej syn zostanie właścicielem majątku. Oczywiście młody William był elastyczniejszy i, jeśli młoda para osiądzie na stałe w Erne Rock, łatwiej ulegnie wpływom żony, a nie swojej matki, co zdaniem Samuela Steen byłoby dużo lepsze. Nie widział powodu, aby przeganiać z wioski katolików z powodu ich wiary. Wszystkim dobrze się wiodło. Jeśli nikt nie będzie się wtrącał, pozostaną w dobrych stosunkach.

*

    W dniu przybycia rodziny Devers Fortune wykąpała się przy asyście swej nowej pokojówki, Rois, najmłodszej wnuczki Bride Duffy. Była to smukła osiemnastolatka z ciemnymi warkoczami, ogromnymi niebieskimi oczami i porcelanową cerą, delikatnie nakrapianą paroma piegami na nosie. Mówiła miękkim, melodyjnym głosem i była nieśmiała wobec swojej pani. Jej babka przez parę miesięcy szkoliła ją do objęcia tej atrakcyjnej pozycji w przyszłym domu lady Fortune.
    – Czy kiedykolwiek miałaś zalotnika, Rois? – zapytała Fortune, wychodząc z balii i pozwalając się otulić miękkim, nagrzanym ręcznikiem. Rois zaczerwieniła się wdzięcznie.
    – Kevin Hennesey i ja lubimy wspólne spacery, mi – lady, ale babka mówi, że powinniśmy się skoncentrować na naszych obowiązkach. Może za rok czy dwa będzie nam wolno zalecać się do siebie.
    – Co robi twój Kevin? – spytała zaintrygowana Fortune.
    Wyglądało na to, że jej pokojówka miała tak samo ograniczoną swobodę, jak ona.
    – Kevin pomaga panu Maguire'owi przy koniach – powiedziała Rois.
    – Lubi swoje zajęcie? Dobrze mu idzie? – drążyła dalej Fortune. Na Boga! Wyciąganie wiadomości od Rois było jak wyrywanie zębów.
    – Owszem, kocha te bestie, jak nazywa konie. I świetnie sobie z nimi radzi. Powiadają, że pewnego dnia zajmie miejsce pana Maguire'a, ale to oczywiście bardzo odległa sprawa, milady – odparła Rois z zapałem.
    – Całowałaś się już z nim? Rois ponownie oblała się rumieńcem, jeszcze czerwieńszym niż poprzednio.
    – Och, milady – jęknęła. – Nie powinna pani zadawać mi takich pytań.
    – To znaczy, że się całowałaś! – stwierdziła Fortune. – Świetnie! Jak to jest, gdy ktoś cię całuje? Nikt mnie nigdy nie całował, poza krewnymi. Z zalotnikiem jest chyba zupełnie inaczej, prawda? Rois kiwnęła głową, energicznie panią wycierając. Nie wiedziała, co ma powiedzieć.
    – Kiedy Kevin mnie całuje – zaczęła, po czym pospiesznie poprawiła się – gdyby Kevin mnie pocałował, serce biłoby mi jak młot i miałabym wrażenie, że wypełnia mnie światło. Trudno to opisać, ale to coś cudownego. Oczywiście, gdyby się rzeczywiście wydarzyło. Fortune zachichotała przewrotnie.
    – Niewiele mi to mówi, Rois – rzekła szczerze. – Myślę, że samej trzeba doświadczyć pocałunku, żeby wiedzieć, jak to jest naprawdę. Ciekawe, ile czasu minie, zanim William Devers spróbuje mnie pocałować. Ciekawa też jestem, czy mi się ten pocałunek spodoba.
    – Kobietom zwykle się podoba – odpowiedziała Rois. Potem nałożyła czystą koszulę swojej pani przez głowę.
    – Na pewno podoba się mojej matce – zauważyła Fortune, wygładzając koronkę obszywającą głęboko wycięty dekolt koszuli i brzeg bufiastych, sięgających ramion rękawów. Rois wciągnęła na szczupłe nogi Fortune jedwabne, kremowe pończochy, mocując je złotymi rozetkami. Potem pomogła jej założyć kilka halek i wreszcie spódnicę z ciężkiego, zielonego jedwabiu, opadającą fałdami z tyłu i rozciętą z przodu, aby odsłonić halkę z kremowo – złotego brokatu.
    – Usiądź, milady, żebym mogła cię uczesać – powiedziała Rois. Uwolniła ognistą masę włosów, spiętą na czubku głowy Fortune i zaczęła je energicznie szczotkować. Później zrobiła przedziałek na środku i związała włosy w płaski supeł na karku dziewczyny. Pojedynczy lok nad lewym uchem Fortune przewiązała złotą wstążką, wyszywaną perłami. Odsunęła się o krok, żeby przyjrzeć się swojemu dziełu, i uśmiechnęła się. – A teraz założymy stanik, milady – powiedziała. Pomogła Fortune nałożyć wycięty w karo kubraczek i zdecydowanym ruchem obciągnęła go w dół, żeby wyjrzała spod niego koronka koszuli. Suknia była prosta, ale niewątpliwie kosztowna.
    – Ślicznie pani wygląda – stwierdziła Rois. – Czy mam podać szkatułkę z biżuterią?
    – Tak, proszę – odparła Fortune. Kiedy służąca otworzyła puzderko, Fortune wybrała pojedynczy, długi sznur kremowych pereł i założyła go na szyję. Na jej sukni prezentowały się idealnie. Na lewej ręce zapięła bransoletkę, zrobioną z pereł nanizanych na dwa sznurki. Jej drugą rękę zdobił złoty łańcuszek, wysadzany szmaragdami. Fortune zastanowiła się przez chwilę, po czym wybrała pierścionek z ogromną perłą i okrągłym szmaragdem oraz prosty, złoty sygnet z herbem Lindleyów, przedstawiającym dwa łabędzie z szyjami wygiętymi w kształt idealnego serca.
    – Tak – powiedziała ze śmiechem. – To powinno zrobić wystarczające wrażenie podczas pierwszego spotkania.
    – Ale pani jest przewrotna, milady – zachichotała Rois, odstawiając na bok szkatułkę z precjozami. Rozległo się ciche pukanie do drzwi, ale zanim Rois zdążyła do nich podejść, otworzyły się, wpuszczając do środka księżną Glenkirk, odzianą w jedwabną suknię w kolorze czerwonego wina, z naszyjnikiem z rubinów wielkości gołębich jajek na szyi i pasującymi do niego rubinowymi kolczykami oraz kilkoma kosztownymi bransoletami i eleganckimi pierścieniami na rękach. Była uczesana tak samo, jak córka, tyle że bez loka nad uchem.
    – Wyglądasz cudownie, kochanie – odezwała się, komplementując zarazem córkę i służącą. – Zieleń świetnie pasuje do twoich włosów, oczu i cery. Masz bardzo jasną, typową irlandzką cerę, po O'Malleyach, skarbie.
    – Merci, mamo – odpowiedziała Fortune. – Widzę, że ubrałaś się na bitwę – roześmiała się. – Czy to ładnie onieśmielać biedną lady Jane podczas naszego pierwszego spotkania? Już sam tytuł księżnej Glenkirk jest przytłaczający.
    – Dobrze poinformowani donieśli mi, że sama lady Jane bardzo lubi onieśmielać, Fortune. Chcę, żeby zrozumiała, że ludzie boją się mnie jeszcze bardziej niż jej i żeby wywnioskowała stąd, iż ty nie pozwolisz się zastraszyć. Ważne jest, żeby te rzeczy zostały ustalone podczas pierwszego spotkania, bo później trudniej jest to przeprowadzić. Musisz pamiętać, że zastanawiasz się nad małżeństwem z młodym Williamem, nie z silną osobowością jego matki. Wspominano mi, że to miły młodzieniec, tak jak jego ojciec. Dzisiaj musimy pokazać twojej przyszłej teściowej, gdzie jej miejsce, żeby później nie stwarzała problemów – wyjaśniła córce Jasmine.
    – Posłuchaj matki, milady – nieoczekiwanie odezwała się Rois z nagłą szczerością. – Moja babcia obdarłaby mnie za to ze skóry, ale muszę powiedzieć, że nawet w Maguire's Ford krążą plotki o lady Jane Devers.
    – Jakie plotki? – zapytała Fortune.
    – Podobno nienawidzi katolików i nie będzie ich tolerować w swoim otoczeniu. Katolicy mieszkający w Lisnaskea muszą ukrywać swoją wiarę, żeby nie stracić domów, pracy, wszystkiego, co mają. Jej pasierb, pan Kieran, może mieszkać z nimi tylko dlatego, że macocha nie wyrzuciła go z domu w obawie przed skandalem. Sir Shane wydziedziczył go, gdy pan Kieran skończył dwadzieścia jeden lat i odmówił przejścia na protestantyzm. Większość ludzi sądzi, że sir Shane uległ wpływom żony – odpowiedziała Rois.
    – Jak to się stało, że najstarszy syn sir Shane'a jest katolikiem? – zapytała pokojówkę Jasmine.
    – Sir Shane urodził się w czasach, gdy obowiązywała jedna religia – z całkowitą otwartością odpowiedziała Rois. – Jego pierwszą żoną, niech spoczywa w pokoju, była lady Mary Maguire, krewniaczka pana Rory'ego. Miała troje dzieci. Najstarsza była Moira, potem pan Kieran i na końcu Colleen, która zabiła matkę przy porodzie. Starsze dzieci miały sześć i cztery lata, gdy zmarła ich matka. Dwa lata później sir Shane zaczął się starać o względy i zdobył rękę panny Jane Annę Elliot, jedynej córki londyńskiego kupca, który osiedlił się w Londonderry. Miała swój majątek i sir Shane był zafascynowany zarówno jej zamożnością, jak i charakterem. Jedynym warunkiem zawarcia małżeństwa było nawrócenie się sir Shane'a na protestantyzm i wychowanie dzieci w tej wierze. Nieszczęśnik nie był człowiekiem silnej wiary. Miał trójkę pozbawionych matki dzieci. Chociaż miał ziemię i bydło, brakowało mu gotówki, którą posiadał jego przyszły teść, żeby odremontować rozpadający się dwór i kupić więcej bydła. Uległ więc i został powtórnie ochrzczony, tym razem przez protestanckiego pastora, i szybko się ożenił. Obie córki sir Shane'a bez trudu zostały nakłonione do pójścia w ślady ojca i przejścia na wiarę protestancką. Moira miała osiem lat i była oczkiem w głowie ojca. Chciała mu sprawić przyjemność i nie stracić na rzecz macochy. Chociaż trzeba przyznać łady Jane, że była dobra dla dzieci swojej poprzedniczki. Mała Colleen miała zaledwie dwa lata, gdy jej ojciec ożenił się ponownie. Lady Jane jest jedyną matką, jaką pamięta. Ale pan Kieran miał sześć lat i był uparty jak osioł. Ubóstwiał swoją matkę. Pozostały mu po niej dwie rzeczy: niewielka miniatura, którą zawsze nosił na sercu, i jej wiara. Co niedzielę ojciec i macocha zmuszali go do pójścia z nimi do kościoła, ale później chłopak wymykał się na mszę, odprawianą po kryjomu gdzieś w Lisnaskea. Ojciec i lady Jane odkryli to dopiero wiele lat później. Był już wówczas dorosłym młodzieńcem, a kiedy wprost postawili mu zarzut, nie zaprzeczył. I od tego czasu nie uczestniczył z nimi we mszy w kościele protestanckim. Lady Jane obdarzyła męża dwójką dzieci. Pierwsza urodziła się dziewczynka, gdy pan Kieran miał siedem lat. Ma na imię Elizabeth. Pan William przyszedł na świat w następnym roku. Więcej dzieci nie było. Krążą plotki, że sir Shane ma kochankę poza Lisnaskea, niejaką Molly Fitzgerald, która ma z nim dwie córki, ale nikt nie mówi o tym głośno, bo kobieta jest katoliczką. Kiedy w końcu pan Kieran skończył dwadzieścia jeden lat, ojciec postawił mu ultimatum. Miał zrezygnować z wiary katolickiej bądź ze swojego dziedzictwa na rzecz młodszego brata Williama. Powiadają, że ojciec i syn pokłócili się wówczas tak bardzo, że słychać ich było nawet w Ballyshannon. Kieran Devers odmówił zrezygnowania ze swojej wiary w zamian za kawałek ziemi. Ojciec wydziedziczył go więc i uczynił swoim spadkobiercą młodego pana Williama.
    – A jednak Kieran wciąż mieszka w domu swojego ojca? – Jasmine była zaciekawiona tą historią.
    – Jego macocha nie pozwoliłaby na wyrzucenie z domu pasierba z obawy o to, co powiedzą ludzie. Chciała, żeby wszystko wyglądało na zawinione przez niego. Chciała uchodzić za dobrą i łaskawą panią. Tak więc pan Kieran zajmuje swoje pokoje w oddzielnym skrzydle domu. Chociaż niektórzy są zmartwieni, że straci! prawo do dziedzictwa, nikt nie może stwierdzić z całą pewnością, że to lady Jane jest odpowiedzialna za ten stan rzeczy. Lady Jane bardzo zależy na wizerunku w oczach innych – wyjaśniła Rois. – Biedny pan Kieran nie miał gdzie pójść. Cała rodzina jego matki wyjechała, a pozostała część rodziny ze strony ojca mieszka w Donegal. Ledwo ich zna i nie wiadomo, czy chcieliby go przyjąć. Chociaż jest dumny, to nie głupi. Moja babcia twierdzi, że panu Kieranowi sprawia przyjemność denerwowanie lady Jane, która tylko udaje, że lituje się nad nim. Powiadają, że usiłowała powstrzymać męża przed przyznaniem synowi stałej pensji, aby ocalić duszę młodzieńca. Jednak pan Shane nie posłuchał jej, ponieważ zależy mu na tym, co myślą inni. Nie usunął więc najstarszego syna ze swojego testamentu i co roku wypłaca mu rentę. Podobno ta sowita kwota pochodzi ze spadku, jaki lady Jane otrzymała po swoim ojcu. Doszły mnie też słuchy, że pan Kieran przekazuje dużą część tych pieniędzy na Kościół i bardzo się cieszy z irytacji macochy. – Rois zachichotała. – Nigdy go nie widziałam, ale podobno Kieran Devers jest piekielnie przystojny i diabelnie złośliwy. Ale jest również miły i zawsze gotów nieść pomoc tym, którzy jej potrzebują. Najwięcej pomaga ludziom, którzy za wiarę zostali wypędzeni ze swojej ziemi – dokończyła.
    – Nigdy dotąd nie słyszałam, żebyś tyle mówiła – zażartowała Fortune.
    – Nie było nic do opowiadania, dopóki pani matka mnie nie spytała – odpowiedziała Rois. Jasmine uśmiechnęła się.
    – Jesteś konkretną dziewczyną, Rois, jak moja córka. Bride świetnie wybrała cię dla Fortune. Drzwi do komnaty otworzyły się znowu i pojawiła się w nich głowa księcia.
    – Powóz Deversów już jedzie przez wioskę – poinformował żonę. – Chodźmy już, jeśli mamy się nie spóźnić i nie okazać niegrzeczni. Chcemy przecież wywrzeć korzystne pierwsze wrażenie, prawda?
    – Naprawdę? – zapytała przekornie Fortune.
    – Najwyraźniej za mało cię biłem, kiedy byłaś mała – odpowiedział James Leslie.
    – Wcale mnie nie biłeś, tato – stwierdziła Fortune, biorąc go pod rękę i uśmiechając się.
    – Cóż, chyba jednak powinienem – przekomarzał się z nią książę. Następnie zwrócił się do żony: – Gdzie ich powitamy?
    – W głównej sali – odpowiedziała Jasmine. – Adali przyprowadzi ich do nas. To ustali właściwe relacje, bowiem nasza pozycja jest znacznie wyższa niż ich. Powinni czuć się zaszczyceni, że w ogóle myślimy o związku naszej córki z ich synem. Im więcej się dowiaduję o Deversach z Lisnaskea, tym mniej jestem przekonana, że z tą rodziną należy się wiązać. Być może w domu nie przyjrzeliśmy się im dość dobrze.
    Nawet jeśli James Leslie był zaskoczony słowami żony, nie dał tego po sobie poznać. Książę wiedział, że Jasmine postawi na swoim bez względu na to, co powie, i że najpewniej będzie miała rację.
    Niczego jeszcze nie podpisaliśmy, na nic się nie zgodziliśmy – przypomniał żonie. – Możemy zmienić zdanie, jeśli Fortune nie polubi tego młodzieńca albo jeśli dojdziemy do wniosku, iż się dla niej nie nadaje, kochana Jasmine. Cieszę się, że myślisz tak jak ja, Jemmie – usłyszał w odpowiedzi. Gdy zeszli do głównej sali zamkowej, przez otwarte drzwi wejściowe usłyszeli stukot kół powozu na dziedzińcu. Adali, ubrany jak zwykle w białe spodnie, tunikę i turban, czekał na gości przed domem, dopóki Deversowie nie wysiedli z powozu i nie zaczęli wchodzić po schodach prowadzących do domu. Skłoni! się przed nimi z szacunkiem.
    Sir Shane, lady Jane, panie Williamie. Jestem Adali, majordomus księżnej. Witajcie w zamku Ernę Rock. – Odwrócił się. – Proszę za mną. Zaprowadzę państwa do księcia i księżnej, którzy wraz z lady Fortune oczekują w głównej sali zamkowej.

ROZDZIAŁ 3

    Lady Jane Devers zerknęła na męża i szepnęła cichutko: Ma ciemnoskórego służącego, Shane? Nie mówiono nam, że otacza się takimi ludźmi.
    Jeśli ten człowiek piastuje tak wysoką pozycję w gospodarstwie księżnej, Jane, to oznacza, że jest godzien zaufania jej i księcia – odszepnął Shane Devers. – A teraz zamknij buzię, zanim zdołasz zniszczyć szansę Williama na to małżeństwo. Dziewczyna jest bogatą dziedziczką.
    – Też byłam bogatą dziedziczką – padła cierpka odpowiedź.
    – Ale nie tak, jak ona – odparował jej mąż, wchodząc do głównej sali zamkowej. Był wysokim mężczyzną o posiwiałych włosach i ciemnoniebieskich oczach.
    Miał twarz ogorzałą i wysmaganą wiatrem oraz ogromne dłonie.
    Jego żona była drobną kobietą o jasnych włosach i jasnoniebieskich oczach. Miała ładną cerę, chociaż uważała, że wygląda młodziej dzięki delikatnemu różowi nakładanemu na policzki. Ubrana była w staromodną, sięgającą do kostek suknię w kształcie bombki, narzuconą na rozpięte na obręczy halki, z talią osy i długim, szpiczasto zakończonym stanikiem. Kreacja o intensywnym, niebieskim kolorze, uszyta była z materiału doskonałej jakości. Jednak lady Jane, ledwie tylko spojrzała na suknię księżnej, wiedziała, że znalazła się w niekorzystnej sytuacji. Niemal rozpłakała się ze złości. Czemu się nie dowiedziała, jak ubierze się lady Leslie? Cóż, założyła, że przybyła ze Szkocji księżna nie będzie miała lepszego pojęcia o obowiązującej modzie niż ona.
    Widząc badawczy wzrok lady Jane, Jasmine poczuła przypływ triumfu. Najwyraźniej lady Jane już czuła się niepewnie. Doskonale! Jasmine jeszcze nie wiedziała, co sądzić o Williamie Deversie, ale skoro miał zostać jej zięciem, uważała, że nie zaszkodzi speszyć jego dominującą matkę. Uśmiechnęła się łaskawie.
    – Witam w Erne Rock, sir Shane, lady Jane i młody Williamie. Niech mi wolno będzie przedstawić mojego męża, Jamesa Leslie, księcia Glenkirk, i moją córkę, lady Fortune Mary Lindley. Sir Shane i jego syn pokłonili się swoim gospodarzom, zaś lady Jane dygnęła. Odpowiedziano im powitalnym ukłonem i dygnięciami. Potem odezwał się sir Shane:
    – Dziękuję za zaproszenie, wasza miłość. Zawsze byłem ciekaw, jak wygląda wnętrze zamku Erne Rock.
    – Wydawało mi się, że pańska pierwsza żona była kuzynką Maguire'ów z Erne Rock – rzekła słodko Jasmine.
    – Miała wspólnego pradziadka z Maguire'ami z Erne Rock, ale jej rodzina była bliżej spokrewniona z Conorem Maguirem i jego rodem – odpowiedział.
    – Aha – mruknęła Jasmine, po czym uśmiechnęła się do przystojnego młodego człowieka, stojącego obok ojca.
    – To William, mój syn i spadkobierca – rzekł sir Shane. Żona dźgnęła go ostrym palcem. – I moja żona, lady Jane – dokończył szybko.
    – Jak się pani miewa, wasza miłość? – zapytała Jane Devers. Potem przeniosła wzrok na Fortune. Dziewczyna była zdecydowanie zbyt ładna, tą zuchwałą rudowłosą urodą. Wyglądała niemal jak Irlandka.
    – Miło mi cię poznać, moja droga – odezwała się słodkim głosem. – Moja kochana pasierbica również ma na imię Mary.
    – Nie mówią na mnie Mary – odparła Fortune. – Mówią na mnie Fortune, madam, gdyż moja mama uważała za wielkie szczęście fakt, iż zostałam poczęta w nocy, w przeddzień śmierci mojego ojca. Jana Annę Devers gwałtownie wciągnęła powietrze. Czyż ta dziewczyna nie miała za grosz delikatności, mówiąc, że została poczęta? Opanowała się jednak i powiedziała:
    – Fortune to niespotykane imię, moja droga, skoro jednak tak na ciebie wołają, to i my tak będziemy cię nazywać.
    – Uważam, że to cudowne imię – odezwał się William Devers, pochwycił dłoń Fortune i ucałował. – Pani sługa, lady Fortune. – Spojrzał na nią oceniają co, po czym uśmiechnął się, ukazując rząd równych, białych zębów.
    – Panie – odpowiedziała, przyglądając mu się równie otwarcie. Niebieskie oczy i kasztanowe włosy ze złotymi refleksami. Z przyjemnością zauważyła, że górował nad nią wzrostem, chociaż wiedziała, że jest wysoka jak na dziewczynę. Miał opalone ręce i twarz, co oznaczało, że wiele czasu spędzał na świeżym powietrzu. Sprawiał wrażenie dobrze zbudowanego i dobrze wychowanego.
    – Tuszę, że znalazłem uznanie w pani oczach, milady – mruknął cicho, tak że tylko Fortune słyszała jego słowa.
    – Wywarłeś dobre pierwsze wrażenie, panie – odpowiedziała. William Devers roześmiał się. Nie lubił nieśmiałych i pruderyjnych kobiet, a spodziewał się właśnie kogoś takiego. Ucieszył się, że tak się nie stało. Dużo większą przyjemnością było poskramianie dzikiej kotki niż zabawa ze słodkim kociakiem. Ojciec powtarzał mu zawsze, że żona jest jak ulubione zwierzątko, pieszczone, chronione i wytresowane przez męża. Shane Devers twierdził jednak, że tresura jest znacznie przyjemniejsza w przypadku kobiety z charakterem. A Fortune Lindley z pewnością była pełną temperamentu klaczką.
    – Napijmy się wina, żeby uczcić nasze spotkanie – powiedziała Jasmine. – Adali, dopilnuj, proszę, żeby przyniesiono beczułkę czerwonego wina z Archambault. Leżakuje w piwnicy już od paru lat i powinno być wyśmienite. Przynieś też słodkie wafle. Adali skłonił się.
    – Tak jest, księżniczko, już pędzę. – I pospiesznie opuścił komnatę.
    – Pani służący jest cudzoziemcem? – zapytała Jane Devers, nie mogąc pohamować ciekawości.
    – Adali jest ze mną od dnia moich narodzin. Jest w połowie Hindusem, w połowie Francuzem, madam. Urodziłam się w Indiach. Jeśli uważasz Adalego za cudzoziemca, musisz i mnie uważać za cudzoziemkę, gdyż mój ojciec, Akbar, Wielki Mogol, był władcą Indii, matka zaś angielską szlachcianką o irlandzkich korzeniach. Była jego czterdziestą i ostatnią małżonką. Przybyłam do Anglii jako wdowa, mając szesnaście lat. Moim drugim mężem został markiz Westleigh, ojciec Fortune. Książę to mój trzeci małżonek. Nasz związek został zaaranżowany przez samego króla Jakuba i naszą kochaną królową Annę. Oboje już nie żyją, niech Bóg ma w opiece ich dusze – zakończyła Jasmine.
    Ha! To powinno dać lady Jane do myślenia.
    Ale lady Jane niełatwo było uciszyć.
    – Trzech mężów, mój Boże! Zawsze uważałam, że jeden to aż nadto, madam. Ile ma pani dzieci, poza Fortune? – Uśmiechnęła się ponownie do dziewczyny.
    – Cóż – zamyśliła się Jasmine, a James Leslie, widząc złośliwy błysk w oczach żony, wstrzymał oddech. – Troje z Lindleyem, dwie dziewczynki i jeden chłopiec, poza tym trzech chłopców i dziewczynka, która zmarła, z moim Jemmiem. – Rzuciła mężowi czułe spojrzenie. – I, oczywiście, mój syn ze zmarłym księciem Henrym. Był moim kochankiem pomiędzy drugim i trzecim mężem. Pamiętam go jako cudownego młodego człowieka. Nasz syn, Charlie Stuart, jest księciem Lundy.
    – Urodziłaś bękarta? – wstrząśnięta Jane Devers pobladła.
    – Pani! – zagrzmiał jej mąż, zawstydzony jej słowami.
    – Królewski ród Stuartów zawsze był wspaniałomyślny w swoich laskach, prawda, Jemmie? – pogodnie rzekła Jasmine. – Poza tym, żaden potomek królewskich Stuartów nie jest uważany za trędowatego. Król uwielbia swojego bratanka, lady Jane. Charlie – go zapraszano na królewski dwór od dnia narodzin i traktowano jak każdego krewnego Stuartów. Chłopiec był pierwszym wnukiem starego króla. Jego dziadek tak się uradował jego przyjściem na świat, że obiecał nadać Charliemu tytuł książęcy w dniu, gdy chłopiec odziedziczy ziemie mojego dziadka de Marisco. I dotrzymał słowa. Och, Adali. Lady Jane, sir Shane, oto wino, które pochodzi z posiadłości rodziny mojego dziadka de Marisco we Francji. William Devers przyglądał się temu z rozbawieniem. Miał nadzieję, że jego przyszła żona okaże się równie zabawna, jak jej matka. Niemal wybuchnął śmiechem, gdy jego matka, zapominając o manierach, wzięła podany srebrny kielich i upiła duży łyk, zanim jeszcze wzniesiono toast. Przez całe życie usiłował zniszczyć jej niezwykłe opanowanie, ale nigdy mu się to nie udało. Nawet jego starszy brat Kieran nie potrafił jej otwarcie wyprowadzić z równowagi. To cudowne, że przyszła teściowa okazała się tak trudna.
    – Za nasze dzieci – rzekła Jasmine, wznosząc kielich. – Miejmy nadzieję, że to będzie związek zgodny z wolą nieba.
    – Za dzieci – zawtórowali sir Shane i książę Glenkirk. Jane Devers niemrawo uniosła swój kielich. Nagle ogarnęły ją ogromne wątpliwości, czy aby na pewno lady Fortune Lindley jest tą wymarzoną synową. Jej własny brat miał śliczną córkę, Emily Annę Elliot, która byłaby wręcz idealna dla Williama. Dzięki Bogu, że nic nie zostało jeszcze podpisane! Był jeszcze czas, żeby uchronić jej ukochanego chłopca przed wplątaniem się w ten okropny mezalians. Żadne pieniądze nie zrekompensują synowej, której bezwstydna matka urodziła bękarta. Nagle westchnęła i przyłożyła rękę do serca, gdy do komnaty wkroczył ksiądz w towarzystwie wielebnego Samuela Steena.
    – Kuzynie! – zawołała Jasmine. – Chodź i napij się z nami wina. Ty także, Samuelu Steen. Adali, jeszcze dwa kielichy.
    – Kuzyn? Shane! Nazwała księdza kuzynem! – lady Jane gorączkowo szepnęła do męża. – Jeśli jest protestantką, w jaki sposób jej kuzyn może być katolickim księdzem?
    – Sam byłem katolikiem, zanim się z tobą ożeniłem, moja droga – przypomniał jej.
    – Wiele angielsko – irlandzkich rodzin składa się i z katolików, i z protestantów. Nie przejmuj się. Wszystko, co widzę, przekonuje mnie, że to będzie dobra partia dla naszego Williama. Spójrz, oboje z dziewczyną nieźle się dogadują. Oczaruje ją w mgnieniu oka.
    – Nie jestem już teraz taka pewna, czy to właściwy wybór. Swobodne obyczaje jej matki dają mi do myślenia. Może Emily Annę byłaby lepszą żoną dla Williama? A co będzie, jeśli ta Fortune Lindley okaże się podobna do swojej matki? Wzdrygam się na samą myśl o nieszczęściu, jakie sprowadzi na naszego syna.
    – Przyznaję, że dziewczyna sprawia wrażenie żywej, ale nie ma nic złego w tym, że młoda istota jest wesoła i ma charakter – odpowiedział.
    – Czemu nie mogła znaleźć męża w Anglii czy w Szkocji, Shane? Odpowiedz mi na to pytanie! Może ma już złą reputację, a my tutaj, na naszym odludziu, nic o tym nie wiemy i dowiemy się, gdy będzie za późno. Nerwowo wychyliła kielich.
    – Adali, więcej wina dla lady Jane – zaszczebiotała Jasmine.
    – Miej odrobinę litości, dziewczyno – cicho szepnął do żony James Leslie. – Nieszczęsna kobieta została już powalona na kolana.
    – Popełniamy błąd. Nie chcę, żeby moja córka wychodziła za mąż za syna tej kobiety. Nie wiesz, czego się dowiedziałam dziś rano – odparła Jasmine.
    – Ale mi opowiesz, tego jestem pewien – zaśmiał się książę. – Zapomnij o lady Jane, kochana Jasmine, i spójrz na swoją córkę. Nieźle się dogaduje z młodym Williamem. Decyzja należy nie do nas, lecz do Fortune. Za parę miesięcy skończy dwadzieścia lat, a odtrąciła już oświadczyny kilku szacownych młodzieńców w Anglii i w Szkocji. Wszyscy byli utytułowani! Jeśli ten młody człowiek jej odpowiada, to niech tak będzie.
    – Zobaczymy, co się stanie – odrzekła Jasmine, ale istotnie spojrzała na Williama Deversa i córkę. Gdyby nie jego jasnoniebieskie oczy, w niczym nie przypominałby swojej matki. Jasmine uznała, że już sam ten fakt dobrze wróżył. Widziała, że miał mnóstwo uroku, ale Fortune nie da się zwieść nawet największemu czarowi. Jednak Jemmie miał rację, młodzieniec zdawał się autentycznie zainteresowany dziewczyną.
    Jasmine postanowiła, że kupi im dom w Anglii. Przecież nie muszą mieszkać w Erne Rock. Była pewna, że młody Devers z przyjemnością przeniesie się do Anglii. Może gdzieś w pobliże Queen's Malvern albo Cadby, siedziby Henry'ego. Wtedy na pewno widziałaby ich co roku i mogłaby odwiedzać Fortune równie łatwo, jak Indię. Tak! W prezencie ślubnym podaruje im piękny dom w Anglii oraz Maguire's Ford.
    – Masz ten błysk w oczach – zauważył jej mąż. – Co knujesz, moja kochana Jasmine?
    – Nic – mruknęła. – Po prostu zastanawiam się, w jaki sposób zachować ciastko i zjeść je jednocześnie.
    – Niech Bóg ma nas wszystkich w opiece. Jasmine przypomniała sobie o roli wzorowej gospodyni.
    – Droga lady Jane – odezwała się. – Oczywiście zna pani naszego kochanego Samuela Steena. A to mój kuzyn, ojciec Cullen Butler.
    – Milady – ksiądz uprzejmie się ukłonił. Ledwie zauważalnie kiwnęła mu głową.
    – Świetnie, że znów pana widzę – rzekł Cullen Butler do Shane'a Deversa, ignorując lekceważące zachowanie lady Jane. Słyszał o niej i w najmniejszym stopniu nie czuł się urażony. Pomyślał złośliwie, że sam fakt przebywania razem z nim w tym samym pomieszczeniu musiał być dla niej niezwykle bolesny. I zaraz zaczął się zastanawiać nad pokutą, jaką sobie wyznaczy za swoją złośliwość. Najwyżej trzy zdrowaśki.
    – Ojcze – powitał go głos sir Shane'a. – Chyba widziałeś się niedawno z Kieranem. – Jego słowa zabrzmiały niemal gorzko.
    – Widuję go – odpowiedział. Nie było sensu jątrzyć rany. Ani on, ani Kościół nie był odpowiedzialny za decyzje Kierana Deversa.
    – Nasi młodzi zdaje się przypadli sobie do gustu – zauważył wesoło wielebny Steen.
    – Owszem – przytaknęli jego rozmówcy.
    – Tworzą ładną parę, prawda? – dodał pastor Steen.
    Jego uwaga spotkała się z potakującym pomrukiem.
    – Żeby związek był udany, potrzeba czegoś więcej, niż tylko dwóch ślicznych twarzy – ostrym tonem rzuciła lady Jane.
    – Oczywiście w pełni się z tym zgadzam – powiedziała Jasmine.
    – Może lady Fortune zechce wziąć pana Williama na przejażdżkę po posiadłości – zaproponował Cullen Butler.
    – Świetny pomysł! – zawołała Fortune. Sir Shane sprawiał miłe wrażenie, lecz nie mogła się przekonać do lady Jane, mimo jej słodkich słówek. Miała ochotę spędzić trochę czasu z przystojnym Williamem Deversem i przekonać się, czyjej się spodoba. I czy coś pomiędzy nimi zaiskrzy.
    – Masz ochotę na przejażdżkę? – spytała.
    – Nie mam konia. Przyjechaliśmy powozem – odparł. Wyglądał na rozczarowanego.
    – Ale my mamy mnóstwo koni – roześmiała się Fortune. – Adali, idź do stajni i powiedz, że będą nam potrzebne dwa wierzchowce. Pójdę się przebrać w coś bardziej odpowiedniego na przejażdżkę. Mogę, mamo?
    – Naturalnie – zgodziła się Jasmine. Rozumiała i aprobowała plan Fortune. Fortune wybiegła z komnaty, by parę minut później wpaść tam ponownie, z okrzykiem:
    – Chodź, William!
    Pospieszył za nią z uśmiechem, słysząc za sobą okrzyk zdumienia matki na widok stroju Fortune.
    – Wasza córka jeździ okrakiem? W spodniach?
    Nie dosłyszał riposty księżnej, ale podejrzewał, iż była cięta. Osobiście uważał, że Fortune wygląda czarująco w spodniach. Nie były wypchane, lecz dość dopasowane, podkreślając zgrabne nogi i pośladki. Ponadto Fortune miała na sobie granatową, jedwabną kamizelę bez rękawów ze srebrnymi guzikami, narzuconą na białą koszulę z bufiastymi rękawami. Całość prezentowała się zachwycająco.
    Chłopiec stajenny trzymał dwa konie. Fortune od razu dosiadła srokatego wałacha. Drugi był wysoki, mocno zbudowany i lśniąco czarny. William wziął lejce od chłopca i wskoczył na siodło.
    – Ma na imię Oberon – poinformowała Williama Fortune. – Chodź! Jedź za mną!
    Przejechał za nią przez niewielki zamkowy dziedziniec, most zwodzony i wioskę, cały czas popędzając swojego wierzchowca, aż wreszcie się z nią zrównał.
    – Nie dosiadasz klaczy?
    – Nie. Nasz zarządca, Rory Maguire, uważa, że Piorun i ja jesteśmy dla siebie stworzeni. Lubię konie z temperamentem, a Piorun jest zwierzęciem z charakterem. Chętnie jeździć konno?
    – Owszem. Ślęczenie nad rachunkami, co czyni mój ojciec, nie wydaje mi się najwspanialszą rozrywką.
    – Dlatego mamy zarządcę majątku – rzekła Fortune.
    – Nie boicie się, że was okradnie? Przecież jest Irlandczykiem – zapytał William Devers.
    – Tak samo, jak ty – odparła. – Przynajmniej ze strony ojca.
    – Zawsze uważałem się za Brytyjczyka.
    – Urodziłeś się w Irlandii. Mieszkasz w Irlandii. Twój ojciec jest Irlandczykiem. Ty też jesteś Irlandczykiem – tłumaczyła mu Fortune z niezachwianą logiką. – Tymczasem mój rodowód jest trochę bardziej skomplikowany. Mój ojciec był Anglikiem. Mój ojczym jest Szkotem. Moja matka jest Hinduską po swoim ojcu, a Irlandką, Angielką i Francuzką po swojej matce. Jestem siostrzenicą władającego obecnie Wielkiego Mogoła, a moi przyrodni bracia Leslie są spokrewnieni z sułtanem ottomańskim. Mamy wyjątkowo pokręcone, skomplikowane i zawiłe drzewo genealogiczne, Williamie Deversie.
    – Jesteś fascynująca – powiedział. – Nigdy w życiu nie spotkałem dziewczyny podobnej do ciebie. Dlaczego chcesz mnie poślubić?
    – Nie wiem, czy chcę – szczerze wyznała Fortune. – Muszę znaleźć mężczyznę, którego pokocham, bo wyjdę za mąż tylko z miłości. Chyba to wszystko brzmi bardzo romantycznie i naiwnie, ale tak właśnie czuję, Williamie.
    – Przyjaciele nazywają mnie Will. Mam nadzieję, że mnie pokochasz, Fortune, bo wydaje mi się, że już się w tobie trochę zakochałem. Jesteś taka pełna życia!
    – Miło to słyszeć, Willu. – Uśmiechnęła się do niego, po czym zawołała: – Zobacz! Tam rośnie drzewo, na którym mama powiesiła zabójcę mojego ojca. To tamta sosna – pokazała ręką. – Podobno moja matka nawet się nie skrzywiła, tylko kazała go powiesić na pasku ojca i stała, przyglądając się, jak konał. W rzeczywistości to ją chciał zabić. Oboje z ojcem wybrali się na przejażdżkę i zatrzymali się, żeby porozmawiać z moją siostrą Indią, która była wówczas malutką dziewczynką. Chciała, żeby ją posadzono na koniu mamy, a kiedy mama pochyliła się do niej, padł strzał. Zginął ojciec. Ludzie, którzy zbiegli się z pól, widzieli błysk muszkietu na wzgórzu. Popędzili ile sił i złapali zbrodniarza. Był to zarządca, którego mama zwolniła. Okazał się na tyle bezczelny, że przyznał, iż chciał zgładzić ją, nie jego.
    – Czemu go odprawiła?
    – Był okrutny. Wypędził wieśniaków z Maguire's Ford tylko dlatego, że byli katolikami. Zamierzał zasiedlić wieś wyłącznie protestantami. Uważał, że mama jest zbyt pewna siebie, a ojciec przez nią opętany.
    – Nie pochwalasz wypędzenia katolików.
    – Nie, nie pochwalam. Czemu miałabym wyrzucać z domów ludzi tylko ze względu na ich religię?
    – Zamordowaliby nas, gdyby tylko mieli okazję – odparł Will.
    – Wiem, ale wy zrobilibyście to samo – odrzekła Fortune zdesperowanym głosem. – Uważasz mnie za głupią? Gniew i bigoteria są po obu stronach konfliktu. Rozumiem to, ale sądzę, że lepiej by było, gdyby Anglicy w Irlandii ograniczyli się jedynie do rządzenia krajem i zostawili wszystkich w spokoju. Ale nie. Anglicy muszą we wszystkim postawić na swoim, więc Irlandczycy opierają się z całych sił. To szaleństwo.
    – Jak na tak młodą dziewczynę, dużo myślisz – zauważył.
    – Nie podoba ci się, kiedy kobieta jest wykształcona, Willu?
    – Zawsze mnie uczono, że miejsce kobiety jest w domu, gdzie powinna się zajmować nadzorowaniem służby i dziećmi. Jest odpowiedzialna za ich dobrobyt, a także ma za zadanie zadowalać swojego męża pod każdym względem i sprawiać, aby dom był dla wszystkich oazą spokoju.
    – Czy tylko niewykształcona kobieta może realizować te wszystkie zadania? – zapytała z powagą Fortune. Spojrzała na niego, żeby móc obserwować jego twarz, gdy będzie udzielał odpowiedzi, i widzieć, czy nie kręci.
    – Matka nauczyła moje siostry wszelkich spraw, związanych z prowadzeniem domu – zaczął.
    – Czy umieją czytać? Albo liczyć? Czy znają jakiś obcy język? Czy znają historię swojego kraju i gdzie szukać na mapie Nowego Świata? Czy potrafią spojrzeć nocą w niebo i nazwać gwiazdy, Willu? – Fortune czekała na odpowiedź.
    – Po co miałyby to umieć? – zdziwił się.
    – Jeśli człowiek nie potrafi czytać i pisać, to w jaki sposób ma prowadzić domowe rachunki? Jeśli nie umie się liczyć, skąd można wiedzieć, czy zarządca majątku nie oszukuje? Znajomość obcych języków pozwala porozumieć się z Francuzami, Włochami, Niemcami. Natomiast znajomość całej reszty po prostu sprawia człowiekowi przyjemność, Willu. Wiedza daje moc. W mojej rodzinie wszystkie kobiety są wykształcone. Również zamierzam wykształcić moje córki i synów. Umiesz czytać i pisać, prawda?
    – Oczywiście! – odpowiedział pospiesznie. – Ale moje siostry nie. Mary, Colleen i Lizzie są mężatkami. Niepotrzebna im taka edukacja, o której mówiłaś. Mojej matce z pewnością nie była do niczego potrzebna. Była jedyną córką i dziedziczką mojego dziadka Elliota. Mój ojciec szukał bogatej dziedziczki na żonę, bo miał dużo ziemi, ale mało pieniędzy. W ten sposób zawierane są małżeństwa, Fortune. I nie ma znaczenia, czy panna jest wykształcona, czy też nie. Najpierw liczy się jej majątek, potem dopiero wdzięk i uroda.
    – I tak wolę być wykształconą kobietą. Kobiety w mojej rodzinie nie mają mężów, którzy szukają atrakcji poza domem, gdyż same są atrakcyjne i w sypialni, i poza nią – z dumą stwierdziła Fortune. – Doszły mnie słuchy, że twój ojciec ma kochankę. Will się zaczerwienił.
    – Młode damy nie powinny rozmawiać o takich sprawach, ani nawet wiedzieć o nich. – Nagle się zaśmiał. – Jesteś bardzo otwartą dziewczyną.
    – Wolałbyś, żebym udawała? Albo była nieśmiała i chichotała, jak tyle dziewcząt w czasie polowania na męża?
    – Nie – odparł ku własnemu zaskoczeniu. Podobała mu się jej szczerość. Matce by się to nie spodobało, ale w końcu wybór nie należał do niej, lecz do niego. Nigdy wcześniej nie znał nikogo takiego jak Fortune Mary Lindley. Był nią całkowicie zafascynowany.
    – Ile masz lat? – zapytał.
    – Dziewiętnaście. A ty?
    – Dwadzieścia trzy.
    – Widzisz tamto wzniesienie? Ścigajmy się! – zawołała. Ruszyła do przodu na swoim rumaku, pędząc niby jakaś starożytna łowczyni.
    Włosy wysunęły się z koka i powiewały dziko, unoszone pędem powietrza.
    Popędził za nią. Ta płomiennowłosa piękność o zuchwałym języku nie tylko intrygowała go, ale również podniecała. Postanowił już, że zostanie jego żoną.
    Pragnąłby jej nawet, gdyby nie miała złamanego grosza, choć może wtedy nie jako żony.
    Fortune nie zamierzała pozwolić mu wygrać wyścigu. To nie byłoby w jej stylu. Ścigała się, żeby zwyciężyć. Piorun wielkimi, dudniącymi krokami pokonywał odległość, ale przez cały czas słyszała za plecami tętent czarnego konia. Pochyliła się nisko nad grzbietem wierzchowca, zachęcając go do szybszego biegu. Na twarzy czuła zimne, wilgotne powietrze. Zaczynało się chmurzyć. Fortune zdążyła pomyśleć, że zaraz się rozpada, gdy Piorun wspiął się na wzgórze i omal nie zderzył z nadjeżdżającym z przeciwnej strony jeźdźcem. Oba konie zatrzymały się raptownie.
    – Kieran! – usłyszała za sobą głos Williama Deversa, który właśnie wjechał na wzgórze. – To jest lady Fortune Lindley. Fortune, to mój przyrodni brat, Kieran Devers.
    Wysoki, szczupły, ciemnowłosy jeździec obrzucił ją zuchwałym spojrzeniem.
    – Prawdziwa awanturnica z ciebie – powiedział, wyciągając rękę, żeby dotknąć pukla jej płomiennorudych włosów.
    – A ja słyszałam, że jesteś głupcem – gniewnie rzuciła Fortune. Roześmiał się i zwrócił do Williama:
    – Czy twoja matka aprobuje ją, Willy?
    – Aprobuje mój posag – odparowała Fortune. – Ale wybiega pan zanadto w przyszłość, panie Devers, bo jeszcze nie odbyły się żadne zaręczyny i nie dojdzie do nich, jeśli się na nie nie zgodzę.
    – Nie żeń się z nią, Willy – poradził Kieran bratu.
    – Będziesz miał z nią pełne ręce roboty, już to widzę.
    – Roześmiał się ponownie, widząc oburzenie na twarzy dziewczyny. – Sądzę, że twoja kuzynka, Emily Annę Elliot, byłaby dla ciebie o wiele lepszą żoną niż ta dzika kotka.
    – Kieran! – zawołał zaniepokojony William. Z zaczerwienioną twarzą odwróci! się do Fortune.
    – Mój brat tylko żartuje. Ma dość specyficzne poczucie humoru. Wybacz mu, proszę. Nie chciał nic złego.
    – Absolutnie – potwierdził Kieran Devers, posyłając jej przekorny uśmiech. – Absolutnie nic złego, lady Fortune. Wbiła w niego wzrok. Widziała w jego oczach złośliwy błysk. Miał ciemne oczy. Ciemnozielone. I był nieprzyzwoicie przystojny. Przystojniejszy nawet od swojego młodszego brata. W porównaniu z pełnymi ogłady manierami Willa wyczuwało się w nim jakąś niefrasobliwość. Nigdy by się nie domyśliła, iż są braćmi. William Devers był podobny do ojca. Wysoki, dobrze zbudowany i krzepki, miał jasnoniebieskie oczy swojej matki i kasztanowozlociste włosy. W okrągłej twarzy uwagę zwracał zgrabny nos, małe usta i szeroko rozstawione oczy. Tymczasem jego brat był wyższy, miał pociągłą twarz z mocno zarysowaną szczęką i niby wykutym w granicie nosem. W jego wyglądzie było coś dzikiego, nieokrzesanego, gdy tymczasem jego brat stanowił wzór kulturalnego dżentelmena. Kieran wyglądał na niebezpiecznego i nie można go było tolerować.
    – Dlaczego przyjechałeś? – zapytał William.
    – Pomyślałem, że dobrze będzie, jeśli sprawimy wrażenie szczęśliwej rodziny i książę Glenkirk zobaczy, że nie obchodzą mnie ziemie mojego ojca. Należą do ciebie, braciszku, wraz z moim błogosławieństwem. A więc, milady – zwrócił się do Fortune – William Devers nie pójdzie do ołtarza bez grosza. Czy jesteś z tego zadowolona? – Zielone oczy patrzyły na nią szyderczo.
    – Jego bogactwo nic mnie nie obchodzi – pogardliwie rzuciła Fortune. – Za mój osobisty majątek mogłabym kupić wiele takich majątków, jak ten w Lisnaskea, należący do Deversów. Szukam człowieka, którego mogłabym pokochać, ty gburze! Szarpnęła za cugle Pioruna i pogalopowała w stronę zamku.
    – Co za ogień! – z podziwem rzekł Kieran Devers. – Jeśli ją zdobędziesz, będziesz miał szczęście, Willy. Rude włosy i gorący temperament! W łóżku będzie jak tygrysica. Nie jestem pewien, czy zasługujesz na taką nagrodę. Twoja mama nie polubi tej dziewczyny. Jestem pewien, że woli Emily Annę, tylko że biedna Emily nie jest dość bogata, czyż nie? – Roześmiał się.
    – Fortune jest najpiękniejszą dziewczyną, jaką zdarzyło mi się spotkać, i jakże interesującą. Mówi, co tylko przyjdzie jej do głowy – powiedział William.
    – Zauważyłem. Obaj bracia zjechali ze wzgórza i przez łąki skierowali się do wioski. Gdy podążali główną drogą Maguire's Ford, parę młodych kobiet zawołało coś na powitanie do Kierana Deversa, który odpowiedział każdej, z uśmiechem kiwając głową i zwracając się do dziewcząt po imieniu. William uniósł brwi. Nie miał pojęcia, że eskapady Kierana, jak nazywała je matka, sięgały aż do Maguire's Ford.
    Na dziedzińcu zamkowym powitał Kierana rudowłosy dżentelmen.
    – Kieran, chłopcze, jak się masz? – zagadnął Rory Maguire. – A to chyba jest twój młodszy brat, prawda? Witam, panie Williamie. Jestem Rory Maguire, zarządca majątku jej książęcej mości.
    – Rory, świetnie wyglądasz, jak zawsze. Słusznie się domyśliłeś, to jest młody Willy – odpowiedział Kieran Devers, zsiadając z konia.
    – Nie było cię w sali zamkowej – zauważył William.
    – Owszem, nie było mnie tam, ze względu na twoją matkę, bo wszyscy wiemy, co myśli. Uważałem, że da radę znieść najwyżej obecność ojca Cullena, kuzyna lady Jasmine. – Słowa te wypowiedziane zostały z humorem i mrugnięciem okiem. William Devers się roześmiał.
    – To prawda – zgodził się. Doszedł do wniosku, że podoba mu się ten Maguire. Oczywiście matka zdążyła mu już powiedzieć, że gdy zostanie panem Erne Rock, najodpowiedniejszym zarządcą będzie ich kuzyn, James Dundas, porządny protestant. Jednak Fortune dała mu do myślenia, pytając, dlaczego ktoś dobrze wykonujący swoją pracę miałby być dyskryminowany ze względu na wyznawaną religię. A poza tym James Dundas nie miał pojęcia o koniach i bał się ich. William zsunął się z siodła, mówiąc:
    – Chodź, Kieranie, zaskoczymy mamę Jane Annę Devers rzeczywiście zaskoczył widok pasierba, wchodzącego do głównej sali zamkowej w towarzystwie swojego przyrodniego brata. Przynajmniej był przyzwoicie ubrany i sprawiał wrażenie, iż jest w dobrym humorze. Miała nadzieję, że nie przyjechał tutaj, by spłatać jakąś diabelską sztuczkę.
    – Kieran, kochanie – zaszczebiotała, gdy się do niej zbliżył.
    – Pani, wyglądasz prześlicznie, jak zawsze – powiedział starszy z braci Devers, nachylając się i całując jej dłoń. Następnie odwróci! się i ukłonił pięknie księżnej Glenkirk, siedzącej obok jego macochy.
    – Jestem Kieran Devers, wasza miłość. Mam nadzieję, że nie przeszkadzam, ale nie mogłem pohamować ciekawości. Przybyłem, żeby służyć wsparciem mojemu bratu Williamowi w jego staraniach o względy pani prześlicznej córki, którą poznałem właśnie przed chwilą. – Ucałował dłoń Jasmine.
    – Jest pan mile widziany w Erne Rock, Kieranie Deversie – odparła Jasmine. – Adali, przynieś wino dla pana Deversa. Dotrzyma nam pan towarzystwa? – Wskazała mu krzesło przy kominku. Pomyślała, że jest z niego przystojny diabeł. Czy istotnie przywiodła go tu jedynie ciekawość, czy też coś knuł? Uśmiechnęła się. – Czy kiedykolwiek był pan już w Erne Rock? Słyszałam, że pańska matka, zanim poślubiła pana ojca, nosiła nazwisko Maguire.
    – To moja pierwsza wizyta w Erne Rock – odpowiedział Kieran. – Dziękuję – zwrócił się do Adalego, który podał mu kieliszek wina.
    – Spotkaliśmy Kierana na przejażdżce – wyjaśnił William.
    – Już nam to wyjaśnił, kochanie – cierpliwie powiedziała lady Jane. Boże! Czy William musi wychodzić na głupca przy księżnej? – Jestem pewna, że nie będzie mógł zostać, kiedy już zaspokoił swoją ciekawość. Gdzie jest Fortune?
    – Ależ skądże! Pani pasierb musi zatrzymać się u nas przynajmniej na jedną noc – odpowiedziała Jasmine. – Zawsze byłam znana z gościnności, moja droga lady Jane. Miło mi będzie gościć pani rodzinę. Mam nadzieję, że później poznam również państwa córki.
    – Tylko Colleen jest w Irlandii – rzekła lady Jane. – Mary i moja Bessie są w Anglii, gdzie mieszkają ich mężowie. Colleen zamieszkuje pod Dublinem, w Pale. Jej mąż ma tam niewielką posiadłość. Tylko ona będzie w stanie przyjechać na wesele.
    – Jeśli będzie wesele – zauważyła Jasmine. Kieran Devers spostrzegł, że macocha lekko pobladła. A więc to, co Jane Annę Devers uważała za pewnik, wcale nie było przesądzone. Ciekawe. Dziewczyna była niezwykle atrakcyjna ze względu na swoje bogactwo, o urodzie nie wspominając, ale Jane Annę była przekonana, że z jakichś powodów Fortune nie mogła wyjść za mąż w Anglii i dlatego rodzina Lesliech przybyła do Irlandii w poszukiwaniu tu męża dla córki. Zdaniem jego macochy angielski małżonek był najbardziej pożądanym kandydatem. Udało jej się wydać za mąż za Anglika jego starszą siostrę Moire, którą od dnia ślubu z ich ojcem nazywała Mary, oraz własną córkę Bessie. Jednak Colleen wymknęła się jej i zakochała w sir Hughu Kellym. Na szczęście Hugh miał matkę Angielkę i był protestantem, więc Jane Annę łaskawie zgodziła się na jeden irlandzki ożenek w rodzinie.
    – Oczywiście, że będzie wesele – z uśmiechem rzekł William. – Zamierzam zdobyć względy Fortune. Jest cudowną dziewczyną i już ją uwielbiam!
    – Kogo uwielbiasz? – zapytała Fortune, wchodząc do komnaty w czystej zielonej sukni, z gładko zaczesanymi włosami podtrzymywanymi złocistą siatką.
    – Ciebie, naturalnie – szczerze odparł William. Fortune uśmiechnęła się.
    – Jesteś głupcem, Willu Deversie – skarciła go, ale Kieran zauważył, że zrobiła to łagodnym głosem.
    Kieran w myślach zachęcił młodszego braciszka, żeby wypróbował na dziewczynie swój czar. Ale kiedy ponownie zerknął na Fortune Lindley, która z niesfornego łobuziaka przedzierzgnęła się w elegancką, młodą dziewczynę, pomyślał nagle, że jest zbyt wielkim wyzwaniem dla młodszego brata. Ich małżeństwo postawiłoby Willa w niezwykle trudnym położeniu. Znalazłby się pomiędzy silną matką, która przez całe życie mówiła mu, co ma robić i myśleć, a upartą młodą żoną, która z pewnością sama decydowała o swoim życiu i która będzie chciała kierować także jego poczynaniami. Wojna, która wybuchnie pomiędzy obiema kobietami, zabije jego miłego przyrodniego braciszka.
    Głos wewnętrzny podpowiadał mu, że powinien się przyznać przed samym sobą. Dziewczyna zaintrygowała go i chciałby ją mieć dla siebie. Chciałby ją mieć nawet wówczas, gdyby niczego nie posiadała. Ale Fortune Lindley to bogata dziedziczka i pewnie uważa się za zbyt dobrą dla takich jak on. Jest dumną jędzą, ale zarazem romantyczką. Osobiście powiedziała mu, że wyjdzie za mąż tylko z miłości. Jednak on niczego nie mógłby jej zaoferować, nie mógł więc poślubić bogatej dziedziczki. Inni mężczyźni pewnie by próbowali, lecz Kieran Devers był równie dumny, jak lady Fortune Lindley.
    – Brat Williama zostanie u nas na noc – zwróciła się Jasmine do córki. – To bardzo miłe, prawda, kochanie?
    Fortune uśmiechnęła się z trudem. Wyraz jej twarzy wyraźnie mówił, że wcale nie uważa tego za miłe wydarzenie. Jak ten intruz śmiał wciskać się do ich małej grupy w czasie, gdy usiłowała dowiedzieć się czegoś więcej o Willu? Fortune nie była zachwycona. William Devers wydawał się miłym młodzieńcem, ale miał takie niedzisiejsze poglądy, okropną matkę i brata łajdaka. Nie wywołał w niej przyspieszonego bicia serca, czego się spodziewała po miłości swojego życia.
    Jego starszy brat budził w niej silniejsze emocje.
    Fortune wstrzymała oddech. O Boże! Zerknęła ukradkiem na Kierana Deversa i zamarła, widząc, że patrzy na nią i do niej mruga. Poczuła, że policzki zaczynają jej płonąć, i pospiesznie opuściła głowę. To niemożliwe! Kieran Devers był wielce nieodpowiedni i, co gorsza, był praktykującym katolikiem. Will Devers dużo bardziej nadawał się na męża. Pewnego dnia odziedziczy ziemie i stada swojego ojca, ona zaś wpłynie na niego, żeby był nieco mniej staroświecki w swoich poglądach. W Szkocji i w Anglii nie było nikogo, na kim by jej zależało. Za parę miesięcy skończy dwadzieścia lat. Jeśli nie William Devers, to kto?
    Na pewno nie ów ciemnooki przyrodni brat Willa.
    Była przekonana, że Kieran Devers nie jest człowiekiem godnym zaufania. Przecież zrezygnował z dziedziczenia majątku po ojcu wyłącznie z powodu religii. Jaki człowiek może być takim głupcem? Cichy głos w jej głowie podpowiadał, ze uczciwy. Fortune pomyślała, że nawet jeśli Kieran jest uczciwy, nie interesuje jej podniecające życie, w którym nie będzie mogła przewidzieć, co przyniesie następny dzień. A takie życie będzie wiodła kobieta u boku Kierana. Fortune pragnęła stabilizacji, nie przygody.
    – Mamo, czy Will może siedzieć koło mnie przy kolacji? – zapytała słodkim, proszącym tonem.
    Im szybciej przełamie swoją rezerwę wobec Williama Deversa, tym szybciej się pobiorą.
    – Oczywiście – odrzekła Jasmine, zastanawiając się, o co chodzi córce.
    Widziała, jak Kieran Devers zaczepia Fortune, budząc w dziewczynie popłoch. Potem na twarzy córki pojawił się wyraz zastanowienia. O czym myślała? Jasmine doszła do wniosku, że jeśli Fortune wcale nie jest pewna swojej decyzji i zmusza się do poślubienia Williama, może to jedynie doprowadzić do nieszczęścia.
    Jasmine postanowiła więc w myślach, że posadzi Williama po prawej ręce Fortune, a Kierana po lewej. Ostatnio, w czasie, gdy spokojniej podchodziła do kwestii małżeństwa, Fortune oświadczyła, że wyjdzie za mąż jedynie z miłości. Co się stało z jej praktycznym, rozsądnym dzieckiem? Zawsze jednak lepsza miłość do nieodpowiedniego mężczyzny niż długie, nieszczęśliwe życie z odpowiednim. Jeśli Fortune była zainteresowana Kieranem, lepiej żeby zdała sobie z tego sprawę teraz i nie wychodziła za mąż za Williama tylko dlatego, że był właściwą partią. Jej córka potrafiła być uparta. Jasmine uśmiechnęła się do siebie, myśląc jednocześnie, że łajdak bywa dużo ciekawszym kochankiem niż dobrze wychowany dżentelmen. Doszła do wniosku, że nie może pozwolić córce na popełnienie błędu. Nie może!
    Oczywiście, gdyby Jemmie dowiedział się, co się dzieje, byłby wściekły, pomimo swojej obietnicy, że pozwoli Fortune na samodzielne podejmowanie decyzji. Będzie musiała ukrywać przed nim prawdę, jak długo się da.
    – Adali – zawołała. – Zanieś rzeczy pana Kierana do pokoju pana Williama. Mogą dzielić pokój i łoże. Na pewno robili tak już przedtem. Erne Rock jest takie małe, ale to cudowne miejsce dla młodej pary i dzieci. Zgadza się pani ze mną, lady Jane?
    – Sądziłam, że William i jego żona zamieszkają z nami w Mallow Court. Przecież pewnego dnia będzie to posiadłość Williama, czyż nie, Kieranie?
    – Naturalnie, pani – przytaknął pogodnie Kieran.
    – Jeśli dojdzie do ślubu – zaczęła Jasmine, ponownie napełniając serce lady Jane obawą – uważam, że młoda para powinna zamieszkać sama w swoim domu. Fortune nie musi mieszkać z krewnymi swojego męża. W Irlandii będzie miała Erne Rock, zaś ja wraz z księciem oczywiście zadbamy o odpowiedni dla niej dom w Anglii – albo w pobliżu siedziby jej brata w Cadby, albo koło Queen's Malvern, majątku jej przyrodniego brata. – Uśmiechnęła się szeroko. – Będziemy chcieli przedstawić ich na dworze.
    – Mamo, wiesz przecież, że nie cierpię dworu – zawołała Fortune.
    – Jeśli chcesz odnieść sukces ze swoją hodowlą, musisz nawiązać właściwe znajomości, kochanie – przypomniała jej Jasmine. – Nie możesz traktować swoich udziałów w naszej rodzinnej spółce handlowej jak jedynego źródła utrzymania. Chyba nie sądziłaś, że przywiozę cię do Irlandii i zostawię tutaj?
    – Nie miałam pojęcia – odpowiedziała Fortune, zdziwiona słowami matki James Leslie i sir Shane weszli do głównej sali. Siedzieli zamknięci w bibliotece, omawiając warunki ewentualnego ślubu ich dzieci. Kieran Devers podniósł się i przywitał z ojcem. Potem, gdy ojciec przedstawiał go Jamesowi Leslie, ukłonił się księciu. Książę dostrzegł w Kieranie Deversie nieujarzmionego Celta i natychmiast poczuł do niego sympatię. Oczywiście chłopak był głupcem, oddając przysługujące mu dziedzictwo, ale trzeba było podziwiać jego wiarę i wytrwałość w trzymaniu się tego, co uważał za słuszne.
    – Zadowolony jesteś ze swoich decyzji, chłopcze? – zapytał książę.
    – Tak, wasza miłość – odpowiedział Kieran Devers, świetnie wiedząc, czego dotyczyło pytanie. – Mallow Court należy do mojego brata i z radością zrzekłem się go na jego rzecz.
    – Ale zostałeś tutaj. – James Leslie był zaintrygowany.
    – Chwilowo – odparł Kieran Devers. – Czuję, że moje miejsce na świecie znajduje się gdzieś indziej, ale na razie nie mam pojęcia gdzie. Muszę poczekać, a we właściwym czasie opatrzność mnie tam zaprowadzi. James Leslie skinął głową. Dziwne, ale rozumiał dokładnie, o czym ten młody człowiek mówi. Irlandczycy byli jeszcze bardziej szaleni niż Szkoci. Skoro Kieran Devers czeka! na objawienie, w końcu na pewno się go doczeka.
    – Obiad podany, milordzie – odezwał się Adali.
    – Panowie – rzekł książę i poprowadził gości do stołu.

ROZDZIAŁ 4

    Williama Deversa zaskoczyło, jak szybko zdołał się zakochać w Fortune Lindley. Tak, był pewien, że jest w niej zakochany. Była najpiękniejszą dziewczyną na świecie. Podobały mu się jej ogniście rude włosy, bez względu na to, co mówiła jego matka, a lady Jane miała wiele do powiedzenia po powrocie do domu. W powozie zachowywała się spokojnie, gdy wracali do Lisnaskea, okrążając jezioro. Zupełnie jakby się obawiała, że księżna może ją usłyszeć. William był zdumiony, że matka została tak zastraszona przez Jasmine Leslie. Sam patrzył na księżnę z przyjemnością i uważał, że jest czarująca w obejściu. Poślubię Fortune najszybciej, jak tylko się da – oświadczył rodzicom, gdy wieczorem zasiedli w domu przy kominku.
    Nie – powiedziała matka – nie poślubisz jej! Wypowiada się o wiele zbyt śmiało jak na kobietę. Typowa wykształcona, szlachetnie urodzona sawantka. To nie jest dziewczyna dla ciebie. Twoja kuzynka, Emily Annę, jest dużą lepszą partią Williamie. Może nie jest tak bogata jak Fortune Lindley, ale żadne pieniądze nie zrekompensowałyby nam wejścia lady Fortune do naszej rodziny!
    Jestem tego samego zdania – wsparł macochę Kieran Devers. – Pierwszy raz w czasie całej naszej znajomości zgadzam się z tobą pani. Doprawdy? – Jane Devers była podejrzliwa. – Czemu, u licha, miałbyś się ze mną zgadzać, Kieranie? Niewątpliwie nigdy dotąd nie zgadzałeś się ze mną w niczym, chociaż robiłam, co tylko mogłam, żeby dać ci właściwe wychowanie, pomimo twoich katolickich skłonności.
    Roześmiał się. Istotnie wypełniała swoje obowiązki jako macocha, przynajmniej oficjalnie, musiał też przyznać, że nigdy nie była okrutna. Nic nie mogła poradzić na to, że wolała swojego syna. Dziwne, ale Kieran nie czuł się specjalnie przywiązany do swojego domu. Gdzieś w świecie czekało na niego coś innego.
    – Zgadzam się z pani wnioskami, bo są poprawne, madam. Fortune Lindley jest piękną, zepsutą dziewczyną wysokiego rodu. Zniszczy Williama, wcale tego nie chcąc. Tymczasem kuzynka Emily Annę od dziecka kocha naszego Willa. Jest o prawie trzy lata młodsza od lady Fortune. Będzie zachwycona, mogąc mieszkać w Mallow Court i słuchać twoich wskazówek. Nie tak, jak lady Fortune.
    – Sam jej pragniesz! – oskarżył William brata. – Chcesz jej dla siebie, Kieranie. Nie myśl, że tego nie widzę! – Twarz poczerwieniała mu z gniewu.
    – Owszem, przyznaję, że mnie intryguje, ale dzikość zawsze mnie fascynowała, Willy. Wątpię jednak, żeby książę Glenkirk, w którego żyłach płynie królewska krew i którego łączą bliskie związki z monarchą, chciał wydać swoją piękną i bogatą córkę za kogoś takiego, jak ja. Nie tak zawiera się związki w towarzystwie. Jak doskonale wiesz, nie mam nic, co mógłbym zaoferować szanowanej kobiecie. Toteż mogę sobie jej pragnąć, a i tak jej nie dostanę. Ty zaś nie bądź głupi i nie proś o jej wyperfumowaną rączkę.
    – Poproś o nią. – William Devers zwrócił się do ojca. – Poproś, bo jeśli tego nie zrobisz, opuszczę ten dom i już nigdy nie wrócę!
    – Kochanie! – Lady Jane dotknęła twarzy syna. William odskoczył od niej jak oparzony.
    – Fortune Lindley będzie moją żoną! Po ślubie zamieszkamy w Erne Rock i w Anglii, bo to się jej spodoba. Nigdy więcej moja noga nie postanie w tym domu, dopóki nie umrzesz, madam. Nigdy więcej nie będziesz mną rządzić!
    – Ale jej na to pozwolisz – warknęła jego matka.
    – Ma mi więcej do zaoferowania niż ty, mamo – odparował.
    Efekt był druzgocący. Lady Jane wybuchnęła płaczem.
    – Opętała go! – łkała na krzepkim ramieniu męża. – Mój syn nigdy nie odzywał się do mnie w taki okropny sposób. Opętała go!
    – Nie bądź głupi, Willy – skarcił młodzieńca Kieran. – To prawda, że ta dziewczyna jest śliczna, ale nie nadaje się dla ciebie. Nie przychodzi mi do głowy nic, co moglibyście mieć ze sobą wspólnego. O czym byś z nią rozmawiał?
    – Rozmawiał? Nie chcę z nią rozmawiać. Cholernie dobrze wiesz, co chcę z nią robić! – padła gniewna odpowiedź.
    – Och! – zszokowana lady Jane opadła na ramię męża. Sir Shane stłumił śmiech.
    – Uważaj co mówisz, smarkaczu – złajał Williama. Tymczasem Kieran roześmiał się, czym zasłużył sobie na wściekłe spojrzenie zdenerwowanej macochy.
    – Wychowałaś go na uczciwego człowieka, madam – rzekł, wzruszając ramionami.
    – Jeśli naprawdę tego chcesz, Williamie, poproszę księcia Glenkirka o rękę jego córki – oświadczył sir Shane wzburzonemu synowi.
    – Jeśli to uczynisz, nigdy ci tego nie wybaczę – zawołała jego równie poruszona małżonka. – To okropna dziewczyna! Okropna! Okropna! Okropna!
    – Uspokój się, madam – powiedział Kieran i ku zaskoczeniu macochy otoczył ją ramieniem w pocieszającym geście. – Jest wielce nieprawdopodobne, żeby Fortune Lindley zaakceptowała oświadczyny Willa, a słyszeliśmy przecież, że ostateczna decyzja należy do niej.
    – Naprawdę tak myślisz, Kieranie? – Jane Devers głośno pociągnęła nosem.
    – Tak, madam.
    – Chcesz powiedzieć, że masz taką nadzieję? – parsknął William. – Fortune zostanie moją żoną! Nie przyjmę jej odmowy.
    – Będziesz musiał, ty głupcze! – odparował starszy brat. – Na miłość boską, Willy, jeśli zrobisz z siebie widowisko w sprawie tej dziewczyny, Emily Annę cię nie zechce. Zachowuj się jak Devers z Lisnaskea, a nie jakiś skamlący, rozgrymaszony angielski milord! – Zwrócił się do ojca: – Może byłby to właściwy moment, żeby Willy odwiedził kontynent i zobaczył, jak żyje reszta świata. Jane Devers oderwała się od pasierba.
    – O tak, Shane! – zawołała do męża. – Najpierw mógłby pojechać do Londynu, odwiedzić siostry i ich rodziny. Pojadę z tobą, Williamie! Ostatni raz byłam w Londynie jako mała dziewczynka. – Klasnęła w ręce niczym podniecone dziecko. – Pojedźmy wszyscy! Ty też, Kieranie. W tym momencie serce przepełniała jej życzliwość i dobra wola. To był wyśmienity pomysł. Odciągnie syna od Fortune Lindley. Kiedy wrócą, dziewczyna na pewno już dawno wyjedzie ze swoją rodziną do Szkocji. A Emily Annę Elliot będzie czekała.
    – Oczywiście, będzie mi potrzebna nowa garderoba. Ciekawe, czy Colleen ma w Dublinie dobrą krawcową, która chciałaby przyjechać do Ulsteru. Muszę do niej napisać jeszcze dzisiaj. – Pospiesznie opuściła pokój.
    – Złóż propozycję księciu – nieubłaganie powtórzył William Devers. Kieran Devers podszedł do stołu i wlał do trzech cynowych kubków podwójne porcje whisky. Jeden wręczył ojcu, drugi młodszemu bratu, ostatni zaś zatrzymał dla siebie.
    Shane Devers wypił duszkiem ognisty płyn, który paląc go w przełyku, spłynął do żołądka niby płynna lawa.
    – Posłuchaj, zanim posuniesz się dalej – zwrócił się do swojego spadkobiercy. – Rozmawiałem z księciem pierwszej nocy naszego pobytu w Erne Rock.
    Warunki twojego małżeństwa z lady Fortune byłyby, delikatnie mówiąc, bardzo dziwaczne. Książę stwierdził, że to typowe warunki kontraktu małżeńskiego dla kobiet w ich rodzinie. Otrzymałbyś posag w złocie, w wysokości ustalonej przez obie nasze rodziny. Natomiast reszta majątku lady Fortune i jej ziemie pozostałyby w jej rękach. Nie miałbyś nic do powiedzenia w sprawie zarządzania majątkiem, Williamie.
    – Ale gdyby zaczęła trwonić majątek, jak każda kobieta, która miałaby taką okazję? Kobiety nie mają pojęcia, jak zarządzać swoimi pieniędzmi na drobne wydatki, a co dopiero mówić o ogromnym majątku, tato. Spójrz, jak mama zawsze przychodzi do ciebie, żeby wyciągnąć dodatkowe pieniądze, bo w kilka dni wydała całe swoje miesięczne kieszonkowe – mówił William.
    – Jak twierdzi ojczym lady Fortune, dziewczyna zarządzała swoimi pieniędzmi od dwunastego roku życia. Nauczyła ją tego przed śmiercią jej prababka, słynna Skye O'Malley, która, jeśli wierzyć plotkom, była zaufaną królowej Bess. W ciągu ostatnich dwóch lat dziewczyna podwoiła swój majątek, Williamie. Nie jest głupia. Uważasz, że mógłbyś mieć za żonę kobietę, która nie potrzebowałaby twojej rady, jak pilnować interesów? W końcu nie masz o tym zielonego pojęcia. Ta dziewczyna wychowała się w bogatej, arystokratycznej rodzinie i do tego jest mądra. Nie zadowoli jej siedzenie w domu, zarządzanie gospodarstwem i rodzenie ci dzieci. W przeciwieństwie do twojej matki, nie kieruje mną zazdrość i inne nieopanowane emocje, ale ja również uważam, że to małżeństwo nie będzie dla ciebie dobrą rzeczą. Jednak, jeśli wiedząc to wszystko, nadal będziesz chciał, żebym poprosił księcia Glenkirka o rękę córki, zrobię to, mój synu.
    – Proś go – przez zaciśnięte zęby rzucił William Devers. Kieran Devers wzruszył ramionami i nalał sobie następny kubek whisky.
    – Chcesz się z nią przespać i nie potrafisz znaleźć innego sposobu, żeby to zrobić, tylko ożenić się z nią – rzekł z naganą. – Znam dziewczynę, która tak bardzo cię zadowoli, że kompletnie zapomnisz o Fortune Lindley.
    – Chcesz jej dla siebie – powtórzył ze złością brat.
    – Gdybym jej pragnął, już bym ją miał, Willy – z brutalną szczerością odparł Kieran Devers. – Ale dziewice mnie nie interesują.
    – Ty draniu! – wrzasnął William i próbował uderzyć brata, który jednak był szybszy, przycisnął obie ręce Williama do tułowia i ostrzegawczo pokręcił głową.
    – Zachowuj się grzecznie, Willy, bo mama nie zabierze cię do Londynu.
    – Zostaw go, Kieran – nakazał starszemu synowi ojciec. – Ty zaś – zwrócił się ostro do młodszego potomka – trzymaj ręce przy sobie! Nie pozwolę, żeby moi synowie bili się ze sobą jak dzikusy.
    – Poprosisz księcia o rękę córki? – zapytał William, wyswobadzając się z uchwytu starszego brata.
    – Jutro rano poślę umyślnego do Erne Rock – obiecał synowi Shane Devers.

*

    – Milordzie, właśnie przyszedł list z Mallow Court – rzekł Adali, następnego dnia rano wchodząc do głównej komnaty zamkowej.
    Książę wziął złożony pergamin, złamał pieczęć i przebiegł wzrokiem treść notatki.
    – Poprosili o rękę Fortune – powiedział. Następnie zwrócił się do swojej pasierbicy: – I co ty na to, dziewczyno? Chcesz go, czy nie? Jasmine wstrzymała oddech.
    – Wiem, że powinnam przyjąć jego oświadczyny, tato – zaczęła. – To rozsądne, zważywszy, że jestem coraz starsza.
    – Ale nie przyjmiesz jego oświadczyn, prawda, dziecko? – powiedział James Leslie. Fortune przecząco pokręciła głową.
    – Nie, odmówię mu. Biedny Will. Wiem, że nie obchodzą go moje pieniądze. Jest przystojny i pewnego dnia odziedziczy ładną małą posiadłość. Ale jest to najnudniejszy mężczyzna, jakiego zdarzyło mi się spotkać w życiu. Zaś jego poglądy na temat kobiet są bardzo staroświeckie. Kobiety powinny siedzieć w domu, mieć dzieci i z uwielbieniem słuchać każdego słowa wypowiadanego przez męża. Jest kiepsko wykształcony. Poza jazdą konno nie ma żadnych zainteresowań, ale konie są dla niego jedynie środkiem transportu. Zupełnie nie pociąga go myśl o hodowli zwierząt na sprzedaż. Powiada, że należy to pozostawić Maguire'owi. Nie znalazłam z nim żadnego wspólnego tematu, chociaż próbowałam. Skoro mam pozostać starą panną, to zostanę nią, wolę bowiem iść do grobu jako dziewica, niż wyjść za mąż za tego przystojnego prostaka! Jasmine głośno odetchnęła.
    – Dzięki Bogu! Tak bardzo się bałam, że postanowisz postąpić tak, jak należy, kochanie i że uczyni cię to nieszczęśliwą.
    – No tak – ze zdumiewającym spokojem rzekł James Leslie. – Co więc mamy teraz zrobić?
    – Sądzę, że przez kilka miesięcy powinniśmy pozostać w Irlandii – zaproponowała Fortune.
    – Dobrze – zgodziła się Jasmine. – Musimy też dopilnować, żeby młody William nie poczuł się zakłopotany twoją odmową, kochanie. Trzeba podkreślić, że po prostu nie pasujecie do siebie i że nasze rodziny pozostaną w przyjaźni, pomimo obopólnego rozczarowania.
    – Zgadzam się – rzekł James Leslie. – Osobiście doręczymy naszą odmowę. Nie chcę stawiać Deversów w niezręcznej sytuacji. Teraz jest już za późno, żeby jechać i wrócić, ale jutro pojedziemy z samego rana. Musimy wcześnie wyruszyć. Najpierw jednak powiem o wszystkim ojcu Cullenowi i wielebnemu Steenowi. Wiązali z tym małżeństwem duże nadzieje. Cullen zrozumie, ale dla wielebnego Steena to będzie trudne.
    – Mam też jechać? – zapytała Fortune.
    – Myślę, że nie – odpowiedział ojczym. Fortune mocno go uściskała i pocałowała w policzek.
    – Dziękuję za zrozumienie, tato. Wiem, że stale was rozczarowuję, bo nie mogę się zdecydować na męża, ale Will Devers, chociaż to przystojny chłopiec, jest nie dla mnie. Ciekawe, czy w ogóle istnieje jakiś mężczyzna, który będzie się dla mnie nadawał.

*

    Rano książę i księżna Glenkirk wyruszyli do Mallow Court. W czasie jazdy cieszyli się ładną pogodą i widokiem niskich wzgórz. Mallow Court był typowym budynkiem, zbudowanym w stylu Tudorów. Ich przybycie sprowadziło sir Shane'a i lady Devers do głównej sali dworu, gdzie dobrze wyszkolona służba podała już Jasmine i Jamesowi wino.
    – Proszę nam wybaczyć, że przybyliśmy bez zapowiedzi – zagaił James Leslie, całując dłoń Jane Devers – ale chcieliśmy osobiście dostarczyć odpowiedź na państwa prośbę o rękę lady Fortune.
    Dobry Boże – pomyślała poruszona Jane Devers. Chcą mi zabrać mojego Williama. Posłała mężowi zaniepokojone spojrzenie. Widząc to, Jasmine ogarnęło współczucie dla tej kobiety, więc zaczęła szybko mówić:
    – Państwa syn jest wspaniałym młodzieńcem i byłabym dumna, mogąc go mieć za zięcia. Niestety, moja córka uważa, że nie jest dla Williama właściwą kandydatką na żonę. Chociaż oboje z Jemmiem sądzimy, że chłopiec świetnie się nadaje, nie będziemy zmuszać Fortune do małżeństwa, którego ona nie chce. Pragnęliśmy powiedzieć państwu o tym osobiście, żeby nie powstało wrażenie, iż odrzucamy państwa propozycję dla kaprysu. Nie chcemy też, żeby powstały jakieś plotki, które mogłyby się negatywnie odbić na Williamie. Mam nadzieję, że nie czujecie się państwo urażeni i że nie będziecie myśleć niepochlebnie o Fortune Jane Devers omal nie zemdlała z ulgi. William był bezpieczny! Nagle uświadomiła sobie, że czuje się również obrażona. Fortune Lindley odtrąciła propozycję małżeńską jej syna! Czy ta dzierlatka uważa się za zbyt dobrą dla Williama Deversa? Słowa wyrwały się jej z ust, zanim zdążyła się powstrzymać.
    – Czemu więc przyjechali państwo do Irlandii w poszukiwaniu męża dla córki, skoro nie zamierzali państwo zaakceptować najlepszej propozycji? Wydaje mi się to bardzo dziwne.
    – Moja żona – zaczął książę, mocno ściskając rękę Jasmine, żeby skłonić ją do milczenia – chciała dać Fortune swoje irlandzkie posiadłości. Uważaliśmy, że w tej sytuacji najlepszy byłby także irlandzki mąż.
    – Bardzo rozsądne podejście – odpowiedział sir Shane, łypiąc groźnie na żonę i bez słowa ostrzegając ją, żeby zachowała spokój. Książę i księżna Glenkirk bardzo łaskawie potraktowali rodzinę Deversów.
    Nie będą teraz zakłopotani zaistniałą sytuacją, pomimo tego, że Jane opowiadała każdemu, kto chciał słuchać, że jej syn na pewno poślubi dziedziczkę zamku Erne Rock.
    – Czy wrócicie państwo niedługo do Szkocji? – zapytał.
    – Nie od razu. Chcielibyśmy spędzić w Ulsterze lato – odpowiedział książę. – Jasmine nie była tutaj od czasu narodzin Fortune. Teraz, gdy dawno minął ból po zabójstwie markiza Westleigha, znów może się cieszyć pobytem w Maguire's Ford. Ojciec Cullen był jej nauczycielem w Indiach i dwadzieścia cztery lata temu wywiózł ją z dworu jej ojca do Anglii. Jest jej krewnym i czuje się z nim blisko związana. Kiedy ostatnim razem opuszczała Irlandię, nie sądziła, że jeszcze kiedykolwiek go zobaczy. Wyjedziemy do Szkocji na jesieni, gdy nadejdzie pora polowań, a potem na dwór do Anglii, aby tam spędzić zimę. Może pojawi się jakiś odpowiedni kandydat na męża. Mam taką nadzieję, ze względu na Fortune.
    – Lady Fortune jest śliczną dziewczyną – z sympatią stwierdził Shane Devers. – Przykro mi, że nie zostanie naszą córką, milordzie. Po wymianie ukłonów i pożegnań małżonkowie Leslie z Glenkirk opuścili siedzibę Deversów w Mallow Court.
    – Moje modlitwy zostały wysłuchane! – zawołała lady Jane, gdy tylko goście wyjechali. – A teraz do Anglii, najszybciej, jak tylko się da. Sprawię sobie suknie w Londynie. Będą modniejsze niż te, które mogłabym uszyć w Dublinie.
    – William nie będzie zachwycony – rzekł w odpowiedzi jej małżonek. – Nie mam pojęcia, co zrobi, bo utwierdził się w przekonaniu, że lady Fortune Lindley jest miłością jego życia. Jak wpadł na ten pomysł po tak krótkiej znajomości, jest dla mnie nie do pojęcia, moja droga. Zawołajmy go teraz, żeby mu powiedzieć, co się wydarzyło. Przywołał lokaja i rzekł:
    – Znajdź moich synów i każ im natychmiast stawić się w głównej sali. Najpierw poszukaj pana Kierana.
    – Dlaczego najpierw Kierana? – zapytała żona.
    – Bo Kieran może nam pomóc opanować wybuch Williama. Nie chcę, żeby pogalopował błagać dziewczynę. Wprawiłoby to w zakłopotanie lady Fortune, nas zaś okryłoby wstydem. Gdy pojawił się Kieran, pospiesznie został zapoznany z sytuacją. Uśmiechnął się sardonicznie. Czyż nie przewidział, że zarozumiała dziewczyna odtrąci jego młodszego brata? Nie pojmował, czemu w ogóle rodzina Lesliech brała pod uwagę Deversów z Mallow Court. Mając ojczyma z książęcym tytułem, braci z tytułami księcia i markiza, sporą fortunę i żyzne ziemie, lady Fortune Lindley mogłaby mieć książęcego małżonka. Pewnie pozostawiła w Anglii jakiegoś nieszczęśnika, torturując go wyjazdem do Irlandii w poszukiwaniu męża.
    – Kiedy dziewczyna wyjeżdża? – zapytał ojca.
    – Planują pozostanie tutaj przez lato – padła zaskakująca odpowiedź – co stanowi dodatkowy powód, dla którego należy jak najszybciej wywieźć Williama do Anglii. Jedziesz z nami? Kieran potrząsnął głową.
    – Nie mam ochoty. Jedź z Williamem i lady Jane. Dopilnuję tu wszystkiego, tato. To żaden problem. Zboża są zasiane, owce pasą się na łąkach. Nie ma wiele do roboty, ale wiem, jak wielką wagę przywiązujesz do rachunków, a te mogę poprowadzić dla ciebie. Do komnaty wszedł William Devers.
    – Wzywałeś mnie, tato?
    – Lady Fortune odtrąciła twoją propozycję – otwarcie powiedział ojciec.
    – Oczywiście, że zrobiła to za pierwszym razem – spokojnie stwierdził William. – Jest damą i nie wypada jej uczynić inaczej.
    – Na miły Bóg, Willy – niecierpliwie parsknął jego brat. – Możesz się oświadczać setki razy, a dziewczyna i tak cię odtrąci! Nie chce cię. Jej rodzice przybyli tu, żeby osobiście powiedzieć to naszemu ojcu i twojej matce, chłopcze. Daj spokój i ożeń się ze swoją kuzynką Emily.
    – Nie wierzę ci.
    – To błąd. Ty mu powiedz, madam. Powiedz swojemu synowi, że dostał kosza od pogardzającej nim, aroganckiej angielskiej pannicy – ze złością rzuci! Kieran.
    – To prawda, Williamie – rzekła lady Jane.
    – Pojadę do niej! – zawołał William.
    – Nie pojedziesz! – ostro powiedział sir Shane. – Chcesz sprowadzić hańbę na naszą rodzinę swoim zaślepieniem?
    – Zrób tylko jeden krok za drzwi tego pokoju, a przysięgam, chłopcze, że stłukę cię do nieprzytomności! – ostrzegł go brat. Williama Deversa opuściła odwaga. Odtrąciła go. Jak mogła? Była najpiękniejszą dziewczyną na świecie. Rozmawiała o sprawach, których nigdy nie poruszała żadna kobieta. Uwielbiał ją. Jak mogła nie rozumieć, że ją kochał?
    – Zawsze planowałaś, że poślubię Emily Annę – powiedział groźnie, zwracając się do matki. – Wybij to sobie z głowy, mamo. Nie chcę tej głupawo uśmiechniętej, przesłodzonej dziwki, nawet gdyby była jedyną dziewczyną na powierzchni ziemi!
    Lady Devers wyprostowała się i gniewnie popatrzyła na syna.
    – Nie odzywaj się tak do mnie, Williamie. Nie musisz się żenić ze swoją kuzynką, jeśli nie chcesz, ale lady Fortune Lindley też cię nie poślubi. Jutro wyjeżdżamy do Anglii, odwiedzić twoje siostry. Może kilka miesięcy poza domem uwolni cię od złych wpływów, którym uległeś w ciągu paru ostatnich dni. Nie! – Podniosła do góry rękę. – Nie próbuj ze mną dyskutować na ten temat! – I wyszła z sali, wyprostowana, z wysoko uniesioną głową. Kieran otoczył ramieniem brata, ale William strząsnął jego rękę.
    – Nie możesz powiedzieć nic, co mogłoby mnie pocieszyć – warknął.
    – Proponuję, tato, żebyś zamknął go w pokoju do czasu wyjazdu – szyderczo rzekł Kieran. – Jeśli tego nie zrobisz, ten głupiec może uciec do Erne Rock i dać się wyrzucić stamtąd na zbity pysk przez księcia.
    – Pewnego dnia zabiję cię, Kieranie – gniewnie rzucił William.
    – Po co miałbyś się wysilać? – ostro odparował Kieran. – Masz już wszystko, co należało się mnie. Nie zależy mi na tym, Williamie, ale twojej mamie może zależeć. Weź się w garść, człowieku, i zachowuj się jak Devers. – Powiedziawszy to, również wyszedł z komnaty.
    – Boję się, że nie mogę ci ufać, Williamie – zmęczonym głosem odezwał się jego ojciec i posłuchał wskazówek starszego syna.

