Скачать fb2
Debbie czy Debora?

Debbie czy Debora?

Аннотация

    Debora nie miała szans. Gil przecież uwielbiał swoją narzeczoną – zawsze schludną, zrównoważoną i rozsądną Debbie, która potrafiła świetnie gotować i zawsze zakręcała tubkę pasty do zębów. A ona, Debora, nigdy o tym nie pamiętała. Myśl o małżeństwie z nią, z taką beztroską bałaganiarą, pewnie nawet nie przyszłaby mu do głowy! A jednak jej cudowny romans z Gilem w środku tej indonezyjskiej dżungli trwał już trzeci miesiąc.


Jessica Hart Debbie czy Debora?

ROZDZIAŁ PIERWSZY

    Debora opuściła szybę i wychyliła się przez okno. Miała nadzieję, że podziwiając widoki, łatwiej zapomni o jedzeniu.
    Spała jak kamień; kierowca autobusu musiał nią mocno potrząsnąć, by się wreszcie dobudziła. Dopiero gdy gestem głowy wskazał przydrożną knajpkę, pojęła, że zrobiono postój na lunch. Och, po co w ogóle ją obudził! Była na niego zła, choć, oczywiście, Bogu ducha winny człowiek nie mógł wiedzieć, że młoda pasażerka prawie nie ma grosza przy duszy. W istocie zostało jej tak mało pieniędzy, że w tej sytuacji rozsądniej było z lunchu zrezygnować. Ale żołądek nie poddawał się rozsądnym perswazjom…
    Debora była zła. Głodna i zła.
    Z uczuciem nie ukrywanej zazdrości przyglądała się teraz towarzyszom podróży, siedzącym nad parującymi talerzami z nasi goreng, a aromatyczne zapachy indonezyjskiej kuchni drażniły jej nozdrza. Odwróciła wzrok i westchnęła z żalem. Wprost uwielbiała tę pikantną, indonezyjską potrawę przyrządzoną z podsmażanego ryżu, ostrej papryki, cebuli i rozmaitych dodatków. Ślinka napłynęła jej do ust na samą myśl o porzuceniu ostrożności i zamówieniu ogromnego talerza z tym smakowitym jadłem. Muszę być rozsądna, pomyślała w przypływie nagłej stanowczości. Zaoszczędzone pieniądze wystarczą w najlepszym razie na prom powrotny na Jawę. Nie było sensu trwonić ich na lunch, bez którego z powodzeniem mogła się obejść. Zwłaszcza teraz, gdy dotarła na wyspę Serok -jedną z najbardziej dzikich i odludnych wśród trzynastu tysięcy indonezyjskich wysp – nie powinna zawracać sobie głowy tak przyziemną sprawą jak jedzenie!
    Panorama, którą miała przed oczyma, w istocie była urzekająca. Znajdowali się na wzgórzu, skąd rozpościerał się zapierający dech widok na dolinę. Daleko w dole rzeka lśniła w słońcu jak srebrna nitka, a na jej drugim brzegu majaczyły spowite w pajęczynę srebrzystej mgły górskie zbocza porośnięte tropikalnym lasem.
    Debora z łokciami wspartymi na okiennej framudze rozmyślała, dlaczego otwarto restaurację akurat tu, na zupełnym odludziu. Pusta droga wiła się wokół wzgórza i niknęła w czeluściach dżungli, a mała restauracja była jedynym śladem cywilizacji pośród bezkresnej przestrzeni wilgotnego, ciemnozielonego gąszczu.
    Nie opodal autobusu stał zaparkowany tylko jeden pojazd. To był elegancki samochód i Debora patrzyła nań z taką samą zazdrością, jak przed chwilą na nasi goreng. Podróżowanie lokalnymi autobusami miało co prawda swoje zabawne strony, ale teraz, po wielu godzinach męczącej jazdy – którą odbyła wciśnięta pomiędzy okno, a kobietę z dwojgiem dzieci i ogromnym koszem piszczących kurcząt na kolanach – prywatny samochód wydawał się szczytem luksusu.
    Z pewnością ma klimatyzację, pomyślała z tęsknotą. Nawet tu, na wzgórzach, powietrze było duszne i lepkie. Debora uniosła do góry gruby warkocz, by choć trochę ochłodzić szyję i zerknęła pospiesznie na ustawione pod rozłożystą markizą stoły, poszukując wzrokiem szczęśliwego właściciela samochodu.