*

    Następnego ranka powóz Deversów opuścił Mallow Court. W powozie, z kamienną twarzą, siedział William z matką. Ojciec towarzyszył im konno wraz ze swoim starszym synem, który postanowił odprowadzić rodzinę aż do drogi do Dundalk. Tam Kieran Devers pożegnał się z nimi i skierował się na skróty w stronę domu.
    Fortune dostrzegła go z daleka. Rozpoznała ogromnego białego ogiera, na którym tamtego dnia przyjechał do Erne Rock. Koń miał charakterystyczną czarną grzywę i czarny ogon. Fortune pomachała ręką. Wiedziała, że postępuje bardzo zuchwałe, ale gdy uświadomiła sobie, że młody William Devers nie był dla niej właściwą partią, jednocześnie zrozumiała, że jego starszy brat to o wiele bardziej interesujący mężczyzna. Teraz szukała potwierdzenia swojego pierwszego wrażenia. Fakt, że nie wychodziła za mąż za jego brata nie musiał oznaczać zerwania ich kontaktów. Przecież jej rodzice wyraźnie podkreślali, żeby nie unikać Deversów i nie wprawiać ich tym w zakłopotanie. A Kieran Devers wcale jej szczególnie nie interesował.
    Co knuła ta dziewczyna? Kieran zastanawiał się nad tym, jadąc w jej stronę. Niewątpliwie była dość nieuprzejma podczas ich pierwszego spotkania, a potem udawała, że jest oczarowana jego bratem. Jeśli kogoś można było winić za złamane serce Williama, to z pewnością była to lady Fortune Lindley. Ale i tak go fascynowała. Dziewczyna, która dosiadała ogromnego konia i na dodatek jeździła po męsku. Pomachał w odpowiedzi, podjeżdżając bliżej.
    – Dzień dobry, panie Devers – miło zagaiła Fortune.
    – Dzień dobry, lady Fortune – odpowiedział.
    – Jechał pan drogą z Dundalk?
    – Odprowadzałem rodziców i Williama. Wybrali się do Anglii, żeby odwiedzić moje siostry w Londynie – wyjaśnił.
    – Biedny Will. Jest takim słodkim chłopcem. Mam nadzieję, że spodoba mu się w Londynie, chociaż większość szlachetnie urodzonych latem wyjeżdża z miasta. Może pańskie siostry mają domy pod miastem?
    – Jeśli należy to do dobrego tonu, to z pewnością mają – odpowiedział z lekkim uśmiechem. – Jedno jest pewne: macocha na pewno nauczyła moje siostry, jak nosić się modnie i zachowywać w angielskim stylu.
    – Nie lubi pan Anglików? – spytała spokojnie.
    – Nie zachwycam się tymi, którzy najeżdżają kraj, odbierają ziemie prawowitym właścicielom i próbują narzucić swoją wiarę i styl życia ludziom, którzy mają już własną religię i żyją zgodnie z własną tradycją – rzekł Kieran Devers.
    – Tak się dzieje na tym świecie – powiedziała Fortune, jadąc koło niego. – Nasi nauczyciele uczyli mnie i moje rodzeństwo, że zawsze jedna kultura podbijała drugą. Dzisiejsi mieszkańcy Irlandii pewnego dnia przybyli z innego rejonu świata i podbili Tuatha de Danae, legendarny lud, który podobno kiedyś władał tymi ziemiami. Ponoć teraz żyją pod ziemią, bo nie chcieli się zasymilować z Celtami. Czasami takie zmiany wychodzą na dobre, czasem nie. Nie pochwalam sposobu, w jaki większość Anglików traktuje Irlandczyków, ale czyż Irlandczycy nie zachowywaliby się podobnie, gdyby nadarzyła się im okazja? Gdybyście mogli, palilibyście i łupili tak jak wasi przodkowie i zepchnęli Anglików do morza. Nie okazalibyście łaski, nie bylibyście lepsi od nich.
    Roześmiał się, nagle dostrzegając to, co tak bardzo zafascynowało jego młodszego brata.
    – Owszem – przytaknął – tak byśmy postąpili, lady Fortune Lindley. Lecz ciebie moglibyśmy zostawić w Irlandii, bo słyszałem, że płynie w tobie irlandzka krew. Czy to prawda?
    – Tak. Moją prababką była Skye O'Malley. Wspaniała kobieta z rodu O'Malleyów z Innisfany. Umarła, gdy miałam trzynaście lat, ale znałam ją dobrze i nigdy jej nie zapomnę – powiedziała Fortune, czując łzy cisnące się do oczu. – Zawsze była dla mnie taka dobra. Z zaciągniętego chmurami nieba zaczął padać gęsty kapuśniaczek.
    – Schowajmy się w tych ruinach – zaproponował. Gdy schronili się pomiędzy murami z szarego kamienia i zsiedli z koni, Fortune zapytała:
    – Co to za miejsce? Potrząsnął głową.
    – Nie wiem na pewno, ale mówią, że kiedyś, kilkaset lat temu, był tutaj dwór przywódcy klanu Maguire. Widzisz, jaka gruba warstwa mchu porasta mury? Ale to sklepienie uchroni nas przed najgorszym. Usiądź, Fortune Lindley, przeczekamy deszcz. – Sam usadowił się na kamiennym murku, który tworzył naturalną ławkę, i wskazał jej miejsce koło siebie.
    Usiadła i powiedziała:
    – Czy mogę ci zadać jedno pytanie, Kieranie Deversie? – A kiedy potakująco kiwnął głową, ciągnęła: – Dlaczego zrezygnowałeś ze swoich praw do spadku dla religii? Nie wyglądasz na fanatyka, jak tylu innych.
    – Dobre pytanie, i postaram się na nie odpowiedzieć. Masz rację, nie jestem fanatykiem i, szczerze mówiąc, religia niewiele dla mnie znaczy. Nie jestem męczennikiem ani świętym, lecz wiara katolicka jest jedyną rzeczą, jaka mi pozostała po matce. Umarła, gdy byłem małym chłopcem. Wtedy byliśmy irlandzką rodziną, Moire, ojciec i ja. Potem urodziła się mała Colleen i mama straciła życie, rodząc naszą siostrzyczkę. Z początku ojciec był załamany. Szybko jednak zaczął się rozglądać w poszukiwaniu nowej żony, która wychowałaby jego dzieci i prowadziła mu dom. Inne swoje potrzeby zaspokajał już z pomocą pewnej dyskretnej niewiasty o imieniu Molly, z którą spłodził dwie córki. Mają na imię Maeve i Aine i obie są bardzo miłymi dziewczynami – uśmiechnął się.
    – Znasz je? – Fortune była zdumiona.
    – Owszem, chociaż moja macocha nie ma o tym pojęcia. Maeve urodziła się, gdy miałem jedenaście lat, a Aine, gdy miałem czternaście. Tato był już wtedy mężem lady Jane, pięknej dziedziczki o zdecydowanych poglądach na wszystko.
    – Powiadają, że nie chciała go, dopóki nie stał się protestantem – zauważyła Fortune. – I że zmusiła go do ponownego chrztu.
    – To prawda – przyznał Kieran. – Jane Elliot od pierwszego wejrzenia zakochała się w Mallow Court. Bardzo go pragnęła, ale jest oddana swojej wierze i uparta. Nalegała, żeby tato się nawrócił. Do Mallow Court przybył ksiądz z Lisnaskea i ostrzegł mojego ojca, że jeśli to uczyni, sczeźnie w piekle, więc naturalnie ojciec się ochrzcił. Obaj jesteśmy do siebie podobni i nie lubimy, żeby ktoś nam dyktował, jak mamy postępować. W odwecie za groźby ojciec wyrzucił księdza.
    – A ty dlaczego nie zostałeś ponownie ochrzczony?
    – Nie mogli mnie złapać – odparł Kieran z przekornym uśmiechem. – Kiedy lady Jane przybyła do Mallow Court, wszystko uległo zmianie. Rzeczy należące do mojej matki zaczęły kolejno znikać. Jej wiara została usunięta z naszego życia. Zupełnie jakby Jane chciała całkowicie wymazać naszą matkę. Dopiero gdy dorosłem, zrozumiałem, że wcale tak nie było. Moja macocha jest przyzwoitą kobietą, ale żyje w świecie własnych zasad i zwyczajów, i oczekuje od rodziny, żeby też je akceptowała. Toteż chociaż nie zostałem ponownie ochrzczony, postanowiła okazać mi cierpliwość. Co niedzielę i w dni świąteczne zmuszano mnie do uczestniczenia we mszy razem z całą rodziną. Jane sądziła, że gdy przyzwyczaję się do jej wiary, ulegnę też innym jej życzeniom. Dopiero po paru latach odkryli, że po mszy z nimi wymykałem się na mszę katolicką. W dniu moich dwudziestych pierwszych urodzin usłyszałem, że albo się ochrzczę jako protestant, albo ojciec wydziedziczy mnie i uczyni Willa swoim spadkobiercą. Będę dostawa! rentę i mogę mieszkać w Mallow Court, ale stracę prawo do lwiej części posiadłości Deversów. Próbowałem wyjaśnić ojcu, co czuję. Wiesz, co mi powiedział? Że już nie pamięta twarzy mojej matki. Że jego żoną jest Jane i chce, aby była zadowolona. Wtedy właśnie powiedziałem mu, że nie potrzebuję Mallow Court i żeby dał go Willowi.
    – Czy przypadkiem nie kieruje tobą poczucie dumy, a nie zdrowy rozsądek? – głośno zastanawiała się Fortune. – Nie sądzę, żeby twój ojciec był gruboskórny, gdy mówił, że nie pamięta twarzy twojej mamy. Po pewnym czasie trudno jest sobie przypomnieć, jak wyglądali ludzie, którzy umarli. Nie ma w tym niczyjej winy.
    – Prawda polega na tym – powiedział Kieran Devers – że nic nie czuję do Mallow Court. Wiem, że powinienem, ale nic z tego. Nigdy nie czułem, że jest mój, nigdy też nie uważałem, że należę do tej ziemi, na której się urodziłem. Nie umiem tego wyjaśnić, ale wierzę, że mój prawdziwy dom znajduje się gdzie indziej.
    Fortune otworzyła zdumiona usta i wbiła w niego wzrok.
    – Ty też? – udało jej się tylko wykrztusić.
    – Ale przecież na pewno istnieje miejsce, które kochasz, które jest dla ciebie domem – odpowiedział.
    – Urodziłam się tutaj, w Maguire's Ford – zaczęła – ale zabrano mnie do Anglii, gdy miałam zaledwie kilka tygodni. Mieszkałam w Queen's Malvern, w domu mojej prababki. Potem mieszkałam w domu mojej matki we Francji, w Belle Fleurs. Mieszkałam w Szkocji, w zamku Glenkirk, należącym do mojego ojczyma, i w Cadby, siedzibie mojego ojca w Oxfordshire. Nigdy jednak nie czułam się naprawdę jak u siebie w domu, choć przyznaję, że najlepiej mi było w Queen's Malvern. Chyba nie istnieje miejsce na świecie, które byłoby naprawdę moje. Miałam nadzieję, że znajdę je w Irlandii.
    – Ale nie zanosi się na to – podsumował.
    – Nie – przyznała. – Widzę, że oboje jesteśmy zabłąkanymi duszami, Kieranie Devers. Spojrzał na nią, jakby po raz pierwszy zobaczył ją naprawdę. Była bardzo ładna i rozświetlała ją też inna, wewnętrzna uroda. Jej zielononiebieskie oczy były ciepłe i pełne współczucia. Miała słodki uśmiech, dziwnie kontrastujący z jej zuchwałym językiem.
    – Przestało padać – odezwała się Fortune. – Moi rodzice będą się zastanawiać, gdzie się podziewam, Kieranie. Wyprawisz się jeszcze kiedyś ze mną konno?
    – Jutro? – zapytał cicho. Kiwnęła głową.
    – Dobrze, jutro rano. Wyprowadził na zewnątrz jej konia i pomógł wskoczyć na siodło. Kiedy siedziała pewnie na końskim grzbiecie, ujął jej obciągniętą rękawiczką dłoń i pocałował.
    – Do jutra, Fortune Lindley – rzucił.
    Potem lekko klepnął w zad jej wierzchowca. Koń ruszył do przodu. Patrzył, jak odjeżdża, ciekawy, czy się obejrzy, a gdy to uczyniła, uśmiechnął się szeroko.
    Fortune zaczerwieniła się po cebulki włosów. Podlec! Czekał, żeby się obejrzała. Znał kobiety. Bezczelnie odwróciła się do tyłu, pokazała mu język, po czym spięła nogami Pioruna, zachęcając konia do galopu. Wiatr przyniósł odgłos jego śmiechu. Też się roześmiała.
    Doszła do wniosku, że pasują do siebie.
    Nagle uświadomiła sobie znaczenie tej myśli. Pasują do siebie. Czy rzeczywiście? Co naprawdę o nim wiedziała? Fakt, że umieli prowadzić ze sobą miłą rozmowę wydawał się zachęcający. Przynajmniej Kieran Devers nie był takim osłem, jak jego młodszy brat Will. Ponadto Kieran był pierwszym mężczyzną któremu udało się ją zaintrygować. Czyżby wreszcie spotkała kogoś, kogo będzie mogła pokochać? Fortune pomyślała, że czas pokaże. Tylko czas może to pokazać.

ROZDZIAŁ 5

    Zaczynaliśmy się już martwić, skarbie – powiedziała księżna, gdy córka weszła do holu i podała lokajowi pelerynę i rękawiczki.
    Byłam na przejażdżce i spotkałam Kierana Deversa. Musieliśmy schronić się przed deszczem, mamo. Przyjedzie jutro rano, żeby wybrać się ze mną na przejażdżkę. W gruncie rzeczy, kiedy lepiej się go pozna, wcale nie jest taki zły.
    Wiedziałem! – rzekł z uśmiechem James Leslie.
    Co wiedziałeś? – zapytała zaciekawiona żona.
    – Wiedziałem, że Kieran Devers zafrapował Fortune. Wysocy, ciemnowłosi Celtowie są dużo bardziej interesujący od kulturalnych, anglo – irlandzkich maminsynków – zaśmiał się i z czułością poklepał pasierbicę po policzku. – Bądź ostrożna, kochanie. To jest prawdziwy mężczyzna, jakiego jeszcze nigdy nie miałaś okazji poznać, jak mniemam.
    – Tato! Kieran Devers wcale mnie nie interesuje – zaprotestowała Fortune. – Ale kto mi pozostaje w Maguire's Ford? Miło będzie mieć towarzystwo do przejażdżek konnych i miło, że będzie to atrakcyjny mężczyzna, a nie mama czy tata.
    – Madam, musisz porozmawiać ze swoją córką – ostrzegł żonę książę. – Wolałbym jej nie wprawiać w zakłopotanie i wysyłać lokaja, żeby jej pilnował. Nie chcę, żeby ten przystojny diabeł zrobił coś naszej Fortune, Jasmine.
    – Jestem więc taka naiwna, tato, że można mnie uwieść? – gniewnie zapytała Fortune. – Uważasz, że jako dziewica nie mam zielonego pojęcia, co dzieje się pomiędzy kobietą i mężczyzną? Ale to nieprawda. Jak mogłabym tego nie wiedzieć, żyjąc w twoim domu? Nie zapominaj też o zimie, którą spędziłam z Indią, kiedy była w ciąży z moim siostrzeńcem Rowanem. Sądzisz, że przez cały ten czas nie robiłyśmy nic innego, tylko wzdychałyśmy nad utraconą miłością, opowiadałyśmy bajki i szyłyśmy dziecinne ubranka? Podczas gdy w naszej obecności Diarmid zalecał się do Meggie? Doprawdy, tato!
    – Fortune – ostrzegła córkę Jasmine, ale James Leslie roześmiał się z wybuchu pasierbicy.
    – Ona ma rację, kochana Jasmine – powiedział. – Fortune jest za dorosła, żebym ją traktował jak niedoświadczoną piętnastolatkę. Nie jest podobna do tej upartej Indii, która lubi uciekać i skakać z deszczu pod rynnę. To nasza praktyczna córka. Zachowa się rozsądnie.
    – Z pewnością – burknęła Fortune.
    Nie mogła się doczekać chwili, gdy znajdzie się w swoim pokoju i porozmawia z Rois, która, chociaż obawiała się swojej babki, Bride Duffy, mogła, pociągnięta za język, dostarczyć wszelkich lokalnych plotek. Czekała więc cierpliwie przez resztę dnia i wieczór, udając, że nic się nie zmieniło w jej życiu. Ale nic nie było już takie, jak przedtem.

*

    Tego wieczoru o gościnę w Erne Rock poprosił staromodny bard, jakich niewielu pozostało jeszcze w Irlandii. Jego prośba została łaskawie spełniona. Teraz nakarmiony i napojony bard, siedząc przed kominkiem, zaczął stroić swoją harfę. Śpiewał o bitwach i bohaterach nieznanych księciu i księżnej Glenkirk. Śpiewał swoje ballady w języku dawnych Irlandczyków. James Leslie rozumiał niektóre słowa, ale szkocki gaelicki odbiegał nieco od staroirlandzkiej mowy. Rory Maguire, który siedział z nimi przy stole, tłumaczył melodyjnym głosem, dzięki któremu historie opiewane przez barda ożywały.
    Kiedy skończył, James Leslie zaprosił go, żeby pozostał, jak długo zechce.
    – Nasz zamek nie jest duży, Connorze McMor, ale jesteś mile widzianym gościem. Bard w podzięce pochylił głowę.
    – Skoro mam wcześnie wstać, udam się już na spoczynek – zakomunikowała Fortune. Wstała od stołu i dygnęła przed trójką dorosłych. Potem pospiesznie opuściła komnatę.
    – Jutro rano spotkaj się z Kieranem Deversem, zanim zobaczy go moja córka – rzekł książę Glenkirk do Rory'ego. – I ostrzeż go, że jeśli tylko tknie Fortune, jego chwile są policzone. Może z nią jeździć konno i przyjaźnić się, jeśli obojgu sprawi to przyjemność. Ale przywiozłem Fortune do Ulsteru jako dziewicę i chcę ją zawieźć z powrotem do domu w tym samym stanie. Musi znaleźć męża, który będzie jej odpowiadał. Dopilnujesz, żeby zrozumiał?
    – Owszem, milordzie, dopilnuję – odpowiedział Rory. – Kieran Devers jest uczciwym człowiekiem Gdybym miał własną córkę, zaufałbym mu. Przekażę jednak pańskie przesłanie.
    Tę wymianę zdań słyszała stojąca przed komnatą Fortune. Uśmiechnęła się do siebie. Jej ojczym był taki słodki i opiekuńczy, choć niepotrzebnie się martwił. Powinien być taki zasadniczy w przypadku Indii. Fortune zachichotała.
    Drgnęła, zaskoczona, gdy Rory Maguire stanął przed nią z rozbawionym wyrazem twarzy.
    – Ci, którzy podsłuchują, rzadko słyszą miłe rzeczy na swój temat – zażartował.
    – Jeśli otrzymam w wianie Maguire's Ford, będziesz dla mnie pracować, Rory – przypomniała mu Fortune.
    – Teraz wcale nie jest pewne, czy dostaniesz Maguire'a Ford – odpowiedział. – Miało tak być, gdybyś wybrała na męża młodego Williama Deversa. Ale ty go odtrąciłaś. W pobliżu nie pojawił się żaden inny zalotnik. Nie jesteś jeszcze panią Erne Rock, ale obiecuję, że rozmawiając rano z Kieranem Deversem, nie postawię cię w kłopotliwej sytuacji.
    – Dlaczego wszyscy uważają, że powinni mnie chronić? – burknęła Fortune. – Nie jestem dzieckiem, mam prawie dwadzieścia lat. Roześmiał się.
    – Cóż z ciebie za mieszanka. Celtycka i mogolska krew walczy w tobie z czystą angielską naturą. Idź spać, chociaż nie sądzę, żeby udało ci się zasnąć. Widzę ten błysk w twoich oczach. Przed laty twoja matka miała podobny wzrok, gdy myślała o twoim ojcu.
    – Chyba cię kocham, Rory – stwierdziła Fortune i cmoknęła go w policzek.
    – Bądź miły dla biednego Kierana. Dopiero zaczęłam się nim bawić. Mogę dojść do wniosku, że zupełnie mi nie odpowiada, ale nie chcę go spłoszyć, dopóki sama nie podejmę decyzji. Ukłonił się przed Fortune.
    – Jak sobie życzysz, milady – powiedział.
    Z dziewczęcym chichotem Fortune pospiesznie wspięła się po schodach do swojego pokoju. Gdy weszła do sypialni, drzemiąca przy kominku Rois obudziła się.
    – Chcę się wykąpać – oświadczyła Fortune. – Jutro rano wybieram się na przejażdżkę z Kieranem Deversem i chcę wiedzieć wszystko, co słyszałaś, Rois Duffy! Rois poderwała się z fotela.
    – Najpierw naszykuję kąpiel, milady. – Wyciągnęła z szafy dębową balię, podeszła do drzwi, otworzyła je i zawołała:
    – Poproszę wodę na kąpiel dla mojej pani. Niemal natychmiast pojawili się młodzi służący z wiadrami parującego ukropu. Adali dobrze znał przyzwyczajenia swoich pań. Po napełnieniu wanny służący zniknęli. Rois pomogła Fortune się rozebrać i upięła jej włosy na czubku głowy. Dziewczyna weszła do wody i usiadła z westchnieniem zadowolenia. Szybko się wyszorowała, podczas gdy Rois szczotką oczyściła z kurzu ubranie swojej pani i buty. Potem przyniosła czystą, obszytą koronką koszulę nocną.
    Umyta Fortune wyszła z wanny i wpadła w objęcia ogrzanego przy kominku ręcznika. Rois wytarła ją do sucha i włożyła jej przez głowę koszulę, po czym zawiązała tasiemki pod szyją. Następnie rozpuściła jej długie, rude włosy, wielokrotnie je wyszczotkowała i zaplotła w jeden warkocz. Kiedy Fortune położyła się do łóżka, pokojówka zasunęła kotarę przy posłaniu i wezwała służbę, żeby sprzątnęła po kąpieli. Mężczyźni przenieśli małą wannę do otwartego okna i opróżnili ją, wylewając wodę prosto do jeziora. Następnie schowali balię na miejsce w szafie i w końcu wyszli.
    – Rozsuń teraz zasłony i usiądź ze mną, żeby porozmawiać – poleciła Fortune służącej. – Opowiedz mi wszystkie plotki o Kieranie Deversie, jakie słyszałaś. Niczego nie ukrywaj! Wiem o jego młodych latach, sam mi o nich opowiedział dziś po południu. Czy ma kochankę? Czy lubi kobiety? Chcę wiedzieć wszystko, co słyszałaś, Rois.
    – Dziewczęta go lubią – zaczęła Rois. – Od czasu do czasu przyjeżdża z Lisnaskea do Maguire's Ford odwiedzić takie dwie. Nie należą do grona panien, które mężczyzna chciałby poślubić, ale to dobre dziewczyny. Plotka głosi, że jest gorącym kochankiem. Och, milady, nie powinnam opowiadać pani takich rzeczy, przecież obie jesteśmy jeszcze pannami!
    – Chcę wiedzieć! – nalegała Fortune.
    – Powiadają, że jest miłym człowiekiem o dobrym sercu. Proszę sobie wyobrazić, że jedna z kobiet była w ciąży, wcale nie z nim, i rozchorowała się. Zapłacił medykowi, żeby przyjechał i zaopiekował się chorą, a po narodzinach dziecka dopilnował, żeby kobieta miała dość pieniędzy, aby zimą nie wracać do pracy i móc w pełni odzyskać zdrowie. Dziewczyna była protestantką, milady.
    – Ale nie ma stałej kochanki?
    – O żadnej nie słyszałam – rzekła Rois.
    – A nieślubne dzieci?
    – Nikt się nie zgłaszał – odpowiedziała Rois. – Sprawia wrażenie człowieka lubiącego miłosne igraszki, ale nie jest wyuzdany, milady. Po prostu ma potrzeby, jak typowy dżentelmen. W końcu jest synem swojego ojca.
    – I nie starał się o żadną damę?
    – Podobno uważa, że po wydziedziczeniu nie ma nic do zaoferowania kobiecie. Dżentelmen w jego sytuacji chciałby zaoferować żonie dom. Nie chce sprowadzać jej do domu swojego ojca, bo nie jest już dziedzicem. To wszystko, co wiem, milady. Mało jest plotek dotyczących Kierana Deversa.
    – Nic złego – głośno zauważyła Fortune. – Rozłóż swoje łóżko, Rois. Chcę wstać ze wschodem słońca i przygotować się do przejażdżki. Rois wypełniła polecenie. Sprawdziła, czy w kominku jest dość torfu, żeby ogień palił się przez całą noc, umyła się w niewielkiej misce i rozebrała do koszuli. Gdy się położyła, natychmiast zasnęła. Zgodnie z życzeniem Fortune nie zaciągała zasłon przy łóżku swojej pani.
    Fortune nie mogła zasnąć. Srebrny księżyc świecił za oknem, odbijając się srebrzyście w wodach jeziora. Kieran Devers o ciemnych włosach i ciemnozielonych oczach był przystojnym mężczyzną. Wysokim i szczupłym, chociaż Fortune podejrzewała, że pod jego ubraniem kryło się silne, dobrze zbudowane ciało. Lubił kobiety, ale nie był rozwiązły. Miał silną wolę i dobrze zdefiniowane pojęcie dobra i zła. Jej zdaniem był zwyczajnym mężczyzną, bardzo podobnym do Jamesa Lesliego. Czemu więc tak bardzo ją fascynował? Co takiego sprawiało, że różnił się od wszystkich, których znała?
    Za parę tygodni będzie miała dwadzieścia lat. Zabiegano o jej względy i zalecano się do niej odkąd skończyła piętnaście i nagle wyraźnie uwidoczniły się jej piersi. Chłopcy, których znała w Szkocji i w Anglii, z trudem trzymali ręce przy sobie i deklarowali miłość do grobowej deski. Śmiała się z nich. Przecież od dziecka bawili się ze sobą na bosaka, jeździli konno i polowali. W żadnym z nich nie widziała przyszłego męża. Ci towarzysze dziecięcych zabaw, teraz dorośli, byli jej przyjaciółmi, a nie ewentualnymi kandydatami na ukochanych.
    Nie umiała traktować ich poważnie i wszystkich odprawiała.
    Nie była tak romantyczna i uparta jak India. Na dworze wielu młodzieńców z dobrych rodzin zawierało znajomość z ich rodzicami, mając na uwadze małżeństwo. Obie z Indią doszły do wniosku, że większość zabiegających o ich względy była zainteresowana posagiem. Ale małżonkowie Leslie z Glenkirk zawsze powtarzali, że ostateczna decyzja należy do córek. Chociaż było to niezwykle frustrujące dla Jamesa Lesliego, starał się dotrzymać danej dziewczętom obietnicy. India mogłaby świętego doprowadzić do szału. W końcu książę Glenkirk stracił cierpliwość i wydal ją za hrabiego Oxtona. Małżeństwo to okazało się szczęśliwym związkiem. India zmusiła jednak Jamesa Lesliego do złożenia obietnicy, że nie zrobi tego samego wobec Fortune. Czy jednak ojczym, jedyny ojciec, jakiego znała, dotrzyma słowa? Czy Rowan Lindley, mężczyzna, który ją spłodził, dotrzymałby takiej obietnicy?
    Przyjechała do Irlandii ze szczerym zamiarem poślubienia Williama Deversa, jeśli tylko nie okaże się potworną bestią o złym charakterze. I nie okazał się. Wysoki, przystojny, czarujący William bardzo chciał ją za żonę i Fortune czuła, że nie chodziło mu tylko o jej majątek. Ale podczas kilku dni, które spędziła poznając Willa, zrozumiała, że nie może wyjść za mąż, kierując się wyłącznie rozsądkiem i wygodą. Co się z nią stało? Wyglądało na to, że była bardziej podobna do swojej matki i siostry, niż sądziła. Niepokojące odkrycie.
    Jeszcze bardziej niepokoiło ją rosnące zainteresowanie starszym bratem Willa, Kieranem. Opanował jej myśli zmysłowym niepokojem, którego istnienia nawet nie podejrzewała. Ten skomplikowany człowiek wydawał jej się o wiele bardziej interesujący od swojego młodszego brata. Poczuła prawdziwą ulgę, że rodzina Deversów wyjechała do Anglii, aby uniknąć ewentualnych nieprzyjemności, jakie mogłoby wywołać niepowodzenie w planowanym skoligaceniu ich rodzin. Teraz miała czas, żeby spędzić go z Kieranem, i nikt nie mógł jej o to winić. A tata dostrzegł jej zainteresowanie Kieranem Deversem, zanim ona sama zdała sobie z niego sprawę! Fortune uśmiechnęła się do siebie w ciemności. James Leslie był dobrym ojcem dla niej i dla pozostałych dzieci.

*

    Wstała rano, ale rozczarował ją deszcz. Patrząc na jezioro, nad którym wisiała gęsta mgła, zastanawiała się, czy w ogóle przyjedzie. Doszła do wniosku, że drobny deszczyk jeszcze nikomu nie zaszkodził. Ubrała się i zeszła na dół, żeby zjeść owsiankę i wypić rozcieńczone wodą wino. Widząc jej strój do jazdy, James Leslie obrzucił ją rozbawionym spojrzeniem.
    – Gdzie jest mama? – zapytała, siadając obok niego za stołem. Sięgnęła po bochenek wiejskiego chleba i urwała sobie niewielką porcję, posmarowała obficie masłem, a na wierzchu położyła plaster sera.
    – Dobrze wiesz, że twoja matka z wiekiem coraz mniej chętnie wstaje o świcie – odpowiedział. Pociągnął łyk wina i sięgnął po gotowane na twardo jajko.
    – Myślisz, że przyjedzie, tato? – wyrwało jej się pytanie.
    – Gdybym był w jego wieku, odrobina deszczu nie powstrzymałaby mnie przed spotkaniem z ładną dziewczyną, skarbie – odpowiedział James.
    – Nie wiem nawet, ile ma lat.
    – Myślę, że dwadzieścia parę. Moim zdaniem mąż powinien być starszy od żony. – Zanurzył obrane jajko w misie z solą i ugryzł je.
    – On nie ma być moim mężem – szybko rzuciła Fortune. James Leslie wziął do ust resztę jajka, po czym ujął Fortune za rękę, a kiedy odwróciła do niego twarz, powiedział:
    – Posłuchaj mnie, dziecko. Pod wieloma względami jesteś podobna do swojej prababki. Mówiono mi, że madam Skye za miodu nie flirtowała jak dworska kokietka. Ale wystarczyło, żeby jakiś mężczyzna wpadł jej w oko… Sądzę, że z tobą będzie tak samo, skarbie. William Devers jest dobrym chłopcem, ale jest zbyt miękki, zanadto sterowany przez swoją rodzinę. Od początku widziałem, że to nie mężczyzna dla ciebie. Jednak z jego bratem sprawa ma się inaczej. To prawdziwy mężczyzna. Może wykazał się pewną głupotą, rezygnując z Mallow Court, ale jeśli zdobędzie ciebie, będzie miał Erne Rock, a to chyba nie najgorsza zamiana. Jeśli więc masz na niego ochotę, Fortune, zdobywaj go i nie czuj z tego powodu wstydu. Szczęście nie spada z nieba tylko dlatego, że jesteś ładną i majętną dziewczyną; musisz o nie walczyć.
    – Ależ tato! – Fortune była autentycznie zaskoczona jego słowami. – Nie byłeś taki wyrozumiały wobec Indii.
    – Kiedy India polowała na męża, zachowywała się trochę jak sroka – odpowiedział James Leslie. – Ty jesteś jej przeciwieństwem i nie masz tak pstro w głowie. Inteligencja u kobiety nie jest złą rzeczą, Fortune, ale nad miłością nie trzeba zbyt wiele myśleć. Jeśli ją znajdziesz, dziewczyno, chwytaj ją i trzymaj się jej mocno, bo może ci się trafić tylko raz w życiu.
    Tak było w przypadku twojego ojca i w moim. Od początku pokochałem twoją matkę i będę ją kochać aż do śmierci. – Poklepał Fortune po policzku. – Jesteś dobrą dziewczyną. Jeśli chcesz, idź za głosem serca, nie będę miał nic przeciwko temu.
    Fortune poczuła łzy pod powiekami. Szybko zamrugała, żeby powstrzymać się od płaczu. Nigdy jeszcze James Leslie nie rozmawiał z nią tak szczerze i z taką miłością.
    – Jesteś pewny, że nie chcesz się mnie po prostu pozbyć? – zażartowała.
    – Owszem – rzekł z uśmiechem. – Chcę, żebyś odeszła, dziecko, ale tylko do mężczyzny, który będzie cię kochał mocniej niż ja. – Wyciągnął dłoń i starł pojedynczą łzę, która nie wiedzieć jak znalazła się na jej bladym policzku.
    – Milordzie. – W drzwiach komnaty pojawi! się Adali. – Właśnie przybył pan Devers. Pomyślałem, że łady Fortune będzie chciała to wiedzieć.
    – A więc jednak przyjechał – na wpół wyszeptała.
    – Byłby głupcem, gdyby tego nie zrobił – oświadczył książę Glenkirk, wstając ze swojego miejsca za stołem. – Jest w tym samym stopniu zaintrygowany tobą, jak ty nim, dziewczyno.
    – Skąd możesz to wiedzieć, tato? – zapytała.
    – Nie zauważyłaś tych spojrzeń, które ci posyłał, gdy był tutaj ostatnim razem? Kiedy je zobaczyłem, nie miałem wątpliwości, że jest już trochę w tobie zakochany. Szczęśliwie się złożyło, że jego głupia macocha wywiozła swojego małego kurczaczka do Anglii, prawda? – Książę roześmiał się głośno.
    – Prawda, tato – z uśmiechem przyznała Fortune.
    – Dzień dobry, lady Fortune, dzień dobry milordzie. – Kieran Devers wszedł do zamkowego holu i poda! przemoczony płaszcz Adalemu. – Kiedy wyruszałem z domu, siąpił tylko niewielki kapuśniaczek. A teraz pada całkiem intensywnie.
    – Dopilnuję, żeby porządnie wysuszono pańskie okrycie, sir – powiedział Adali i pospiesznie wyszedł z holu.
    – I tak jesteś mile widziany, Kieranie Devers – rzekł książę. – Czy grasz może w szachy?
    – Tak, milordzie.
    – Może więc, dopóki nie przestanie padać, spędzisz czas z moją córką przy tym zajęciu? Fortune gra całkiem nieźle, prawda, dziewczyno? – Nie czekał na odpowiedź. – Poślę Adalego po szachownicę, pionki i dobrą whisky dla pana na rozgrzewkę. Energicznie opuścił pomieszczenie.
    – Naprawdę dobrze grasz? – zapytał Fortune Kieran.
    – Nawet bardzo dobrze – odpowiedziała. – Nauczyła mnie matka, która jako mała dziewczynka w Indiach grywała w szachy ze swoim ojcem.
    – Zagramy jedną partię, a jeśli uznam cię za odpowiedniego przeciwnika, może się o coś założymy. Co ty na to? – zapytał.
    – Nie musisz wypróbowywać moich umiejętności, Kieranie Deversie – odparła Fortune. – Założymy się na samym początku. Czego będziesz chciał ode mnie, jeśli wygrasz? – Jej oczy zabłysły przekornie, ale słysząc jego odpowiedź, gwałtownie wciągnęła powietrze.
    – Pocałunku – powiedział z powagą.
    – Zuchwały jesteś – odparowała, odzyskując równowagę.
    – A jeśli ty wygrasz, czego zażądasz? – zapytał.
    – Pocałunku – odpowiedziała, czym go bardzo zaskoczyła. – Mam nadzieję, że będzie warto. Nie mógł się powstrzymać i roześmiał się głośno.
    – Odnoszę wrażenie, że to ty jesteś zuchwała, mi – lady – powiedział.
    – Dlaczego? Bo się nie zaczerwieniłam, nie sprzeciwiłam, a potem nie założyłam się o słodką, błękitną wstążkę do włosów? Przez całe życie bawiłam się z chłopakami, Kieranie. Ostrzegam cię. Gram, żeby wygrać. Nie jestem miłą, naiwną panienką. Zmrużył ciemnozielone oczy i ponownie obrzucił ją oceniającym spojrzeniem.
    – Nie ma wycofania się? – zapytał cicho.
    – Nie ma – odpowiedziała równie cichym głosem.
    – Szachownica, milady – odezwał się Adali, podchodząc do nich. Na stoliku, przy którym mieli grać, postawił cynowy dzbanek z sokiem.
    – Do licha, człowieku! Skradasz się jak kot – powiedział Kieran.
    – Owszem, proszę pana – odpowiedział Adali, posyłając młodzieńcowi promienny uśmiech. – Nauczono mnie tego, gdy usługiwałem w haremie. To pożyteczna umiejętność. Często pojawiam się tam, gdzie nikt się mnie nie spodziewa. Rozłożył szachownicę na niewielkim, kwadratowym stoliku przy kominku. Z prostopadłościennego, srebrnego pudełka, wysadzanego zielonymi malachitami, wyjął pionki, rzeźbione z kości słoniowej i malachitu, i starannie rozstawił na planszy. – Proszę wybrać kolor, panie.
    – Zagram zielonymi – zdecydował Kieran, usiadł, przy stoliku i szybko wychylił whisky.
    Fortune zajęła miejsce naprzeciwko niego, po czym wykonała dość proste, typowe posunięcie swoim pionkiem.
    Stojący w pobliżu Adali uśmiechnął się i opuścił komnatę.
    Grali dość szybko. Kieran był zadowolony z jej umiejętności. Niewątpliwie była najlepszym graczem, z jakim zdarzyło mu się zmierzyć, ale i tak wygrywał. Śmiejąc się cicho, przesunął jednego ze swoich koni. Fortune wystudiowanym ruchem dała mata jego królowi.
    – Wydaje mi się, że wygrałam, sir – rzekła słodko. Zamarł.
    – Jakim cudem… – Spojrzał na nią pytająco, z wyrazem zdumienia na przystojnej twarzy.
    – Pokażę ci, jeśli chcesz – powiedziała, a kiedy energicznie kiwnął głową, ponownie rozstawiła pionki i zademonstrowała, jak doszło do szacha i mata.
    – Madam, to było bardzo przewrotne – powiedział. – Zagrajmy jeszcze raz.
    – A moja wygrana? – upomniała się Fortune. Ujął jej dłoń i pocałował gorąco.
    – Nie, sir – zawołała, zrywając się na nogi. – Gdybym to ja przegrała, czy przyjąłbyś takie marne wynagrodzenie? Żądam prawdziwego pocałunku! Nigdy jeszcze nikt mnie tak nie całował, ale teraz chcę, żeby to się stało! – Pochyliła się do przodu nad stolikiem, zamknęła oczy i wyciągnęła w jego stronę usta. Niech Bóg ma mnie w swojej opiece, pomyślał Kieran. Potem kciukiem i palcem wskazującym przytrzymał drobną brodę Fortune Lindley i delikatnie musnął wargami jej usta.
    – Czy to cię bardziej satysfakcjonuje, milady? – zapytał, puszczając ją.
    Serce jej podskoczyło, gdy tylko jej dotknął. A kiedy jego usta nawiązały kontakt z jej wargami poczuła, że tonie. Otworzyła oczy i powiedziała:
    – Chcę więcej, sir. To było bardzo przyjemne, lecz z pewnością jest jeszcze coś więcej.
    – Jeśli jest, musisz ponownie wygrać, żeby to poznać – drażnił się z nią. – Teraz, gdy zobaczyłem twoją strategię, nie będzie ci tak łatwo ze mną wygrać. Siadaj, Fortune, i ustawmy ponownie pionki. – Serce waliło mu w piersiach. Chociaż bardzo się starał, nie potrafił się skupić. Ku jego wielkiemu upokorzeniu drugi raz też go pokonała.
    – Zapłacisz teraz, sir – powiedziała Fortune – i to tym razem naprawdę, jak mój ojciec, kiedy całuje mamę. Weźmiesz mnie w objęcia i przytulisz do siebie. – Wstała i wyszła zza stolika.
    – Dobrze, ty sprytna lisico – rzucił ostrym głosem i wstał.
    Przyciągnął ją mocno do siebie, otaczając ramionami. Odnalazł jej usta i pocałował namiętnie, czując narastające pożądanie i serce rozsadzające mu klatkę piersiową.
    To było uniesienie! Głód, który jej przekazywał, tak, prawdziwy głód, przyprawiał ją o pomieszanie zmysłów. Zrozumiała, że w tym pocałunku pragnął jej całej. Fortune, chociaż była dziewicą, umiała rozpoznać pożądanie. Często widywała je w męskich oczach. Zarzuciła mu ręce na szyję i oddała pocałunek z równą mocą. Tego szukała przez całe życie. Było wspaniale!
    Nagle odsunął ją od siebie. Prawie się trząsł.
    – Nie! – powiedział.
    – Tak! – sprzeciwiła się pospiesznie.
    – Nie masz pojęcia, co mi robisz, kochana – wyszeptał.
    – A ty wiesz, co mi robisz? – zapytała.
    – Tak, wiem.
    – Czemu więc mamy przestać, Kieranie Deversie? – zażądała odpowiedzi Fortune. Była zaróżowiona z rozkoszy i Kieran starał się z całych sił pozostać dżentelmenem.
    – Bo jeśli nie przestaniemy, zaniosę cię do sypialni, by nacieszyć się twoją słodyczą – rzekł ochrypłym głosem. – Bo pragnąłem cię od chwili, gdy cię po raz pierwszy ujrzałem. Bo modliłem się, żebyś nie chciała Williama. Bo, chociaż cię kocham i pożądam, Fortune Lindley, nie mogę cię mieć, gdyż nie mam ci nic do zaoferowania. Nie jesteś zwykłą dziewczyną, jakie znałem. Jesteś panną ze znamienitej rodziny, o ogromnym majątku. Nie zasługuję na ciebie. I moje pochodzenie, i moje doczesne dobra są cholernie mało warte. Wiesz, jak mnie to złości, Fortune? – Odsunął się od niej. – Najlepiej będzie, jeśli wrócę do Mallow Court.
    – Przestało padać, więc możesz wybrać się ze mną na przejażdżkę – rzuciła. Fortune doszła do wniosku, że w tym momencie nie może go stracić. Gdyby teraz pozwoliła mu odejść, nigdy więcej by go nie zobaczyła. Pamiętając słowa ojczyma, brnęła dalej: – W przyszłym miesiącu będę miała dwadzieścia lat. Przez całe życie czekałam na ciebie, Kieranie Deversie. Nie pozwolę, żebyś mnie zostawił! Co mnie obchodzi, czy jesteś bogaty, czy biedny. Możesz mieć mój majątek, jeśli tylko zechcesz. Natomiast twoje pochodzenie, gdyby takie rzeczy w ogóle mnie obchodziły, uznałabym za niezwykle szlachetne. Rodzina twojego ojca wywodzi się z rodu Debhers. Twoi przodkowie Celtowie zajmowali się poszukiwaniem wody. To była wysoka kasta, Kieranie. Maguire'owie, rodzina twojej matki, przez wieki panowali w Fermanagh. W obu drzewach genealogicznych są O'Neilowie. W twoim pochodzeniu nie ma nic złego. Obawiam się, że jesteś pod silnym wpływem angielskiej macochy, która pogardza wszystkim, co irlandzkie.
    – Skąd o tym wiesz? – zapytał zdumiony.
    – Pytałam Rory'ego Maguire'a. Czy wiesz, że mężczyźni z Fermanagh zawsze byli uważani za najgorszych szermierzy w całej Irlandii?
    – Nie – odparł z uśmiechem.
    – Otóż byli. Fermanagh to najspokojniejsze miejsce w całej Irlandii. Żaden z wielkich władyków nigdy nie uważał mieszkańców Fermanagh za zagrożenie, bowiem możne rody tego regionu składały się w większości z poetów, bardów, medyków i prawników – wyjaśniała Fortune. – Rory Maguire, który sam pochodzi z jednej z głównych rodzin tego regionu, zna całą historię tego okręgu i z radością mi ją wyjawił.
    – Nie podejrzewałem nigdy Maguire'a o zainteresowania historyczne – rzekł Kieran.
    – Bo przestrzegł cię, abyś nie zapominał, że jestem szlachetnie urodzoną panną i nie należy się mną bawić? – zapytała prowokacyjnie. Roześmiał się, bo były to niemal dokładnie słowa Maguire'a, które usłyszał wcześniej, gdy przyjechał i prowadził konia do stajni.
    – Ruszajmy na przejażdżkę, jeśli przestało padać. A może chodziło ci tylko o to, żeby mnie zatrzymać tu dłużej?
    – I jedno, i drugie – rzekła uczciwie.
    – To wszystko nie ma przyszłości – upierał się. – Jesteśmy szaleni, sądząc, że coś mogłoby z tego wyniknąć.
    – Czyż nie do nas należy decyzja, Kieranie? – Położyła mu rękę na ramieniu i spojrzała w jego przystojną, zmartwioną twarz.
    – Do nas? – zastanowił się głośno, tonąc w spojrzeniu jej oczu. Zdumiony pomyślał, że jest zakochany. Stało się to tak szybko, tak nagle.
    Nigdy się nie spodziewał, że się zakocha. Cała ta sytuacja była nie do zniesienia. Nigdy mu nie dadzą tej dziewczyny za żonę.
    – Chcę, żebyśmy się pobrali, zanim twoja rodzina powróci na jesieni z Anglii – szczerze stwierdziła Fortune.
    – Nie prosiłem cię o rękę.
    – A nie chcesz?
    – Oczywiście, że chcę, ale twoja rodzina się na to nie zgodzi, kochanie. Nie rozumiesz? Biedni mężczyźni, nawet jeśli pochodzą ze szlacheckich rodów, nie żenią się z dziedziczkami wielkich fortun. Możesz mieć księcia czy markiza, Fortune. Twoja rodzina na pewno może ci znaleźć lepszego męża ode mnie.
    – Kieranie, wybór należy do mnie. Zawsze tak było. Wybieram ciebie. Czy naprawdę mnie kochasz, chociaż tak krótko się znamy?
    – Owszem – odpowiedział cicho. – Od pierwszego wejrzenia, gdy spotkaliśmy się twarzą w twarz na tamtym wzgórzu, gdy byłaś taka dumna i wyniosła.
    – Byłam okropnie nieuprzejma – przyznała – ale ty zachowałeś się równie arogancko. Moje serce chyba już wtedy wiedziało, chociaż rozum jeszcze nie. Byłam jednak wściekła, że zepsułeś moje doskonałe plany. Pocałował ją w rudą głowę. Bardzo jej pragnął. Chciał obudzić się rano i znaleźć ją koło siebie. Chciał dać jej dzieci. Dlaczego był taki głupi i sprzeciwił się ojcu? Dlaczego nigdy nie przyszło mu do głowy, że kiedyś może zaistnieć sytuacja taka jak ta teraz? Że może się pojawić w jego życiu lady Fortune Mary Lindley?
    – Zostałam ochrzczona jako katoliczka przez ojca Cullena – powiedziała, jakby czytając w jego myślach. – A to oznacza, że możemy wziąć ślub w jego kościele. Nie musisz dla mnie z niczego rezygnować, Kieranie.
    – To nadal nie rozwiązuje problemu mojego ubóstwa – oświadczył spokojnie, delikatnie odsuwając Fortune od siebie.
    – Podyskutujmy o tym w czasie przejażdżki – zaproponowała.
    – Nie jestem odpowiednią partią dla ciebie, kochanie – powtórzył.
    – Adali! – zawołała, a gdy majordomus wyłonił się z ciemnego korytarza, rzekła: – Znajdź tatę. Powiedz mu, że muszę z nim natychmiast porozmawiać.
    – W tej chwili, milady – odpowiedział Adali, widząc nerwowy, pełen zaskoczenia wyraz twarzy Kierana Deversa.
    Odszedł szybko korytarzem, uśmiechając się pod nosem. Młody człowiek nie miał żadnej szansy, żeby uciec lady Fortune. Zawsze była zdecydowanym, upartym dzieckiem, które wiedziało, czego chce. Ponieważ nigdy, nawet jako brzdąc, nie miała zbytnich wymagań, gdy zaczynała się tak zachowywać, zawsze zaskakiwała tym swoją rodzinę.
    Znalazł księcia w niewielkim gabinecie Maguire'a, przeglądającego plany hodowli.
    – Lady Fortune chciałaby się z panem widzieć w holu, milordzie – odezwał się Adali.
    – Powiedz jej, że niedługo przyjdę – odpowiedział książę.
    – Chyba lepiej będzie, jeśli pójdzie pan zaraz – nalegał Adali. – Lady Fortune oświadczyła panu Deversowi, że muszą się pobrać, ale on wysuwa wątpliwości, bo uważa, iż nie ma majątku, więc nie jest jej godzien.
    – Na litość boską! – jęknął książę.
    – A niech mnie – z uśmiechem zawołał Maguire.
    Kiedy książę Glenkirk wkroczył do holu w towarzystwie Adalego i Rory'ego Maguire'a, Kieran Devers wyraźnie pobladł. Na pewno chcieli go wyrzucić i poszczuć psami. Nie miał prawa, nawet potajemnie, w głębi serca, myśleć o takiej dziewczynie jak Fortune.
    – Milordzie – odezwał się, kłaniając.
    Co do cholery się z nim działo? Przecież nie był byle chłopem. Był Deversem, miał matkę z rodu Maguire'ów i kuzynów noszących nazwisko O'Neil. Nie był bogaty, ale nosił szanowane nazwisko. Maguire uśmiechał się od ucha do ucha. Co, u diabła, mu się stało?
    – Podobno chcesz poślubić moją córkę, Kieranie Deversie – spokojnie odezwał się książę.
    – Owszem, milordzie, wiem jednak, że na to nie zezwolisz, bo jestem biednym człowiekiem, który poza nazwiskiem nie ma nic do zaoferowania – odpowiedział Kieran. James Leslie spojrzał na swoją pasierbicę.
    – I co powiesz na to, Fortune?
    – Kocham go, tato – oświadczyła Fortune.
    – Aha. I masz majątek, który wystarczy dla was obojga. Chcesz się nim podzielić?
    – Wiesz, że chcę, tato! – zawołała. – A Kieran może mieć wszystko, co jest moje. Tyle tego mam.
    – Milordzie, nie mogę poślubić Fortune dla jej majątku – dobitnie stwierdził młody człowiek. – Muszę polegać na sobie i wrócić do niej, gdy będę miał coś więcej do zaoferowania, poza nazwiskiem. Jestem człowiekiem honoru, a nie nędznym łowcą posagów.
    – Och, nie bądź taki cholernie dumny! – krzyknęła na niego Fortune.
    – Może Willy mógłby się z tobą ożenić dla pieniędzy, ale nie ja! – zawołał w odpowiedzi.
    – Nie musi pan żenić się z moją córką dla jej majątku, panie Devers. Nie będzie pan miał żadnej kontroli nad jej fortuną, tak samo, jak nie miałby jej pański młodszy brat. W tej rodzinie kobiety zatrzymują swój majątek i zarządzają nim z rozwagą. To ich tradycja. Mężczyźni, za których wychodzą za mąż, przed ślubem otrzymują odpowiednią rentę. Fortune pozostanie bardzo bogatą kobietą. Jeśli pan zechce, będzie pan mógł zainwestować swoją rentę, żeby ją pomnożyć. Teraz chyba nie może pan mieć już żadnych obiekcji, prawda? Wyświadczy mi pan ogromną przysługę, zabierając smarkulę spod mojej opieki. Była okropnie wybredna przy wyborze przyszłego męża. Jeszcze nigdy Kieran Devers nie był tak zdumiony, jak w tym momencie.
    – Mówi pan, że mogę poślubić Fortune, milordzie?
    – Tak, pod warunkiem, że ją kochasz. Kochasz ją? – zapytał książę Glenkirk, chociaż znał odpowiedź. Chciał bowiem usłyszeć, jak Kieran Devers mówi to głośno.
    – Kocham ją z całego serca! Nie mógłbym poślubić innej, wiedząc, że moje uczucie do niej nigdy nie dorówna mojej miłości do Fortune. Tak, milordzie, kocham ją! Słysząc te słowa, Rory Maguire poczuł, że ściska mu się serce. Doskonale wiedział, co czuje młodzieniec. Chłopak przynajmniej mógł zrealizować pragnienie swojego serca. Jemu to się nigdy nie udało.
    – Och, dziękuję, tato! – Fortune zarzuciła księciu ręce na szyję i ucałowała go.
    – Co się dzieje? – Jasmine Leslie weszła do holu i rozejrzała się.
    – Kieran i ja pobieramy się, mamo! – powiedziała promieniejąca Fortune, rzucając zakochane spojrzenie swojemu wybrańcowi.
    – To całkiem nagle, nawet jak na ciebie, kochanie – powoli powiedziała księżna. – Czy jesteś pewna, że właśnie jego chcesz? Nie młodego Williama, ale jego brata?
    – Kocham go – stwierdziła Fortune. – Dlaczego tak trudno ci to zrozumieć, mamo? Will jest słodki, ale nudny. Kieran i ja mamy ze sobą o wiele więcej wspólnego.
    – Na przykład? – spytała córkę Jasmine.
    – Żadne z nas nigdy nie czuło, że jest u siebie w domu. Oboje wiemy, że gdzieś na świecie istnieje miejsce nam przeznaczone, na które jeszcze nie natrafiliśmy – z przejęciem rzekła Fortune.
    – Nie czujesz się w Irlandii jak w domu? Albo tutaj, w Erne Rock? – Jasmine była poruszona, wiedziała bowiem, że Kieran Devers mieszka! w domu swojego ojca, gdzie nie mogli zamieszkać po ślubie. Czy rozwiązaniem była Anglia? Jasmine, znająca antykatolickie prawa obowiązujące w Anglii, miała co do tego wątpliwości. Gdzie więc będą mogli się podziać jej córka i Kieran Devers?
    – Wiesz, że planowałam dać ci w prezencie ślubnym Maguire's Ford – powiedziała Jasmine.
    – To źle, że zakochałem się w pani córce, madam – odezwał się Kieran. – Gdybyśmy zamieszkali tutaj, w Maguire's Ford, moja rodzina w Lisnaskea, a zwłaszcza moja macocha, skręcaliby się z zazdrości. Jak pani widziała, Jane Devers ubóstwia swojego syna. Nie będzie mogła pogodzić się z myślą, że chociaż się modliła, aby Fortune przyjęła oświadczyny Williama, ta je odtrąciła i poślubiła właśnie mnie. Od dłuższego czasu pożąda waszych ziem, chociaż kryje się z tym przed moim ojcem. To ona namówiła Samuela Steena, żeby zaproponował Williama. Mój brat ma zwyczaj zwierzania mi się, bo jego matka, chcąc zachować pozory, zawsze dbała o serdeczne stosunki pomiędzy nami. Willy jest samotnym młodym człowiekiem, jednak lady Jane w ciągu jednej minuty potrafiłaby obrócić go przeciwko mnie, gdyby tylko myślała, że Maguire's Ford należy do mnie. Brat wyobrażał sobie, że jest zakochany w Fortune i łatwo dałby sobą pokierować matce. Moja macocha ma chętkę na te ziemie. Zrobiłaby wszystko, żeby zabrać tę posiadłość jej katolickim właścicielom. Przysporzy wielu kłopotów na wieść o ślubie Fortune ze mną.
    – Kieran ma rację – powiedział Rory Maguire. – To fanatyczka, milady. Chcąc uniknąć jej gniewu, Kieran i lady Fortune będą musieli opuścić Irlandię. Pani zaś powinna oddać posiadłość w ręce niekwestiowanego protestanta, aby lady Devers nie miała żadnej możliwości kradzenia pani tych ziem.
    – Och, Rory, a co będzie z twoimi ludźmi? – zaniepokoiła się Jasmine.
    – Będzie nam dobrze pod rządami nowego protestanckiego właściciela, którego nam wybierzesz, milady. Do licha, ależ była dobra, jakże troszczyła się o wszystkich.
    – Duncan i Adam! – nagle zawołała Jasmine. – Oddamy Maguire's Ford naszym najmłodszym synom, Duncanowi i Adamowi Lesliem. To jeszcze chłopcy, ale obaj zostali wychowani w wierze szkockiego Kościoła anglikańskiego. Nie można kwestionować ich lojalności, zwłaszcza że są braćmi przyrodnimi królewskiego bratanka. Starszy może dostać zamek, zaś młodszemu wybudujemy ładny dom. Chociaż to protestanci, obaj są otwartymi, tolerancyjnymi chłopcami, Rory Maguire.
    – Skoro to pani synowie, ani przez chwilę w to nie wątpię – odpowiedział.
    – Czy możemy się więc z Kieranem pobrać? – zapytała Fortune.
    – Nie tak od razu – powiedziała Jasmine córce, podnosząc rękę, żeby powstrzymać protest Fortune.
    – Oboje z Kieranem daliście się porwać burzy uczuć, skarbie. Nie wątpię, że się kochacie… teraz. Ale czy za miesiąc, za rok też będziecie się kochać? I gdzie będziecie mieszkać? Kieran ma rację; nie możecie zostać w Irlandii. Jego rodzina będzie wściekła, że złapał dziedziczkę Maguire's Ford. W Anglii może być trochę bezpieczniej, jeśli tylko Kieran nie będzie się manifestował ze swoim katolicyzmem i będzie przestrzega! praw ustanowionych przez króla.
    – Żona króla jest katoliczką! – zawołała Fortune.
    – I jej wiara przysporzyła już wielu problemów, bo istnieją ludzie, którzy nie dopuszczają do siebie myśli o różnorodności świata, stworzonego przez Boga – odpowiedziała księżna Glenkirk.
    – Co więc mamy począć, madam? Jaką mamy szansę? – Kieran Devers zadał pytanie Jasmine Leslie.
    – Macie szansę – spokojnie stwierdziła Jasmine.
    – Zawsze trzeba mieć nadzieję, Kieranie. Mówisz, że nie czujesz się w Irlandii jak w domu, chociaż jest to twoja ojczyzna, kraj twoich przodków. Wierzysz jednak, że gdzieś istnieje miejsce, przeznaczone dla ciebie. Ja również kieruję się swoim instynktem i dlatego sądzę, że jesteś właściwym mężem dla mojej córki. Zanim jednak oddam ci Fortune, musisz znaleźć miejsce, gdzie oboje będziecie się czuli wygodnie i bezpiecznie. Pod koniec lata pojedziesz więc wraz z nami do Anglii. Chcę, żebyś tam kogoś poznał. Nazywa się George Calvert, lord Baltimore. Jego matka była katoliczką, a ojciec protestantem i wychował się w wierze kościoła anglikańskiego. Chociaż pochodził z szanowanej i zamożnej rodziny, nie należał do szlachty. George Calvert był gruntownie wykształcony i zwrócił na siebie uwagę sir Roberta Cecila, królewskiego sekretarza stanu. Został jego osobistym sekretarzem i w ten sposób rozpoczął karierę polityczną. Ożenił się, a jego pierworodny syn otrzymał imię Cecil, po sir Robercie. Powoli, dzięki pilności i ciężkiej pracy, George Calvert piął się w górę. Kilkakrotnie przyjeżdżał do Irlandii w królewskich interesach, zna więc panującą tu sytuację. W tysiąc sześćset dwunastym roku, kiedy umarł sir Robert Cecil, król zatrzymał Calverta w swojej służbie. W tysiąc sześćset szesnastym roku nadał mu tytuł szlachecki. W końcu Calvert został sekretarzem stanu i członkiem rady królewskiej. To skromny, lubiany człowiek. Sam ma ziemie w Irlandii. Kiedy parę lat temu jego żona Anna umarła przy porodzie, sir George przeżył załamanie i przeszedł na wiarę swojej matki. Calvert jest człowiekiem niezwykłej szczerości. Publicznie oznajmił o swoim nawróceniu i zrezygnował z piastowanych stanowisk. Król był załamany i gotów skazać sir George'a na śmierć. Ale jego miłość do Calverta przezwyciężyła rozczarowanie i król mianował go baronem Baltimore w Irlandii. Po śmierci króla Jakuba Calvertom udało się zachować przyjaźń i życzliwość króla Karola. Lord Baltimore ma marzenie, aby założyć kolonię, gdzie każdy mógłby wyznawać swoją wiarę i nikt by mu w tym nie przeszkadzał. Nie wiem, czy uda mu się to osiągnąć. Nie wierzę specjalnie w dobrą wolę moich rodaków – mówiła Jasmine – ale Calvert jest jedynym człowiekiem, który mógłby osiągnąć swój cel. Może jego kolonia jest właściwym miejscem dla ciebie i mojej córki. Pojedziesz do Anglii?
    Pojadę! – bez namysłu odparł Kieran Devers. Wziął Fortune za rękę. – To mogłoby być rozwiązanie, moja kochana. Miejsce, gdzie moglibyśmy wyznawać naszą wiarę w wolności i pokoju. To niemal zbyt piękne, żeby było prawdziwe.
    Może tak być – rzekła Jasmine. – Żyję już dość długo i widziałam wiele zła wyrządzanego w imię Boga, ale, jak ci mówiłam, Kieranie, zawsze jest nadzieja. – Uśmiechnęła się do niego.
    Ale kiedy możemy się pobrać, mamo? – chciała wiedzieć Fortune. Kiedy będę pewna, że wasza miłość przetrwa dłużej, niż do końca słodkiego lata – odpowiedziała córce Jasmine.

ROZDZIAŁ 6

    Po słowach matki Fortune jak burza wypadła z sali. Czy matka nie rozumiała, że są zakochani? Mama tyle razy bywała zakochana, że z pewnością powinna rozumieć to uczucie. Fortune, wściekła, mruczała do siebie, że całe życie czekała na tę chwilę, a matka ją zepsuła.
    – Kochanie, poczekaj! – Kieran Devers dogonił Fortune, gdy dziewczyna wybiegła na dziedziniec. – Przejedźmy się. Deszcz ustał. Porozmawiamy. Przecież wiesz, że twoja mama ma rację.
    – Co? Stajesz po jej stronie? Nie chcesz mnie poślubić, Kieranie Devers? Twój zapał tak szybko opadł? Michaelu, osiodłaj mojego konia! Kieran złapał ją w objęcia, lecz Fortune usiłowała mu się wyrwać.
    – Przestań! – polecił ostro. – Zachowujesz się jak dziecko. Coś w jego głosie zmusiło ją do posłuchu. Spojrzała na niego oczami pełnymi łez.
    – Ona nie rozumie, Kieranie.
    – Mylisz się, Fortune. Twoja matka aż za dobrze rozumie. – Pogłaskał ją po włosach.
    – Żyłaś pod kloszem, kochanie, i jesteś taka rozpieszczona. To ty nie rozumiesz, a może tak bardzo chcesz postawić na swoim, że nie chcesz zrozumieć. Fortune pociągnęła nosem i oparła głowę na szerokim ramieniu Kierana.
    – Jestem katolikiem, Fortune. Podjąłem tę decyzję dawno temu i nie widzę powodu, żeby teraz ją zmieniać. Jednak nie chcę być ani męczennikiem za wiarę, ani bigotem. Żaden Kościół mnie do tego nie zmusi. Wyznaję wiarę katolicką, bo mi to odpowiada. Ty należysz do kościoła anglikańskiego, bo tak chcesz. Obie nasze wiary są sobie wrogie i gotowe zniszczyć się nawzajem. Wydaje się, że spokojne życie może nam zagwarantować jedynie wybranie jednej, wspólnej wiary. Twoja matka proponuje nam miejsce, gdzie oboje moglibyśmy modlić się zgodnie z własnym przekonaniem, a nie jak ktoś nam nakaże.
    – Takie miejsce nie istnieje – ze smutkiem zauważyła Fortune.
    – Gdyby sir George Calvert założył kolonię, gdzie takie życie byłoby możliwe, czy nie chciałabyś tam mieszkać, kochanie? Może to jest miejsce, którego oboje poszukujemy przez całe życie.
    – Ale gdzie znaleźć takie miejsce? – zapytała. Wzruszył ramionami.
    – Nie jestem pewien, ale może w Nowym Świecie, za oceanem. Spędźmy lato w Irlandii i kochajmy się coraz bardziej, Fortune. A z nadejściem jesieni pojedziemy z twoimi rodzicami do Anglii. Spotkamy się z sir Georgem i zobaczymy, co nam może powiedzieć o tym wspaniałym świecie, który chce stworzyć, gdzie moglibyśmy wyznawać taką wiarę, jaką pragniemy.
    – Ale kiedy się pobierzemy?
    – Mam nadzieję, że przed wyjazdem do Anglii. Twoi rodzice nie są przeciwko nam, kochanie. Chcą tylko się upewnić, że naprawdę się kochamy. Będę cierpliwy, więc i ty musisz okazać cierpliwość. A oto i Michael z naszymi końmi. Chodź, przejedźmy się na wzgórza, gdzie się zobaczyliśmy pierwszy raz. Wyjechali razem, pogalopowali przez wioskę, po czym popędzili przez łąki, płosząc pasące się owce. Fortune roześmiała się, a jej śmiech poniósł wiatr. Wreszcie wspięli się na szczyt pagórka, na którym spotkali się pierwszy raz. Pod nimi znajdowało się błękitne jezioro, stapiające się z zielononiebieskimi wzgórzami, rozpływającymi się we mgle na zachodzie. Zsiedli z koni i przystanęli, patrząc na rozciągający się widok.
    – Tu jest pięknie, ale to nie jest dom – odezwała się Fortune. Zdjęła płaszcz, rozłożyła go na trawie i usiadła.
    – Tak… – zgodził się, siadając obok niej. – Patrzyłem na te wzgórza przez całe życie i nigdy nie czułem z nimi żadnego pokrewieństwa. – Otoczył ją ramieniem, a następnie pochylił się i pocałował, z początku czule, a potem z coraz większą namiętnością. Fortune pomyślała, że to bardzo dziwne, ale wcale nie ma ochoty się wyrywać. Zarzuciła mu ręce na szyję i przyciągnęła do siebie. Poczuła na piersiach dotyk jego twardego torsu. To był prawdziwy pocałunek! Zdumiewające, że przychodził jej tak naturalnie, chociaż do dzisiejszego dnia nie miała właściwie żadnego doświadczenia. Napór na jej usta potęgował się. Niemal bezwiednie rozchyliła wargi. Poczuła, jak okrąża je czubkiem języka. Było to wspaniale doznanie. Zuchwale wysunęła swój język na spotkanie. I jakby poraziła ją błyskawica!
    Kieran uniósł ciemną głowę i uśmiechnął się do niej leniwie. Przekręcił się na plecy i wbił wzrok w niebo. Drżał z rosnącego podniecenia. Fortune naprawdę nie miała pojęcia, co się działo z nim i z nią samą. Zastanawiał się, jak daleko pozwoli mu się posunąć. Odwrócił się do niej i położył na boku, opierając się na łokciu. Wyciągnął drugą rękę i rozpiął srebrne guziki jej kamizelki.
    Obserwowała go spod wpółprzymkniętych powiek. Kiedy ostatni guzik wyślizgnął się z dziurki, serce zaczęło jej bić trochę szybciej. Przesunął rękę i bardzo delikatnie zaczął pieścić miękkie wzniesienie jej biustu. Wstrzymała oddech, a jej oczy rozwarły się szeroko; przeszyła ją eksplozja podniecenia. Zastanawiała się nerwowo, jak daleko ośmieli się posunąć. Czy ona sama skłonna jest pozwolić mu na większą poufałość? Czy przestanie, jeśli go o to poprosi?
    Jego palce bawiły się ze sznurówką jej jedwabnej bluzki. Poluzował ją zręcznie. W zasięgu jego ręki znalazły się teraz wstążki koszulki. Napotkał jej wzrok i bez słowa zapytał o zgodę na dalsze działania. Odczekał chwilę i lekko pocałował ją w usta.
    Miała ciało jak z ołowiu. Nie mogła się ruszyć. Nie mogła powiedzieć mu „nie”. Chciała, żeby rozchylił jej koszulę. Chciała, żeby dotknął jej piersi. Kiedy była mała, pewnego dnia widziała, jak kochanek matki, książę Henry Stuart, pieścił nagie piersi Jasmine. Wyraz zachwytu na twarzach ich obojga i serdeczne westchnienie rozkoszy matki pozostało na zawsze w pamięci Fortune. Chciała poznać tę samą radość. Z westchnieniem zamknęła oczy.
    Nie powiedziała ani słowa, a jednak udzieliła mu pozwolenia na podjęcie dalszych działań. Jego palce niemal wyrwały wstążki z delikatnego materiału i rozchyliły go, aby odsłonić biust Fortune. Prawie zawył z wdzięczności za to, że jest taka piękna, o doskonałych kształtach. Miała drobne, okrągłe piersi z rozkosznymi brodawkami, które wyglądały jak maleńkie jagódki na czubku miseczki ze śmietaną. Nie potrafił się powstrzymać i delikatnie ujął w dłoń jedną z nich.
    Fortune gwałtownie otworzyła oczy i zerknęła w dół na jego rękę.
    Kieran uśmiechnął się do dziewczyny. Była taką ognistą istotą, a jednocześnie bardziej niewinną, niż oboje mogliby się spodziewać. Jednak nie potrafi! się pohamować, była bowiem tak bardzo kusząca. Przyłożył policzek do jej piersi i usłyszał szaleńcze bicie serca Fortune.
    – Przebacz mi, najdroższa – rzekł cicho – ale nie mogę się powstrzymać. Jesteś tak cudowna, Fortune. Najcudowniejsza!
    Dotknęła ręką ciemnej czupryny Kierana i łagodnie potargała gęste włosy.
    Chociaż troszkę się lękała, czuła, że ich bliskość była czymś szalenie naturalnym. Kieran ją kochał. Nie skrzywdzi jej. Matka zawsze ją ostrzegała, że namiętność jest potężnym uczuciem. Ledwo zaczynała pojmować, co miała na myśli.
    – Kocham cię, Kieranie Deversie – oświadczyła. Oderwał policzek od jej piersi.
    – Ja też cię kocham, skarbie – odpowiedział. W jego wzroku było coś, czego nie rozumiała.
    – O co chodzi? – zapytała.
    – Nie jestem przyzwyczajony do miłosnych gier, Fortune – przyznał szczerze. – Płonę z pożądania.
    – Och! – szepnęła słabym głosem. Była na tyle mądra, że wiedziała, o czym mówił. Zebrała rozchyloną koszulę i na powrót zawiązała tasiemki. Potem uporządkowała jedwabną bluzkę. W końcu zapięła guziki kamizelki.
    – To może być niebezpieczna gra, prawda? – wyszeptała. W odpowiedzi ujął jej dłoń i położył sobie na spodniach.
    – Owszem, kochanie – przytaknął. Czuła pod palcami twardy, podłużny kształt, który pod wpływem jej dotyku zdawał się promieniować ciepłem.
    – Twój… organ jest wspaniały – zakomunikowała. – Pewnego dnia dostarczysz mi wielkiej rozkoszy.
    Napięcie, które powstało pomiędzy nimi, nagle pękło i Kieran roześmiał się.
    Było to bardzo dziwaczne oświadczenie w ustach dziewicy, choć trudno było się spodziewać po Fortune czegoś innego.
    – Tak – zgodził się. – Dam ci wiele przyjemności, skarbie. A teraz zabieraj ze mnie swoją podstępną rączkę, zanim wybuchnę z żądzy. Poklepała go żartobliwie i powiedziała:
    – Nie położyłam ręki na tobie z własnej inicjatywy, mój panie. To ty chciałeś się pochwalić. – Zabrała dłoń. – Następnym razem obejrzę go sobie bez ubrania, tak jak ty widziałeś dzisiaj moje piersi. To chyba sprawiedliwy rewanż. Śmiejąc się, ujął dłoń, która go chwilę wcześniej dotykała, i ucałował ją po obu stronach.
    – Czy mam ci sprawić lanie, żebyś zaczęła się przyzwoicie zachowywać? Obawiam się, że jesteś bardzo niegrzeczną dziewczynką.
    – Możesz mnie zbić, jeśli to zapewni przyjemność nam obojgu – odparowała. Uniósł pytająco brwi. Zrozumiał, że nie miała zielonego pojęcia, co powiedziała. Ze śmiechem dźwignął się na nogi i szybko złapał konie, które spokojnie pasły się nieopodal nich.
    – Najwyższy czas wracać do domu. Twoi rodzice będą zachodzić w głowę, gdzie przepadliśmy, a Maguire poszczuje mnie psami, jeśli dojdzie do wniosku, że w jakikolwiek sposób cię znieważyłem.
    Pomógł jej dosiąść konia, powstrzymując się przed pogładzeniem kusząco okrągłych pośladków dziewczyny.
    Jechali do domu wolno, chociaż chmury na niebie szybko się przemieszczały. Odległy grzmot kazał im popędzić rumaki. Wjechali na dziedziniec Erne Rock, gdy deszcz dopiero zaczynał padać. Nie było widać żadnego chłopca stajennego, więc podjechali prosto do stajni, zsiedli z koni i zaprowadzili zwierzęta do ich boksów. Wprawnie rozsiodłali konie i zdjęli uprzęże. Fortune wzięła zgrzebło Pioruna i zaczęła go szczotkować. Koń tańczył na nogach i parskał. Kieran obserwował scenę z uśmiechem. Potem postanowił być użytecznym i nasypał obu koniom owies do żłobów.
    Po zakończeniu szczotkowania Fortune odwiesiła zgrzebło i wyszła z boksu, starannie zamykając za sobą drzwi.
    – Nie wiem, gdzie się podział Michael – powiedziała. – Może poszedł coś zjeść do kuchni. – Wyjrzała ze stajni. Lał deszcz. – Chyba musimy tutaj zostać, dopóki ulewa się nie skończy albo przynajmniej nie zelżeje. – Spojrzała na niego z udawaną nieśmiałością. – Co możemy robić, żeby szybciej nam minął czas oczekiwania? Roześmiał się frywolnie.
    – Naprawdę jesteś bezwstydna, dziewczyno – powiedział, przypierając ją do ściany stajni. Nie stykając się z jej ciałem, wyciągnął ręce i złapał ją za pośladki, pieszcząc je prowokacyjnie.
    – Co chciałabyś robić, kochanie? Była jak zahipnotyzowana tymi zielonymi oczami, którymi ją pożerał, silnymi palcami, ugniatającymi jej tyłeczek, niemal niekontrolowanym pragnieniem, żeby się z nią kochał. Usłyszała swój głos, przyznający się do tej myśli.
    – Chcę cię poczuć w sobie, Kieranie. Chcę cię twardego, gorącego i spragnionego.
    – Jezu! – wyrwało mu się z ust.
    – Szokuję cię, bo jestem dziewicą, a dziewice nie powinny nic wiedzieć o tych sprawach, prawda? Ale ja mam matkę, która była kochanką księcia. Mam ojczyma, który nie wstydzi się okazywać namiętnych uczuć wobec mojej matki. Moja starsza siostra niemal przez rok żyła w haremie. Przede wszystkim zaś, Kieranie, mam oczy, żeby widziały, i uszy, żeby słyszały. Wiem, co dzieje się pomiędzy kobietą i mężczyzną. Chcę, żeby stało się to pomiędzy nami. Owszem, jestem zuchwała, ale oszalałam na twoim punkcie i chcę być twoją żoną – oświadczyła Fortune z policzkami zaróżowionymi od własnej śmiałości.
    Pocałował ją. Nie wiedział, co ma począć wobec takiej szczerości. Nie powiedziała mu nic, o czym by sam wcześniej nie myślał. Nie chciała niczego więcej niż on. Przesunął dłonie, żeby ująć jej twarz. Jego zgłodniałe usta wędrowały po jej miękkiej skórze, dotykając warg, nosa, oczu, czoła, policzków. Pachniała końmi i skórą. Jej bliskość przyprawiała go o zawrót głowy. Chciał, żeby ta chwila trwała w nieskończoność. Nie trwała. Przeciął ją głos Rory'ego Maguire'a:
    – Twoja mama wysłała mnie, żebym cię poszukał, milady Fortune.
    Otworzyła oczy i uśmiechnęła się do Kierana Deversa, który pospiesznie puścił jej twarz. Zerknęła w stronę drzwi do stajni, otwartych za plecami Maguire'a.
    – O, przestało padać – zauważyła. – Czekaliśmy, aż deszcz zelżeje, Rory.
    – I widziałem, że byliście bardzo zajęci podczas tego czekania – rzekł oschle. Potem wbił wzrok w Kierana. – Milady chce, żebyś pozostał przez jakiś czas w Erne Rock, Kieranie. Czy będziesz umiał się zachować w tym czasie? Szczerze mówiąc, uważam, że to najlepsze miejsce, gdzie stale możemy mieć na ciebie baczenie.
    – Nie jestem szesnastoletnią panienką, Rory – ostro rzuciła Fortune.
    – Owszem, nie jesteś, a to oznacza, że nie powinnaś się obściskiwać w miejscu, gdzie każdy może cię zobaczyć – odpowiedział równie ostro. – Następnym razem postaraj się być bardziej dyskretna, dziewczyno. Relacje o twoim swobodnym zachowaniu z przystojnym rozrabiaką zostaną bardzo zniekształcone, zanim dotrą do Lisnaskea. I możesz mi wierzyć, że zostaną opowiedziane ze wszystkimi szczegółami lady Devers, gdy tylko wróci do domu. Nie będzie zachwycona, zwłaszcza że prawdopodobnie będziesz już wówczas żoną jej pasierba, odtrąciwszy wcześniej jej syna. Pierwsza rzecz, jaka przyjdzie do głowy tej dobrej chrześcijance, to zemsta.
    – Mama powinna pozwolić nam się pobrać już teraz – parsknęła Fortune. – Nie byłoby wtedy powodu do plotek.
    – Twoja mama jest mądra. Co jest złego w czekaniu, jeśli naprawdę się kochacie? – zapytał Rory. Fortune potrząsnęła głową ruchem, który był mu dziwnie znajomy.
    – Może coś w moim brzuchu, jeśli mama każe mi zbyt długo czekać! – I wypadła ze stajni, zmierzając w stronę schodów prowadzących do zamku. Kieran Devers podniósł do góry ręce w geście poddania się.
    – Nie uwiodę jej – obiecał.
    – Wierzę, ale ona zrobi wszystko, żeby uwieść ciebie – powiedział Maguire, kręcąc głową. – Miałem młodszą siostrę Aoife, która była równie uparta, jak lady Fortune. Strzeż się, Kieranie, bo możesz wylądować na plecach, z tą młodą lisicą siedzącą ci na brzuchu. To bezwstydna dziewczyna, chociaż jest dziewicą. Mężczyźni rozstali się. Kieran Devers skierował się do zamku, a Rory Maguire opuścił stajnię i udał się do małego domku, który wiele lat temu podarowała mu Jasmine. Zamieszkał w nim dopiero teraz, kiedy Jasmine wróciła do Erne Rock, ale już wcześniej zapełnił go pamiątkami rodzinnymi, szczególnie drogimi jego sercu. Bride Duffy pilnowała, żeby dom zawsze był wysprzątany i przewietrzony, na wypadek gdyby go potrzebował. Gdy wszedł do środka i zobaczył swoje rzeczy, ogarnęła go nostalgia. Wspiął się na strych pod spadzistym dachem. Ze znajdującego się tam kufra wyciągnął drewnianą szkatułkę o rogach okutych srebrem i zniósł ją na dół do dużego pokoju. Służący rozpalił już ogień na kominku, żeby osuszyć powietrze.
    Rory postawił pudełko na stoliku w pobliżu kominka i nalał sobie szklaneczkę whisky. Usiadł i przez chwilę ze smakiem sączył trunek, po czym odstawił szklaneczkę i sięgnął po szkatułkę. Od wielu lat do niej nie zaglądał. Zawierała miniaturowe portrety osób z jego rodziny. Ich oglądanie zawsze wprawiało go w głęboki smutek, bo Rory Maguire pamiętał dawne czasy, gdy Erne Rock i Maguire's Ford należały do jego bliskich. Przez kilkaset lat te skromne włości przechodziły z pokolenia na pokolenie Maguire'ów.
    Kiedy przed dwudziestu laty przywódca ich klanu, Conor Maguire, opuścił Irlandię wraz z hrabiami z północnych ziem, ojciec, matka, młodszy brat i trzy siostry wraz z rodzinami poszli za nim. Był jedynym, który pozostał, nie potrafił bowiem zostawić swoich poddanych na laskę Anglików. Zrządzeniem boskim, a może dzięki diabelskiemu szczęściu, nowym właścicielem Maguire's Ford okazała się Jasmine Lindley, markiza Westleigh, która poznawszy jego historię, uczyniła go zarządcą swoich nowych włości.
    Mógł pozostać w swoim domu. Chociaż niektórzy byliby zbyt dumni, żeby się tak upokorzyć, Rory wierzył, że słusznie postąpił. Jego rodzice zostali pochowani we Francji, z dala od rodzinnej ziemi. Nie wiedział, co się stało z jego siostrami i ich rodzinami. Jego młodszy brat Conan zawędrował do Rosji i został oficerem w armii cara. Ostatni raz miał od niego wiadomości dziesięć lat temu. Dziś mógł już nawet nie żyć. Szkatułka z miniaturami była jedyną rzeczą, która pozostała po rodzinie.
    Wolno uniósł wieczko. Wewnątrz znajdowało się siedem owalnych miniatur. Uśmiechnął się na widok twarzy ojca, uświadomił sobie bowiem nagle, że teraz wygląda tak jak on. Była też podobizna matki o długim, zgrabnym nosie i bystrych, niebieskich oczach. Był też on, w wieku osiemnastu lat, i drugi syn, czternastoletni wówczas Conan. I jego siostry, najstarsza z nich wszystkich, dwudziestojednoletnia Myrna, szesnastoletnia Aoife i dwunastoletnia Fionula. Szykując się do zamknięcia szkatułki, pomyślał ze smutkiem, że był to szczęśliwy czas.
    Nagle jednak powrócił spojrzeniem do Aoife. Artysta namalował ją w pozie, która kiedyś była mu dobrze znana, z niecierpliwym odchyleniem głowy. Tego gestu nie widział od lat… aż do dzisiaj. Rory wyjął miniaturę z pudełka i starł cienką warstewkę kurzu. Z niedowierzaniem przyglądał się patrzącej na niego twarzy. To była twarz Aoife. Była to też twarz Fortune Lindley. Do tej pory nie zauważył tego podobieństwa, chociaż oba oblicza były niemal identyczne.
    Chwycił kubek i jednym haustem wypił jego zawartość. Czuł się tak, jakby dostał obuchem w łeb. Jak to możliwe? W jaki sposób lady Fortune Lindley i jego siostra Aoife mogły mieć takie same twarze? Te same gesty? Takie same płomienne, złocistorude włosy, które z całej rodziny miał tylko on i Aoife? Głupcze, zadźwięczało mu w głowie. Znasz przecież odpowiedź na swoje pytania. Czyż wiele lat temu nie przespałeś się z Jasmine Lindley?
    Fortune jest twoją córką.
    Jęknął, jakby coś go zraniło. Cofnął się myślami o dwadzieścia jeden lat. Markiz Westleigh został zamordowany. Jego żona zapadła w stan, z którego nie można jej było wyrwać. Wzywała swojego męża, żeby kochał się z nią jeszcze jeden raz. Umierała, jak twierdził Adali i ksiądz. Posłali po niego, żeby się kochał z obłąkaną kobietą, w nadziei, że uda się ją w ten sposób wyrwać śmierci. Chociaż zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia, wiedział, że ona nie pokocha go nigdy.
    Rory pamiętał, że był zaszokowany uczynioną mu propozycją, zwłaszcza że nalegał na to nie tylko Adali, któremu można było wybaczyć jako cudzoziemcowi, lecz również ksiądz.
    Nie potrafił zrezygnować z okazji. Uświadomił sobie, że nie musieli zanadto się wysilać, by go przekonać. Gdyby przeżyła, miałby satysfakcję, że ją uratował. Gdyby zaś umarła, umarłby wraz z nią. Spełnił więc ich żądanie, po czym wymknął się z jej sypialni i ukrył w mroku swej samotności. Jasmine przeżyła i ocknęła się następnego ranka. Gdy po paru tygodniach okazało się, że jest brzemienna, wszyscy uznali, że jej ukochany Rowan Lindley, który kochał się z żoną w noc poprzedzającą jego zabójstwo, podarował jej pożegnalny prezent w postaci trzeciego dziecka.
    Ale Fortune nie była córką Rowana Lindleya. Była córką Rory'ego Maguire'a. Kto jeszcze wiedział? Jasmine? Nie! Nie mogła wiedzieć, bo nigdy nie wiedziała o jego roli w uratowaniu jej życia. Adali mógł się domyślać. Jego przenikliwe oczy dostrzegały wszystko. A ojciec Cullen? Tak, on pewnie także wiedział! I przez te wszystkie lata trzymali to przed nim w tajemnicy. Gdyby dzisiaj nie poczuł potrzeby spojrzenia na twarze najbliższych, mógłby nigdy nie poznać prawdy. A teraz, co miał począć?
    Zanim zamknął i odstawi! na bok szkatułkę, wsunął miniaturę Aoife do kieszeni.
    Co robić? Co robić?
    Do pokoju weszła służąca z tacą.
    – Nie przyszedł pan do jadalni, więc pan Adali przysłał kolację. Pyta, czy dobrze się pan czuje.
    Dziewczyna postawiła tacę na stoliku i uniosła lnianą serwetkę, przykrywającą jedzenie.
    – Powiedz Adalemu, że nie czuję się dobrze i chciałbym się z nim zobaczyć, zanim uda się na spoczynek – rzekł Rory. – Chcę się też spotkać z ojcem Cullenem. – Widząc przerażony wyraz twarzy służącej, roześmiał się. – Nie, dziewczyno, jeszcze nie umieram. Może tylko pogoda nieco mnie przygnębia. Chcę zasięgnąć rady księdza w pewnej sprawie. Zachowaj dyskrecję, wypełniając moje polecenie, bo nie chcę niepotrzebnego zamieszania.
    Puścił do niej oko. Dziewczyna wybiegła, chichocząc, a Rory spojrzał na jedzenie. Pstrąg. Kilka plastrów wołowiny. Chleb. Masło i ser. Miseczka zielonego groszku. Z przyzwyczajenia zjadł trochę, ale nie czul żadnego smaku. Nalał sobie więcej whisky i wychyli! do dna. Był spokojny, przeraźliwie spokojny. Miał córkę. Piękną córkę, która była wierną kopią jego ulubionej siostry.
    Miał córkę, która byłaby wstrząśnięta na wieść o tym, że nie jest pogrobowcem po markizie Westleigh. Rory Maguire westchnął. Przez dwadzieścia jeden lat zachował w tajemnicy szczegóły choroby Jasmine po śmierci Rowana Lindleya. Nie było to łatwe, ale udało mu się. Usunął Jasmine ze swojej głowy, choć na zawsze pozostała w jego sercu.
    Był to wielki ciężar, a teraz na barki zwalił mu się jeszcze większy, wiedza o prawdziwym pochodzeniu Fortune. Dlaczego od razu się nie zorientował? Cóż, Aoife tak dawno go opuściła, że jej obraz zatarł mu się w pamięci. Wyniósł szkatułkę z miniaturami na strych, bo wspomnienia dawnych, szczęśliwych czasów, kiedy miał kochającą rodzinę, którą potem stracił, były zbyt bolesne. Mógł odejść wraz z nimi, ale odmówił opuszczenia Ulsteru. Przypomniał sobie szloch matki i sióstr, gdy odchodziły z Maguire's Ford. Nawet teraz, po dwudziestu pięciu latach, serce ściskało mu się na wspomnienie tamtych wydarzeń.
    Nie zgadzał się z hrabiami z północy, którzy porzucili swoje domy i poddanych. Uważał ich za egoistów. Pamiętał swoje dyskusje z ojcem, którego lojalność wobec kuzyna, Conora Maguire'a, zdawała się większa niż przywiązanie do najbliższej rodziny. Tylko interwencja matki powstrzymała obu mężczyzn od bójki. Oczywiście w końcu wola ojca przeważyła. Rodzina opuściła Ulster, podążając za hrabiami, ale Rory Maguire pozostał, aby chronić mieszkańców Maguire's Ford najlepiej jak umiał. W ten sposób jednak został pozbawiony najbliższych. Nigdy się nie ożenił, bo zakochał się w Jasmine i żadna kobieta nie mogła jej dorównać. Naturalnie Jasmine nigdy nie dowiedziała się o jego głębokich uczuciach. A teraz nagle okazało się, że ma rodzinę. Lecz jak mógł przyznać się do córki, nie wyrządzając krzywdy Fortune i jej matce? Służąca wróciła po tacę i powiedziała:
    – Przyjdą obaj, i pan Adali, i ksiądz. Naprawdę dobrze się pan czuje? Milady prosiła, żebym się upewniła.
    – Coś mnie tylko kręci w brzuchu, dziecko – odpowiedział jej z uśmiechem. – Jutro rano będę zdrów jak rydz.
    – Powiem pani – rzekła dziewczyna, zabierając tacę i ponownie pozostawiając go samego.
    Ale niedługo był sam. Adali i Cullen Butler zawitali do niego jeden po drugim.
    – Jesteś chory – odezwał się ksiądz. – Służąca doniosła o tym mojej kuzynce.
    – To choroba duszy, Cullenie Butlerze – odparł Rory. Sięgnął do kieszeni, wyciągnął owalną miniaturę i podał ją księdzu. Cullen Butler spojrzał na nią pobieżnie.
    – Skąd masz ten śliczny portrecik Fortune.
    Podał owalną miniaturę Adalemu. Majordomus przyjrzał się obrazkowi i powiedział szybko:
    – To nie jest lady Fortune, ojcze. Nie ma znamienia po lewej stronie, pomiędzy nosem i górną wargą. – Popatrzył prosto na Irlandczyka. – Kto to jest?
    – Moja młodsza siostra Aoife – wyjaśnił Rory Maguire.
    – No tak – spokojnie odezwał się Adali. – Niezwykle podobieństwo, milordzie Maguire. Obie są pięknymi kobietami.
    – Wiedziałeś? – oskarżycielskim tonem rzucił Rory.
    – Wiedziałem – przyznał Adali.
    – A ty, księże? Ty też wiedziałeś? – pytał Rory podniesionym głosem.
    – Tak, wiedziałem – potwierdził Cullen Butler – i niechaj Bóg zlituje się nad nami wszystkimi.
    – Ale ona nie wie?
    – A skąd miałaby wiedzieć? – odpowiedział pytaniem Adali. – Nie ma pojęcia, co wydarzyło się owej nocy pomiędzy wami. Nie może więc wiedzieć nic o ojcu swojej córki. Gdybyś nie znalazł miniatury swojej siostry, też byś się nawet nie domyślał.
    – Jak mogliście trzymać to przede mną w sekrecie? Jak mogliście mi nie powiedzieć, że mam dziecko? – zapytał załamany Rory. Jego mokre od łez oczy przepełniał ból.
    Cullen Butler wyglądał na poruszonego, ale Adali był o wiele bardziej praktyczny od ogarniętego poczuciem winy księdza.
    – A gdybyśmy ci powiedzieli, Rory, co byś zrobił? – zapytał. – Co mógłbyś zrobić? Nic! Kto uwierzyłby w to, jak została poczęta panienka Fortune? Informacja o jej prawdziwym pochodzeniu przyniosłaby wstyd mojej księżniczce i napiętnowałaby lady Fortune jako nieślubne dziecko. Chyba nigdy się nie spodziewałeś, że staniesz się częścią życia lady Fortune, milordzie Maguire. To, co wydarzyło się dwadzieścia jeden lat temu, było znane jedynie czworgu ludziom. Madam Skye domyśliła się prawdy i zapytała mnie o to. Nie skłamałem jej. Nie żyje od siedmiu lat, więc tylko nasza trójka zna prawdę. Postąpiłeś wówczas szlachetnie, milordzie Maguire. Wykorzystałem cię do tego, wiedząc o twojej miłości do księżniczki. Nie wstydzę się swojego postępowania i ty też nie powinieneś. Nie przypuszczałem, że lady Fortune wyrośnie na taką dziewczynę. Miałem nadzieję, że nigdy nie ujrzy ani tego miejsca, ani ciebie. Ale parę lat temu moja księżniczka postanowiła dać Maguire's Ford córce. Nie mogłem jej tego zabronić. Ty zaś, nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności, odkryłeś prawdę. Przykro mi, milordzie. Będzie ci teraz jeszcze ciężej dźwigać dawny sekret. Ale musisz zachować tajemnicę, bo inaczej cię zabiję. Nikomu nie pozwolę skrzywdzić mojej księżniczki ani jej dziecka. Wkrótce wracamy do Anglii, więc wszystko się skończy.
    – Dobrze – spokojnie odpowiedział Rory. – Mogę jedynie westchnąć żałośnie, myśląc o córce, która nie wie, że jest moim dzieckiem. Ale na tym się nie skończy, Adali. Nie możesz oczekiwać, że dalej będę się zachowywał, jakby nic się nie stało. W przyszłości dwa razy w roku oczekuję od ciebie listu z raportem o mojej córce, jak jej się wiedzie. Uważam, że w tych okolicznościach należą mi się takie informacje.
    – Zgoda – rzeki Adali.
    Należał do ludzi praktycznych, a to było rozsądne rozwiązanie tej dość kłopotliwej sytuacji.
    – Proszę jednak pamiętać, że gdy wyjdzie za mąż, nie będę miał bezpośrednich wiadomości. Podobno lady Fortune i młody Devers mogą wyjechać do kolonii w Nowym Świecie, gdzie każdy wyznaje własną wiarę. Będę musiał opierać się na listach do jej matki, milordzie Maguire.
    – W porządku – usłyszał w odpowiedzi.
    – Będę się modlił za nas wszystkich – powiedział Cullen Butler – a zwłaszcza za ciebie, Rory. Czy wybaczysz mi kiedyś?
    – Co mam wybaczyć, Cullenie Butlerze? Ocaliłeś mnie przede mną samym. Obawiam się, że Adali ma rację, twierdząc, iż nigdy nie mógłbym stać się częścią życia mojej córki, nie sprowadzając wstydu na nią i jej matkę.
    – A więc wszystko ustalone? – pospiesznie spytał Adali.
    – Ustalone – odpowiedział Rory.
    – A gdybyś poczuł, że ogarnia cię jakieś wariactwo, milordzie, przyjdzie pan do mnie albo do księdza, dobrze? – Na ciemnym obliczu Adalego pojawił się delikatny uśmiech.
    – Dobrze – zgodził się Rory. Jednocześnie pomyślał, że może zachowywać się rozsądnie, ale nikt nie zabroni mu marzyć o tym, co mogłoby się zdarzyć. Nikt nie zabroni mu stanąć w obronie dziecka, gdyby zaszła taka potrzeba. Stracił jej całe życie, jeśli nie liczyć pierwszych dwóch miesięcy i tych ostatnich tygodni. Musi nasycić się ułamkiem szczęścia, zanim znów od niego odejdzie, tym razem pewnie na zawsze.
    – Wracam więc do zamku – rzucił Adali, odwrócił się i wyszedł, pozostawiając swoich towarzyszy.
    – Zostań ze mną, Cullenie Butlerze, napijemy się whisky – poprosił Rory. – Wyglądasz, jakby ci się to mogło przydać. Dziwne, ale wydaje mi się, że ta sprawa jest trudniejsza dla ciebie, niż dla Adalego czy dla mnie. – Wskazał księdzu drugi fotel, stojący przy kominku, nalał kieliszek trunku i podał mu. – Na zdrowie! – powiedział, pociągając solidny łyk ze swojej szklaneczki.
    – Na zdrowie! – zawtórował ksiądz, łykając połowę nalanej porcji. Poczuł się pewniej. – Naprawdę jesteś zadowolony, Rory? Maguire wzruszył ramionami.
    – A co innego mogę zrobić, ojczulku? Mój Boże, kiedy po tylu latach spojrzałem na podobiznę Aoife i rozpoznałem w niej twarz Fortune! Zrazu zdawało mi się, że mam halucynacje, ale potem zrozumiałem, że nie. A więc nie umrę bezpotomnie. Moja córka i jej dzieci będą żyć dalej. To lepszy los, niż sądziłem, Cullenie Butlerze.
    – Tak mi przykro, przyjacielu – rzekł ksiądz. – Nadal nie mogę się nadziwić, że wówczas dałem się wciągnąć w ten spisek. Ale ta intryga uratowała życie mojej kuzynce, chociaż ona nic o tym nie wie. Pamiętam, że spytałem moją ciotkę Skye, jak to jest, że taki zły postępek może być właściwy. I wiesz, co mi odpowiedziała? Że Kościół często popełniał błędy. Że prawo, którego tak kurczowo się trzymano, stworzyli ludzie, a nie Bóg. Wierzyła, że gdyby ludzkość częściej kierowała się zdrowym rozsądkiem, wszyscy by na tym zyskali. – Uśmiechnął się do swoich wspomnień, ale szybko się otrząsnął. – Wiem jednak, że nasze działania skrzywdziły cię, Rory. Sądziłem, że wszystko już za nami i byłoby tak, gdybyś nie znalazł tych miniatur. Teraz musisz zachować dyskrecję, co będzie dla ciebie bardzo trudne, bo młoda Fortune jest upartą dziewczyną.
    – Tak jak Aoife – odpowiedział z uśmiechem Rory. – Teraz wiem przynajmniej, skąd u Fortune ta namiętność do koni. Moja siostra miała taką samą pasję i była doskonałą amazonką. Obawiam się, księże, że ta samowolna irlandzka dziewczyna nie jest podobna do swojej matki.
    – Ostrzegę kuzynkę Jasmine, żeby uważniej obserwowała córkę – odrzekł Cullen Butler.
    – Ja też będę uważał na moją córkę – oświadczył Rory. – Pragnie dobrego związku, choć dość niefortunnego. Jej namiętność do Kierana Deversa kosztuje ją utratę Maguire's Ford. Nie chciałbym jednak, żeby była zagrożona oskarżeniem o zdradę z powodu wiary męża, co stanie się na pewno, jeśli pozostanie w Irlandii. Kiedy obaj młodzi Leslie przyjeżdżają, żeby otrzymać dar od swojej matki?
    – Przyszłą wiosną – rzekł ksiądz. – Jasmine powiedziała mi, że chce, aby król potwierdził ich prawa do Maguire's Ford, żeby nikt nie mógł ich zakwestionować. Jestem przekonany, że lady Devers od dłuższego czasu ma na oku tę posiadłość. Sądziła, że zdobędzie ją poprzez Fortune i chociaż przyznaję, iż uważałem Williama Deversa za odpowiedniego kandydata do ręki córki Jasmine, to bałem się wpływu jego matki. Możemy dziękować Bogu, że sama zniszczyła wszystkie szanse na związek pomiędzy Fortune i młodym Willem. Możemy też dziękować Bogu za to, że Fortune jest rozsądną dziewczyną, która dostrzegła niebezpieczeństwo posiadania takiej teściowej.
    – Owszem – zgodził się Rory. – Ale zrobi sobie wroga w owej damie, gdy wyjdzie na jaw, że wybrała Kierana Deversa. Lady Jane trudno będzie przełknąć fakt, że Fortune wolała jej pasierba, a nie jej syna.
    – Nie może zjeść ciastka i jednocześnie je zachować – odpowiedział ojciec Cullen. – Obawiała się wpływu Fortune na syna, a zarazem pragnęła posagu dziewczyny. Teraz nie dostanie nic, a moja kuzynka Jasmine dopilnuje, żeby podstępnie nie zawładnęła ani Maguire's Ford, ani Erne Rock.
    – Mam nadzieję, że się nie mylisz – rzekł Maguire – ale Jane Devers to zdeterminowana kobieta, a na dodatek Angielka. Cullen Butler roześmiał się.
    – Ależ Rory, słyszałem, że nawet Anglicy mają swoje dobre strony, chociaż nasz Kościół mógłby się nie zgodzić z tą opinią.
    – I w tej sprawie zgadzam się z naszym Kościołem – padła cierpka odpowiedź. – Nie zaszkodzi obserwować Deversów po ich powrocie z Anglii. Pamiętaj, że chłopcy Lesliech przyjadą dopiero na wiosnę. A są młodzi. Musimy bacznie pilnować, żeby ta kobieta nie sprawiała żadnych kłopotów.
    – Będziemy uważać razem, ja i ty, przyjacielu – powiedział ksiądz. – Obaj będziemy czuwać

CZĘŚĆ II

ULSTERI ANGLIA

    Lata 1630 – 1631
    Miłość jest wszystkim, co istnieje
    – To wszystko, co o niej wiemy; (…)
    Emily Dickinson
    tłum. St. Barańczak

ROZDZIAŁ 7

    Czerwcowa Noc Świętojańska wypadała w połowie pomiędzy pierwszym maja i Świętem Dożynek pierwszego sierpnia. Ten rok był w Ulsterze wyjątkowo słoneczny. Owego dnia Kieran Devers jechał z Ernę Rock do Mallow Court, aby się upewnić, czy podczas jego nieobecności właściwie zarządzano posiadłością ojca. Zaskoczyła go obecność w Mallow Court siostry, lady Colleen Kelly.
    Kiedy przyjechałaś? – zapytał, całując ją na powitanie.
    Mama napisała z Anglii, że powinnam wracać i sprawdzić, co robisz – wyjaśniła mu z uśmiechem. – Gdzie byłeś, Kieranie? Jestem tu już od trzech dni, a służba jest bardzo tajemnicza. – Była śliczną młodą kobietą z ciemnymi włosami, jak u brata, i dużymi niebieskimi oczami. – Mama nadal jeszcze cierpi z powodu kosza, jaki Willy dostał od lady Fortune, ale już planuje jego ślub z Emily Annę. Twierdzi, że Willy jest tym zainteresowany, co oczywiście oznacza, że zmusiła go do podporządkowania się. – Colleen roześmiała się. Potem dodała: – Czy lady Lindley naprawdę jest taka straszna, jak utrzymuje mama?
    Fortune Lindley jest niezależna, uparta, inteligentna, mądra i piękna – odpowiedział. – Unieszczęśliwiłaby Willa, bowiem byłby rozdarty pomiędzy nią i matką. Fortune była dość mądra, żeby to dostrzec, więc odmówiła mu delikatnie, jest bowiem miłą dziewczyną.
    Chyba nieźle ją znasz, braciszku – cicho powiedziała Colleen.
    – Żenię się z nią – padła szybka odpowiedź.
    – Och, Kieran – wyjąkała jego siostra, ze zdumienia przyciskając rękę do serca. Otoczył ją ramieniem.
    – Wiem, Colleen, wiem. Fortune i ja uczyniliśmy rzecz nie do pomyślenia. Pokochaliśmy się. Lady Jane i Willy nie wybaczą nam naszej lekkomyślności, no ale stało się. Sam z zaskoczeniem odkryłem, że nie sposób panować nad własnym sercem. – Uśmiechnął się do niej nieśmiało.
    – Mama była zainteresowana Maguire's Ford, odkąd dowiedziała się od wielebnego Steena, że właścicielką posiadłości jest księżna, mająca córkę na wydaniu. Nigdy nie wybaczy ci zniewagi, jaką jest sprzątnięcie dziewczyny sprzed jej nosa, Kieranie – ostrzegła go siostra.
    – Nie spodobała jej się Fortune, kiedy ją poznała, i zrobiła wszystko, żeby ustrzec Willa przed jej wpływem.
    – Ale zdobycie Maguire's Ford, posiadłości dużo większej i bogatszej niż Mallow Court jest z twojej strony wielkim afrontem, zwłaszcza po koszu, jakiego Willy dostał od przyszłej dziedziczki. Wiesz o tym równie dobrze jak ja, bracie. Czy naprawdę sądzisz, że mama będzie siedziała bezczynnie, przyglądając się, jak zabierasz jej sprzed nosa taki tłusty kąsek, jeśli wcześniej nie zezwoliła, byś dziedziczył majątek po ojcu tylko dlatego, że nie chciałeś zostać protestantem?
    – Maguire's Ford nie należy do Fortune – powiedział młodszej siostrze Kieran. – Jest własnością jej matki, księżny Glenkirk. Miał przypaść Fortune, gdyby poślubiła protestanta. Lady Leslie nie jest głupia, Colleen. Fortune i ja wyjeżdżamy do Anglii, a stamtąd może do Nowego Świata. Żadne z nas dotąd nie czuło się nigdzie jak w domu.
    – Czemu nie możesz po prostu zostać protestantem? Pomyśl tylko, jak zirytowałoby mamę, gdyby po tylu latach jej bezskutecznych starań nawrócenia cię udało się to Fortune – zachichotała Colleen.
    – Wiesz, dlaczego nie zmienię wiary – rzekł spokojnie.
    – Kieranie, nasza mama nie żyje od dwudziestu siedmiu lat. Postawiłeś na swoim. Nie mogę znieść myśli, że wyjedziesz z Irlandii i że nigdy już cię nie zobaczymy. Gdybyś nie miał tej małej miniatury matki, nawet byś nie pamiętał, jak wyglądała – z rozpaczą zawołała Colleen.
    – Wyglądała jak ty, Colleen. Miała jasną cerę, niebieskie oczy i kruczoczarne włosy, i miała zaledwie dwadzieścia lat, gdy umarła, wydając cię na świat. Nie winię cię za to, co się stało, Colleen. Miałaś tylko dwa latka, gdy tato ożenił się powtórnie. Nie winię też Moiry, bo nie chciała zostać usunięta z życia taty. Natomiast ja podjąłem swoją decyzję dawno temu i nie widzę powodu, żeby ją zmieniać.
    – Ale przecież nie jesteś szczególnie pobożny – zauważyła siostra. – Nie pojmuję, czemu ci tak zależy.
    – Jedź ze mną do Erne Rock poznać Fortune – powiedział brat. – Leslie są bardzo gościnnymi ludźmi.
    – Nie – energicznie potrząsnęła głową Colleen. – Gdybym pojechała, musiałabym powiedzieć mamie, co wiem o twoich planach, a nie chcę tego robić, Kieranie. Wspominasz o naszej mamie, ale pamiętaj, że lady Jane jest jedyną matką, jaką kiedykolwiek znałam. Nie robiła żadnej różnicy pomiędzy mną czy Mary a dziećmi, które urodziła naszemu ojcu. Nawet kiedy ją rozczarowałam, wychodząc za mąż za irlandzkiego protestanta, a nie za Anglika, nigdy mnie nie odtrąciła. Nawet Mary ją kocha. Ty jesteś jedynym dzieckiem taty, które nie potrafiło się z nią dogadać, Kieranie.
    – Wrócisz stąd prosto do domu – usiłował ją przekonać – i nie zobaczysz naszej macochy aż do dnia ślubu Willa z Emily Annę. A wtedy już wszyscy będą wiedzieli, że mamy się pobrać z Fortune. Nasza macocha będzie tak rozdarta pomiędzy radością ze zdobycia Emily Annę na synową a moim bezczelnym ślubem, że nie będzie się zastanawiać, czy poznałaś Lesliech podczas swojej wizyty w Ulsterze. Będzie sądziła, że sprytnie trzymałem wszystko w tajemnicy przed tobą, bo przecież gdybyś coś wiedziała, na pewno byś jej – powiedziała. Zawsze byłaś taka dobra, Colleen, że nasza macocha nie będzie cię podejrzewać o żaden podstęp. – Uśmiechnął się łobuzersko do młodszej siostry, po czym na powrót spoważniał. – Widzimy się pewnie po raz ostatni, Colleen, i jest to prawdopodobnie jedyna okazja, żebyś spotkała Fortune. Chcę, byś poznała dziewczynę, która ma zostać moją żoną. Jesteś moją ulubioną siostrą i ostatnim darem naszej prawdziwej mamy.
    – A niech cię, Kieranie – powiedziała ze łzami w oczach – masz diabelski język. Dobrze, pojadę z tobą poznać twoją dziewczynę, a potem zmykam na południe, do siebie do domu. Mama wraca tu zaraz po Dożynkach na ślub Willa, który zaplanowano na Dzień Św. Michała.
    – Potrzebuję paru godzin, żeby przejrzeć księgi rachunkowe – oświadczył. – Zostanę na noc, a jutro pojedziemy do Maguire's Ford.
    – Będę musiała udawać, że wybieram się do domu. Nie chcę, żeby służący mamy plotkowali, kiedy wróci, a na pewno będą. Wiem, że dla ciebie nie ma to znaczenia, ale dla mnie jest istotne – rzekła Colleen.
    – Naprawdę rozumiem, Colleen – odpowiedział. – Chcę tylko, żebyś jako jedyna z mojego rodzeństwa przekonała się, że Fortune nie jest straszliwą istotą, jak przedstawiają lady Jane.
    – Na Boga, Kieranie! Jesteś zakochany! Naprawdę zakochany! Nigdy bym się tego po tobie nie spodziewała!
    – Katolicy także mogą się zakochać – zauważył oschle. Roześmiała się.
    – No, bracie, nie myśl o mnie tak samo, jak myślisz o mamie. Dzięki tobie nie jestem tak ograniczona. Zaśmiał się.
    – Gdyby lady Jane kiedykolwiek dowiedziała się, że od czasu do czasu bywałaś ze mną na mszy, całkowicie by cię wydziedziczyła. A co gorsza, poznałaś nasze siostry przyrodnie i słodką Molly naszego taty. Wiedziałem, że mogę ci ufać. Nie Moirze, która nigdy nie zrobiłaby niczego, co mogłoby wywołać niezadowolenie naszej macochy. Ty jednak, w przeciwieństwie do reszty rodzeństwa, zawsze miałaś awanturniczą żyłkę.
    – To cud, że nigdy nie zostałam przyłapana. Niewiele brakowało, gdy Bessie miała osiem lat. Bardzo ją interesowało, gdzie się włóczymy. Powiedziałam jej, że szukamy krasnoludka i jego złotego skarbu. Była bardzo podobna do mamy, więc zaczęła się ze mnie wyśmiewać, że wierzę w takie rzeczy. Ale zaspokoiło to jej ciekawość. Lecz nie Mary, która poszła za nami pewnego dnia, gdy udaliśmy się w odwiedziny do Molly i dziewczynek. Kiedy wróciłam, zagroziła, że powie mamie. Była taka podła! Powiedziałam, że jeśli to zrobi, rzucisz na nią irlandzką klątwę i urośnie jej pypeć na czubku nosa, przez co nigdy nie znajdzie sobie męża. Śmiała się ze mnie, ale wiem, że się przestraszyła, bo nigdy nie wyjawiła naszego sekretu.
    – A więc dlatego nigdy więcej nie przyszłaś do Molly – powiedział. Colleen skinęła głową.
    – Sądziłam, że tak będzie lepiej. Mary nigdy nie miała pewności, czy wizyta, którą wyśledziła, była wydarzeniem jednorazowym, czy też nie. Tak było lepiej. Tego wieczoru brat i siostra obserwowali ognie rozpalone na wzgórzach z okazji Nocy Świętojańskiej. W pobliskich wioskach planowano festyny i tańce. Kieran pozwolił służącym przyłączyć się do celebrujących, jeśli będą chcieli. Pod nieobecność lady Jane i bez jej dezaprobaty dom wyludnił się już wczesnym popołudniem. W jadalni została zimna kolacja, przygotowana dla rodzeństwa. Colleen poinformowała swojego woźnicę i pokojówkę, że następnego dnia będą wracać na południe i że chce wyruszyć jak najwcześniej.
    Rankiem opuścili Mallow Court, ale gdy dotarli do głównej drogi, Colleen dala znak woźnicy, żeby się zatrzymał. Wysiadła z powozu, odwiązała swoją klacz, podążającą za powozem, dosiadła konia i powiedziała:
    – Zanim pojedziemy na południe, muszę się jeszcze gdzieś zatrzymać, Josephie. Jedź za mną i moim bratem.
    Koło południa znaleźli się w pobliżu Maguire's Ford. Fortune wyjechała im na spotkanie na swoim wielkim, szarym wałachu. Jej rude włosy powiewały, gdy galopowała przez zielone wzgórza. Stanęli, żeby na nią poczekać. Fortune zbliżyła się do nich i wstrzymała Pioruna.
    – Jeśli mnie oszukałeś, Kieranie Devers, i to jest twoja żona, poderżnę ci gardło! – zawołała, uśmiechając się.
    – To moja siostra, Colleen, którą przywiozłem, żeby cię poznała i żeby przynajmniej jedna osoba w mojej rodzinie mogła bronić twojej reputacji. A tymczasem ty, niewdzięcznico, wszystko zepsułaś – zażartował. Spojrzenie niebieskozielonych oczu Fortune napotkało wejrzenie lady Colleen Kelly.
    – Jesteś ostatnim dzieckiem Mary Maguire – powiedziała Fortune. – Witaj w Maguire's Ford, milady. Czy zatrzymasz się na kilka dni?
    – Chyba tak – Colleen usłyszała własną odpowiedź.
    – Świetnie! – odpowiedziała Fortune. – Chodźcie ze mną, pojedziemy do domu. Mam nadzieję, że lepiej umiesz się ścigać niż twój brat. Kiedy przegra, a zdarza się to całkiem często, zawsze jęczy i woła, że wyścig był nieuczciwy.
    – Ja nigdy nie jęczę – powiedziała Colleen, spięła nogami klacz i popędziła przed nimi drogą. Fortune ruszyła za nią z radosnym okrzykiem. Kieran potrząsnął głową i popędził za dwoma młodymi kobietami. Dogonił je dopiero na dziedzińcu zamku Erne Rock. Stały splecione ramionami i śmiały się jak szalone.
    – Podejrzewałem, że jesteście siebie warte – rzekł, zsiadając z konia.
    – Wejdźcie do środka – powiedziała Fortune. – Moi rodzice ucieszą się, mogąc cię poznać. Państwo Leslie byli w głównej sali Erne Rock. Jasmine siedziała przy kominku, a James stał obok. Po wstępnym powitaniu Fortune nagle zorientowała się, że jej rodzice sprawiają wrażenie przygaszonych, a może nawet nieco rozkojarzonych.
    – Co się stało? Wszystko w porządku? – zapytała.
    – Twoja mama otrzymała dość zaskakujące wiadomości – powiedział książę, opierając rękę na ramieniu żony i ściskając je lekko.
    – Mamo? – Na ślicznej buzi Fortune malowała się troska. Uklękła koło matki.
    – Może to nie jest najlepsza chwila na nieproszonych gości – odezwała się Colleen.
    – Nie, moja droga, jesteś tu bardzo mile widziana – powiedziała Jasmine. – Po prostu spotkała mnie dzisiaj niespodzianka. Wygląda na to, że będę miała dziecko.
    – Co? – Twarz Fortune pobladła. – Mamo! To niemożliwe! Jesteś za stara, żeby mieć dziecko! Jasmine roześmiała się i poklepała córkę po policzku. – Myślałam dokładnie tak samo, skarbie, ale wygląda na to, że jednak tak nie jest.
    – A już na pewno ja nie jestem za stary – rzucił James Leslie.
    Fortune spłoniła się, wyraźnie zakłopotana zachowaniem rodziców. Ale sama myśl o nowym dzidziusiu była dość przyjemna. Dzięki malcowi mama i tata będą mniej tęsknić, gdy wyjedzie z Kieranem.
    – Kiedy ma się urodzić? – zapytała.
    – W listopadzie – odpowiedziała matka.
    – Serdeczne gratulacje, madam – powiedziała Colleen. – Sama mam trójkę dzieci.
    – Jak możesz być pewna? – zapytała Fortune.
    – Jestem pewna, bo urodziłam już ośmioro dzieci – powiedziała Jasmine. – Muszę jednak przyznać, że gdy nie pokazało się miesięczne krwawienie, sądziłam, że nadeszła jesień mojego życia. Ale potem zauważyłam… – Przerwała. – Nie sądzę, żeby to był dobry temat do rozmowy w mieszanym towarzystwie, skarbie. Powiedzmy, że jestem pewna, a Bride Murphy, która jest wioskową akuszerką, potwierdziła moje przypuszczenia.
    – Musimy więc wracać natychmiast do Glenkirk – zawołała Fortune.
    Jasmine potrząsnęła głową. – Nie. Bride poradziła mi, żeby w moim wieku nie wybierać się w żadną podróż. To dziecko urodzi się tutaj, tak jak ty. Posłałam już po Adama i Duncana, żeby mieszkańcy posiadłości poznali ich jak najszybciej. Twój brat Patrick będzie musiał sam dać sobie radę w Glenkirk. Posiałam do Edynburga z prośbą, żeby wuj Adam i ciotka Fiona przyjechali go pilnować. Lubi ich towarzystwo i nie będzie się czuł tak osamotniony. Wiem, że w ostatnich latach Adama i Fionę znudziło życie w mieście. Wierzę, że ucieszą się z możliwości powrotu do Glenkirk. A więc, moi drodzy, musimy się przygotować na dłuższy pobyt w Maguire's Ford – podsumowała Jasmine.
    – Kieran i ja musimy się natychmiast pobrać – stwierdziła Fortune. – Colleen powiedziała mi, że Deversowie wrócą z Anglii po Dożynkach. Na Świętego Michała Will ma poślubić swoją kuzynkę Emily Annę.
    – A więc z pewnością nie możesz wziąć ślubu z Kieranem przed weselem jego brata, Fortune – zdecydowanym głosem rzekł James Leslie. – Deversowie nie będą zachwyceni tym, co się wydarzyło, gdy przebywali za granicą. Gdyby po ich powrocie okazało się, że jesteście z Kieranem po ślubie, powstałoby napięcie pomiędzy mieszkańcami Maguire's Ford i Lisnaskea. William Devers poprosił cię o rękę, a ty mu odmówiłaś. Zrobiłaś to delikatnie, ale jednak była to odmowa. Jeśli wraz z Kieranem ogłosicie swoje zamiary i pobierzecie się, zanim William poślubi swoją kuzynkę, będzie to jeszcze większą obrazą. Wiesz, że masz naszą zgodę na poślubienie Kierana. Prosimy tylko, żebyście wstrzymali się do dnia Świętego Michała, po weselu Williama.
    – Zgadzam się z panem, milordzie – pospiesznie powiedział Kieran Devers, wyprzedzając jakikolwiek protest ze strony Fortune, do której z kolei się zwrócił:
    – Twój ojciec ma rację, kochanie. Kocham mojego ojca i mojego brata. Nie chcę, żeby z tego powodu wybuchła pomiędzy nami wojna.
    – Tak czy inaczej będą się czuli urażeni – argumentowała Fortune.
    – Ale ich obraza będzie mniejsza, jeśli Will pierwszy się ożeni – wtrąciła Colleen.
    – Gwarantuję, że moja macocha będzie wściekła, ale po ślubie Willa będzie jej łatwiej zachować twarz niż gdyby po powrocie dowiedziała się o waszym małżeństwie i stanęła przed faktem dokonanym. Martwi mnie tylko jej chęć zagarnięcia Maguire's Ford, który miała nadzieję zdobyć poprzez małżeństwo Willa z Fortune. – Colleen zwróciła się do księżnej:
    – Kieran mówi, że posiadłość należy do ciebie, milady. Czy to prawda? Proszę zrozumieć, że chociaż kocham moją macochę i nie będę wobec niej nielojalna, to kocham także brata. Lady Jane jest pazerna. Trudno jej się będzie pogodzić z myślą, że ten majątek przypadnie Kieranowi poprzez małżeństwo z pani córką, która wcześniej dała kosza jej synowi.
    – Kieran nie dostanie Maguire's Ford – spokojnie powiedziała Jasmine. – Obaj młodsi synowie Leslie zostali wychowani w protestanckiej wierze. Jako najmłodsi w rodzinie mieli tylko dobre nazwiska. Mój najstarszy syn jest markizem Westleigh. Mój drugi syn nosi tytuł księcia Lundy. Mój trzeci syn pewnego dnia odziedziczy tytuł książęcy po ojcu. Tylko Adam i Duncan nie mają ani tytułu, ani majątku. Spokojnie dadzą sobie radę bez tego pierwszego, ale trudno jest żyć bez tego drugiego. Podzielę Maguire's Ford równo pomiędzy nich. Zabranie mi tej posiadłości z jakiegokolwiek powodu wymagałoby ogromnych wpływów na królewskim dworze. Nie wydaje mi się, żeby wasza macocha je posiadała. A ja tak.
    – Gdzie więc się podzieje Fortune i Kieran, zwłaszcza wobec jego nieprzejednania w kwestii religii? – zastanowiła się Colleen. – Wspominał mi coś o Nowym Świecie.
    – Tak. Sir George Calvert stara się założyć w Nowym Świecie kolonię opartą na zasadach wolności religijnej. Sam jest katolikiem, powszechnie lubianym i szanowanym. Król bardzo go ceni. Jeśli komuś pisany jest sukces w takim przedsięwzięciu, to z pewnością jemu. Jestem przekonana, że taka kolonia byłaby dobrym miejscem dla Fortune i twojego brata. Kiedy wrócimy do Anglii, przekonamy się, jakie poczyni! postępy. W międzyczasie napiszę do mojego syna Charliego, przebywającego na królewskim dworze. Zbierze wszelkie potrzebne mi informacje. Nie martw się o Kierana, moja droga. Ale teraz musimy się zająć waszym noclegiem. Pokoje gościnne są małe, ale bardzo wygodne. Jestem pewna, że Adali zdążył już pokazać twojej pokojówce, gdzie spocznie twoja śliczna główka. – Uśmiechnęła się do Colleen.
    – Jest pani bardzo łaskawa, milady – rzekła młoda kobieta, dygając. – Jestem bardzo zadowolona, że Kieran tak nalegał, żebym przyjechała do Erne Rock i poznała Fortune i jej rodzinę. Teraz wiem, że mój brat jest bezpieczny i nie będę się denerwować.
    Lady Colleen Kelly nie wyjechała z Erne Rock przez kilka następnych dni, pomimo szczerych zamiarów, żeby to uczynić. Odkryła, że lubi księcia i jego żonę. Fortune po prostu była zachwycająca, pomimo swojego niekonwencjonalnego zachowania. Doskonale rozumiała, czemu jej macocha nie polubiła dziewczyny, a także dlaczego nie była to właściwa dziewczyna dla Willa, za to idealna dla Kierana. Wiedziała, że w Dublinie intelekt, dowcip i uroda Fortune Lindley znalazłyby duże uznanie. Jej starszy brat i Fortune stanowili idealną parę, lecz przeczuwała, że to małżeństwo sprowadzi na nich kłopoty. Jej macocha znajdzie sposób, żeby się zemścić.
    – Ustaliliście już datę ślubu? – zapytała młodych w noc poprzedzającą jej ostateczny wyjazd z Erne Rock do domu. Kieran spojrzał na Fortune.
    – Parę dni po ślubie Williama. Kiedy lady Jane dowie się, że zamierzamy zostać w Maguire's Ford jeszcze przez kilka miesięcy, będzie musiała zaprosić moją rodzinę na wesele. Rodzice są wysoko urodzeni i należą do przyjaciół króla, więc pominięcie nas byłoby ogromnym nietaktem. My też nie będziemy mieli wyboru i pojawimy się na weselu, żeby nie uznano nas za snobów albo żeby nie powstały plotki, że to Will zerwał ze mną, woląc swoją kuzynkę, pannę Elliot. A to byłoby nie do przyjęcia – rzekła Fortune.
    – Mamie by się to spodobało – szczerze przyznała Colleen. – Kiedy powiecie rodzinie o swoich planach? Fortune zmarszczyła czoło.
    – Nie wiem – powiedziała. – Prawdę mówiąc, nie mam pojęcia, jak to zrobić. Nie chcę zepsuć wesela waszego młodszego brata, a boję się, że ta wiadomość mogłaby zwarzyć atmosferę. Colleen kiwnęła głową.
    – Kieran będzie musiał wrócić do Mallow Court. Gdyby został w Erne Rock, nie byłoby końca plotkom, które z pewnością dotarłyby do uszu moich rodziców natychmiast po ich powrocie z Anglii. Służący mamy uwielbiają Kierana, ale ponieważ nie odziedziczy majątku, są lojalniejsi wobec mojej macochy i Willa. Dbają o swoją przyszłość i nie można mieć im tego za złe.
    – Lady Kelly ma zupełną rację – wtrącił książę Glenkirk. Opiekuńczym gestem otoczył ramieniem Fortune. – Wiem, że się kochacie, skarbie, ale aż do dnia waszego ślubu musicie się rozdzielić. Deversowie będą wystarczająco źli, gdy dowiedzą się o tym, co się dzieje. Sir Shane jest rozsądnym człowiekiem i będę w stanie się z nim pogodzić. Ale jego żona i syn będą śmiertelnie obrażeni. Nie wybaczą tego, skarbie. Jeśli się nie mylę, wyjdą ze skóry, żeby przysporzyć kłopotów.
    – Ale lady Jane będzie miała to, czego zawsze pragnęła. Will poślubi swoją kuzynkę, pannę Elliot – z rozpaczą rzekła Fortune.
    – Mama nie ciebie chciała dla Willa, Fortune. Chodziło jej o bogatą posiadłość. Sądziła, że zdusi swoje rozczarowanie, że nie będzie ślubu z jej bratanicą i zaakceptuje cię jako synową, bo przyniesiesz jej synowi Maguire's Ford i zamek Erne Rock. Ale kiedy cię poznała i zobaczyła, jaka jesteś śliczna, mądra i jak bardzo zdecydowana, żeby samej panować nad własnym życiem, zrozumiała, że cię nie zniesie, bo zabierzesz jej Willa. A nieszczęsna Emily Annę nigdy tego nie zrobi – tłumaczyła Colleen.
    – Jesteś bardzo przenikliwa – cicho zauważyła księżna.
    – Proszę nie myśleć, że jestem nielojalna, madam – odpowiedziała Colleen. – Kocham całą moją rodzinę i chcę, żeby wszyscy byli szczęśliwi. Mama nie potrafi się zmienić. Jest ambitna. Wykorzystując część majątku, jaki dostała w spadku po swoim ojcu, wyswatała moje siostry Mary i Bessie z pomniejszymi angielskimi lordami. Była bardzo dumna z tych małżeństw. Tylko fakt, że matka mojego Hugha jest Angielką skłonił ją do ustępstwa i wyrażenia zgody na mój ślub. Nie lubi Irlandczyków, chociaż sama jest żoną jednego z nich. Nie ma nic złego na myśli. Stara się być dobrą żoną dla taty i dobrą matką dla wszystkich jego dzieci. Tylko Kieran wyrwał się spod jej opieki, ale ponieważ nie robił trudności, żeby Will zosta! spadkobiercą majątku po tacie, gotowa jest tolerować to, co nazywa niestosownym zachowaniem. Mawia, że w każdej rodzinie jest co najmniej jedna czarna owca.
    – Kieran nie jest czarną owcą – powiedziała Fortune urażonym tonem. – To człowiek z zasadami.
    – Na nieszczęście moje zasady są różne od zasad wyznawanych przez moją macochę – z przekornym uśmiechem zauważył Kieran Devers. Colleen roześmiała się. – Masz rację, zupełnie różne, braciszku.

*

    Rankiem lady Kelly wyruszyła z Erne Rock w drogę do swojego domu na przedmieściach Dublina.
    – Być może urażę mamę, madam – zwróciła się do Jasmine – ale jeśli ślub Kierana z pani córką odbędzie się wkrótce po weselu Willa, chciałabym na nim być. Czy zawiadomisz mnie, pani, o dacie ślubu? Jeśli się nie mylę, tata przybędzie razem ze mną. Nic nie mówi, bo kocha mamę, ale kocha również Kierana, chociaż nieprzejednana postawa brata bardzo go rani.
    – Napiszę – obiecała Jasmine.
    Powóz lady Kelly opuścił dziedziniec zamkowy i przejechał przez zwodzony most. Kieran i Fortune odprowadzili powóz aż do głównej drogi, wiodącej do Dublina. Tam karoca zatrzymała się na chwilę, aby siostra i brat mogli się czule pożegnać. Fortune z miłością ucałowała policzki Colleen. Potem powóz potoczył się dalej, a Kieran i Fortune stali machając, dopóki nie znikł z oczu za zakrętem.
    Ostatni czerwcowy poranek był pochmurny i ciepły. Nie ulegało wątpliwości, że po południu rozpęta się burza. Długo jechali bez słowa, zmierzając ku swojemu ulubionemu miejscu, ku ruinom domu Czarnego Colma Maguire. Fortune pytała o to miejsce Rory'ego po swoim pierwszym ukryciu się tam z Kieranem. Czarny Colm zyskał sobie ten przydomek nie ze względu na swoje ciemne włosy, ale ze względu na swój czarny charakter. Kiedy porwał i zgwałcił żonę przywódcy swojego klanu, rozwścieczeni krewni wreszcie mieli go dosyć. Pewnej bezksiężycowej nocy załomotali do bram Czarnego Colma. Ale ten zniknął. Mówiono, że poszedł do diabła, do swojego pana. Nikt go więcej nie widział. Nieszczęsną ofiarę jego brutalności uratowano i odwieziono do domu, ale kobieta, ku rozpaczy męża, już nigdy nie odezwała się do nikogo nawet słowem. Dom Czarnego Colma zrównano z ziemią.
    – To nieszczęśliwe miejsce – powiedział Rory, ale Fortune nie zgadzała się z nim, bo było to miejsce, gdzie mogli być z Kieranem sami, z dala od szpiegujących ich oczu. Ruiny były dla niej szczęśliwe. Letni deszcz zaczął się nagle, towarzyszył mu cichy pomruk grzmotu. Zaczęło lać, przesłaniając widok jeziora i odległych wzgórz. Konie, niemal zupełnie suche, skupiły się pod szerokim kamiennym łukiem. Nieopodal przycupnęli Kieran i Fortune, spleceni ramionami.
    – Powinniśmy ustalić termin ślubu zanim mnie opuścisz – odezwała się dziewczyna.
    – Tylko powiedz, kochanie, a będę na miejscu – odpowiedział. Pocałował czubek jej rudej głowy, mocniej opasując ją ramieniem. Przytuliła się do niego i oparła policzek o jego skórzany kaftan.
    – Październik – powiedziała. – Najszybciej, jak tylko się da po ślubie Willa z kuzynką. Piąty października? – spojrzała na niego pytająco.
    – Równie dobry termin jak każdy inny, najdroższa.
    – Delikatnie przesunął wargami po jej ustach. – Słodka, słodka – wymruczał cicho.
    – Kieranie, nie mogę znieść, że musisz mnie opuścić. Wiem, że zachowuję się jak dziecko, ale trudno mi myśleć o tym, że nie będę cię widywać codziennie – wyszeptała Fortune. Pochwyciła w dłonie jego ciemną głowę i przyciągnęła do siebie, żeby móc go pocałować.
    – To nie będzie trwać w nieskończoność – uspokajał ją, skubiąc jej dolną wargę. Była cholernie podniecająca w tej swojej niewinności.
    – Czy nie możemy się spotykać tutaj, gdzie nikt nas nie widzi? – kusiła go słodko, przesuwając językiem wokół jego ust.
    – Rodzina powinna powrócić na Dożynki, a to już za miesiąc, Fortune. A kiedy wrócą, będzie mi trudno tak często znikać, nie wzbudzając podejrzeń. Kiedy moja droga macocha organizuje rodzinną uroczystość, wszyscy musimy jej pomagać i być na każde zawołanie. Wesele Willa będzie dla niej największym triumfem w życiu, bo jest przecież dziedzicem Mallow Court. Jeśli biedna Emily Annę wyobraża sobie, że jako zapłoniona panna młoda będzie bohaterką tego dnia, to się bardzo rozczaruje, przesłonięta przez swoją teściową. – Kieran zaśmiał się. – Możemy się tu spotykać parę razy w tygodniu, dopóki nie rozpoczną się przygotowania do ślubu. Nie umiem powiedzieć, kiedy będziemy mogli zobaczyć się później, kochanie.
    Przez długą chwilę Fortune walczyła z ogarniającym ją rozczarowaniem, ale w końcu roześmiała się.
    – Podejrzewam, że będę tak bardzo zajęta przygotowaniami do naszego ślubu, że wcale nie będę za tobą tęsknić. No, może prawie wcale – przyznała. – Czy nie będą zdziwieni, że pobieramy się zaledwie tydzień po Willu i Emily? – Jej oczy lśniły przekornie.
    – Raczej zaszokowani – rzekł z uśmiechem. – Nie chcesz ich jakoś uprzedzić?
    – Nie, Kieranie! To nie jest dobry moment, żeby powiedzieć twojej rodzinie o naszych planach. Zepsułoby to wesele Willa i wywołałoby taką wrzawę, że znaleźlibyśmy się w centrum uwagi wszystkich, a nie sądzę, żeby to zbytnio uszczęśliwiło lady Jane. A ponadto, choć nie lubię twojej macochy, czuję sympatię do Willa i nie chcę mu sprawić świadomie żadnej przykrości.
    – Nasze małżeństwo nie ucieszy mojej macochy – powiedział.
    – Z pewnością nie ucieszy, ale w gruncie rzeczy to nie jest jej sprawa, prawda? – rzekła Fortune z absolutną logiką. – Nie jesteś jej synem, ona zaś w swojej bigoterii sprawiła ci wielką krzywdę, kradnąc przypadający ci spadek na rzecz swojego syna. Nie żywię współczucia dla lady Jane.
    – Jesteś taka silna i gwałtowna – stwierdził, biorąc ją w objęcia i całując mocno, niemal miażdżąc jej wargi.
    – Kochaj się ze mną, Kieranie – wyszeptała mu do ucha. Połaskotała go czubkiem języka i, oddychając cicho, prowokacyjnie poruszała się, przywarta do niego. – Pragniesz mnie, Kieranie. Wiem, że mnie pragniesz. – Przesunęła dłoń, żeby pogłaskać jego kark, przeczesując palcami ciemne włosy ukochanego. Były jedwabiste, ale mocne.
    – Jesteś okropna – rzucił przez zaciśnięte zęby. Czuł, że członek zaczyna mu sztywnieć. W odpowiedzi Fortune drugą ręką rozpięła guziki zamszowej kamizeli i rozsznurowała przód bluzki. Kiedy Kieran, nie potrafiąc się powstrzymać, wsunął dłoń pod cienki materiał i ujął jej pierś, uśmiechnęła się.
    – Mmmm – mruczała, gdy ją pieścił. – Och! – zawołała, kiedy lekko, prowokująco uszczypnął ją w sutek. Przyparł ją do kamiennego muru.
    – Nie powinnaś się ze mną drażnić, Fortune. Nie wiesz, co robisz – powiedział. Zaczynał dygotać z pożądania. Od jego bliskości zakręciło jej się w głowie.
    – Owszem, doskonałe wiem, co robię, Kieranie – oświadczyła bez tchu. – Mam dość bycia dziewicą! Kochaj się ze mną!
    – Nie – powiedział. – Podczas naszej nocy poślubnej przyjdziesz do mnie jako dziewica, Fortune. Skoro jednak jesteś tak cholernie ciekawa, udzielę ci drobnej lekcji namiętności. Ciekaw jestem, czy masz dość odwagi, żeby ją znieść. – I zanim zdołała cokolwiek odpowiedzieć, zdarł z niej kamizelę i bluzkę, obnażając ją do pasa.
    – Ach – westchnął. – Ależ jesteś piękna, kochanie. – Ogromnymi dłońmi otoczył jej talię i przeniósł na kamienną ławkę, gdzie mógł lepiej nacieszyć nią swój wzrok. Z początku Fortune była zdziwiona, ale po chwili uśmiechnęła się uwodzicielsko, rozpięła pas i ściągnęła bryczesy, które opadły w dół, zatrzymując się na jej butach.
    – A na ile tobie starczy odwagi? – zapytała.
    – Jezu – wyjęczał, widząc ją niemal zupełnie nagą. Miała bladą skórę, bez żadnej skazy, a wzgórka Wenery nie porastały włoski. Słyszał, że wielkie damy usuwają sobie włosy, ale nigdy dotąd nic takiego nie widział. Tam, gdzie u jego wiejskich kochanek widniały loczki, wzgórek Fortune był różowy i gładki. Jej szparka, długa i wodząca go na pokuszenie, miała ciemniejsze zabarwienie.
    – Zakryj się – poprosił. – Jesteś zbyt piękna, Fortune. – Nie mógł się powstrzymać. Wyciągnął ręce i zaczął ją pieścić.
    Z głębokim westchnieniem Fortune zamknęła oczy. Nie była w najmniejszym stopniu przestraszona, gdy pochwycił w dłonie jej pośladki i przyciągnął do siebie, wtulając twarz w jej miękki brzuch. Oddychała przerywanie, gdy pokrywał jej ciało lekkimi pocałunkami. Potem przesunął ręce w górę i mocno zacisnął dłonie na jej piersiach. Jej ciało wygięło się, silniej przywierając do jego twarzy. Poczuła na brzuchu piaszczystą szorstkość jego policzka.
    Kieran Devers był wstrząśnięty do szpiku kości jej urodą i wyraźną gotowością oddania mu się bez żadnych zahamowań. Jego członek był teraz twardy jak z żelaza. Czemu nie? pomyślał. Co w tym było złego? Przecież wkrótce mieli się pobrać. Ale zaraz pojawiły się wyrzuty sumienia. Owszem, mieli się pobrać, ale darzył Fortune głębokim szacunkiem i miłością. Co będzie, jeśli zrobi jej dziecko? I co się stanie, jeśli, Boże broń, zginie w jakimś wypadku i ich dziecko przyjdzie na świat jako bastard? Nie była, jak jej matka, mogolską księżniczką z królewskiego rodu, on zaś nie był księciem z rodu Stuartów, którego nieślubny syn został przyjęty jak potomek z prawego łoża. Zaczął dygotać, docierając do granicy zdrowego rozsądku, gdy jeszcze mógł się pohamować. Z jękiem podciągnął do góry spodnie dziewczyny i zapiął jej pasek.
    – Ubierz się – warknął gniewnie.
    – Co się stało? – zapytała Fortune. – Co takiego zrobiłam, Kieranie, że mnie nie chcesz?
    – Porozmawiamy, jak włożysz bluzkę – rzekł szorstko i odwrócił się do niej tyłem, dostrzegłszy w jej oczach łzy. Fortune, zmieszana i przepełniona uczuciami, jakich nigdy dotąd nie zaznała i zupełnie nie rozumiała, podniosła jedwabną bluzkę, włożyła ją przez głowę i zawiązała. Potem założyła kamizelkę i zapięła ją.
    – Już jestem ubrana – powiedziała, stając na ławce. Odwrócił się, zestawił ją na ziemię i wziął w objęcia.
    – Kocham cię – powiedział. – Chcę pozbawić cię dziewictwa w naszym małżeńskim łożu. Chcę mieć dużo czasu, aby pieścić i podziwiać twoje piękne ciało, aby całować cię długo i czule, nie tylko w usta, ale wszędzie. Gdyby mi się cokolwiek stało przed złożeniem małżeńskich ślubów, a ty byłabyś w ciąży z dzieckiem, z naszym dzieckiem, z dzieckiem powstałym z naszej miłości, nasz niewinny potomek uznany by został za bastarda i zepchnięty na margines. Nie zrobię tego, Fortune. Nie zrobię tego naszemu dziecku. Rozumiesz? Kiwnęła głową i powiedziała:
    – Ale tak bardzo cię pragnę, Kieranie. Moje ciało aż mnie boli z tęsknoty za nieznanym.
    – Podobnie jak moje płonie na myśl o tysiącu rozkoszy, jakie nas czekają, gdy w końcu się połączymy, kochanie – oświadczył. – Widzę, że lepiej będzie, jeśli teraz się rozstaniemy, zanim nasza namiętność weźmie górę.
    – Ale będziemy się tu spotykać? – błagała. – Chociaż do Dożynek?
    – My, Celtowie w Irlandii nazywamy je Lugnasadh – powiedział. – To święto zbiorów, ale w dawnych czasach była to coroczna uroczystość ku czci bardzo uzdolnionego boga, Lugha.
    – Znasz stare mity? A mimo to twierdzisz, że w Irlandii nie ma dla ciebie miejsca. Jesteś tego pewny, Kieranie? – spytała Fortune. Uśmiechnął się do niej.
    – Lubię dawne legendy, stare baśnie, kochanie, ale to nie oznacza, że czuję się tutaj jak w domu. Nie, moja słodka Fortune, nasza wspólna przyszłość będzie gdzieś indziej. Może w tej nowej kolonii, którą chce założyć ów znajomy twojej matki, lord Baltimore. Podoba mi się pomysł, żeby zacząć wszystko od nowa w nowym miejscu, gdzie będą nas akceptować dla nas samych, a nie oceniać na podstawie cudzych sądów.
    – Zawsze się znajdą tacy, którzy będą sądzili – cynicznie odrzekła Fortune. Zaśmiał się. – Z jednej strony jesteś taka niewinna, a z drugiej tyle wiesz o świecie, kochanie.
    – Wychowano mnie dość nietypowo – sucho odparła Fortune. – Za każdym razem, gdy mama udawała się na królewski dwór, zostawiała nas u swoich dziadków w Queen's Malvern. Szczerze mówiąc, było to moje ulubione miejsce, bo madam Skye była taka interesująca i miała ogromną wiedzę. Byliśmy wówczas bardzo mali. Miałam zaledwie cztery i pół roku, kiedy umarł mój dziadek de Marisco. Po jego odejściu madam Skye już nigdy nie była taka jak dawniej, chociaż nie przestała nas kochać i angażować się w nasze życie. Mieszkałam we Francji i w Szkocji. W Paryżu widziałam ślub per procura króla Karola. Nigdy się nie nudziłam, Kieranie. Niecierpliwie czekam na znalezienie tego nowego miejsca z tobą, bo chociaż nigdy nie uważałam się za poszukiwaczkę przygód i chcę tylko dobrego małżeństwa, coś pcha mnie do opuszczenia tego starego świata i poznania nowego. Zawsze uważano mnie za osobę praktyczną. Lecz ostatnio odkryłam, że być może jestem bardziej podobna do kobiet z mojej rodziny, niż początkowo sądziłam. A przecież nigdy nie chciałam być taka jak one. Są nieznośne i dziko namiętne, aż do granic bezpieczeństwa. Wybuchnął śmiechem.
    – A ty nie sądzisz, że obnażenie się przed mężczyzną w ruinach, w ulewnym deszczu, jest zachowaniem nieznośnym i dziko namiętnym?
    – Ależ chciałam tylko, żebyś się ze mną kochał – jęknęła. – Nie wiem tak naprawdę, na czym polega akt miłosny, wiem tylko, że muszę to zrobić, bo inaczej umrę z tęsknoty – oświadczyła. Przytulił ją mocno.
    – Uwielbiam cię, Fortune Lindley. Jesteś szalona i cudowna! Nigdy nie sądziłem, że znajdę taką dziewczynę jak ty. Skoro cię znalazłem, nie pozwolę ci odejść! Fortune westchnęła ze szczęścia.
    – Nie obchodzi mnie, dokąd pojedziemy, Kieranie, byle tylko być razem.
    – Wracaj do domu, ty wspaniała kusicielko. Za trzy dni będę tutaj o tej samej porze – powiedział. – Jeśli moja rodzina ma powrócić do domu na początku sierpnia, wkrótce dostanę od nich wiadomość z Anglii. Moja macocha jest świetnie zorganizowana. Jeśli Will ma się ożenić dwudziestego dziewiątego września, już teraz będzie miała szereg poleceń dla służby, poza tym zechce, żebym do czasu jej powrotu był jej łącznikiem pomiędzy Deversami i Elliotami. Biedny Will! Od tej chwili całe jego życie będzie starannie zaplanowane.
    – Ale twój brat będzie z tym szczęśliwy – odpowiedziała Fortune. – Nie sprawił na mnie wrażenia człowieka lubiącego ryzyko. Właśnie dlatego byłam taka przekonana, że do siebie pasujemy. Dopiero później stwierdziłam, że jednak nie jestem spokojną i powściągliwą dziewczyną. Parsknął śmiechem.
    – Nigdy nie określiłbym cię mianem powściągliwej, Fortune. Raczej dzikiej i upartej. – Uchylił się przed ciosem dziewczyny, wycelowanym w jego głowę. – Chodź, wskakuj na Pioruna. Mam przed sobą dłuższą drogę do domu niż ty. Złapał jej wierzchowca i pomógł go dosiąść.
    – Będę szczęśliwa, gdy dom będzie miejscem wspólnym dla nas obojga – powiedziała łagodnym głosem. Dzisiaj niemal udało jej się go uwieść. Zamierzała spróbować ponownie.
    Wiedziała, że matka piła jakiś napój, którego recepturę przekazywano z pokolenia na pokolenie, a który zapobiegał ciąży. Nie chciała czekać do października, żeby poczuć na sobie jego twarde ciało i być kochaną, jak jeszcze nikt jej nie kochał. Pragnęła go teraz, a nie później!
    – Za trzy dni, skarbie – powiedział, zastanawiając się jednocześnie, co oznaczał ów bojowy błysk w jej oczach.
    Ujął jej dłoń i pocałował, po czym mocno klepnął zad Pioruna. Koń ruszył z kopyta, z Fortune przywartą do jego grzbietu. Z uśmiechem patrzył, jak się oddala, jego dzika i uparta dziewczyna. Dzisiaj niemal go zwiodła na pokuszenie, ale nie pozwoli, żeby taka sytuacja się powtórzyła. Był starszy od niej i cala odpowiedzialność za jej reputację spoczywała w jego rękach. Za bardzo ją kochał, żeby ją zawieść.

ROZDZIAŁ 8

    Co mama stosuje, kiedy nie chce mieć dziecka? – dopytywała się Fortune u Rohany, pokojówki matki. Nagle zachichotała. – Z pewnością nie używała tego ostatnio, bo nie byłaby znów w ciąży.
    Rohana składała świeżo upraną bieliznę swojej pani.
    Twoja matka sądziła, że jest już za stara na dawanie nowego życia – odpowiedziała i zamknęła skrzynię z ubraniami. – Jeśli zaś chodzi o twoje pytanie, nie mogę ci na nie odpowiedzieć. Spytaj mamę. Jestem pewna, że powie ci wszystko, zanim poślubisz pana Kierana.
    Fortune tupnęła nogą.
    Do diabła, Rohano! Przecież wiesz! Czemu mi nie powiesz?
    Z tego samego powodu, dla którego nie chcesz zwrócić się z tym pytaniem do swojej mamy – padła szorstka odpowiedź. – Jesteś wnuczką Mogołów i płynie w tobie gorąca krew, Fortune. Próbujesz uwieść swojego ukochanego i uniknąć wszelkich konsekwencji złych czynów. Nie pomogę ci.
    Fortune wzruszyła ramionami.
    To nie ma znaczenia. Tak czy inaczej, będę go miała, gdy tylko zechcę – rzuciła opryskliwie.
    Co się stało? Zawsze byłaś jedynym dzieckiem, o które nie musieliśmy się martwić. Co sprawiło, że stałaś się taką lekceważącą innych i upartą dziewczyną?
    Fortune westchnęła.
    – Wiem, wiem – rzekła. – Sama siebie nie rozumiem, Rohano. Byłam rozsądna i praktyczna, ale dłużej nie chcę już być taka. Chcę tylko być z Kieranem.
    – To miłość – odpowiedziała spokojnie Rohana, a jej ciemne oczy rozbłysły w nagłym zrozumieniu. – Jesteś zakochana, dziecko. Miłość powoduje, że kobiety w twojej rodzinie stają się niespokojne. Ale mamy dopiero lipiec, wy zaś macie się pobrać za trzy miesiące. Bądź cierpliwa.
    – A co będzie, jeśli się w końcu rozczaruję? – martwiła się Fortune. Rohana zaśmiała się.
    – To się nie zdarzy, z pewnością nie rozczarujesz się tym wielkim, przystojnym, ciemnowłosym Celtem, który skradł ci serce, moje dziecko. Tylko słówko ostrzeżenia. Gdyby krowa podarowała przyszłemu nabywcy swoją śmietankę, a ten doszedłby do wniosku, że mu nie smakuje, może wówczas nie kupiłby krowy, co? Pan Kieran jest mężczyzną w każdym calu i może o tym zaświadczyć niejedna dziewczyna w wiosce. Ty zaś jesteś niedoświadczoną dziewicą, Fortune. Zachowaj cnotę, dopóki nie będziesz miała obrączki na palcu, bo może jeszcze stracić zainteresowanie.
    – Nie myślałam o tym nigdy w ten sposób – stwierdziła Fortune. – Pozwoliłam, żeby zawładnęła mną namiętność i zachowuję się głupio. Masz rację, Rohano. Zanim oddam się Kieranowi Deversowi, lepiej mieć na palcu obrączkę i kółko w jego nosie, żeby móc nim kierować. Rohana się roześmiała.
    – Owszem – przytaknęła. – Jeśli chcesz, możesz go prowokować, żeby podsycać jego zainteresowanie, ale pozwól mu ułożyć się pomiędzy twoimi nogami dopiero po ślubie, dziecko.
    – Skąd wiesz tyle rzeczy, skoro nadal jesteś dziewicą?
    – Dziewicą? W moim wieku? – parsknęła Rohana. – Wiem, bo w swoim czasie miewałam różne przygody. Wiem, bo mam zamężną siostrę. Wiem, bo byłam służącą twojej matki od dnia jej narodzin. Po prostu wiem.
    – Czemu nigdy nie wyszłaś za mąż?
    – Bo nigdy nie chciałam. Cenię wolność, jaką dawało mi panieństwo. Lubię pracować dla twojej mamy. To mi sprawia radość, Fortune, a każda kobieta ma prawo być szczęśliwą. – Z czułością otoczyła Fortune ramieniem. – A teraz, dziecko, żadnych kolejnych pytań i obiecaj mi, że zachowasz cierpliwość i będziesz się dobrze sprawować. Fortune kiwnęła głową.
    – Powiesz mamie?
    – Nie. Wiem, że mogę ci zaufać, więc niech ta rozmowa pozostanie pomiędzy nami. Nie zawiedź mnie, dziecko – łagodnie powiedziała Rohana.
    – Nie będzie mi łatwo – przyznała Fortune.
    – Wiem – padła pełna współczucia odpowiedź.

*

    Parę następnych dni upłynęło szybko. Większość czasu Fortune spędzała poza domem, jeżdżąc na Piorunie. Tylko parę razy na krótko spotkała się z Kieranem. Straciła apetyt. W nocy nie mogła spać, a kiedy w końcu nadchodził sen, był przerywany i pełen niejasnych majaków, które z trudem mogła sobie przypomnieć następnego ranka. Pod koniec lipca Kieran i Fortune spotkali się w ruinach domostwa Czarnego Colma.
    – To nasze ostatnie spotkanie na pewien czas – zapowiedział. – Mój brat wraca do domu pierwszego sierpnia. Moja najdroższa macocha tryska energią i jest gotowa do działania, jak zwykłe. Elliotowie przybędą z Londonderry piątego sierpnia, żeby sfinalizować przedślubne ustalenia i plany weselne. Nie będę mógł się wymykać, skarbie. Ojciec i jego żona zagospodarują mi każdą wolną chwilę, żeby dzień weselny Willa z jego kuzynką był bez skazy. Jeśli tylko mi się uda, spróbuję się wyrwać, ale nie będę w stanie przesłać wiadomości. Jeżeli cię tu nie będzie, zostawię dla ciebie liścik pod naszą ławką, przyciśnięty dużym kamieniem. Ty zrób to samo.
    Fortune ponuro kiwnęła głową. Płacze i jęki niczego by tutaj nie zmieniły.
    – Będzie mi trudno, Kieranie – powiedziała. Porwał ją w objęcia.
    – Wiem. – Czule pocałował ją w usta. – Podczas naszych ostatnich spotkań nie próbowałaś mnie uwieść, Fortune. Kochasz mnie jeszcze, czy też ci się odwidziało?
    – Uważasz, że jestem taka niestała i płocha? – zapytała na wpół zagniewana. – I co chcesz powiedzieć, mówiąc, że nie próbowałam cię uwieść? A niby kiedy usiłowałam cię uwieść, Kieranie? Podobno to kobiety są próżne, ale moim zdaniem to wy, mężczyźni, jesteście zarozumiali! Zaśmiał się.
    – A co byś odpowiedziała, skarbie, gdybym teraz zaproponował, że będziemy się kochać, w tej chwili? – przekomarzał się z nią.
    – Powiedziałabym, że jesteś nadętym głupkiem! – warknęła Fortune. Roześmiał się głośniej.
    – Kocham cię, moja ty dzikusko i za niewiele ponad dwa miesiące zostaniesz moją żoną. Prawda jest taka, Fortune, że z trudem mogę się tego doczekać. Pocałowała go mocno. Nie odrywając warg od jego ust naparła na niego swoim młodym, prężnym ciałem.
    Kieranowi wirowało w głowie. Przytulał ją tak mocno, że zastanawiał się, czy dziewczyna może jeszcze oddychać. Ale ona wiła się i kręciła w jego ramionach, budząc jego najprymitywniejsze namiętności. Tak bardzo jej pragnął, że z najwyższym trudem hamował się, żeby nie popchnąć jej na ziemię i nie zgwałcić. Czuł miękkie krągłości jej młodych piersi i płaskość jej brzucha, przywartego do jego muskularnego ciała. Pragnął jej, jak nie pragnął dotąd żadnej innej kobiety, ale czuł pewną różnicę. Miesiąc wcześniej uległaby jego erotycznym umizgom. Teraz jednak była w niej stal. Nie uwodziła go, ani on nie mógłby jej uwieść. Opuścił ręce i Fortune się cofnęła.
    – Nie zapomnij o mnie do naszego następnego spotkania, Kieranie Devers – rzekła cicho, odwróciła się, dosiadła Pioruna i odjechała, nie oglądając się za siebie.
    Patrzył, jak się oddala. Wiedział, że należała do niego i że w końcu stanie się prawdziwą kobietą.

*

    Pierwszego sierpnia wczesnym popołudniem Deversowie powrócili do Lisnaskea, a ich powóz z dudnieniem potoczył się po podjeździe do Mallow Court, żeby w końcu zatrzymać się przed frontowymi drzwiami. Z domu wypadł lokaj, żeby otworzyć drzwi, opuścić schodki powozu i pomóc wysiąść swojej pani. Jane Annę Devers rozejrzała się dookoła z uśmiechem zadowolenia i wygładziła spódnicę, która w czasie podróży mocno się wygniotła.
    – Witaj w domu, madam – odezwał się Kieran wesoło, wysuwając się do przodu, żeby powitać macochę. – Tuszę, że moje siostry i ich rodziny mają się dobrze. Czy przybędą na zaślubiny Willa?
    – Niestety nie, bo obie będą w tym czasie rodzić. W swoich dążeniach, by mieć dużą rodzinę, bardziej przypominają katoliczki niż protestantki – odpowiedziała mu macocha. – Wszystko wygląda doskonale, Kieranie. Świetnie się spisałeś, dziękuję ci za opiekę nad majątkiem, który przypadnie twojemu bratu. – Po czym minęła go i weszła do domu. Z powozu wysiadł ojciec, a za nim młodszy brat Kierana.
    – Dzięki Bogu jesteśmy już w domu – odezwał się Shane Devers. – Obym nigdy więcej nie musiał oddalać się od Lisnaskea na więcej niż pięć mil, chłopcze. Twoja siostra Colleen pisała o tobie same dobre rzeczy i, jak widzisz, twoja macocha jest zadowolona. Teraz zaś, chłopcy, mam ochotę na łyk mojej whisky.
    – Taca z trunkami czeka na ciebie w bibliotece, tato. Idziesz, Will? – Kieran spojrzał na brata, który był dziwnie spokojny.
    – Żenię się z Emily Annę – rzekł ponuro William.
    – Wiem.
    – Nie kocham jej.
    – Nauczysz się ją kochać – niecierpliwie rzucił ojciec. – Chodźmy już, napijmy się. – I ruszył pospiesznie do domu.
    – Rodzina Lesliech pewnie jest już w Szkocji i nigdy więcej nie zobaczę Fortune – powiedział William.
    – Nie, nadal są tutaj – wyjaśnił bratu Kieran. – Księżna, ku swojemu ogromnemu zaskoczeniu odkryła, że jest w ciąży. To był wielki szok. Dziecko ma przyjść na świat w listopadzie i jej książęcej mości zalecono, żeby do tego czasu nie podejmowała żadnych podróży. Wszyscy w Maguire's Ford mówią tylko o tym, a jak wiesz, mam w tej gościnnej wiosce paru przyjaciół.
    – Jeśli są tutaj, muszę ich zaprosić na wesele – rzeki przerażony William Devers. – Nie wydaje mi się, żebym potrafił znieść jej widok w dniu mojego ślubu z inną kobietą. Starszy brat potrząsnął go za ramiona.
    – Weź się w garść, Will. Nie jesteś już małym chłopcem, któremu zabrano upragnioną zabawkę. Jesteś mężczyzną. Lady Lindley odmówiła ci. Pogódź się z tym i ciesz się, że znalazłeś taką wierną dziewczynę jak Emily Annę, która chce wyjść za ciebie za mąż. Przestań użalać się nad sobą i ronić łzy nad tym, co mogłoby się zdarzyć. Zgodziłeś się poślubić swoją kuzynkę, która będzie dla ciebie doskonałą żoną, bez względu na to, czy sobie z tego zdajesz sprawę, czy nie. Nie skrzywdź Emily Annę swoimi egoistycznymi i dziecinnymi mrzonkami, że coś cię łączyło z lady Lindley. Nic między wami nie było. Nie mogło być i nigdy nie będzie – ostro powiedział Kieran. – A teraz chodź do domu, napijemy się z tatą.
    – Widziałeś ją? – zapytał William, gdy wchodzili razem do domu.
    – Owszem, na przejażdżce – odpowiedział Kieran.
    – Była sama? – drążył brat.
    – Tak, była sama. Nie było przy niej żadnego zalotnika, Will. Podejrzewam, że Irlandczycy nie przypadli jej do gustu.
    – Nie jestem Irlandczykiem – rzeki William.
    – Naturalnie, ze jesteś. Nasz ojciec jest Irlandczykiem. Mieszkasz w Irlandii. Jesteś Irlandczykiem – oświadczył Kieran.
    – Ona też kiedyś powiedziała mi coś takiego – rzekł William.
    – Ma więc o wiele więcej rozsądku, niż podejrzewałem – zauważył Kieran. Otworzył drzwi biblioteki.
    – Jesteśmy, tato. Ich ojciec siedział przy kominku bez butów i wyciągał nogi w stronę paleniska, popijając whisky. Wskazał im ręką na blat pod ścianą, gdzie, na srebrnej tacy, stał dzbanek.
    – Obsłużcie się, chłopcy, i usiądźcie tu ze mną – powiedział. – Ach, czekałem na to od chwili, gdy w czerwcu wasza mama stąd mnie wyciągnęła. Obie wasze siostry mieszkają na wsi i przez całe lato w ich domach panowała trudna do zniesienia wilgoć. Mary jest matką pięciorga dzieci, Bess ma czwórkę. Nigdy jeszcze nie widziałem tak hałaśliwych i źle wychowanych dzieci, nawet wasza mama się ze mną zgadza, chociaż to nasze wnuczęta. Wasze siostry nie potrafią zapanować nad rozgardiaszem w domach. Dzieci, nianie i psy, wszyscy biegają bezładnie, nie ma ani chwili spokoju. Was też było pięcioro, ale w moim domu, dzięki mojej Jane, nigdy nie było takiego bałaganu – stwierdził Shane Devers. Kieran Devers roześmiał się.
    – Chyba muszę się z tobą zgodzić, tato. Moja macocha zawsze umiała zaprowadzić porządek w domu i przyznaję, że to jej zawdzięczam dobre maniery, jeśli jakoweś w ogóle posiadam.
    Shane Devers oderwał wzrok od swojego kieliszka i obrzuci! starszego syna przenikliwym spojrzeniem.
    – Gdybyś tylko… – zaczął. Kieran powstrzymał ojca podniesieniem ręki.
    – Sam zdobędę to, czego zapragnę, tato – rzekł cicho. – Nie pasuję do waszego życia, tak jak Will. I nie żałuję tego, ani nie przepełnia mnie gniew. Wszystko jest w porządku, a Deversowie czystej krwi nadal będą mieszkać w Mallow Court.
    – Jakiś ty cholernie szlachetny – nagle rzucił gniewnie William Devers.
    – Idź do diabła, braciszku – odparł mu z uśmiechem Kieran.
    – Ty nie musisz żenić się z kimś, kogo nie kochasz! – usłyszał opryskliwą odpowiedź. – A ja muszę. Całe moje życie zaplanowano za mnie! – Z wściekłością cisnął kryształowy kielich w ogień. Kieran Devers z irytacją zmrużył ciemnozielone oczy. Złapał młodszego brata za koszulę na piersiach i szarpnął do przodu tak, że stanęli twarzą w twarz.
    – Posłuchaj, mały Willu – rzekł groźnym głosem. – Nie masz się na co uskarżać. Jesteś dziedzicem pięknej posiadłości i starego, szanowanego nazwiska. Masz poślubić dziewczynę, którą znasz od dziecka, która jest ci oddana i która, jeśli tylko jej na to pozwolisz, sprawi, że twoje życie będzie szczęśliwe. Co, u diabla, się z tobą dzieje? Jesteś prawdziwym synem swojej matki, więc nie pragniesz przygód i podniet w życiu. A teraz posłuchaj mnie uważnie, braciszku. Jeśli zniszczysz życie Emily Annę, osobiście stłukę cię na miazgę. Ta dziewczyna wchodzi do twojego domu ze swoimi nadziejami i marzeniami. Nie możesz ich zburzyć!
    – Czemu ci na tym zależy? – warknął William.
    – Zależy mi, bo tak szczodrze oddałem ci wszystko, co masz teraz i co dostaniesz pewnego dnia. Czy naprawdę myślisz, Will, że gdybym zdecydował się zostać protestantem, tata wyznaczyłby cię na swojego dziedzica? Zazwyczaj drugi syn nie ma tyle szczęścia, co ty. I wszystko to mogłoby się zmienić w mgnieniu oka, gdybym tylko zechciał, braciszku. Nawet twoja siejąca grozę mama nic by nie poradziła. Pogódź się więc ze swoim szczęściem i bądź miły dla kuzynki. W gruncie rzeczy wcale nie zasługujesz ani na Mallow Court, ani na Emily Annę, bo jesteś nieodpowiedzialnym smarkaczem. Dla dobra nas wszystkich postaraj się zmienić. – Puścił koszulę brata i odepchnął go. William Devers wypadł z pokoju i zatrzasnął za sobą drzwi. Kieran roześmiał się i usiadł naprzeciwko ojca.
    – Mam nadzieję, że będziesz żył długo i szczęśliwie, tato, bo wyraźnie widać, iż Will nie jest jeszcze gotowy na przejęcie po tobie całej odpowiedzialności. – Popijał whisky, rozkoszując się ciepłem rozlewającym się w jego żyłach.
    – Zamierzam żyć jak najdłużej, chłopcze – odpowiedział Shane Devers. – Widzę, że mój młodszy syn musi jeszcze trochę dojrzeć. Muszę przyznać, że podróżowanie z nim nie było niczym przyjemnym. Stale opłakiwał utratę lady Lindley. Szkoda, że dziewczyna w ogóle pojawiła się w Ulsterze! Chyba musi być czarownicą, skoro tak opętała Williama. Nie pojmuję tego, Kieranie.
    – Fortune Lindley nie rzuciła żadnego czaru na Williama, tato. Obawiam się, że to wszystko jest wyłącznie wytworem jego wyobraźni. Na Boga, w jaki sposób mojej macosze udało się go skłonić do poślubienia Emily Annę Elliot?
    – Oświadczyła mu, że nie ma innego wyboru, bo nie zna żadnej innej młodej kobiety, która chciałaby wyjść za niego za mąż. Powiedziała mu, że jego obowiązkiem jest ożenić się i spłodzić kolejne pokolenie Deversów z Mallow Court. Znasz swoją macochę, Kieranie. Kiedy czegoś chce, nic jej nie przeszkodzi. Początkowo William się opierał, ale kiedy Mary i Bess poparły matkę, nie mógł już dłużej walczyć ze swoim przeznaczeniem. Nawet ja przyznaję, że to dla niego najlepsze rozwiązanie.
    – Dopilnuj, tato, żeby William był miły i okazywał uczucie swojej kuzynce, kiedy Elliotowie przybędą tu za parę dni.
    – I ja z nim porozmawiam, i jego matka. Jeśli nie będzie właściwie traktował dziewczyny, ponownie zostaniesz prawowitym dziedzicem tej posiadłości bez względu na to, czy jesteś katolikiem – wojowniczo oświadczył Shane Devers.
    – Boże broń! – zaśmiał się Kieran. – Wobec takiej groźby sam porozmawiam z bratem, tato! Mężczyźni roześmiali się. Shane Devers kochał obu swoich synów, ale bardziej lubi! starszego. Kieran był zdumiewająco wrażliwy jak na człowieka o takim upartym charakterze, a do tego był nieskazitelnie uczciwy. Łatwa rezygnacja Kierana z majątku zmartwiła Shane'a Deversa, ale jednocześnie w jakiś dziwny sposób rozumiał syna. Ze swoim celtyckim dziedzictwem nawiązywał do dawnych, bardziej awanturniczych przodków. Posiadający angielską matkę William raczej się nadawał do przejęcia Mallow Court, zwłaszcza w tak szybko zmieniającym się świecie. Rolniczy Ulster, pełen szkockich i angielskich emigrantów, nabierał kształtu bardziej przypominającego środkową część Anglii niż północną Irlandię.

*

    Jane Devers była przerażona, gdy dowiedziała się, że książę i księżna Glenkirk pozostali w zamku Erne Rock. Nie było sposobu uniknięcia zaproszenia ich na ślub Williama i Emily. W okolicy nie mieszka! nikt wyższy od nich rangą, a wszyscy wiedzieli, że Deversowie znają Lesliech i że swaty pomiędzy nimi się nie udały. Chociaż nikt nie był specjalnie zaskoczony małżeństwem Williama i Emily, które pomimo próby Deversów zdobycia ręki lady Lindley zawsze było czymś oczywistym, skandal jaki wybuchłby, gdyby Leslie z Glenkirk nie zostali zaproszeni na wesele Deversów, byłby nie do wytrzymania.
    Wysłano więc zaproszenie, które zostało przyjęte. Adali osobiście przywiózł ogromną srebrną czarę do ponczu, rzeźbioną w liście i winne grona wraz z dwudziestoma czterema małymi czarkami i dużą srebrną chochlą z wygrawerowanym herbem rodowym. Lady Devers ledwo mogła powstrzymać podniecenie, gdy służący w białym turbanie delikatnie wypakował czarę i pozostałe elementy z wykładanej aksamitem, hebanowej szkatułki, okutej srebrem, ze srebrną plakietką z wyrytym nazwiskiem Deversów. Udało jej się pohamować na tyle, żeby powiedzieć:
    – Proszę podziękować księciu i księżnej za ich szczodrość. Panna młoda na pewno napisze do nich podziękowania, gdy tylko w przyszłym tygodniu przyjedzie z Londonderry. Czekamy na ich książęce mości na ślubie. – Uśmiechnęła się słabo. Adali ukłonił się najeleganciej, jak umiał.
    – Przekażę pani mile słowa mojemu panu i pani – rzekł i wyszedł z komnaty. Po jego wyjściu Jane Devers nie usiłowała dłużej kryć swojego zadowolenia.
    – Spójrz na to, Shane! Wspaniałe! Williamie, czyż to nie cudowny prezent? Kochana Emily będzie taka szczęśliwa. Każdy podziwiający prezenty będzie miał coś do powiedzenia. Powinieneś mieć okazję, by wspomnieć, że to dar od księżnej i księcia Glenkirk, którzy są spowinowaceni z samym królem! Co za szczodrobliwość, zwłaszcza zważywszy… – Głos jej zamarł. – Są prześliczne – dokończyła cicho.
    – Za każdym razem, gdy na nie spojrzę, będę myślał o Fortune – stwierdził William.
    – Przestań! – krzyknęła jego matka. – Naprawdę odnoszę wrażenie, że odjęło ci rozum, Williamie. Pozostaje mi jedynie modlić się za ciebie. Przestań myśleć tylko o sobie! Pomyśl o Emily Annę. Prawie wcale się do niej nie odzywałeś, gdy była tutaj w sierpniu. Elliotowie sądzili, że to dziwne zachowanie, ale powiedziałam im, że jesteś zmęczony po podróży do Anglii. W przyszłym tygodniu, po przyjeździe twojej kuzynki oczekuję, że będziesz okazywał czułość Emily i należny szacunek jej rodzinie.
    – Wybierz się ze mną na przejażdżkę, chłopcze – odezwał się Kieran, puszczając oko do macochy. – Wrześniowe powietrze rozjaśni ci w głowie i zaczniesz logiczniej myśleć.
    Jane Devers niemal niezauważalnie kiwnęła głową swojemu pasierbowi.
    Ostatnimi czasy Kieran był taki pomocny i, chociaż nigdy, poza kwestią wiary, nie przysparzał jej zbytnich kłopotów, zastanawiało ją jego zachowanie. Była mu jednak wdzięczna, bo w tych dniach William zdawał się słuchać tylko jego. Z okna swojego pokoju obserwowała odjeżdżających razem braci.
    – Czujesz na sobie jej wzrok? – odezwał się William, gdy ruszyli kłusem. – Tak bardzo się boi, że w ostatniej chwili zerwę zaręczyny i zniszczę jej plany. Ale nie zrobię tego. Nie pozostało mi nic innego do wyboru. Poślubię moją kuzynkę, spłodzę potomstwo i zrobię wszystko, czego się ode mnie oczekuje. A dlaczego? Bo głęboko wierzę, że tata mógłby zmienić zdanie i przekazać majątek w twoje ręce.
    – Nie chcę Mallow Court – odpowiedział Kieran.
    – Ale ja go chcę – rzekł brat, po raz pierwszy przyznając głośno to, co Kieran wiedział od zawsze. Will był w każdym calu synem swojej matki. Przez jakiś czas jechali w milczeniu. Nagle Kieran zorientował się, że zmierzają w stronę domu Czarnego Colma. Dostrzegł innego jeźdźca nadciągającego z przeciwnej strony. Rozpoznał Pioruna i starał się odwrócić uwagę brata, ale William również rozpoznał konia Fortune i pospiesznie ruszył do przodu. Kieran podążył za nim, klnąc pod nosem.
    Fortune poznała braci i cicho zaklęła. Trudno było jej w tym momencie odwrócić się i zacząć uciekać. Przynajmniej zobaczy Kierana, chociaż ten był w towarzystwie Willa. Od końca lipca tylko raz udało jej się z nim spotkać, i to też na krótko, bo nie chciał słyszeć jej pytań, dlaczego tak długo go nie było. Kiedy zatrzymali się przed nią, Fortune się uśmiechnęła i ściągnęła cugle Pioruna.
    – Dzień dobry – powitała ich. – Co za niespodzianka. Will, jak było w Anglii? Mam nadzieję, że wasze siostry czują się dobrze. Moje najszczersze gratulacje z powodu zbliżającego się ślubu. Nie mogę się doczekać, kiedy poznam twoją wybrankę.
    – Kocham cię – wykrzyknął William Devers. – Powiedz tylko słowo, Fortune, a powiem mojej kuzynce, że nasz ślub nie może dojść do skutku! – Jego błękitne oczy patrzyły na nią błagalnie. Fortune spojrzała tak, jakby ją głęboko uraził. Kieran uprzedził ją o niewygasłej namiętności Willa. Musiała ją teraz powstrzymać, ze względu na dobro ich wszystkich.
    – Ty dzieciaku! – warknęła. – Nie chcę wyjść za ciebie za mąż! Czy moja rodzina nie przedstawiła tego jasno? Jeśli nie, to ja to zrobię. Jesteś miłym młodzieńcem, Willu Deversie, ale nie wyszłabym za ciebie nawet gdybyś był jedynym mężczyzną na całym świecie.
    – Ale dlaczego? – zawył. Fortune westchnęła. Najwyraźniej jej takt nie zadziałał.
    – Dlaczego? Bo mnie nudzisz, Will. Jesteś najnudniejszym człowiekiem, jakiego znam. Nawet zarządca mamy włości, Rory Maguire, ma w sobie więcej życia niż ty i jest o wiele bardziej oczytany. Dlaczego? Bo nie mamy ze sobą nic wspólnego. Jestem wykształcona. Ciebie guzik obchodzi wiedza. Wierzę, że kobieta może prawie wszystko. Ty uważasz, że kobiety nadają się wyłącznie do prowadzenia domu i zajmowania się dziećmi. Nigdy nie mogłabym poślubić kogoś takiego jak ty. Teraz już rozumiesz? Gapił się na nią, zaskoczony usłyszanymi słowami.
    – Nie kochasz mnie? – zapytał tępo.
    – Nie, nie kocham cię i nigdy cię nie pokocham, Willu.
    – Czemu więc nie umiem usunąć cię z serca i duszy? Prześladujesz mnie, Fortune, na jawie i we śnie. Czemu mnie opętałaś?
    – Nie opętałam cię. Po prostu przez całe życie byłeś otoczony miłością całej swojej rodziny i nikt ci nigdy niczego nie odmawiał. Jestem pewnie pierwszą rzeczą, której zapragnąłeś i której nie możesz mieć. Masz ogromne szczęście, że się żenisz ze swoją kuzynką. Mówiono mi, że jest dla ciebie idealna i będzie świetną żoną. Niech cię to zadowoli, Willu Deversie. Spojrzał na nią niewidzącym wzrokiem, po czym odwrócił konia i szybko się oddalił.
    – Byłaś twarda wobec niego – rzekł cicho Kieran.
    – A nie powinnam?
    – Doskonale wiedziałaś, co należy zrobić, i zrobiłaś to – przyznał. – Tęsknię za tobą, kochanie!
    – A ja za tobą, lepiej jednak jedź już za bratem, żeby nie nabrał podejrzeń. Zobaczymy się za dwa tygodnie na weselu. – Zawróciła Pioruna i odjechała. Nie obejrzała się. Nie śmiała. Tęsknota za Kieranem zawładnęła nią, gdy tylko zobaczyła go nadjeżdżającego w jej kierunku. Dopiero po chwili zauważyła Willa. Do tej chwili było jej go żal. Teraz jednak odczuwała irytację. William Devers był głupcem. Jej rodzice odmówili jego propozycji. Spędził lato z dala od Ulsteru, mógł więc zapomnieć. Wrócił, jakoby gotów poślubić swoją kuzynkę. Fortune współczuła dziewczynie. Ale ku zadowoleniu wszystkich William Devers entuzjastycznie powitał swoją narzeczoną, która przybyła na tydzień przed ślubem. Była to śliczna, szesnastoletnia panienka o okrągłej, słodkiej buzi i ogromnych, niebieskich oczach. Jej jasne, zakręcone w anglezy włosy otaczały młodziutką twarz. Miała mały, prosty nosek i zmysłowo wydęte usta. Jej cera była brzoskwiniowa. William z zapałem pocałował ją w usta, aż się spłoniła.
    – Och, William – udało jej się wykrztusić.
    – Witaj w domu, najdroższa Emily – powitał ją i podał jej ramię.
    – Co spowodowało tę zmianę? – mruknął pytająco Shane Devers do starszego syna.
    – Parę dni temu na przejażdżce wpadliśmy na lady Lindley. Will zrobił z siebie głupca, a ona zmyła mu głowę tak, jak jeszcze nigdy nie słyszałem. O ile pamiętam, słowa głupiec i nudziarz padły wielokrotnie, tato. Nie zostawiła mu pola do manewru i żadnej wątpliwości, że go nie kocha, nigdy go nie kochała i nigdy nie pokocha. Całkowicie zburzyła jego marzenia i myślę, że właśnie dzięki temu oprzytomniał. Był całkiem zaskoczony, bo od miesięcy pielęgnował tę swoją chłopięcą fascynację.
    – Dzięki Bogu! – cicho powiedział sir Shane. – Ostatnio twoja macocha była nie do wytrzymania, bo bała się, że Will w ostatniej chwili zerwie zaręczyny. Zawsze pragnęła tego małżeństwa. Gotowa była z niego zrezygnować jedynie za cenę Maguire's Ford, ale odkąd poznała lady Lindley, widziała w niej wroga, który może zabrać jej Williama. Poczuła ulgę, gdy dziewczyna odtrąciła zaloty jej syna.
    – Ale nie przestała pożądać Maguire's Ford – zauważył Kieran.
    – To prawda – przyznał ojciec.
    – Podobno lady Leslie dzieli majątek pomiędzy swoich dwóch młodszych synów, którzy są wiernymi protestantami. Słyszałem, że już tu przyjechali ze Szkocji. Spodziewam się, że poznamy ich na ślubie – powiedział Kieran.
    – Twoja macocha już o tym wie – odparł Shane Devers. – Ma nadzieję, że Emily najpierw urodzi Williamowi córkę, którą będzie można wydać za któregoś z chłopców Lesliech. Skoro nie może dostać całego Maguire's Ford, wyciąga ręce chociaż po połowę.
    – Podziwiam twoją żonę, ojcze – odpowiedział Kieran Devers.
    – Tak jak my wszyscy – cierpko rzucił ojciec. – Tak jak my wszyscy. Dzięki Bogu, że ten ślub nastąpi już za parę dni. Nie zniósłbym dłużej tego szaleństwa, chłopcze.
    Kieran parsknął śmiechem. Wiedział, jak się czuje ojciec, bo sam czuł się podobnie, chociaż z odmiennych powodów. Ale w sześć dni po ślubie brata z Emily Annę Elliot on sam weźmie ślub z lady Fortune Lindley w starym kościele w Maguire's Ford. Marzył o tym dniu. Uważał, że rodzina Lesliech jest nadmiernie ostrożna w sprawie jego ślubu z Fortune. Bardzo chciał podzielić się swoją radością przynajmniej z ojcem, ale dziś zrozumiał, że rodzice Fortune mieli rację. Na przeszkodzie stało zaślepienie uczuciowe Williama. Nie ufał teraz bratu, podejrzewał bowiem, że pomimo brutalnego odtrącenia, Will nadal darzył uczuciem Fortune Lindley. Jego zachowanie wobec młodej Emily nie było w pełni autentyczne. Gdy dowie się, że jego starszy brat poślubił kobietę, której on w sekrecie pożądał, może rozpętać się prawdziwe piekło. Trzeba więc było poczekać, aż William wyruszy w podróż poślubną do Dublina, zanim piśnie choćby słowo.
    Ponieważ jednak poczuł nagłą potrzebę porozmawiania z kimś, udał się do Lisnaskea, na której północnym krańcu mieszkała wieloletnia kochanka ojca, Molly Fitzgerald i jego dwie przyrodnie siostry. Mówiło się, że Molly mieszka w chacie, choć w rzeczywistości był to solidny dom z cegieł, zbudowany przez Shane'a Deversa dla kochanki. Kiedy zapukał, drzwi otworzyła stara służąca Molly, Biddy, i na jego widok jej twarz rozjaśniła się w uśmiechu.
    – Panie Kieranie, to naprawdę pan? Proszę wejść, proszę wejść! Pani i pana siostry bardzo się ucieszą. – Zaprowadziła go do salonu, gdzie w kominku buzował ogień. – Wie pan, gdzie jest whisky. Pójdę zawiadomić moją panią. – I wyszła z pomieszczenia.
    Nalał sobie whisky i wypił, bo zmarzł podczas drogi. Na dźwięk otwierających się drzwi do salonu, odwrócił się z uśmiechem.
    – Molly, wybacz mi tę niezapowiedzianą wizytę.
    – Zawsze jesteś mile widziany, Kieranie Deversie, zawsze – powiedziała zachrypniętym głosem. Była naprawdę piękną kobietą o bujnych, ciemnych włosach i ciepłych, bursztynowych oczach. – Dziewczynki stęskniły się za tobą, ale słyszałyśmy, że jeździsz na przejażdżki z młodą Angielką z Erne Rock i często spotykasz się z nią w ruinach domostwa Czarnego Colma. Roześmiał się.
    – A ja sądziłem, że jesteśmy tacy dyskretni, Molly – stwierdził. – Dzięki Bogu, że nikt nie rozpuszczał plotek, bo miałbym w domu ogromne kłopoty. Wiesz przecież, że odtrąciła Willa. Cóż, mnie nie odmówiła. Piątego października ojciec Butler udzieli nam ślubu.
    – A twój ojciec nic nie wie? – Molly sprawiała wrażenie przejętej.
    – Jak mogę teraz mu powiedzieć? Williamowi nadal się wydaje, że jest zakochany w Fortune, chociaż parę dni temu, gdy spotkaliśmy się na przejażdżce, został przez nią ostro złajany. Teraz udaje, że jest zadowolony ze związku ze swoją kuzynką. Ale znam Willa. Nadal darzy uczuciem Fortune. Nie chcieliśmy zepsuć ślubu mojego brata naszym oświadczeniem o zaręczynach. Powiem wszystko tacie, gdy Will i Emily wyjadą w podróż poślubną do Dublina. Będziemy bardzo szczęśliwi, jeśli tata zechce przybyć na nasz ślub. A jeśli nie, to i tak się pobierzemy.
    – Mam nadzieję, że ja i twoje siostry też zostaniemy zaproszone – spokojnie powiedziała Molly Fitzgerald. Wzięła go za rękę i poprowadziła do miękkiej kanapy przy kominku.
    – Oczywiście! – odparł, siadając koło niej.
    – A więc, będziesz panem Erne Rock i Maguire's Ford. Obawiam się, że pani Devers niezbyt się to spodoba.
    – Nie, Molly, nie dostanę ani Erne Rock, ani Maguire's Ford. Matka Fortune doskonale rozumie sytuację w Ulsterze. Wie, że jeśli przekaże posiadłości Fortune, która wyjdzie za mnie za mąż, moja macocha i brat stworzą wiele problemów, próbując zabrać mi te ziemie, bo jestem katolikiem. Zamiast tego więc postanowiła, że Maguire's Ford przypadnie jej dwóm najmłodszym synom, którzy są protestantami. Ja i Fortune nie pozostaniemy w Ulsterze. Najpierw pojedziemy do Anglii, a potem do Nowego Świata. Księżna powiedziała, że pewien cieszący się względami króla dżentelmen zakłada kolonię w Nowym Świecie dla katolików i innych, którzy cierpią prześladowania. Tam właśnie rozpoczniemy nasze nowe, wspólne życie.
    – Książę i księżna nie mają nic przeciwko twojemu ożenkowi z ich córką? Słyszałam, że to dziwni ludzie i że księżna ma służącego noszącego komiczne nakrycie głowy w kształcie białego placka. Czy to wszystko jest prawdą, Kieranie? Roześmiał się.
    – Śmieszne nakrycie głowy nosi nazwę turbanu. Adali jest pół – Francuzem, pół – Hindusem. Księżna urodziła się jako księżniczka w odległym kraju i jest córką potężnego monarchy. Jako szesnastolatka przybyła do Anglii i mieszka tam do tej pory. Jest bardzo piękna i bardzo miła. Jej mąż, prawdziwy dżentelmen, uwielbia ją. Fortune jest córką księżnej z drugiego małżeństwa. Księżna dwukrotnie owdowiała, zanim poślubiła Glenkirka. Ma siedmioro dzieci. Czy to zaspokaja twoją ciekawość, Molly?
    – Na początek tak – odparła z uśmiechem Molly Fitzgerald. – Słyszałam, że księżna spodziewa się kolejnego dziecka.
    – Tak, i muszę ci powiedzieć, że było to dla niej ogromne zaskoczenie. Zamierzają pozostać w Irlandii do następnego lata, kiedy dziecko będzie już dość duże i będzie mogło znieść podróż.
    – Czy zostaniecie z Fortune z nimi? Wzruszył ramionami.
    – Nie wiem. Od czasu powrotu mojej rodziny z Anglii nie miałem okazji wybrać się do Erne Rock, żeby omówić tę kwestię. Zrobią wszystko, co należy, Molly, i na razie muszę na tym poprzestać. To dziwne, bo przyzwyczajony jestem do decydowania o własnym życiu.
    – Jeszcze będziesz, Kieranie. Ale teraz opowiedz, jak się miewa twój ojciec. Nie widziałam go od czasu jego powrotu. Tak, wiem, jest pochłonięty przygotowaniami do ślubu. Powiedz mu, że tęsknimy do niego, ja i dziewczęta.
    – Gdzie są Maeve i Aine? – zapytał.
    – W kuchni, uczą się, jak zrobić delikatne mydło – odpowiedziała Molly. – Nie pozwolę, żeby biegały po wiosce i psuły sobie opinię. Mieszka tu dość ograniczonych ciemniaków, którzy sądzą, że można sięgnąć po moje dziewczynki, bo nie jestem osobą szanowaną. Moje dziewczęta dobrze wyjdą za mąż, dopilnuję tego!
    – Nie ma tu już wielu katolickich chłopców, Molly – zauważył spokojnie. – Może będziesz musiała zdecydować się na protestanckich zięciów albo wyślesz dziewczęta do klasztoru we Francji czy w Hiszpanii.
    – Do klasztoru? – parsknęła Molly. – Moje dziewczynki będą żonami i matkami. Nie obchodzi mnie, czy będą to protestanci, czy katolicy, jeśli tylko wyjdą zapowiedzi, a ceremonia zaślubin odbędzie się w obecności wszystkich mieszkańców Lisnaskea. Chcę, żeby obie dały mi wnuczęta!
    – Kieran! Obie przyrodnie siostry wpadły do salonu. Byty to śliczne dziewczęta o długich, ciemnych włosach. Maeve miała bursztynowe oczy swojej matki, ale młodsza, Aine, odziedziczyła niebieskie oczy po ich wspólnym ojcu. Wycałował je serdecznie w policzki i mocno przytulił. Maeve miała już siedemnaście lat i istotnie już niedługo należałoby znaleźć dla niej męża. Natomiast Aine była czternastolatką, która dopiero wyrastała ze swoich źrebięcych lat. Przysiadła obok niego na kanapie.
    – Powiadają, że masz kochankę – rzekła Aine.
    – Aine! – Jej matka była przerażona.
    – Ale tak mówią – broniła się Aine.
    – Żenię się, ale musisz zachować tę informację dla siebie, panno Łasiczko – zwrócił się Kieran do swojej młodszej siostry.
    – Dlaczego? – zapytała Aine.
    – Bo piątego października żenię się z lady Fortune Lindley i zaproszę cię, jeśli będziesz się dobrze sprawować – oświadczył.
    – Z dziewczyną, która miała poślubić Williama Deversa? – spytała zaskoczona Maeve.
    – Z dziewczyną, która dała kosza braciszkowi Willowi – rzeki Kieran. – Nie chcemy jednak psuć jego ślubu z Emily Annę Elliot ani prowokować go do wyzwania mnie na pojedynek, bo w tajemnicy nadal darzy uczuciem Fortune.
    – Musi być bardzo płocha, skoro najpierw bawiła się nim, a potem wybrała ciebie – zauważyła krytycznie Maeve.
    – Wcale nie jest płocha – Kieran pospieszył z obroną Fortune. – Została przywieziona do Ulsteru, żeby się przekonała, czy odpowiadają sobie z Willem. Zorientowała się, że Will do niej nie pasuje i powiedziała o tym swoim rodzicom, którzy natychmiast odbyli rozmowę z tatą i lady Jane. – Wyjaśnił dokładnie całą sytuację, a na koniec dodał: – Fortune Lindley ma wszystko, czego mógłbym szukać w kobiecie. Polubicie ją.
    – Kieran się zakochał! – zaśpiewała Aine. – Kieran się zakochał! Wyszczerzył do niej zęby i zwichrzył jej ciemne włosy.
    – Pewnego dnia ty też się zakochasz, panno Łasiczko. Żałuję tylko, że nie będzie mnie tu wtedy. – Odwrócił się do stojącej przy kominku Maeve. – I co, Maeve?
    – Rzadko zgadzam się z Aine – padła odpowiedź – ale wydaje mi się, że tym razem ma rację. Zakochałeś się, Kieranie. Nigdy nie sądziłam, że ten dzień kiedykolwiek nastanie. Roześmiał się.
    – Wszystko się może zdarzyć, Maeve – oświadczył.
    – Nawet ty pewnego dnia możesz być zakochana.
    – Nie wydaje mi się, żeby pisany mi był ten luksus, bracie – z powagą odparła Maeve. – Mama, chociaż sama wybrała miłość, stale powtarza, że muszę być szanowana i poślubić szanowanego mężczyznę.
    – Gdy wasz ojciec przyszedł do mnie, byłam szanowaną wdową – z energią powiedziała Molly. – Byłam dojrzałą kobietą, która dokładnie wie, co robi i zna konsekwencje swoich posunięć. A ty, Maeve, jesteś młodą dziewczyną bez żadnego doświadczenia. Zrobisz to, co ci mówię, dziecko, bo jestem twoją matką i nie będę tolerować żadnego nieposłuszeństwa!
    – Spokojnie, dziewczęta, spokojnie – wtrącił Kieran. – Przyszedłem, żeby się z wami zobaczyć, a nie żeby wnosić niepokój w wasz dom. Powiedz mi, Molly, co mi dasz na kolację? Jestem dużym mężczyzną i przebyłem długą drogę w chłodzie i wilgoci. – Uśmiechnął się czarująco do starszej kobiety.
    – Nie zwiedziesz mnie, Kieranie – powiedziała. – Jesteś takim samym uwodzicielem, jak twój tata. Niech Bóg ma w opiece twoją dziewczynę. Przyprowadzisz ją do nas, żeby poznała twoje przyrodnie siostry?
    – Przyprowadzę – obiecał – ale dopiero po ślubie Willa. Dzisiaj mogę z wami zostać tylko do kolacji. Potem muszę wracać do domu, żeby macocha nie zaczęła się zastanawiać, gdzie się podziewam i dlaczego nie ma mnie na każde jej skinienie.
    – Podobno to straszna praca dla tych, którzy zostali wezwani do czasowej pomocy – powiedziała Molly.
    – Chciałabym tam być – z żalem rzuciła Aine.
    – Ale nie możesz – warknęła Maeve. – Gdyby dwie śliczne córki z nieprawego łoża pojawiły się na ślubie prawowitego syna i dziedzica naszego taty, echo skandalu przez lata krążyłoby po całym Fermanagh. Ciesz się, że lady Jane nie wygoniła nas i mamy z Lisnaskea.
    – Nie mogłaby tego zrobić! – krzyknęła zaniepokojona Aine.
    – Nie mogłaby? Zrobiłaby to, gdyby tak było jej wygodniej, tak samo jak przekonała tatę, żeby wydziedziczył Kierana. To diabeł w ludzkiej skórze!
    – Wystarczy – spokojnie odezwał się Kieran. – Posłuchaj mnie, Maeve, bo jesteś już dość duża, żeby zrozumieć, co powiem. Nie chciałem Mallow Court. Gdybym chciał, zrobiłbym, co trzeba, żeby zachować posiadłość. A teraz przestań się gniewać i zobacz, co Biddy przygotowuje dla mnie na kolację. – Wstał i wyciągnął do niej ręce.
    Maeve wpadła mu w ramiona.
    Nie wyjeżdżaj, Kieranie! Nie opuszczaj Irlandii, a jeśli musisz, zabierz ze sobą Aine i mnie! Mama ma swoje ambitne plany i marzenia, ale nie ma tu nikogo, kto poślubiłby nieślubne córki Shane'a Deversa. Musimy rozpocząć nowe życie, tak samo jak ty!
    Kieran mocno przytulił siostrę do piersi i ponad jej ciemną głową spojrzał na Molly.
    Ona może mieć rację, Molly – zauważył spokojnie. – Jeśli ta kolonia istotnie okaże się bezpiecznym miejscem, może być lepszym miejscem dla obu dziewcząt.
    Po twarzy Molly Fitzgerald zaczęły płynąć łzy. Wolno skinęła głową.
    Zawsze wiedziałam, że zakończę życie samotnie – zwróciła się do niego. – Może masz rację, Kieranie, ale czy gotów jesteś wziąć na siebie odpowiedzialność za nie obie? I co na to twoja Fortune?
    Nie wiem, dopóki jej nie spytam – odpowiedział.
    Ale to praktyczna dziewczyna i ma dobre serce. Najpierw niech was pozna, a potem zobaczymy, zgoda, Molly?

ROZDZIAŁ 9

    Ślicznie dzisiaj wyglądasz, madam – książę Glenkirk obdarzy! komplementem lady Jane Devers. – To radosny dzień dla pani i dla sir Shane'a. Żałuję, że moja małżonka nie może dziś być z nami, ale jej stan uniemożliwia nawet najkrótszą podróż, rozumie pani. – Ukłonił się i ucałował jej dłoń.
    Jane Bevers pomyślała, że jest bardzo przystojny. I taki elegancki i dystyngowany w zdobionej klejnotami kamizelce i w czarnych aksamitnych spodniach. Doda tyle splendoru ślubnym uroczystościom. Uśmiechnęła się, po czym przeniosła wzrok na jego towarzyszkę.
    Fortune dygnęła.
    – Wspaniały dzień na ślub – rzekła słodko. – To bardzo miło, że mnie pani zaprosiła, madam.
    – Jak mogłabym tego nie zrobić? – odpowiedziała Jane Devers i uważnie zlustrowała dziewczynę. Fortune była ubrana w głęboko wyciętą suknię z fioletowego aksamitu z niezwykłym, koronkowym kołnierzem, udrapowanym na ramionach. Rękawy sukni były zebrane w bufki jedwabnymi tasiemkami w kolorze lawendy. Suknia miękkimi fałdami opadała do ziemi, a w rozcięciu spódnicy można było dostrzec kremową halkę, wyszywaną delikatną złotą nicią w motyle i stokrotki. Nisko nad karkiem jej rude włosy zebrane były w węzeł, a pojedynczy lok przewiązała jedwabną, lawendową wstążką. Miała długi sznur pereł i ametystowe kolczyki. Wyglądała niezwykle modnie, niewątpliwie modniej niż pozostali goście, lecz jej strój nie był ostentacyjny i nie na tyle wspaniały, żeby odwrócił uwagę od panny młodej.
    Lady Jane Devers musiała przyznać, że młoda lady Lindley ubrała się bardzo właściwie. Stała wsparta na ramieniu ojca, skromnie spuszczając oczy. Jane Devers złościło, że Fortune może sprawić na gościach tak dobre wrażenie. Miała nadzieję, że ludzie nie będą się zastanawiać, dlaczego taki wzór doskonałości dał kosza jej synowi. Mogłoby się to źle odbić na nich wszystkich. Niestety, teraz już nic nie mogła na to poradzić! Uśmiechnęła się do mijających ją księcia i Fortune i odwróciła się, żeby powitać kolejnych gości.
    Sam ślub odbył się w ogromnym salonie Mallow Court, gdyż kościół w Lisnaskea był za mały, aby pomieścić wszystkich. Panna młoda wyglądała prześlicznie w różowej sukni z satyny, tafty i koronki. Jej głowę zdobił wianek z delikatnych stokrotek. Ubrany w błękitny strój pan młody miał ponury wygląd. Na jego twarzy widniał posępny grymas, chociaż panna młoda stale się do niego uśmiechała, nie umiejąc powstrzymać radości. Jej odpowiedzi były wyraźne, William mruczał cicho pod nosem. Kiedy w końcu ogłoszono ich mężem i żoną, goście zaczęli wiwatować. William Devers, jak przystało, pocałował swoją nowo poślubioną żonę.
    Fortune nie czuła ani krzty żalu. Miała wzrok utkwiony w Kieranie, prezentującym się bardzo elegancko w ciemnozielonym ubraniu. Ledwo mogła się doczekać, kiedy wreszcie zostaną sami. Tak dawno się nie widzieli. Westchnęła głośno i zaczerwieniła się, słysząc śmiech Jamesa Lesliego.
    – Spokojnie, dziewczyno – ostrzegł ją, widząc, w jakim kierunku patrzyła. – Przez tyle tygodni udawało się wam nie wzbudzić żadnych podejrzeń. Nie zepsuj tego teraz, gdy cel jest tak blisko.
    – Tato! – Policzki ją paliły.
    – Trochę dyskrecji, moja panno – rzekł cicho. – Mamy tu pozostać do przyszłego lata. Nie życzę sobie wojny pomiędzy naszymi rodzinami.
    – A nie boisz się, że nasz ślub napsuje wiele krwi? – zapytała niemal kpiąco.
    – Owszem, na początku nie będą zbyt szczęśliwi, ale popracujemy nad nimi, dziewczyno, co powinno być o tyle łatwiejsze, że twój mąż nie dostanie Maguire's Ford. Wiesz dobrze, czego tak naprawdę pragnęła lady D – odpowiedział książę. Przyjęcie weselne przygotowano w obszernej jadalni, która kiedyś była główną salą Mallow Court. Służący kręcili się tam i z powrotem, nosząc półmiski z łososiem, wołowiną, kapłonami, kaczkami i dzikim ptactwem. Były szynki i kotlety baranie, karczochy w białym winie i duszona sałata, zielony groszek doprawiony miętą, chleb, krążki słodkiego masła, delikatny angielski czedar i miękkie sery francuskie. Kielichy stale napełniano winem, najlepszym, jakie byli w stanie sprowadzić Deversowie. Niektórzy kręcili nosem, że nie ma piwa, ale lady Jane nie uważała piwa za dość wykwintny trunek.
    Goście świetnie się bawili, wznoszono toast za toastem na cześć młodej pary. Pośród wiwatów wniesiono lukrowany tort weselny. Był to zaiste niezwykły luksus, ale podczas pobytu w Anglii lady Devers dowiedziała się, że jest to najmodniejsza ekstrawagancja na weselach ważnych osobistości. Dlatego podanie takiego tortu na weselu jej jedynego syna było absolutnie konieczne.
    Potem gości zaproszono do tańców w ogromnym salonie, gdzie wcześniej odbyła się uroczystość zaślubin. Podczas posiłku uprzątnięto stamtąd wszystkie meble, a w jednym kącie komnaty ustawiono podwyższenie dla orkiestry. W rogach pokoju przy przeciwległej ścianie rozstawiono pomalowane parawany, za którymi goście w razie potrzeby mogli znaleźć krzesła oraz nocniki. Początkowo tańczono jedynie tańce ludowe, a tancerze wykonywali poszczególne kroki, trzymając się za ręce, w kole albo w szeregu. Lady Devers zmarszczyła brwi i wdała się w rozmowę z muzykami, którzy zaczęli grać żwawego galliarda.
    Kieran Devers poprowadził Fortune na parkiet. Trzymał ją za rękę gorącą dłonią, a ich pełne milczącej pasji spojrzenia spotkały się. Muzyka do galliarda była lekka i szybka. Tańczyli tylko młodzi ludzie, wszyscy, poza młodą parą. William Devers wpatrywał się w swojego brata i Fortune. Do tego momentu jej nie dostrzegał. Ale gdy teraz paradowała przed nim z jego bratem, nie mógł jej ignorować. Jej pierś odcinała się bielą od fioletu jej sukni. Jakże jej pożądał!
    – Kim jest ta piękna dziewczyna, tańcząca z twoim bratem? – niewinnie zapytała go żona.
    – To lady Lindley – cierpkim tonem odparł William.
    – Och – cicho szepnęła Emily Devers. Jej matka bardzo szczerze wyjaśniła jej całą sprawę z lady Lindley, zanim pozwoliła córce przyjąć oświadczyny kuzyna Williama. William Devers poprosił lady Lindley o rękę, a ona mu odmówiła. Pani Elliot powiedziała córce, że był bardzo przejęty jej odmową. Możliwe, że nadal ją kochał.
    – Sprawię, że zapomni o niej – odpowiedziała matce Emily Annę z czystą niewinnością, typową dla młodości. Ale teraz, widząc byłą rywalkę we własnej osobie, młoda pani Devers wcale nie była już taka pewna, że wymaże z pamięci Williama piękną i fascynującą Fortune Lindley. Emily Annę poczuła pierwsze ukłucie zazdrości.
    Galliard skończył się. Fortune radośnie uśmiechnęła się do Kierana Deversa.
    Był doskonałym tancerzem, co odkryła ku swemu ogromnemu zadowoleniu. Twarz zaróżowiła się jej z wysiłku, policzki płonęły. Gładki węzeł włosów na karku rozluźnił się i burza płomiennorudych loków spłynęła jej w nieładzie na plecy.
    – Jesteś taka piękna – wyszeptał pochylony do jej ucha. – Gdybym nie był człowiekiem honoru, zaciągnąłbym cię do ciemnego kąta i kochał się z tobą, moja śliczna.
    Fortune zaczerwieniła się jeszcze bardziej z radości, jaką wywołały jego słowa.
    Muzycy znów wzięli do rąk instrumenty. Rozległy się dźwięki wdzięcznej, eleganckiej pawany. Kieran znów złapał Fortune za rękę i znów zatańczyli, nagle tak bardzo zaabsorbowani sobą, że zapomnieli o wszystkich innych, obecnych w salonie. Wyglądali razem tak wspaniale, że inni goście przerwali taniec i cofnęli się, patrząc na wirującą parę młodych ludzi.
    Uniosła głowę, wpatrując się w partnera. Jej twarz rozjaśniała miłość do niego. Oczy dziewczyny błyszczały niczym drogocenne kamienie. Lekko rozchyliła usta w uśmiechu. Ciemna głowa Kierana pochylona była ku dziewczynie tak nisko, że niemal dotykali się wargami. Wyginali się, okręcali, wyczuwając najlżejsze zmiany rytmu zmysłowej muzyki. Patrzył na nią z oczywistą miłością i namacalną namiętnością. Stanowili jedność i nagle w jednym błysku uświadomili to sobie wszyscy obecni w salonie.
    O Boże! – patrząc na nich pomyślał James Leslie. – Teraz już nie da się utrzymać sekretu.
    Przeniósł spojrzenie na pana młodego, i na widok nagłego zrozumienia i ślepej furii, malującej się na twarzy młodzieńca, nagle uświadomił sobie, że nie jest uzbrojony.
    Głos Williama Deversa przerwał otaczającą wszystkich magię i czarowną muzykę.
    – Ty draniu! – wrzasnął. – Ty kłamliwy draniu! Pragnąłeś jej przez cały czas, chociaż zaprzeczałeś! Mógłbym cię zabić!
    – William! – rzucił ostrzegawczo jego ojciec.
    – Skoro ja nie mogę jej mieć, czemu miałaby przypaść tobie? – zapytał udręczonym głosem William Devers. Był bliski płaczu. Jane Devers pomyślała, że zaraz spali się ze wstydu. Teraz w całym Fermanagh, nie, w całym Ulsterze będą plotkować o tym straszliwym skandalu.
    – Ty dziwko! – krzyknął William z ponownie budzącym się gniewem, wymierzonym tym razem w Fortune. – Zwodziłaś mnie, a przez cały czas puszczałaś się z moim bratem!
    Głowy gości kręciły się, śledząc kolejno postaci tego trio. Kieran Devers milczał wobec zarzutów brata. Lecz Fortune nie była taka powściągliwa.
    – Jak śmiesz, panie? – odezwała się swoim najbardziej władczym tonem.
    Jej głos był pełen pogardy. Potem odwróciła się od niego i podeszła do Emily Devers, która stała pobladła, trzęsąc się. Odezwała się do dziewczyny łagodniejszym tonem:
    – Madam, przepraszam, że moja obecność zepsuła pani wesele. Oddalę się teraz z nadzieją, że za chwilę wszystko powróci do normy. – Po czym dygnęła, aż fioletowa suknia zamiotła parkiet.
    James Leslie natychmiast wyrósł u boku swojej pasierbicy. Ukłonił się pannie młodej, lady Jane i sir Shane'owi, ale nie odzywał się. Wyprowadził Fortune z salonu, pocieszająco kładąc rękę na jej dłoni, wspartej na jego ramieniu.
    Kiedy William ruszył za nimi, Kieran Devers wyciągnął rękę i złapał młodszego brata za ramię.
    – Nie wystarczy ci, Willu, że złamałeś serce swojej młodej żonie i tą obsesją zepsułeś jej dzień weselny? – powiedział cicho, przez zaciśnięte zęby. – Idź i przeproś Emily, albo osobiście cię zabiję, aby bronić honoru rodziny, o który zdajesz się w ogóle nie dbać. Twoja żona zostanie wdową, zanim odbierzesz jej dziewictwo! – Odwrócił głowę i dał znak muzykom, żeby znów zaczęli grać. Muzycy rozpoczęli żywy taniec, a Kieran popchnął brata w stronę Emily. Potem podszedł do macochy, która stała z poszarzałą twarzą, pocałował ją w rękę i poprowadził na parkiet.
    – Proszę, madam – rzekł do niej cicho – spróbujmy zatrzeć to fatalne wrażenie, jakie wywarł twój syn. Chyba pierwszy raz w życiu było mu jej żal.
    – Och, Kieranie, uważasz, że możemy? – wyszeptała Jane Devers drżącym głosem.
    – Musimy, madam – odparł zdecydowanie. Sir Shane przezwyciężył pierwszy szok i skłonił się przed matką Emily.
    – Może zatańczymy, pani, i pozwolimy dzieciom wyjaśnić sobie ten incydent? – Poprowadził zmieszaną panią Elliot na parkiet, gdzie dołączyli do tworzącego się kręgu tańczących. Jej małżonek, nie rzuciwszy okiem na córkę i jej świeżo poślubionego męża, skłonił się przed najbliższą damą i poprosił ją do tańca. Państwo młodzi znaleźli się teraz sami w kącie salonu.
    – Opętała cię – spokojnie powiedziała Emily Annę. – Widzę to, mój biedaku. Musi być bardzo niegodziwa. Ale ja cię kocham, Williamie. Pomogę ci przezwyciężyć rzucony przez nią czar, jeśli tylko mi na to pozwolisz. – Wspięła się na palce i pocałowała go w policzek. – Już nigdy nie będziesz musiał jej widzieć. Jutro wyjedziemy w podróż poślubną do Dublina. A kiedy wrócimy, twoja mama dopilnuje, żeby lady Lindley nigdy nie pojawiła się w Mallow Court, ani na żadnym przyjęciu, gdzie moglibyśmy ją spotkać. Byłam wstrząśnięta jej otwartym, wyuzdanym zachowaniem wobec twojego brata. Musimy się postarać, żeby Kieran również nie był tu mile widziany, prawda? Twoja matka wykazała ogromną tolerancję, zgadzając się na jego obecność, ale on się nie zmieni, my zaś nie możemy mieć koło siebie katolika, który miałby wpływ na nasze dzieci, mój kochany. W końcu pewnego dnia to będzie nasz dom, więc i tak się stąd wyniesie. Wszystko będzie dobrze, najdroższy. Czeka nas wspólne, szczęśliwe życie. Wpatrywał się w nią zaskoczony. Do tej chwili nie zdawał sobie sprawy, jak silną jest istotą. Nagle uświadomił sobie, że potrzebuje jej siły.
    – Emily – zaczął – bardzo mi przykro. Szczupłymi palcami zakryła mu usta.
    – To już zapomniane, najdroższy Williamie. Zostałeś zwiedziony i opętany przez szlachetnie urodzoną kobietę o swobodnych obyczajach. Stało się to przed naszym ślubem, więc nie ma dla mnie żadnego znaczenia. Chociaż w zasadzie nie pochwalam publicznej manifestacji uczuć, wydaje mi się, że powinieneś pocałować mnie w usta, żeby nasi goście poczuli się swobodniej. A potem zatańczmy. – Uniosła ku niemu śliczną buzię. Pocałował ją czule. Pomyślał, że Emily miała rację. Fortune rzeczywiście musiała go opętać. Była przewrotną, libertyńską dziwką, która pewnie nie panowała nad swoim pożądaniem wobec jego brata, tak jak nigdy nie panowała nad swoim językiem.
    – Jesteś idealną żoną dla mnie, kochana Emily – powiedział. – I powiedziałaś wiele rzeczy, które wydają mi się bardzo rozsądne. Kieran naprawdę musi opuścić Mallow Court. Jest tak samo podły, jak ta kobieta. Nie chcę go w pobliżu dzieci, które będziemy mieli. – Potem ponownie ją pocałował. Emily ślicznie się zaczerwieniła. – Dziękuję za wybaczenie, moja najdroższa żono – rzekł i poprowadził ją w stronę tancerzy.
    Wyglądało tak, jakby nic się nie wydarzyło. Widząc pogodzonych małżonków, goście odetchnęli z ulgą. Uroczystości ciągnęły się długo w noc. Państwo młodzi zostali odprowadzeni do sypialni z wielką pompą. Potem goście rozjechali się. Służący uprzątnęli pozostałości po przyjęciu. Lady Devers udała się do swojej sypialni z pokaźną karafką wina, a sir Shane spoczął przy rozpalonym kominku w swojej bibliotece ze szklaneczką whisky w towarzystwie starszego syna.
    – Udany dzień, tato – zwrócił się Kieran do ojca.
    – Owszem – odpowiedział starszy z mężczyzn. – Nikt nie został ranny ani zabity, pomimo wysiłków naszego Williama. Całe szczęście, że książę Glenkirk przybył nieuzbrojony, bo po takiej obrazie mógłby bronić honoru swojej pasierbicy. Ta dziewczyna ma twardą głowę. Nie znam żadnej młodej kobiety, która nie wywołałaby jeszcze większej sceny, broniąc się i w obecności wszystkich wyjawiając całą prawdę, upokarzając twojego brata. To silna dziewczyna. Kieran wiedział, że to doskonały moment.
    – Pobierzemy się piątego października, tato – powiedział spokojnie. – Chciałbym, żebyś przyjechał, ale zrozumiem, jeśli się nie pojawisz. Will nie powinien nic wiedzieć do czasu swojego powrotu z Dublina. Rozumiesz dlaczego. Shane Devers kiwnął głową.
    – Tak, rozumiem.
    – Nie wydajesz się zaskoczony – stwierdził Kieran.
    – Odkąd was dziś zobaczyłem razem, już nie jestem, chłopcze – odpowiedział mu ojciec. – Jak to się stało? Pragnąłeś jej od początku, Kieranie? Czy oskarżenia Williama były słuszne?
    – Szczerze mówiąc, sam nie wiem, tato. Spotkaliśmy się z Fortune w dniu waszego wyjazdu do Anglii, gdy wracałem po odprowadzeniu was. A potem… – Wzruszył ramionami. – Pokochaliśmy się.
    – Twoja macocha nie może się o tym dowiedzieć przed waszym ślubem – rzekł Shane Devers. – Kiedy się dowie, że przypadnie wam Maguire's Ford i Erne Rock, rozpęta się piekło.
    – Ale to nieprawda, tato. Posiadłości dostaną dwaj młodsi synowie Lesliech. Moja macocha może dalej marzyć o wyswataniu pierwszej córki Willa z jednym z tych chłopców. Być może nawet jej się to uda. Fortune i ja wyjedziemy do Anglii z księciem i księżną. Lord Baltimore szykuje ekspedycję do Nowego Świata, aby założyć tam kolonię, gdzie wszyscy mogliby żyć w pokoju, bez względu na wyznawaną religię, zwłaszcza katolicką. Chcemy z Fortune dołączyć do tej wyprawy i zacząć wszystko od nowa. Nie będziemy drażnić naszym widokiem mojego brata i macochy. Sir Shane zamilkł na dłuższą chwilę, w końcu jednak przemówił ze smutkiem.
    – Ze też musiało do tego dojść. Żeby mój najstarszy syn musiał opuścić swoje dziedzictwo i kraj, gdzie się urodził. – Powoli wychylił do dna swoją whisky i wyciągnął szklaneczkę, żeby mu dolać, a po jego pomarszczonej twarzy popłynęły łzy. – Miałem złe przeczucia, kiedy poślubiłem Jane, ale nie chciałem walczyć. Pragnąłem tylko spokoju i wygody dla nas wszystkich. A teraz nas opuszczasz. Kieran nalał do szklaneczki ojca bursztynowy trunek i odstawił karafkę.
    – Tato, wiesz przecież, że nigdy nie czułem się tu jak w domu. Nie wiem dlaczego, ale tak jest. Moje miejsce nie jest w Ulsterze. Fortune czuje to samo. Mieszkała w Anglii, we Francji, w Szkocji. Jest kochana przez swoją rodzinę, ale również nigdzie nie czuła się dobrze. Jesteśmy bratnimi duszami, przyciągającymi się wbrew swej woli. Nowy Świat nas wabi, tato. Musimy być razem. Musimy wyjechać z tego kraju.
    – Jesteś tego pewny, chłopcze? Czy to nie kompromis, bo zakochałeś się w Fortune Lindley? – Sir Shane patrzył synowi prosto w oczy, szukając prawdy. Kieran uśmiechnął się.
    – Jesteśmy tego pewni, tato.
    – Niech więc ci Bóg błogosławi, i twojej dziewczynie także. Będę na waszym ślubie bez względu na wściekłość twojej macochy.
    – Colleen też tam będzie – cicho powiedział Kieran. Starszy mężczyzna pokiwał głową.
    – To będzie moja pierwsza tajemnica przed Jane, chłopcze. Robię to, bo bardzo cię kocham.
    – Och, tato, przez wszystkie lata po śmierci mamy byłem pewny tylko jednego, że mnie kochasz. Ja też cię kocham i dziękuję za twoje błogosławieństwo dla mnie i dla Fortune.
    – Mówię ci, chłopcze, patrząc, jak ten świat się zmienił, cieszę się, że większość życia mam już za sobą – rzekł z żalem Shane Devers.
    – Chyba zmienianie się wraz z otaczającym nas światem przy jednoczesnym mocnym trzymaniu się własnych ideałów i zasad etycznych jest jedyną metodą przetrwania – spokojnie zauważył Kieran.
    – Młodzi mogą się zmieniać. Starzy nie mogą i nie chcą – smutno stwierdził jego ojciec. Kieran się roześmiał.
    – Nie jesteś jeszcze taki stary, tato.
    – Jestem dość stary, żeby pragnąć spokoju w moim domu i w kraju – rzekł sir Shane. Potem wychylił swoją whisky i wstał. – Idę teraz do łóżka, chłopcze. Proponowałbym, żeby nie było cię tu rano, gdy twój brat z żoną będą wyjeżdżali do Dublina. Kieran kiwnął głową.
    – Zgadzam się, tato. Może dziś w nocy pojadę do Erne Rock. Księżyc mocno świeci i nie pada. Powiedz Colleen, że zobaczymy się piątego października. Molly i dziewczęta także będą. Wszystkie twoje czarne owce, tato. – Zaśmiał się. Ojciec także się roześmiał.
    – Czarne owce są o wiele ciekawsze niż potulne białe – stwierdził i opuścił bibliotekę.
    Kieran posiedział jeszcze parę minut przed ogniem, tlącym się na kominku.
    Potem wstał i odstawił kryształową szklaneczkę po whisky na srebrną tacę koło fotela. Wyszedł do pustego przedpokoju i spojrzał w górę, na schody. Ojciec na pewno jest już w łóżku. Macocha spała, ukołysana winem. Należało mieć nadzieję, że Williamowi udało się już pozbawić Emily Annę dziewictwa. Kieran podejrzewał, że bratu udało się nawet coś więcej. Uśmiechnął się do siebie. Zastanowiło go, czy jego brata i śliczną bratową połączyło jakieś głębsze” uczucie, jakaś namiętność. I szybko pomyślał, że to nieistotne. Wyszedł z domu, udał się do stajni i osiodłał konia.
    Wyjeżdżając, rozmyślał nad swoją nocą poślubną z Fortune, o wiele ciekawszą od nocy poślubnej brata. Ale Will wykona swoją powinność i zapewni Mallow Court następne pokolenie. Kieran uświadomił sobie nagle, że to następne pokolenie będzie bardziej angielskie niż irlandzkie i westchnął ze smutkiem. Zrozumiał, że zachodzą zmiany, które mu się nie podobają.
    Podróż minęła bez przeszkód, chociaż widział poruszające się cienie lokalnych kłusowników. Ci jednak rozpoznawali jego konia i ignorowali go, gdy przejeżdżał. Wjechał na główną drogę w Maguire's Ford i minął dwa domy, w których z pewnością byłby mile widzianym gościem. Kopyta jego konia zastukały na drewnianym mostku, prowadzącym do Erne Rock, a potem na zamkowym dziedzińcu. Zaspany chłopiec stajenny wyszedł, żeby wziąć od niego wierzchowca, Kieran zaś wspiął się po schodach i wszedł do budynku. W holu oczekiwał na niego przyszły teść.
    – Tak myślałem, że przyjedziesz tu dzisiaj – odezwał się książę.
    – Powiedziałem tacie, że się żenię z Fortune – rzekł w odpowiedzi Kieran.
    – I?
    – Będzie na ślubie i udzielił nam swojego błogosławieństwa. Zaś moja macocha planuje wyswatanie wnuczki z jednym z waszych chłopców.
    James Leslie wybuchnął głośnym śmiechem.
    – Nie poddaje się łatwo, prawda? Cóż, mężczyźni Lesliech, którzy nie zostaną wyswatani jeszcze w kołysce, później mają zwyczaj zwlekać z ożenkiem. W odległej perspektywie lady Jane może zrealizować swoje pragnienie. Nie chcę wojny pomiędzy naszymi rodzinami, Kieranie. Jedyną trudnością jest twój brat. Do twojego ojca i macochy będzie należało utrzymanie Williama w ryzach. Nie pozwolę, żeby moja dziewczynka znów została znieważona. To szczęście, że dzisiaj nie byłem uzbrojony, bo panna młoda zostałaby wdową jeszcze przed postradaniem dziewictwa.
    – To samo powiedziałem Willowi – rzekł Kieran. Książę skinął głową.
    – Jesteś dobrym człowiekiem. Z dumą nazwę cię moim synem. Żałuję tylko, że twoja buntownicza natura odbierze rodzinie Fortune, ale skoro ma chęć jechać z tobą, musimy się z tym pogodzić.
    – Czy kiedyś pańska rodzina nie była katolicka, milordzie? – zapytał Kieran.
    – Owszem. Ale czasy się zmieniają, chłopcze. Liczy się wiara. Nasz miłosierny Pan, Jezus Chrystus, powiedział kiedyś, że w domu jego ojca jest wiele pokoi. Z pewnością prowadzi do nich niejedna droga. Ale chociaż ja nie potępię cię za sposób, w jaki się modlisz, są tacy, którzy to zrobią, a istniejące prawo skarżę cię, jeśli się nie dostosujesz. Nie zgadzam się z takim prawem, ale dopóki będzie obowiązywało, będę mu posłuszny. Kiedy znajdziemy się w Anglii, będziesz musiał przestrzegać praw ustanowionych przez króla, przez wzgląd na bezpieczeństwo nas wszystkich. Nie nadajesz się na męczennika, chłopcze, a ja nie pozwolę, żebyś swoim buntem narażał moją rodzinę. Rozumiesz, Kieranie Deversie? Jeśli chcesz mojej pomocy, musisz grać według moich zasad.
    – Tak, milordzie, rozumiem. Przysięgam, że zrobię wszystko, byśmy mieli z Fortune dobre życie!
    – Nie widzę powodu, żebyś wracał do Mallow Court, chyba że po swoje rzeczy. Potrafisz znaleźć pokój, który dzieliłeś z bratem, kiedy ostatnim razem gościliście u nas?
    – Potrafię, milordzie – z uśmiechem odpowiedział Kieran.
    – Witaj więc w Erne Rock, chłopcze, i witaj w naszej rodzinie. Nie masz pojęcia, w co się wpakowałeś, Kieranie – zaśmiał się książę. – Och, i postaraj się nie pozwolić Fortune, żeby cię uwiodła przed ślubem. Ponosi ją, ale wydaje mi się, że dzień czy dwa zwłoki nie mają znaczenia. – Tu James Leslie wybuchnął śmiechem, bo jego przyszły zięć spiekł raka. – Idź spać, chłopcze – powiedział książę. – Byłbym głupi, gdybym nie znał kobiet w mojej rodzinie, choć muszę przyznać, że czasami udaje im się zaskoczyć nawet mnie. Kieran pokłonił się starszemu mężczyźnie, pospiesznie przeszedł przez hol, wspiął się po schodach i skierował ku gościnnej sypialni, gdzie nocował już dwukrotnie. W holu panował przenikliwy, październikowy chłód. Wszedł do pokoju, zamknął drzwi, odwrócił się i wstrzymał oddech, zaskoczony.
    – Wiedziałam, że przyjedziesz dziś w nocy – cicho rzekła Fortune. Leżała naga na łóżku, okryta jedynie złocistorudymi włosami.
    – A więc masz zamiar mnie uwieść, tak? – odparł równie cicho, przeszedł przez pokój i stanął nad nią.
    – Tak – przytaknęła. – Chyba tego chcesz? – Wyciągnęła rękę i pociągnęła go na łóżko.
    – Jesteś najzuchwalszą dziewicą, jaką znam – oświadczył.
    – Nie wiedziałam, że znasz wiele dziewic – odparowała Fortune z przewrotnym uśmiechem. – Kieranie, wiesz dobrze, że szaleję za tobą, i wiem, że mnie kochasz. Za niecały tydzień będziemy mężem i żoną. Dlaczego mamy czekać do tego czasu, żeby móc się sobą cieszyć? – Jej usta znajdowały się niebezpiecznie blisko jego ust, kusząco wilgotne, rozchylone.
    Gdy ją całował, powoli, głęboko, pomyślał, że nigdy nie zostanie świętym. Jej bliskość zakręciła mu w głowie.
    – Tylko jeden raz, kochanie, a potem już nic więcej, aż do naszej nocy poślubnej – rzekł stanowczo. – Nie chcę, żebyś szła do ołtarza z wyrazem nasycenia i pełnego zaspokojenia na twarzy. Czy będziesz umiała zachować ten nasz mały sekret, ty zuchwała niewinności? – Powoli przesunął rękę w dół, wzdłuż krzywizny jej ciała, aż zatrzymał się, żeby popieścić jej pośladek.
    Taki sugestywny dotyk był zupełnie odmienny od tego, czego się spodziewała. Gdy Fortune postanawiała zaczekać na Kierana w jego sypialni, wydawało jej się, że robi słuszną rzecz. Teraz nagle nie była już taka pewna, czy jest gotowa na podobną intymność. Kiedy popchnął ją z powrotem na poduszki, serce zaczęło jej łomotać jak szalone. Zafascynowana obserwowała, jak jego palce wędrują po jej jedwabistej skórze. Było to absolutnie cudowne wrażenie, ale pomyślała z niepokojem, czy teraz, gdy z taką swobodą oferowała mu swoje ciało, będzie się jeszcze chciał z nią ożenić. Wielkimi dłońmi lekko przytrzymał jej ramiona, pochylił ciemną głowę i zasypał jej piersi drobnymi pocałunkami, które wprawiły ją w drżenie.
    To był błąd. Musi mu natychmiast powiedzieć, żeby przestał. Jęknęła w napięciu i cała zesztywniała, gdy dłoń Kierana musnęła jej brzuch i spoczęła na wzgórku Wenery.
    Kieran czuł, że Fortune drży ze strachu i z rosnącego pożądania. Uniósł się lekko i zdjął kamizelkę i koszulę. Jej oczy rozwarły się szeroko na widok gładkiej, szerokiej piersi. Ponownie pochylił się i przywarł swoim nagim torsem do jej obnażonych piersi. Drażniąc językiem jej ucho, wyszeptał gorąco:
    – Podoba ci się to, moja słodka Fortune? Och, skarbie, jesteś taka miękka i gorąca.
    To było cudowne! Fortune westchnęła i zuchwale oplotła go ramionami. Za nic w świecie nie mogła jednak wydać z siebie głosu. Chwila była zbyt namiętna. Kochała go. Byli ze sobą jak prawdziwi kochankowie. Nieśmiało pogładziła go dłońmi po plecach.
    Nagle zesztywniała. Przytulił się do niej całym ciałem i poczuła twardą wypukłość jego spodni, napierającą na jej nagie ciało.
    – Nie mogę! – wystękała. Usiadł natychmiast.
    – Całkiem dużo czasu zajęło ci dojście do tego wniosku, ty mała prowokatorko – warknął na nią, ujął jej rękę i położył na czymś, co wydawało jej się nieprawdopodobnie wielkim wybrzuszeniem. Próbowała cofnąć dłoń, ale trzymał ją mocno.
    – Twój dotyk przyniesie ukojenie – powiedział. – Albo to, albo…
    – Skąd wiedziałeś? – zażądała wyjaśnień.
    – Bo mam doświadczenie, kochanie – powiedział. – I chociaż jesteś namiętną istotą, nie jesteś ladacznicą, Fortune.
    – Ale ja nie chcę już być dziewicą! – zawołała.
    – Za parę dni nie będziesz.
    – Czy czujesz się już ukojony? – zapytała, pieszcząc go ręką. Uświadomiła sobie, że znów ogarnia ją ciekawość.
    – Owszem – wyszczerzył się do niej w uśmiechu.
    – Cóż, mnie też przydałaby się jakaś osłoda. Czy nie ma sposobu, żeby mnie zadowolić? Na pewno coś mógłbyś zrobić. Oczy mu zabłysły.
    – Na ile wystarczy ci odwagi, Fortune?
    – Nie wiem.
    – Leż spokojnie i zaufaj mi, skarbie – rzekł łagodnym głosem. Przekręcił się na bok i wyciągnął rękę, żeby ponownie położyć ją na wzgórku łonowym dziewczyny. Zaczął go pieścić prowokacyjnymi ruchami palców.
    Fortune przymknęła oczy, trochę przestraszona, ale zdecydowana dowiedzieć się, co zamierzał. Jego dotyk zaczął budzić w niej podniecenie. Jęknęła cicho, nie mogąc się pohamować. Zmusiła się do koncentracji na doznaniach, jakie w niej wzbudzał. Gdy naparł na miękkie fałdki różowego ciała, Fortune zastygła.
    – Wszystko w porządku, kochanie – obiecał. – Zaufaj mi.
    Fortune próbowała się zrelaksować, ale nagle wstrzymała oddech, gdy dotknął niewątpliwie najwrażliwszego miejsca jej ciała.
    – Kieran! – udało jej się wykrztusić.
    – To twój miłosny pączek – powiedział. – Dotykany we właściwy sposób może ci dostarczyć niebywałej rozkoszy. Uważasz, że to przyjemne, Fortune? – Przesuwał palcem w tę i z powrotem po nabrzmiałej wypukłości.
    – O tak! To było cudowne. Dlaczego nie pokazał jej tego wcześniej? Przeszył ją dreszcz emocji. To było niebiańskie uczucie. Mruknęła cichutko, gdy ogarnęła ją fala rozkoszy, a potem zaczęła jęczeć, gdy palec Kierana, chwilę wcześniej drażniący ją, nagle wtargnął w jej ciało. I zaczął się w niej poruszać, tam i z powrotem.
    – Och! Och! Tak!
    Pochylił się nad nią i pocałował ją dokładnie w tej samej chwili, w której osiągnęła szczyt. Odnalazł językiem jej język. Pocałunek pogłębił się. Kieran pomyślał, że za chwilę sam może eksplodować z pożądania. Nie posiądzie jej, dopóki nie zostanie jej mężem, ale na Boga, to będzie szalenie trudne!
    – Już się nie boję – oświadczyła Fortune, odsuwając głowę. – Nie chcę dłużej czekać, Kieranie. Proszę! Wysunął palec z jej wilgotnej szparki.
    – Nie, skarbie, dopiero kiedy zostaniemy sobie poślubieni, pójdę z tobą naprawdę do łóżka. – Pocałował ją łagodnie, unikając rozczarowanego spojrzenia. Fortune przetoczyła się na bok i odwróciła się do niego plecami.
    – Nienawidzę cię! – mruknęła. – Nie wydaje mi się, żebym w ogóle chciała wychodzić za ciebie za mąż, Kieranie Deversie!
    Zerknął na jej rozkoszny tyłeczek i nie potrafił się powstrzymać, żeby go nie pogładzić.
    – Skoro już posmakowałem twoich wdzięków, kochanie, nie zamierzam ci teraz pozwolić mi się wymknąć – oświadczył. – Już za kilka dni będziemy mężem i żoną, a wówczas, moja kochana, zaspokoję twoje wszystkie grzeszne pragnienia, a nawet jeszcze więcej. – Wymierzył jej lekkiego klapsa. Fortune przetoczyła się na plecy i wbiła w niego wzrok.
    – Podejrzewam, że teraz chcesz, żebym wróciła do swojej sypialni – mruknęła.
    – To chyba niezły pomysł. Postaraj się nie obudzić Rois. Obawiam się, że byłaby zaszokowana. Rozumiesz, dlaczego tak postępuję, prawda, Fortune? Pokręciła przecząco głową.
    – Dlaczego?
    – Istnieje stary zwyczaj, żeby po nocy poślubnej rozwieszać zakrwawione prześcieradło z małżeńskiego łoża, by wszyscy sąsiedzi zobaczyli, że panna młoda naprawdę była niewinna. Jutro w Mallow Court lady Jane z dumą zaprezentuje splamione prześcieradło, które leżało pod Willem i jego żoną. Nie lubi tego zwyczaju, ale wie, że tego od niej oczekują i gdyby skrwawione prześcieradło się nie pojawiło, powstałyby plotki. Nie chcę, żeby ktokolwiek, a już zwłaszcza mój głupi brat, twierdził, że w dniu ślubu nie byłaś równie czysta, jak Emily Annę. Nie chcę walczyć z moim bratem, bo zabiłbym go. A gdyby cię znów znieważył, byłbym do tego zmuszony. Wyciągnęła ręce i przytuliła jego głowę do piersi.
    – Ja też nie chcę mieć na sumieniu śmierci Willa – powiedziała. – Nigdy bym nie pozwoliła, żebyś znalazł się w takiej sytuacji, Kieranie. Ale jeśli twój brat ponownie mnie znieważy, sama go zabiję i niech diabli wezmą moje sumienie! Zaskoczony jej tonem wyprostował się i spojrzał na nią. Była bardzo poważna.
    Doskonale władam mieczem – wyjaśniła. Kieran Devers roześmiał się głośno.
    Nigdy mnie nie znudzisz, skarbie – powiedział. – A teraz zarzuć coś na swoje rozkoszne ciało i wracaj do swojej sypialni. Chyba miałaś jakieś ubranie? Z przekornym uśmiechem Fortune podniosła się z łóżka, przeszła przez pokój, otworzyła drzwi i zamknęła je za sobą, znikając w mroku korytarza. Jezus! – jęknął i roześmiał się serdecznie.

ROZDZIAŁ 10

    Nie ruszaj się, milady – poprosiła Rois swoją panią, szczotkując długie, złocistorude włosy Fortune.
    Nie rozumiem, dlaczego muszę mieć włosy rozpuszczone – narzekała Fortune. – Przecież Emily Annę nie musiała, gdy brała ślub z Willem. Anglicy nie przestrzegają właściwych obyczajów – skrzywiła się Rois. Jestem w części Angielką – przypomniała służącej Fortune. Być może – szybko odpowiedziała Rois – ale zostałaś wychowana przez ojca Szkota, który podobnie jak twoja mama świetnie wie, co jest właściwe. A teraz proszę się nie kręcić jeszcze przez chwilę, bo muszę rozczesać ostatnie supły.
    Fortune zamilkła i powędrowała spojrzeniem w stronę swojego odbicia w lustrze. To był dzień jej ślubu. Nawet gdyby brata ślub w Londynie na królewskim dworze, jej strój nie byłby bardziej modny. Chociaż w Irlandii nadal panowała moda na głębokie wycięcia w karo, dekolt sukni Fortune rozciągał się daleko na ramiona, co dziewczyna uważała za o wiele bardziej eleganckie. Suknia ze złocistobrązowego aksamitu przybrana była kremowym, udrapowanym koronkowym kołnierzem. Złote wstążki przedzielały rękawy na dwie bufki. Górną część rękawów zdobiły drobne guziczki w kolorze topazów, śmiało rywalizujące z półszlachetnymi kamieniami, na jakich były wzorowane. Mankiety wykończono podwójną falbanką z koronki. W talii przepasana była zawiązaną na boku szarfą ze złotego jedwabiu. W rozcięciu sukni widać było dół halki z kremowej, jedwabnej tafty, haftowanej złotą nicią w spiralne wzory. Suknia opadała do ziemi prostymi fałdami. Fortune miała na sobie złociste, jedwabne pończochy i pantofelki wyszywane perłami, a w uszach perły o złocistym połysku, które pasowały do długiego sznura pereł na jej piersiach.
    – Gotowe – głos Rois przerwał jej rozmyślania. – Masz najpiękniejsze włosy, milady. Sprawiają wrażenie, jakby żyły własnym życiem. Jest pani podniecona? – Bystre oczy Rois błyszczały w oczekiwaniu na wydarzenia tego wspaniałego dnia.
    – Pan Kieran jest diabelnie przystojny i – ściszyła głos – dziewczęta twierdzą, że jest wspaniałym kochankiem, gorącym, a jednocześnie czułym. Jak udało ci się tak długo zachować cierpliwość, milady? Fortune roześmiała się słabo.
    – To nie było specjalnie łatwe – wyjaśniła służącej. – Wydaje mi się, że chciałam pójść z nim do łóżka od pierwszej chwili, kiedy go ujrzałam, chociaż nie mogłam się do tego przyznać. – Westchnęła pożądliwie. Rois zachichotała.
    – Dziś w nocy zaspokoisz pragnienie swojego serca, milady, a jutro rano twoja mama z dumą rozwiesi prześcieradło, żeby wszyscy mogli je zobaczyć. – Głośno pociągnęła nosem. – Tak się wszyscy cieszymy! Przyjechała pani do Ulsteru, żeby znaleźć swoją miłość, i udało się! Kiedy wyjedzie pani do Anglii, będzie mi pani bardzo brakowało! Zaskoczona Fortune odwróciła się, żeby spojrzeć na pokojówkę.
    – Ale ja chciałabym, żebyś pojechała ze mną – powiedziała. – Nie poradzę sobie bez ciebie, Rois.
    – Nie mogę zostawić mojego Kevina.
    – Musicie więc się pobrać i on też pojedzie. W Nowym Świecie będziecie mieli o wiele więcej możliwości niż w Irlandii. Twój Kevin zna się na koniach, a podobno ta część Ameryki, gdzie jedziemy, jest dobrym miejscem dla koni. Zamierzam zabrać ze sobą sporą liczbę tych zwierząt. Kevin mógłby się nimi opiekować. Czy to nie jest lepsze niż czekanie tutaj, aż Rory Maguire się zestarzeje? Wątpię zresztą, żeby to się kiedykolwiek stało – zachichotała. Na ślicznej buzi Rois pojawiło się zastanowienie. Możliwość wcześniejszego poślubienia ukochanego z pewnością była bardzo kusząca. Czy wystarczy jej odwagi podczas podróży do Nowego Świata? Gdyby Kevin znajdował się u jej boku, jej odwaga by wzrosła.
    – Muszę zapytać Kevina – rzekła powoli. – To wspaniała propozycja, milady. Drzwi otwarły się i do komnaty weszła Jasmine.
    – Niech ci się przyjrzę – powiedziała. – Ach! – Jej turkusowe oczy wypełniły się łzami wzruszenia. – Jesteś piękna, skarbie – oświadczyła księżna Glenkirk swojej najmłodszej córce. Usiadła ciężko na łóżku. – Nie mam pojęcia, kiedy minęły te wszystkie lata – westchnęła. – Wydaje się, jakby to było wczoraj, kiedy urodziłaś się tutaj, w Erne Rock. Rowan byłby z ciebie bardzo dumny, Fortune. Czuję to. Fortune nachyliła się i z wilgotnymi oczami uściskała matkę.
    – Jestem taka szczęśliwa – rzekła cicho. Księżna poklepała córkę po ramieniu:
    – Rois, idź, poinformuj zebranych na dole, że niedługo do nich zejdziemy. I zostań tam, dziecko. Nie ma potrzeby, żebyś wracała do nas na górę.
    – Dobrze, milady – odpowiedziała Rois, dygnęła i wyszła, zamykając za sobą drzwi. Nie była głupia i ciekawiło ją, co takiego księżna chciała omówić na osobności z córką. Wiedziała, że rozmawiały już o powinnościach małżeńskich.
    – Dlaczego odesłałaś Rois? – zapytała Fortune.
    – Bo chcę ci coś powiedzieć w cztery oczy – odpowiedziała matka. – Od miesiąca, codziennie rano Rohana przynosiła ci napar wzmacniający. Płyn, który piłaś, Fortune, nie ma nic wspólnego ze wzmocnieniem. To receptura, jaką twoja prababka Skye O'Malley otrzymała od swojej siostry Eibhlin. Zapobiega zajściu w ciążę. Nie chciałam, żebyś dziś szła do ołtarza z sekretem w swoim brzuchu. Fortune zaczerwieniła się jak burak z zakłopotania.
    – Ale my nie… – zaczęła. Jasmine się roześmiała.
    – Wiem. To bardzo uparty młody człowiek, prawda? I honorowy. Niemniej odrobina ostrożności nigdy nie zawadzi – oświadczyła córce. – Teraz masz wyjść za mąż za Kierana Deversa. Wiem, że oboje będziecie chcieli mieć dzieci, Fortune, ale jeśli mogę radzić, nie róbcie tego, dopóki nie opuścicie Irlandii. Nie ufam Deversom, bo sir Shane, biedny człowiek, pragnie spokoju za wszelką cenę. William wciąż uważa, że cię kocha, co czyni z niego niebezpiecznego wroga, pomimo jego ożenku. Lady Jane nadal pożąda Maguire's Ford, chociaż oddałam go moim dwóm najmłodszym synom. Miesiąc temu napisałam do twojego brata, księcia Lundy, żeby porozmawiał z królem o Maguire's Ford i potwierdził ich prawo do majątku. Właśnie wczoraj otrzymałam od niego wiadomość, że król się zgodził i że przygotowano nowe dokumenty nadania, ale dotrą one tutaj nie wcześniej niż na wiosnę. Dopóki zaś nie przedstawię publicznie tych dokumentów, obawiam się, że Deversowie, matka i syn, będą się starali to wykorzystać, żeby nas dręczyć i przysparzać nam kłopotów, z powodu twojego ślubu z Kieranem, który jest katolikiem. Musimy chronić Maguire's Ford i wszystkich jego mieszkańców, zarówno protestantów, jak i katolików przed fanatykami, Fortune. Twój ojciec został zamordowany przez jednego z nich i od tego czasu się nie zmienili. Fanatycy nigdy się nie zmieniają. Powinnam natychmiast wyprawić cię z Kieranem do Anglii, ale jestem samolubna i chcę cię mieć przy sobie troszkę dłużej. Kiedy wyjedziecie do Nowego Świata, pewnie się już nigdy nie spotkamy, córeczko. A poza tym zaczęły wiać jesienne, północne wiatry i przeprawa do Anglii czy Szkocji mogłaby być teraz niebezpieczna.
    – Zostanę z tobą, mamo, jak długo będę mogła – odpowiedziała Fortune. – Zgadzam się, że nie jest to najlepsza pora na posiadanie dziecka. Oczywiście Kieran nic nie będzie wiedział. Podejrzewam, że tata też nigdy nie wiedział i tak było chyba lepiej, prawda? Jasmine kiwnęła głową.
    – Zawsze byłaś najpraktyczniejsza z moich dzieci – powiedziała z czułością. Gorąco uściskała Fortune. Potem wstała. – Chodźmy na dół, skarbie. Ojciec Cullen czeka, żeby dać wam prywatny ślub, zanim staniecie na ślubnym kobiercu na publicznej uroczystości, celebrowanej przez wielebnego Steena. Rohana nadal będzie ci przynosić co rano napar, a kiedy nadejdzie czas wyjazdu, da ci przepis i składniki. Sama zadecydujesz, czy Rois ma o tym wiedzieć, czy też nie.
    – Dlaczego zaniechałaś picia naparu, mamo? – zapytała Fortune. Jasmine położyła rękę na dużym brzuchu i uśmiechnęła się.
    – Myślałam, że już nie mogę mieć dzieci – powiedziała ze śmiechem. – Oboje z Jemmiem od dwóch lat bez żadnych ograniczeń cieszyliśmy się nieskrępowanymi przyjemnościami alkowy. Ale Bride Murphy powiedziała mi niedawno, że to się może przydarzyć kobiecie w każdym okresie życia. Obiecuję, że w przyszłości będę ostrożniejsza. Już zapomniałam, jak ciężko jest nosić dziecko, gdy zbliża się czas porodu. Ten ostatni malec jest bardzo żywą istotą. Matka i córka zeszły po wąskich schodach na parter zamku. Tam też, w niewielkiej komnacie, Fortune Mary Lindley i Kieran Sean Devers zawarli związek małżeński według zasad Kościoła katolickiego. Potem ojciec Cullen odpuścił Kieranowi grzech, który ten za chwilę miał popełnić, mając się ponownie ożenić, tym razem publicznie przed protestanckim pastorem Samuelem Steenem, w małym, kamiennym kościele, służącym niekatolickim mieszkańcom wioski, którzy szybko stawali się większością w Maguire's Ford. Wszyscy katolicy, którzy mieli uczestniczyć w tych uroczystościach, już wcześniej otrzymali rozgrzeszenie i Cullen Butler, odłożywszy swoje księżowskie szaty i przyodziawszy modny strój z czarnego welwetu, dołączył do swojej kuzynki Jasmine i jej rodziny.
    Fortune szła przez wioskę wsparta na ramieniu ojca. Jej matka podążała za nimi w zaprzężonym w kucyka powozie, w towarzystwie księdza. Rory Maguire i Bride Duffy w swojej najlepszej sukni kroczyli dumnie za ich chrzestnym dzieckiem. Kościół był wypełniony po brzegi. Sir Shane, jego córka lady Colleen Kelly i jej małżonek siedzieli we frontowej ławce. Za nimi zasiadała Molly Fitzgerald i jej dwie córki, Maeve i Aine. Jeśli nawet ktoś uważał to za dziwne, nie padły żadne komentarze.
    Książę poprowadził pannę młodą do ołtarza. Smukła dłoń dziewczyny wspierała się na jego ramieniu. W drugiej trzymała mały bukiecik herbacianych róż, przewiązanych złotymi wstążeczkami. Wielebny Samuel Steen uśmiechnął się do młodej pary. W końcu, po tych wszystkich latach, pojawiła się nadzieja dla Kierana Deversa. Jego narzeczona, doskonale wyuczona przez rodziców, sprowadzi go bezpiecznie na łono prawdziwego Kościoła. Zostanie ocalony przed grzesznym losem papistów. Miłość naprawdę potrafi przenosić góry. Podbudowany tym szczęśliwym rozwojem wydarzeń, mocnym głosem, który wypełnił cały kościół, rozpoczął ceremonię zaślubin zgodnie z zasadami Kościoła anglikańskiego. Dobrze przeszkolony pan młody wypowiadał swoje kwestie spokojnym, czystym głosem. Nawet głos prześlicznej panny młodej był wyraźnie słyszany.
    W końcu zostali ogłoszeni mężem i żoną. Kieran Devers wziął żonę w silne ramiona i mocno ją pocałował. Kościół rozbrzmiał wiwatami. Obserwując szczęśliwą młodą parę szybko idącą przez kościół, z podążającymi za nimi księciem i księżną, sir Shanem, lady Colleen, a nawet tą bezczelną panią Fitzgerald, która pomimo swej rozwiązłości wychowała na przyzwoite dziewczęta obie córki, chociaż w katolickiej wierze, Samuel Steen uśmiechał się, zadowolony z przebiegu wydarzeń.
    Dzień był niezwykle pogodny i słońce jasno świeciło nad głowami młodożeńców. Cała wioska została zaproszona na ucztę weselną w zamkowej sali. Na dziedzińcu rozmieszczono tarcze strzelnicze i strzały. Na łące nad pobliskim stawem grupa młodych mężczyzn rozpoczęła grę w piłkę, sporządzoną z nadmuchanego owczego pęcherza.
    W zamkowej sali, obok ustawionego na podwyższeniu głównego stołu, rozstawiono ławy i mniejsze stoliki. Salę wypełniał zapach pieczonej wołowiny i jagnięciny. Roznoszono półmiski z łososiem, pstrągami, kaczkami i gęsiami. Wszędzie można było znaleźć drewniane tace ze świeżym chlebem i drewniane łyżki. Podawano gorącą, ociekającą sosem dziczyznę zapieczoną w cieście, nadziewane owocami pieczone kapłony i potrawkę z zająca, a do tego marchewkę, zielony groszek i parzoną sałatę. Na wszystkich stołach znajdowały się półmiski ze świeżym masłem i delikatnymi serami. Biesiadnicy przy głównym stole pili mocne francuskie wino. Pozostali goście bawili się, pijąc ciemne, październikowe piwo z beczek i jabłecznik.
    Stary bard, który parę miesięcy wcześniej zawitał do Erne Rock, pozostał na zamku. Jego dni wędrówki już się skończyły i znalazł stały dom. Zabawiał gości pieśniami i opowieściami z przeszłości Irlandii, pełnymi gigantów, wróżek, bohaterskich czynów i wielkich bitew. Bard grał na starej harfie, a kiedy się zmęczył, melodię podjął kobziarz. Wkrótce wszyscy byli najedzeni i przyjemnie podpici. Wznoszono toast za toastem na cześć szczęśliwej młodej pary. Stoły przesunięto pod ściany, a do kobziarza dołączyli inni muzycy, grający na flecie, kornecie i bębnach. Rozpoczęły się tańce. Ponieważ większość gości stanowili mieszkańcy wsi, tańczono głównie tańce ludowe. Wiele kobiet chciało zatańczyć z panem młodym, a pannie młodej nie brakowało partnerów.
    Słońce zaszło wcześnie, jak to w październiku. Państwo młodzi nagle zniknęli. Syci goście powoli zaczęli się rozchodzić, dziękując księciu i jego małżonce za przyjęcie. Rodzina zasiadła przy kominku. Lady Colleen od wielu lat nie widziała swoich sióstr przyrodnich. Żałowała, że życie zmusiło ją do wyboru pomiędzy nimi i macochą. Te dwie młode dziewczyny były jej krewniaczkami, a to niegdyś wiele znaczyło w Irlandii.
    – Zrobiło się zbyt ciemno, żeby wracać do domu – zwrócił się książę do sir Shane'a. – Oczywiście zostaniecie na noc. Sir Shane kiwnął głową.
    – Dobrze. Jane nie będzie się niepokoiła, bo zdarzało mi się już spędzać noc poza domem, sądzi zaś, że Colleen pojechała z Hughem do Dublina. Ale mój zięć jest takim samym buntownikiem jak Colleen, prawda, Hugh? Hugh Kelly uśmiechnął się radośnie.
    – Owszem, tato – zgodził się. – Musimy jednak wyruszyć do Dublina jutro rano i przyjedziemy tu z powrotem dopiero za jakiś czas. Mogę sobie wyobrazić wściekłość lady Jane, gdy dowie się o tym niezwykłym spotkaniu rodzinnym dla uczczenia małżeństwa Kierana i Fortune. – Roześmiał się. – Obawiam się, że jej gniew skrupi się na tobie, tato.
    – Mój najstarszy syn też ma prawo do szczęścia – spokojnie stwierdził sir Shane. – Zostałem protestantem dla wygody i dla świętego spokoju wydziedziczyłem mojego pierworodnego syna. Nigdy jednak się go nie wyparłem i nigdy nie zabronię mu prawa do szczęścia. Jane zdobyła dla swojego syna wszystko, co chciała. Nie ma nic więcej. – Zaśmiał się. – Ale, Jamesie Leslie, mój syn nie wchodzi do waszej rodziny jako biedak. Dopilnowałem, żeby już teraz dostał to, co miał otrzymać po mojej śmierci. Zdeponowałem wszystko u naszego złotnika w Dublinie, Michaela Kiry, ten zaś przekazał depozyt swoim kuzynom w Londynie. Znasz ich?
    – Tak – odpowiedział z uśmiechem książę. – Kira są naszymi bankierami od ponad stu lat.
    – I tak mój chłopak będzie miał swoje pieniądze – powiedział Shane Devers. – Nie ma tego zbyt wiele, ale ani moja żona, ani mój młodszy syn nie będą mogli mu tego odebrać, a podejrzewam, że mieliby ochotę. Jane ma szczytne zasady moralne, których niestety nie rozciąga na katolików. – Roześmiał się ponownie.
    – Dopiero po mojej śmierci dowie się, co zrobiłem, ale wówczas nie będzie mnie już mogła nękać swoim kąśliwym językiem. – Spojrzał na córkę i zięcia. – Nic nie słyszeliście – przestrzegł ich surowym głosem. Colleen wyciągnęła do góry ręce.
    – Oczywiście, że nic nie słyszałam – zawołała. – Sama usłyszę wiele przykrych słów od mamy za przybycie na ten ślub, ale nie opuściłabym go za nic w świecie. – Wstała z fotela. – Chyba Hugh i ja musimy iść spać, bo wyruszamy jutro wczesnym rankiem.
    – Adali! Zaprowadź sir Hugha i łady Colleen do ich sypialni – poleciła Jasmine. Uśmiechnęła się do nich. – Tak się cieszę, że byliście z nami, bo wiem, że to wiele znaczyło dla Fortune. Dziękuję. Państwo Kelly wyszli z komnaty, a Shane Devers spojrzał na swoją długoletnią kochankę.
    – Zabezpieczyłem także los naszych dziewczynek – oświadczył. – Wszyscy wiedzą, że nigdy się ich nie wyparłem.
    – Wysyłam je z Kieranem do Nowego Świata – powiedziała mu Molly. – Bez względu na nasze stosunki, w Lisnaskea zawsze będą uważane za bękarty. Jak z taką skazą znajdą sobie przyzwoitych mężów? Mówią, że w tej nowo zakładanej kolonii ich katolicka wiara nie będzie się liczyła na ich niekorzyść. W tak odległym miejscu, mając Kierana za opiekuna, da się ukryć pochodzenie dziewcząt i będą mogły znaleźć sobie dobrych mężów, Shane. Tego dla nich pragnę.
    – Kiedy wyjadą do Anglii, dostaną swoją część – obiecał Jasmine dostrzegła oddanie i miłość tych dwojga. Pomyślała, że to wielka szkoda, iż Shane Devers nie mógł poślubić Molly Fitzgerald zamiast tej swojej Jane, której majątek ocalił Mallow Court. Wstała ze swojego miejsca, udając, że ziewa.
    – Adali zaprowadzi państwa do pokoi – rzekła. – Jestem zmęczona i udam się teraz na spoczynek. Zobaczymy się jutro rano.
    Sala była już pusta. Tylko paru służących kręciło się, zbierając ostatnie pozostałości po weselnej uczcie. Nikt nie zauważył Rory'ego Maguire'a, siedzącego w cieniu przy kominku, z głową opartą na kolanie. Irlandczyk wpatrywał się w ogień i rozmyślał o tym, ile miał szczęścia, że dowiedział się, iż Fortune jest jego córką i dziś widział ją szczęśliwie wychodzącą za mąż. Świadomość, że wiedział o tym jedynie Adali i ksiądz, którzy wraz z nim dźwigali to brzemię, była bardzo krzepiąca.
    Była taką cudowną panną młodą. Złocisty brąz jej sukni wydobywał złoty połysk jej rudych włosów. Rory westchnął. Za parę miesięcy odjedzie od niego na zawsze. Wyjedzie z Maguire's Ford, które powinno należeć do niej, nie tylko ze względu na matkę, ale poprzez więzy krwi z samymi Maguire'ami. Wyjedzie na inny kontynent, daleko za oceanem, w miejsce, którego nie umiał sobie nawet wyobrazić. I Rory Maguire uczynił coś, czego nie robił od wielu lat. Zaczął się modlić. Modlił się z całego serca, żeby jego córka była szczęśliwa i zadowolona po kres swoich dni.

*

    Szczęśliwa. Fortune pomyślała, że jeszcze nigdy w życiu nie była taka szczęśliwa. W czasie tańców Kieran wziął ją za rękę i oboje wymknęli się z sali, bez słowa wbiegli po schodach do sypialni, wpadli do środka i zamknęli za sobą drzwi. Kieran demonstracyjnie położył klucz na parapecie okna. Fortunę roześmiała się.
    – Chciałabym spytać, czy potrafisz pomóc damie zdjąć suknię.
    Kieran uśmiechnął się, obrócił ją i zaczął rozsznurowywać stanik jej sukni.
    W tym samym czasie Fortune rozwiązywała tasiemki przytrzymujące spódnicę. Po krótkiej chwili została w samej koszuli i halce. Zadarła ją do góry i wyciągnęła ku mężowi szczupłą nogę. Kieran przykląkł, zsunął z nogi dziewczyny jedwabną podwiązkę, po czym zaczął rolować w dół kształtnej nogi złotą jedwabną pończochę, jednocześnie całując jej kolano. Fortune zachichotała. Powtórzył całą procedurę na drugiej nodze żony. Potem jednak zaskoczył ją, wsuwając ręce pod halkę, mocno chwytając ją za pośladki, przyciągając ją do siebie i sugestywnie przyciskając twarz do jej brzucha.
    Poprzez materiał bielizny Fortune czuła ciepło. Dotknęła rękami jego ciemnej głowy i zaczęła głaskać ją delikatnie. Miał gęste włosy, jedwabiste w dotyku. Spojrzał na nią i dziewczyna wstrzymała oddech na widok namiętności, jaką ujrzała w jego ciemnoniebieskich oczach. Instynktownie poluzowała halkę i pozwoliła jej opaść na ziemię, po czym ściągnęła przez głowę koszulę i opuściła ją na podłogę. Kieran puścił ją na chwilę, aby jedwabna bielizna mogła się z niej zsunąć, po czym chwycił ją ponownie, lecz tym razem pochylił nieco głowę i dotknął ustami jej wzgórka Wenery.
    Zakręciło jej się w głowie. Mocniej zacisnęła palce na jego włosach. Ścisnęło ją w gardle i przez dłuższą chwilę nie mogła wydobyć głosu. Serce tłukło jej się w piersi. Ogarniała ją fala gorąca.
    – Fortune! Chcesz mi wyrwać włosy z głowy? – usłyszała zduszony głos Kierana. Spojrzała w dół i zobaczyła, że mocno trzyma go za czuprynę.
    – Och! – Rozluźniła uchwyt. W błękitnych oczach mężczyzny pojawiło się rozbawienie.
    – Masz mocny chwyt, żono – oświadczył. Potem wstał.
    – Bardziej mi się podobało, kiedy klęczałeś u mych stóp – odpowiedziała żywo, czując, jak słabnie cudowny szok, wywołany jego intymnym pocałunkiem.
    – Bez ubrania wyglądasz absolutnie czarująco – powiedział.
    – Teraz przyszła pora na ciebie, mój panie – odpowiedziała frywolnie. Ściągnęła z niego kamizelkę i cisnęła ją na stos, na swoją suknię ślubną i halki. Rozwiązała tasiemki przy koszuli Kierana i wsunęła dłonie pod materiał, przyciskając je do jego torsu. Zsunęła mu koszulę z ramion, schyliła głowę i zaczęła muskać jego gorące ciało lekkimi pocałunkami. Nie potrafiła się powstrzymać, żeby nie przesunąć językiem po jego skórze. Kieran zacisnął zęby. Zachowywała się jak kurtyzana, a przecież wiedział, że nie jest ladacznicą.
    – Zaraz zdejmę spodnie – ostrzegł.
    Kiedy nie odpowiedziała, nie przestając go lizać i całować, rozpiął i opuścił tę część garderoby. Fortune poderwała głowę.
    – Nie nosisz kalesonów! – szepnęła. Utkwiła oczy w jego męskości. Miała braci, nie była więc zdziwiona widokiem. Chodziło o rozmiar! Wpatrywała się zafascynowana, choć nieco przestraszona. – Cudownie. Dlaczego nie nosisz kalesonów? – Pragnęła wyciągnąć rękę i go dotknąć.
    – To strata czasu i materiału – powiedział, zaintrygowany jej reakcją. Przyciągnął ją do siebie. Wtopiła się w jego ciało, czując wpijającą się w udo jego twardą męskość. Przesunął palce po jej ustach. Dostrzegł w jej oczach niewinne pożądanie. Żałował, że jest dziewicą, pragnął bowiem natychmiast zagłębić się w jej słodkiej miękkości.
    – Pospiesz się! – wyszeptała mu do ucha.
    – Jeszcze nie jesteś gotowa – oświadczył. – Czy nie widzisz, że chciałbym cię posiąść natychmiast, Fortune? Ale nie mogę cię skrzywdzić. Chcę, żeby nasz pierwszy raz był doskonały. Całe życie czekałem na ciebie! – Opadł ustami na jej usta w mocnym pocałunku i pozbawił ją tchu.
    Wziął ją na ręce, zrobił krok ponad stosem aksamitu i jedwabiu jego spodni i koszuli. Przeszedł przez pokój i delikatnie złożył ją na łóżku.
    Spojrzała na niego do góry i wyciągnęła ręce. Uśmiechnął się i położył się obok niej, wziął ją za rękę i pocałował najpierw dłoń, a potem każdy palec z osobna.
    – Jesteś najpiękniejszą dziewczyną, jaką kiedykolwiek znałem – powiedział z powagą. – I jedyną dziewczyną, jaką pokochałem.
    – I ja cię kocham, Kieranie. Nigdy nie kochałam żadnego mężczyzny, żadnym nie byłam nawet zafascynowana. Chcę ci dać rozkosz, ale nie mam zielonego pojęcia, jak to zrobić. Mama nie powiedziała mi prawie nic, bo podobnie jak moja siostra, twierdzi, że namiętność pomiędzy dwojgiem kochających się ludzi jest czymś cudownym i niemożliwym do opisania. Uśmiechnął się do jej oczu i Fortune poczuła nagle, że przepełnia ją uczucie ogromnego zadowolenia ze świadomości, iż jest kochana.
    – Bądź spokojna i pozwól mi uwielbiać cię po swojemu. Nie masz się czego bać, Fortune.
    – Chcesz mnie pożreć? – zażartowała.
    – Kawałek po kawałku, przez całą wieczność – odpowiedział. Powrócił ustami na szyję dziewczyny. Pod wargami wyczuwał przyspieszony z podniecenia puls. Przez chwilę pozostał bez ruchu, po czym uniósł ciemną głowę i położył na jej piersi, wsłuchując się w szaleńcze bicie jej serca.
    Fortune czubkami palców głaskała głowę Kierana. Nie wiedziała, czego oczekiwać. Chociaż było bardzo miło, w gruncie rzeczy wcale nie czuła zbytniego podniecenia. A jednak mama i India sprawiały wrażenie, że lubią uprawiać miłość. Co z nią było nie tak? W tym momencie Kieran podniósł głowę i pocałował jej piersi. Głośno, niemal z bólem wciągnęła powietrze.
    Leżała bezradnie w jego ramionach. Potem Kieran zaczął ją czule gładzić swoją wielką dłonią.
    – Och! – wyrwał jej się z ust okrzyk zaskoczenia.
    Przetoczył się na plecy, pociągając ją na siebie. Czuła, że policzki jej płoną wskutek niezwykłej intymności, gdy ich nagie ciała zetknęły się od ramion aż po czubki palców. Jego dłonie pieściły jej ciało, przesuwając się po nagle uwrażliwionej skórze. Potem jego ręce zacisnęły się wokół szczupłej kibici i uniosły ją w górę tak, że jej piersi zawisły nad jego twarzą. Wargi męża zamknęły się wokół jednej z nich. Fortune pomyślała, że teraz wszystko stało się o wiele bardziej podniecające i oddała się rozkoszy, która rodziła się pod wpływem jego działań. Gdy przeniósł usta na drugą pierś, głęboko westchnęła.
    Znów się przetoczyli. Ponownie leżała na plecach. Zaczął gładzić jej piersi i brzuch. Przez jej ciało znów przetoczyła się fala gorąca, a w zakazanym miejscu pomiędzy nogami poczuła wyraźne mrowienie. Nie mogła się powstrzymać, żeby nie jęknąć. Uśmiechnął się ze zrozumieniem i oparł dłoń na jej wzgórku łonowym. Przeszyło ją niezwykłe uczucie. Jeden palec zaczął wędrować w tę i z powrotem wzdłuż szczeliny pomiędzy jej nogami.
    – Niedługo będziesz gotowa, kochanie – wymruczał prosto w jej usta.
    – Zrób to, co robiłeś wcześniej – poprosiła Fortune. – Proszę!
    – Mała ladacznico – roześmiał się i wsunął w nią palec. Gdy osiągnął cel, Fortune westchnęła z rozkoszy. To było to, czego pragnęła.
    Nie pieszczot, ale podniecenia, wywołanego własną żądzą.
    – Och, tak! Nie przestawaj, Kieranie, nie przestawaj! – zawołała.
    Nie miał najmniejszego zamiaru przerwać. Bawił się wrażliwym wzgórkiem jej ciała, drażniąc go, podniecając i zmuszając Fortune do jęków namiętności. Chociaż gotowało się w niej z pożądania, nie zaprzestawał słodkiej tortury.
    – Otwórz się dla mnie, Fortune!
    – Jeszcze nie – błagała, pragnąc więcej.
    – Teraz! – powiedział ochrypłym głosem, siłą wciskając kolano pomiędzy jej uda i rozchylając je. – Teraz, moja słodka, zanim eksploduję z pożądania! – Przesunął się, po czym dwoma palcami mocno uszczypnął miłosny guziczek, przyprawiając Fortune o paroksyzm rozkoszy. W tym właśnie momencie wtargnął głęboko w jej ochocze ciało. Poczuł, jak na skutek silnego pchnięcia jej dziewictwo pęka i usłyszał pełne zdumienia westchnienie.
    Jego wtargnięcie było bolesne, ale ból szybko minął. Miała głęboką świadomość należenia do niego. Jej pierwszą reakcją była obawa, ale jednocześnie czuła, jak ją wypełniał. To było takie naturalne. I takie doskonałe. Westchnęła głęboko i otoczyła go ramionami.
    – Spójrz na mnie – polecił.
    Uniosła powieki i spojrzała mu prosto w oczy, które przepełnione były taką miłością i namiętnością, że omal się nie rozpłakała.
    – Kocham cię, Fortune – powiedział kolejny raz. – Kocham cię! – I zaczął się w niej poruszać. Z każdym ruchem jego miłosnej włóczni była coraz bardziej świadoma budzącej się nowej przyjemności, która sięgała jej duszy. Nie odrywała spojrzenia od jego oczu, dopóki intensywność doznań nie stalą się tak ogromna, że jej oczy zamknęły się same, i Fortune, po raz pierwszy w życiu, poszybowała do gwiazd.
    Zanurzał się coraz głębiej w jej słodkie ciało. Mocno wbiła palce w muskularne ramiona męża.
    – Proszę! Proszę! – zawołała ochrypłym głosem.
    Rozumiał jej doznania, ponieważ sam doświadczał tych samych przyjemności, gdy ich ciała, stanowiące teraz jedność, szczytowały w gwałtownym ogniu namiętnego spełnienia.
    – Kieranie! Ach, to cudowne, ukochany! Cudowne! – zawołała Fortune, porwana przez szalony wir i rzucona w otchłań gorącej ciemności.
    Zaspokoił swoje pragnienie, zraszając jej sekretny ogród swoimi sokami, po czym opadł na jej bujne ciało. Z trudem łapał oddech. Szybko zorientował się, że za wiele waży, żeby na niej leżeć, więc stoczył się na bok. Leżał, dysząc ciężko. Kiedy serce zaczęło mu bić spokojnie, usłyszał coś. Ciche pochlipywanie. Wstrząśnięty odwrócił się do niej.
    – Fortune, co się stało? Dlaczego płaczesz? Zrobiłem ci coś złego? – Pomyślał, że okazał się bydlakiem. Był tak pochłonięty swoją przyjemnością, że przestał myśleć o niej. Wziął ją w ramiona. – Co się stało, skarbie? Powiedz mi!
    – Jestem taka szczęśliwa – załkała i rozpłakała się na jego szerokiej piersi. – Nigdy jeszcze nie byłam taka szczęśliwa, Kieranie! Warto było czekać na ciebie, ukochany. Nie sądziłam, że kiedykolwiek znajdę miłość. Kiedy spotkałam twojego brata, natychmiast zorientowałam się, że to nie ten wymarzony, ale myślałam, że będę musiała na niego przystać, bo tego oczekiwano… – Nowy potok łez potoczy! się z jej oczu. Miał ochotę się roześmiać, słysząc jej niewinne wyznanie. Chciał krzyczeć z radości. Zamiast tego przytulił ją mocno do siebie.
    – Ja też nie myślałem, że spotkam swoją miłość, ale kiedy cię ujrzałem, Fortune, od razu wiedziałem, że nie mogę pozwolić, żeby Willy cię dostał.
    Gdybyś go wybrała, wykradłbym cię, jak to było w zwyczaju moich celtyckich przodków. Jesteś moja! Zawsze byłaś i zawsze będziesz. A teraz przestań chlipać, kochanie i pocałuj mnie – powiedział, obracając ją twarzą do siebie.
    Ich usta spotkały się w niemal rozpaczliwym pocałunku. Odrywając się od niego, Fortune spytała otwarcie:
    – Czy dziś w nocy możemy się jeszcze raz kochać? Kiwnął głową.
    – Tak, ale pozwól mi chwilę odpocząć, a i sobie również, kochanie. Mam ci jeszcze wiele do pokazania i nauczenia. Mam nadzieję, że nie będziesz rozczarowana.
    – Chcę wiedzieć, jak ci dać przyjemność – powiedziała.
    Potem wstała z łóżka i przebiegła przez pokój do kąta, gdzie pozostawiono srebrny dzbanek, miskę i stosik miękkich ściereczek. Przyniosła je do łóżka, po czym najpierw obmyła się sama, a następnie starannie opłukała jego męskość.
    – Mama nazywa te ściereczki ręcznikami miłości. Uważa, że należy się myć po każdym miłosnym stosunku, aby potem być gotowym na więcej.
    Nigdy jeszcze nie słyszał o czymś takim, ale wydało mu się to całkiem sensowne i nie miał żadnych zastrzeżeń do samej procedury.
    – To mi się podoba – powiedział. – Czy zawsze będziesz się o mnie tak czule troszczyła, Fortune? – Wyciągnął ręce i zaczął gładzić jej piersi.
    – Tak – stwierdziła, ostrożnie odstawiając miskę i ściereczki, po czym wspięła się z powrotem na łóżko i usiadła na Kieranie. Okraczyła go swoimi mlecznymi udami, jak rumaka. – Mogę cię dosiąść, mój panie, jak Pioruna. Czy okażesz się równie krzepkim wierzchowcem? – zażartowała, nieomal mrucząc z rozkoszy, gdy ugniatał jej piersi. Odgięła się do tyłu i jego dłonie przesunęły się wzdłuż tułowia dziewczyny na plecy, a potem zaczęły wymownie ugniatać jej pośladki.
    – Och! – krzyknęła, wijąc się w jego rękach. Zaśmiał się i spojrzał na nią z błyskiem w oczach.
    – A więc nie boisz się mojej żądzy, moja piękna żono. Silnymi palcami masował jej ciało. Czuł, jak z każdym prowokacyjnym ruchem Fortune twardnieje jego miłosna włócznia. Pytała, czy będą mogli się ponownie kochać jeszcze tej nocy. Teraz z kolei on się zastanawiał, czy potrafiłby przestać. Nigdy jeszcze nie pragnął żadnej kobiety tak jak Fortune. Zwykle łatwo zaspokajał żądzę jednym dobrym parzeniem się, ale nie będzie tak z nowo poślubioną małżonką.
    Fortune poczuła jego drżenie. Uniosła się ponad jego męskością i powoli opuściła się na nią, wzdychając namiętnie. Jęknął i pociągnął ją ku sobie, aby móc ją całować i zaczął się rytmicznie poruszać. Ich usta spotkały się. Ich serca biły szaleńczo.
    – O Boże! – zawołała rozpaczliwie Fortune, gdy kolejny raz zanurzył się w niej z bezlitosną uporczywością. A potem gwiazdy eksplodowały jej w głowie, przed oczami i w sercu.
    – Fortune, moja miłości! – zawołał, szczytując ponownie. Zacisnął wokół niej ramiona, ona zaś znów przywarła do niego. Potem nalegał, żeby zasnęła.
    – Jesteś taką ognistą kochanką, najdroższa – oświadczył – ale musisz odpocząć. Ja też.
    – Tak, mój panie mężu – słodkim głosem odpowiedziała zaspokojona Fortune. – Ale czy możemy zrobić to jeszcze raz, gdy się obudzimy? Kieranie! Czemu się śmiejesz? Czy powiedziałam coś zabawnego? Cudem udało mu się stłumić rozbawienie.
    – Czy wszystkie kobiety w twojej rodzinie są równie namiętne, Fortune?
    – Czy namiętność z własnym mężem jest czymś niewłaściwym? – zapytała z autentyczną ciekawością.
    – Nigdy nie usłyszysz, żebym się na to uskarżał, kochanie – powiedział. – Jedna myśl przyszła mi teraz do głowy. Nie muszę się bać, że mój młodszy braciszek mnie zabije, dowiedziawszy się o naszym ślubie, Fortune. Ty sama zabijesz mnie dużo wcześniej swoją rozkoszną namiętnością. Will nie ma pojęcia, że cudem udało mu się ujść z życiem. – I roześmiał się.
    – Drań! – krzyknęła. – Ale nie odpowiedziałeś na moje pytanie. Czy możemy się kochać, kiedy odpoczniemy?
    – Tak – odparł i dodał: – Ciekawe, czy dożyję rana, ty cudowna ladacznico.
    – Skoro pokazałeś mi rozkosze namiętności, kochany, zamierzam zachować cię przy życiu – stwierdziła.
    – Zadowalanie cię wypełni mi całe życie – odpowiedział, przyciągając ją do siebie tak, że słyszała miarowe bicie jego serca.
    – Będziesz musiał ciężko pracować – powiedziała.
    – Będę, madam, będę – oświadczył. – Tego możesz być pewna.

ROZDZIAŁ 11

    Co chcesz przez to powiedzieć, że Kieran poślubił Fortune Lindley?
    Jane Devers patrzyła na męża nierozumiejącym wzrokiem.
    Ślubu udzielił im wczoraj wielebny Steen w kościele w Maguire's Ford.
    Byłem obecny na ceremonii – odpowiedział jej mąż.
    I pozwoliłeś na to? – Czuła narastający gniew. – Pozwoliłeś temu swojemu celtyckiemu pomiotowi ożenić się z najbogatszą dziedziczką w całym Fermanagh? Jak mogłeś? – Na jej bladej twarzy pojawiły się czerwone plamy, oddychała ciężko.
    A jak mogłem temu zapobiec? – zapytał spokojnie. – Książę Glenkirk i jego żona byli zadowoleni z tego związku. I nigdy więcej nie nazywaj mojego starszego syna pomiotem, Jane.
    A kim niby jest? – krzyknęła. – Twój katolicki ślub był nielegalny. To królewskie prawo! Twoje dzieci spłodzone z tą kreaturą którą nazywałeś swoją pierwszą żoną były więc nieślubne, ja jednak uważałam inaczej i wychowywałam je jak swoje własne. Kiedy uznałeś Williama za swojego prawowitego następcę, sądziłam, że myślimy tak samo, Shane.
    To ty, moja droga, powiedziałaś, że jeśli Kieran nie zostanie protestantem, muszę go pozbawić prawa do Mallow Court, żeby ochronić majątek i żeby pozostał w rękach Deversów. Czy teraz próbujesz mi powiedzieć, że gdyby Kieran ustąpił i został protestantem, nadal utrzymywałabyś, że jest nieślubnym dzieckiem, bo mój pierwszy ślub z Mary Maguire został zawarty w kościele katolickim?
    – Tak! – odparła zuchwale. – Właśnie tak! Nie pobraliśmy się z miłości, Shane. Ty poślubiłeś mnie ze względu na mój posag, ja wyszłam za ciebie dla Mallow Court. Naprawdę sądzisz, że po narodzinach Williama powinnam pozwolić, aby majątek przypadł Kieranowi? Zresztą gdybym nie urodziła ci syna, tylko córkę, chciałabym Mallow Court dla Bessie. Mallow Court nie należy do ciebie, Shane. Mój ojciec zapłacił za niego szczerym złotem, ja zaś przypieczętowałam transakcję, pozwalając ci stękać i pocić się nad moim ciałem, żeby móc dać ci córkę i syna. Wobec prawa tylko oni są twoimi prawowitymi potomkami! Nie zapominaj o tym!
    – Nie jestem taki głupi, żeby myśleć, iż pobraliśmy się z miłości, Jane. Sądziłem jednak, że mając ze sobą dwójkę wspólnych dzieci i żyjąc tyle lat ze sobą, żywimy wobec siebie jakieś ciepłe uczucia. Przykro mi, że się myliłem – powiedział.
    – Wy, Irlandczycy, jesteście takimi romantykami – parsknęła. – Małżeństwo, jak wiele innych spraw, jest rozwiązaniem praktycznym, Shane. Ale teraz porozmawiajmy o tej katastrofie, która nas dotknęła. Nie można pozwolić, żeby Kieran przejął Erne Rock i Maguire's Ford. Tutejsi katolicy, którzy nie chcą opuścić okolicy, zyskaliby zbyt wielką przewagę.
    – Kieran i Fortune nie pozostaną w Ulsterze, Jane. Nie dostaną Maguire's Ford. Już to wcześniej słyszałaś. Majątek zostanie podzielony pomiędzy dwóch młodszych synów księcia, Adama i Duncana Lesliech, którzy już przybyli do zamku. Książę, jego żona, Fortune i Kieran wyjadą na wiosnę, gdy księżna urodzi dziecko i będzie mogła z nim bezpiecznie podróżować.
    – Tak ci powiedzieli – rzekła z jadem w glosie Jane Devers. – Nie jestem aż taka głupia, żeby nie rozumieć, co zrobił Kieran. Celowo skusił Fortune Lindley, żeby nie dostała się Williamowi. William podejrzewał to przez cały czas. Po co Kieran poślubił tę dziewczynę, jeśli nie dla ogromnego majątku? Bo co poza tym jest w niej atrakcyjnego? Kieran jest Irlandczykiem i ziemia jest dla niego bardzo ważna. Postanowił zdobyć większy majątek niż brat. To dlatego zgodził się zrezygnować z Mallow Court. Ach, wy, Irlandczycy, jesteście diabelnie cwani, ale Kieranowi się nie uda, obiecuję ci to, Shane! Prawo nie zezwoli, żeby zdradziecki katolik otrzymał taką nagrodę!
    – Nie wtrącaj się do tego, Jane! Zabraniam ci, bo ściągniesz nieszczęście na nasz dom. Kieran i jego żona nie będą mieli Maguire's Ford. Leslie z Glenkirk nie jest tak głupi, żeby przekazać tak cenny majątek w ręce zięcia katolika. Rodzina Lesliech ma przyjaciela w osobie króla Karola i spore wpływy na królewskim dworze. Syn księżnej jest bratankiem monarchy. Gdyby pragnęli Erne Rock i Maguire's Ford dla swojej córki i Kierana, mieliby królewską ochronę, bez względu na obowiązujące prawo. Ale oni tego nie chcą. Są dość rozsądni, żeby przewidzieć, jakie wywołałoby to problemy, a nie chcą kłopotu dla swoich poddanych. Obaj synowie, którzy otrzymają majątek, są protestantami. Nie możesz odebrać Maguire's Ford Lesliem z Glenkirk, Jane. Nie masz podstaw do jakichkolwiek oskarżeń. Zostawmy więc to i zastanówmy się, jak powiedzieć o wszystkim Williamowi, kiedy za parę tygodni wróci z Emily Annę z podróży poślubnej. Pobladła.
    – Ach, mój syn! Co sobie pomyśli o takim obrocie wydarzeń? Biedny William!
    – Biedny William? Czemu miałabyś go żałować, Jane? Jest spadkobiercą wszystkiego, co mam. Ożenił się z młodą dziewczyną, która go naprawdę kocha, i pewnego dnia wniesie mu cały pokaźny majątek po swoim ojcu. Czemu masz go żałować, Jane? Bo nadal żywi niemądre i nigdy nieodwzajemnione uczucia do dziewki, która nie dostrzegła w nim nic wartościowego i godnego miłości? Najlepiej będzie, jeśli wyzbędzie się tego dziecinnego pożądania i przestanie pragnąć żony brata. – Spojrzał ostro na swoją małżonkę. – Ty zaś nie zepsujesz Williamowi i Emily Annę podróży poślubnej i nie wyślesz mu wiadomości do Dublina. Niech spędzą te parę tygodni ze sobą i zaznają trochę radości, zanim zaczniesz ich zatruwać swoją goryczą, moja droga. Kieran poślubił Fortune zgodnie z rytuałem Kościoła anglikańskiego, którego głową jest król. Nic nie możesz z tym zrobić, Jane.
    Związek jest legalny, zaaprobowany przez Lesliech, a zakrwawione prześcieradło powiewało dziś rano nad Erne Rock na dowód, że małżeństwo zostało skonsumowane. Kieran nigdy nie wyrządził ci żadnej krzywdy, Jane. Ma prawo do szczęścia tak samo jak William. Nie wtrącaj się. – Patrzył srogo.
    – Twój syn katolik pozwolił sobie na ślub w kościele protestanckim? – zadrwiła. – A więc ta dziewczyna jest dla niego zwykłą dziwką, bo jego małżeństwo mógłby usankcjonować jedynie ślub zawarty według błędnych reguł Kościoła rzymskiego. – Zmrużyła oczy. – Chyba że najpierw ślubu udzielił im ksiądz, którego księżna nazywa swoim kuzynem. Czy tak było, Shane? Czy twój najdroższy syn i jego dziwka najpierw złamali królewskie prawo, a potem zrobili sobie kpiny z naszej prawdziwej wiary? – Wbiła w niego wzrok.
    – Jeśli była jakaś inna ceremonia ślubna, Jane, nic o niej nie wiem i nie byłem na niej obecny – oświadczył. Nie, nie był obecny. Świadkami byli Bride Murphy i Rory Maguire. W tym czasie siedział już w małym kamiennym kościółku w Maguire's Ford z Colleen, Hughem, Molly i ich córkami. Niech Bóg ma go w swojej opiece, gdy Jane się o tym dowie, a przecież kiedyś to nastąpi.
    – Leslie z Glenkirk są protestantami, Jane. To naturalne, że ich córka, wychowana w wierze Kościoła anglikańskiego, otrzymała ślub z rąk wielebnego Steena. I proszę, moja droga, żebyś nie nazywała mojej synowej dziwką.
    Sfrustrowana i niewiarygodnie wściekła Jane Devers straciła spokój i panowanie nad sobą, z którego była taka dumna. Zacisnęła palce wokół karafki z winem i cisnęła nią w męża.
    – Nienawidzę cię! – wrzasnęła. Shane Devers uchylił się i wybuchnął śmiechem.
    – No, no, moja droga Jane, to chyba najsilniejsza emocja, jaką okazałaś podczas tych wszystkich lat naszego małżeństwa. Do twarzy ci z tym.
    Gapiła się na niego z otwartymi ustami. Oczy niemal wyszły jej z orbit. Potem z rozpaczliwym okrzykiem Jane Devers wybiegła z biblioteki męża. Była przerażona sytuacją, przerażona swoją niezdolnością do zaradzenia jej i utratą panowania nad sobą. Zaczęła szlochać, ale po chwili przestała. Musi wiedzieć więcej o tym ślubie. Pospieszyła do swoich apartamentów i wezwała pokojówkę, Susann.
    – Sprawdź, czy ktoś ze służby ma krewnych w Maguire's Ford – poleciła. – Wczoraj mój pasierb poślubił łady Lindley i chciałabym wiedzieć wszystko o tym wydarzeniu.
    – Dobrze, milady. Pomoc kuchenna ma rodzinę w Maguire's Ford, milady. Czy mam z nią porozmawiać? – odpowiedziała obojętnie Susann. Jej pani nie lubiła okazywania uczuć, ale Susann była zaskoczona nowiną.
    – Tak – odparła Jane Devers. – Powiedz jej, że jeśli dobrze się sprawi, dostanie sztukę srebra.
    – Dobrze, milady – dygnęła Susann i wybiegła z komnaty.

*

    Parę dni później Jane Devers dowiedziała się wszystkiego, co chciała wiedzieć o ślubie pasierba. To była radosna uroczystość, na którą książę zaprosił całą wioskę. Gdy to usłyszała, ucieszyła się, że William nie związał się z Fortune Lindley. To, że książę i jego rodzina obcowali z tymi nędznymi Irlandczykami, było doprawdy niesmaczne. Może rodzina Lesliech była zamożna, ale niewątpliwie nie należała do prawdziwej elity. Jak mogli być ludźmi z klasą, skoro księżna nie wstydziła się urodzić bękarta zmarłemu następcy tronu?
    Jednak znacznie ciekawsza była informacja, że kochanka męża uczestniczyła w uroczystości wraz ze swoimi dwoma córkami. I że wszyscy spędzili noc w Erne Rock. Shane nie wiedział, że parę razy widziała te dwie smarkule w Lisnaskea. I bardzo jasno powiedziała wielebnemu Dundasowi, że żadna szanowana rodzina nie powinna zaakceptować tych dziewcząt jako małżonek dla swoich synów. Pochodziły z nieprawego łoża. Były katoliczkami. Ale fakt publicznego pojawienia się Shane'a z nimi na ślubie Kierana był zniewagą, której nigdy nie zapomni. Shane zapłaci za swoje zachowanie. A Kieran zapłaci za swoją zdradę.
    Właściwie prawie nie widywała męża. Od lat mieli oddzielne sypialnie. Spotykali się jedynie przy kolacji, tyle że ostatnio Shane wieczory spędzał często poza domem. Pewnie ze swoją rozczochraną zdzirą i jej dwoma bachorami. W efekcie niemal wcale ze sobą nie rozmawiali. Nie przejmowała się tym. Wkrótce William miał powrócić do domu z Emily Annę, a wtedy zadecydują, co należy zrobić z Kieranem i posiadłością Maguire's Ford. Nie liczyły się słowa Shane'a, iż Kieran nie dostanie tego majątku. Nie wierzyła mu. Czemu księżna miałaby oddawać ziemie otrzymane od zmarłego męża dzieciom ze swojego ostatniego związku? Ona by tego nie zrobiła na pewno. Nie oddałaby ziemi synom poczętym z innym mężem. Jasmine Leslie wykorzysta swój wpływ na króla Karola, żeby przekazać Maguire's Ford swojej córce i Kieranowi. Sprowadzenie ze Szkocji dwóch młodszych synów było zwykłym podstępem. Cóż, nie udał się i Kieran Devers nie będzie ważniejszy od jej syna!
    Kieran i Fortune, szczęśliwie nieświadomi myśli Jane Devers, spędzali dni po weselu na kochaniu się i konnych przejażdżkach. Ich wzajemna namiętność była tak wielka, że codziennie wieczorem z trudem mogli się doczekać chwili opuszczenia jadalni. W końcu Jasmine powiedziała im, żeby się nie fatygowali schodzeniem na dół, tylko kazali sobie przysłać jedzenie na górę, aby móc się posilić w chwili, gdy przypomną sobie o innym głodzie niż nienasycenie sobą nawzajem.
    – Mamo! – Fortune zaczerwieniła się zakłopotana, ale Kieran się roześmiał.
    – Dziękuję za zrozumienie, madam – rzekł z łobuzerskim wyrazem twarzy i mrugnął do niej.
    Słysząc jego odpowiedź, książę i Rory Maguire roześmieli się głośno, a ojciec Cullen z trudem się pohamował.
    – Cisza panująca w Lisnaskea jest wręcz podejrzana – zauważył książę.
    – Słyszałem, że lady Jane i jej poczciwy małżonek poważnie się pokłócili o ślub Fortune i Kierana. Kuchta z Mallow Court dostała sztukę srebra w zamian za wszelkie informacje, jakie mogła uzyskać od swoich krewnych w Maguire's Ford. Teraz krążą pogłoski, że sir Shane i jego żona nie rozmawiają ze sobą, jeśli tylko mogą tego uniknąć. Zrobi się ciekawie, gdy młody Will wróci do domu z żoną – powiedział Rory.
    – Na pewno nie urządzi żadnej sceny – odezwała się Fortune.
    – Odtrąciłaś go i poślubiłaś jego brata, dziewczyno. Kieran może ci powiedzieć, że Will nigdy nie rezygnował łatwo z tego, czego zapragnął – usłyszała w odpowiedzi.
    – Porozmawiam z bratem – oświadczył Kieran. Maguire uniósł jasne brwi.
    – Jeśli tylko uda ci się zbliżyć na odpowiednią odległość, Kieranie Devers, bo twój brat będzie żądny krwi. No, chyba żeby ta prosta dziewczyna, którą poślubił, zawładnęła jego sercem.
    – Sądzisz, że jest niebezpieczny? – zapytała Fortune męża, gdy wieczorem położyli się do łóżka. Byli nadzy i nasyceni. Kieran spoczywał na poduszkach, ona opierała się o jego tors. Jego ogromne dłonie bawiły się słodkimi, okrągłymi piersiami żony, drażniąc je lekko.
    – Nie wiem – odpowiedział i przesunął dłoń, żeby odgarnąć na bok jej włosy i pocałować miękki kark dziewczyny. – Nigdy jeszcze nie widziałem go tak wyprowadzonego z równowagi. – Ugryzł ją, a następnie mokrym językiem polizał ślad po ukąszeniu.
    Pochwyciła jego drugą dłoń i pociągnęła ku górze, po czym wzięła w usta jeden z jego palców i zaczęła kusząco ssać. Wędrowała językiem wokół palca, jakby w zamyśleniu, aby nagle puścić go i rzec:
    – Czy jego żona potrafi nim sterować tak, jak jego matka? Może powinniśmy spróbować zawrzeć pokój za pośrednictwem Emily Annę.
    – Nie sądzę, żeby było to możliwe, bo Emily Annę jest jeszcze bardzo młoda i z całego serca kocha Willa. Będzie mówiła i robiła wszystko, żeby sprawić mu przyjemność. Nie, wydaje mi się, że mam niewielkie szanse na pogodzenie się z rodziną.
    – Twój ojciec cię nie opuści – przypomniała mu Fortune.
    – Nie opuści, ale nie uczyni nic ponadto. Musi żyć z moją macochą i moim rodzeństwem, kiedy nas już dawno tu nie będzie.
    – Powinniśmy więc ich wszystkich zignorować. Chyba nie ma innego rozwiązania. Za pół roku wyjedziemy, a w obliczu nadchodzącej zimy nie widzę wielkich szans, żeby twoja macocha sprawiała jakieś kłopoty – powiedziała Fortune. Odwrócił żonę ku sobie, żeby ją pocałować, ale nic nie odpowiedział. Jego małżonka nie znała Jane Devers tak dobrze, jak on. Na pewno nawet w tej chwili wysilała mózg, żeby intrygować przeciwko rodowi Leslie z Glenkirk i znaleźć wytłumaczenie dla swoich podłych postępków jako zgodnych z jej religijnymi przekonaniami. Nie chodziło o to, że katolicy byli szczególnie lepsi, bo nie byli. Kieran zachodził w głowę, w jaki sposób katolicy i protestanci potrafili usprawiedliwiać swoją wzajemną wrogość i liczne podłości, przez cały czas utrzymując, że Bóg wybrał tylko ich. To przeczyło zdrowej logice.
    Pod koniec października z Lisnaskea przyjechała Maeve Fitzgerald, żeby poinformować przyrodniego brata, że powrót do domu Williama Deversa i jego świeżo poślubionej żony jest spodziewany tego dnia.
    – Tata mówi, żebyś się miał na baczności, bo ta kobieta, którą poślubił, na pewno knuje coś złego.
    – Słyszałem, że ostatnio tata niewiele czasu spędza w Mallow Court – zauważył brat.
    – I dobrze – odparła ostro Maeve. Kieran otoczył ją ramieniem.
    – O co chodzi, dziewczyno? Maeve głęboko westchnęła.
    – Nie chcę opuszczać mamy, ona zaś chce, żebyśmy wyjechały z wami na wiosnę. I ma rację. Nic tu po nas. Zostaniemy pozbawione domu przez taką Jane Devers i protestantów jej pokroju. Ale co się stanie z mamą po naszym wyjeździe?
    – Tata ją ochroni – powiedział Kieran, usiłując pocieszyć przyrodnią siostrę.
    – A kiedy tata odejdzie? Sądzisz, że twój młodszy brat uszanuje fakt, że tata zbudował dom dla mamy i zabezpieczył ją finansowo? Wyrzuci ją stamtąd i wypędzi z Lisnaskea, jedynego miejsca, jakie zna. A wszystko dlatego, że jest katoliczką. Boże, pomóż jej!
    – Możemy zaplanować, że jeśli to kiedykolwiek nastąpi, przyjedzie do nas, do Nowego Świata, Maeve – obiecał Kieran.
    – Nienawidzę protestantów! – oświadczyła Maeve. – Dziś mają władzę w Ulsterze, ale pewnego dnia sczezną w piekle za swoją bezbożność i fałszywą wiarę. Cieszę się z tego!
    – Moja żona jest protestantką – przypomniał Kieran siostrze.
    – Fortune jest inna, i przynajmniej kiedyś przyjęła katolicki chrzest. Z twoją pomocą, Kieranie, pewnego dnia wróci na łono prawdziwego Kościoła, zwłaszcza kiedy już będziecie mieli dzieci – argumentowała Maeve.
    – Nie trać sił i czasu na nienawiść, siostrzyczko – powiedział. Potem odesłał ją z powrotem do Lisnaskea i poszedł zawiadomić swoich teściów, że William Devers niedługo wraca do domu.
    William Devers zjawił się następnego dnia. Przejechał przez Maguire's Ford, jakby diabeł deptał mu po piętach. Wpadł do zamku Erne Rock, omijając zaskoczonego służącego. Znalazł rodzinę zebraną w jadalni, konsumującą resztki wczorajszej kolacji. Zobaczyli go dopiero w chwili, gdy wrzasnął, wyciągając palec w stronę Fortune:
    – Dziwka!
    Zanim James Leslie, Kieran, czy dwóch młodszych Lesliech, zareagowali, Fortune zerwała się na nogi i ruszyła od stołu. Zatrzymała się przed Williamem Deversem i uderzyła go z całej siły w twarz.
    – Jak śmiesz mnie obrażać? – zawołała. – Za kogo siebie uważasz, Williamie Deversie, żeby przychodzić do domu mojej matki i mnie znieważać? Nie masz do mnie żadnego prawa!
    – Miałaś wyjść za mnie! – krzyknął, zaskoczony jej wściekłością. Jego matka i żona cały poprzedni wieczór spędziły na opowiadaniu mu, jakim straszliwym afrontem było małżeństwo Fortune Lindley z Kieranem. Cholera, słuszność była po jego stronie!
    – Nie zawarto żadnego kontraktu małżeńskiego pomiędzy nami i naszymi rodzinami, panie Devers. Przybyłam do Irlandii w poszukiwaniu męża, a ty byłeś pierwszym kandydatem, którego mi przedstawiono. Odmówiłam ci.
    – Żeby móc się łajdaczyć z moim bratem z nieprawego łoża! Przez cały czas, gdy z takim oddaniem zabiegałem o twoje względy, ty myślałaś tylko o nim! Ku jego zaskoczeniu Fortune wymierzyła mu kolejny policzek.
    – Jeśli nie przestaniesz mnie wyzywać i mówić złych rzeczy o moim mężu, panie Devers, udam się do lokalnego magistratu i złożę oficjalną skargę. I niech ci się nie wydaje, że zostanę zignorowana, bo Kieran jest katolikiem. Nie zlekceważą mnie. Jestem protestantką, a mój brat jest ukochanym bratankiem króla. Co do króla zaś, to jego żona jest katoliczką. Jak więc sądzisz, panie Devers, czyją stronę zajmie w tej sytuacji król? Stronę syna drobnego irlandzkiego właściciela ziemskiego czy moją?
    – Kochałem cię, Fortune – powiedział cicho Will.
    – Byłeś mną zafascynowany. Tym co naprawdę kochałeś, Willu, świadomie, czy też nie, był Maguire's Ford i ten zamek. Tak cię wychowała matka – stwierdziła cierpko Fortune.
    – Kieran ich nie dostanie – powiedział William Devers ostrym głosem, a w jego oczach pojawiła się złość i nienawiść. – Mój przyrodni brat nie będzie miał Maguire's Ford ani Erne Rock. Nie pozwolę, żeby katolik był ważniejszy ode mnie, madam!
    – Wiesz, jakie jest przeznaczenie tej posiadłości, Willu – powiedziała Fortune. – Ma być podzielona równo pomiędzy moich braci, którzy teraz siedzą przy stole ze sztyletami, gotowi poderżnąć ci gardło – zakpiła. – A teraz przeproś mnie i swojego brata, który jest moim mężem. Nie ma powodu, żebyśmy żyli w konflikcie.
    – Niech cię piekło pochłonie, ty suko! – warknął i odwrócił się, żeby odejść. W tym momencie Kieran Devers poderwał się od stołu i rzucił się w stronę młodszego brata. Złapał go za kamizelkę i rzekł z ogniem:
    – Nie zabiję cię, żeby nie mieć na sobie znamienia Kaina, no i dlatego, że obiecałem to mojej żonie, Will. Ale jeśli jeszcze kiedykolwiek znieważysz któreś z nas, zapomnę o danym słowie, braciszku, i niech szlag trafi konsekwencje. Małżeństwo ojca z moją matką było zgodne z prawem, tak samo jak małżeństwo z twoją matką. Gdybym był takim bigotem jak ty, upierałbym się, że ten ostatni związek jest nieważny, bo czyż święty Kościół katolicki nie jest jedynym prawdziwym Kościołem? Niektórzy tak twierdzą, Willu, chociaż protestanci by się z tym nie zgodzili. Nie pragnę pomiędzy nami wojny, ale przysięgam na Boga, że stłukę cię do nieprzytomności, jeśli jeszcze kiedykolwiek przybędziesz nieproszony do Erne Rock wywoływać kłopoty! – Puścił brata. – A teraz wynoś się do diabła! – Okręcił Williama Deversa dookoła osi, przyłożył but do siedzenia spodni swojego przeciwnika i dał mu kopniaka.
    Potykając się, William Devers niemal wybiegł z jadalni, ale gdy dotarł do drzwi, odwrócił się i pogroził im pięścią.
    – Pożałujesz tego, co mi zrobiłeś, Kieranie! Będę się przyglądać, jak umierasz, ty i ta twoja wiedźma, którą poślubiłeś i która nawiedza mnie we snach! – I wyszedł.
    – Oszalał – stwierdziła Fortune. – Nigdy nic między nami nie było. Teraz on jest żonaty, ja jestem mężatką, a on nadal nie może przestać.
    – Byłaś jego pierwszą miłością, kochanie – powiedział Kieran. – Z pewnego punktu widzenia trudno mi go winić. Jak mężczyzna może cię kochać, a potem ożenić się z inną, Fortune? Na te słowa Fortune uśmiechnęła się do męża.
    – Tak bardzo cię kocham – rzekła cicho. Siedzący przy stole James i Jasmine Leslie uśmiechnęli się czule do młodej pary, ale Adam Leslie i jego brat Duncan spojrzeli na siebie porozumiewawczo i parsknęli szyderczym śmiechem. Usłyszawszy ich, siostra odwróciła się.
    – Pewnego dnia wy też będziecie tacy beznadziejni, chłopcy – oświadczyła.
    – Nigdy! – zawołał Adam. – Nie lubimy dziewczyn.
    – Ale polubicie – zaśmiał się ich ojciec. – I obawiam się, że nastąpi to szybciej, niż myślimy.
    – I będziemy robić z siebie takich głupków, jak William Devers? Nie wydaje mi się – rzekł zjadliwie Adam. I szybko przeprosił swojego szwagra: – Wybacz, Kieranie. Wiem, że to twój brat, ale…
    – Nie gniewam się. Podejrzewam, że jesteś rozsądniejszy niż Will. – Kieran uśmiechnął się do chłopca.
    – Biedny William – odezwała się ze współczuciem Jasmine.

*

    Ale William Devers nie potrzebował współczucia księżnej Glenkirk. Przepełniony gniewem powrócił do Mallow Court zdecydowany przypilnować, żeby brat i Fortune zostali ukarani za to, co uznał za obrazę wobec siebie. Podtrzymywały go w tym postanowieniu matka i żona, bowiem Emily Annę Devers, podobnie jak jej teściowa, nie wykazywała zbytniej tolerancji wobec katolików.
    – Muszą być całkowicie usunięci z Lisnaskea, i to na dobre. Z pewnością uda się sprawić, żeby twój ojciec to zrozumiał, Williamie. Ci ludzie nas nienawidzą, więc są dla nas niebezpieczni – powiedziała swojemu mężowi.
    – Porozmawiam z nim – odpowiedział William. Ale kiedy przywołał ten temat, Shane Devers okazał zaskoczenie.
    – Co masz na myśli mówiąc, że musimy wyrzucić katolików z Lisnaskea? – zapytał syna. – Oszalałeś? I bez tego pokój pomiędzy protestantami i katolikami jest niezwykle kruchy. A poza tym, gdzie niby mają pójść ci ludzie, którzy mieszkają na tej ziemi od setek lat?
    – Katolicy stanowią dla nas zagrożenie, tato. Ich papistowskie poglądy mogą skazić nasze dzieci – odparł William. Jego ojciec parsknął szyderczo. Miał już dosyć swojej żony, syna, synowej i ich bigoterii. Został protestantem, żeby zdobyć rękę i majątek Jane, ale nigdy nie dyskryminował swoich katolickich sąsiadów.
    Przechodzący służący słyszał dyskusję pomiędzy ojcem i synem. Opowiedział o niej innemu służącemu, którego narzeczona, pokojówka, również podsłuchała podobną rozmowę lady Devers z młodą panią. Plotki zaczęły przeciekać z Mallow Court do Lisnaskea. Sąsiedzi, którzy jeszcze wczoraj byli przyjaciółmi, zaczęli spoglądać na siebie podejrzliwie.
    Ksiądz z Lisnaskea, ojciec Brendan, począł głosić kazania, krytykując tych, którzy przybyli do Ulsteru przekonani o własnej wyższości, gardząc tradycją tych ziem, ich cudownymi legendami i mitami, nazywając Irlandczyków barbarzyńcami i papistami, wymagającymi edukacji. Protestancki pastor, wielebny pan Dundas zaczął nauczać, że tylko wiara protestancka jest słuszna i że każdy, kto się z nią nie zgadza, powinien być siłą nawrócony lub zniszczony. Czczenie Boga zgodnie z inną wiarą było jawną zdradą.
    Pewnego wieczoru, gdy Shane Devers spokojnie siedział ze swoją kochanką w jej domu, popijając whisky, dobiegły do nich jakieś krzyki. Podniósł się ze swojego miejsca przy kominku, podszedł do drzwi, otworzył je i wyjrzał na zewnątrz. Ku swojemu przerażeniu ujrzał ogień palący się w wielu miejscach wsi i usłyszał krzyki i płacz.
    – Muszę iść sprawdzić, co się dzieje, Molly. Zarygluj drzwi i nie otwieraj nikomu, poza mną. Zaraz wracam. – I pospiesznie wyszedł.
    Molly Fitzgerald zamknęła drzwi, tak jak jej nakazał, po czym zawołała obie córki z sypialni i poleciła im siedzieć na dole ze służącą Biddy.
    – We wsi jest jakieś zamieszanie – powiedziała. – Wasz ojciec poszedł sprawdzić, co się stało.
    – Zbierało się na to od tygodnia – ponuro mruknęła Biddy.
    – Co słyszałaś? – zapytała jej pani.
    – Nie więcej niż pani, ale wiem, że młody William Devers krążył wśród protestantów, judząc ich i opowiadając, że stanowimy dla nich zagrożenie i kiedy stąd znikniemy, w Lisnaskea będzie jak w niebie. A zawsze znajdą się tacy, którzy tego będą słuchać, pani.
    – Podli dysydenci! Żeby sczeźli w piekle! – z gniewem zawołała Maeve. – Szkoda, że nie jestem mężczyzną, bo mogłabym z nimi walczyć o prawdziwą wiarę.
    – Nie bądź głuptasem – niecierpliwie rzuciła matka.
    – To zemsta Williama Deversa za małżeństwo brata z lady Fortune. Pożąda Maguire's Ford.
    – Ale przecież Kieran nie dostanie posiadłości. William na pewno o tym wie, mamo – odezwała się Aine, młodsza córka Molly.
    – Ani on, ani jego pazerna matka nie uwierzą w to, dopóki Kieran i Fortune nie opuszczą Ulsteru – ponuro odparła Molly. Krzyki na zewnątrz zdawały się przybliżać i kobiety skupiły się przy kominku. Biddy bez słowa wstała i zaciągnęła zasłony. W świetle ogni dostrzegła niewyraźne postaci mężczyzn, przemieszczających się w stronę domu, ale nic nie powiedziała, tylko skierowała się do frontowych drzwi i zabarykadowała je ciężką dębową belką. Potem poszła na tył domu i tak samo zabezpieczyła drzwi do spiżarni. Molly bez słowa spojrzała pytająco na starą służącą, która ostrzegawczo potrząsnęła siwą głową.
    Do domu zaczął przenikać zapach spalenizny, ale Molly nie przejmowała się, bo dom zbudowano z cegły, z łupkowym dachem. Gniewne krzyki były coraz bliższe i zaczęła się denerwować, gdzie jest sir Shane i czy nic mu się nie stało. Spojrzała na swoje córki, które siedziały przy kominku, w obronnym geście obejmując się nawzajem ramionami. Były niezwykle ciche, nawet zwykle bardzo wygadana Maeve. Nagle rozległo się przenikliwe bębnienie w drzwi. Biddy schowała się w ciemnym kącie pokoju, a Molly, widząc pytające spojrzenia córek, ostrzegawczo przyłożyła palec do ust.
    Gwałtownym uderzeniem wybito jedno z okien, odsunięto zasłony i do pokoju wtargnął mężczyzna. Kobiety, nie mogąc się powstrzymać, zaczęły krzyczeć ze strachu. Mężczyzna zmierzył je wzrokiem, ale nie odezwał się, tylko udał się do przedpokoju, odryglował frontowe drzwi i wpuścił do środka tłum wrzeszczących ludzi. Stłoczyli się w saloniku i Molly rozpoznała w wielu z nich swoich sąsiadów. Przerażone dziewczęta płakały.
    – Jak śmiecie włamywać się do mojego domu! – zawołała z gniewem Molly. – O co chodzi? Ty, Robercie Morgan, i ty, Jamesie Curran! Przecież znam większość z was. Co się dzieje.
    Obaj wymienieni mężczyźni wyglądali na zawstydzonych, ale pozostali na miejscu. Inni nerwowo przestępowali z nogi na nogę.
    – Zuchwała dziwka, prawda? – William Devers wysunął się na czoło mężczyzn, którzy rozstąpili się przed nim. – Katolicka dziwka mojego ojca sądzi, że może rządzić nami wszystkimi. Cóż, nie możesz, i już nigdy nie będziesz mogła. – Uniósł trzymany w ręce pistolet i strzelił prosto w serce Molly Fitzgerald, zabijając ją na miejscu.
    Maeve z krzykiem rzuciła się, żeby podtrzymać bezwładne ciało matki.
    – Ty protestancki diable! – wrzasnęła. – Jak mogłeś? Powiem naszemu tacie, co zrobiłeś, Williamie Deversie! Mam nadzieję, że osobiście cię zabije!
    Łkając tuliła do piersi ciało Molly.
    Z kamienną twarzą William ponownie uniósł pistolet i strzelił przyrodniej siostrze w głowę. Ciało Maeve zadygotało, po czym opadło na nieruchome zwłoki matki. Następnie przeniósł lodowate spojrzenie na Aine, która kuliła się w kącie przy kominku. Niezdrowy blask pojawił się na twarzy Williama. Wyciągnął rękę i poderwał Aine na nogi.
    – A tutaj mamy śliczną panieneczkę, która, gotów jestem się założyć, jest taką samą ladacznicą, jak jej matka. Zabierzmy ją na górę i zabawmy się z nią.
    Spodoba ci się to, prawda, dziwko.
    Jednym szarpnięciem William rozdarł suknię Aine i zaczął pieścić jej małe piersi.
    Wstrząśnięta dziewczyna spojrzała na niego błękitnymi oczami.
    – Jesteś moim bratem – odezwała się słabym głosem. Cała się trzęsła. William mocno uderzył Aine w twarz. Dziewczyna krzyknęła, zaskoczona.
    – Nie masz prawa przyznawać się do pokrewieństwa ze mną, ty dziwko. Jesteś pomiotem zwyczajnej ladacznicy. A teraz jazda na górę! Dziś w nocy będziesz uprawiać zawód swojej matki. Potem cię zabiję, jedna martwa katolicka dziwka więcej. Rano Lisnaskea będzie już wolna od takich jak ty. – Ciągnąc Aine za sobą, odwrócił się, żeby zachęcić swoich towarzyszy:
    – Chodźcie, chłopcy. Wygląda na smaczny kąsek, wszyscy możemy spróbować. Nie wszyscy mężczyźni poszli za nim. Większość w ciszy wymknęła się z domu Molly Fitzgerald, nie mając odwagi spojrzeć na ciała. Chcieli tylko, żeby Lisnaskea było w pełni protestancką miejscowością. Nie chcieli zabójstwa ani gwałtu. Jednak w ciągu tej godziny, odkąd wielebny Dundas zachęcił ich, by poszli za Williamem Deversem i oczyścili Lisnaskea z katolików, widzieli zbyt wiele śmierci, żeby utrzymywać o swojej niewinności. Czuli się winni, a poczucie winy tylko potęgowało ich złość na katolickich sąsiadów.
    Nagle usłyszeli potworny krzyk przerażenia, dobiegający z piętra domu Molly Fitzgerald. Usłyszeli bezbożny rechot i okrzyki zachęty ze strony tych, którzy zostali, żeby zgwałcić dziewczynę. Wielu miało córki w wieku Aine. Mężczyźni pospiesznie rozpierzchli się w mroku, żeby uciec przed tymi odgłosami.
    Nagle z ciemności wynurzył się młody chłopak, wołając:
    – Wredni papiści podpalili kościół i zamknęli w środku wielebnego Dundasa i jego rodzinę. Nasze kobiety nie mogą otworzyć drzwi!
    – Idźcie – powiedział swoim towarzyszom Robert Morgan. – Pójdę po panicza Williama i pozostałych. W domu Molly Fitzgerald zapanował spokój. Zwisające na zawiasach drzwi uchyliły się. Z ukrycia wypełzła stara Biddy. Po jej pomarszczonej twarzy spływały łzy. Na trzęsących się, starych nogach wspięła się na piętro w poszukiwaniu Aine. Znalazła dziewczynę obnażoną, rozciągniętą na łóżku jej matki. Miała gardło poderżnięte od ucha do ucha. W jej szeroko otwartych, niebieskich oczach malowało się przerażenie. Mleczne uda wysmarowane były krwią, stanowiąc dowód zadanego jej gwałtu. Biddy ostrożnie zamknęła niewidzące oczy Aine i przykryła ją prześcieradłem, chociaż dziewczyna z pewnością nie przejmowała się już skromnością.
    Stara służąca ponownie wytarła oczy fartuchem, a na jej twarzy pojawił się wyraz ponurej determinacji. Patrząc na młodą Aine, przy której porodzie pomagała, Biddy przeżegnała się i zmówiła modlitwę. Potem zeszła na dół po schodach i udała się do saloniku. Pomodliła się nad ciałami swojej pani i Maeve. Wreszcie wyszła tylnym wyjściem i skierowała się do stajni. Biddy śmiertelnie bała się koni, ale dzielnie osiodłała tłustego kuca Aine, wydźwignęła swoje żylaste ciało na siodło i wyjechała z miasta w mrok.
    Znała drogę, bo spędziła w tej okolicy całe swoje życie. Nie pochodziła z Lisnaskea, lecz z Maguire's Ford. Powoli, ostrożnie prowadziła kucyka kamienistą dróżką w stronę, gdzie było bezpiecznie. Noc zaczynała już ustępować dniowi, gdy wreszcie dojechała do wioski Maguire's Ford i przez zwodzony most przedostała się na dziedziniec zamku Erne Rock. Niemal osunęła się w ramiona młodego strażnika.
    – Zawołaj Maguire'a – wysapała, odpychając chłopaka. – Mogę sama stać.
    Przyprowadź Maguire'a! Popełniono morderstwo!
    Rory Maguire wybiegł ze swojego domku na wpół ubrany, zaalarmowany poruszeniem strażnika. Natychmiast rozpoznał Biddy. Nie czekała, aż zada jej pytanie.
    – W Lisnaskea popełniono zbrodnię! Kiedy się to wszystko zaczęło wczoraj wieczorem, nasz pan był u nas. Nie wiem, gdzie jest teraz. William Devers zastrzelił moją panią i młodą Maeve. Nie żyją. Wstydzę się powiedzieć, co uczynił małej Aine. Też nie żyje, za co niech będą dzięki miłościwemu Panu.
    – A więc w końcu doszło do tego – rzekł jakby do siebie Rory Maguire. Ujął starą kobietę za ramię. – Chodź do środka, Biddy. Muszę zawołać księcia i jego żonę. Musisz im opowiedzieć, co się stało.
    – A co oni zrobią, ci protestanci, żeby pomścić śmierć mojej pani i jej córek? – gniewnie spytała Biddy. – Przecież zabili je ich współwyznawcy i Bóg wie ilu jeszcze innych w Lisnaskea!
    – Nie – tłumaczył jej spokojnie, prowadząc do zamku. – Nie wszyscy protestanci i nie wszyscy katolicy są źli, Biddy. Tylko dlatego mogłem tutaj pozostać przez tyle lat. Maguire's Ford jest spokojnym miejscem. Lady Jasmine jest dobrą kobietą, która nie ma żadnych uprzedzeń religijnych. Przyznaję, że to rzadka rzecz, ale to ona jest właścicielką Maguire's Ford i przez długi czas rządzi nami w pokoju. Pamiętaj, że jej własna córka, która urodziła się w tym zamku, jest żoną Kierana Deversa. Znała twoją panią i jej dzieci. Będzie wstrząśnięta twoją opowieścią.
    Znaleźli się w holu i Rory posłał służącego po księżną i jej męża. Książęca para zeszła niemal natychmiast. James Leslie pomagał żonie, która była już w bardzo zaawansowanej ciąży.
    – Co się stało? – zapytała Jasmine, siadając ciężko.
    – To jest Biddy, służąca Molly Fitzgerald. Niech opowie swoją historię, milady. Ale muszę ostrzec, że to straszna opowieść – powiedział Rory Maguire. Z rosnącym przerażeniem Leslie słuchali opowieści staruszki o terrorze, przemocy, morderstwie i gwałcie, które wydarzyły się minionej nocy w Lisnaskea.
    – Wstydzę się, że się ukryłam, że nie mogłam pospieszyć na ratunek mojej pani ani tym dwóm słodkim dziewczynom, które pomagałam wychowywać – płakała Biddy, dobiegając do końca swojej historii – ale wiedziałam, że ktoś musi pozostać żywy, żeby opowiedzieć światu o nikczemności Williama Deversa.
    – Postąpiłaś bardzo słusznie – rzekła Jasmine, podnosząc się, żeby uściskać Biddy. – Bez ciebie nigdy byśmy się nie dowiedzieli. Martwię się o sir Shane'a. Mówiłaś, że opuścił dom, gdy usłyszał pierwsze krzyki, i już go więcej nie widziałaś? Co mogło się z nim stać?
    – Pewnie został zamordowany przez synalka tej angielskiej suki – odezwał się Kieran, wchodząc do sali. Ten sam służący, który zawiadomił Lesliech, sprowadził także ich zięcia.
    – Na pewno nie! – zawołała Jasmine.
    – William nigdy nie wykazywał się nadmiarem cierpliwości, gdy bardzo czegoś pragnął. Skoro mógł zamordować nieszczęsną Molly i nasze przyrodnie siostry, czemu nie miałby zabić ojca? Moja macocha otrzymała niemal wszystko, czego chciała. Jaki miałaby teraz pożytek z taty? Ma jego dom i jego ziemie. Dziewczęta opuściły dom. Udało jej się mnie wygnać i ożenić swojego syna z dziewczyną, której pragnęła na swoją synową. Jestem przekonany, że to ona stoi za wydarzeniami w Lisnaskea, ale zanim zabiję Williama Deversa, chcę wiedzieć, co się stało z moim ojcem.
    – Nie będzie więcej zabijania – ostro oświadczył James Leslie. – Nie pozwolę, żeby Fortune była żoną skazanego złoczyńcy, a jeśli zamordujesz swojego brata, Kieranie, zostaniesz skazany i powieszony, bez względu na to, co William uczynił.
    – W ten sposób uniknie kary, milordzie. Żaden sąd w Ulsterze nie da wiary słowom katolika, a zwłaszcza służącej katoliczki, przeciwko słowom protestanckiego dżentelmena – odpowiedział Kieran.
    – Cierpliwości, chłopcze. Są różne sposoby i w końcu doczekasz się zemsty. Teraz jednak musimy się dowiedzieć, czy twój ojciec żyje. Pojedziemy dziś obaj do Mallow Court.
    – Nie, Jemmie – krzyknęła Jasmine. – Nie ufam Deversom i nie pozwolę, żebyście z Kieranem wystawiali się na niebezpieczeństwo.
    – Muszę jechać – zdecydowanie odparł James. – Jeśli nie pojadę, najdroższa Jasmine, to samo zło, które ogarnęło ludzi w Lisnaskea może opanować mieszkańców Maguire's Ford. Chcesz tego? Jasmine Leslie ze złością zacisnęła usta. Wiedziała, że mąż ma rację, ale jednocześnie przeczuwała jakieś nieszczęście. Nie sądziła, że Jemmie czy Kieran zostaną zabici, ale w powietrzu dookoła wyczuwała zło i po raz pierwszy od śmierci Rowana Lindleya czuła się niedobrze w Erne Rock. Spojrzała na Rory'ego Maguire'a.
    – Czy będą bezpieczni? – zapytała.
    – Tak, ale nie mogą zabrać ze sobą zbyt wielu ludzi, milady. W tej napiętej sytuacji mogłoby to zostać uznane za wrogi krok. Paru członków klanu, tak jak zwykle podróżujecie. Książę Glenkirk potakująco kiwnął głową.
    – Musisz z nim jechać – powiedziała Jasmine.
    – Nie może. Jest z rodu Maguire'ów, najdroższa Jasmine. Wjazd Maguire'a do Lisnaskea po takiej masakrze uznano by za prowokację. Chcę, żeby Roty został na wypadek, gdyby pojawiły się tu jakieś kłopoty. To jak wzbierający wrzód, który z każdą godziną coraz bardziej nabrzmiewa – odparł James Leslie.
    Co się stało? – Fortune z rozwianymi włosami wpadła do sali. – Rois mówi, że protestanci wymordowali wszystkich katolików w Lisnaskea. Potem przyjdą tutaj, żeby nas zamordować!
    Jezu! – zawołał Maguire. – Już się zaczęło. Chyba się do końca ubiorę i uspokoję ludzi w wiosce, zanim rozpęta się prawdziwe piekło. – Odwrócił się do Jasmine. – Oczywiście z twoim pozwoleniem, milady. – Ukłonił się.
    Idź – rzekła Jasmine. – Wy dwaj także – zwróciła się do męża i zięcia. – Fortune, chodź ze mną wszystko ci opowiem. Biddy, chciałabym, żebyś ze względu na swoje bezpieczeństwo została z nami w zamku. Adali dopilnuje, żeby cię nakarmiono i znajdzie ci ciepłe pomieszczenie na noc. Musisz być wyczerpana.
    Dziękuję, milady – odpowiedziała Biddy. Potem odwróciła się do Maguire'a.
    – Miałeś rację, chłopcze. Nie wszyscy protestanci są źli.

ROZDZIAŁ 12

    Książę Glenkirk z zięciem dojechali do Mallow Court. Zsiedli z koni i weszli do domu, gdzie zostali powitani przez lady Jane.
    Jak śmiesz tu przychodzić po tym, co twoi plugawi papistowscy współbracia zrobili mojemu mężowi! – wydarła się na swojego pasierba.
    Książę położył ostrzegawczo dłoń na ramieniu Kierana i powiedział:
    – Właśnie dowiedzieliśmy się o nocnych problemach w Lisnaskea i przyjechaliśmy najszybciej, jak się dało, aby dowiedzieć się, czy sir Shane'owi nic się nie stało, madam.
    – Leży w łóżku, ledwo żywy. Jego utrzymanka próbowała go zamordować, ale Williamowi udało się uratować ojca – warknęła.
    – Doprawdy – rzucił książę. – Chcielibyśmy zobaczyć się z sir Shanem, madam. Chyba pani rozumie, że Kieran bardzo denerwował się o ojca. Dotarł do nas zupełnie inny opis wydarzeń w Lisnaskea.
    – Mój mąż jest zbyt chory, żeby mu przeszkadzać. Proszę przyjechać innym razem, milordzie – wyniośle odparła Jane Devers. James Leslie rozejrzał się. W holu nie było nikogo, a wiedział, że Deversowie nie mają uzbrojonej służby.
    – Madam, jak już mówiłem, słyszałem zupełnie inną historię. Zobaczymy sir Shane'a teraz, abym mógł się przekonać, że istotnie żyje. Jak pani śmie odmawiać mojej prośbie! Albo zaprowadzi nas pani do niego, albo każę moim ludziom przeszukać dom, aż go znajdą – oświadczył z gniewem książę.
    Jane Devers najbardziej marzyła, żeby odesłać obu mężczyzn do diabła, ale książę był człowiekiem wpływowym. Nie odważyła się więc na to, chociaż William powiedział, że ojcu nie wolno przeszkadzać. Nie widziała męża, odkąd ich syn przywiózł go do domu. William miał przy sobie klucz do sypialni sir Shane'a.
    – Mój syn zamknął ojca w środku dla jego własnego bezpieczeństwa. Nie mam klucza do tego pokoju, milordzie, a Williama nie ma teraz w domu – powiedziała.
    – Pokaż mi, gdzie jest uwięziony sir Shane – poleci! książę. – Wyłamiemy drzwi, pani. Takie traktowanie pani męża jest oburzające i jestem zdumiony, że dopuściła pani do czegoś takiego. Chyba to pani jest tu panią domu?
    Zaczerwieniona z irytacji Jane Devers poprowadziła ich do sypialni męża. Była zaskoczona spokojem, zachowywanym przez cały czas przez pasierba. William uprzedzał ją, że Kieran wtargnie do Mallow Court z jakąś dziką opowieścią, ale ten nie odzywał się. Jednak milczenie i gniewne spojrzenie dobitnie świadczyły o jego wściekłości. Zatrzymała się przed pokojem męża.
    – Jest tutaj – powiedziała.
    Kieran Devers bez słowa przyłożył ramię do drzwi i po chwili stały otworem.
    Obaj z księciem pospiesznie wpadli do środka. Znaleźli sir Shane'a leżącego na łóżku ze skrępowanymi rękami i nogami, i z kneblem w ustach. Rozwiązali więzy i pomogli mu usiąść. Na czole miał brzydki siniec i niewielki strup z tyłu głowy.
    – Tato! – Kieran uściskał ojca.
    – On zabił Molly! Sam mi to powiedział, szatańskie nasienie. I moje dziewczynki. Niech będzie przeklęty! – zawołał sir Shane.
    – Wiemy. Biddy schowała się, a potem przybyła do Erne Rock, żeby nam wszystko opowiedzieć, tato – ponuro odparł Kieran.
    – Mnie też próbował zabić – oświadczył sir Shane – i mogłoby mu się to udać, gdybyście mnie nie znaleźli. Dziękuję milordzie.
    – Coś ty powiedział? Jak możesz oskarżać naszego chłopca o tak straszliwą zbrodnię, jak ojcobójstwo? – wrzasnęła Jane Devers.
    – Twój syn, pani, z zimną krwią zamordował kobietę, którą kochałem, oraz nasze dwie córki, swoje siostry przyrodnie. Zaatakował mnie, a kiedy się zorientował, że jeszcze żyję i nie można będzie przypisać mojej śmierci nieszczęsnym katolikom z Lisnaskea, przywiózł mnie do domu, spętanego niczym świąteczną gęś, i otwarcie powiedział, że zamierza mnie zabić, żeby szybciej dostać po mnie spadek. Twój syn, pani, to żmija, i wyrzucę go z mojego domu najszybciej, jak tylko będę mógł – zimno odparł sir Shane.
    – Jesteś ranny, najdroższy – powiedziała Jane Devers, wyciągając rękę, aby dotknąć sińca na skroni małżonka. – Z pewnością musiałeś źle zrozumieć naszego Williama. Nigdy by cię nie skrzywdził. Uchylił się przed jej ręką.
    – Nie jestem na tyle ranny, madam, żeby nie zrozumieć twojego syna, przechwalającego się, że zastrzelił Molly Fitzgerald i nasze dwie córki. Maeve miała siedemnaście lat, a mała Aine ledwie czternaście. Miały jechać z Kieranem i jego żoną do Anglii, a w następnym roku dalej, do Nowego Świata. Wiedziały, że w Ulsterze nie ma dla nich żadnej przyszłości. Jaką krzywdę wyrządziły Williamowi, że zamordował je z zimną krwią? Niewinne dziewczęta! Żałuję tego dnia, w którym cię poślubiłem i wprowadziłem do swojego domu, Jane! Żałuję, że spłodziłem syna z kimś tak beznamiętnym, jak ty. To potwór!
    – Nieprawda! – broniła syna. – Jeśli zabił tę kobietę, uczyni! to w obronie mojego honoru. To straszne, że wziąłeś sobie kochankę, a do tego jeszcze katoliczkę! I te dwie smarkule, które przysparzały mi jedynie wstydu, włócząc się po wiosce. Litowano się nade mną w związku z twoimi szaleństwami i gdyby nie życzliwość wielebnego pana Dundasa, stałabym się w Lisnaskea pośmiewiskiem. A teraz biedny James, jego żona i dzieci nie żyją, wszystko przez twoich przeklętych papistowskich morderców!
    – To Dundas zachęcał minionej nocy do zbrodni i za twoją namową wykorzystał twojego syna, nie mam co do tego wątpliwości. Will nie jest na tyle sprytny, madam, ale z pewnością właściwie zachęcony jest wystarczająco podły. Wyobrażam sobie, jak obie z jego żoną rozbudzałyście w nim najniższe instynkty. Na Boga, co spodziewałyście się dzięki temu osiągnąć? – odezwał się Kieran Devers.
    – Nie chcę, żeby obecność w pobliżu katolików obciążała moje dzieci – rzekł William Devers, który nagle wszedł do pokoju. – Moja żona jest brzemienna i najwyższy czas, żeby wyrzucić tych papistów z naszych ziem. – Obrzucił ich zimnym spojrzeniem. – O, tato, widzę, że wstałeś.
    – Nie jesteś moim synem. Chcę, żebyś jeszcze dzisiaj opuścił mój dom! – odparł Shane Devers.
    – Co? Wyrzucasz mnie z mojego domu? A co z moją żoną, pęczniejącą z twoim pierwszym wnukiem, tato? – szyderczo spytał William.
    – Zabieraj ją ze sobą, a także tę sukę, która cię urodziła – z wściekłością rzucił Shane Devers, cały czerwony ze złości. – Ani jednej nocy dłużej nie zniosę pod swoim dachem człowieka, który zastrzeli! moją Molly i nasze dziewczynki! – Tu Shane Devers wymierzył synowi potężny cios, który posłał zaskoczonego Williama na podłogę. Zdumiony William z pomocą matki z trudem dźwignął się na nogi.
    – Zastrzeliłem tylko twoją dziwkę i jej starszego bachora – rzekł z okrucieństwem. – Tę drugą, małą, miałem pod sobą. Ależ się szarpała i wrzeszczała, gdy pozbawiałem ją dziewictwa. Zamierzałem oddać ją potem moim ludziom, żeby się także zabawili, ale nadeszła wiadomość o podpaleniu kościoła z biednym Dundasem w środku. Poderżnąłem jej gardło. Ciekawe, czy była równie dobra do pieprzenia, jak jej matka, ladacznica? Shane Devers wbił wzrok w młodszego syna.
    – Zgwałciłeś swoją przyrodnią siostrę? – zapytał przerażony. – Aine była tylko dzieckiem.
    – Miała ładne cycuszki. A poza tym, nie uważałem jej za swoją krewniaczkę, tato. Niewątpliwie twoja dziwka nie mogła mieć pewności, który z jej kochanków spłodził jej dzieciaki. Shane Devers poczuł w uszach potężne dudnienie swojego serca. W skroniach mu pulsowało. Wszystko poczerwieniało przed oczami i poczuł gwałtowny, ostry ból w głowie. Z krzykiem przewróci! się na podłogę. Wiedział, że umiera. Oczami rozpaczliwie szukał starszego syna. Oddychał płytko, dysząc. Ostatni raz spróbował coś powiedzieć:
    – Wybacz mi, Kieranie – wychrypiał, po czym umarł. Zapanowała długa cisza, którą przerwał William Devers.
    – Cóż, no więc tak. Wynoś się z mojego domu, Kieranie, i już nigdy tu nie wracaj. Ostrzegam cię. Zająłem się katolikami w Lisnaskea. Następne w kolejce może być Maguire's Ford. James Leslie chwycił młodego człowieka za koszulę na piersiach.
    – A ja ostrzegam ciebie, Williamie Deversie, że jeśli ty albo ktoś z twoich podwładnych postawi choćby jedną nogę na ziemi należącej do mojej żony, zostaniesz stąd przepędzony bez żadnej łaski. Nie mogę zapobiec kłopotom, jakie możesz wywołać tutaj, ale nie zrobisz nic złego w Maguire's Ford. Uwierz mi, chłopcze, że nie chciałbyś mieć wroga w Jamesie Lesliem. Właśnie dotarła do mnie wiadomość od mojego kuzyna, króla Karola, że zaaprobował przekazanie posiadłości, należącej do mojej żony, moim dwóm synom, Adamowi i Duncanowi. Jesteś głupcem, jeśli wydaje ci się, że możesz obrabować moich chłopców z ich ziemi. Z radością użyłbym tego pretekstu do zabicia cię za to, co zrobiłeś pani Fitzgerald, jej dziewczynkom i swojemu własnemu ojcu. Jesteś odpowiedzialny za śmierć Shane'a Deversa. Jeśli spróbujesz zwalać winę na kogoś innego, dopilnuję, żeby świat poznał prawdę. Na razie nic nie powiem, ze względu na dobro twojego brata i dobre imię Deversów. Deversowie zawsze byli szanowani, więc nie obarczę całej twojej rodziny odpowiedzialnością za postępki jednego niegodziwca. Rozumiesz mnie, sir Williamie? – Rozluźnił chwyt na piersiach swojego przeciwnika i odepchnął go ze wstrętem. Trochę wystraszony William Devers przyjrzał się księciu chłodnym wzrokiem. Potem przesunął spojrzenie na starszego brata przyrodniego, ale twarz Kierana była pełna bólu po śmierci ojca. Ukląkł obok ciała, położył rękę na głowie ojca, a po policzkach popłynęły mu łzy. William pomyślał, że trzeba mu pozwolić opłakiwać starca. Potem pojedzie i szerokiej drogi! A teraz to on był panem Mallow Court. Ta świadomość przeszyła go miłym dreszczykiem.
    Nagle jednak Kieran podniósł wzrok i spojrzał na niego. Jego wzrok pełen był gniewu i litości.
    – Nie patrz tak na mnie! – wrzasnął William.
    – Niech ci Bóg pomoże, Willu. Niech ci Bóg pomoże. Za żadne skarby nie chciałbym mieć na sumieniu tego grzechu.
    – Wynoś się! – krzyknął sir William do przyrodniego brata. – Wynoś się, ty plugawy papistowski bastardzie! Kieran Devers oderwał się od ciała ojca i wymierzył cios w podbródek młodszego brata, powalając go na ziemię. Macocha wrzasnęła i podbiegła do syna.
    – Postawię cię przed sądem, Kieranie Deversie – zagroziła.
    – Bardzo proszę, madam, a wtedy opowiem sędziom prawdę o tym, co zaszło ubiegłej nocy w Lisnaskea. Jest dosyć waszych protestantów, targanych wyrzutami sumienia, którzy z radością zrzucą odpowiedzialność za popełnione tam straszliwe czyny na twojego syna. Will nigdy nie był szczególnie lubiany, ze względu na swoją arogancję wobec tych, których uważał za niższych od siebie. Władze mogą nie uwierzyć katolikom, choć podejrzewam, że uwierzyliby mnie, ale z pewnością zaufają świadectwu swoich protestanckich współbraci. Pamiętaj, pani, że twój ukochany synek w obecności swoich towarzyszy zgwałcił, a potem zamordował swoją czternastoletnią siostrę. Nie jest to zbyt ładny obrazek, zwłaszcza że Aine Fitzgerald była uważana za przyzwoitą dziewczynę. Wielu w tamtym tłumie miało córki w jej wieku. A teraz, madam, wybieram się do twojej wioski zabrać i pochować ciała moich przyrodnich sióstr i ich matki. Jeśli ty albo ten kundel, którego urodziłaś mojemu ojcu, spróbujecie mnie powstrzymać, zabiję was. Czy to jasne, madam? Willu? – Kieran kopnął młodszego brata obutą nogą. – Rozumiesz mnie, chłopcze? Sir William Devers jęknął cicho. – Doskonale – rzekł Kieran. Potem ukłonił się macosze. – Madam, będę na pogrzebie mojego ojca. Jeśli spróbujesz temu zapobiec, pożałujesz do końca życia. – Odwrócił się i opuścił komnatę. Odgłosy jego kroków na schodach odbijały się echem.
    Sardoniczny uśmiech wykrzywił wargi Jamesa Leslie. To było nowe oblicze zięcia, którego dotąd nie znał. Kieran Devers był twardszy, niż myślał, a to dobrze wróżyło, bo przecież życie w Nowym Świecie nie jest łatwe. Wyciągnął rękę i pomógł Williamowi wstać. Potem on także skłonił się matce i synowi.
    – Życzę miłego dnia, madam, życzę miłego dnia, sir Williamie – powiedział i wyszedł. Na dworze odnalazł czekającego na niego zięcia.
    – Myślisz, że powiedzą ci, kiedy będzie pogrzeb, chłopcze? – zapytał.
    – Będą się starali zachować to przede mną w tajemnicy, ale mam w domu sprzymierzeńców, którzy mnie poinformują – ponuro odpowiedział Kieran.
    – Pojadę z tobą do Lisnaskea po ciała twoich sióstr i pani Fitzgerald – powiedział książę.
    – Będę wdzięczny za towarzystwo i pomoc – padła odpowiedź. Gdy dotarli do wioski, wstrząsnął nimi widok zniszczeń. Domy spalone do cna, częściowo zwęglone, całkowicie zburzony kościół. Wszędzie roztaczał się zapach śmierci, a jednak ludzie już zaczynali się zabierać za odbudowę. Ocalałe rodziny katolickie zostały zamknięte w zagrodzie dla bydła. James Leslie był wstrząśnięty i nalegał, żeby ich natychmiast uwolniono.
    – Co, u diabła, zamierzacie z nimi zrobić? – zapytał gniewnie.
    – Sir William mówi, że trzeba ich zabić – odpowiedział wioskowy kowal, Robert Morgan. Książę spojrzał na zagrodę, w której znajdowały się głównie kobiety, dzieci i starcy.
    – Otwórzcie tę przeklętą bramę, pozwólcie im zebrać resztki dobytku, które mogły ocaleć z pogromu, i opuścić bez przeszkód Lisnaskea. Czy naprawdę jesteście aż tak głupi, żeby sądzić, iż Pan Bóg uśmiecha się, widząc wasze gwałty i morderstwa?
    – Ale to papiści, milordzie. Boga nie obchodzą papiści – argumentował kowal.
    – A kto ci to powiedział? – rzucił z pogardą książę. – Na litość boską, człowieku, czcimy tego samego Boga, chociaż w różny sposób.
    – Ich Bóg to bożek, milordzie, a nie nasz prawdziwy Bóg. Chyba pan to rozumie? James Leslie na chwilę przymknął oczy. Pomyślał ze znużeniem, że nie warto dyskutować z głupcami. Czy to się kiedykolwiek skończy?
    – Natychmiast uwolnijcie te nieszczęsne istoty! – zagrzmiał. – Mam dużo większą władzę niż wasz przeklęty sir Will, i jeśli mnie natychmiast nie posłuchacie, spalę wszystko, co tu jeszcze pozostało! – Stojący za nim zbrojni patrzyli równie zdecydowanie na kowala i niewielką grupkę mężczyzn, którzy skupili się wokół niego.
    Kowal rozważał, jak sprzeciwić się temu Szkotowi, ale ku jego przerażeniu książę odezwał się ponownie, a jego słowa zmroziły mu krew w żyłach.
    – Człowieku, chcesz, żeby twoje córki spotkał ten sam straszliwy los, co biedną małą Aine Fitzgerald?
    – Otwórzcie zagrodę i wypuśćcie ich. Niech wezmą, co do nich należy, i niech opuszczą Lisnaskea – powiedział Robert Morgan.
    – I żadnego nękania – przestrzegł mieszkańców wioski James Leslie. – To są kobiety, malcy i ludzie starzy. Żyliście z nimi w pokoju, dopóki nie zaszczepiono w was uprzedzeń. Dzieliliście ze sobą szczęśliwe chwile, razem opłakiwaliście swoich zmarłych. Rodziliście dzieci i tańczyliście na swoich weselach. Pamiętajcie o tych chwilach, a nie o tym, co się stało minionej nocy. – Potem odwrócił się do swoich ludzi, sześciu z nich rozkazał pozostać i dopilnować oswobodzenia ocalałych katolików, sam zaś wraz z Kieranem i pozostałymi ruszył na poszukiwanie ciał zamordowanych. Dotarli do ślicznego ceglanego domu, gdzie ujrzeli wyrwane z zawiasów drzwi frontowe. Gdy weszli do środka, zaskoczyła ich obecność ojca Cullena Butlera. Duchowny wyjaśnił im, że ksiądz z Lisnaskea także został zamordowany ostatniej nocy, podobnie jak protestancki pastor. To właśnie śmierć ojca Brendana rozsierdziła katolików i skłoniła ich do zabójstw. Do tamtej chwili byli zbyt zajęci własną obroną, ale gdy zginął ich ksiądz, wybuchła w nich wściekłość.
    – Ktoś musiał przyjść, pomodlić się nad tymi nieszczęsnymi kobietami – spokojnie powiedział Cullen Butler. – Nie będziecie mogli tu ich pochować. Cmentarz został zdewastowany. Nie możecie też pogrzebać ich w Maguire's Ford, bo ich groby za bardzo przypominałyby o straszliwej nienawiści pomiędzy protestantami a katolikami. Muszą spocząć w jakimś spokojnym zakątku, bezimiennie, ale bezpiecznie – rzekł ksiądz. – Sam poświęcę ziemię i powiem, co należy. Najlepiej, żeby zajęli się tym twoi ludzie, Jamesie Leslie, bo wówczas nikt nie będzie wiedział, gdzie została pochowana Molly Fitzgerald i jej córki. Po wyjeździe Kierana nie pozostanie nikt, kto by je opłakiwał. Kieran Devers patrzył na dwa ciała w saloniku. Ksiądz rozłączył oba ze śmiertelnego uścisku i położył je na podłodze. Na niebieskiej sukni Molly widniały ciemne plamy krwi. Nie widział rany Maeve, która została postrzelona w tył głowy.
    – Gdzie jest Aine? – zapytał księdza.
    – Tam, gdzie zostawił ją William Devers. Biddy zakryła ją, zanim wyszła – padła odpowiedź. Kieran bez słowa wspiął się po schodach i wszedł do pokoju, w którym leżała Aine Fitzgerald. Pozostali na dole usłyszeli jego gwałtowny szloch. Wszyscy wiedzieli, że Colleen i Aine były jego ulubionymi siostrami. Potem usłyszeli odgłosy kroków na dół i Kieran powrócił do saloniku, trzymając w objęciach dziewczynę owiniętą prześcieradłem, które narzuciła na nią Biddy.
    – Will musi za to zapłacić – spokojnie oświadczył Kieran Devers.
    – Tylko Bóg go osądzi. Teraz masz żonę, chłopcze, a przed sobą jasną przyszłość. Nie daj się uwięzić w irlandzkiej przeszłości. Nie narażaj swojej nieśmiertelnej duszy dla chwilowej zemsty – rzekł Cullen Butler.
    – Możesz tego ode mnie żądać, patrząc na ciało tej niewinnej dziewczyny? Zgwałcił ją. Swoją własną siostrę. Ledwie wyszła z dzieciństwa i była czysta niczym wiosenny poranek. A potem ją zamordował. Jak mogę mu to wszystko wybaczyć? – spytał załamany Kieran.
    – Musisz, przez wzgląd na swoją duszę – radził ksiądz. – Aine, Maeve i pani Fitzgerald są już bezpieczne w królestwie bożym, bo na pewno sposób, w jaki zginęły, oszczędził im czyśćca. Twój przyrodni brat splamił swoją duszę i odpowie za to, obiecuję ci, Kieranie. Nie obciążaj siebie, uzurpując prawo do ferowania boskich wyroków. Pomsta należy do mnie, powiedział Pan.
    – Pochowajmy je – rzekł Kieran, ciągle trzymając na rękach Aine.
    – Wezwij wóz – polecił książę jednemu ze swoich ludzi, a kiedy powóz został sprowadzony przed dom, położono na nim zwłoki, żeby je przewieźć na miejsce pochówku.
    – Dajcie mi chwilę – poprosił Kieran, wchodząc na powrót do domu. Kiedy się ponownie pojawił, wyruszyli w drogę przez Lisnaskea, aby książę mógł sprawdzić, czy ocaleli katolicy zostali uwolnieni i czy pozwolono im bezpiecznie odejść. Gdy okazało się, że tak się stało, zbrojni księcia dołączyli do konduktu pogrzebowego. Protestanci z Lisnaskea stali po obu stronach jedynej drogi prowadzącej przez wieś i obserwowali ich. Niektórzy mieli ponure, kamienne oblicza, ale paru płakało. Jakiś młodziutki chłopak podbiegł do powozu, zajrzał do środka i na widok zmarłych kobiet wypowiedział tylko jedno słowo:
    – Aine.
    I oddalił się pospiesznie.
    James Leslie zatrzymał procesję, spojrzał na zgromadzonych ludzi, wyciągnął rękę i rzekł:
    – Do tego właśnie doprowadziła wasza nienawiść i nietolerancja. Mam nadzieję, że będziecie mogli z tym żyć.
    Potem dał znak swoim ludziom i powóz znów ruszył. Za ich plecami ceglany dom Molly Fitzgerald stanął w płomieniach, bowiem Kieran podpalił go, aby ci, którzy ją zabili, nie dostali ani domu, ani rzeczy, będących jej własnością.
    Gdy znaleźli się w połowie drogi do Maguire's Ford, w lesie, pośród dębów i jesionów, wykopali jeden duży grób i złożyli obok siebie matkę i córki. Grób został starannie zasypany i zamaskowany dywanem mchu i zeschniętych liści. Przed złożeniem ciał ksiądz poświęcił ziemię, po czym cichym, miękkim głosem odprawił po łacinie mszę żałobną. Kieran modlił się razem z nim. James Leslie ciekaw był, jak głęboko zięć wziął sobie do serca słowa księdza o zemście. Nie mógł spuścić z oczu Kierana, bo nie chciał, aby jego córka była nieszczęśliwą wdową. Doszedł do wniosku, że Ulster jest koszmarnym miejscem. Jedna zbrodnia prowadziła do następnej, ta do kolejnej. Nie było miejsca na żaden kompromis.

*

    Tuż po zachodzie słońca książę i jego towarzysze wrócili do zamku Erne Rock. Biddy drzemała przy kominku, przy którym siedziała też Jasmine z córką. Gdy weszli, Fortune zerwała się na równe nogi.
    – Sir Shane? Nic mu się nie stało? Na miły Bóg, Kieranie, ale jesteś blady. – Podbiegła do męża i objęła go.
    – Pochowaliśmy Molly i dziewczęta – odezwał się.
    – A twój tato?
    – Nie żyje. Will go zabił – odpowiedział Kieran. Wstrząśnięta Jasmine gwałtownie wciągnęła powietrze.
    – To diabeł – mruknęła Biddy, budząc się nagle. – Sczeźnie w piekle za swoją podłość, i wydaje mi się, że już niedługo.
    – Znaleźliśmy sir Shane'a uwięzionego we własnym domu – poinformował żonę i córkę książę. – Uwolniliśmy go, ale wtedy zjawił się William. – James Leslie opowiedział dokładnie o całym zdarzeniu.
    Fortune wybuchnęła płaczem i przywarła do męża. Oczy Jasmine zwilgotniały. Przyłożyła ręce do brzucha i powiedziała:
    – To straszne. Dzięki Bogu Fortune nie poślubiła tego człowieka. Bez wątpienia jest szalony.
    Za oknami zapadła noc. Do zebranych w głównej sali dołączył wyraźnie przejęty Rory Maguire.
    – Wśród tutejszych protestantów znajdą się gorące głowy. Wraz z naszym zacnym pastorem robiliśmy wszystko, żeby zachować we wsi spokój. Wydaje mi się, że paru młodszych mężczyzn z Lisnaskea przeniknęło do Maguire's Ford, próbując napuścić jednych mieszkańców wioski na drugich – powiedział.
    – Przecież nasi protestanci nie mogą być tacy głupi jak ich bracia w Lisnaskea. Kiedy byli bezdomni, daliśmy im tutaj schronienie, chociaż Anglicy nalegali, żeby wracali do Holandii, gdy ich statek „Speedwell” zaczął przeciekać na Morzu Irlandzkim. Jest im tutaj o wiele wygodniej niż w kolonii w Plymouth. Musimy zachować pokój w Maguire's Ford! Nie pozwolę, żeby ludzka nietolerancja zniszczyła dziedzictwo moich synów! – powiedziała Jasmine. Rory spojrzał na nią i na córkę, do której nie mógł się przyznać. Te same przesądy, które wywołały masakrę i tragedię w Lisnaskea, zmuszały Fortune i Kierana do opuszczenia Ulsteru. Na stare lata będzie równie samotny, jak przez całe dotychczasowe życie. Nigdy nie zazna radości patrzenia na dorastanie wnucząt, nawet gdyby nie wiedziały, kim naprawdę dla nich jest.
    – Katolicy nie są lepsi, ale przysięgam, że dopilnuję, aby panował tu spokój, milady Jasmine – obiecał gorąco.
    – Oboje o to zadbamy, Rory – odpowiedziała. – Nikomu nie pozwolimy zniszczyć tego, co tu zbudowaliśmy przez te wszystkie lata. Cullen, porozmawiasz jeszcze ze swoimi wiernymi?
    – Naturalnie, kuzynko – odparł ksiądz. Przez następnych parę dni panował niemal idylliczny spokój. Księżna Glenkirk osobiście ogłosiła swoją wolę w obu kościołach Maguire's Ford.
    – Jeśli nie potraficie żyć w pokoju z waszymi sąsiadami, jak dawniej – oświadczyła poddanym – musicie stąd odejść. Nie pozwolę na to, co się stało w Lisnaskea. W imię czego zginęli dobrzy ludzie, katolicy i protestanci.
    Przyjaciele, wszyscy czcimy tego samego Boga. Naprawdę wierzycie w to, że nasz Bóg wybaczy gwałty i zbrodnie popełnione na tych, którzy mają odmienne poglądy? Czy Biblia nie naucza miłości i pokoju? Czy piąte przykazanie nie brzmi: nie zabijaj? To przykazanie nie mówi, że nie wolno zabijać, ale z wyjątkiem…
    Sir Shane został pochowany bez żadnych incydentów. Colleen Kelly i jej mąż stali niczym bufor pomiędzy lady Jane, Williamem i Emily Annę a Kieranem, Fortune i państwem Leslie. Colleen jasno oświadczyła swojemu przyrodniemu bratu, że nigdy nie wybaczy mu tego, co uczynił ich ojcu i Fitzgeraldom.
    – Zawsze byłaś taka jak oni. Ty i twoja rodzina nie jesteście więcej mile widziani w Mallow Court – parsknął sir William.
    – Jesteś beznadziejny, Williamie – odpowiedziała spokojnie.

*

    Pokój w Maguire's Ford utrzymał się, pomimo codziennie rozpuszczanych plotek i wysiłków prowokatorów obu wyznań, aby wywołać problemy. Ludzie ocaleli z Lisnaskea, którzy mieli rodziny w Maguire's Ford, przybyli błagając krewnych o schronienie i zostali przygarnięci. Zaniepokoiło to niektórych protestantów, obawiających się, iż przybyli mogą chcieć się mścić na wszystkich niekatolikach.
    Kieran Devers, któremu zakiełkował pomysł, w jaki sposób rozwiązać choćby część tych problemów, przeprowadził rozmowę z ojcem Cullenem.
    – Książę powiedział mi, że byłoby znacznie lepiej, gdybym wyruszy! na wyprawę lorda Calverta, mając własny statek i kolonistów, którzy po dotarciu na miejsce pomogliby zbudować kolonię. Ponieważ ma to być kolonia głównie dla katolików, czemu nie miałbym zabrać ze sobą na statek kobiet i mężczyzn z Irlandii? Fortune w pełni się z nim zgadzała.
    – Mam dwa własne statki, które pływają na szlakach handlowych – powiedziała mu. – Jest cudowna, stara, ale całkiem solidna jednostka, „Róża Cardiffu”, która wiele lat temu przywiozła mamę z Indii. Niedługo wyruszy w rejs powrotny z Indii Wschodnich. Na Morzu Śródziemnym mam drugi, nowszy statek „Highlander”. Wiosną będzie wracać do Anglii. – Odwróciła się do ojczyma. – Czy moglibyśmy wyposażyć oba te statki, tato, i popłynąć nimi do Nowego Świata?
    – Kupię własny statek – zaprotestował Kieran.
    – Nie bądź głupi – skarciła go żona. – Twoje pieniądze będą nam potrzebne na wyekwipowanie statków. Jeśli to ci poprawi samopoczucie, możesz mi zapłacić za ich wypożyczenie.
    – Bardzo rozsądne rozwiązanie – powiedział książę swojemu zięciowi. – Wiem, że i „Highlander” i „Róża Cardiffu” są dobrze utrzymane nad powierzchnią i poniżej linii zanurzenia. Kupując nieznany statek nigdy tego nie wiesz, chyba że przed zakupem wyciągniesz statek z wody, żeby go sprawdzić, zaś zgoda właściciela na takie działania jest mocno wątpliwa ze względu na koszty.
    – A „Róża Cardiffu” ma najpiękniejszą kabinę, w której możemy podróżować – mruknęła Fortune, patrząc na Kierana oczami wypełnionymi miłością.
    James Leslie parsknął śmiechem. Pomyślał, że jego pasierbica jest niezwykle podobna do swojej matki, chociaż sama o tym nie wie.
    – Z przykrością muszę ci zepsuć tę romantyczną wizję, skarbie. Niewiele kobiet będzie mogło popłynąć z wyprawą lorda Calverta, dopóki nie zostanie znalezione miejsce na założenie kolonii i nie staną pierwsze domy – powiedział.
    – To niedorzeczne! – zawołała Fortune.
    – Tym niemniej tak pewnie będzie – odpowiedział książę. – Obawiam się, że nie masz wyboru.
    – Więc nie popłyniemy – zdecydowanie odparła Fortune.
    – A gdzie będziecie mieszkać?
    – Kupimy dom w pobliżu Cadby albo Queen's Malvern, a może koło Oxton, żebym mieszkała bliżej mojej siostry Indii – oświadczyła, całkowicie przekonana o swojej racji.
    – Ze swoim mężem, który jest irlandzkim katolikiem? Twarz Fortune posmutniała.
    – Ojej – powiedziała, nagle uświadamiając sobie, jak głupio musiały zabrzmieć jej słowa. – Purytanie w Anglii mają dokładnie taki sam stosunek do katolików jak protestanci w Ulsterze, prawda? – myślała na glos, nie oczekując odpowiedzi na swoje pytanie. – Możemy wyjechać do Francji lub do Hiszpanii – zaproponowała.
    – Gdzie byłabyś tak samo dyskryminowana jak ja w krajach protestanckich, moja droga żono – zauważył Kieran. – Nie ma na to rady, Fortune. Skoro mamy żyć razem, bezpiecznie i w pokoju, musimy wyruszyć do Nowego Świata. Jeśli lord Calvert przyjmie mnie na wyprawę, może będę musiał wyruszyć sam, dopóki kolonia nie będzie bezpiecznym miejscem dla kobiet. Zanim Fortune zdążyła zaprotestować, do sali wszedł Adali.
    – Ojciec Cullen właśnie przysłał wiadomość, że od strony Lisnaskea zbliża się spora grupa konnych, milordzie. Pomyślałem, że powinien pan o tym wiedzieć. Wszystko jest przygotowane.
    – Co jest przygotowane? – zapytała Jasmine męża.
    – Wszystko do obrony wioski i zamku – odpowiedział książę. – Nie możemy pozwolić, żeby motłoch z Lisnaskea zniszczył Maguire's Ford tak, jak zniszczył własne gniazdo. Muszę dołączyć do innych. – Wstał z fotela.
    – Do jakich innych? – żądała wyjaśnień Jasmine, z trudem dźwigając się na opuchnięte nogi. – Idę z tobą, Jemmie. W końcu te ziemie nadal jeszcze należą do mnie i chyba powinnam się pokazać. Chciał się z nią spierać, ale wiedział, że miała rację. Pomyślał też, uśmiechając się pod nosem, że bez względu na to, co powie, i tak jej nie przekona.
    – Chodźmy więc, madam – rzekł.
    – My też idziemy – oświadczyła Fortune. Książę Glenkirk wybuchnął śmiechem i bez słowa ruszył przodem. Miejscem spotkania był rynek Maguire's Ford, na którego środku stał wysoki, celtycki krzyż z kamienia. Czekali tam na nich wielebny pan Steen, ojciec Cullen i wioskowi przywódcy zarówno katolików, jak i protestantów. Domy dookoła były pozamykane i zabarykadowane. Żaden pies ani żaden kot nie błąkał się tego dnia po ulicy. Szare niebo nad ich głowami zaciągnięte było chmurami ciężkimi od jesiennej burzy. Tylko na horyzoncie spod chmur przebijały czerwone i złote błyski zachodzącego słońca. Było bezwietrznie. Nie odezwał się żaden ptak. Poza szmerem tłumu, narastającym w miarę jak się do niego zbliżali, panowała absolutna cisza.
    Obcy wjechali do Maguire's Ford prowadzeni przez Williama Deversa na pięknym gniadoszu. Mieli pałki, a twarze mężczyzn za sir Williamem były kamienne, bez śladu litości. Na widok komitetu powitalnego zatrzymali się. Ich przywódca powoli podprowadził konia bliżej i zatrzymał się tuż przed księciem i jego żoną. Spoglądał na nich z góry.
    – Jeśli przybywacie w pokoju, jesteście tu mile widziani, sir Williamie. Jeśli zaś nie, to proszę, żebyście odjechali – odezwała się Jasmine. Demonstracyjnie ignorując ją, zwrócił się do Jamesa Lesliego.
    – Masz w zwyczaju, milordzie, pozwalać kobiecie zabierać głos za ciebie? James Leslie roześmiał się szyderczo do młodego człowieka.
    – Maguire's Ford i zamek należą do mojej żony, sir Williamie. Nie mogę mówić za nią, podobnie jak ona nie wypowiada się w sprawach dotyczących moich włości. Moja żona zadała ci pytanie, sir. Bądź na tyle uprzejmy, żeby na nie odpowiedzieć, jeśli nie chcesz zlekceważyć podstawowych zasad wpajanych ci przez matkę. William Devers zaczerwienił się. Robiono z niego głupca w obecności jego własnych ludzi, a to mu się wcale nie podobało. Słyszał za plecami nieprzyjemny chichot, ale miał za dużo dumy, żeby się odwrócić.
    – Przyjechaliśmy po waszych katolików. Dajcie nam ich, a oczyścimy Maguire's Ford z papistów i odjedziemy w spokoju – powiedział.
    – Wynoś się z mojej ziemi i zabierz ze sobą swoich zbirów – odezwała się księżna Glenkirk, zimnym, obojętnym głosem. – Czy przypominam ci Piłata, który zdradziłby niewinnych ludzi i wydał ich w ręce twojego motłochu? – Zrobiła krok do przodu, zmuszając jego wierzchowca do cofnięcia się. – Jak śmiesz przyjeżdżać tutaj, próbując wywołać kłopoty? Protestanci i katolicy od lat żyją w Maguire's Ford w pokoju. Katolicy przyjęli protestantów dziesięć lat temu, kiedy ci nie mieli gdzie się podziać. Wybudowali dla nich kościół i wszyscy żyli w harmonii. Musisz być bezmiernie zarozumiały, Williamie Deversie, skoro uważasz, że masz boskie przyzwolenie, by przybywać tutaj, mordować i wprowadzać zamęt w wigilię Wszystkich Świętych. Wydaje mi się, że nie jesteś wyznawcą Boga, lecz szatana. Odejdź, zanim poszczuję was psami!
    – Madam, będę miał to, po co tu przyjechałem – odpowiedział z uporem. – Przeszukajcie domy i przyprowadźcie katolików – polecił.
    Nagle zapalona strzała wystrzeliła do góry, w ciemniejące niebo nad wioską, a dzwony kościołów zaczęły bić jak oszalałe. Bramy obu świątyń na przeciwległych krańcach wioski otworzyły się i zaczęła się z nich wylewać ludność Maguire's Ford, otaczając przybyszów z Lisnaskea. Wszyscy byli uzbrojeni, poczynając od garłaczy i kos, na patelniach i żeliwnych garnkach kończąc.
    – Nasi ludzie nie dadzą się zwrócić przeciwko sobie nawzajem – oświadczyła Jasmine sir Williamowi. – Wszyscy czcimy tego samego Boga.
    – Posłuchajcie mnie! Mieszkańcy Maguire's Ford, jak możecie żyć w tym samym miejscu, co ci brudni papiści? Oczyściliśmy Lisnaskea z takich jak oni. Pomóżcie mi uczynić to samo tutaj! Przyłączcie się do nas! – zawołał jej przeciwnik z końskiego grzbietu.
    W imieniu protestantów głos zabrał pastor Steen.
    – Nie przyłączymy się do ciebie, Williamie Deversie. Wracaj do domu!
    – Dołączyłeś do wyklętych, Samuelu Steenie? – zapytał sir William. Protestancki duchowny roześmiał się głośno.
    – Nie uzurpuj sobie prawa do osądzania mnie. Złamałeś niejedno boskie przykazanie. Nie zabijaj! Nie pożądaj żony bliźniego swego ani jego dóbr! Czcij ojca swego i matkę swoją! Nie jesteś prawdziwym przywódcą. Jesteś awanturnikiem i bigotem. Wynoś się stąd! William Devers gwałtownie spiął konia, który zaskoczony ruszył do przodu, przewracając Jasmine i wielebnego Steena na ziemię. Mieszkańcy Maguire's Ford krzyknęli wstrząśnięci. Niespodziewanie dla wszystkich rozległ się pojedynczy strzał. Sir William, z bezbrzeżnym zdumieniem w oczach, pochyli! się do przodu i spad! z konia na ziemię.
    – Zastrzelili sir Williama! Musimy go pomścić! – podniósł się krzyk wśród przybyszy z Lisnaskea.
    – Nie, to nie mieszkańcy Maguire's Ford go zabili. Ja to zrobiłem – rozległ się głos spomiędzy tłumu ludzi z Lisnaskea, którzy rozstąpili się zdziwieni, przepuszczając do przodu młodego chłopaka.
    – To Bruce Morgan, syn kowala – rozległ się okrzyk. Wielebny Samuel Steen podniósł się z ziemi, a książę pomagał wstać żonie.
    – Dlaczego, chłopcze? Bruce, czemu zabiłeś sir Williama? – zapytał protestancki duchowny. Łagodnie zabrał chłopcu stary pistolet, zdumiony, że taki rupieć w ogóle wystrzelił, i to tak zabójczo celnie.
    – To za Aine – padła miażdżąca odpowiedź. – Za Aine i za to, co jej zrobił. Słyszałem, ale nie mogłem uwierzyć, więc kiedy wszyscy starali się uratować ludzi w kościele, zakradłem się do domu. Zobaczyłem, co zrobił mojej dziewczynie. Bo pewnego dnia mieliśmy się pobrać. Kochałem ją.
    – Sądzisz, że pozwoliłbym ci poślubić jakąś przeklętą katolicką dziewuchę, córkę dziwki, bez ojca? – zapytał go ojciec, kowal Robert Morgan, gniewnie przepychając się do przodu. – I zobacz, co narobiłeś, głupcze! Zabiłeś naszego przywódcę. Nie jesteś już moim synem!
    – Sir William był złym człowiekiem, tato – odpowiedział Bruce Morgan, prostując się na całą wysokość i nagle wszyscy spostrzegli, że chłopiec jest już niemal mężczyzną. – Wydaje ci się, że powstrzymałbyś mnie przed ożenieniem się z Aine? Nigdy nie zależało mi na jej wierze, tato. Zależało mi na niej!
    – Tfu! – splunął jego ojciec. – Powieszę cię osobiście, żeby mojego nazwiska nie obciążało to, co tu zrobiłeś. Z ziemi, tuż obok nich, rozległ się wyraźny jęk i wielebny Steen krzyknął:
    – Sir William żyje! Jest ranny, ale żywy. Gdy inni byli zajęci, Kieran Devers spokojnie dotknął ramienia młodego Morgana.
    – Idź do zamku, chłopcze – powiedział. – Nie chcę, żebyś wisiał. Spiesz się, bo zaraz sobie o tobie przypomną. Sir William nie okaże w tej sprawie wielko duszności. Idź już!
    Z uśmiechem na ustach obserwował, jak chłopiec stosuje się do jego polecenia.
    – Poszukajcie czegoś, co można by było użyć jako nosze – poleciła księżna Glenkirk, gdy wreszcie stanęła na nogach. – Nie przyjmę tego człowieka pod swój dach, ale może, wielebny Steenie, wezwie pan medyka i udzieli schronienia sir Williamowi, dopóki nie będzie mógł wyruszyć w drogę. – Patrzyła na tłum przed sobą, starając się stać prosto, ale nie była w stanie lekceważyć przeszywającego ją bólu. Spokojnie, jeszcze tylko chwila. – Mieszkańcy Lisnaskea, czy jest pośród was ktoś, kto widział, że Bruce Morgan oddał strzał, który zranił sir Williama? Jeśli nie, błagam was, zachowajcie milczenie dla dobra jego ojca. Nie zobaczycie więcej chłopca, który wyjedzie z Ulsteru, zanim jeszcze sir William i jego rodzina przestaną się zastanawiać, kto strzelał. Bruce Morgan to jeszcze dzieciak, który kochał młodą dziewczynę, zgwałconą, a potem zamordowaną przez sir Williama. W głębi duszy wiecie, że to, co William Devers uczynił Aine Fitzgerald, było podłą niegodziwością i grzechem. Nie dodawajcie swoich grzechów do występków sir Williama. Wracajcie do Lisnaskea. Nie pozwolę, żebyście spustoszyli Maguire's Ford. – Stała, wpatrując się w tłum, dopóki mężczyźni nie odwrócili się powoli i nie zaczęli się wycofywać, oświetlając sobie drogę pochodniami. Jasmine Leslie stęknęła głośno i opadła na kolana.
    – Twoje dziecko pojawi się wcześniej, Jemmie – rzuciła przez zaciśnięte zęby.
    – Mamo! – Fortune podbiegła do matki. James Leslie nie czeka! na pomoc. Odepchnął na bok pasierbicę, wziął żonę na ręce i poniósł ją do zamku przez wieś. Na jego widok Biddy zawołała:
    – Milordzie, masz stół porodowy?
    Nadbiegła Rohana.
    – Zajmę się moją panią – powiedziała. – Byłam przy niej od dnia jej narodzin.
    – Niech Biddy zajmie się niemowlęciem po porodzie – powiedziała Jasmine, nie chcąc, żeby staruszka poczuła się dotknięta przez Rohanę. – Może też ci pomóc teraz, bo ma duże doświadczenie. – Jęknęła. – To dziecko zdecydowało już, że chce się urodzić i nie zamierza na nikogo czekać! Nie tak jak ty, Fortune. Ty czekałaś w nieskończoność, a potem trzeba cię było obrócić we właściwą stronę, żebyś mogła wyjść na świat. Och! Czuję główkę! Wychodzi! James Leslie dokładnie wiedział, co robić. Położył żonę na stole i przytrzymał ją za ramiona, żeby kobiety mogły jej pomóc. Nie było czasu na dusery. Jasmine stękała. Nigdy nie miała tak szybkiego porodu, wyraźnie czuła główkę dziecka.
    – Rohano.
    Pokojówka podwinęła spódnicę Jasmine i zajrzała pomiędzy nogi swojej pani.
    – Ma pani rację, jest główka. Nigdy jeszcze nie widziałam tak szybko rodzącego się dziecka, księżniczko! Och!
    Rohana złapała dziecko, gdy wyślizgiwało się z ciała matki. Maleństwo niemal natychmiast zaczęło płakać, wymachując małymi rączkami w proteście przeciwko tak brutalnemu wypchnięciu z ciemnego, ciepłego, bezpiecznego raju.
    – Co to jest? – zapytała Jasmine.
    – Dziewczynka! Śliczna mała złośnica! – zachwycał się James Leslie.
    – Cóż, Jemmie, sam chciałeś kolejnej córki, żeby ją rozpieszczać, i niech cię, dopiąłeś swego – rzekła ze śmiechem jego żona. Fortune przyglądała się krótkiej akcji porodowej i była świadkiem narodzin swojej nowej siostry przyrodniej. Zafascynowana zapytała matkę:
    – Czy zawsze tak szybko się rodzą, mamo?
    Jasmine roześmiała się cicho.
    – Nie, skarbie, nie wszystkie przychodzą na świat tak sprawnie. Sądzę, że mój upadek spowodował wcześniejszy poród, chociaż sądząc po głosie, to dziecko jest silne.
    – Świetna dziewczynka – powiedziała Biddy, oddając umyte dziecko w powijakach w ramiona matki. – Urodzona na Wszystkich Świętych.
    – Jak ją nazwiemy? – zapytał żonę James Leslie. Jasmine zastanawiała się przez dłuższą chwilę, po czym odpowiedziała:
    – Autumn *, bo urodziła się na jesieni i w jesieni mojego życia. – Nagle zauważyła na stoliku misę z późnymi różami. – Autumn Rosę Leslie – zdecydowała. – Nasza córka będzie nosić imiona Autumn Rosę.

CZĘŚĆ III

ANGLIA I MARYLAND

    Lata 1632 – 1635
    Kochaj Boga i rób, co chcesz
    – Św. Augustyn

ROZDZIAŁ 13

    Sir William Devers przeżył, ale nie było nadziei, żeby kiedykolwiek mógł chodzić. Gdy tylko stało się to możliwe, został przeniesiony z domu wielebnego Samuela Steena w Maguire's Ford z powrotem do Lisnaskea. Miał dopiero dwadzieścia parę lat i gdy leża! w łóżku albo siedział w specjalnie dla niego wykonanym fotelu, narastał w nim gniew. Chciał winić za swoje kalectwo katolików, ale to nie oni go postrzelili. Został trafiony od tyłu, a katolicy z Maguire's Ford znajdowali się przed nim. Sir William Devers uważał jednak, że gdyby nie było ich w Maguire's Ford, on również by się tam nie znalazł i nie zostałby inwalidą. Nie wiedział, kto do niego strzelał, i wyglądało na to, że inni też nie wiedzieli.
    Toteż uznał katolików za odpowiedzialnych za swój bezsilny stan i, zachęcany przez żonę i przez matkę, zaczął planować zemstę na wszystkich katolikach, na przyrodnim bracie, Kieranie i na Fortune, gdyby bowiem nie przybyła do Ulsteru, nigdy by się to wszystko nie wydarzyło. To była ich wina.
    Nikt nie odwiedzał sir Williama i jego rodziny. Większość służących wymówiła posadę. Wydawało się, że został skazany na spędzenie reszty życia w Mallow Court, mając za towarzystwo jedynie matkę i żonę. Sir William zaczął pić wszystko, co mogłoby go uwolnić od bólu i nudy.
    W Maguire's Ford Autumn Leslie, urodzona w Wigilię Wszystkich Świętych, w dniu starego celtyckiego święta Samhein, rozwijała się doskonale. Jasmine wiedziała instynktownie, że to jej ostatnie dziecko, więc zajmowała się córeczką z ogromnym poświęceniem i karmiła ją piersią, nie godząc się na mamkę. Fortune uwielbiała małą i wiele czasu spędzała z Autumn i z matką.
    – Jest taka słodka. Chciałabym mieć taką dziewczynkę… pewnego dnia. Wiem, że teraz nie jest najlepszy moment, mamo – westchnęła Fortune.
    – Jeśli Kieran sam wyruszy do Nowego Świata, może dobrze by było, gdybyś już wówczas była w ciąży – zasugerowała Jasmine. – W ten sposób będę przy tobie w czasie porodu. A kiedy będziesz mogła bezpiecznie dołączyć do męża, dziecko urośnie na tyle, aby z tobą podróżować. Poczekaj jednak z decyzją do powrotu do Anglii. Fortune ponownie westchnęła. Pragnęła normalnego życia, takiego, jakie było udziałem jej matki i jej siostry, Indii. Dom, mąż, dzieci i spokój. Dlaczego nie mogła tego mieć? Znała odpowiedź na te niewypowiedziane pytania. Wyszła za mąż za człowieka, którego wiara była nieakceptowana. Będą musieli rozpocząć nowe życie w miejscu, gdzie ich przekonania religijne nie wzbudzą wrogości. Ale kiedy? Czemu musi to trwać tak długo? Mocno przytuliła maleńką siostrzyczkę, zdumiewając się doskonałością Autumn. Jej ciemnymi włoskami o delikatnym, kasztanowym odcieniu, jej oczami, w których zaczynały się pojawiać wyraźne zielone błyski, gdy miała zaledwie dwa miesiące i została ochrzczona przez wielebnego Samuela Steena, mając za rodziców chrzestnych swoją siostrę przyrodnią i swojego brata Adama.
    Minęły Święta Bożego Narodzenia, minęło Święto Trzech Króli. Nastała sroga zima. W Maguire's Ford panował spokój, nic nie groziło ze strony mieszkańców Lisnaskea, z których po październikowych ekscesach wyparowała wszelka złość. Ku zadowoleniu Kierana znalazło się parę rodzin, które zadeklarowały, iż chcą wybrać się z nim i z Fortune do Nowego Świata. Był pomiędzy nimi Bruce Morgan. Ludzie widzieli możliwości, jakie się przed nimi rysowały w nowym miejscu, choć świadomi też byli grożących im niebezpieczeństw. Oczywiście starsi ludzie nie potrafiliby opuścić Ulsteru. Przekonywali się, że zawsze jakoś udawało im się przetrwać, i nadal im się uda.
    Styczeń ustąpił lutemu, po lutym przyszedł marzec. Na zielonych zboczach wzgórz pojawiły się białe cętki urodzonych miesiąc wcześniej jagniąt. Książę zaczął planować wyjazd z Maguire's Ford do Szkocji. Mieli opuścić posiadłość piętnastego maja, w dzień po piętnastych urodzinach Adama. Obaj synowie Lesliech zadomowili się w Maguire's Ford. Pastor Steen został ich nauczycielem i opiekunem. Jeszcze przed wyjazdem spodziewano się dokumentu z królewskim nadaniem prawa własności. Jasmine kazała wcześniej wyrysować nowe granice, dzieląc ziemie równo pomiędzy obu chłopców. Za cztery lata, gdy Duncan skończy szesnaście lat, zostanie dla niego wybudowany dom w miejscu, które już sobie wybrał.
    Minął marzec, a w połowie kwietnia nadeszło królewskie pismo, przenoszące prawa do Maguire's Ford z lady Jasmine Leslie, księżnej Glenkirk, na jej synów, Adama i Duncana Lesliech. Każdy z chłopców otrzymał tytuł para, bowiem ich ojciec był księciem. Adam został baronem Leslie z Erne Rock. Duncan otrzymał tytuł barona Leslie z Dinsmore, to znaczy ze wzgórz, gdzie miała stanąć jego przyszła siedziba. Kopię dokumentu wywieszono na widok publiczny na wioskowym placu. Drugą kopię Kieran zabrał do Mallow Court, aby pokazać przyrodniemu bratu i macosze.
    Wyglądająca na zmęczoną Jane Devers powitała go kwaśno.
    – Miałeś się tu już nigdy nie pokazywać – warknęła, gdy wszedł do domu.
    – To moja ostatnia wizyta, obiecuję, madam. Gdzie jest William? Zaprowadź mnie do niego i zawołaj też swoją synową. Jane Devers powiodła go do saloniku na tyłach domu, gdzie znaleźli Williama Deversa siedzącego w wyścielanym fotelu.
    – Kieran! – W glosie Williama zabrzmiała niemal powitalna nuta.
    – Przepraszam, że nachodzę cię bez zapowiedzi, Willu, ale bałem się, że gdybym cię uprzedził, mógłbyś nie chcieć mnie widzieć. Przywiozłem kopię królewskiego nadania praw do Maguire's Ford. – Kieran wręczył dokument młodszemu bratu. – Zauważ, że prawo do własności zostało przeniesione i podzielone równo na braci sir Adama i sir Duncana. Koniec z wątpliwościami na temat przeznaczenia Erne Rock i okolicznych ziem. Są w rękach dwóch protestanckich lordów, których opiekunem jest wielebny Steen.
    – Ale Maguire nadal tam mieszka, prawda? – zapytał William, tym razem cierpkim tonem.
    – Owszem, i zostanie tam aż do śmierci. Nie przysparza żadnych kłopotów i jest genialny w zajmowaniu się końmi, Willu. Jest potrzebny.
    – To katolik – padła uparta odpowiedź.
    – Jego panowie nie. Nie igraj z chłopcami Glenkirka, Willu. Szkocja nie jest zbyt odległa i James Leslie cię zabije.
    – Lepiej byłoby, gdybym nie żył – gorzko odparł William Devers. – Nic nie czuję poniżej pasa, Kieranie. Medyk mówi, że dziecko, które niedługo urodzi Emily Annę, będzie jedynym naszym potomkiem. A jeśli to nie będzie syn? Siedzę tutaj całymi dniami, w towarzystwie jedynie mamy i żony. Rzygać mi się chce od ich pogody i szlachetności. Medyk twierdzi, że poza bezwładem nóg i męskości jestem zdrów jak ryba i będę żył długo. Cieszysz się, bracie? Pewnie cię przeżyję.
    – Przykro mi, Willu, ale prawda jest taka, że nikogo prócz siebie nie możesz o to winić. Tak, kiedyś protestanci z Lisnaskea ochoczo ruszyli za tobą, podjudzani przez ciebie, twoją matkę i nieżyjącego już Dundasa, ale potem opuścili cię. Twój widok przypomina im, co zrobili swoim sąsiadom i przyjaciołom tylko dlatego, że ci byli katolikami. I za każdym razem, gdy cię widzą, przypominają sobie o tym, co uczyniłeś swojej przyrodniej siostrze, Aine Fitzgerald. Naprawdę żal mi ciebie, Willu, ale nie mogę uwolnić się od myśli, że dostałeś dokładnie to, na co sobie zasłużyłeś.
    – Płaczesz nad pomiotem dziwki, a nie nad swoim własnym bratem! Cieszę się, że nasz ojciec nie żyje, bo mógłby ci jeszcze zapisać majątek, ty bękarcie! – parsknął William.
    – Nie przyjąłbym go, Willu. Ulster jest dla mnie smutnym miejscem. Nie pasuję tutaj. Możesz mieć Mallow Court dla siebie i dla swoich dzieci. Życzę ci szczęścia, braciszku!
    – Czego chcesz? – Do pokoju weszła Jane Devers i jej synowa. Glos należał do Emily Annę. Była już bardzo okrągła i ociężała. Wyglądało na to, że dziecko jest w pełni gotowe do narodzin. Kierana zaciekawiło, czy to będzie chłopiec, czy dziewczynka, i czy kiedykolwiek się tego dowie.
    – Dzień dobry, madam – odezwał się miłym głosem, kłaniając się przed nią. – Przywiozłem dokument z królewskimi pieczęciami przenoszący prawo własności Maguire's Ford z mojej teściowej na jej dwóch młodszych synów, żebyście mogli go sami zobaczyć. – Wziął dokument z rąk Williama i podał go Emily Annę i lady Jane. – Kiedy go już uważnie przeczytacie, zabiorę go z powrotem. Przyjechałem także, żeby się pożegnać. Moja żona, moi teściowie i ja w połowie maja wyjeżdżamy do Szkocji. Jest rzeczą bardzo mało prawdopodobną, abym jeszcze kiedykolwiek zawitał do Ulsteru.
    Obie kobiety uważnie przeczytały królewski akt, po czym oddały go Kieranowi.
    – A więc lady Jasmine nie kłamała, kiedy mówiła, że daje Maguire's Ford swoim synom – rzekła zdumionym głosem Jane Devers.
    – Nie, nie kłamała – przytaknął. A ponieważ nie pozostało już nic więcej do powiedzenia, ucałował dłonie obu niewiast, potrząsnął ręką opierającego się brata i po raz ostatni wyszedł ze swojego domu rodzinnego. Na szczycie wzgórza odwrócił się, żeby ostatni raz spojrzeć na dom.
    Już nigdy więcej go nie zobaczy.

*

    Pod koniec kwietnia dotarła do Kierana wiadomość, że jego szwagierka przedwcześnie powiła córkę, która miała otrzymać na chrzcie imię Emily Jane. Dziecko było zdrowe, a matka dzielnie zniosła poród. Kieran Devers posłał bratanicy, której miał nigdy nie poznać, małą srebrną łyżkę i filiżankę. Parę miesięcy wcześniej zamówi! je w Belfaście i dotarły do niego niedawno.
    – Biedny William – zauważyła Fortune – ale chociaż mają dziecko. Czy myślisz, że nadszedł czas, żebyśmy też mieli dziecko, mój panie? Obawiam się, że musimy intensywniej próbować. W ciągu ostatnich paru tygodni haniebnie mnie zaniedbywałeś.
    Fortune moczyła się w obszernej dębowej balii ustawionej przed kominkiem. Balia zajmowała większość powierzchni pokoju, niezajętej przez łóżko.
    Zaśmiał się i zaczął się rozbierać, żeby do niej dołączyć. Z upiętymi wysoko na głowie, rudymi włosami, z zaróżowionymi od gorąca policzkami wyglądała niezwykle kusząco.
    – Musimy zabrać taką balię ze sobą do Nowego Świata. Gotów jestem zrezygnować z wielu rzeczy, żeby znaleźć spokojne miejsce do życia, wolne od uprzedzeń, ale nie zamierzam pozbawić się naszych kąpieli, madam – rzeki z uśmiechem.
    Fortune zachichotała.
    – Dzięki Bogu, że nie jesteśmy purytanami. Słyszałam, że uważają kąpiel za grzech cielesny. Niemiło było przebywać w pobliżu niektórych dżentelmenów, których poznałam na dworze. Wchodź ostrożnie, Kieranie, żeby nie wylać wody na podłogę.
    Kieran uniósł brwi i bez wysiłku wśliznął się do wody.
    – Nie wiedziałaś, że jestem w części wodnikiem?
    – Kto to jest? – zapytała zaciekawiona.
    – Człowiek, który potrafi przyjąć postać foki. A może foka, która może przyjąć postać człowieka. Tak przynajmniej głoszą legendy.
    – Aha – powiedziała, zanurzając rękę, żeby go dotknąć. – A jeśli przeistoczysz się w fokę, mój panie? Jak wówczas poczniemy dziecko? Poczuł, że pod wpływem jej prowokacyjnych słów twardnieje, a ocieranie się jej sutków o jego tors rozpala w nim żądzę.
    – Chciałabyś zobaczyć, jak się kochają wodniki? – przekomarzał się. Odwrócił ją, ujął w dłonie jej piersi, skubał wargami jej uszy i kark u nasady szyi. – Wodnik lubi dominować nad swoją partnerką – powiedział.
    – Naprawdę? – odparła Fortune, znacząco napierając pośladkami na jego krocze. – W jaki sposób to robi, mój panie? Zamiast odpowiedzi otoczy! ją ramieniem w talii i przyciągnął jeszcze bliżej do siebie. Wsunął rękę pod wodę w poszukiwaniu niewielkiego klejnotu jej kobiecości, który począł bezlitośnie drażnić.
    – Wodniki nie mają takich niegrzecznych palców – wydusiła z siebie.
    – Ale ich ludzcy partnerzy mają – przekonywał. Płonął z żądzy i wiedział, że ona także. Dębowa balia była dość szeroka, żeby zrobić to, co zamierzał, więc pochylił się do przodu, aż twarz Fortune niemal dotknęła powierzchni wody. Wówczas ogromnymi dłońmi złapał ją za biodra i wślizgnął się w jej kobiecy przesmyk w sposób, w jaki jeszcze nigdy dotąd jej nie posiadał. Zaskoczona Fortune głośno wciągnęła powietrze i gdyby nie trzymał jej za biodra, wpadłaby twarzą do wody. Kieran zaczął się w niej poruszać w powolnym, równym tempie, wzniecając w niej płomienną żądzę. Niemal natychmiast pochwyciła rytm i zaczęła się poruszać razem z nim. W głowie kręciło jej się z rozkoszy, jakiej jej dostarczał.
    – W taki sposób parzy się wodnik – wystękał jej do ucha. – Pokrywa ciało partnerki swoim i bierze ją sobie. – Pchnął głębiej, a Fortune zamruczała z nieukrywanym zachwytem.
    – O tak, Kieranie! – zachęcała go.
    Chociaż jego soki wytrysnęły, ciągle był twardy i przepełniony głodną żądzą. Wycofał się z niej i wyszedł z wanny, pociągając ją za sobą. Cisnął ją na łóżko i ponownie zagłębił się w jej ciele, pchając, pchając, pchając, dopóki Fortune nie zatkała sobie pięścią ust, żeby zdławić krzyk.
    Upłynęło parę minut, zanim odzyskała panowanie nad sobą. Zorientowała się, że Kieran delikatnie obmywa jej ciało. Obserwowała go spod wpółprzymkniętych powiek.
    – Dobrze cię nauczyłam – wymruczała cicho. Spojrzał na nią oczami pełnymi nieukrywanej pasji.

*

    Obudzili się w bladym świetle wiosennego świtu, wdzierającym się do komnaty. Ogień dawno już wygasi, a wielka dębowa balia pochłaniała wszelkie ciepło, jakie mógłby dawać palący się kominek. Fortune kichnęła raz i drugi. Jej mąż, klnąc cicho, wygramolił się z łóżka, żeby przesunąć balię sprzed kominka, ale nie było na to miejsca. Ukląkł i poruszył węgle, lecz dawno się już wypaliły. Kichnął.
    – Cholera! – zaklął głośniej. – Chyba rozbiera mnie przeziębienie.
    – Mnie też – odpowiedziała. – Nie możesz rozpalić ognia?
    – Muszę zejść na dół, żeby przynieść trochę tlących się węgli. – Kichnął drugi raz i trzeci.
    Fortune nie mogła się powstrzymać. Głośno zachichotała i pospiesznie wyjaśniła:
    – Wydaje mi się, że dostaliśmy lekcję, Kieranie. Nie wolno się kochać, a potem spać w wilgotnym łóżku podczas chłodnej, wiosennej nocy. Chyba powinniśmy najpierw się ubrać, a potem zejść na dół, żeby się ogrzać. Służba zajmie się sypialnią, opróżni wannę, ja zaś z chęcią posilę się owsianką i grzanym jabłecznikiem, mój panie.
    – Zgadzam się – powiedział. W jego oczach zapaliły się ogniki. – Ale mieliśmy wspaniałą rozrywkę dzisiejszej nocy, moja gorąca żono, prawda?
    Fortune roześmiała się głośno.

*

    Skończył się kwiecień i czas ich pobytu w Ulsterze kurczył się. Kieran zebrał parę katolickich rodzin oraz samotnych mężczyzn i kobiety, którzy chcieli opuścić ojczyznę i wyruszyć do Nowego Świata. Mężczyzn było czternastu, w większości rolnicy, poza Brucem Morganem, który terminował u swojego ojca i był dobrym kowalem. Był też bednarz, garbarz, szewc, dwóch tkaczy, dwóch rybaków i pochodząca z Enniskillen kobieta medyk, pani Happeth Jones, która została przepędzona przez swoich protestanckich sąsiadów, sugerujących, że może być czarownicą. Zanim posunęli się dalej, pani Jones spakowała swoje rzeczy i zbiegła do Maguire's Ford. Pani Jones nie deklarowała się jako wyznawczyni żadnej konkretnej wiary, ale przybyła do Maguire's Ford, bo słyszała, że panuje tam znacznie większa tolerancja niż gdziekolwiek w Ulsterze.
    – Czy uprawia pani czary? – zapytał wprost Kieran.
    – Naturalnie, że nie – z oburzeniem odparła pani Jones. Była pulchną kobietą o łagodnej twarzy, ciemnych włosach, różowych policzkach i bystrych, niebieskich oczach, którymi obserwowała go spokojnie. – Ignoranci zawsze usiłują wytłumaczyć czarami wszystko, czego nie rozumieją, panie. Jestem medykiem, tak jak mój ojciec, który mnie wyuczył. Jestem uzdrowicielką, jak moja matka. Mój sukces w Enniskillen budził zazdrość pozostałych dwóch felczerów w mieście. To oni zaczęli rozpuszczać plotki. Byłam lepszym lekarzem od nich, a na dodatek kobietą, a wszyscy wiedzą, że kobiety nadają się tylko do rodzenia dzieci i prowadzenia domu mężczyźnie – zakończyła z błyskiem w oku.
    – Nie ma pani męża?
    – Nie mam czasu na męża – odpowiedziała cierpko.
    – Jones nie jest typowym nazwiskiem w Ulsterze.
    – Moi rodzice pochodzili z Anglesey – wyjaśniła. – Mój dziadek był medykiem w Beaumaris. Rodzina matki zajmowała się handlem z Irlandią. Ponieważ dziadek miał dwóch synów, którzy poszli w jego ślady, młodszy, mój ojciec, musiał opuścić Anglesey i znaleźć miejsce, gdzie przydałyby się jego umiejętności. Anglesey to biedna miejscowość i jeden medyk i jego starszy syn w zupełności wystarczali. Byłam jedynaczką i jako maleńkie dziecko przybyłam z rodzicami do Enniskillen.
    – W Nowym Świecie nie będzie łatwo, pani Jones – powiedział Kieran. – Nikt z panią nie jedzie?
    – Taffy – odrzekła spokojnie. – Jest jedną z przyczyn, dla których tak łatwo uwierzono, że uprawiam czary.
    – Dlaczego?
    – Jest karłem i niemową, ale jest inteligentny i rozumie wszystko, co się do niego mówi. Jego matka porzuciła go, gdy zobaczyła, na kogo wyrasta. Wychowywałam go, jak bym wychowywała własne dziecko. Pomaga mi i jest moim aptekarzem. Nie jest szpetny, a jedynie malutki. Są też moje psy, panie. Z oczywistych względów nie mam kota – dokończyła ze śmiechem. Roześmiał się. Podobała mu się i wiedział, że Fortune również ją polubi.
    – Są pewne rzeczy, które musi pani zabrać ze sobą. Czy ma pani jakieś pieniądze, żeby je nabyć? Jeśli nie, możemy pani pomóc. Umiejętności pani i pani pomocnika będą dla nas niezwykle cenne.
    – Kiedy wyruszamy? – zapytała.
    – Ja i moja żona wyjeżdżamy do Szkocji, a potem do Anglii – wyjaśnił. – Tam muszę zostać przedstawiony lordowi Baltimore, który dowodzi wyprawą, i przekonać go, żeby nas zabrał ze sobą. Moi ludzie pozostaną w Ulsterze, gdzie będą czekać na wezwanie ode mnie. Może ono nadejść tego lata, ale może dopiero w przyszłym roku. Mamy statki, które zabiorą stąd ludzi. Nie ma potrzeby podróżowania do Anglii – powiedział Kieran. – Razem z ludźmi zabierzemy też konie.

*

    Adam Leslie świętował swoje piętnaste urodziny czternastego maja. Był równie wysoki jak ojciec, i wyraźnie chciał sam decydować o sobie. Jednak Jasmine wzięła na bok swojego syna i powiedziała:
    – Musisz dbać o spokój tutaj. Nie możesz pozwolić na żadne prześladowania katolików czy protestantów w Maguire's Ford. Znajdą się ludzie, którzy będą chcieli cię zmusić do opowiedzenia się po czyjejś stronie, Adamie, ale nie możesz ustąpić. Żadna wiara nie jest lepsza od innej, bez względu na to, co niektórzy uważają. Święty Augustyn mówił, żeby kochać Boga i robić to, co się chce. To dobra rada, synu. Mam nadzieję, że za jakiś rok udasz się do Trinity w Dublinie. Dopóki Rory Maguire pilnuje tutaj interesów, możesz spokojnie zajmować się swoją edukacją.
    – Nauczyłem się już wszystkiego, czego mogłem, mamo – odpowiedział. – To Duncan uwielbia książki. Umiem czytać, pisać i prowadzić rachunki. Znam francuski i włoski, chociaż nie mam pojęcia, co mi z tego przyjdzie. Teraz nauczę się od Maguire'a, jak zarządzać tą posiadłością i jak hodować konie. Uwolnij mnie, proszę, od poczciwego, ale śmiertelnie nudnego Samuela Steena. Jego matka roześmiała się i zwichrzyła ciemną czuprynę syna.
    – Dobrze, Adamie, jesteś wolny. Chyba lepiej, żebyś się uczył prowadzenia interesów, skoro na twoje barki spadła taka odpowiedzialność.
    – Czy mam się opiekować Duncanem? Jasmine zastanowiła się przez chwilę. Duncan Leslie miał dwanaście lat. Był jeszcze chłopcem. A Adam był bardzo młody, mógł się zachowywać jak despota. Jasmine nie sądziła, żeby poczciwy pastor Steen był dla Duncana wystarczającym autorytetem. Pan Steen był z natury bardzo łatwowierny i łatwo go było oszukać.
    – Opiekunem twojego brata będzie Cullen Butler – oświadczyła Adamowi. – A jeśli go nie będzie, to Rory Maguire. Niepotrzebne ci dodatkowe obowiązki, Adamie – podsumowała Jasmine, łagodząc swoją decyzję.
    – A jeśli pojawią się jakieś problemy? – zapyta! Adam. – Znajdą się ludzie, którym nie spodoba się fakt, że wyznaczyłaś na opiekunów swojego syna dwóch katolików, mamo. Co mamy wtedy robić?
    – Wtedy, Adamie, ostateczna decyzja będzie należała do waszego ojca – powiedziała Jasmine. – A ponieważ w tym czasie będzie on przebywał za morzem, w Szkocji, nic nie może zostać postanowione w sprawie Duncana, prawda? Adam Leslie uśmiechnął się.
    – Jesteś chytruską, mamo. Rory Maguire przyglądał się, jak rozmawiają. Zastanawiał się, czy jeszcze kiedyś zobaczy ją i ich wspólną córkę. Bał się o Fortune. Nowy Świat był daleko, za oceanem, ale nie sprzeciwi się tej podróży. Jego córka była udaną mieszanką swoich celtyckich i mogolskich przodków. I tak bardzo kochała Kierana Deversa! Rory uśmiechnął się do siebie. Miała w sobie tę samą namiętność i ogień, co jej matka. I była gotowa na rozpoczęcie tej wielkiej przygody u boku ukochanego mężczyzny.
    Pomyślał, że ledwie ją zna, a ona wie o nim jeszcze mniej. I że zabierze ten sekret ze sobą do grobu. Dopiero kiedy pewnego dnia spotkają się w niebie, Fortune Mary pozna prawdę. Ale będzie mu jej brakowało. Ten rok był najlepszym w całym jego życiu, bo przyjechała i mógł ją oglądać, przebywać z nią. Kiedyś, dawno temu, pożegnał jej matkę, a potem płakał, powtarzając sobie, że mężczyźni nie płaczą. Tym razem będzie płakał jeszcze bardziej, ale przynajmniej wie, że Fortune jest kochana. Nie tylko przez matkę i Jamesa Lesliego, ale przez tego dzikiego mieszkańca Ulsteru, którego poślubiła. Miłość Rory'ego także będzie towarzyszyć córce. Zawsze pozostanie w jego sercu, tak jak przez te wszystkie lata pozostawała jej matka.
    Ostatnią sprawą, jaką należało załatwić przed opuszczeniem Maguire's Ford, był ślub Rois z Kevinem Hennesseyem. Uroczystość odbyła się w dniu wyjazdu, w maleńkiej kaplicy zamkowej. Młodzi mieli pojechać z Fortune i Kieranem jako ich osobista służba, ale po przyjeździe do Nowego Świata Kevin miał przejąć opiekę nad końmi, które zabierano ze sobą. Rodzice Kevina nie żyli od dawna i fakt ten zaważył na jego decyzji o wyjeździe. Rodzice i dziadkowie Rois byli świadkami, jak dziewczyna wychodzi za mąż za swoją dziecięcą miłość. Michael Duffy, widząc swoją córkę przy ołtarzu, dyskretnie ocierał Izy z oczu, ale jego matka, Bride, otwarcie, głośno płakała, gdy jej wnuczka składała małżeńską przysięgę. Wszyscy wiedzieli, że łzy Bride wywołane były faktem, iż pewnie po raz ostatni widziała swoją najmłodszą wnuczkę, która zawsze była jej ulubienicą.
    W holu wzniesiono toast na cześć młodej pary i życzono im szczęścia. Nadszedł czas odjazdu z Maguire Ford. Jasmine czule pożegnała się z dwoma synami, obiecując powrócić za rok, żeby sprawdzić, jak im się wiedzie. Ta wiadomość ucieszyła jej przyjaciół, którzy myśleli, że już nigdy nie zobaczą księżnej Glenkirk.
    – Nie – zaśmiała się Jasmine. – Muszę się upewnić, że te dwa łobuziaki będą się zachowywać tak, jak powinny. A poza tym, pewnego dnia będę musiała znaleźć dla nich żony, prawda? Ten tutaj – zwichrzyła czuprynę Adama – już teraz się wymyka, żeby podglądać dziewczęta. Myślałeś, że nie wiem? – zażartowała. – Nawet w Szkocji będę wiedziała, co zbroicie, moi kochani chłopcy. – Przytuliła obu synów. Potem odwróciła się do Rory'ego. – Rób dalej to, co dotychczas, drogi przyjacielu – powiedziała. – Nie popełniłam błędu, gdy ci zaufałam. Dziękuję za wszystko, co już zrobiłeś i co jeszcze zrobisz. Obiecuję, że wrócę. – I zaskoczyła go, całując go w policzek.
    – Chyba mogę to zrobić, prawda? – zapytała spłonionego mężczyznę. Potem poklepała go po ręce. – Do zobaczenia, Rory, jeszcze się spotkamy.
    – Jesteś czerwony jak burak, Rory Maguire – powiedziała ze śmiechem Fortune, obejmując go ramionami, przytulając się i całując z całego serca w drugi policzek. – Mama cię zaskoczyła, prawda? Ale ja nie. Powinieneś już wiedzieć, że cię kocham i uwielbiam, ojcze chrzestny. Będę za tobą tęskniła.
    Na pewno nie chcesz jechać z nami do Nowego Świata? Jakie wspaniałe rumaki wyhodujemy z koni, które nam przyślesz. Ulster jest takim smutnym miejscem i boję się, że staje się coraz smutniejszy.
    Rory przez chwilę mocno przytrzymał Fortune w objęciach, rozkoszując się słodyczą swojej córki. Potem rzekł:
    – Nie porzuciłem mieszkańców Maguire's Ford, gdy wiele lat temu moja rodzina wyruszała z hrabiami, dziewczyno. Nie wyjadę i teraz, ale dziękuję za propozycję. – Pocałował ją w policzek. – Wyjeżdżasz ze wspaniałym mężem, Fortune Mary, a przecież po to właśnie przybyłaś do Ulsteru, prawda? – Odsunął ją od siebie i uśmiechnął się do jej prześlicznej twarzy. – Jedźcie z Bogiem, bezpiecznie i w pokoju. Nie będę miał nic przeciwko temu, jeśli od czasu do czasu prześlecie mi jakąś wiadomość. Może nawet odpowiem. – Złapał ją za ramiona i po raz ostatni pocałował ją w czoło.
    Fortune poczuła, że ogarnia ją niewypowiedziany smutek, a oczy wypełniają się łzami. Spostrzegła, że i jego oczy są wilgotne.
    – Och, Rory, będzie mi ciebie brakowało! Obiecuję, że napiszę – niemal załkała.
    – Zabierz swoją żonę, Kieranie, bo gotowa mi zmoczyć kamizelkę – ochrypłym głosem rzekł Rory, przekazując Fortune jej mężowi. Kieran Devers otoczył Fortune ramieniem, a drugą rękę wyciągnął do Maguire'a.
    – Żegnaj, Rory. Wiesz, o co chciałbym cię prosić, prawda?
    Maguire skinął głową.
    – Tak, chłopcze, będę dbał o groby, obiecuję ci to – odpowiedział, potrząsając ręką młodszego mężczyzny. Potem podszedł James Leslie.
    – Miej na oku moich chłopców – powiedział. – Wiem, że dobrze wyedukujesz Adama, Maguire.
    – Oczywiście, milordzie – padła odpowiedź. Bride Duffy, pochlipując bez przerwy, też wszystkich pożegnała. Fergus Duffy miał ich odwieźć na wybrzeże, gdzie czekał już na nich statek.
    Jasmine wymieniała ostatnie zdania ze swoim kuzynem, Cullenem Butlerem.
    – Postępuj ostrożnie, Cullenie. Nie chcę mieć na sumieniu żadnych męczenników. To mój czuły punkt i nie chcę odwiedzin ducha mamy, który będzie mnie łajał – ostrzegła go.
    – Czy przez te wszystkie lata nie sprawiałem się dobrze, kuzynko? – zapytał Cullen.
    – Czasy się zmieniły, nawet teraz, podczas tego roku, który tu spędziliśmy, Cullenie – przypomniała mu Jasmine. – Wojujący protestanci z każdym dniem stają się coraz głośniejsi. Anglicy rządzą w Irlandii, a w Anglii sam król walczy z purytanami, żeby zachować porządek w kraju. Musi być bardzo ostrożny, żeby go nie oskarżono o nadmierne wpływy jego żony, francuskiej katoliczki. To niełatwy okres i nie wygląda na to, żeby szybko miało się coś poprawić. Przezorność nie jest złą cechą, nawet u księdza.
    – Bóg będzie czuwał nade mną – odpowiedział spokojnie.
    – Bóg pomaga tym, którzy sami o siebie dbają – rzekła z lekkim uśmiechem. – Opiekuj się moimi chłopcami, ale gdyby ktoś chciał cię do czegoś zmusić, pamiętaj, że ostatnie słowo w sprawach dotyczących obu naszych synów należy do księcia Glenkirk. Ksiądz ucałował jej dłoń.
    – Niech Bóg ci błogosławi, kuzynko – powiedział. – A teraz ruszajcie wreszcie.
    Rodziny Lesliech i Deversów wyruszyły w stronę wybrzeża. Ogromny tabor wozów z bagażami, który jeszcze się powiększył od czasu, kiedy tu przyjechali, został wyprawiony dzień wcześniej. Towarzyszył im tylko jeden powóz, w którym jechały wyłącznie najpotrzebniejsze rzeczy oraz Rohana i Adali. Pozostała dwójka służących, podobnie jak ich państwo, wolała podróżować konno. Ominęli posiadłość Appletonów i nadłożyli trochę drogi, żeby zatrzymać się na noc w gospodzie „Pod Złotym Lwem” pani Tully.
    Gdy dotarli do wybrzeża, wozy bagażowe były już w porcie i trwał załadunek na statek, mający ich zawieźć z powrotem do Szkocji. Powozy powoli zostały opróżnione, a walizki i pudla wniesiono po trapie do ładowni statku.
    – Szczęście, że ostrzegłaś nas, milady, byśmy przypłynęli bez ładunku – z uśmiechem rzekł kapitan statku. – Mam nadzieję, że młoda panienka znalazła to, po co przyjechała do Ulsteru. – Roześmiał się.
    – Owszem – odpowiedziała księżna. – Fortune dostała więcej, niż oczekiwała, kapitanie. Podróż była krótka. Widząc znikający brzeg rodzinnej ziemi, Kieran Devers poczuł ukłucie w piersiach. Ale nie żałował. Dobrze zrobili, wyjeżdżając. Z nadzieją myślał o czekającej ich przygodzie. Nigdy w życiu nie opuścił Irlandii, w przeciwieństwie do jego młodej żony, dla której podróże były na porządku dziennym. Ciekaw był, co ich czeka. Zastanawiał się, co zrobią, jeśli lord Baltimore nie będzie chciał zabrać ich ze sobą. Miał nadzieję, że pomogą im wpływy teścia. I jaki wówczas okaże się Nowy Świat?
    Kieran Devers wpatrywał się w wybrzeże Szkocji, które po dwóch dniach podróży morskiej ukazało się ich oczom. Delikatnie obejmował szczupłe ramiona Fortune. Dziewczyna uśmiechnęła się do niego.
    – Wszystko będzie dobrze, Kieranie, mój ukochany. Czuję to w głębi serca.
    Oboje pasujemy do Nowego Świata. Tam wykujemy wspaniałą przyszłość dla siebie i dla naszych dzieci. Lord Baltimore przyjmie nas. Jak mógłby nam odmówić?
    Nigdy jeszcze nie czułem takiej odpowiedzialności jak teraz, Fortune. Przez całe życie odpowiadałem tylko za siebie. Mieszkałem w domu ojca, bezpiecznie i bez zmartwień. Teraz wszystko się zmieniło. Kocham cię, ale nie mamy swojego miejsca na ziemi, gdzie moglibyśmy razem żyć. Nie boję się, ale się przejmuję, kochanie – wyznał Kieran.
    Nie musisz, Kieranie. Powiedziałam ci, że w głębi serca jestem pewna, że robimy właściwą rzecz. Świat należy do nas! – I jej ufny uśmiech przekonał go, że naprawdę wszystko będzie dobrze.

ROZDZIAŁ 14

    George Calvert przyszedł na świat w tysiąc pięćset osiemdziesiątym roku w Yorkshire, jako syn Leonarda Calverta, zamożnego właściciela ziemskiego, i jego żony Alicji. Został wychowany jako protestant, tak jak ojciec, ale jego matka była katoliczką spokojnie praktykującą swoją religię. Calvert odebrał wykształcenie w Trinity College w Oksfordzie. Po zakończeniu studiów wyruszył w podróż na kontynent, jak czyniła większość młodych dżentelmenów o zbliżonym do niego statusie. W ambasadzie angielskiej w Paryżu miał szczęście poznać sir Roberta Cecila, królewskiego sekretarza stanu. Cechowi spodobał się rozważny młodzieniec i zaoferował mu posadę.
    Po śmierci Elżbiety Tudor królem został Jakub Stuart. Cech pozostał na swoim stanowisku i mianował George'a Calverta swoim osobistym sekretarzem. W tym czasie Calvert zawarł związek małżeński z Annę Mynne, młodą kobietą z dobrej rodziny z Hertfordshire. Na cześć opiekuna George'a, Calvertowie nadali swojemu pierwszemu dziecku, synowi, imię Cech. Potem pojawiły się kolejne dzieci, trzech synów i dwie córki.
    Sir Robert został lordem Salisbury, co wzmocniło pozycję George'a Calverta. Kiedy w tysiąc sześćset piątym roku król i królowa odwiedzili Oksford, Calvert znalazł się wśród pięciu mężczyzn, którzy otrzymali na uniwersytecie tytuł magistra. Pozostali czterej byli szlachcicami z najznamienitszych rodzin. Potem król zaczął wysyłać sekretarza sir Roberta z oficjalnymi misjami do Irlandii, bowiem polubił go osobiście, ufał mu i uważał za bardzo kompetentnego.
    Kiedy w tysiąc sześćset dwunastym roku zmarł Cech, król zatrzymał Calverta, a pięć lat później nadał mu tytuł szlachecki. Wkrótce potem sir George został mianowany królewskim sekretarzem stanu i członkiem rady gabinetowej. Syn właściciela ziemskiego zaszedł bardzo wysoko.
    Pracowity i autentycznie skromny Calvert był bardzo lubiany przez ludzi, z którymi utrzymywał codzienne kontakty. W przeciwieństwie do większości dworzan, nie miał wrogów. Gdy stawał się coraz zamożniejszy, zaczęli planować z żoną budowę dużego domu w Kiplin w Yorkshire, gdzie Calvert dorastał. Ale Annę umarła w trakcie szóstego porodu i załamany George zaczął szukać pocieszenia i ukojenia w katolickiej wierze swojej matki. Trzymał w sekrecie przejście na nową religię, zachowując surowe prawa, narzucone angielskim obywatelom w kwestii wiary.
    Niestety, w tym czasie król Jakub poprosił swojego lojalnego sługę o przewodniczenie komisji, stworzonej do osądzenia grupy mężczyzn, którzy odmówili wstąpienia do Kościoła anglikańskiego. Niektórzy z nich byli katolikami, pozostali purytanami. Do głosu doszło sumienie i etyka George'a Calverta. To nie było zadanie, jakiego mógł się podjąć po zmianie wiary. Najpierw więc odbył rozmowę ze swoim władcą, po czym publicznie ogłosił przejście na katolicyzm. Zrezygnował ze swoich funkcji, włącznie z pozycją sekretarza stanu, pomimo tego, że król chciał go zatrzymać w służbie, bowiem trudno było znaleźć równie zdolnych dżentelmenów.
    James Stuart był uczciwym człowiekiem, który cenił swoich nielicznych prawdziwych przyjaciół. Wiedział, że pomimo katolickiego wyznania George Calvert zawsze będzie wierny jemu i jego następcom. Mógł kazać uwięzić swojego przyjaciela. Zamiast tego mianował go irlandzkim baronem, z ziemiami w hrabstwie Longford. A ponieważ nowy lord Baltimore zawsze chciał założyć kolonię w Nowym Świecie, król nadał mu ogromne połacie ziemi na półwyspie Avalon w Nowej Funlandii.
    Za kolonistami, którzy popłynęli pierwsi, wyruszył sir George z nową żoną i rodziną. Na miejscu przekonali się, że Nowa Funlandia nie jest zbyt gościnnym miejscem do osiedlenia. Zimy trwały tam od połowy października aż do maja. Nie wystarczało czasu na dojrzewanie zbóż i na zbiory. Było mnóstwo ryb, które zapewniałyby intratne zajęcie, gdyby nie Francuzi, którzy zaczęli nękać Avalon. Calvert rozważnie wysłał swoją rodzinę na południe, do Wirginii, a sam spędził zimę w kolonii. Gdy w końcu przyszła wiosna, był szczęśliwy, że udało mu się przeżyć. Posłał do króla list opisujący trudną sytuację i wyruszył do Wirginii, żeby połączyć się z rodziną. Ze smutkiem uświadomił sobie, że Avalon nie był tą kolonią, jaką chciał założyć.
    Po dołączeniu do rodziny w Jamestown rozpoczął poszukiwania nowego, bardziej przyjaznego miejsca, gdzie mógłby zrealizować swoje marzenia o kolonii, w której wszystkie wyznania byłyby traktowane na równi. Chociaż przyjaciele w Wirginii powitali go życzliwie, wielu ludzi traktowało go z podejrzliwością, zakładając, że jego wiara zbliży go nie do jego krajan, lecz do katolickich kolonistów hiszpańskich, którzy osiedlali się na południowych krańcach Wirginii. Ignorując ich, George Calvert wyruszył na poszukiwanie ziem na południu, gdzie panował przyjemny klimat. Niestety, brakowało tam dobrego wybrzeża dla przybywających z Anglii statków przywożących może kiedyś zapasy i kolonistów.
    George Calvert wyprawił się więc na północ Wirginii, badając region Chesapeake. To, co tam zobaczył, bardzo go podnieciło, a mianowicie wielkie, osłonięte zatoki, gdzie podczas przypływu woda nie podnosiła się więcej niż o pół metra. Przechodzące jedna w drugą, zasilały liczne rzeki i strumienie, których część na znacznej długości była spławna. Wody obfitowały w ryby, mięczaki, kaczki i gęsi. W potężnych borach Chesapeake żyły indyki, jelenie i zające. Były też krzewy o jadalnych jagodach i drzewa owocowe. Widział wiele drzew o twardym drewnie, nadających się do budowy domów i statków. George Calvert, lord Baltimore, był przekonany, że znalazł raj, idealne miejsce na swoją kolonię.
    Gdy wrócił do Jamestown, czekał już tam na niego list od króla, wzywający go do powrotu do Anglii. George Calvert natychmiast wrócił do domu, pozostawiając swoją drugą żonę i dzieci za morzem. Zamierzał uzyskać nadanie ziem w rejonie Chesapeake, bo było to idealne miejsce na kolonię. Król Jakub I już nie żył, ale jego syn, Karol I, byt równie życzliwy lordowi. Król odniósł wrażenie, że stary przyjaciel i wierny sługa ojca wygląda na zmęczonego i znużonego, i próbował odwrócić jego uwagę od Nowego Świata. W końcu jednak król zorientował się, że George Calvert nie spocznie, dopóki nie założy wymarzonej kolonii, o której opowiadał od lat. Karol I miał wiele wątpliwości co do możliwości stworzenia miejsca, w którym panowałaby prawdziwa tolerancja religijna, ale gotów był pozwolić George'owi Calvertowi spróbować, jeśli musiał.
    Lord Baltimore otrzymał z nadania królewskiego ziemie aż do południka, na którym znajdowały się źródła rzeki Pattowmeck, i iście monarszą władzę na tym terenie. Mógł stanowić tam prawa, mógł zakładać armię, ułaskawiać zbrodniarzy, zatwierdzać nadania ziemskie i tytuły. Nadto król Karol przyznał staremu przyjacielowi zmarłego ojca specjalny przywilej dla kolonii, którego nie miała nawet Wirginia. Kolonia lorda Baltimore mogła prowadzić handel z dowolnym krajem, z jakim chciała, w zamian przekazując królowi jedną piątą wszelkiego złota i srebra znalezionego na terenie kolonii, oraz płacąc określoną roczną daninę.
    Gdy powstał już statut nowej kolonii, król delikatnie zasugerował lordowi Baltimore, który jeszcze nie wymyślił nazwy dla swojej kolonii, że mógłby ją nazwać na cześć królowej. George Calvert zgodził się z błyskiem w oku i do dokumentów została wpisana łacińska nazwa Terra Mariae, którą natychmiast przerobiono na bardziej swojską Mary’s Land.
    Posłano po lady Baltimore i dzieci. Po spokojnej podróży przez morze ich statek roztrzaskał się o wybrzeże angielskie. Nikt nie przeżył katastrofy. Lord Baltimore był zdruzgotany. Stracił dwie żony i kilkoro dzieci. Wyczerpany, znużony wieloma latami ciężkiej pracy i załamany ponad wszelką miarę George Calvert, lord Baltimore, zmarł nagle piętnastego kwietnia tysiąc sześćset trzydziestego drugiego roku. Dwa miesiące później królewskie nadanie zostało wystawione na drugiego lorda Baltimore, Cecila Calverta, przystojnego, dwudziestosiedmioletniego młodzieńca.

*

    W Glenkirk James Leslie dowiedział się o tym wszystkim od pasierba, Charlesa Fredericka Stuarta, księcia Lundy, który przesłał informację, gdy Kieran i Fortune szykowali się do podróży na południe, do Anglii.
    – Wątpię, żebyście popłynęli jeszcze w tym roku – powiedział – ale nie będziecie nic wiedzieli, dopóki nie porozmawiacie z lordem Baltimore.
    Najpierw udacie się do Queen's Malvern, a Charlie już będzie wiedział, co macie robić dalej.
    James Leslie i jego żona zdecydowali, że tym razem nie wybiorą się latem na południe Anglii, żeby odwiedzić, jak co roku, rodzinę. Książę uważał, że skoro niemal na rok opuścił swoje ziemie, nie powinien znów wyjeżdżać. Jasmine dochodziła do siebie po porodzie sprzed siedmiu miesięcy. Nie chciała zabierać na kolejną wyprawę tak małego niemowlaka, jak Autumn. Podróż do domu była wszystkim, co mogła zaryzykować z maleństwem, na punkcie którego zupełnie zwariowała. Fortune i Kieran mogli sami jechać do Anglii.
    W miarę jak zbliżał się dzień ich wyjazdu, księżna Glenkirk stawała się coraz smutniejsza. Gdy jej druga córka opuści Glenkirk, w domu pozostanie tylko syn, Patrick Leslie. Ale Patrick miał szesnaście lat i chociaż kochał matkę i tolerował jej zainteresowanie, uważał się za dorosłego mężczyznę. No i była maleńka Autumn Rosę, która rosła jak na drożdżach.
    Fortune wyczuła nastrój matki i próbowała ją rozweselić.
    – Jest jeszcze niemowlakiem, mamo. Upłynie wiele lat, zanim cię opuści. Możesz się poświęcić jej wychowaniu tak jak nigdy nie mogłaś się poświęcić dla nas. Wydaje mi się, że Autumn ma ogromne szczęście, mając ciebie, mamo.
    – Tak – odpowiedziała Jasmine, pogodniejąc nieco. Fortune była bardzo przebiegła, ale zawsze praktyczna. Jasmine pomyślała, że gdy dziewczyna i jej rodzeństwo byli mali, ona przebywała na królewskim dworze. Nie miała dla nich tyle czasu, ile będzie miała dla swojej maleńkiej córeczki. – Będzie mi ciebie brakowało – cicho powiedziała księżna Glenkirk.
    – Będę za tobą tęskniła, mamo. Z jednej strony jestem bardzo podniecona wyprawą do Nowego Świata, z drugiej jednak trochę się boję. To wielka przygoda, a jak wiesz, nigdy nie marzyłam o przygodach, nigdy ich nie planowałam. A tymczasem wybieram się właśnie w nieznane z moim ukochanym Kieranem. Gdyby ludzie byli tolerancyjni nawzajem wobec swoich wyznań, nigdy nie musiałabym opuszczać Ulsteru. – Westchnęła głęboko. – Sądzisz, mamo, że to Mary's Land okaże się miejscem, gdzie będzie obowiązywać tolerancja? A jeśli nie? Gdzie się wtedy podziejemy? – Przyjedziecie do Glenkirk, gdzie możemy was chronić – stanowczo stwierdziła księżna. Potem wzięła córkę w objęcia i obie kobiety przytuliły się do siebie. – Wiesz przecież, Fortune, że ty i Kieran zawsze będziecie tu witani z radością. Zawsze!
    W dniu wyjazdu Fortune rozmyślała, jak trudno jest odjeżdżać. Istniało duże prawdopodobieństwo, że już nigdy więcej nie zobaczy swojego rodzinnego domu. Będzie ich oddzielał ocean, a Fortune nie miała pewności, czy po przepłynięciu go w jedną stronę miałaby odwagę powrócić. Jak zawsze powtarzała, nie była stworzona do przygód. I na co jej przyszło? Udawała się w dzikie miejsce. Nie było tam zamków, domów, miast, sklepów. Jak uda im się przeżyć? Ale czy mieli wybór?
    Fortune przywołała na twarz odważną minę i pożegnała się ze wszystkimi, których kochała. Ze swoim ojczymem Jamesem Lesliem i matką, Jasmine, z bratem Patrickiem i maleńką siostrzyczką Autumn. Pierwszy raz widziała, żeby służący matki mieli oczy pełne łez. Pierwszy też raz spostrzegła, że się postarzeli. Nagle uświadomiła sobie, że już nigdy ich nie zobaczy. Zarzuciła ręce na szyję Adalemu, majordomusowi matki. Brakowało jej słów, żeby wyrazić to, co czuła w głębi serca. Adali przytulił ją bez słowa, po czym odwrócił się szybko, ale nie na tyle, żeby nie zdążyła dostrzec jego łez. Rohana i Toramalli wyściskały ją i wycałowały, płacząc otwarcie.
    Opuścili Glenkirk, prowadząc za sobą karawanę z rzeczami należącymi do Fortune, strzeżeni przez grupę zbrojnych łudzi Jamesa Leslie. Podróż upłynęła bez przeszkód, ale dla Kierana, Rois i Kevina była to równie wielka przygoda, jak podróż z Ulsteru. Dla Fortune była to kolejna wyprawa na spotkanie angielskiego lata.
    Charles Frederick Stuart, książę Lundy, oczekiwał na nich w swoim domu w Queen's Malvern. Jego pradziadkowie otrzymali tę posiadłość od Elżbiety Tudor, jemu zaś przekazał ją wraz z błogosławieństwem jego dziadek, król Jakub. W ten sposób oszczędny król nie poniósł żadnych kosztów, darowując wnukowi książęce włości, co bardzo mu odpowiadało. Charlie, jak nazywano go w rodzinie, był wysokim, szczupłym młodzieńcem o kasztanowych włosach i bursztynowych oczach Stuartów. Z wyglądu był bardziej podobny do swojego ojca, nieżyjącego księcia Henry'ego, niż do rodziny matki. We wrześniu kończył dwadzieścia lat i był równie gładkim dworakiem jak jego wuj Robin Southwood, hrabia Lynmouth, gdy był w jego wieku.
    – Wyglądasz na niezwykle zadowoloną. Najwyraźniej małżeństwo dobrze ci służy, Fortune – z przekornym uśmiechem powitał starszą siostrę. Ucałował ją serdecznie i uściskał.
    – Cały Stuart, jak mawia mama – odpowiedziała ze śmiechem. – To jest mój mąż, Kieran Devers. Kieranie, poznaj Charlesa, niezbyt królewskiego przedstawiciela rodu Stuartów w naszej rodzinie. Mężczyźni podali sobie ręce, oceniając się nawzajem i od razu poczuli, że się polubią.
    – Henry powinien w końcu przyjechać z Cadby – powiedział siostrze Charles, po czym zwrócił się do Kierana: – To nasz szacowny najstarszy brat.
    Weszli do domu, gdzie służący pospiesznie podali im coś do picia.
    Czerwcowy dzień był dość chłodny, więc usadowili się przy kominku i zaczęli rozmawiać.
    – Tato powiedział, że wiesz, jak skontaktować się z lordem Baltimore – odezwała się do brata Fortune.
    – Jest w zamku Wardour w Wiltshire – usłyszała w odpowiedzi.
    – Jak się tam możemy dostać? – zapytał Kieran.
    – Fortune zostanie tutaj. Ty i ja pojedziemy tam za parę dni. Poślę wcześniej umyślnego, żeby umówić nas z lordem, bo jego wyprawa jest szalenie popularna i jest bezustannie nachodzony przez ludzi chcących w niej uczestniczyć. Oczywiście wiele osób interesuje wyłącznie zdobycie ziemi, żeby zostawić je swoim kolonistom, a sami chcą wrócić do Anglii i tu żyć dostatnio. Cecil Calvert, tak jak wcześniej jego ojciec, szuka odpowiedzialnych kolonizatorów, którzy pozostaną w Mary's Land. Wydaje mi się, że spełniacie to kryterium, co, wraz z waszą zdolnością do samodzielnego utrzymania się, silnie przemawia na waszą korzyść. A na dodatek jestem ukochanym bratankiem króla i chcę, żebyście zostali przyjęci na wyprawę – rzeki Charlie.
    – Mamy też własne statki – powiedziała Fortune. – Jadę z wami, Charlie. Nie zostawicie mnie i nie będziecie mieli całej przyjemności dla siebie, braciszku.
    – Wardour to nie miejsce dla kobiety – zaprotestował. – Przygotowywana jest tam ważna wyprawa. Będzie tam pełno mężczyzn, Fortune, ty zaś jesteś teraz szacowną mężatką, na litość boską.
    – Czy lord Baltimore nie ma żony, Charlie?
    – Ależ ma, lady Annę Arundel – padła odpowiedź.
    – Czy jest tam?
    – Oczywiście! To dom jej ojca.
    – Pojadę więc – stwierdziła Fortune. – Jesteś dworzaninem, Charlie, i w gruncie rzeczy niewiele wiesz o sprawach, które nie dotyczą dworu. Mój mąż z kolei jest dżentelmenem z Ulsteru, niezorientowanym w angielskie – obyczajach. Muszę jechać. Spośród nas tylko ja jestem osobą praktyczną i będą nam potrzebne moje umiejętności prowadzenia negocjacji.
    – Ma rację. I wcale nie będzie mi przeszkadzało jej towarzystwo, Charlie – rzekł ze śmiechem Kieran. Młody książę zamyślił się, po czym rzekł z uśmiechem:
    – A niech to, jak zwykle masz rację, siostrzyczko. Zapomniałem, że jesteś najrozsądniejsza z nas. Dobrze, jedź z nami, Fortune, ale uprzedzam, że wybierzemy się tam konno. Żadnej służby, żadnych eleganckich strojów. Wardour nad Tisbury leży o parę dni jazdy z Queen's Malvern. Może w drodze powrotnej zahaczymy o Oxton i zobaczymy Indię i jej rodzinę.
    – Och, bardzo bym chciała! – z entuzjazmem zawołała siostra.
    Posłali list do Henry'ego Lindleya do Cadby z wiadomością, że wyruszają do Wiltshire i zobaczą się z nim po powrocie. Rois i Kevin pozostali w Queen's Malvern pod opieką tamtejszych służących.
    Rodzeństwo i Kieran wyruszyli pewnego pogodnego czerwcowego poranka. Kieran był zaskoczony umiejętnościami żony troszczenia się o siebie. Wcześniej nie zdawał sobie z tego sprawy i nagle uderzyła go myśl, jak słabo w gruncie rzeczy zna Fortune. Parę dni później dotarli do Wardour. Fortune nigdy dotąd nie widziała budowli takiej jak Wardour. Wzniesiony na planie sześciokąta budynek miał mury wystające daleko przed główne wrota.
    Cecil Calvert powitał ich osobiście.
    – Charlie! Jakże miło cię widzieć, milordzie. Jak się miewa król?
    – Od miesiąca nie byłem na dworze – odpowiedział Charlie. – Przyjechałem, żeby cię prosić o przysługę, Cecilu. To moja siostra, lady Fortune Lindley, i jej mąż, Kieran Devers. Kieran miał być dziedzicem ślicznego, niewielkiego majątku w Ulsterze, ale jego angielska macocha doszła do wniosku, że przyrodni brat Kierana będzie lepszym panem Mallow Court.
    – Jesteś katolikiem? – zapytał lord Baltimore, patrząc ze współczuciem.
    – Owszem, milordzie – spokojnie odparł Kieran.
    – Chcą pojechać z tobą, Cecilu – powiedział Charlie. Lord Baltimore sprawiał wrażenie zakłopotanego.
    – Mamy już więcej ludzi, niż się spodziewałem – rzekł. Nadeszła kolej na Fortune.
    – – Posiadamy własne statki, milordzie – rzekła. – Moje dwa statki handlowe. Większym będziemy podróżować. Drugi statek zamierzam przeznaczyć na transport koni. Mamy też kolonistów, czternastu mężczyzn, w tym pięciu rolników, dwóch rybaków, dwóch tkaczy i po jednym kowalu, bednarzu, garbarzu, szewcu i aptekarzu. Pięciu rolników ma żony i po kilkoro dzieci. Wszyscy są zdrowi, poważni i mają dobre charaktery. Mamy też medyka, panią Happeth Jones, i dwójkę moich służących. Możemy zaopatrzyć naszych ludzi równie dobrze, jak wyposażymy statki, milordzie. Proszę pozwolić nam z panem jechać. Nie mamy dokąd pójść, bo mój mąż jest katolikiem, ja zaś należę do Kościoła anglikańskiego. Mówią, że w Mary's Land będzie panowała pełna tolerancja religijna. To bałoby dla nas wymarzone miejsce.
    Cecil Calvert przyglądał się stojącej przed nim ślicznej kobiecie. Chociaż ubrana była dość bezwstydnie w zamszowe bryczesy do jazdy konnej, jej strój był bogaty i elegancki. Miała ręce damy. Mówiła w sposób subtelny.
    – Nie będzie tam łatwo zamieszkać, lady Lindley – zwrócił się do niej. – Będziecie musieli sami wybudować sobie dom, który, gotów jestem się założyć, w niczym nie będzie przypominał tego, do czego jesteście przyzwyczajeni. To dziki kraj. Czyhają tam różne niebezpieczeństwa. Niektórzy tubylcy nie są zbyt przyjacielscy i są równie skorzy do wojny, jak Francuzi czy Hiszpanie. Mam jednak nadzieję, że uda mi się zawrzeć z nimi traktat pokojowy. Musicie zabrać ze sobą wszystko, czego będziecie potrzebować, a jeśli się okaże, że czegoś nie macie, będziecie się musieli bez tego obejść. Będzie pani pozbawiona bliskich, a wiem od Charliego, że macie ogromną rodzinę. Przez wiele lat nie zobaczy pani swoich sióstr i braci, jeśli w ogóle kiedykolwiek w życiu ich pani jeszcze spotka. Jest pani przekonana, że chce odbyć tak wielką podróż i żyć w tym nowym świecie?
    – Owszem. Jestem gotowa, milordzie – odpowiedziała dzielnie Fortune. Lord Baltimore machnął ręką.
    – Cóż, Charlie, cieszę się, że mogę zaoferować twojej siostrze i jej małżonkowi miejsce w mojej kolonii. To ludzie, jakich naprawdę chcę. Uczynią coś z otrzymaną ziemią i zostaną, żeby budować kolonię. Chodźcie ze mną do mojego gabinetu. Opowiem wam, co musicie zabrać ze sobą i co otrzymacie w zamian. – Ujął Fortune pod rękę. – Pamiętam panią i pani siostrę, Indię, z królewskiego dworu. W tamtym czasie byłyście tam najładniejszymi młodymi damami. Opuszczając dwór, pozostawiłyście za sobą wiele złamanych serc. – Poprowadził ich kamiennym korytarzem aż do wykładanego boazerią pokoju, z ogniem wesoło buzującym na kominku. Lord Baltimore posadził swoich gości i sam usiadł, po czym zwrócił spojrzenie na Fortune i Kierana.
    – Przy każdym nadaniu ziemi, jako zarządzający kolonią, będę oczekiwał przysięgi wierności. Na każdych pięciu ludzi, których przywieziecie ze sobą, dostaniecie tysiąc akrów ziemi. Ponieważ przyjedziecie z piętnastoma, otrzymacie trzy tysiące akrów, panie Devers. Chcę dwadzieścia funtów za każdego przewożonego mężczyznę. Kobiety i dzieci będą podróżować za darmo. Każdy kolonista płci męskiej dostanie dla siebie sto akrów ziemi, a jeśli jest żonaty, to dodatkowe sto akrów na żonę. Pięćdziesiąt akrów należeć się będzie każdemu dziecku powyżej szesnastego roku życia. Za każde pięćdziesiąt akrów będą płacić roczną daninę w wysokości dwunastu pensów. Wy zapłacicie dwadzieścia funtów rocznie. Każdy z waszych ludzi musi mieć przynajmniej dwa kapelusze, dwa komplety ubrań, trzy pary skarpet, buty, siekierę, piłę, łopatę, gwoździe, kamień szlifierski, rożen i ruszt do gotowania, garnek, czajnik, patelnię i siedem łokci płótna. Oczywiście, kobiety zabiorą ze sobą suknie. Każdy mężczyzna powinien mieć muszkiet, dziesięć funtów prochu, naboje, a także szpadę, pas, banolet i rożek na proch. Twoi ludzie, nie tylko mężczyźni, ale również kobiety, powinni się nauczyć strzelać, nie będą bowiem mogli liczyć na bezustanną ochronę innych członków wyprawy. Kieran skinął głową.
    – Jakie zapasy jedzenia mamy przygotować? – zapytał.
    – Mąkę, ziarno, sery, suszone ryby, mięso i owoce, beczki piwa, jabłecznika i wina. A także nasiona. Dostaniecie listę tego, co powinniście zabrać, bo musimy przetrwać zimę i wiosnę, zanim będziemy mogli żywić się plonami naszej nowej ziemi – rzekł lord Baltimore.
    – Zamierzacie więc płynąć w tym roku? – Kieran był zdumiony.
    I teść, i Charlie, byli przekonani, że wyprawa lorda Baltimora nie wyruszy wcześniej niż w roku przyszłym. Będą musieli przesłać wiadomości ludziom, żeby zaczęli się przygotowywać. Trzeba też będzie posłać pieniądze Rory'emu Maguire'owi na gromadzenie zapasów. Tyle było jeszcze do zrobienia.
    – Kiedy?
    – Na jesieni. Nie jest to najlepsza pora na podróż, ale nie mamy wyboru. W przeciwieństwie do mojego ojca, chyba mam wrogów, którzy woleliby, żeby Mary's Land nie zostało zasiedlone.

*

    Szczególnie rozdrażnieni byli przedstawiciele kolonii w Wirginii. Skarżyli się królowi, że zezwolenie na powstanie Mary's Land oznacza dla nich utratę i ziemi, i osadników. Zarzucali, że Cecil Calvert zakłada kolonię, gdzie wszyscy ludzie, nawet katolicy, będą mogli swobodnie się modlić. Potem zaczęli rozpuszczać plotki, że tylko katolicy będą mogli mieszkać w Mary's Land. Naciskali na króla, by odwołał nadanie ziemi dla lorda Baltimore. Król wysłuchiwał wszystkiego, stale jednak miał w pamięci wierną służbę George'a Calverta jego rodzinie. A ponadto jego młoda żona, będąca katoliczką, prosiła go, żeby zignorował malkontentów.
    – Nie odwołam nadania ziemi – oświadczył żonie król. – Sądzę, że marzycielscy Calvertowie chcą stworzyć takie miejsce na świecie, gdzie każdy człowiek, bez względu na wyznawaną wiarę, będzie miłe witany.
    Chociaż natura ludzka jest taka… – Wzruszył ramionami. – Może jednak to możliwe. Będziemy się modlić za ich powodzenie.
    Ale krytycy Calverta nie zaprzestali knowań, żeby zniszczyć marzenia lorda Baltimore. Cecil Calvert zrozumiał, że w tym momencie nie może wyruszyć razem z kolonistami. Przekazał więc dowództwo wyprawy młodszemu bratu, Leonardowi, zaś drugiego młodszego brata, George'a, uczynił zastępcą gubernatora. Jerome Hawley i Thomas Cornvalis zostali jego najbliższymi współpracownikami i reprezentantami najwyższych władz w nowej kolonii. Kontynuowano przygotowania, aby wyruszyć na jesieni. Kieran i Fortune powrócili do Queen's Malvern. Nie było czasu na odwiedziny Indii w Oxton.
    Po powrocie Fortune zorientowała się, że nie ma miesiączki. Była w ciąży. Stawiało ją to w kłopotliwym położeniu. Wiedziała, że jeśli mąż dowie się ojej stanie, pozwoli jej wyjechać do Mary's Land dopiero po narodzinach dziecka. Gdyby była Indią, zachowałaby tajemnicę. Ale nie była Indią. Była praktycznym dzieckiem.
    Westchnęła.
    – O co chodzi? – zagadnął brat, który znalazł Fortune siedzącą na kamiennej ławce w ogrodach Queen's Malvern. Usiadł koło niej i ujął jej rękę.
    – Mam do rozwiązania problem – odparła Fortune. Palcami nerwowo gniotła zielony jedwab spódnicy.
    – Wahasz się, czy opuścić Anglię? W gruncie rzeczy nie rozumiał zapału do wyjazdu Fortune i Kierana.
    Katolicy żyli również w Anglii. Nie było im zbyt łatwo, ale żyli.
    – Mary's Land to miejsce dla mnie i mojego męża. Tak naprawdę nigdzie nie czułam się jak w domu, podobnie jak Kieran. Wiemy, że musimy jechać do Mary's Land. Nie to stanowi problem, braciszku – wyjaśniała Charliemu Fortune.
    – Może więc chodzi o to, że nie powiedziałaś mężowi, iż spodziewasz się dziecka? Fortune zamarła.
    – Skąd wiesz? – wykrztusiła.
    Charles Frederick Stuart roześmiał się głośno.
    – Ile dzieci ma nasza mama? Ja byłem czwarty z kolei, po mnie urodziła się jeszcze piątka. Wiem, kiedy kobieta jest brzemienna. Kiedy będziesz rodzić?
    – Nie wiem – przyznała, a kiedy się zaśmiał, dodała: – Nie waż się ze mnie śmiać, Charlie! Zawsze myślałam, że kiedy będę miała pierwsze dziecko, będzie przy mnie mama. Sądziłam, że to ona powie mi, ile czasu dziecko rośnie w łonie matki. Co mam zrobić? – Wstała i zaczęła się przechadzać po ścieżce.
    – Kiedy miałaś ostatnie krwawienie miesięczne, siostrzyczko? Fortune spojrzała na niego podejrzliwie, ale odpowiedziała:
    – Od kiedy opuściliśmy Glenkirk, krew się nie pojawiła.
    – Pewnie urodzisz wczesną wiosną, ale napiszemy do mamy. W międzyczasie musisz powiedzieć mężowi, Fortune. On musi wiedzieć. Fortune zastanawiała się, w jaki sposób ma poinformować Kierana, że spodziewa się ich pierwszego potomka i przekonać go, że pomimo to powinien jej pozwolić jechać z wyprawą do Mary's Land. Nie mogła zebrać się na odwagę. Wiedziała, co usłyszy. Kieran będzie nalegał, by pozostali w Anglii do czasu, aż dziecko się urodzi i będzie na tyle duże, żeby bezpiecznie podróżować. Czyż nie taką właśnie decyzję jej rodzice podjęli w ubiegłym roku w Ulsterze? A Autumn była nie pierwszym, ale dziewiątym dzieckiem mamy. Może poczeka, aż znajdą się na morzu, żeby mu powiedzieć…
    Tak! Poinformuje go o swoim stanie, kiedy będzie za późno, by zawrócić. To doskonale rozwiązanie. Na Boga, była bardziej podobna do mamy i do Indii, niż sądziła. Nic więc nie powiedziała i na wszelki wypadek unikała pytających spojrzeń brata.
    Pewnego ranka obudziła się wściekle głodna, ubrała się więc pospiesznie i popędziła do jadalni, żeby dołączyć do Kierana i Charliego siedzących przy śniadaniu. Zjadła z entuzjazmem miskę owsianki z suszonymi jabłkami i ze śmietaną, świeży chleb posmarowany masłem z plastrem ostrego sera i dwa posolone jajka na twardo. Wszystko popiła kubkiem słodkiego jabłecznika. Nagle jednak jej żołądek zastrajkował. Zakręciło ją w brzuchu, beknęła i zanim zdążyła wstać, zwróciła całe śniadanie prosto na stół.
    Obaj mężczyźni z przerażeniem odskoczyli od stołu, żeby nie obryzgały ich wymiociny.
    – Kochanie, nic ci nie jest? – zapyta! zaniepokojony Kieran. Zanim Fortune zdążyła się odezwać, głos zabrał jej brat:
    – Nie powiedziałaś mu?
    – O czym? – zapytał Kieran, przenosząc wzrok z żony na szwagra.
    – Jest brzemienna – wystrzeli! Charlie, zanim jego siostra zdążyła wymyślić jakąś prawdopodobną historyjkę, którą później musiałby albo potwierdzić, albo też nazwać Fortune kłamczucha. – Zamierzała ci powiedzieć.
    – Kiedy? – sucho rzucił Kieran. – Gdy będziemy na pełnym morzu?
    – Owszem – cichutko powiedziała Fortune. – To wydawało mi się najlepsze. Kieran się żachnął.
    – Gotowa byłaś narazić na niebezpieczeństwo siebie i nasze dziecko, żeby tylko postawić na swoim? Służący pospiesznie zaczęli sprzątać bałagan na stole. Obaj dżentelmeni poprowadzili Fortune do kominka. Rois, która widziała, co się stało, przyniosła swojej pani kubek herbatki miętowej.
    – Pij powolutku, milady – poradziła. – To powinno uspokoić żołądek. Potem przyniosę trochę suchego chleba.
    Fortune usiadła na miękkim krześle. Podniosła wzrok na rozgniewanego męża i powiedziała:
    – Pojedziesz do Mary's Land beze mnie?
    – Oczywiście, że nie! – niemal krzyknął.
    – I dlatego ci nie powiedziałam.
    – Mówisz bez sensu, Fortune.
    – Nieprawda! Gdybyś tylko przez chwilę przestał na mnie krzyczeć i posłuchał. Nie pozwolę na siebie wrzeszczeć! – I wybuchnęła płaczem Kieran był całkowicie oszołomiony. Fortune nie miała racji, a teraz usiłowała go udobruchać łzami. Cóż, nie da sobą manipulować. Potrzebne jej było lanie, i gdyby nie ciąża, chętnie by je spuścił.
    – Emocje kobiet przy nadziei są niezwykle rozchwiane – spokojnie oświadczył jego szwagier. – Daj jej chwilkę, to minie – zaśmiał się. – Fortune, przestań płakać i wyjaśnij nam powody swojego milczenia. Fortune pociągnęła nosem, ale w końcu udało jej się zapanować nad sobą.
    – Jeśli nie popłyniemy do Mary's Land z pierwszymi statkami, nie dostaniemy najlepszej ziemi – powiedziała. – Musimy być wśród pierwszych! Nie należymy do wpływowych arystokratów, spekulujących na nowych koloniach, Kieranie. Jesteśmy w nielicznej grupie możnych kolonistów, którzy pozostaną w Mary's Land, żeby budować kolonię własnymi rękami. Większość arystokratów, jeśli w ogóle popłyną tam osobiście, a nie wyślą swoich agentów, ma nadzieję na szybki zysk. Zasiedlą swoje ziemie kim popadnie, a potem sprzedadzą włości temu, kto najlepiej zapłaci. W przyszłym roku sprowadzimy tam konie. Potrzebujemy otwartych pastwisk. Nie możemy tracić czasu na karczowanie lasów. Jeśli znajdziemy się pośród pierwszych kolonistów, dostaniemy te łąki i ziemie z rąk samego lorda Baltimore. Jeśli poczekamy, będziemy zmuszeni do kupna ziemi od innych. Musimy płynąć, Kieranie! Nie możemy zostać!
    – Dlaczego nie? Katolicy mieszkają także w Anglii. Czy nie możemy kupić tu domu i żyć spokojnie? – zapytał. Fortune potrząsnęła głową.
    – Wiesz, w jakich warunkach mieszkają katolicy w Anglii. A purytanie z każdym dniem zyskują więcej władzy. Nawet król musi się z nimi liczyć, a wszystko, co uczyni królowa, poddawane jest krytyce. A dlaczego? Bo jest katoliczką. Uważasz, że jestem samolubna, bo chcę płynąć, chociaż jestem w ciąży. Pani Jones będzie się mną opiekować podczas podróży. Nie boję się. Ty natomiast jesteś równie samolubny jak ja.
    – Ja? A to dlaczego? Był zdumiony jej oskarżeniem.
    – Sam mi powiedziałeś, że twoja wiara nie jest specjalnie silna i że trzymałeś się katolicyzmu, bo to było wszystko, co ci zostało po matce. Wydaje mi się, że zrobiłeś to także, żeby zirytować swoją macochę. Dałeś jej do ręki doskonałą broń, za pomocą której mogła ci zabrać Mallow Court. Mallow Court ma tysiąc akrów, a Maguire's Ford to kolejne trzy tysiące. Mogliśmy być potężni w Ulsterze, a już z pewnością w Fermanagh, Kieranie, ale ty wolałeś trzymać się kurczowo przeszłości i kłócić się o religię, tak jak wszyscy. Kocham cię. Dla ciebie zrezygnowałam ze wspaniałej posiadłości i ani przez chwilę tego nie żałowałam. Wczesną wiosną mam urodzić ci dziecko. Jeśli nie chcesz, żebym w zaistniałej sytuacji jechała do Mary's Land, zostanę w Anglii. Ale na Boga, mężu, ty powinieneś wyruszyć z tą ekspedycją i wziąć dla nas nasze trzy tysiące akrów dobrze nawodnionej i żyznej ziemi! Jesteś mężczyzną i spoczywa na tobie ogromna odpowiedzialność. Nie jestem lady Jane. Nie możesz dłużej wiarą usprawiedliwiać swojej dumy, Kieranie Deversie! Odjęło mu mowę i nawet gdy Fortune wstała i wyszła z jadalni, nie potrafił znaleźć słów, żeby ją zatrzymać.
    – To chyba pierwsza bura, jaką otrzymałeś – odezwał się Charlie, siląc się na dowcip. Kieran skinął głową.
    – Kobiety w tej rodzinie mają temperament, którego lepiej nie budzić. Są inteligentne i dumne, Kieranie. Moja siostra ma rację, utrzymując, że powinieneś ruszać do Mary's Land, nawet jeśli ona teraz nie może. Chodzi już nie tylko o ciebie i o Fortune. W Maguire's Ford czeka na was gromadka ludzi liczących na to, że poprowadzisz ich do Nowego Świata. Niedługo będziesz miał dziecko. Obawiam się, że nie możesz uciec od swoich obowiązków.
    – Skąd ktoś tak młody może tyle wiedzieć? – odezwa! się Kieran, gdy w końcu odzyskał mowę.
    – Miałem dobrych nauczycieli. Moją prababkę, lady de Marisco. Moją matkę i ojczyma. Poza tym z natury rzeczy, dzięki swojemu pochodzeniu, miałem wielkie możliwości. Na królewskim dworze szybko się dorasta, Kieranie, zwłaszcza gdy chce się przeżyć i odnieść sukces. Pozycja królewskiego bratanka nigdy mi nie wystarczała.
    – To wszystko jest dla mnie takie dziwne – przyznał Kieran. – Nigdy nie rozumiałem, z jaką rodziną się wiążę, gdy zakochałem się w twojej siostrze. W porównaniu z wami jesteśmy tacy prowincjonalni, ale uświadomiłem to sobie dopiero po przybyciu do Anglii. Odkąd ujrzałem Fortune, wiedziałem, że muszę ją mieć, ale teraz zastanawiam się, czy nie dostałem więcej, niż mogę przełknąć. Czy jestem człowiekiem, który będzie w stanie wyciosać imperium w Nowym Świecie? Mam wątpliwości. A jeśli mi się nie uda, to czy rozczaruję Fortune? A nasze dziecko? Co z naszym dzieckiem? – Z udręczeniem przejechał dłonią po ciemnych włosach.
    – Po pierwsze, musisz zrozumieć, że w tej rodzinie wszystkie kobiety pracują razem ze swoimi mężami. Mają ten irytujący zwyczaj rodzenia i wychowywania swoich dzieci, równocześnie z powodzeniem zarządzając swoimi interesami. Pogódź się z tym szczególnym darem, danym ci przez Boga, Kieranie. Usiądź z moją siostrą i zadecydujcie, w jaki sposób rozwiążecie problem skolonizowania waszego skrawka Nowego Świata. Zrozum, że musisz jechać, ona zaś powinna zostać, żeby urodzić. Przypłynie za rok. Do tego czasu wzniesiesz dla nich dom. Chyba nie chcesz stać z boku, zrzucając na innych odpowiedzialność za budowę domu dla twojej rodziny. Wszystko da się załatwić, przyjacielu – zakończy! Charlie, opierając pocieszająco dłoń na szerokim ramieniu szwagra.
    – Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko przyjąć twoją radę – rzekł Kieran. – Mam nadzieję, że się nie mylisz, Charlie. Nie chcę opuszczać Fortune.
    – Przyjedzie mama, a jeszcze lepiej będzie, kiedy przybędzie India. Fortune była przy niej, gdy India rodziła swoje pierwsze dziecko. Poproś ją kiedyś, żeby ci o tym opowiedziała. – Uśmiechnął się do Kierana. – Czy otrząsnąłeś się już z szoku? Wyobrażam sobie, że nie jest ci łatwo pogodzić się z myślą, iż poślubiłeś taką herod – babę.
    – Nie jestem herod – babą – rzekła Fortune, wkraczając z powrotem do jadalni. – Jak możesz mówić coś takiego? Przecież Kieran wie lepiej. Jej mąż uśmiechnął się.
    – Pewnie, że wiem, kochanie. Dobrze nam się rozmawiało z Charliem. Musimy usiąść i ustalić, w jaki sposób zorganizować wyprawę, jeśli ty pozostaniesz tutaj. Fortune uśmiechnęła się do obu mężczyzn.
    – Wiedziałam, że dasz się przekonać, Kieranie – mruknęła. – Cieszę się, że Charlie ci wszystko wyjaśnił. A teraz do roboty, nie mamy ani chwili do stracenia! Charles Frederick Stuart, książę Lundy, wyszczerzył zęby do szwagra ponad rudą głową siostry. Przesłanie było jasne: „Sam widzisz, musisz tylko pozwolić jej decydować”.

ROZDZIAŁ 15

    Najszybciej, jak to tylko było możliwe, posłali wiadomość do Maguire's Ford, żeby ludzie chcący wyruszyć z nimi byli gotowi wsiąść na „Różę Cardiffu” za kilka miesięcy. Rory Maguire otrzymał szczegółową listę rzeczy, jakich będzie potrzebował każdy osadnik, którą Deversowie dostali od lorda Baltimore. Jedyną kobietą która miała z nimi popłynąć, była lekarka, pani Jones, gdyż w czasie tych pierwszych miesięcy jej usługi mogły okazać się bezcenne. Poradzono, żeby zabrała ze sobą nie tylko swoje suszone zioła, korzenie i korę, ale także sadzonki roślin, gdyż nie wiadomo było, jakimi roślinami leczniczymi będzie dysponowała w nowej kolonii Mary's Land.
    Pozostałe kobiety i dzieci miały pozostać w Ulsterze aż do przyszłego lata, kiedy „Róża Cardiffu” powróci po nie. Popłyną wówczas w towarzystwie drugiego statku, „Highlandera”, na który można będzie załadować konie i inne zwierzęta. Planowano, że w czasie zimy zostanie wzniesiony dom dla Deversów i innych, aby po przybyciu kobiet i dzieci miały bezpieczne schronienie.
    Po dopłynięciu do celu na drugim brzegu morza, mężczyźni mieli kupić w Wirginii mleczną krowę i konia dla Kierana. Dzięki temu po nadejściu wiosny można by zaorać ziemię. Dotarły już do nich pogłoski, że koloniści z Wirginii nie są zbyt przyjaźnie nastawieni, bowiem zazdroszczą specjalnego statusu Mary's Land. Fortune wiedziała jednak, że pieniądze przezwyciężą największą niechęć, poradziła więc mężowi, by starał się ubić jak najlepszy interes, ale to, co naprawdę potrzebne, kupował bez względu na cenę, bo od tego zależał ich sukces bądź porażka.
    – Jesteś taka zapobiegliwa, kochanie. Żałuję, że nie możesz ze mną jechać – powiedział pewnego dnia Kieran, gdy przeglądali listę rzeczy, które udało się już załatwić.
    Fortune uśmiechnęła się do niego.
    – Tak bardzo bym chciała wyruszyć z tobą, ale zrozumiałam, że tak będzie lepiej. Musisz całkowicie się skoncentrować na zagospodarowaniu naszej posiadłości, żeby przynosiła nam zyski, Kieranie. W moim aktualnym stanie byłabym dla ciebie ciężarem, bo przez cały czas trząsłbyś się nade mną. Położył dłoń na jej brzuchu, który ostatnio zaczął się zaokrąglać.
    – Trudno mi się pogodzić z myślą, że nie będzie mnie tutaj przy narodzinach naszego syna – rzekł. – Pamiętam, jak mój świętej pamięci ojciec opowiadał, iż akuszerka wyjęła mnie z łona matki i podała mu w objęcia. Chciałbym być tutaj i zrobić to samo, kochanie. – Czule gładził jej brzuch. – Mój syn – dodał, niemal z nabożnym podziwem.
    – Nasze dziecko – poprawiła łagodnie. – To może być dziewczynka albo chłopiec. Jest mi to obojętne, byle tylko dziecko było zdrowe.
    Delikatnie pocałował ją w usta.
    – Zgadzam się, Fortune. Popatrz, w tym czasie w zeszłym roku zakochaliśmy się w sobie.
    Zaśmiała się radośnie.
    – Jesteś najbardziej sentymentalnym mężczyzną, jakiego znam, Kieranie Deversie – oświadczyła. – Wiedziałam, że słusznie robię, oddając ci serce, na wet jeśli kosztowało mnie to Maguire's Ford.

*

    Skończyło się lato. Jasmine wraz ze swoją maleńką córeczką Autumn Rosę Leslie przybyła na południe Anglii, do Queen's Malvern. Książę i jego najstarszy syn pozostali w Glenkirk, ale księżnej nie można było odwieść od pomysłu, żeby być u boku brzemiennej córki. Z Autumn, która miała już prawie rok, mogła podróżować dość wygodnie. Kieran czuł się lepiej, wiedząc, że matka Fortune będzie z dziewczyną przy porodzie.
    – Oboje jesteście rozsądni, że zdecydowaliście się opóźnić wyjazd Fortune.
    Przy pierwszym dziecku nigdy nie ma pewności, kiedy się urodzi. Lepiej, że Fortune zostanie tutaj z nami. Niedługo Charlie wyjedzie na królewski dwór i będziemy miały Queen's Malvern tylko dla siebie – powiedziała Jasmine.
    Charles Frederick Stuart obchodził dwudzieste urodziny. Jego brat, Henry Lindley, markiz Westleigh, starsza siostra India, hrabina Oxton i jej małżonek, Deveral Leigh, przyjechali, aby uczcić okazję wraz z niezbyt królewskim Stuartem. Tej nocy Jasmine rozejrzała się po jadalni. Oto czwórka jej najstarszych dzieci. Kiedyś byli sobie tak bliscy. Teraz, już dorośli, robili wiele zamieszania wokół Jesieni Róży, najmłodszej z nich wszystkich. Jasmine spojrzała na swojego syna, którego miała ze Stuartem.
    – Jesteś wierną kopią ojca – powiedziała Charliemu. – Gdy umarł, miał dwadzieścia lat. Dzięki Bogu masz silniejszą konstrukcję. Kiedy się urodził, traktowano go w Szkocji jak jakieś hinduskie bóstwo. Służba nosiła go na rękach dopóki nie skończył czterech lat. Wyznał mi kiedyś, że kiedy w końcu zostawiali go samego na noc, wstawał z łóżka i biegał w tę i z powrotem po pokoju. Gdyby tego nie robił, miałby tak słabe nogi, jak jego młodszy brat. Twój biedny wuj Karol był mniej pomysłowy i okropnie cierpiał, ucząc się chodzić. Czy zauważyłeś, że nawet dzisiaj porusza się dziwacznym krokiem?
    – Ciekaw byłem, skąd się to wzięło – odpowiedział Charlie. – Mamo, byłaś starsza od ojca, prawda?
    – O trzy i pół roku, ale nikt się nad tym za bardzo nie zastanawiał – odpowiedziała Jasmine. – Chyba wszystkim ulżyło, że w końcu wziął sobie kochankę i udowodnił, iż jest prawdziwym mężczyzną. Znasz plotki, które zawsze krążyły wokół twojego dziadka, króla Jakuba. – Uśmiechnęła się i poklepała go po ręce. – A ty, synu? Czy jakaś dama skradła ci serce?
    Charlie się zaczerwienił.
    – Jestem królewskim bratankiem. Nieważne, że pochodzę z nieprawego łoża, nadal jestem jego bratankiem i damy zawsze są wobec mnie niezwykle miłe – odparł niezbyt królewski Stuart z błyskiem w oku.
    – Szkoda, że mama nie wyszła za mąż za księcia Henry'ego – wtrącił Henry Lindley. – To ty byłbyś teraz królem i chyba lepszym niż biedny król Karol. Jeśli jest czegokolwiek pewny, to swojego autorytetu, ale nie potrafi podjąć żadnej politycznej decyzji, zanim rozważy najdrobniejsze szczegóły. I niech nikt nie śmie się z nim nie zgadzać. Z trudem znosi wszelkie odmienne sugestie i krytykę.
    – Nie jest złym monarchą – broniła króla Jasmine.
    – Owszem, jest – powiedział markiz Westleigh – nawet jeśli chce dobrze, mamo. Ale przynajmniej naszemu Charliemu udało się uniknąć Henrietty Marie jako żony. Przesadnie dumna i nabożna katoliczka. Już samo jej istnienie stwarza kłopoty – roześmiał się.
    – Henry! Pamiętaj, że twój szwagier jest katolikiem. Nie po to cię wychowałam, żebyś teraz prezentował takie uprzedzenia – Jasmine skarciła swojego najstarszego syna.
    – Nie jestem przeciw katolikom, mamo. Jestem praktyczny i mówię prawdę. Powiedziałbym to samo, gdyby była nabożną purytanką. Ekstremizm nie jest zdrowy dla kraju i dla rządu. Anglia się zmienia, a ja nie mam pewności, czy podobają mi się zachodzące zmiany – rzekł markiz.
    – Anglicy od wieków pokazywali tylko jedną stronę religii – zabrał głos Kieran. – Może nie lud, ale władcy.
    – Lud też – rzekł ponuro Henry Lindley.
    – Wydawało mi się, że przyjechaliście tutaj, by świętować moje urodziny – rzeki z uśmiechem Charlie. – Nie chcę rozmawiać o polityce czy o religii. Nigdy już nie spotkamy się wszyscy razem. Niedługo nasza siostra opuści nas, żeby udać się do Nowego Świata. Dziś wieczorem chcę jeść, pić i wspominać. Pamiętacie, jak wszyscy uciekliśmy do Francji, bo moi dziadkowie, król Jakub i królowa Annę doszli do wniosku, że Jemmie Leslie jest idealnym mężem dla mamy?
    – I dwa lata zajęło mu odnalezienie nas, bo nikt nie chciał mu powiedzieć, gdzie jesteśmy – roześmiała się India.
    – Dopóki madam Skye nie zaczęła udzielać wskazówek tak wyraźnych, że musiałby być zupełnie głupi, żeby nas nie odszukać – zarechotał Charlie.
    – Znalazł nas tylko dlatego, że śledził naszą prababkę, która przyjechała do Francji, by powiedzieć mamie o śmierci pradziadka – rzekła Fortune. – Ale tata był istotnie właściwym mężem dla mamy i idealnym ojcem dla nas!
    – Z wyjątkiem tych momentów, kiedy jest tak uparty, że kompletnie nie daje się z nim dyskutować – dodała India.
    – Na Boga, Indio! – zawołał Henry Lindley do starszej siostry. – Chyba nie żywisz ciągle urazy do biednego Glenkirka? Myślałem, że już dawno mu wybaczyłaś. Zrobił to, co uważał za właściwe.
    – Oczywiście, że mu wybaczyłam – odpowiedziała India. – Po prostu przypomniałam sobie, jak przez niego omal nie straciliśmy z Devem naszego pierworodnego.
    – Wolę wspominać nasze dzieciństwo – stwierdziła Fortune. – Ależ to były czasy, kiedy mama przebywała na dworze, a my musieliśmy zostać u madam Skye i pradziadka Adama. Pamiętasz czarnego kucyka, którego ci podarował, Indio? India zachichotała.
    – Błagałam o tego kucyka od dnia, w którym się urodziłaś. Pamiętam, jak mu oświadczyłam, że wolałabym czarnego kucyka niż małą siostrę. Czy przypominasz sobie, Fortune, kiedy miałaś trzy latka i udało ci się, do dziś nikt nie wie, jakim sposobem, wdrapać się na grzbiet kuca? A potem wyjechałaś na nim ze stajni na podwórko, piszcząc z zachwytu.
    – Ty zaś byłaś wściekła, że śmiałam się przejechać na twoim kucyku. Toteż następnego dnia pradziadek Adam kupił mi dereszowatego kucyka z ciemnymi plamami na zadzie. Nazwałam go Piegus.
    – Jak udało ci się dosiąść mojego kucyka? – zapytała India.
    – Henry mi pomógł.
    – Henry? – Zdumiona India spojrzała na brata. Markiz Westleigh roześmiał się.
    – Nie spodziewałem się, że Fortune wyjedzie na podwórko – powiedział. – A ona tak bardzo chciała znaleźć się na końskim grzbiecie. Byłem przerażony, że mama o wszystkim się dowie. Toteż wymknąłem się ze stajni tylnym wyjściem i udawałem, że jestem równie zaskoczony jak pozostali, gdy wyjechała na zewnątrz. Fortune nigdy mnie nie wydała, za co jestem ci do dziś bardzo wdzięczny, siostrzyczko. Ku ich zaskoczeniu Jasmine zaczęła się śmiać z tej historii.
    – Ależ mieliście szczęście, mając siebie nawzajem. Moja biedna maleńka Autumn będzie wzrastała jak jedynaczka. Jej najmłodszy brat Leslie jest od niej o dwanaście lat starszy. W Glenkirk został już teraz tylko Patrick, który ma szesnaście lat i bardziej go interesują dziewczęta, z którymi może się przespać, niż młodsza siostrzyczka. – Uśmiechnęła się do czwórki swoich najstarszych dzieci.

*

    Następnego dnia Henry Lindley wrócił do swojego domu w Cadby, jego siostra India z mężem udali się do Oxton, a Charlie wyruszył na królewski dwór. Wieczorem w Queen's Malvern pozostali tylko Jasmine, jej obie córki i Kieran. Piękny, zbudowany z cegieł dwór pogrążył się w zadumie. Fortune i Kieran trzymali się razem. Jasmine rozumiała ich. Tak niedługo będą musieli się rozstać.
    Pewnego dnia dotarła do nich wiadomość, że wyprawa do Mary's Land wypływa w połowie października z Gravesend.
    – Nie ma sensu jechać do Londynu, skoro „Róża Cardiffu” cumuje w Liverpoolu. Tam pojedziesz, Kieranie – oświadczyła Fortune, a jej matka potakująco pokiwała głową. – Statek popłynie po kolonistów do Dundalk i możecie spotkać statki Leonarda Calverta… – Przerwała zakłopotana. – Gdzie, mamo?
    – Przy Cape Clear, u wybrzeży Irlandii. Wyprawa do Mary's Land będzie płynęła tamtędy po wypłynięciu z kanału Świętego Jerzego na pełne morze – spokojnie odpowiedziała Jasmine.
    – Rano będziemy musieli posłać umyślnego do lorda Baltimore, żeby potwierdzić te plany. Drugi posłaniec wyruszy do Maguire's Ford, aby nasi ludzie przybyli do Dundalk o właściwej porze. A posłaniec musi wrócić od lorda Baltimore na tyle wcześnie, byś miał czas dojechać do Liverpoolu. Pojadę z tobą.
    – Nie – zdecydowanie sprzeciwiła się Jasmine. – Ja pojadę, ty zaś musisz pożegnać się z Kieranem tutaj. Nie możemy teraz przygotowywać dla ciebie powozu, a konno nie pojedziesz w tak długą drogę. To zbyt niebezpieczne, Fortune. Przecież chcesz urodzić zdrowe dziecko, które latem przyszłego roku będzie mogło odbyć długą i niebezpieczną podróż do Mary Land.
    – Zgadzam się, madam – spokojnie skomentował Kieran Devers i spojrzał na żonę. – Fortune? Przynajmniej raz Fortune przyjęła bez protestu mądrą radę matki. Niechętnie kiwnęła głową.
    – Nie mogę się spierać z obojgiem. Ale tak żałuję, że nie wyruszę z tobą, Kieranie.

*

    Następnego dnia wyprawiono posłańców i przez kolejne parę tygodni kurierzy przybywali i wyjeżdżali. Rory Maguire przysłał informację, że irlandzcy koloniści dotrą do Dundalk w wyznaczonym czasie. Zbliżał się czas rozstania Kierana z żoną i Fortune zaczęła odczuwać potworny strach, jakiego nigdy jeszcze nie doświadczyła.
    – Czy poszaleliśmy? To taka długa i niebezpieczna podróż przez ogromny ocean. A jeśli statek napotka sztorm? I jeśli zatonie? Już nigdy cię nie zobaczę! – zawołała i wybuchnęła płaczem, przywierając do niego i mocząc mu łzami nocną koszulę.
    – A jaki mamy wybór? – zapytał spokojnie. – Setki razy już to rozważaliśmy, Fortune. Nowy Świat jest naszym przeznaczeniem. Nic tu po nas na tym świecie, kochanie. – Kojąco głaskał potargane, rude włosy.
    – Mogę zostać katoliczką – powiedziała Fortune. – Tak byłam ochrzczona. Wtedy będziemy mogli wyjechać do Francji czy do Hiszpanii i zamieszkać tam. Możemy zamieszkać w zameczku mamy, w Belle Fleurs. Rodzina pradziadka Adama mieszka w pobliżu, w Archambault, Kieranie. Możemy być tam szczęśliwi! – Spojrzała na niego z nadzieją.
    Kieran westchnął.
    – Może ty byś mogła, Fortune, ale nie ja. Mam swoją dumę, którą trudno było mi połykać w czasie minionych miesięcy. Wiem, że są tacy, którzy uważają, iż poślubiłem cię, ponieważ jesteś bogatą dziedziczką, a nie dlatego, że cię kocham. Owszem, dzięki mojemu ojcu mam skromne dochody, ale mój majątek jest niczym w porównaniu z twoim. W Nowym Świecie zbuduję nasze życie i naszą ogromną posiadłość. Może nie tak wielką jak ta, z której zrezygnowaliśmy, ale zrobię to sam i nikt nie będzie na mnie patrzył z ukosa.
    Nigdy dotąd nie przejmowałem się tym, co myślą o mnie inni, ale potem ożeniłem się z tobą, kochanie. Nie będę mężem żyjącym z majątku żony! I nie pozwolę, żeby ktokolwiek tak myślał! Wspólnie będziemy wykuwać nasze życie, Fortune, a możemy to uczynić tylko w Nowym Świecie. Nie tutaj. Nie w Anglii. Nie w Irlandii. Nie w Hiszpanii czy we Francji. Tylko w Mary's Land! Czy rozumiesz teraz, czemu muszę jechać, kochanie?
    – Nie wiedziałam, że czujesz to w ten sposób, Kieranie. Wszystko, co mam, jest też twoje, kochany. I niech nikt nie twierdzi inaczej. Jeśli to cię ucieszy, wszystko przepiszę na ciebie! – odpowiedziała mu Fortune. Roześmiał się.
    – Nie, kochanie, nie chcę twojego majątku. Twoja rodzina ma rację, dbając, żeby kobiety miały swoje pieniądze. Zresztą nie o to chodzi, Fortune. Tak jak ty, ja też mam swoją dumę. Mężczyzna musi sam wybierać sobie drogę na świecie. – Przytulił ją czule. – Gdzie się podziała moja praktyczna żoneczka?
    – Nie chcę, żebyś mnie opuszczał! – ponownie zaczęła chlipać. – Wolałabym być z tobą i dzielić twój los, niż zostać w Anglii, żeby samotnie rodzić nasze dziecko!
    – Nie będziesz sama – powiedział rozsądnie. – Będziesz miała przy sobie swoją mamę, kochanie.
    – Nie chcę mamy! Chcę ciebie! Jasmine ostrzegała go, że w tym stanie Fortune czasami może zachowywać się nierozsądnie. I oto teraz jego piękna żona, która sama kazała mu jechać do Nowego Świata z pierwszą falą kolonistów, zmieniła zdanie. Nie miał pojęcia, co w tej sytuacji mógłby jej powiedzieć, toteż zdecydował się na pociągnięcie, jakiego nigdy dotąd wobec niej nie stosował.
    – Jeśli nie chcesz zniszczyć naszej szansy, nie możesz mnie zatrzymać, Fortune. Sama powiedziałaś, że nasze możliwości powodzenia zależą od tego, czy zdobędziemy właściwą ziemię dla koni. Jak mogę ją zdobyć, jeśli teraz nie popłynę? Przeżyjesz beze mnie. Czy India nie rodziła swojego pierwszego dziecka w chatce myśliwskiej, z pomocą tylko dwojga służących? Rodzenie dzieci jest najbardziej naturalną rzeczą dla kobiety. Teraz zaś weź się w garść, Fortune – oświadczył jej ostro. Była zaskoczona jego reprymendą.
    – Jak możesz tak do mnie mówić? – zapytała, nagle zagniewana.
    – A jak mogę nie mówić, jeśli zachowujesz się jak rozpuszczone dziecko? – odparował, szczęśliwy, że przestała płakać.
    – Nigdy ci nie wybaczę, że mnie zostawiłeś – władczym tonem zakomunikowała Fortune. – Jesteś okropny, Kieranie.
    – Kiedy latem przyszłego roku przybędziesz do Mary's Land i zobaczysz czekający na ciebie piękny dom, zasiane zboża i łąki soczystej trawy dla naszych koni, wtedy mi wybaczysz. Jadę dla ciebie, Fortune, i dla naszego dziecka. Czy naprawdę możesz być na mnie o to zła? – Uniósł jej śliczną buzię tak, żeby móc spojrzeć jej prosto w oczy.
    – Tak!
    – Naprawdę? – próbował ją udobruchać, muskając lekko wargami jej usta.
    – Tak! – łypała na niego wściekle, ale usta zaczynały się wyginać w uśmiechu.
    – Na pewno? – Pocałował ją z ledwie skrywanym głodem. Pchnął ją na łóżko, pomiędzy poduszki, rozwiązał tasiemki jej nocnej koszuli i wtulił twarz w jej pełne piersi. Fortune nie odpowiedziała, tylko westchnęła, zaczął więc całować kremowe, miękkie wzgórki. Była tak cudownie kusząca. Pieścił ręką jej pośladki, po czym nachylił się bardziej, żeby pocałować jej przymknięte powieki.
    – Czy masz pojęcie, Fortune, jak bardzo mi będzie ciebie brakowało.
    Powiadają, że kobieta w ciąży traci swoje pożądanie, ale mężczyzna jest pozbawiony takiego luksusu. Wydajesz mi się teraz bardziej kusząca niż kiedykolwiek.
    Otworzyła oczy i powiedziała:
    – Wykorzystuj więc te dni, które jeszcze spędzasz ze mną, jak najlepiej, mój mężu. Wiem, że nie będziesz mi niewierny, prawda? Ja cię nie zdradzę. – Przyciągnęła go do siebie i skubnęła wargami jego ucho.
    – Nie, Fortune, nie będę niewierny – rzeki. Delikatnie przekręcił ją na bok i podciągnął do góry koszulę nocną. Gdy w nią ostrożnie wchodził, westchnęła. Kto mógł mu opowiedzieć tę głupią bajeczkę, że kobiety w ciąży tracą zainteresowanie seksem? Może później jej się to przytrafi, ale z pewnością nie teraz. Naparła na niego, mrucząc, gdy zaczął się w niej poruszać, pieścić jej brzuch, piersi.
    – Będziesz za mną tęsknił? – przekomarzała się z nim. A potem oddała się rozkoszy, którą budował pomiędzy nimi.
    – Owszem, będę – szepnął. A kiedy osiągnął cel, westchnęli razem, usatysfakcjonowani i syci.

*

    Parę następnych dni spędzili otoczeni obłokiem namiętności. Nadszedł wreszcie czas wyjazdu Kierana z Queen's Malvern do Liverpoolu. Fortune udało się przezwyciężyć niepokój. Wyszła przed dom, na schody i podała mężowi kielich. Kieran wypił strzemiennego do dna i z powagą oddał żonie srebrny puchar. Potem ucałował ją po raz ostatni.
    – To wszystko dla ciebie i dla dziecka – powiedział cicho. – Kocham cię, Fortune. Módl się o powodzenie, kochanie. Jeśli Bóg pozwoli, zobaczymy się latem przyszłego roku w Mary's Land. – Postawił Fortune na ziemi, bez słowa zawrócił konia i ruszył podjazdem. Za nim podążył Kevin oraz Jasmine.
    – Mamo! – zawołała Fortune. Jasmine zatrzymała się. – Wracaj szybko do domu, a zanim się z nim rozstaniesz, udziel mu wszystkich rad, jakie przyjdą ci do głowy. Jasmine skinęła głową i ruszyła za zięciem.
    Fortune zawróciła do domu. Nie mogła patrzeć, jak odjeżdżali, znikając jej z oczu. Mama miała wrócić do domu nie wcześniej niż za tydzień. Dziewczyna została zupełnie sama, jeśli nie liczyć poczciwej Rois.
    – Nie znoszę tego – mruknęła do siebie Fortune i wezwała pokojówkę, żeby dotrzymała jej towarzystwa. Podejrzewała, że Rois jest równie nieszczęśliwa jak ona. Rois pojawiła się z oczami czerwonymi od płaczu.
    – Nie becz, bo ja też się rozpłaczę – rzekła Fortune. – Jest mi równie smutno jak tobie, Rois.
    – Wiem, że musieli odjechać – Rois pociągnęła nosem. – Kevin mówi, że jeśli mamy myśleć o przyszłości, musimy zdobyć własną ziemię, której nie posiadaliśmy w Ulsterze. Ale dlaczego teraz? Dlaczego teraz, kiedy spodziewam się naszego pierwszego dziecka! – I znów zaczęła płakać.
    – Ty też będziesz miała dziecko? Kiedy? – Fortune nie mogła zrozumieć, czemu jest taka zaskoczona.
    – Tuż po tobie, milady – wyznała Rois.
    – Czy Kevin wie? Rois potrząsnęła głową.
    – Bałam się, że nie pojedzie, kiedy mu powiem, a tak bardzo mu na tym zależało, więc nie chciałam psuć mu sposobności. Fortune zaczęła się śmiać. To wszystko było takie absurdalne. Sama wyszła za mąż za niewłaściwego brata, bo go pokochała, w konsekwencji straciła swoje wiano, a teraz, brzemienna, została z ciężarną służącą, podczas gdy ich mężowie wyruszyli na spotkanie swojego przeznaczenia. Gdyby ktoś dwa lata temu przedstawił jej taki scenariusz, śmiałaby się z niego.
    – Cóż, Rois – powiedziała – chyba nie mamy innego wyjścia, jak tylko mieć nadzieję, że wysiłki naszych mężczyzn zostaną uwieńczone wielkim sukcesem. My tymczasem będziemy sobie dotrzymywać towarzystwa, a nasze dzieci będą rosły. Umiesz robić na drutach? Nigdy się tego nie nauczyłam, ale potrafię ładnie szyć. Zróbmy śliczne ubranka dla naszych dzieci. To równie dobre zajęcie, jak każde inne, które możemy wymyślić, aby się czymś zająć.
    Młoda pani Bramwell, pomagająca ochmistrzyni, udała się do składziku, skąd przyniosła prześliczny batyst i potrzebne przybory krawieckie. Rohana, która nie pojechała ze swoją panią, przyszła im pomagać. Następny tydzień spędziły krojąc i szyjąc. Mała Autumn raczkowała wokół ich nóg, bawiąc się skrawkami materiału, które spadły na podłogę.
    Jasmine, eskortowana przez zbrojnych z Glenkirk, wróciła do Queen's Malvern po ośmiu dniach.
    – Popłynęli do Irlandii – zakomunikowała. – Wiatr był sprzyjający, a morze spokojne. Nie miej takiej zmartwionej miny, skarbie – powiedziała do córki. – Podróżowałam z Indii przez sześć miesięcy i udało mi się przybyć szczęśliwie.
    – Powinien już dotrzeć do Ulsteru i zabrać na pokład osadników – odpowiedziała Fortune. – Może teraz właśnie płyną na spotkanie z Leonardem Calvertem. A już na pewno wsiedli na statek.

*

    I rzeczywiście, wyprawa lorda Baltimore opuściła Gravesend, ale nie odpłynęła daleko. Cecil Calvert miał słuszność, pozostając w Anglii. Jego przeciwnicy rozsiewali pogłoski, że jego dwa statki, „Ark” i „Dove” w rzeczywistości przewożą do Hiszpanii żołnierzy i zakonnice. Lord Baltimore musiał udać się na królewski dwór, żeby bronić siebie i wyprawy. Statki zostały zatrzymane przez królewski okręt i zmuszone do zawinięcia do Cowes na wyspie Wight. Stały tam niemal przez miesiąc, zanim pozwolono im na kontynuowanie podróży. Właściciel „Ark”, wiedząc że „Róża Cardiffu” czeka koło przylądka Clear, posłał wiadomość do Kierana Deversa. Wyjaśnił powód opóźnienia i zasugerował, żeby „Róża…” płynęła na Barbados, gdzie może czekać na wyprawę lorda Baltimore.
    Dwudziestego drugiego listopada koloniści zmierzający do Mary's Land w końcu wypłynęli. Ledwo stracili z oczu angielski brzeg, a już złapał ich gwałtowny sztorm, ale gdy burza minęła, mieli wspaniałą pogodę przez całą podróż na Barbados. Pogoda była tak idealna, że kapitan „Ark” stwierdził, iż jeszcze nigdy nie widział tak spokojnego rejsu. Jednak początkowy sztorm rozdzielił ich z drugą, mniejszą jednostką, „Dove”. Mogli tylko mieć nadzieję, że przetrwała nawałnicę i że spotkają ją na Barbadosie.
    Kieran Devers i jego towarzysze płynęli przez błękitny ocean ku nieznanemu. Każdego dnia prażyło ich słońce. Im bardziej oddalali się od Irlandii, tym robiło się goręcej. Pogoda była tak piękna, a morze tak spokojne, że pani Jones i Taffy wynieśli na pokład swoje rośliny, robiąc dla nich niewielkie ogrodzenie na dziobie statku. Po sześciu tygodniach „Róża Cardiffu” dotarła na Barbados, gdzie mieli czekać na resztę wyprawy.
    Gubernator wyspy, sir Thomas Warner, powitał ich z ostrożnością. „Róża…” należała do kompanii handlowej O'Malley – Small i w zasadzie nie należało się niepokoić. Jednak statek był pełen katolików z Irlandii. Nie tylu, żeby wywołać kłopoty, ale gubernator był zatroskany. Wystosował zaproszenie do Kierana i kapitana statku, żeby dowiedzieć się czegoś więcej. Kieran pozwolił kolonistom zwiedzić wyspę, ale ostrzegł, żeby nie wywoływali żadnych konfliktów, bo zostaną odesłani na pokład i zatrzymani.
    – Musimy poczekać na lorda Calverta. Będzie to znacznie przyjemniejsze na lądzie niż na statku. Czeka nas jeszcze długa droga. Każdy, kto się upije, nie dostanie więcej pozwolenia na opuszczenie pokładu, dopóki nie dotrzemy do Mary's Land.
    Następnie Kieran Devers udał się z kapitanem O'Flahertym do domu gubernatora.
    Przywitano ich serdecznie i posadzono za stołem. Kieran był zafascynowany widokiem pęków żółtych owoców w kształcie ogórków, zwieszających się z drzew rosnących za oknem.
    Widząc, gdzie skierowane jest spojrzenie Kierana, gubernator roześmiał się.
    – Banany. Nazywają się banany. Pod żółtą skórką, w środku jest słodki owoc o smaku marmolady. Dam wam trochę, jak będziecie wracali na statek – powiedział.
    – Pozostaniemy na wyspie, bowiem czekamy na flotę lorda Baltimore. Oczywiście, z twoim pozwoleniem, milordzie – odpowiedział Kieran. – Przez parę tygodni byliśmy na morzu, a nie jesteśmy marynarzami przyzwyczajonymi do wody. Moi ludzie to w większości rolnicy.
    – Dokąd zmierzacie, jeśli mogę spytać?
    – Do nowej kolonii lorda Baltimore w Mary's Land – odparł Kieran.
    – Słyszałem, że to kolonia tylko dla katolików – rzekł sir Thomas.
    – Nie, panie, Mary's Land jest dla wszystkich ludzi dobrej woli, bez względu na to, czy są katolikami, czy protestantami – szczerze odpowiedział Kieran. – Nikt nie będzie tam prześladowany. Dlatego właśnie tam płyniemy, milordzie. Wielu ludzi podróżujących z Leonardem Calvertem to protestanci.
    – Niezbyt mi się podoba pomysł zakładania katolickiej kolonii. I bez tego mamy tu mnóstwo kłopotów z Hiszpanami – mruknął gubernator.
    – Mary's Land nie jest hiszpańską kolonią, milordzie. To angielska kolonia. Jesteśmy wiernymi poddanymi jego królewskiej mości. Czy wie pan, że przyrodni brat mojej żony jest bratankiem króla?
    – Doprawdy? – Gubernator był trochę sceptyczny.
    – To lord Charles Frederick Stuart, książę Lundy. Nazywają go niezbyt królewskim Stuartem – powiedział Kieran.
    – A tak, coś sobie przypominam, że książę Henry miał nieślubnego syna – rzekł sir Thomas. – O ile pamiętam, kochanka była śliczną dziewczyną. Miała ciemne włosy i oczy w kolorze turkusowego morza.
    – To moja teściowa, księżna Glenkirk – wyjaśnił Kieran. – Wtedy jeszcze nie była żoną Jamesa Lesliego.
    – Możecie zostać na wyspie, jeśli tylko nie będzie z waszego powodu żadnych problemów – oświadczył Kieranowi gubernator.
    – Dziękuję, milordzie – odpowiedział grzecznie Kieran i skupił się na posiłku.
    – Świetna robota, panie. Rodzina byłaby z pana dumna – cicho mruknął kapitan O’Flaherty. Kieran spojrzał na kapitana.
    – Jesteś jednym z nich, prawda?
    – Jestem Ualtar O’Flaherty, syn Ewana i wnuk wielkiej Skye – odpowiedzi towarzyszy! uśmiech. – Jesteśmy kuzynami z twoją żoną, chociaż nigdy nie miałem przyjemności spotkać ani jej, ani jej rodzeństwa. Babkę Skye widziałem tylko dwa razy. Mój ojciec jest panem na Ballyhenessey w Irlandii. Jestem jedynym z jego synów, który poczuł zew morza. Babka dopilnowała, żebym mógł zrealizować swoje marzenie, tak jak w przypadku wielu moich kuzynów. Niejeden z nas dowodził „Różą Cardiffu”. To piękny i bezpieczny statek. Najczęściej pływałem po Morzu Śródziemnym. Często zawijaliśmy do Algieru, San Lorenzo, Marsylii, Neapolu, Wenecji, Aten, Aleksandrii czy Stambułu.
    – Dlaczego nie wiedziałem, kim jesteś? – zastanawiał się głośno Kieran.
    – Czy było to dla ciebie istotne, panie? – zapytał kapitan O’Flaherty. Kieran roześmiał się.
    – Rodzina, w którą się wżeniłem, to dziwni ludzie, Ualtarze O’Flaherty – powiedział.
    – Tak, to prawda – wesoło przytaknął kapitan.

*

    Do Barbadosu dotarli na początku grudnia. Spędzili tam Boże Narodzenie. Nie było księdza, który mógłby odprawić dla nich mszę, więc sami śpiewali pieśni i modlili się w spokoju. Na plaży zorganizowano przyjęcie. Wykopano dół, w którym upieczono dużą świnię, kupioną na targowisku. Ponadto serwowano banany, melony, ananasy i arbuzy, razem z pieczonymi słodkimi ziemniakami. Było to jedzenie nieznane kolonistom. Próbowali je z oporami, a gdy odkryli, że wszystko jest bardzo smaczne, jedli z apetytem.
    Na początku stycznia na Barbados zawitał „Ark”, witany przez ludzi na pokładzie „Róży Cardiffu”. Tak jak wcześniej Kieran Devers i jego towarzysze, tak teraz przybywający na „Ark” byli zdumieni i oczarowani egzotycznymi, różnobarwnymi kwiatami i drzewami rosnącymi na wyspie. Równie fascynujące były wrzaskliwe, bajecznie kolorowe ptaki. Na pokładzie została odprawiona msza dziękczynna, w której uczestniczyli wszyscy katolicy. Protestanccy koloniści zeszli na ląd, aby wysłuchać mszy w kościele gubernatora.
    Przez kolejne tygodnie ładowali na statki ziarna zbóż, kartofle i zapasy innych artykułów spożywczych, dla których udało się znaleźć miejsce. Upychali je w każdą dziurę. Wszystkie beczki napełniono świeżą wodą. Ku ich zadowoleniu „Dove” pojawił się w porcie razem z innym statkiem kupieckim, „Dragonem”. Kiedy zaczął się sztorm, „Dove” zawrócił i schronił się w bezpiecznym angielskim porcie, a gdy morze się uspokoiło, wyruszył w dalszą podróż. Wszyscy uczestnicy wyprawy Leonarda Calverta zostali szczegółowo poinstruowani i w końcu byli gotowi do dalszej podróży na północ, do Mary's Land. Gubernator Barbadosu otwarcie cieszył się z ich odjazdu. Podobnie jak wielu innych ludzi, nie potrafił pozbyć się myśli, że angielscy i irlandzcy katolicy byli lojalniejsi wobec swoich katolickich braci w Hiszpanii niż wobec protestanckiego króla Anglii.
    W marcu dotarli do Wirginii. Chociaż lord Baltimore był przeciwny jakimkolwiek kontaktom z Wirgińczykami, których przedstawiciele na królewskim dworze robili wszystko, by zablokować powstanie kolonii w Mary's Land, musiał przekazać gubernatorowi Wirginii posłanie od króla i podarki. Koloniści zatrzymali się na dziewięć dni, a Wirgińczycy, ku ogromnemu zaskoczeniu Leonarda Calverta, okazali się wyjątkowo serdeczni. Odjeżdżając, zabrali ze sobą miejscowego handlarza futer, kapitana Fleeta, żeby służył im jako tłumacz w rozmowach z Indianami i jako przewodnik, bowiem doskonale znał Chesapeake.
    Gdy ich statki przepływały zatokę Chesapeake, osadnicy stali na pokładzie przy relingu, po raz pierwszy oglądając swoją nową krainę. Wspaniałe lasy pełne były drzew o twardym i miękkim drewnie. Kieran Devers wiedział, że w końcu dotarł do domu, i zdumiewały go pewność i przekonanie, jakie czuł w swoim sercu. Jakże by chciał oglądać ten widok razem z Fortune. Ale kiedy Fortune w końcu tu dotrze, dom dla niej będzie już gotowy. Wiedział, że żona pokocha ten zakątek ziemi w tym samym stopniu, co on. Pospieszył do swojej kajuty, żeby napisać do niej list. Kiedy już znajdą się na lądzie, „Róża Cardiffu” popłynie z powrotem do Anglii, chciał więc, żeby statek powiózł jego myśli do Fortune. Spisywał je codziennie, aby dzielić się z nią wszystkim, co ją ominęło. Ciekaw był, czy urodził się już ich syn.
    Po raz pierwszy przybili do lądu – niezamieszkanej wyspy, którą nazwali St. Clement. Indianie, którzy od paru dni stali na brzegu, gdzieś zniknęli. Postawiono wysoki krzyż z pni świeżo ściętych drzew. Ksiądz White, kapelan gubernatora Calverta, odprawił uroczystą mszę. Następnie Leonard Calvert w imieniu Boga, króla Karola I i swojego brata, lorda Cecila Baltimore, objął w posiadanie Mary's Land. Było to dwudziestego piątego marca tysiąc sześćset trzydziestego czwartego roku.
    Tego samego dnia, tuż po północy, w Queen's Malvern, Fortune zaczęła rodzić. Zgodnie z wszelkimi wyliczeniami jej dziecko powinno się było urodzić co najmniej tydzień wcześniej. Fortune była szczęśliwa, że jest przy niej jej matka, bo biedna Rois, sama spodziewająca się dziecka, do niczego się nie nadawała.
    Wchodząc do sypialni córki, Jasmine rzuciła okiem na młodą pokojówkę i powiedziała:
    – Wyjdź stąd! I przyślij do mnie natychmiast Rohanę i Toramalli.
    Rois posłała księżnej pełne wdzięczności spojrzenie i wybiegła tak szybko, jak tylko pozwalał jej wielki brzuch.
    – Boże, ale boli! – jęknęła Fortune. – Nigdy nie przypuszczałam, że tak bardzo będzie bolało. Kiedy India zaczynała rodzić, pojechałam, żeby przywieźć ciebie i tatę. Ouu! Ile to potrwa, mamo?
    – Wstań – poleciła Jasmine. – Przez chwilę pochodzimy razem i zobaczmy, czy uda nam się przyspieszyć akcję porodową. Niestety muszę cię uprzedzić, że rodzące się dzieci nie są praktyczne ani rozsądne. Prawda jest taka, że przychodzą na świat, kiedy chcą.
    – To nie jest szczególnie krzepiące, mamo. Drzwi sypialni otworzyły się i do pokoju weszły bliźniacze służące Jasmine.
    – Młody Bramwell chciałby wiedzieć, gdzie postawić stół porodowy, milady – rzekła Rohana.
    – Wnieście go tutaj i ustawcie koło kominka. I dopilnujcie, żeby przyniesiono także kołyskę, wodę, ręczniki i powijaki – poleciła Jasmine. Ogarnęły ją wspomnienia. Jej syn, Charlie, urodził się tutaj, w Queen's Malvern. Był z nimi jego ojciec, książę Henry. Z początku stał koło niej, obejmując ją za ramiona, cichym głosem dodając otuchy, delikatnie masując jej rozdęty brzuch. Jakby instynktownie wiedział, co należy zrobić, chociaż później przyznał, że nigdy wcześniej nie widział narodzin dziecka. A kiedy nie było już żadnych wątpliwości, że Jasmine zaraz będzie rodzić, wezwał Adalego, żeby zajął jego miejsce, obszedł stół, odsunął na bok jej babkę Skye i własnoręcznie przyjął Charliego. Jasmine poczuła łzy cisnące się do oczu i szybko się odwróciła. Henry Stuart był takim słodkim mężczyzną.
    – Mamo! – zawołała Fortune. – Chyba nie dam rady zrobić ani kroku więcej. Bóle stają się coraz silniejsze i następują coraz szybciej. Już niemal świtało. Fortune rodziła od kilku godzin.
    – Pomożemy ci się położyć na stole – rzekła Jasmine. Z pomocą Toramalli Fortune wspięła się na blat. W tym czasie Rohana stanęła z tyłu, żeby trzymać ją za ramiona.
    – Widziałam narodziny twojej matki, twoich braci i twoich sióstr. Teraz zobaczę, jak rodzi się twój syn, panienko Fortune. Smutno mi, że nas opuszczasz. Nie zobaczę już innych dzieci, które spłodzicie z twoim wspaniałym mężem – powiedziała Rohana.
    – Nienawidzę go! – wrzasnęła Fortune. – Jak mógł mi to zrobić, a potem popłynąć sobie do Nowego Świata i zostawić mnie, żebym tak cierpiała! Ouu! Czy to dziecko nigdy się nie urodzi? Mamo, to trwa całe godziny!
    – Mówisz jak India, nie jak Fortune. Tłumaczyłam ci, że dzieci przychodzą na świat, kiedy chcą – powiedziała Jasmine. Minęło kolejne parę godzin. Dopiero po południu w końcu ukazała się główka dziecka. Jasmine zachęcała córkę, by parła. Powoli. Powoli. Pojawiła się cała główka i ramionka. A potem, przy kolejnym pchnięciu, dziecko wyśliznęło się z łona matki. Jego oczka otworzyły się i napotkały spojrzenie babki. Potem maleństwo otworzyło buzię i krzyknęło gwałtownie.
    – To mała dziewczynka – powiedziała zachwycona Jasmine.
    – Tak? – Wyczerpana Fortune czuła ulgę. – Pokaż mi ją, mamo. – Wyciągnęła ręce. Jasmine włożyła małą w ramiona córki.
    – Ona jest zakrwawiona, mamo! Czy jest skaleczona? – krzyknęła Fortune.
    – Jak kiedyś powiedziała księciu Henry'emu moja babka, narodziny to krwawa sprawa. Za chwilę ją obmyjemy. Nic jej nie jest. To zdrowa dziewuszka. Po słuchaj tylko, jak płacze – odparła Jasmine.
    Fortune spojrzała na niemowlę o czerwonej buzi, leżące w jej ramionach.
    Mała twarzyczka była gniewnie pomarszczona, a oczy zamknięte, gdy tymczasem usta miała szeroko otwarte i krzyczała.
    – Cii, malutka – wypowiedziała Fortune pierwsze słowa do swojego dziecka. Dziecko nagle przestało płakać, otworzyło oczka i spojrzało prosto w oczy matki. Fortune przeniknął nagły dreszcz i poczuła wszechogarniającą miłość. – Ma niebieskie oczy – powiedziała zachwycona.
    – Wszystkie niemowlaki mają niebieskie oczy – sucho odparta Jasmine. – Z pewnością to wiesz, jesteś przecież jednym z moich najstarszych dzieci, skarbie.
    – Jest łysa – zauważyła Fortune.
    – Dziewczynki zwykle rodzą się łyse – odpowiedziała Jasmine. – Popatrz jednak, ma rudawy meszek. – Delikatnie dotknęła główki maleństwa. – Jak ją nazwiesz?
    – Aine – oświadczyła Fortune. – Chcę jej dać imię po młodszej siostrze Kierana. Nie spodziewałam się dziewczynki, mamo. Myślałam, że musi być chłopiec i chciałam go nazwać James, po tacie. Ale od razu wiedziałam, że ta moja maleńka dziewczynka powinna się nazywać Aine. Aine Mary Devers, tak ją ochrzcimy. I ochrzczę ją w obrządku katolickim, wiem bowiem, że tego chciałby jej ojciec. – Pocałowała małą główkę dziecka.
    – Mając na względzie pozycję swojego brata, nie możesz sprowadzić księdza do jego domu. Musi zostać ochrzczona w kościele anglikańskim. Kiedy pojedziecie obie do Mary's Land, możesz robić, co tylko zechcesz. Jednak tutaj, w Anglii, musisz przestrzegać prawa obowiązującego w tym kraju, tak jak królowa. Rozumiesz? – ostrzegła Jasmine. Fortune kiwnęła głową.
    – A teraz oddaj mi moją wnuczkę, bo trzeba ją umyć, a ty musisz jeszcze urodzić łożysko. Zakopiemy je pod dębem koło domu, żeby Aine Mary Devers zawsze była silna Jasmine wzięła dziecko i podała je Toramalli. Potem zaczęła zachęcać córkę do zakończenia spraw związanych z porodem. Kiedy w końcu matka i jej świeżo narodzona córeczka zostały porządnie umyte, Fortune ułożona w łóżku, Aine w kołysce przy kominku, a wierna Rohana usiadła obok, żeby czuwać nad małą, Jasmine przyniosła córce napój wzmacniający.
    Fortune powoli sączyła płyn. Nagle poczuła się wyczerpana i bardzo, bardzo śpiąca. Zamknęła oczy i Jasmine w ostatniej chwili złapała kielich, który już wypadał z ręki Fortune.
    Jasmine pomyślała, że pewnie już nigdy się nie zobaczą, bo nie zamierzała więcej przepływać żadnych oceanów. Z miłością pogładziła czoło Fortune, po czym przeszła przez pokój, żeby zerknąć na swoją nową wnuczkę. Dziecko miało jasną skórę, jak matka. Kieran Devers nie będzie rozczarowany, a kiedy Fortune dotrze do Mary's Land, będą mieli mnóstwo czasu na synów.
    – Popilnuj jej przez chwilę, Rohano – odezwała się do swojej pokojówki. – Za jakiś czas przyślę Joan albo Polly, żeby cię zwolniła.
    – Dobrze, milady – odpowiedziała Rohana. – To wspaniała dziewczynka, prawda? Szkoda, że nie będziemy mogły obserwować, jak dorasta. Jasmine westchnęła.
    – Ja też żałuję, ale Aine jest pisany inny los i tylko czas pokaże jaki – odparła.

ROZDZIAŁ 16

    Mamo! Mamo! Przyjechał kapitan „Róży Cardiffu”! – zawołała podniecona Fortune. – Sir, myślałyśmy, że już nigdy się pan nie pojawi! Proszę mi opowiedzieć, jak się miewa mój mąż. Proszę! Kiedy możemy wyruszyć do Mary's Land? – Okręciła się na pięcie. – Rois! Musimy zacząć się pakować! Kapitan O'Flaherty? Jestem Jasmine Leslie – rzekła księżna Glenkirk, podchodząc z wyciągniętą ręką.
    Ualtar O'Flaherty ujął elegancką dłoń i pocałował ją.
    Jesteśmy kuzynami, madam, bo naszą wspólną babką jest sławna Skye O'Malley. Nigdy dotąd się nie spotkaliśmy, chciałem więc osobiście dostarczyć posłanie od Kierana jego żonie i tobie, pani. Mam nadzieję, że daruje mi pani niezapowiedzianą wizytę. – Ukłonił się szarmancko i uśmiechnął do obu kobiet, myśląc przy tym, że opowieści o urodzie kuzynki Jasmine nie były przesadzone. Miała na sobie czerwonofioletową suknię, która podkreślała blask jej czarnych włosów i egzotycznych, turkusowych oczu. Żona Kierana była równie urodziwa, z rudymi włosami i niebieskozielonymi oczami, tak bardzo podobnymi do jego oczu i do oczu Skye O'Malley.
    Jesteś witany z radością kuzynie. Musisz być jednym z synów mojego wuja Ewana, którego chyba nigdy nie widziałam, prawda? – zapytała Jasmine.
    Jestem jego najmłodszym synem – powiedział kapitan.
    Opowiedz nam o Mary's Land – poprosiła Fortune.
    Myślę, że najpierw powinnyśmy zaproponować kuzynowi coś do picia i posadzić go przy kominku – zwróciła się księżna do córki. – Czerwiec jest takim niepewnym miesiącem. W jednej chwili z upału robi się ziąb. Teraz pada od trzech dni. Podróż musiała być bardzo nieprzyjemna.
    – Pływanie po morzach przyzwyczaja do wszelkiej pogody, zwłaszcza surowej – odparł z uśmiechem, przyjmując kieliszek wina, który mu podano.
    Kiedy usiedli przy buzującym na kominku ogniu, kapitan wręczył Fortune pokaźny pakiet.
    – Co to może być? – zastanawiała się głośno.
    – Twój mąż prowadził codzienne zapiski i przesyła ci je razem z listem, milady Fortune – wyjaśnił Ualtar O’Flaherty. Ze smakiem popijał wino.
    – Czuje się dobrze? – zapytała cicho Fortune.
    – Kiedy się rozstawaliśmy, milady, cieszył się jak najlepszym zdrowiem i był dobrej myśli. Rejs przez Atlantyk był wyjątkowo spokojny. Wirgińczycy powitali nas życzliwie, a ziemia, zwana Mary's Land, jest piękniejsza, niż można to było sobie wyobrazić. Ale z pamiętnika męża dowiesz się wszystkiego, co cię interesuje, milady. Przywieźliśmy z powrotem ładunek solonej ryby, a także bobrze i lisie futra z kolonii w Plymouth, gdzie zawitaliśmy w drodze powrotnej. W ten sposób cała podróż przyniosła ci zyski, milady.
    – Zostaniesz z nami przez kilka dni, kuzynie – poprosiła Jasmine.
    – To dla mnie zaszczyt – odpowiedział. W trakcie rozmowy Fortune otworzyła paczuszkę. Kusiło ją, żeby najpierw przeczytać list Kierana, ale przystąpiła do lektury dziennika podróży. Wiedziała przecież, że Kieran robił te notatki po to, by poczuła się częścią wyprawy, której nie mogła odbyć razem z nim, a która ją niedługo czekała. Czytała przez całe popołudnie i dopiero gdy służący szykowali stół do kolacji, w końcu otworzyła list od męża.
    Potem zwróciła się do kapitana O'Flaherty.
    – Wiesz, kuzynie, co jest w tym liście?
    – Owszem.
    – I zgadzasz się z oceną mojego męża? Czy nie sądzisz, że odmalował sytuację zbyt pesymistycznie? Rozumiem, że Kieran chce, by wszystko było idealne na mój przyjazd, ale tak nie musi być.
    – Nie, milady Fortune. Nie przesadza. Mary's Land to dzika kraina, a zachodnie wybrzeże, gdzie powstało pierwsze obozowisko, to obszar porośnięty lasem. Jest wiele do zrobienia, żeby można tam było zamieszkać. Kilka kobiet, które przypłynęły na pokładzie „Ark” i „Dove” zmaga się z ciężką pracą. Fortune z irytacją zacisnęła wargi. Nie to chciała usłyszeć.
    – O co chodzi? – zapytała córkę Jasmine.
    – Kieran nie chce, żebyśmy przypłynęły przed następnym latem – powiedziała. – Ziemia nie została jeszcze podzielona, twierdzi też, że mieszkają w indiańskiej wiosce, razem z dzikimi. Wiedziałam, że powinnam była z nim płynąć! Jasmine przeniosła wzrok na kapitana O’Flaherty.
    – Dopłynęliśmy pod koniec marca – zaczął. – Główna część wyprawy została zatrzymana ponad miesiąc na wyspie Wright. Gubernator Calvert przysłał wiadomość na „Różę Cardiffu”, która czekała przy przylądku Clear, żebyśmy płynęli pierwsi i spotkali się z resztą na Barbadosie. Ruszyliśmy na południe, bowiem ze względu na dużą niepewność warunków pogodowych, panujących pod koniec lata, woleliśmy płynąć okrężną, ale bezpieczniejszą trasą.
    – Rozsądna ostrożność – zgodziła się Jasmine.
    – „Ark” zjawił się dopiero w styczniu. „Dove” dowlókł się dziesięć dni później. Gdy załadowaliśmy słodką wodę i zapasy żywności i popłynęliśmy przez Karaiby, a potem w górę, wzdłuż wybrzeża, mijając hiszpańskie kolonie, zrobiła się już wiosna. Zatrzymaliśmy się w Wirginii na kilka dni, po czym udaliśmy się do Mary's Land. Kolonia została założona dwudziestego piątego marca.
    – W urodziny Aine! – zawołała Fortune.
    – Aine? – kapitan był zdezorientowany.
    – Aine Mary Devers, mojej córki. Zostałam, żeby ją urodzić – wyjaśniła Fortune. – Dwudziestego piątego marca powiłam dziewczynkę, a dwa dni później, dwudziestego siódmego marca, moja pokojówka Rois wydała na świat syna Brendana.
    – Twój mąż będzie zachwycony. Bardzo się martwił o ciebie i o niemowlę. Nie mogę się doczekać widoku jego twarzy, gdy mu opowiem o narodzinach córki – powiedział Ualtar O’Flaherty.
    – Sama mu opowiem – rzekła Fortune.
    – Poczekaj, skarbie – odezwała się matka. – Chciałabym wiedzieć coś więcej o warunkach życia w Mary Land. Kuzynie?
    – Koloniści natrafili na wioskę Indian Wicocomoco nad niewielką rzeką na północ od Potomacu. Gubernatorowi spodobała się okolica i poprosił tamtejszego wodza o pozwolenie na osiedlenie się. Ziemie są dobrze nawodnione i jest wygodna zatoka dla statków morskich. Indianie mieli problemy z większym, bardziej wojowniczym plemieniem Susquehanocków. Zamierzali przenieść wioskę w inne miejsce. W zamian za naszą ochronę zgodzili się dzielić wioskę z nami, dopóki nie będą mogli się przenieść. Osadnicy mieszkają w indiańskich wigwamach, zrobionych z trawy, gliny, patyków i skór zwierzęcych. Jest prymitywnie i ciężko. Kiedy Indianie w końcu odejdą, koloniści będą musieli wznieść umocnienia, ze strażnicą, palisadą i składem jedzenia. Takie zadanie wymaga zespołowej pracy wszystkich kolonistów. Nikt nie może zacząć budować sobie domu, dopóki nie stanie fort. W tej chwili na „Różę Cardiffu” załadowywane są zapasy dla kolonii. Gubernator wydał rozkaz, żeby nie sprowadzać żadnych kobiet ani dzieci aż do przyszłego roku, kiedy kolonia będzie miała solidniejsze podstawy. Kiedy wyjeżdżałem, twój mąż udawał się do Wirginii w celu nabycia bydła i drobiu dla wszystkich. Jego ludzie ciężko pracują. Pani Jones i Taffy są darem niebios dla kolonii. Taka jest prawda, kuzynko.
    – Skoro gubernator wydał zakaz przyjazdu kobiet, Fortune, to nie możesz jechać. To proste. Możesz wrócić ze mną do Glenkirk albo zostać w Queen's Malvern. Wiem, że Charlie nie będzie miał nic przeciwko temu. Oczywiście zostanę z tobą, dopóki nie nadejdzie pora wyjazdu, skarbie – powiedziała Jasmine.
    – Jak możesz znieść to, że jesteś tak długo i tak daleko od taty? – zapytała Fortune. – Nie, mamo, musisz wrócić do Glenkirk.
    – Twój ojciec nie będzie miał nic przeciwko spędzeniu lata w Anglii, jeśli tylko zdąży wrócić do Szkocji na sezon polowań na gęsi – zaśmiała się Jasmine. Nie zamierzała zostawiać Fortune. Chociaż jej druga córka nie była taka uparta jak pierwsza, nie chciała ryzykować, że ucieknie do Liverpoolu i ukryje się z Rois i niemowlętami na pokładzie „Róży Cardiffu”. To się nie mogło zdarzyć. Fortune musiała poczekać, aż gubernator Calvert stwierdzi, że nadszedł czas na przyjazd kobiet i dzieci do Mary's Land.
    – Najlepiej będzie, jeśli napiszesz do Rory'ego Maguire'a, by mógł opowiedzieć kobietom, co się dzieje. Opisz prymitywne warunki życia i wyjaśnij, że mają się szykować do wypłynięcia przyszłym latem.
    – Nadal uważam, że gubernator Calvert jest zbyt ostrożny – narzekała Fortune. Jasmine uśmiechnęła się kojąco.
    – Tak będzie lepiej dla dzieci – przekonywała.
    – Ale nie dla Rois i dla mnie. Brakuje mi mojego męża w łóżku, a Rois brakuje Kevina. Jasmine i Ualtar O'Flaherty roześmiali się, słysząc to szczere wyznanie.
    – Cieszę się, widząc, że w kobietach z tej rodziny nadal płynie gorąca krew – zauważył kapitan.

*

    James Leslie przybył z Glenkirk, żeby towarzyszyć żonie i córkom. Trzymając w objęciach swoją nową wnuczkę, głośno wyraził zadowolenie. Przez pierwsze dwa tygodnie jego pobytu w Qucen's Malvern jego najmłodsza córka na widok ojca zasłaniała buzię rączkami. Nagle jednak pewnego dnia Autumn posiała ojcu słodki uśmiech i zostali przyjaciółmi. Bardzo mu ulżyło, bo miał ogromną słabość do tej małej dziewczynki, w której żyłach płynęła jego krew. Nie znał ani Indii, ani Fortune, gdy były w tym wieku.
    – Chcę, żebyś we wrześniu wróciła ze mną do domu – oświadczył pewnego wieczoru żonie, gdy siedzieli razem w jadalni.
    – Boję się zostawić Fortune samą – powiedziała Jasmine. – Obawiam się, żeby nie wsiadła na pierwszy statek wypływający do Nowego Świata i nie próbowała dołączyć do Kierana. Bardzo za nim tęskni.
    – Jest dorosłą kobietą – rzekł książę. – Niech da słowo honoru, że zaczeka do przyszłego roku na „Różę Cardiffu”, kochana Jasmine. Chcę cię mieć z powrotem w Glenkirk. Jeśli zostaniesz tutaj z Jesienią, moja córeczka znów o mnie zapomni. Nie mogę zostać i zostawić tak długo samego Patricka. Jeśli ma pewnego dnia zająć moje miejsce, potrzebuje naszych wskazówek. Musisz wrócić do domu.
    – Nie, Jemmie, powinnam zostać. Kiedy Fortune wyjedzie, czy jeszcze kiedykolwiek ją zobaczę? Autumn niedługo skończy dwa lata. Jedź we wrześniu do Glenkirk i wróć tu do nas przed Bożym Narodzeniem. Patrick jest już mężczyzną i poradzi sobie bez ciebie. Możesz wyjechać pod koniec lata do Szkocji, wiedząc, że już nigdy więcej nie zobaczysz Fortune? Potrzebny nam tu jesteś, ukochany. To tylko parę miesięcy.
    Wiedziała, że się z nią zgodzi. Nadeszło lato i pod koniec sierpnia książę Glenkirk udał się do Szkocji, obiecując wrócić w grudniu. Latem towarzyszył im Charlie. Powróci! na królewski dwór, aby wspierać monarchę w jego niekończącej się wojnie z purytanami. Z każdym rokiem zyskiwali na sile i otwarcie krytykowali wszystko wokół króla i jego katolickiej żony z Francji, mimo że urodziła swojemu mężowi i krajowi czwórkę dzieci, z czego troje, a byli wśród nich dwaj chłopcy, żyło. I spodziewała się kolejnego potomka. Nawet chrzest wszystkich książąt w kościele anglikańskim ich nie satysfakcjonował. Parlament został rozwiązany parę lat wcześniej, ale purytanie stawali się coraz bardziej uciążliwi i krytyczni wobec króla.
    W październiku pod frontowe drzwi Queen's Malvern podjechał jakiś dżentelmen. Przedstawił się jako sir Christian Denby i powiedział im, że właśnie odziedziczył w pobliżu małą posiadłość.
    – Nie wiedziałam, że sir Morton Denby miał syna – zauważyła księżna, lustrując wzrokiem stojącego przed nią młodzieńca. Ubrany był skromnie w czarne ubranie i usztywniony biały kołnierzyk.
    – Nie miał, pani. Jestem synem jego młodszego brata. Wuj był tak wspaniałomyślny, że zostawił mi Oakley, podczas gdy mój starszy brat pewnego dnia obejmie w spadku włości po naszym ojcu. Przyjechałem obejrzeć moje ziemie i pomyślałem, że poznam sąsiadów.
    – Przykro mi, chłopcze, ale książę Lundy jest nieobecny i nie może cię powitać. Jego królewski wuj potrzebuje go na dworze przez większą część roku. Jestem księżną Glenkirk, a to moja córka, lady Lindley – powiedziała Jasmine. Sir Christian ukłonił się, a następnie przyjął kieliszek wina, podany przez Adalego.
    – Mieszka pani tutaj, madam? – Pytanie było zuchwałe, ale Jasmine doszła do wniosku, że raczej ją to bawi, niż obraża. Najwyraźniej ten młody człowiek usiłował poznać okolicę i sąsiadów. Mógł to zrobić, jedynie zadając pytania wprost.
    – Tylko latem, sir. Mój dom znajduje się w Szkocji, ale jestem tu teraz z moją córką, której mąż popłynął do Nowego Świata. Ponieważ może do niego dołączyć dopiero w przyszłym roku, postanowiłam pozostać z nią i jej dzieckiem. Mam przy sobie swoje najmłodsze dziecko, bo jest za małe, żeby oddzielać je od matki. A pańska żona? Czy jest z panem?
    – Nie zaznałem jeszcze przyjemności małżeństwa, madam – odpowiedział, a Fortune stłumiła chichot. – W dzisiejszych czasach znalezienie żony jest niełatwym zadaniem. Szukam kobiety, która chciałaby mieszkać na wsi. Musi być pobożna, skromna w mowie i stroju, posłuszna mojej woli, musi umieć prowadzić dom, dać mi dobrze wychowanych synów i córki i mieć przyzwoity posag. Uważam, że wiele kobiet w dzisiejszych czasach jest zbyt płochych i zuchwałych.
    – Jest więc pan purytaninem – miłym głosem stwierdziła Jasmine.
    – Owszem – odparł na wpół obronnie, jakby oczekiwał krytyki.
    – My jesteśmy anglikanami – zauważyła Jasmine.
    – Pani mąż jest w Wirginii? – sir Christian zwrócił się do Fortune, która trzymała na kolanach Aine.
    – W Mary's Land, sir – wyjaśniła Fortune.
    – W tej katolickiej kolonii? Król nigdy nie powinien był na to pozwolić i nie zrobiłby tego, gdyby nie podstępne intrygi królowej i jej przyjaciół! Twój mąż jest więc katolikiem.
    – Mój mąż jest katolikiem, ale Mary's Land jest miejscem, gdzie każdy mężczyzna i każda kobieta dobrej woli może żyć w pokoju. Większość tamtejszych kolonistów to protestanci, sir – odparła Fortune.
    – Chcą, żeby w to wierzyć, madam, ale my znamy prawdę. Lord Baltimore ma nadzieję, że uda mu się najechać na Wirginię i zdobyć ją dla swoich hiszpańskich przyjaciół – rzekł jadowicie sir Christian. Fortune roześmiała się głośno.
    – To najzabawniejsza rzecz, jaką słyszałam, sir. Głupotą jest słuchać takich pogłosek. Nie wolno też powtarzać takich kłamliwych plotek.
    – Czemu więc, jeśli mogę tak śmiało zapytać, nie jesteś pani ze swoim mężem? – Ciemne oczy jej przeciwnika studiowały ją zuchwale.
    – Bo nie ma tam na razie przyzwoitego domu dla nas, sir. Wyjeżdżam na wiosnę, gdy sytuacja ulegnie poprawie. Sir Christian spojrzał na Aine. Wyciągnął dłoń i podniósł do góry jej maleńką bródkę.
    – Wasza córeczka zostanie wychowana na katoliczkę? Aine zerknęła na mężczyznę i wybuchnęła płaczem.
    – Proszę zostawić moją córkę, sir – spokojnie rzekła Fortune, po czym zaczęła pocieszać dziecko łagodnym głosem.
    – Miło nam było pana poznać – powiedziała księżna, odprawiając sir Christiana najgrzeczniej, jak umiała. Wstał.
    – Jak może pani pozwolić, żeby pani wnuczka została wychowana na katoliczkę? – spytał cicho.
    – Obawiam się, sir, że twoje pytania są stanowczo zbyt zuchwałe – oświadczyła księżna Glenkirk. Sir Christian Denby skłonił się i opuścił komnatę. Aine w końcu przestała płakać.
    – Co za niemiły człowiek – zauważyła Fortune. – Mam nadzieję, że go więcej nie zobaczymy.

*

    Pod koniec października Autumn Leslie świętowała drugie urodziny. Jasmine i Fortune odbyły dwudniową podróż do Cadby, aby poznać młodą kobietę, którą Henry Lindley planował pojąć za żonę. Nie chciał podać matce jej imienia, przekomarzając się z nią w listach, że to będzie niespodzianka. I rzeczywiście była. Henry Lindley wybrał na żonę Cecily Burkę, córkę lorda Burke'a z Clearfields, wuja matki. Cecily, o trzy lata młodsza od Henry'ego, była śliczną młodą kobietą o ciemnych włosach swojego ojca i typowych w rodzinie, niebiesko – zielonych oczach. Była najmłodszą córką Padraica i Valentiny.
    – Ale w jaki sposób?… – dopytywała się autentycznie zaskoczona Jasmine.
    – Wiem – odpowiedział Henry. – Nie widzieliśmy się od czasu jakiegoś wielkiego przyjęcia w Queen's Malvern, gdy byliśmy dziećmi. Zeszłej zimy z polecenia Charliego udałem się na dwór królewski, a tam była Cecily, ulubiona dworka królowej, doskonale mówiąca po francusku. Mamo, to była miłość od pierwszego wejrzenia. Parę razy jeździłem do Clearfields, a Cecily i jej rodzina kilkakrotnie składali wizytę w Cadby.
    – I nic mi nie powiedziałeś! – Jasmine nie wiedziała, czy ma się gniewać, czy nie, ale Fortune się roześmiała.
    – Nigdy nie podejrzewałabym, że jesteś takim romantykiem, Henry – kpiła ze starszego brata.
    – Och, kuzynko, on jest bardzo romantyczny! – wyrwało się Cecily. Wszyscy roześmiali się z tej szczerej uwagi przyszłej panny młodej.
    Jasmine zwróciła się do Padraica Burke'a.
    – Wuju, nie mogłeś czegoś napisać? Nadal jeszcze potrafisz pisać i nie sprawiasz na mnie wrażenia chorego na umyśle.
    – Co miałem napisać? – zapytał lord. – Niczego się nie spodziewałem, dopóki twój syn nie poprosił mnie o wyrażenie zgody. Był bardzo przejęty, bo są przecież kuzynami, na szczęście nie w pierwszej linii, więc uważam, że pokrewieństwo nie ma tu wielkiego znaczenia. Lecz powiedz mi, siostrzenico, jakie jest twoje zdanie w tej sprawie?
    – Jestem zadowolona z wyboru syna, chociaż właściwie ja i Cecily należymy do tego samego pokolenia, bo przecież ty, wuju, jesteś starszym bratem mojej matki – zauważyła Jasmine. Cecily Burkę roześmiała się i oczy jej zabłysły.
    – A więc dzieci, które będziemy mieli z Henrym, będą należały do jego generacji, prawda, madam? – rzekła przekornie.
    – Na miłość boską! – zawołał markiz Westleigh, wywołując atak śmiechu rodziny. Wydano przyjęcie, aby uczcić zaręczyny. Ku zaskoczeniu Fortune pojawił się na nim sir Christian Denby. Przez cały wieczór nie opuszczał dziewczyny, pomimo jej prób odprawienia go.
    – Nie powinnaś pozostawać bez towarzystwa, madam – oświadczył.
    – Znajduję się w domu mojego brata – odpowiedziała Fortune.
    – Twój dekolt jest zbyt głęboki – zauważył, chociaż z trudem mógł oderwać wzrok od jej biustu.
    – Czyżby widok moich piersi rozpraszał cię, panie? Zapewniam, że możesz patrzeć gdzie indziej – zakpiła.
    – Jak mogę, jeśli tak śmiało wystawiasz swoje ciało na widok publiczny? Czy szukasz dla siebie kochanka na czas nieobecności męża, madam? Mówiono mi, że twoja matka miała kiedyś takie skłonności. Wstrząśniętą Fortune zatkało. Przez chwilę nie była pewna, czy dobrze zrozumiała słowa sir Christiana, ale ten kontynuował.
    – Czyż nie była nałożnicą księcia Henry'ego, madam Fortune z całej siły wymierzyła policzek swojemu towarzyszowi, po czym odwróciła się i odeszła. Natychmiast u jej boku wyrósł Henry Lindley.
    – Co się stało? – zażądał wyjaśnień.
    – Dlaczego zaprosiłeś tego człowieka do swojego domu? – zapytała Fortune.
    – Jest kuzynem jednego z moich sąsiadów i jest nowy w okolicy. Szuka żony i mój sąsiad myślał, że taki zjazd w Cadby będzie idealnym miejscem dla sir Christiana, aby obejrzeć lokalne piękności. O co chodzi, Fortune? Dlaczego go uderzyłaś?
    – Bo obraził i mnie, i naszą mamę, Henry. – I zrelacjonowała bratu wszystko, co powiedział jej sir Christian Denby. – Jest purytaninem. Chętnie wyrzuciłabym go z domu, ale nie możesz psuć wieczoru Cecily, robiąc scenę i wyprowadzając szubrawca z domu. Po prostu trzymaj go z dala ode mnie! Gdy wróciły do Queen's Malvern, sir Christian Denby złożył im kolejną wizytę, wdzierając się do sali, w której siedziały Jasmine i Fortune.
    – Przybyłem, żeby przeprosić obie panie – oświadczył. Fortune wstała.
    – Proszę wyjść! – rzekła z gniewem. – Jak pan śmie nachodzić nas w domu bez zaproszenia? Nie jest pan tu mile widziany!
    – Tylko troska o ciebie, madam, samotną kobietę, skłania mnie do takiego zachowania – wyjaśnił.
    – Trudno powiedzieć, żebym była samotna, sir. Jest ze mną moja matka i siostra. Mam córkę. Dom pełen jest służących, którzy znają mnie przez całe życie, a mój ojczym niedługo przyjedzie ze Szkocji, żeby spędzić z nami miesiące przed moim wyjazdem. Nie jestem samotna!
    – Muszę porozmawiać z tobą na osobności, lady Lindley. Obawiam się o twoje dziecko. Nie możesz jej wychowywać jak katoliczki, żeby nie skazywać jej grzesznej duszy na wieczne potępienie i ogień piekielny – z przekonaniem powiedział sir Christian Denby.
    – Jeśli naprawdę w to wierzysz, panie, to serdecznie ci współczuję. Jakiego Boga czcisz? Moja córka, tak jak wszystkie niemowlęta, jest wolna od grzechu. Wynoś się stąd! I nie wracaj więcej! – ze złością zawołała Fortune.
    – Adali – odezwała się spokojnie Jasmine. – Wyprowadź pana z domu i dopilnuj, żeby już nigdy go tu nie wpuszczono.
    – Tak, księżniczko – odpowiedział Adali, podchodząc do nieproszonego gościa i wyprowadzając go sprawnie z komnaty.
    – Mój Boże! – z rozpaczą jęknęła Fortune. – Co skłania ludzi do takiego myślenia, mamo? Dlaczego na tym świecie jest tyle nienawiści wobec innej religii, innych ludzi? Nigdy tego nie zrozumiem!
    – Ja też nie. Twój dziadek również nie mógł tego pojąć. Chyba powinnyśmy współczuć sir Christianowi, który z pewnością nie jest takim chrześcijaninem, jak zdawałoby się sugerować jego imię – spokojnie rzekła Jasmine.
    – On mnie przeraża, mamo. I jego rozwodzenie się nad zbawieniem Aine. Mówił mi o tym także w Cadby, zanim nas obraził. Nie chcę go widzieć koło mojego dziecka. To diabeł! W duszy Jasmine zgadzała się z córką, ale nic nie powiedziała, tylko zaczęła uspokajać Fortune, jak umiała najlepiej. Poleciła jednak Adalemu, żeby jej wnuczka była przez cały czas starannie pilnowana.

*

    James Leslie przybył ze Szkocji tuż przed Bożym Narodzeniem. Henry przyjechał z Cadby z Cecily i jej rodzicami, postanowiono bowiem, że młodzi pobiorą się trzydziestego pierwszego grudnia w kaplicy w Queen's Malvern. Radosna uroczystość przywołała wspomnienia wielu rodzinnych spotkań, które odbywały się w Queen's Malvern w czasach Skye O'Malley i jej męża, Adama de Marisco. Rodzinną kaplicę, która widziała niejeden ślub, ogrzewały promienie zimowego słońca. Mała Autumn Leslie kroczyła przed panną młodą w swoim pierwszym publicznym występie.
    Kiedy dotarła do barierki przy ołtarzu, nagle odwróciła się i przenikliwym głosem zawołała:
    – Mamo, gdzie mam teraz iść.
    Rozległ się śmiech zebranych gości i Charles Frederick Stuart, który wrócił do domu na ślub Henry'ego, szybko podniósł malutką siostrzyczkę do góry i powiedział cicho:
    – Teraz, moja lady Autumn wskakuje w moje ramiona. – A kiedy Autumn uśmiechnęła się do niego słodko, Charliemu przemknęło przez głowę, czy sam nie powinien zacząć szukać dla siebie żony; szybko jednak odsunął tę myśl, doszedłszy do wniosku, że jest jeszcze za młody. W końcu Henry miał niemal dwadzieścia sześć lat, on zaś zaledwie dwadzieścia dwa.
    Trwała zima i chociaż dnie zaczynały być coraz dłuższe, wiały porywiste wiatry, zasypując dom śniegiem. Gdy jednak Aine Mary Devers obchodziła pierwsze urodziny, w ogrodach Queen's Malvern zakwitły narcyzy. Od czasu wizyty kapitana O'Flaherty'ego w lecie nie było żadnych wiadomości od Kierana. Ale Fortune wiedziała, że jej czas w Anglii powoli się kończy.
    Pewnego dnia pojawił się gość.
    – Jestem Jonathan Kira – przedstawił się, zwracając się do Jasmine. – Prowadzę interesy rodziny w Liverpoolu, milady. Moi ludzie w Irlandii poinformowali mnie, że tydzień temu statek twojej córki, „Róża Cardiffu”, znajdował się jakieś sto mil morskich od przylądka Clear. Pomyślałem, że przyjadę do Queen's Malvern żeby sprawdzić, czy nie mogę w czymś pomóc lady Fortune wybierającej się do Mary's Land oraz żeby prosić o przysługę.
    – O jaką przysługę chodzi, panie Kira? – zapytała Fortune.
    – Najpierw mam parę pytań, milady – odpowiedział z uśmiechem. – Czy to prawda, że Mary's Land jest dla wszystkich, bez względu na ich wiarę? A jeśli tak, czy zgodziłabyś się, żeby mój drugi syn Aaron popłynął z wami? Jeśli w Nowym Świecie znalazłoby się miejsce, gdzie nie byłby prześladowany, to ród Kira chciałby założyć tam swoją filię. Czy Żyd byłby zaakceptowany w Mary's Land?
    – Mogę powiedzieć tylko to, co sama wiem. Lord Baltimore osobiście oświadczył nam, że wszyscy ludzie, bez względu na wyznawaną religię, będą mile widziani w Mary's Land. A skoro tak, to jest tam miejsce także dla pańskiego syna. Z przyjemnością mogę mu zaoferować miejsce na „Róży Cardiffu”, gdy sama będę płynąć. Wasza rodzina od pokoleń robiła interesy z moją rodziną i rodziną mojego ojczyma.
    – Dziękuję, milady.
    – Proszę zostać u nas na noc – doda! książę.
    – Jestem bardzo wdzięczny za gościnność, milordzie. Proszę się jednak nie gniewać, że zjem tylko to, co przywiozłem ze sobą. Nasze zasady są bardzo surowe, więc podróżując, muszę zabierać własne jedzenie, żeby ich nie złamać.
    – Jak więc sobie poradzi pański syn na pokładzie statku? – zapytała Fortune. – Będziemy na morzu przez parę tygodni.
    – On również zabierze ze sobą swoje jedzenie. Jeśli mu się skończą zapasy, będzie robił wszystko, by trzymać się naszych zasad. W nadzwyczajnych okolicznościach można wybaczyć, że ktoś musiał złamać reguły – wyjaśniał Jonathan Kira. – A ponadto Aaron jest młody i niezbyt często męczą go wyrzuty sumienia. – Uśmiechnął się do Fortune. Do pokoju wpadł Adali, podbiegł do Jasmine, pochylił się i zaczął coś szeptać do ucha swojej pani. Jasmine wyraźnie pobladła.
    – Co się stało? – zapytał żonę książę. Jasmine z niepokojem spojrzała na córkę.
    – Znaleziono Rois, która była z dziećmi w ogrodzie. Leżała nieprzytomna. Brendan spał bezpiecznie w swoim koszyku, ale Aine zniknęła.
    – O Boże! – zawołała Fortune, podrywając się na równe nogi.
    – Czy Rois odzyskała już przytomność? – zapytał książę.
    – Powoli dochodzi do siebie, milordzie, ale zadano jej bardzo mocne uderzenie. Miała szczęście, że przeżyła. Zanieśliśmy ją do domu i teraz siedzi przy niej Polly. Brendan jeszcze śpi.
    – Sir Christian Denby – wybuchnęła z gniewem Fortune. – Zabiję go, gdy tylko go znajdę!
    – Co? Co powiedziałaś, Fortune? – zareagowała jej matka.
    – Aine została wykradziona przez sir Christiana Denby'ego. Jestem tego pewna! Odkąd tylko go poznałyśmy, bez przerwy zżymał się, że moja córka będzie wychowywana jak katoliczka. Ten człowiek jest fanatykiem, mamo. Sama to widziałaś.
    – Nie możesz go oskarżać bez dowodów – powiedział książę.
    – Jakich dowodów byś chciał, tato? Instynkt podpowiada mi, że to on. Kto inny mógłby zabrać Aine? I dlaczego? Czy kobiety w tych okolicach mają tak mało dzieci, że miałyby odwagę ukraść moje? A może uważasz, że to Cyganie? Nigdzie ich tu nie widziano. To ten człowiek! Każda cząstka mojego ciała mi to mówi, tato. Natychmiast musisz wysłać grupę zbrojnych, żeby znaleźli jego i moje dziecko – ze złością powiedziała Fortune. – Pojadę z wami.
    – Pańska córka z pewnością ma rację, milordzie. Proszę pozwolić mi powiedzieć, co wiem. Od pewnego czasu krążą pogłoski na temat tego człowieka – odezwał się cicho Jonathan Kira.
    – Jakie pogłoski? – zapytał książę.
    – Chodzi o niemowlęta i małe dzieci, milordzie, katolickie, anglikańskie, nawet jedno czy dwoje żydowskich. Wszystkie zniknęły w czasie, gdy w pobliżu przebywał sir Christian Denby. Zazwyczaj były to dzieci ludzi bez znaczenia, niemających władzy, siły ani pieniędzy, żeby się skarżyć czy szukać swoich dzieci. Ponoć te dzieci są umieszczane w rodzinach wiernych purytan, by je właściwie wychowali. Wierzę, że w tym konkretnym przypadku instynkt dobrze podpowiada lady Fortune. Z jej i z twoim, milordzie, pozwoleniem, chętnie pojadę do Oakley, żeby porozmawiać z tym dżentelmenem.
    – Co możesz zrobić, żeby nam pomóc? – chciał wiedzieć książę.
    – Powiedzmy, milordzie, że mogę mieć pewien wpływ na sir Christiana. Najważniejszy jest czas, milordzie. Nie zdążył jeszcze pozbyć się twojej wnuczki, bo w okolicy nie ma purytańskich rodzin. Będzie musiał wywieźć ją gdzieś dalej. Dzisiaj jest już za późno, żeby wyruszał w podróż. Proszę mi pozwolić pomóc, jeśli tylko będę mógł. Zanim James Leslie zdołał cokolwiek odpowiedzieć, Fortune rzekła:
    – Jedź, panie Kira. Jedź natychmiast i przywieź z powrotem moją córkę.
    Jonathan Kira skłonił się grzecznie Fortune, po czym odwrócił się i pospiesznie opuścił salę.
    Obserwując odchodzącego mężczyznę, James Leslie uśmiechnął się ponuro. Rodzina Kira była zdumiewająca. Ani przez chwilę nie wątpił, że jeśli sir Christian Denby więził Aine, dziewczynka zostanie im zwrócona jeszcze tej nocy.
    – Adali! – zawołał. – Wyślij paru ludzi, żeby towarzyszyli panu Kirze i chronili go w razie potrzeby.
    Adali ruszył wypełnić rozkazy.
    Jonathan Kira wcale nie był zdziwiony, gdy po chwili otoczyli go zbrojni Lesliech. Uprzejmie skinął głową ich dowódcy i bez słowa kontynuował podróż. Był wysokim, szczupłym mężczyzną w nieokreślonym wieku, o ciemnych włosach, ciemnej brodzie i bystrych, czarnych oczach. Ubrany był na czarno w strój o najmodniejszym kroju. Ci, którzy nie widzieli jego uśmiechu, uważali go za człowieka onieśmielającego. Zwykle bardzo mu to pomagało. Po godzinie podróży Jonathan Kira znalazł się przed drzwiami Oakley Hall. Zsiadł z konia i polecił swoim towarzyszom, żeby na niego zaczekali, po czym zapukał głośno do drzwi.
    Drzwi otworzył służący w liberii.
    – Zaprowadź mnie do swojego pana – polecił ostro Kira.
    Służący, speszony jego władczym zachowaniem, posłuchał go i wprowadził ubranego na czarno gościa do biblioteki. W chwili, gdy wchodzili do pokoju, z góry dobiegł płacz dziecka.
    Jonathan Kira uśmiechnął się do siebie, odsunął służącego, zamknął za sobą drzwi biblioteki i powiedział:
    – Dobry wieczór, sir Christianie.
    Zaskoczony gospodarz uniósł wzrok i poderwał się z fotela, gdzie siedział, czytając Biblię.
    – Kira! Co tutaj robisz? Jeszcze nie minął czas spłaty mojego długu. Zapłacę ci w terminie.
    – Przyjechałem po Aine Devers, sir Christianie – prosto z mostu powiedział Jonathan Kira. – Jeśli oddasz mi dziecko, żebym mógł je zawieźć jego rodzinie, nie będziesz miał żadnych kłopotów.
    – Nie wiem, o czym mówisz – rzekł sir Christian, nie patrząc na nieproszonego gościa.
    – Ach, zamierzasz popełnić głupstwo. Masz szczęście, że pokojówka nie umarła, bo zawisnąłbyś za morderstwo. Gdybyś porwał jej dziecko, nie byłoby takiego hałasu, bo malec jest katolikiem po obojgu irlandzkich rodzicach. Aine Devers, bez względu na swoją religię, jest wnuczką księcia i siostrzenicą paru zamożnych dżentelmenów, z których jeden jest bratankiem króla. Nie możesz się spodziewać, że to porwanie ujdzie ci płazem.
    – Wynoś się z mojego domu! – ryknął sir Christian.
    – Z twojego domu? – Jonathan Kira zaśmiał się ponuro. – Dopóki nas nie spłacisz, sir Christianie Denby, to nie jest twój dom. Chociaż jestem Żydem, mam prawo domagać się od pana zwrotu długu. A jeśli to uczynię, co ci zostanie? Bezwartościowy tytuł, góra długów i nic poza tym. Czy to dziecko jest tego warte? Jak będziesz pomagał swoim purytanom w naciskach na króla, jeśli pozbawię cię resztek bogactwa? Natychmiast przynieś mi dziecko. Jeśli nie, otworzę drzwi tego domu zbrojnym księcia, którzy mi dziś towarzyszą. Przeszukają dom i znajdą dziecko, którego płacz słyszałem przed chwilą. A wówczas sprawa stanie się publicznie wiadoma i będziesz zrujnowany, sir. Jeśli jednak teraz oddasz mi małą, sprawa nie zyska rozgłosu i przez jakiś czas nie będziemy żądali od ciebie zwrotu pożyczki. Powiedziałem już wszystko, co miałem do powiedzenia. Przynieś mi dziecko!
    – Szatańskie nasienie! Wszyscy Żydzi to diabelski pomiot! – warknął sir Christian. Ruszył do przodu, rzucając w stronę Jonathana Kiry: – Chodź za mną, to dostaniesz to, po co przyjechałeś tej nocy!
    Z uśmiechem triumfu Jonathan Kira podążył za swoim gospodarzem, który zatrzymał się u podnóża schodów i zawołał, żeby zniesiono mu niemowlę. Polecenie szybko zostało wypełnione i pojawiła się służąca, niosąca Aine Devers.
    Sir Christian szorstkim ruchem wyrwał dziecko z objęć kobiety i wcisnął w ramiona Kiry.
    – Oto dziecko, które teraz skazane jest na wieczny ogień piekielny! – rzucił.
    – Dziękuję – spokojnie odparł Jonathan Kira. – Gdybyś uważnie czytał swoją Biblię, sir Christianie, spostrzegłbyś, że my, Żydzi, nazywani jesteśmy narodem wybranym. Jest też faktem, że Joshua z Nazaretu, którego wy nazywacie Jezusem, też był Żydem. Dobrej nocy, panie. – Jonathan Kira wyszedł z domu ze swoją wygraną i wręczył ją kapitanowi zbrojnych Lesliech.
    – Wracajmy teraz do Queen's Malvern – powiedział. Podrapał niemowlę pod brodą. – Zaliczyłaś niezłą przygodę, maleńka. Cóż, teraz jesteś już bezpieczna i jedziesz do mamy. Dzięki ci, Jahwe!
    – Mama! – zawołała rozpaczliwie Aine. – Mama!
    Uśmiechnął się słodko do małej, a zazwyczaj ostre rysy jego twarzy złagodniały.
    – Tak, panno Aine. Jedziesz do domu do swojej mamy.
    Jechali z powrotem przez wiosenny mrok, otoczeni zapachami świeżo zoranej ziemi, kwitnących wcześnie krzewów i kwiatów, które łaskotały ich w nozdrza. Fortune czekała na nich u wrót. Porwała córeczkę z ramion kapitana, przytuliła Aine do piersi i rozpłakała się.
    – Mama! – cienki głosik Aine był teraz radosny.
    – Tak, maleńka. Jestem twoją mamą i jesteś już bezpieczna w domu. – Pocałowała Aine w główkę. Potem przeniosła spojrzenie na Jonathana Kirę.
    – Pański syn musi zabrać na pokład „Róży Cardiffu” jedynie zapas swojego jedzenia. Obiecuję, że dostanie całą resztę. Proszę też natychmiast przekazać jedną czwartą moich pieniędzy pod jego opiekę, panie Kira. A kiedy osiedlimy się już w Mary Land, proszę przekazać następną czwartą część. Pozostałą połowę pozostawię tutaj, w Anglii. Za to, co pan uczyni! dzisiaj w nocy, pan i pański syn zdobyliście moją dozgonną przyjaźń. Ale jak się to panu udało?
    – Sir Christian odziedziczył zrujnowany dom i tytuł, nic poza tym. Potrzebował pieniędzy na odbudowę i zainwestowanie w przedsięwzięcie, które mogłoby zapewnić mu wystarczającą niezależność finansową, aby zainteresować kobietę o pokaźnym posagu. Przyszedł z tym do Kirów, a teraz jest naszym dłużnikiem. Musiał zdecydować, czy stracić wszystko, co dotychczas osiągnął, czy zwrócić dziecko. Na szczęście dokonał rozsądnego wyboru. Podeszli do domu.
    – Dziękuję Bogu, że znalazł się pan tutaj, bo inaczej mogłabym odzyskać córeczkę jedynie siłą – rzekła cicho Fortune. Znów pocałowała dziecko i podała je Rohanie, żeby ta położyła je spać.
    – A pani pokojówka?
    – Odzyskała przytomność i opowiedziała nam, jak zaatakował ją sir Christian i drugi mężczyzna, prawdopodobnie jego służący. Widziała ich, bo pierwszy cios, jaki otrzymała, nie pozbawił jej przytomności. Próbowała krzyczeć, więc uderzyli ją ponownie. Ale rozpoznała obu – wyjaśniła Fortune. – Kiedy odpocznie, wszystko będzie dobrze, dzięki Bogu. Gdyby cokolwiek jej się stało, nie mam pojęcia, jak powiedziałabym o tym jej Kevinowi. Zapraszam do jadalni na kieliszek wina. Chyba może pan je pić?
    – We własnym kubku – roześmiał się.
    – Od jak dawna nasze rodziny są ze sobą związane? Chyba już wiele lat, prawda? – z ciekawością dopytywała się Fortune.
    – Owszem – odpowiedział. – Czcigodna przodkini twojego ojczyma, potężna i wpływowa kobieta, zaprzyjaźniła się z moją szacowną przodkinią Esther Kirą Obie kobiety pomagały sobie w rozmaity sposób i dzięki wpływom jednej, drugiej przybywało mocy i bogactwa. Mówiono mi, że wszystko zaczęło się ponad sto lat temu. Potem babka twojej matki zaczęła prowadzić z nami interesy i stwierdziliśmy, że również ona jest kobietą niezwykle mądrą uczciwą i szlachetną To działo się siedemdziesiąt lat temu. Z kolei gałęzie obu rodów, splecione małżeństwem, kontynuowały interesy z Kirami. To była owocna współpraca, milady.
    Oby taka okazała się również w Mary's Land – rzekła Fortune ze szczerym uśmiechem. Amen – podsumował Jonathan Kira. – Amen, milady.

ROZDZIAŁ 17

    Fortune stała na pokładzie „Róży Cardiffu” przy relingu i z zainteresowaniem przyglądała się wyłaniającemu się krajobrazowi nowego kraju. Jego niezwykłe piękno niemal doprowadzało ją do łez. Miała silne poczucie przynależności, którego nigdy wcześniej nie doświadczyła. Tak. To był dom. Niepodobny do wszystkiego, co znała do tej pory. Płynęli przez ogromną zatokę. Woda zdawała się bardzo, bardzo niebieska. Z bezchmurnego nieba prażyło słońce. Jakże było inaczej niż przed miesiącem, gdy wypływali z Anglii.
    Tamten wiosenny dzień byt szary i deszczowy i Fortune Lindley nagle poczuła gwałtowny strach. Stała na pokładzie statku szykowanego do wyjścia w morze ze swoją matką i jedynym ojcem, jakiego znała. Jasmine miała oczy czerwone od płaczu, chociaż wydawała się opanowana i spokojna. Nawet James Leslie, trzymający w objęciach Aine, był niezwykle cichy.
    – Niedługo musimy wypływać, kuzynko – powiedział Ualtar O’Flaherty, dołączając do nich. – Wkrótce zacznie się odpływ. – Potem odszedł, aby zapewnić im prywatność, której wyraźnie potrzebowali.
    – Pewnego dnia przyjedziesz nas odwiedzić – nagle odezwał się James Leslie. Fortune poczuła łzy pod powiekami.
    – Nie sądzę, tato. Nie jestem odważna, nie szukam też przygód, jak mama czy India. Obawiam się, że kiedy bezpiecznie przepłynę przez ocean, już tam pozostanę. Pamiętaj, że jestem rozsądną i praktyczną córką – dodała, posyłając mu słaby uśmiech.
    – Gdybyś była rozsądna, nigdy nie zakochałabyś się w Kieranie Deversie – niemal z goryczą stwierdziła Jasmine. Serce jej krwawiło na myśl o tym, że już nigdy w życiu nie zobaczy drugiej córki Rowana. Fortune odejdzie od niej tak samo jak kiedyś odszedł od niej Rowan. Jasmine czuła narastający gniew. Powstrzymała go jednak. Za zaistniałą sytuację nie mogła winić Kierana czy Fortune. Winni byli głupi i ograniczeni ludzie, którzy nie potrafili zaakceptować nikogo, kto by się choć odrobinę od nich różnił. Winni byli ludzie, którzy chcieli, żeby wszyscy tak samo wyglądali, tak samo myśleli, to samo czcili. Pozbawione radości istoty, które nie umiały zaakceptować Boga miłości, które chciały oddawać cześć potępiającemu bóstwu, ziejącemu ogniem i siarką. Jasmine było ich żal, ale jednocześnie przeklinała ich w myślach za nietolerancję, która zmuszała jej córkę do wyjazdu.
    – Mamo – Fortune dotknęła jej rękawa. – Już czas, mamo. Musicie z tatą zejść na ląd. Musimy się pożegnać.
    Jasmine zwróciła udręczone spojrzenie na córkę. W jej głowie jakiś głos wołał: – Nie! Znów odezwała się Fortune.
    – Jestem taka wdzięczna tobie i tacie za ten wspaniały czas, jaki mieliśmy. Zawsze będę o tym pamiętać, mamo, nawet kiedy już będę staruszką. Nie płaczcie po mnie. Robię to, co chciałam. Kocham Kierana. Pokocham nasze nowe życie w Mary's Land. Będę posyłać wam listy za każdym razem, kiedy „Róża Cardiffu” będzie płynęła w tę i z powrotem. Nawet nie zauważycie, że wyjechałam. Wiem, że chcesz, bym była szczęśliwa, mamo. – Fortune zarzuciła matce ręce na szyję i przytuliła ją serdecznie. – Zegnaj, mamo. Pamiętaj, że kocham ciebie, tatę i całą rodzinę, która tu zostaje. Nie zapominajcie o mnie. – Pocałowała matkę w policzek. Oderwała się od niej i równie czule pożegnała się z księciem.
    – Dziękuję, tato, że przyjąłeś najmłodszą córkę Rowana Lindleya i kochałeś ją jak własną. – Jego także ucałowała i szybko odwróciła się, żeby nie zawładnęły nią emocje, i by nie straciła resztek odwagi.

*

    Ciepły podmuch musnął jej policzek i Fortune wróciła do rzeczywistości. Pod wpływem wspomnień miała oczy pełne łez. Rejs z Anglii minął dość spokojnie. Nie było większych burz i tylko przez parę szarych dni siąpił deszcz. Najpierw zatrzymali się w Irlandii, żeby wziąć na pokład grupę kobiet i dzieci z Maguire's Ford i Lisnanskea, które miały podróżować z nimi. Kilka dni wcześniej z Ulsteru wypłynął „Highlander” z końmi i innymi zwierzętami, które zabierali do Mary's Land. Rory Maguire nadal był jednak w Dundalk, aby ją powitać i osobiście odprowadzić osadników.
    – A więc, dziewczyno, w końcu wyruszasz na spotkanie wielkiej przygody.
    Gdzie jest twoja córeczka? Chciałbym ją zobaczyć, Fortune Devers – powie dział, całując ją w policzek.
    Rois wystąpiła do przodu z dwójką dzieci. Na ich widok oczy Rory'ego rozbłysły. Wziął Aine na ręce.
    – Ach – rzekł cicho – to śliczna dziewczynka, Fortune. – A po chwili dorzucił, zwracając się do Rois: – Spójrz na mostek, Rois. Tam jest twoja babka. Wejdź na pokład, Bride Duffy, i zobacz, jakiego wspaniałego wnuka urodziła ci twoja córka.
    – Przywiozłeś ze sobą całą wioskę? – zażartowała Fortune, gdy z Aine przechadzali się po pokładzie.
    – Cóż, Fergus musiał powozić jednym z wozów, na którym jechały kobiety, dzieci i ich dobytek. Nic by nie powstrzymało Bride od zabrania się z nim – zaśmiał się Rory, a Aine mu zawtórowała. – Wydaje ci się to śmieszne, co? – Połaskotał małą, pobudzając ją do dalszego śmiechu. Jego wnuczka! Pożerał Aine spojrzeniem, po czym przeniósł je na Fortune.
    Jego córka. Widział je obie po raz ostatni i nie potrafił sobie tego odmówić. Westchnął. Jakaś jego część pragnęła, żeby Fortune poznała prawdę, nie mógł jednak i nie chciał niszczyć jej tożsamości, żeby ulżyć swemu bolącemu sercu. Zawsze istniało ryzyko, że znienawidziłaby go za to. Lepiej, żeby nadal ciążyła mu ta tajemnica.
    – Jak się miewają moi bracia? – zapytała go Fortune.
    – Bardzo dobrze – usłyszała w odpowiedzi. – Adam bez wątpienia jest stworzony do gospodarowania ziemią, a Duncan kontynuuje naukę. Obaj są lubiani.
    – A w Maguire's Ford panuje spokój? Skinął głową.
    – Ale poza tym nigdzie w Irlandii go nie ma. Jest coraz gorzej, Fortune, i będzie jeszcze gorzej, dopóki Anglicy nie wyniosą się z naszych ziem.
    – A brat Kierana i jego rodzina? – dopytywała Fortune. – Chcę mu zawieźć wszelkie możliwe informacje.
    – Sir William ze swojego łoża boleści nie przestaje tyranizować otoczenia. Nieszczęście, jakie go dotknęło, tylko sprawiło, że stał się bardziej złośliwy.
    – Obawiam się, że dożyje sędziwego wieku. Podobno teraz nawet jego matka i żona się go boją. Niemal nie zauważa swojej córeczki. To smutne, ale ten człowiek zawsze będzie cierpiał nad utratą ciebie i władzy nad nogami. Fortune zaczęła teraz rozważać, czy przekaże te wiadomości mężowi. Klucz gęsi przeleciał nad statkiem na zachód, w stronę brzegu. Fortune uśmiechnęła się radośnie. Już niedługo! Już niedługo znajdzie się w ramionach męża! Ciekawa była, co ich czeka. Na porośniętych lasem brzegach ogromnej zatoki nie było ani śladu jakiejkolwiek cywilizacji. A przecież dziś mieli dopłynąć do St. Mary's Town, kolonii Calverta.
    Inne kobiety również tłoczyły się przy burcie, wpatrując się w krajobraz.
    – Same drzewa.
    – Widzicie dzikich Indian?
    – Nie wiem, co gorsze, protestanci czy Indianie.
    – Jest dość ładnie.
    – W Ulsterze było pięknie.
    – To szansa, żeby żyć w spokoju i mieć własną ziemię. Wystarczy, żeby opuścić Ulster!
    – Czy będzie tam ksiądz?
    – Podobno tak.
    – Dzięki Bogu! Fortune słuchała z lekkim rozbawieniem. Dobrze było wiedzieć, że te kobiety są równie zdenerwowane podróżą i jej zakończeniem, jak ona. Jaki będzie jej nowy dom? Czy „Highlander” dopłynął szczęśliwie do celu? Na pokład tego mniejszego statku zosta! załadowany cały jej dobytek, razem z końmi. A nieliczne rzeczy, należące do pozostałych osadników, rozmieszczono na obu jednostkach. Ciekawa była, co powie Kieran na widok Aine. Z boskim błogosławieństwem zamierzała dać mężowi syna najszybciej, jak tylko zdoła. Koniec z wywarami mamy.
    – Patrzcie! – nagle zawołała jedna z kobiet. – Widzę zabudowania!
    – Jest wieża kościelna!
    – Bogu najwyższemu dzięki! Ualtar O'Flaherty zszedł na dół z mostku kapitańskiego i uśmiechnął się do kobiet.
    – Cóż, dziewczyny, jeśli chcecie wyglądać jak najpiękniej na powitanie swoich mężczyzn, musicie teraz zejść na dół. Wkrótce dopłyniemy do St. Mary's Town. Kobiety zgarnęły dzieci i zniknęły pod pokładem. Do pozostałych podszedł Aaron Kira.
    – To dzikie miejsce, milady. Zastanawiam się, czy będą tu jakieś interesy do prowadzenia. Czas pokaże. Ponad wodą przetoczył się odgłos armatniego strzału.
    – Zobaczyli nas – ciągnął kapitan – i dali znać wszystkim mieszkańcom, że niedługo będziemy wpływać do portu. – Zwrócił się do Fortune: – No, kuzynko, jesteś już prawie w domu. Wiem, że Kieran czeka na ciebie z niecierpliwością. Musisz być przygotowana, że jest to miejsce zupełnie odmienne od tych, które znasz, Fortune. Na pewno zbudował już dom, ale nie oczekuj takiego domu, do jakiego przywykłaś. Później będziecie mieli lepszy, ale ten pierwszy w niczym nie będzie przypominał tego, co sobie wyobrażasz. Warunki życia są tu nadal bardzo prymitywne.
    – Nie strasz mnie, Ualtarze – odpowiedziała.
    – Nie mam takiego zamiaru. Mówię tylko, że twój nowy dom będzie bardzo różny od Queen's Malvern, zamku twojego ojczyma czy nawet Erne Rock. Bardziej będzie przypominał duży, wiejski dom – odrzekł.
    – Obym tylko nie musiała mieszkać w wigwamie, jak osadnicy w zeszłym roku. Zdaję sobie sprawę z tego, że to nie jest stary świat, Ualtarze. Wszystko tu będzie nowe, poza jednym, poza miłością, jaka łączy mnie i Kierana – powiedziała i uśmiechnęła się.
    – Dzielna z ciebie dziewczyna.
    „Róża Cardiffu” wpłynęła bez przeszkód do mającego kształt krzyża portu w St. Mary's Town i zacumowała. Fortune i Rois stały z dziećmi na rękach, przebiegając wzrokiem tłum zebrany na przystani. Koło nich tłoczyły się inne kobiety i dzieci, niektóre już płakały na widok swoich mężczyzn. Spuszczono trap i kapitan O’Flaherty zszedł na ląd w towarzystwie swojej kuzynki. Nadal jednak nie było ani śladu Kierana. Nagle pojawi! się Kevin. Porwał w objęcia Rois i Brendana, a w jego oczach zabłysły łzy radości. Fortune zaczekała, aż się przywitają ze sobą pocałunkami i uściskami, a Kevin nacieszy się synem, którego zobaczył po raz pierwszy. Brendan nie był pewny, czy ma się rozpłakać na widok tego wielkiego mężczyzny, który tak mocno go przytulał. W końcu Kevin zorientował się, że jego pani czeka bez słowa. Oderwał się od Rois i ukłonił przed Fortune.
    – Witaj w Mary's Land, milady. Powinna cię ucieszyć wiadomość, że „Highlander” zawitał do portu już tydzień temu. Konie znajdują się już na pastwisku, a twój dobytek jest bezpieczny w Kaprysie Fortuny.
    – W Kaprysie Fortuny? – Patrzyła zdziwiona. Kevin uśmiechnął się.
    – Pan nazywa tak posiadłość, milady – powiedział. – Zbudowaliśmy piękny dom dla ciebie i dla malutkiej.
    – Gdzie jest mój mąż? Czy dobrze się czuje? Dlaczego nie wyszedł nam na spotkanie, Kevinie? – zapytała Fortune, a na jej ślicznej twarzy pojawiło się zatroskanie.
    – Wszystko przez tę dziewkę służebną, milady. Sto razy mówiono jej, żeby nie włóczyła się po lesie, ale oczywiście dziś rano wybrała się tam znowu i udało jej się zabłądzić. Wiele Księżyców, stary czarownik Wicocomoco, przyprowadził ją z powrotem, płaczącą i krzyczącą, że Indianie chcą ją oskalpować. W tej sytuacji pan nie chciał jej zostawiać samej. Wiedział, że pani zrozumie, milady.
    – Biedna dziewczyna – powiedziała Fortune, ale nie czuła cienia współczucia dla tej nieznanej służącej, która nie posłuchała Kierana. – Może pojawienie się pani Kaprysu Fortuny poskromi dziewczynę i nauczy ją właściwego zachowania.
    – Mam ze sobą wóz, milady. Załoga statku załadowała już nań pani dobytek i najlepiej będzie, jeśli zaraz wyruszymy w drogę. Mieszkamy jakieś pięć mil od miasta – powiedział Kevin, przerywając jej rozmyślania.
    – A co z innymi osadnikami? I z panem Kirą?
    – Mężczyźni wiedzą, gdzie zabrać kobiety i dzieci, milady – padła odpowiedź. – Panie Kira, ten mały domek naprzeciwko portu – pokazał ręką – został kupiony dla pana, wraz ze służącym. Aaron Kira podziękował Kevinowi, pocałował Fortune w rękę i pożegnał się, po czym ruszył w stronę swojej nowej siedziby.
    Kevin pomógł zająć miejsce swojej pani i żonie na twardej, drewnianej ławce wozu. Każda kobieta trzymała na kolanach dziecko. Potem sam wspiął się na wóz i dał znać, by ruszono. Po chwili pogrążył się w rozmowie z Rois. Przez chwilę Fortune słuchała ich jednym uchem, po czym jej myśli uleciały ku mężowi, który wolał zostać z rozhisteryzowaną służącą niż wyjechać na powitanie żony, niewidzianej od niemal dwóch lat. Zaczęła się zastanawiać, czemu zadała sobie trud założenia dla niego swojej najlepszej sukni. Wydawało jej się, że Kieranowi bardziej zależy na służącej niż na własnej żonie. Czy poślubienie go było błędem? Czy popełniła błąd, przepływając ocean i oddalając się od swojej rodziny? Wkrótce się przekona. Jeśli Kieran się zmienił, za parę tygodni wróci do Anglii z kapitanem O’Flahertym. Nie zostanie tam, gdzie nie będzie chciana ani kochana. Wygładziła palcami błękitny jedwab sukni. Powiew ciepłego wiatru poruszył białe pióra przy kapeluszu i musnął jej policzek.
    Kieran ujrzał ją siedzącą na ławce wozu, który wjechał na pełne kurzu podwórko przed domem. Jej niebieska suknia nie była ani ciemna, ani jasna. Śnieżnobiały, obszyty koronką lniany kołnierzyk kontrastował z jedwabiem. Miała na sobie skórzane rękawiczki, wykończone delikatną, złotą koronką. Jeszcze nigdy nie widział jej w kapeluszu. Była szalenie elegancka. Dlaczego go poślubiła? Czemu przebyła całą tę drogę, żeby zamieszkać w tym dzikim miejscu? Czy nadal go kochała? Nagle spostrzegł na jej kolanach małe dziecko. Poczuł ucisk w piersiach. Kiedy wóz zatrzymał się przed nim, z trudem mógł wydobyć głos.
    – Kieran! – Zapomniał już, jak słodki był jej głos. Uśmiechnęła się. – Bałam się o ciebie, kiedy nie wyjechałeś nam na powitanie. Powitasz nas teraz w domu?
    – Na Boga, ależ mi ciebie brakowało! – wybuchnął. Widząc jego ogniste spojrzenie, Fortune natychmiast zapomniała o swoich wątpliwościach, tak jak on zapomniał o własnych.
    Rois posadziła synka na kolanach ojca i wzięła na ręce Aine, śpiewając przy tym ulubioną kołysankę dziewczynki, żeby zaskoczone dziecko nie zaczęło płakać. W tym czasie rodzice małej mogli się wreszcie przywitać jak należy. Rois świetnie wyobrażała sobie rozczarowanie, jakie czuła jej pani, że Kieran nie wyjechał jej na spotkanie.
    Właściciel Kaprysu Fortuny porwał żonę w objęcia, przytulił mocno i namiętnie ucałował. Jego wargi paliły jej usta. Czuł gotujące się w nim pożądanie i zamarzył, żeby mogli zaszyć się gdzieś na tydzień czy dwa, żeby się kochać. Fortune zarzuciła mu ręce na szyję i przywarła do niego najmocniej, jak tylko mogła, wzdychając z nieukrywaną przyjemnością, gdy bez końca całował jej usta, twarz, powieki, aż zawołała:
    – Przestań, kochanie!
    – Tak mi ciebie brakowało – powiedział niskim głosem. – Do tej chwili wydawało mi się, że wiem, jak bardzo. Teraz rozumiem, że nic nie wiedziałem i że moja tęsknota za tobą była nie do ukojenia. Witaj w domu, ukochana! Witaj w Kaprysie Fortuny! – I począł ją ponownie całować, a ona syciła się jego uczuciem. Wszystko będzie dobrze.
    – Mama! – rozległ się cienki głosik Aine, w którym wyraźnie pobrzmiewała nuta zniecierpliwienia. – Kim był ten mężczyzna, który zabierał jej mamę?
    Kieran i Fortune oderwali się od siebie z radosnym śmiechem. Fortune wzięła córkę od Rois i podała ją Kieranowi.
    – To twój tata, kochanie – wyjaśniła córeczce.
    Aine uważnie przyjrzała się wielkiemu mężczyźnie, który trzyma! ją na rękach. Zasłoniła rączkami twarz, po czym wstydliwie obserwowała go przez szparę pomiędzy paluszkami.
    – Tata? – powiedziała, uważnie analizując słowo. Potem zaczęła się wyrywać, krzycząc: – Na dół! Na dół! Kieran postawił dziecko na ziemi.
    – Nie chcę taty – zdecydowanym głosem oświadczyła Aine, odwróciła się i przywarła do matki. Na twarzy Kierana pojawiło się zaskoczenie, a potem smutek.
    – Nie lubi mnie – rzekł oszołomiony. Fortune roześmiała się i przekazała córeczkę Rois.
    – Nie jest przyzwyczajona do mężczyzn, to wszystko. Przez większość czasu mama i ja mieszkałyśmy same w Queen's Malvern. Kiedy przyjeżdżał mój ojciec, był bardziej zajęty czarowaniem Autumn, którą uwielbia, niż zajmowaniem się Aine. Nasza córka przyzwyczai się w końcu do ciebie, Kieranie. Ignoruj ją, a przyjdzie do ciebie, kochany. A teraz chcę obejrzeć mój dom! Odsunęła się od męża i spojrzała na swoją nową siedzibę. Budynek był wysoki na półtora piętra, zbudowany z drewnianych bali, z trzema ceglanymi kominami i drewnianym dachem. Z zadowoleniem spostrzegła, że okna miały szyby i ciężkie okiennice. Kapitan O’Flaherty miał rację, gdy mówił, że dom nie będzie podobny do niczego, co dotąd znała. Niewątpliwie był inny.
    – Pod domem jest piwnica – odezwał się Kieran, mając nadzieję uzyskać od niej jakąś opinię. – Kiedyś zastąpimy go murowanym, ale teraz ledwo zdołaliśmy zrobić cegły na kominy.
    Fortune kiwnęła głową. W końcu odezwała się:
    – Jak duży jest w środku?
    – Na parterze są cztery pokoje oraz spiżarnia i mały schowek. Służący śpią na górze, która nie jest zbyt przestronna. Kevin i Rois mają w pobliżu własny domek – odpowiedział.
    – Służący? Ilu? – Była zaskoczona, ale przypomniała sobie opowieść o służącej, która zatrzymała jej męża.
    – W domu są trzy służące, a w stajni czterech mężczyzn – odparł. – Kupiłem ich w Wirginii.
    – Czy kupowani służący nie są po prostu przestępcami, zesłanymi do kolonii?
    – Niektórzy tak, ale wielu zostało skazanych na podstawie śmiesznych oskarżeń. Są też tacy, którzy sami oddali się w niewolę, bo po siedmiu latach służby odzyskują wolność i otrzymują własną ziemię. Pani Hawkins, która jest naszą kucharką, nie mogła zapłacić medykowi opiekującemu się jej umierającym mężem. Ten kazał ją wywieźć. Dolly, którą kupiłem, żeby doglądała Aine, jest katoliczką. Służąca Comfort Rogers została przyłapana na kradzieży chleba, którym żywiła swoje rodzeństwo. Czterej mężczyźni, których nabyłem, aby pomagali w polu i przy inwentarzu, są purytanami. Takie są te ich zbrodnie, ale w Mary's Land są mile widziani. Wszyscy są dobrymi pracownikami. Nie wprowadziłbym do domu niebezpiecznych przestępców, najdroższa. Boże! Nawet w tym pokracznym kapeluszu z białymi piórami jesteś taka piękna. – Znów ją pocałował, tym razem szybko i mocno. Fortune roześmiała się.
    – Ten kapelusz to dzisiaj szczyt mody w Londynie. Będzie przedmiotem zazdrości każdej damy w kolonii.
    – Chodź do domu, moja ukochana – poprosił, biorąc ją za rękę. Weszli do domu, żeby Fortune mogła go obejrzeć. Była nieco zaskoczona odkrywszy, że ściany wewnątrz budynku są z surowego drewna, z gliną wypełniającą szpary pomiędzy belkami, aby wiatr i deszcz nie wdzierały się do środka. Przez całą długość budynku biegł centralny korytarz. Podłogi były z gołych desek. Fortune pomyślała z ulgą, że na szczęście przywiozła ze sobą indyjskie dywany. Po lewej stronie korytarza znajdowała się ich sypialnia. Po prawej usytuowany był salon. Za ich sypialnią była niewielka izba, do której można było wejść jedynie przez ich pokój. Cały tył domu zajmował pokój gospodarczy z dołączoną do niego, jakby w ostatniej chwili, spiżarnią i składzikiem.
    – Trzeba natychmiast otynkować ściany – zdecydowanie oświadczyła Fortune. – Bez tego zimą będzie tu za zimno dla Aine i dla mnie. Podłogi muszą zostać wypiaskowane i wypolerowane. Gdzie są meble, które przywiozłam ze sobą?
    – W salonie, poza łóżkiem, które wstawiłem do sypialni – powiedział ze znaczącym spojrzeniem. Fortune zaczerwieniła się, ale był to rumieniec radości i oczekiwania. Jej mąż był stęskniony za nią, podobnie jak ona stęskniła się za nim.
    – Meble niech zostaną tam, gdzie są, dopóki nie otynkujemy domu. Będą źle wyglądać pod ścianami z gołych desek.
    – Zaczniemy jutro z rana, zanim zapanuje upalna wilgoć – obiecał. – Chodź, poznasz służących – powiedział i udali się na tył domu, gdzie czekały na nich trzy kobiety. Jedna była pulchna, uśmiechnięta i miała błyszczące, brązowe oczy. To była Dolly, która miała się zajmować Aine. Od razu spodobała się Fortune. Dolly grzecznie dygnęła przed swoją panią.
    – Wiesz, ile masz lat, Dolly? – zadała pytanie Fortune.
    – Urodziłam się w roku, w którym próbowano wysadzić Parlament – odpowiedziała Dolly. – Nie przywiązuję wagi do takich rzeczy, milady. Dolly miała więc trzydzieści lat.
    – Dobrze – powiedziała Fortune ze śmiechem. – Ja też nie przywiązuję wagi do takich spraw. Czy zrobi ci różnicę, jeśli będziesz miała do opieki więcej dzieci? Planuję urodzić więcej, a teraz będziesz też musiała zajmować się chłopcem Rois. Jest o dwa dni młodszy od mojej córki. Oboje umieją już chodzić i lubią dokazywać.
    – Dam radę – odparła Dolly. – Miałam dwoje własnych dzieci, zanim choroba zabrała je i mojego męża.
    Fortune poczuła łzy cisnące się jej do oczu. Wyciągnęła rękę i pocieszającym gestem dotknęła dłoni Dolly. Ich spojrzenia spotkały się w chwili zrozumienia i Fortune uśmiechnęła się do kobiety.
    – To jest pani Hawkins, kochanie. Bez niej nie jedlibyśmy nawet połowy tego, co jemy – powiedział Kieran. Fortune zwróciła się do wysokiej, grubokościstej kobiety, która dygnęła.
    – Widzę, że mój mąż był świetnie żywiony, pani Hawkins. Jestem wdzięczna za pani talent. Pani Hawkins uśmiechnęła się, ukazując zęby równie wielkie, jak jej cała reszta.
    – Dziękuję, milady. Na kolację upiekę dużego indyka. Z radością będę pani służyć.
    – A to jest Comfort Rogers, która zajmuje się domem. Dziś rano miała niemiłą przygodę – rzekł Kieran.
    – Mówiono mi o tym – odpowiedziała sucho Fortune, krytycznie przyglądając się kobiecie. Podczas gdy pozostałe dwie służące były starsze, Comfort Rogers zaledwie przestała być dzieckiem. Z płowymi włosami i niebieskimi oczami była bardzo ładna.
    – Czy wiesz, ile masz lat, Comfort? – Fortune była autentycznie ciekawa. W wyglądzie dziewczyny było coś chytrego, fałszywego.
    – Urodziłam się w roku śmierci starej królowej, tak przynajmniej mi mówiono. Moja mama umarła przy porodzie ósmego dziecka, a wkrótce potem mój tata nas zostawił. Byłam najstarsza i zostałam wywieziona za to, że kradłam chleb dla moich braci i sióstr – rzekła Comfort Rogers.
    – Co się z nimi stało? – zapytała dziewczynę Fortune.
    Comfort wzruszyła ramionami.
    – Nie wiem – odpowiedziała, jakby się tym nie przejmowała.
    – I nie obchodzi mnie to – Fortune dosłyszała ciche mruknięcie pod nosem pani Hawkins.
    – Nie chodź więcej sama do lasu, Comfort. – Fortune wbiła surowy wzrok w dziewczynę. Comfort w milczeniu wpatrywała się w Fortune.
    – Nie odpowiedziałaś mi, Comfort – odezwała się jej pani.
    – Nie chciałam się zgubić – odparła Comfort. – Szukałam jagód na śniadanie dla pana Kierana.
    – Wychodź do lasu tylko w towarzystwie kogoś, kto będzie umiał trafić z powrotem do domu – zdecydowanym głosem rzekła Fortune.
    – Nie może mi pani niczego nakazywać. Tylko pan może mi wydawać polecenia – odparła zuchwale Comfort. Zanim Kieran zdążył zaprotestować, pani Hawkins uderzyła ją mocno w pośladki ogromną drewnianą warząchwią.
    – Zachowuj się przyzwoicie, ty londyńska ladacznico. To jest pani domu, do niej należy i dom, i wszystko, co się w nim znajduje. To ona będzie ci mówiła, co masz robić, a ty będziesz wykonywała jej rozkazy, Comfort Rogers, bo jeśli nie, to sprzeda cię gdzie indziej, co uważam za całkiem dobry pomysł. – Następnie zwróciła się do Fortune: – Muszę przyznać, że umie sprzątać, ale nie ma szacunku dla ważniejszych od siebie, milady. Nie nauczyła się tego w domu, jeśli istotnie miała jakiś dom i jakąś matkę, którą pamięta.
    – Panie! O panie! – zawyła Comfort i rzuciła się w stronę Kierana, przywierając do niego. – Nie pozwól, żeby mnie odesłała! Proszę! – Odwróciła głowę, żeby spojrzeć na Fortune.
    – No już, dziewczyno, wykonuj tylko swoją robotę i poważaj moją żonę, a nie będziemy mieli żadnych problemów. Pani Hawkins zna sytuację. Dom rzeczywiście należy do mojej żony. I wobec niej przede wszystkim powinnaś być lojalna – powiedział Kieran. Odsunął od siebie dziewczynę i poklepał ją po ramieniu. Fortune wzięła męża pod rękę.
    – Proszę nas zawołać, gdy obiad będzie gotowy – powiedziała do pani Hawkins, ignorując Comfort.
    – Dobrze, milady – padła szybka odpowiedź.
    – Dolly, chodź z nami i poznaj dzieci – rzekła Fortune.
    – Krowa! – rzuciła Comfort, gdy państwo odeszli.
    – Lepiej będzie, jeśli zaczniesz się przyzwoicie zachowywać, dziewczyno. Pani do pewnego czasu będzie cierpliwa, ale później wyleje się na ciebie ukrop. Pan nie jest dla ciebie i nigdy nie będzie – stwierdziła pani Hawkins.
    – Gdyby go naprawdę kochała, przyjechałaby do Mary's Land razem z nim. Od ich rozstania minęły już dwa lata. Jeśli go kocha, to czemu nie przypłynęła wcześniej? Nie widzi pani, jak on na mnie patrzy? Pragnie mnie. Znam mężczyzn – powiedziała Comfort. Pani Hawkins prychnęła pogardliwie.
    – Głupia jesteś, Comfort Rogers. Pan, jeśli w ogóle na ciebie patrzy, to na pewno nie w żaden specjalny sposób. Milady nie przypłynęła od razu, bo spodziewała się dziecka. Potem gubernator Calvert zakazał przyjazdu kolejnych kobiet i dzieci, dopóki nie zostaną zbudowane solidniejsze schronienia. My, jako niewolni służący, nie mieliśmy wyboru, ale pan chciał, żeby jego żona i córka były bezpieczne. Mówię ci, że zanim minie rok, w tym domu urodzi się kolejne dziecko. Dziś w nocy i podczas wielu następnych, nasz pan będzie solidnie pracował nad tym z naszą panią. – Uśmiechnęła się filuternie. Comfort wbiła wzrok w starszą kobietę.
    – Nienawidzę cię – powiedziała.
    Pani Hawkins zachichotała, zadowolona, że udało jej się dopiec zadzierającej nosa dziewusze. Dziewczyna od początku przysparzała kłopotów. Niestety, biedny pan nie widział tego, ale mężczyźni nigdy nie są zbyt mądrzy, jeśli chodzi o kobiety. Jednak pani natychmiast przejrzała Comfort. Teraz już dziewczyna nie zrealizuje swoich planów.

*

    Dolly i dzieci niemal natychmiast polubiły się i Rois mogła spokojnie pomóc swojej pani w rozpakowywaniu się.
    – Dopóki nie otynkujemy ścian i nie ustawimy mebli na miejscach, nie rozpakuję się – zakomunikowała Fortune pokojówce. – Chodźmy obejrzeć dom, który Kevin wybudował dla was.
    Nowy dom Rois znajdował się w zasięgu wzroku od Kaprysu Fortuny.
    Składał się z dwóch pokoi i poddasza. Zamiast podłogi było klepisko. W środku znajdowały się dwa kominki, a trzy okna z nasączonym olejem papierem chroniły okiennice. Mniejsze okienko zamontowano w dachu. Ciężkie, drewniane drzwi zamocowano na solidnych żelaznych zawiasach. Zadowolona Rois krążyła po swoim nowym domu, z satysfakcją kiwając głową na widok ceglanego pieca, wbudowanego w główne palenisko i żelaznego uchwytu na kociołek, który można było przesuwać na ruszcie. Poza tym domek był pusty, bo Kevin nie odważył się wstawić mebli żony, które nadal stały na podwórku.
    – Wnieśmy je do środka – zaproponowała Fortune. – Nie możecie ich zostawić na noc na dworze. – Wzięła małe drewniane krzesełko.
    – Och, milady, nie powinna pani! – zawołała Rois. Fortune uśmiechnęła się do swojej pokojówki.
    – A kto ma to zrobić, jeśli nie my, Rois? Nie wychowano mnie na taką delikatną damę, żebym nie mogła wnieść do domu małego krzesełka. Chodź!
    Pracując razem, obie kobiety wstawiły do głównej izby domu kilka krzeseł, stół i drewnianą kozetkę. Potem wniosły rozebrane na części łóżko. Kieran Devers, który przyszedł, szukając żony, zobaczył, czym zajmują się obie kobiety. Zawołał Kevina i dołączyli do swoich żon, złożyli łóżko, wnieśli materac, piernat i dużą dębową kołyskę Brendana, którą ustawili koło paleniska w pomieszczeniu przeznaczonym na sypialnię.
    Nagle Rois zatrzymała się i rozejrzała się z zakłopotaniem.
    – Co ja zrobię na obiad? Garnki są nierozpakowane i nie mam nic do jedzenia.
    – Zjecie z nami – spokojnie powiedziała Fortune. – Pani Hawkins zapowiedziała, że upiecze indyka.
    – Ależ, milady, to nie przystoi, żebyśmy zasiedli do stołu z lepszymi od siebie. Co by powiedziała pani matka i moja babcia? Tak nie można.
    – Rois – cierpliwie tłumaczyła Fortune – to nie jest Anglia, Szkocja czy Irlandia, a Kaprys Fortuny z pewnością nie jest zamkiem ani wspaniałym dworem, chociaż kiedyś jeszcze nim będzie. To jest Mary Land. Mogę się założyć, że przez te wszystkie miesiące mój mąż nie zasiadał sam do posiłków, otoczony splendorem. Jadł z Kevinem i z każdym, kto usiadł za stołem. – Spojrzała na Kierana, który kiwnął głową. – No widzisz. Skończ więc z tymi głupstwami, Rois. Za jakiś czas będę miała elegancką jadalnię, ale na razie jest to pomieszczenie do wszystkiego. Pani Hawkins przygotowała dużego indyka, którego podała ze słodkimi ziemniakami upieczonymi w popiele, zielonym groszkiem, świeżym chlebem, masłem i serem. Potem był deser z suszonych jabłek i miodu. Fortune poleciła, żeby otworzyć beczułkę piwa, którą przywiozła ze sobą. Czterej służący, siedzący na końcu prostego stołu, podziękowali jej. Od dawna nie mieli w ustach dobrego angielskiego piwa. Obie mamy odkrawały drobne kawałeczki mięsa i karmiły nimi dzieci. Aine i Brendan mieli już po kilka ząbków i chętnie z nich korzystali. Dolly okazała się niezwykle pomocna, zabawiając maluchy, żeby jej pani i Rois też mogły się pożywić. Comfort Rogers nie usiadła do stołu, bo pani Hawkins zatrudniła ją do podawania posiłku.
    – Kiedy będę mogła coś zjeść? Jak skończą jeść, nic nie zostanie – marudziła Comfort.
    – Jeśli nie będzie indyka, możesz zjeść rozgotowane żyto. Na pewno się tym solidnie najesz – pogodnie zauważyła pani Hawkins. Po skończonym posiłku czterej służący udali się do siebie do stajni. Kevin wziął na ręce na wpół śpiącego Brendana, objął ramieniem Rois i razem ruszyli w stronę swojego domku.
    – Położę panienkę spać, milady. Już zasypia – powiedziała Dolly.
    – Dziękuję – rzekła Fortune. Kieran wyciągnął rękę i ujął jej dłoń.
    – Chodź – powiedział. – Chcę ci wszystko pokazać jeszcze przed zachodem słońca. Gdy wyszli na zewnątrz, Fortune zobaczyła, że dom stoi na niewielkiej skale nad zatoką. Widziała łąki z pasącymi się końmi i przynajmniej dwa pola, na których coś rosło. Jak na początek lata, powietrze było bardzo łagodne. Zauważyła też, że było o wiele cieplej niż w Anglii.
    – Mam tyle pytań – powiedziała. – Co uprawiamy na tamtych polach?
    – Tytoń – odpowiedział. – To doskonała roślina, która przyniesie nam pieniądze. A poza tym sami będziemy potrzebować tytoniu, bo Mary's Land nie jest jeszcze zbyt cywilizowanym miejscem, jakim kiedyś się stanie. Konie, które hodujemy nie pociągną wozu, raczej dosiądzie ich jakiś dżentelmen czy dama. Może powinniśmy sprzedać parę wierzchowców w Wirginii, ale jeszcze nie teraz.
    – Czy produkujemy jakąś żywność? – spytała go.
    – Owszem, tak nakazuje prawo Mary's Land. Indianie nauczyli nas uprawiać jeszcze trzy rośliny, które nazywają fasolą, dynią i kabaczkiem. Sprawdziliśmy już, że nasze nasiona kiełkują w tutejszej ziemi. Zielony groszek, marchew, buraki. Uprawiamy też tutejsze słodkie ziemniaki. To urodzajna ziemia.
    – Dom, który kiedyś zbudujemy z cegieł, musi stać frontem do zatoki – powiedziała Fortune. – Taki piękny widok. Nigdy jeszcze nie widziałam nic równie pięknego. – Odwróciła się i spojrzała na niego. – Dziękuję ci za nasz dom, Kieranie.
    – Tak bardzo mi ciebie brakowało. Ileż to nocy leżałem, nie śpiąc, tęskniąc za tobą, Fortune, zastanawiając się, czy to miejsce spodoba ci się tak samo, jak mnie. Czy możesz być szczęśliwa w Mary's Land, tak daleko od swoich bliskich? – rzekł cicho, palcami delikatnie dotykając jej twarzy.
    – Ty jesteś mi najbliższy – oświadczyła. – Ty i Aine, i inne dzieci, które będziemy mieli. To prawda, będzie mi brakowało rodziny, ale zniosę to, jeśli tylko my będziemy razem. Czuję też, że należę do tego miejsca, tak jak ty. Poczułam to, gdy płynęliśmy przez zatokę w stronę St. Mary's Town. Czułam to głęboko w sercu. Ta ziemia wzywała nas, Kieranie. Za ich plecami zachodziło słońce, a kiedy, trzymając się za ręce, wracali do domu, na niebie nad nimi pojawiły się pierwsze gwiazdy.
    – Wezmę kąpiel – zakomunikowała Fortune. – Gdzieś pomiędzy moimi rzeczami jest duża dębowa balia. Każ ludziom ją znaleźć i napełnić wodą. Mogą ją postawić w naszej sypialni. Pójdę do pani Hawkins, żeby zagotowała wodę. Nie kąpałam się od sześciu tygodni, Kieranie, i moja skóra jest aż sztywna od soli. Muszę wziąć kąpiel. A potem… – uśmiechnęła się do niego uwodzicielsko i znacząco -… będziemy musieli się na nowo poznać, mój panie. Uśmiechnął się radośnie.
    – Dopilnuję, żeby balia się znalazła, madam. Mogę nawet dołączyć do ciebie albo pełnić rolę służącej. Fortune roześmiała się wesoło. Zaczynała mieć wrażenie, że nigdy się nie rozstawali i w jego oczach widziała, że czuł to samo.
    Odnaleziono balię i ustawiono ją w sypialni. Potem wlano do niej wiele wiader wody. W końcu zostali sami. Na kominku w rogu pokoju tlił się ogień, bowiem wieczorem powietrze się ochłodziło. Okna były zasłonięte. Płomienie świec migotały. Kieran ukląkł przed żoną, która przysiadła na brzegu łóżka. Ściągnął jej buty, potem zrolował jej pończochy, nie zapominając wcześniej zsunąć podwiązek. Fortune wstała i odwróciła się do niego plecami. Rozsznurował stanik jej sukni, a w tym czasie ona rozpięła spódnicę. Stanik i spódnica zostały starannie ułożone na krześle.
    Fortune, w samej bieliźnie, stanęła twarzą w twarz z mężem. Zręcznie pozbyła się halek. Podniosła do góry ręce, zebrała płomiennorude włosy i upięła je na czubku głowy. W trakcie tej czynności widział zarys jej piersi i poczuł przypływ pożądania. Wyciągnął rękę i z premedytacją zaczął rozwiązywać cienkie różowe wstążki, przytrzymujące razem poły giezła. W końcu rozchylił delikatny batyst koszulki i zsunął ją z ramion żony. Koszulka upadła na podłogę. Zrobił krok do tyłu i westchnął z czystej przyjemności.
    – Na Boga, dziewczyno, jesteś najpiękniejszą kobietą, jaką znam. – Otoczył dłońmi jej kibić i powoli podniósł ją nieco, aby móc pocałować różowe sutki.
    – Muszę się wykąpać – zaprotestowała łagodnie. Zaczął lizać językiem jej ciało.
    – Jesteś słona – powiedział z cichym śmiechem. Nagle przestał się z nią drażnić i wstawił ją do balii. Ukląkł koło niej, wziął myjkę, namydlił ją i zaczął przecierać jej plecy i ramiona, używając drugiej dłoni, żeby ją opłukiwać. Potem zajął się jej ręką. Ściereczka przesunęła się po jedwabistej skórze. Opłukał jej rękę i ucałował każdy palec. W ten sam sposób została potraktowana druga ręka, ale tym razem powoli, znacząco ssał jej palce.
    – Kiepska z ciebie służąca – powiedziała cicho. – Nie umyłeś mi ani szyi, ani uszu, Kieranie Devers. W odpowiedzi nachylił się i złożył pocałunek na jej karku, a następnie przemył go namydloną szmatką. – Zawsze miałaś bardzo wdzięczną i kuszącą szyję, madam – wymruczał. Trzymająca myjkę dłoń znikła pod wodą, wynurzyła się, wyżęła szmatkę, po czym delikatnie obmyła małe uszy. Po umyciu Kieran pocałował obie muszle uszne.
    Znów namoczył i wycisnął myjkę. Namydlił ją obficie i przystąpił do mycia jej pełnych piersi, flanelową ściereczką drażniąc sutki, dopóki nie nabrzmiały i nie zaczęły sterczeć z gorącej wody.
    – Wstań – powiedział napiętym głosem.
    – Mogę skończyć się myć sama – zapewniła go. Serce waliło jej jak szalone. Jego wzrok był taki namiętny.
    – Wstań! – powtórzył przez zaciśnięte zęby. Fortune wstała. W klęczącej pozycji wyglądał jak błagalnik u stóp bogini i tak właśnie się czuł. Obiecał jej wierność i był wierny. Nie przespał się z żadną kobietą, odkąd spał ze swoją żoną. Ze swoją piękną, uwodzicielską, słodką żoną. Kieran prawie się trząsł w oczekiwaniu.
    Jego męskość była twarda z pożądania niczym skała. Ciekaw był, czy Fortune czuła to samo, więc uniósł wzrok.
    Gdy ich spojrzenia się spotkały, Fortune poczuła, jak w jej lędźwiach rozpala się ogień, grożąc, że zginie uduszona w płomieniach. Czuła, jak jej sutki prężą się i drżą w oczekiwaniu. Nogi miała jak z waty, ale stała prosto, gdy ściereczką łagodnie obmywała jej brzuch i obie zgrabne nogi. Nie odrywała swoich błękitnozielonych oczu od ciemnozielonych oczu męża. Nawet gdyby zależało od tego jej życie, nie mogłaby odwrócić spojrzenia. Oczy Kierana obezwładniały ją głodnym pożądaniem, intensywnym pragnieniem, palącą żądzą.
    Palcem rozchylił jej wewnętrzne wargi. Przez długą chwilę gorącym wzrokiem wpatrywał się w słodkie ciało. Potem zaczął myć ją ściereczką, prowokując i sprawiając, że zapragnęła go równie mocno, jak on jej. Kiedy pochylił się do przodu i zaczął ją lizać, jęknęła. W głębi swego jestestwa poczuła ogień.
    – Kieranie! – na wpół wystękała jego imię, gdy pochwycił w dłonie jej pośladki i przyciągnął ją do siebie, aż znalazła się w najbardziej intymnym kontakcie z jego ustami.
    Jej smak! Jej zapach! Szalał z pożądania. Ile to już miesięcy? Ile lat upłynęło od czasu, gdy po raz ostatni trzymał ją w ramionach i kochał się z nią namiętnie? Otarł się policzkiem o jej brzuch, wbijając palce w jej pośladki i z całych sił usiłując pohamować pożerającą go żądzę. Chciał, żeby i tej nocy, i podczas następnych, wszystko było doskonałe. Czekali tak długo, więc teraz, w ich własnym domu, posiądzie ją powoli, z miłością. Wstał.
    Palce Fortune poczęły niezdarnie rozwiązywać koszulę męża. Ręce jej się trzęsły. Ściągnęła z niego koszulę i dotknęła wargami gorącej skóry. Poczuła chłód na mokrym ciele i uświadomiła sobie, że stoi w wannie. Schyliła się i zaczęła zasypywać pocałunkami jego tors i brzuch. Boleśnie pragnęła się z nim kochać. Ta wstępna gra miłosna była istną torturą. Zaczęła manipulować przy jego spodniach i Kieran roześmiał się, usiłując jej pomóc. Nagle zaklęła niecierpliwie.
    – Nadal masz na nogach te przeklęte buty – powiedziała, prostując się i wbijając w niego wzrok. W odpowiedzi znów przyciągnął ją do siebie.
    – Gorąca z ciebie dziewczyna – rzekł cicho, zagłębiając dwa palce w jej ciało. Fortune zadrżała z czystej rozkoszy.
    – O, tak! – westchnęła. Palce poruszały się rozmyślnie i prowokująco w jej rozgorączkowanym ciele.
    Fortune wiła się szaleńczo, żeby zbliżyć się do niego jeszcze bliżej. Wplątała palce w ciemne włosy męża i pociągnęła, aby zmusić go do opuszczenia głowy. Ich usta spotkały się w zgłodniałym pocałunku, języki splotły w szaleńczym pląsie. Zadygotała, gdy drażniące ją palce wywołały dreszcz rozkoszy.
    – Tak, ty pazerna mała wiedźmo, to powinno cię zatrzymać na jedną czy parę chwil, ja zaś zdążę w tym czasie pozbyć się reszty ubrania. – Jego palce opuściły ciało Fortune. Patrząc jej prosto w oczy demonstracyjnie wziął je do ust, mrucząc z uznaniem:
    – Wybornie smakujesz, moja kochana.
    Przez długą chwilę nie mogła się poruszyć. Stała w balii pełnej ciepłej wody ciesząc się cudownym uczuciem czystej rozkoszy, którą w niej wzbudził. To było za długo. Ale jakiś głos wewnętrzny zapewniał ją, że już nigdy nie będzie tak długiej rozłąki.
    Stojąc tyłem do niej, ściągnął resztę ubrania.
    – A teraz, żono, twoja kolej, żeby mnie umyć – powiedział.
    – Kieran, umieram z pragnienia – błagała go.
    – Ja też – odpowiedział i odwrócił się. Westchnęła pożądliwie na widok jego męskości, nabrzmiałej z pożądania, sterczącej z kępy czarnych kędziorów.
    – Musisz posiąść wielką sztukę kompromisu, Fortune – oświadczył, wchodząc do balii. Usiadł w wodzie i pociągnął ją w dół.
    Fortune jęknęła z zaskoczenia i zachwytu, gdy nagle znalazła się nabita na jego miłosną włócznię.
    – A teraz, moja ukochana – rzekł spokojnie, wręczając jej flanelową myjkę – umyj mnie. – Wpatrywał się w nią ciemnozielonymi oczami.
    Z trudem mogła oddychać, gdy starała się przesuwać miękką ściereczkę po jego torsie. Była przeraźliwie świadoma tego, że ją wypełnia. Pulsował z pożądania w jej gorącej, wąskiej szparce. Pragnęła go. Była jednocześnie gorąca i zimna. W końcu głęboko wciągnęła powietrze i z ogromnym zdecydowaniem obmyła go, nachylając się nad jego ramionami, żeby przetrzeć szerokie plecy męża. Każdy wykonywany ruch był tak intensywny, że była bliska wykrzyczenia swojego pragnienia, zwłaszcza gdy zaczął pieścić jej piersi, leniwie bawiąc się wrażliwymi półkulami, szczypiąc brodawki, aż zaczęła błagać, żeby przestał, bo rozpadnie się na tysiące kawałków.
    W odpowiedzi zdjął ją ze swojej miłosnej włóczni i wstał, pociągając za sobą.
    – Przypominam sobie podobną sytuację – rzekł cicho, wychodząc z wody i wyjmując ją z balii. Z wieszaka przy kominku zdjął duży ręcznik i zaczął ją wycierać, ona zaś gorączkowo pochwyciła róg ręcznika i także starała się go wytrzeć.
    – Wystarczy – rzekł w końcu i popchnął ją na łóżko. Fortune nie potrzebowała dalszych instrukcji. Natychmiast otworzyła się przed nim i głośno krzyknęła z nieukrywanej przyjemności, gdy wszedł w nią jednym szybkim, gładkim ruchem.
    – Tak! – niemal załkała. – Tak!
    Tego było już za dużo. Kiedy oplotła go nogami, Kieran zadygotał z rozkoszy. Zagłębił się w jej miękki, zapraszający przesmyk, pchając raz za razem. Ściany jej miłosnego korytarza zacisnęły się wokół jego męskości, zwierając się, rozluźniając, zwierając i rozluźniając, aż nie mógł tego więcej znieść i długo powstrzymywane pożądanie eksplodowało wytryśnięciem miłosnych soków w takiej obfitości, że nie pomieściły się w ciele Fortune i wypłynęły, plamiąc pachnące lawendą prześcieradło.
    – Kocham cię! – zawołał.
    – Tak jak ja kocham ciebie – załkała. – Mój ukochany, już nigdy więcej mnie nie zostawiaj. Aż do tej chwili nie uświadamiałam sobie w pełni, jak bardzo mi ciebie brakowało, jak bardzo za tobą tęskniłam, Kieranie. Całowali się zgłodniałe, namiętnie, miażdżąc sobie wargi, jakby nie mogli się sobą nasycić.
    – Chcę więcej – mruknął prosto w jej ucho.
    – Tak, proszę! Więcej i więcej i więcej! – odpowiedziała mu Fortune, gdy na krótką chwilę ich ciała się rozplotły. Roześmiał się i odgarnął pukiel włosów, które rozplotły się podczas ich namiętnego stosunku.
    Z jakiegoś powodu, moja ukochana, nie uważam, żeby to była niemiła perspektywa. Nigdy więcej nie powinniśmy się rozstawać, Fortune. Nigdy! – przytaknęła.

ROZDZIAŁ 18

    Ściany Kaprysu Fortuny otynkowano. Podłogi wypiaskowano i wypolerowano. Zawieszono gobeliny i rozłożono indyjskie dywany. Rozstawiono meble, które Fortune przywiozła ze sobą z Anglii. Kieran Devers zaprosił irlandzkich kolonistów na wspólne świętowanie dożynek. Przybyli, by jeść, pić i tańczyć. Stali uroczyście, gdy ojciec White, jezuita towarzyszący wyprawie Leonarda Calverta, poświęcił Kaprys Fortuny. Poczucie wspólnoty było bardzo silne.
    Lekarka, pani Happeth Jones, przyniosła Fortune specjalny podarunek w postaci dwóch krzewów różanych.
    Przywiozłam ich tuzin z Irlandii i dobrze przyjęły się w tutejszym klimacie – wyjaśniła. – Proszę mnie odwiedzić w najbliższym czasie, milady, to dam pani wzmacniającą miksturę dla pani i dziecka, które pani nosi pod sercem. Przyszłą wiosną urodzi się mnóstwo dzieci. Wygląda na to, że wszyscy mężowie byli bardzo szczęśliwi widząc znów swe żony, milady. – Jej piwne oczy błysnęły zza okularów. Fortune roześmiała się radośnie.
    Nie mów nic jeszcze Kieranowi. Moja Rois również spodziewa się dziecka. Czyż Mary's Land nie jest najcudowniejszym miejscem, Happeth Jones?
    Była szczęśliwa. Nie przypominała sobie, żeby kiedykolwiek wcześniej czuła się szczęśliwsza.
    Ten ich Nowy Świat zdawał się być ziemią obiecaną. Gleba była niebywale żyzna. Na polach rósł tytoń. Ogromne, szpiczasto zakończone jak uszy lisa, ciemne liście wkrótce gotowe będą do zbioru. Kukurydza wybujała, a pędy dyni splątane były tak gęsto ze sobą, iż nie widać było pod nimi ziemi. Rosnąca na tyczkach fasola owocowała obficie przez całe lato. Wszystko rosło doskonale. Nasiona marchwi, buraków i zielonego groszku dawały obfity plon. Sałata lepiej rosła na wiosnę i powinna dobrze rosnąć na jesieni. Kapusta była już okrągła i zielona. Uprawiali słodkie kartofle i coś, co nosiło nazwę ziemniaków. Od Indian dowiedzieli się, że ziemniaki można przechowywać w chłodnym miejscu niemal przez całą zimę, a pieczone w popiele lub gotowane są smakowitym daniem.
    Okoliczne lasy pełne były indyków i saren. W zatokach gnieździły się kaczki i gęsi. W wodzie żyły rozmaite gatunki ryb, małże i ślimaki, a także kraby i homary. Kieran dbał o to, żeby każdy z jego ludzi oddawał część swoich zbiorów do wspólnych spichrzów. Resztę magazynowali sami. Indianie pokazali im, jak mielić kukurydzę na mąkę, z której można robić chleb i inne przetwory.
    Comfort Rogers nie lubiła Indian. Twierdziła, że się ich boi, zwłaszcza ich zainteresowania jej jasnymi włosami. Fortune nie bała się ich zupełnie. Chętnie rozpuszczała swoje długie, rude włosy, żeby Indianie mogli je obejrzeć i rozdawała obcięte krótko kosmyki Indiankom na pamiątkę. W rewanżu otrzymała od nich nowe imię, które oznaczało Dotknięta Ogniem.
    – Pewnego dnia obudzi się pani bez skalpu na głowie – powiedziała Comfort do swojej pani, starając sieją przestraszyć. Fortune roześmiała się.
    – Są tylko ciekawi – odpowiedziała. – Przecież wszystkie ich kobiety są ciemnowłose. Nigdy nie widzieli takich włosów jak nasze, blond czy rudych. Czemu się ich boisz?
    – Brudne istoty. I kątem oka posyłają mi złe spojrzenia. Wiem, o czym myślą. Zastanawiają się, jak by się czuli, mogąc mnie dosiąść i słysząc moje krzyki – odparła z niesmakiem Comfort.
    – Mają swoje kobiety, które są bardzo urodziwe. Wydaje mi się, dziewczyno, że ponosi cię wyobraźnia. Chyba musimy ci znaleźć męża, Comfort. Najwyraźniej dojrzałaś już do tego. Może silny mężczyzna w łóżku sprawi, że poczujesz się bezpieczniejsza – odpowiedziała Fortune.
    – Wybrałam już sobie mężczyznę – rzuciła zuchwale Comfort.
    – Doprawdy? – Fortune wcale nie była zdziwiona.
    – Kto to jest?
    – Pan jest idealnym mężczyzną dla mnie. Ty, pani, nie dasz rady mieszkać długo w tym Nowym Świecie. Niedługo wrócisz do Anglii, a wtedy wezmę go sobie. Pani jest zbyt wielką damą, żeby tu przeżyć. Jest pani miękką, rozpieszczoną damulką i nie zasługuje pani na niego. Ja zasługuję. A kiedy znajdzie się pomiędzy moimi nogami, od razu o pani zapomni! Zaskoczona zuchwałymi słowami Fortune wymierzyła dziewczynie siarczysty policzek. Wiedziała, że Comfort ma słabość do Kierana, ale sądziła, że to tylko młodzieńcza fascynacja. Przecież wykupił ją i traktował przyzwoicie.
    – Moim domem jest Mary's Land, Comfort, a mój mąż nigdy nie będzie twój. Nie porzuci mnie nigdy, bez względu na okoliczności. Mamy dziecko. Spodziewam się następnego. Chyba muszę porozmawiać z panem o tobie. Może będziesz szczęśliwsza gdzie indziej, nie w Kaprysie Fortuny.
    – Nie odsprzeda mnie nikomu innemu. Pan mnie lubi. Chociaż pani tego nie dostrzega, to ja widzę, jak na mnie patrzy – z satysfakcją rzekła Comfort.
    – Idź wypolerować meble w salonie – warknęła Fortune. – Zaniedbujesz swoje obowiązki, wszystko jest tam zakurzone. Tej nocy, leżąc w ramionach Kierana, wypowiedziała słowa, na które tak bardzo czekał.
    – Znów spodziewam się dziecka, kochany.
    – Czy tym razem dasz mi syna? – zapytał, jakby mogła w tym momencie zagwarantować mu spełnienie jego życzenia.
    – Tak – odrzekła łagodnie. – Tym razem noszę chłopca. Serce mi to podpowiada. Jest inaczej, niż przy Aine.
    – Kiedy się urodzi, podaruję ci księżyc, gwiazdy i wszystko, czego tylko sobie zażyczysz, moja najdroższa Fortune.
    – Chciałabym coś na konto twojej obietnicy – zażartowała.
    – Powiedz swoje życzenie, kochanie – zachęcał ją.
    – Chciałabym, żebyś odsprzedał komuś Comfort – odpowiedziała Fortune. Nie był zaskoczony jej prośbą.
    – Czym zdenerwowała cię ta dziewczyna, Fortune? Wiem, że zaślepia ją uczucie do mnie, ale to tylko szesnastolatka, która miała ciężkie życie. Przecież nie jesteś o nią zazdrosna, kochanie? – Z miłością pieścił jej piersi.
    – W Comfort nie ma nic dziewczęcego – rzekła Fortune. – Jest stara jak Ewa i ma zimne serce dziwki. Wiesz, co miała czelność mi dziś powiedzieć? Bał się, ale zapytał, i był zaszokowany tym, co usłyszał.
    – Nie wykonuje swoich obowiązków w domu, a pani Hawkins twierdzi, że trzeba ją zmuszać do tego, żeby pomagała w kuchni. Znika na całe godziny i nikt nie wie, gdzie się podziewa. Nie pasuje do naszego domu i nie chcę jej tutaj, Kieranie. Czuję już rozwijające się we mnie nowe życie i nie mogę, nie chcę walczyć z tą dziewczyną.
    – Nie będzie łatwo znaleźć kogoś, kto ją odkupi. Kupiłem ją w Wirginii i w jej cenę wliczony był koszt jej przejazdu do Mary's Land. Kiedy minie okres jej niewoli, muszę dać jej pięćdziesiąt akrów ziemi, wołu, strzelbę, dwie motyki, perkalową sukienkę, buty, pończochy, niebieski fartuch, lnianą koszulę, dwa płócienne czepki i trzy beczki zboża. Nie wiem, czy ktoś tutaj będzie ją chciał – powiedział z namysłem.
    – Zawieź więc ją z powrotem do Wirginii i sprzedaj ją tam – z irytacją rzuciła Fortune. – Albo, jeszcze lepiej, kiedy następnym razem przypłynie tu „Róża Cardiffu”, dajmy jej sakiewkę z pieniędzmi i odeślijmy do Anglii. Kto będzie wiedział, że została tu zesłana za kradzież? Sama na pewno nikomu o tym nie powie, żeby nie wtrącono jej na powrót do Newgate. Za otrzymane od nas pieniądze może założyć mały sklepik albo znaleźć sobie męża, który zaspokoi trawiące ją żądze.
    – Pozwól mi się rozejrzeć, czy nie znajdzie się ktoś, kto skłonny byłby ją ode mnie odkupić. Nie chciałbym tracić wszystkiego, co zainwestowałem, a przecież odpracowała już dwa lata kary. Nie dostanę za nią pełnej kwoty, Fortune – rzekł Kieran.
    – Nie obchodzi mnie, czy coś w ogóle za nią dostaniesz. Jeśli znajdzie się ktoś, kto ją zechce, oddaj mu ją bezpłatnie. Chcę tylko, żeby znikła z mojego domu! – oświadczyła Fortune.
    – Obiecuję, że zniknie, kiedy zaczną się żniwa – odpowiedział.

*

    We wrześniu ścięto tytoń i rozwieszono w szopie, żeby wysechł. Potem związano go w małe pęczki i zapakowano do dużych beczek, żeby je wysłać do Anglii na pokładzie „Róży Cardiffu”. Kompania handlowa O’Malley – Small zainwestowała ostatnio w branżę tytoniową, co okazało się niezwykle intratnym posunięciem. „Róża Cardiffu” miała również zabrać do Anglii baryłki ze zbożem. Kolonia produkowała więcej zboża, niż potrzebowała, a zastrzyk gotówki zawsze był mile widziany. Zebrano plony z ogrodu, warzywa korzeniowe i kapustę złożono na zimę w piwniczkach. Mężczyźni polowali na sarny i dzikie ptactwo, żeby mieć mięso na zimę. „Highlander” powrócił z trzema mlecznymi krowami, dwoma parami wołów, dwoma tuzinami kur i z kogutem.
    Wokół nich coraz więcej było oznak zbliżającej się zimy. Gęsi zbierały się w ogromne, gęgające stada, wypełniające wody zatoki. Liście drzew zaczynały czerwienieć. Klony zabarwiały się na złoto i na czerwono. Dęby stawały się czerwone i rude. Brzozy i buki przybierały cudowną, głęboką barwę złota, niemal dokładnie taką, jak odcień suszonego tytoniu. A Fortune zaczynała kwitnąć w oczekiwaniu na dziecko, podobnie jak jej pokojówka Rois.
    Pewnego popołudnia, gdy obie kobiety siedziały przed domem, szyjąc ubranka dla dzieci, w polu widzenia pojawiła się Comfort Rogers. Wyglądała wyjątkowo niechlujnie. We włosach miała sosnowe igły i w jej wyglądzie było coś takiego, co skłoniło Rois do powiedzenia:
    – Ciekawa jestem, milady, z kim dzisiaj spała.
    – Do licha! – zaklęła Fortune. – Jeśli dorobi się brzucha, Kieran nigdy nie będzie mógł się pozbyć tej małej łajdaczki!
    – Zamierza ją odsprzedać? – zapytała Rois. – Cieszę się! Powinna pani widzieć, jak ta dziewucha gapi się na mojego Kevina. Ociera się o niego przy każdej nadarzającej się okazji. Chętnie wydrapałabym jej oczy, ale nie będę robiła żadnych scen, żeby nie sprawiać ci kłopotu, milady. Nie będę płakała, kiedy stąd odejdzie! Mężczyźni plotkują między sobą, że za pół pensa Comfort Rogers rozłoży nogi przed każdym. Fortune cicho zaklęła pod nosem. Potem zapytała:
    – Dlaczego nie powiedziałaś mi o tym wcześniej? Tak jak podejrzewałam, dziewczyna jest ladacznicą. Musimy się jej pozbyć i to im szybciej, tym lepiej!
    – Nie mogę znaleźć na nią kupca – przyznał Kieran, gdy wieczorem żona poruszyła tę kwestię.
    – Rois powiedziała mi, że dziewczyna kładzie się na plecach dla każdego – gniewnie rzuciła Fortune.
    – Wiem – przyznał nieszczęśliwym tonem. – Właśnie dlatego nie mogę znaleźć nikogo, kto chciałby ją odkupić. Żadna przyzwoita kobieta nie zechce mieć takiej dziwki w swoim domu. Przepraszam, kochanie, chciałem ci tylko zapewnić tutaj służbę, do jakiej przywykłaś w swoim domu. Nie chciałem, żebyś była nieszczęśliwa w Mary's Land. Fortune ze smutkiem potrząsnęła głową.
    – Cóż, nie ma innego wyjścia. Będziemy musieli odesłać ją z powrotem do Anglii i dać jej pieniądze. Nie mogę pozwolić, żeby się łajdaczyła w naszym domu. Gdyby się rozniosło, że na to pozwalamy, zepsułoby to nam reputację. A jak mamy ją pohamować bez zakładania kajdanów? – Przerwała. – Może powinniśmy ją uwięzić, żeby stale nie uciekała. Sądzę, że należałoby ją wy chłostać i zakuć w dyby. Wszyscy zobaczyliby wówczas, że nie tolerujemy jej złego zachowania. A potem skulibyśmy jej nogi, żeby nie mogła się włóczyć.
    – Zgadzam się, choć to bardzo drastyczne – powiedział. – „Róża Cardiffu” przypłynie jeszcze raz w tym roku. A kiedy będzie odpływać, na pokładzie statku znajdzie się Comfort Rogers, obiecuję ci to. Nie możemy zawracać sobie głowy nieobliczalną dziewczyną.

*

    Następnego ranka Fortune wezwała swoich służących.
    – Doskonale się orientuję, że niektórzy z was się źle prowadzą. Uprzedzam, że dłużej nie zamierzam tego tolerować. Odsprzedam każdego, kto nie zachowuje się po chrześcijańsku. – Obrzuciła surowym spojrzeniem czterech mężczyzn, którzy, chociaż utrzymywali, że są purytanami, byli równie rozwiąźli, jak wszyscy inni. – Comfort Rogers, nie wolno ci opuszczać domu bez mojego pozwolenia. Rozumiesz?
    Comfort łypnęła ponuro na swoją panią, ale nic nie powiedziała. Fortune nie drążyła tematu. Decyzja dotycząca dalszych losów Comfort już zapadła.
    – Najwyższy czas – zwróciła się do Dolly pani Hawkins. – Nie zdziwię się, jeśli stąd wyjedzie, i to szybko.
    – Naprawdę sądzisz, że pani ją odsprzeda? – zapytała Dolly.
    – Jeśli tylko znajdą kogoś, kto będzie chciał wziąć tę zdzirę. Jest mi niedobrze od słuchania o tym, jak to pan na nią spogląda. Mówię ci, że tej dziewczynie potrzebne jest solidne lanie – rzekła pani Hawkins.
    – Pewnie nie miałaby nic przeciwko temu, żeby to pan przetrzepał jej skórę – zachichotała Dolly. – Aua! – Potarła ramię, które pani Hawkins uderzyła drewnianą chochlą.
    – Za co to?
    – Pilnuj swego języka, Dolly – ostrzegła ją kucharka. – Nasza pani bardzo kocha pana, a on ją. Nie chcę słuchać takiego gadania. Wstydziłabyś się.
    – Nie miałam nic złego na myśli – odparła dotknięta Dolly.
    – Wiem. A teraz bądź dobrą dziewczyną i pomóż mi. Mam do wypatroszenia i nafaszerowania kilka kaczek na dzisiejszy obiad. Stojąc w cieniu za drzwiami, Comfort słyszała rozmowę obu kobiet. Pani Hawkins to stara krowa, a Dolly była za miękka i za głupia. Comfort pomyślała, że gdy zostanie panią tego domu, odprawi je obie. To ona będzie mogła je odsprzedać. Pan Kieran nigdy jej nigdzie nie odeśle. Przecież ją kocha, ale nie może się do tego przyznać. Przez nią, przez tę jego nadętą żonusię z jej ognistą głową i bladą cerą. Nienawidziła jej! Jak na nią mówią Indianie? Dotknięta Ogniem. To jest to! Ciekawe, czy któryś czerwono skóry byczek chciałby się zabawić pomiędzy jej mlecznymi udami. Ależ by krzyczała. Gdyby stąd znikła, pan Kieran zwróciłby się ku Comfort. Wiedziała to! Czyż Fortune nie powiedziała, że nie wolno jej się nigdzie oddalać bez jej zgody? Pokaże jej! Będzie chodziła, kiedy i gdzie zechce. Nie pozwoli żadnej przeklętej damulce sobie rozkazywać! Dała nauczkę swojej dawnej pani w Londynie, pokaże i tej!
    Musiała się wydostać z tego domu. Potrzebowała mężczyzny, który wypełni ją swoją żądzą. Uświadomiła sobie jednak, że teraz służący tu mężczyźni będą ostrożni. Niech diabli wezmą milady! Co ją obchodzi, że mężczyźni się z nią parzą? Nikogo nie krzywdziła. No tak, pani mogła być w pełni obsłużona, ona zaś nie. Cóż, już ona jej pokaże, i to niedługo!

*

    – Pani Fortune – odezwał się Prosper, jeden z nie – wolnych służących.
    Fortune uniosła głowę znad dziecinnego ubranka, które szyła, siedząc na krześle przed domem, w towarzystwie Rois.
    – Tak, Prosperze, o co chodzi?
    – To ta Comfort, wasza miłość. Znów poszła do lasu. Widzieliśmy ją z pola. Fortune poderwała się na równe nogi.
    – Przeklęta dziewczyna! Znowu się zgubi.
    – Nie, wasza miłość. Comfort zna okoliczne lasy lepiej niż ktokolwiek z nas. Nie gorzej niż Indianie – rzekł służący.
    – Naprawdę? – To była dość interesująca wiadomość. Czy to możliwe, żeby Comfort celowo udawała, że się zgubiła owego dnia, gdy Fortune przybyła do Mary's Land? – Pokaż mi, gdzie ona jest – poleciła Fortune. – Rois, idź do Kierana i powiedz mu, że poszłam szukać tej dziewuchy, która stale przysparza kłopotów i że jutro zostanie zakuta w dyby w St. Mary's i otrzyma chłostę.
    – Ona wróci, milady – powiedziała Rois. – Nie chodź za dziewczyną, pani.
    – Celowo mnie nie posłuchała, i to w obecności innych. Jeśli jej sama nie przyprowadzę, stracę panowanie nad moimi ludźmi i całym gospodarstwem – odpowiedziała Fortune, odwróciła się i ruszyła za służącym. Poprowadził ją na skraj pola tytoniu i wskazał ścieżkę, którą oddaliła się Comfort.
    – Pójdę z panią – powiedział.
    – Nie – odparła Fortune. – Daleko nie odeszła, a chcę ją przyprowadzić osobiście. Zetnij mi tę witkę, Prosperze.
    Wykonał polecenie i z uśmiechem podał jej witkę.
    Podążając ledwo widoczną ścieżką Fortune zagłębiła się w las. Wokół niej liście mieniły się żywymi, październikowymi kolorami. Bezszelestnie opadały na ziemię. Przed sobą słyszała Comfort, nucącą jakąś piosenkę. Fortune przyspieszyła kroku, ale nie mogła dogonić dziewki służebnej.
    Nagle uświadomiła sobie, że od paru minut nie słyszy jej śpiewu. Gdzie też przepadła ta przeklęta dziewucha?
    Comfort słyszała, że ktoś za nią idzie. Z podnieceniem pomyślała, że może to któryś z mężczyzn. Ukryła się w zaroślach, żeby zidentyfikować, kto ją goni. Na widok Fortune torującej sobie drogę wśród krzaków, Comfort poczuła przypływ rozczarowania. Nagle jednak przyszedł jej do głowy pewien pomysł. Znów zaczęła śpiewać, prowadząc swoją panią coraz głębiej i głębiej w las. Przeprawiła się przez mały strumień i ponownie się ukryła, patrząc jak Fortune przechodzi w bród na drugą stronę i podąża dalej. Z triumfalnym uśmiechem Comfort zawróciła. Jej rywalka sama zgotowała sobie swój los. Wkrótce zorientuje się, że się zgubiła i nie będzie w stanie odnaleźć drogi z lasu. Wychodząc z kniei, Comfort uśmiechała się do siebie, myśląc, że ona tymczasem będzie u boku swojego pana.
    Fortune zatrzymała się. Wszędzie wokół niej rosły gęste drzewa i zarośla. Pomyślała, że musi wracać. Starała się iść po własnych śladach, ale wiodąca w las ścieżka, teraz, gdy próbowała wyjść z lasu, nie wydawała się już taka wyraźna. Przed sobą usłyszała szum wody. Strumień, przez który się przeprawiała! Ale kiedy zatrzymała się na jego brzegu, nie była wcale pewna, że to ten sam strumień. Tamten, przez który przechodziła, płynął cicho. Ten szumiał i pluskał, tocząc wody po kamienistym korycie.
    Zaczynała ją ogarniać panika. Z przerażeniem pomyślała, że zabłądziła. Stała bez ruchu. Nagle bała się zrobić choć jeden krok w którąkolwiek stronę, żeby się jeszcze bardziej nie zgubić. Przecież nie szła długo, nie mogła tak bardzo oddalić się od domu. Ale w którą stronę iść? O Boże, nie wiedziała! Zaczęła płakać. Zabłądziła w tym lesie w Nowym Świecie i nikt jej nie znajdzie. Aine zostanie sierotą, a syn, bo była pewna, że to syn, którego nosiła, umrze tu razem z nią. Zwinęła się na miękkim poszyciu lasu i plącząc, zasnęła.
    – Dotknięta Ogniem, obudź się – usłyszała wołający ją niski głos.
    Fortune otworzyła oczy, a kiedy wstała, znalazła się twarzą w twarz z wysokim, starszym Indianinem. Wstrzymała oddech.
    – Nie bój się, Dotknięta Ogniem. Jestem Wiele Księżyców, czarownik Wicocomoco.
    – Znasz angielski? – Fortune była zdumiona. Uśmiechnął się.
    – Wasza kobieta – czarownik, Szklane Oko, nauczyła mnie angielskiego, a ja nauczyłem ją naszej mowy. Szklane Oko? Oczywiście! Happeth Jones z jej okularami!
    – Zgubiłam się, Wiele Księżyców. Poszłam do lasu za nieposłuszną służącą i zabłądziłam. Czy możesz mnie zaprowadzić do domu? Skinął głową.
    – Śledziłaś dziewczynę o włosach w kolorze słomy? To bardzo zła osoba, Dotknięta Ogniem. Sprowadziła chorobę na kilku naszych młodych mężczyzn, których skusiła. Pozwoliła im użyć się, jak mężczyzna używa kobiety. Potem zachorowali.
    – Ma na imię Comfort, ale nie daje żadnego komfortu – mówiła Fortune, idąc obok czarownika. – Mój mąż zamierza ją stąd odesłać. Dziewczyna twierdzi, że boi się twoich ludzi. Przykro mi, że sprowadziła chorobę na waszych mężczyzn. Może pani Jones, Szklane Oko, mogłaby w czymś pomóc. Wdzięczna jestem, że mnie znalazłeś, Wiele Księżyców. Bez twojej pomocy chyb abym nie wydostała się z lasu. – Fortune widziała coraz rzadziej rosnące drzewa, a za nimi pola tytoniu. Zbliżał się zachód słońca. Zrozumiała, że miała mnóstwo szczęścia.
    – Fortune! Fortune! Wołano jej imię.
    – Tutaj jestem – zawołała w odpowiedzi, wybiegła z lasu i wpadła w wyciągnięte ramiona Kierana.
    – Już myślałem, że cię straciłem – powiedział, całując ją wygłodniałe.
    – Niewiele brakowało, ale dzięki Wiele Księżyców… – Odwróciła się. – Poszedł sobie! Och, Kieranie, chciałam, żebyś i ty mu podziękował. Odnalazł mnie czarownik Wicocomoco, który zaprzyjaźnił się z panią Jones. To on wyprowadził mnie z lasu. Wiesz, jak nazywają ją Indianie? Szklane Oko!
    – Czemu poszłaś do lasu? – zapytał, kiedy zaczęli iść w stronę domu. Fortune opowiedziała mu o wszystkim, po czym dodała:
    – Umieram z głodu, Kieranie!
    – Pani Hawkins niedługo będzie miała gotowy obiad. Rois przybiegła, żeby powiedzieć, iż poszłaś do lasu i przepadłaś. Przez całe popołudnie przeczesywałem kraniec lasu. Niewiele brakowało, a posłalibyśmy do indiańskiej wioski z prośbą o pomoc. Do diabła, co Comfort robiła w lesie?
    – Dowiedziałam się, że dziewczyna świetnie zna tutejsze lasy. I wbrew jej zaprzeczeniom, ani odrobinę nie boi się Indian. Przespała się już z paroma młodymi byczkami i zaraziła ich jakąś chorobą – oświadczyła mężowi Fortune. – Czy Rois wspomniała, że jutro rano chcę ją odesłać do St. Mary's? Kiwnął głową.
    – Zakułem ją w kajdany i zamknąłem z spiżarni – poinformował żonę, gdy wchodzili do domu.
    – O, milady, dzięki Bogu, że jest pani z powrotem! – zawołała Rois, podbiegając do swojej pani.
    – Już wszystko jest w porządku – zapewniła Fortune służącą. – A jutro rano pozbędziemy się Comfort Rogers.
    – Bez niej będzie lepiej – bezceremonialnie stwierdziła Rois.

*

    Wczesnym rankiem płacząca Comfort została wyprowadzona ze spiżarni i wsadzona na wóz. Kevin miał pojechać ze swoim panem do St. Mary's Town. Jednak w chwili, gdy wóz ruszył spod domu, Comfort krzyknęła:
    – Zabiera mnie stąd, ty suko! Będziemy razem, a ty zostaniesz sama! Wiedziałam, że mnie pragnie. Wiedziałam, że nie ciebie kocha, ale mnie!
    – Dziwka! – parsknęła Rois.
    – Żal mi jej – powiedziała Fortune. – Nie na tyle, żeby chcieć ją mieć w pobliżu, ale mimo wszystko żal mi jej.
    Wieczorem, po powrocie mężczyzn, gdy wszyscy razem, państwo i służba, zasiedli w pokoju za stołem, Kieran Devers zaczął opowiadać, jak to cudem uniknęli wielkich problemów. Obaj z Kevinem dotarli bez przeszkód do St. Mary's. Zabrał służącą przed oblicze gubernatora i poprosił, by zakuto ją w dyby i wychłostano za złe zachowanie. Następnie zamierza! przekazać ją w ręce kapitana O'Flaherty'ego i odesłać do Anglii.
    Wrzeszczącą Comfort zakuto na rynku w dyby, rozerwano jej koszulę na plecach i wymierzono dziesięć batów za niemoralne i sprośne zachowanie oraz za nieposłuszeństwo wobec swoich państwa. Po całym dniu spędzonym w dybach późnym popołudniem, przed wieczornym odpływem, miała zostać odstawiona na pokład statku. Dopilnowawszy, żeby służąca otrzymała należną karę, Kieran i Kevin zajęli się załadunkiem na „Różę Cardiffu” beczek z tytoniem. Potem udali się do Aarona Kiry. Ucieszyła ich wiadomość, że został zaakceptowany w St. Mary's i świetnie prosperował, pożyczając pieniądze.
    – Co mam zrobić z dziewczyną, kiedy wrócimy do Anglii? – Ualtar O’Flaherty zapytał męża kuzynki, kiedy wreszcie zakończono załadunek i trzej mężczyźni zasiedli do posiłku w kajucie kapitana.
    – Daj jej tę sakiewkę i niech sobie idzie. Nie odważy się wrócić na swoje stare śmieci, w obawie, że mogą ją złapać i aresztować. Odpracowała dopiero dwa lata swojej kary, ale ma tak fatalną reputację, że nie możemy jej nikomu odsprzedać. Nie chcę, żeby kręciła się w pobliżu mojej rodziny. Zwabiła Fortune do lasu, żeby tam zabłądziła. Moją żonę ocalił jeden z zaprzyjaźnionych Indian. Szczerze mówiąc, nie miałbym nic przeciwko temu, żebyś na środku oceanu wyrzucił ją za burtę, Ualtarze. Ta podstępna dziwka nie zasługuje na nic więcej. Trzymaj ją skutą i zamkniętą, bo inaczej znajdziesz ją rozkładającą nogi przed całą załogą i będziesz miał bunt na statku. To niegodziwa łajdaczka.
    Rozległo się pukanie do drzwi kabiny, które uchyliły się, ukazując chłopca okrętowego.
    – Jakiś dżentelmen chce się widzieć z panem Deversem – powiedział i odsunął się na bok, żeby przepuścić towarzyszącego mu mężczyznę.
    – To ja jestem Kieran Devers – powiedział Kieran, podnosząc się i wyciągając rękę.
    – Anthony Sharpe, panie Devers. Ma pan służącą o imieniu Comfort Rogers?
    – Owszem, od niedawna – odpowiedział Kieran.
    – Mam nakaz aresztowania jej, panie. To oszustka, skazana na powieszenie za morderstwo. Podszyła się pod kobietę zmarłą w Newgate, która również miała zostać wywieziona do kolonii. Nikt by się nie dowiedział, gdyby nie rozwścieczyła innej więźniarki, która też miała być zesłana. Zuchwała dziewczyna przespała się z jej mężem. Słyszałem, że to całkiem jurna dziewka – powiedział z uśmiechem Anthony Sharpe.
    – Kupiłem ją ponad dwa lata temu – rzekł Kieran. – Dlaczego tyle czasu upłynęło, zanim rząd się nią zainteresował?
    – Nikt nie chciał słuchać kobiety, którą rozsierdziła, dopóki nie znalazła się tutaj, w Nowym Świecie. Przypłynęła później, na innym statku. Pan tej kobiety usłyszał całą historię, uwierzył swojej służącej i powiadomił władze. Sporządzono krótką notkę i posłano do Londynu. Wyznaczono niewielką nagrodę dla współwięźniów z Newgate, bowiem wielu osadzonych za długi nadal jeszcze tam przebywało, za wszelkie informacje o tym, co się stało z Comfort Rogers. Pieniądze świetnie przywracają pamięć. Dowiedzieliśmy się, że prawdziwa Comfort Rogers umarła, a jej nazwisko przywłaszczyła sobie niejaka Jane Gale.
    – Co ona zrobiła? – zapytał Kieran.
    – Zabiła swoją panią. Była przekonana, Że jej pan oszalał z miłości do niej, więc zabiła żonę, Żeby go zdobyć – padła odpowiedź.
    – A pan rzeczywiście się w niej zakochał? – dociekał Kieran.
    – Nie, panie, to był wytwór wyobraźni dziewczyny.
    – Mój Boże, Kieran, miałeś szczęście, że nie zabiła twojej żony – powiedział Ualtar O’Flaherty, po czym zwrócił się do pana Sharpe'a, żeby opowiedzieć mu, co przytrafiło się jego kuzynce zaledwie dzień wcześniej.
    – Tak, pańska kuzynka rzeczywiście miała szczęście.
    – Dziewczyna jest w dybach. Właśnie mieliśmy po nią pójść. – Nie dodał, że zamierzał odesłać Comfort Rogers, a może Jane Gale, a może jeszcze jakoś inaczej, z powrotem do Anglii, żeby tylko się jej pozbyć. – Co pan z nią zrobi?
    – Zabiorę ją do Anglii. Muszę tylko znaleźć statek, na którym będzie miejsce dla mnie i mojej więźniarki – padła odpowiedź.
    – Wyruszam w morze dzisiaj, z wieczornym odpływem i mam dla was miejsce – szybko wtrąci! kapitan O’Flaherty. – Nie zapłaci pan za podróż, panie Sharpe, bo moja kuzynka, która jest daleką kuzynką króla, oczekiwałaby ode mnie, że udzielę pomocy władzom. Poślę paru ludzi, żeby sprowadzili ladacznicę.
    – Pójdziemy z nimi. Jednak zanim opuszczę statek, chciałbym zobaczyć pański nakaz aresztowania, panie Sharpe – powiedział Kieran.
    – Naturalnie, panie. – W odpowiedzi Anthony Sharpe sięgnął do kieszeni kamizelki, wyciągnął pergamin i podał go Kieranowi.
    Kieran wziął do ręki urzędowo wyglądający dokument, otworzył go i przeczytał. Był to istotnie nakaz aresztowania skazanej zbrodniarki, Jane Gale, znanej także jako Comfort Rogers, kobiety w wieku lat szesnastu, o płowych włosach i niebieskich oczach. Kieran złożył na powrót pismo, oddał je panu Sharpe i odezwał się do kapitana O’Flaherty'ego:
    – Oto list mojej żony do jej matki, księżnej. Zobaczymy cię na wiosnę. Mam nadzieję, że tytoń dobrze się sprzeda w Londynie. Szczęśliwej podróży. Obaj mężczyźni uścisnęli sobie ręce.
    – Rodzina będzie zachwycona, gdy dowie się o nowym dziecku – rzekł kapitan.

*

    – A więc Ualtar odpłynął do Anglii z Comfort Rogers w kajdanach. Niech Bóg ma ją w swojej opiece – podsumowała Fortune, gdy jej mąż skończył swoją opowieść.
    – Możesz tak mówić po tych wszystkich kłopotach, jakich przysporzyła? – zapytał zdumiony. – Masz za dobre serce, kochanie. Inni siedzący przy stole wydali potwierdzające pomruki.
    – Popatrz, Kieranie, jak łagodnie obszedł się z nami los. Zanim przybyliśmy do Mary's Land, każde z nas brnęło przez życie i nie ustawaliśmy w dążeniu do przodu. To samo próbowała robić Comfort Rogers. Chciała przeć do przodu. Być kochaną. Niestety, nie wiedziała, jak to uczynić. Ja byłam kochana przez całe moje życie, ty zaś, pomimo śmierci matki i wątpliwości dotyczących macochy, wiedziałeś, że otacza cię miłość ojca i rodzeństwa. Jakież okropne życie musiało być udziałem tej nieszczęsnej istoty, jeśli zrobiło z niej kogoś tak podłego? Dzieci rodzą się czyste i niewinne. Tylko pod wpływem wyjątkowo strasznych wydarzeń wyrastają z nich źli ludzie. Tak, próbowała mnie zabić i ukraść mi męża, ale dziś wieczorem siedzę bezpieczna u twego boku w Kaprysie Fortuny, ona tymczasem jest w drodze do Anglii, gdzie czeka ją stryczek. Niech Bóg jej pomoże, Kieranie. Niech Bóg jej pomoże!
    Spojrzał na nią ciemnozielonymi oczami przepełnionymi miłością i podziwem dla tej kobiety, którą wybrał sobie za żonę. Lady Fortune Mary Lindley Devers była naprawdę zdumiewająca.
    – Kocham cię. Kochałem cię wczoraj. Kocham cię dzisiaj i zawsze cię będę kochał. Naszym domem jest Mary's Land. Jesteśmy w domu i nic nas nie gna dalej! – powiedział.
    Wstał i otoczył ją ramionami. A potem pocałował z całą pasją swojej celtyckiej duszy i Fortune widziała, że powiedział prawdę. Byli w domu. Byli w domu i nic nie gnało ich dalej. Co za wspaniałe uczucie!

Bertrice Small


***


notes

    * (ang.) jesień.
Top.Mail.Ru