    Spostrzegła go od razu. Przy jednym ze stołów stał mężczyzna wyglądający na Europejczyka i płacił rachunek. Wyróżniał się wśród kolorowego tłumu dyskretną elegancją oraz pewną sztywnością w sposobie bycia, którą Anglicy nazywali powściągliwością. Nie udzielił mu się wesoły, swobodny nastrój innych biesiadników. Mężczyzna przebywał daleko stąd – w poważnym, statecznym świecie własnych myśli.
    Debora, zdmuchując raz po raz niesforne kosmyki włosów, które kleiły jej się do czoła, przypatrywała się nienagannie eleganckiemu mężczyźnie oczami rozszerzonymi z podziwu.
    Po chwili nieznajomy, skinąwszy kelnerowi głową na pożegnanie, skierował się w stronę samochodu. Maszerował krokiem energicznym, zdecydowanym, który odróżniał go od poruszających się z leniwym wdziękiem tubylców jeszcze bardziej niż jasny kolor skóry. Był szatynem, a twarz jego o rysach niezbyt regularnych miała wyraz dziwnie czujny i skupiony. Roztaczał wokół siebie atmosferę fachowości, dyskrecji i chłodnej rezerwy. Debora w mig doszła do wniosku, że musi być Anglikiem.
    Mijając autobus, zerknął nań nieobecnym wzrokiem i nawet jeśli zauważył potarganą dziewczynę w oknie, niczego nie dał po sobie poznać. Debora rozczarowana kompletnym zlekceważeniem jej osoby, pocieszyła się myślą, że nieznajomy borykał się właśnie z jakimś poważnym problemem, bo jego ciemne brwi były ściągnięte w ponurą linię, a wyraz twarzy całkiem nieobecny, gdy otwierał bagażnik samochodu i wyjmował z niego teczkę. Z uwagą śledziła jego wyważone, metodyczne ruchy. Wyczuwała w tym mężczyźnie pewien rodzaj skupionej siły, który zawsze jej imponował, wewnętrzną równowagę i dojrzałą samodzielność. Na ogół cechy te charakteryzowały mężczyzn starszych, ten zaś nie wyglądał na więcej niż trzydzieści pięć lat.
    Zastanawiała się, co też mógł tu porabiać. Nieskazitelnie biała, wykrochmalona koszula z krótkim rękawem i ciemne spodnie nie przypominały wakacyjnego stroju. Poza tym był zbyt poważny, zbyt zaaferowany… Na wakacjach nawet Anglicy prezentowali się mniej urzędowo. Właściwie mógłby być lekarzem, pomyślała. Miał jakże charakterystyczny dla lekarzy wygląd człowieka budzącego zaufanie. Wytężyła wzrok, ale nigdzie w samochodzie nie dostrzegła śladu lekarskiej torty. Z niejasnych przyczyn wykluczyła możliwość, że był zwykłym urzędnikiem lub biznesmenem. Po prostu coś nie pasowało. Nie wyglądał również na dyplomatę, chyba że wypełniał jakąś tajną, specjalną misję… Ten pomysł od razu jej się spodobał. Oczywiście, że mógł być szpiegiem! – ucieszyła ją przenikliwość własnego umysłu. Nieugiętość, opanowanie, samokontrola, ledwie uchwytny władczy rys… Wszystko pasowało jak ulał do tej koncepcji. Nawet chłodna rezerwa i dyskrecja.
    Gdy z rosnącym zainteresowaniem Debora zastanawiała się nad ewentualnym celem jego tajnej misji, mężczyzna spojrzał na zegarek i z trzaskiem zamknął bagażnik. Trzymając pod pachą teczkę, podszedł do przednich drzwi wozu. Folgując wyobraźni, śledziła go zaciekawionymi oczami, tak że gdy nagle zatrzymał się i spojrzał na nią znienacka, przyłapał ją na gorącym uczynku. Jego szare oczy były zimne jak dwa sople lodu i oślepiająco jasne na tle opalonej twarzy. Debora z mdlącym uczuciem w żołądku odniosła wrażenie, że nieoczekiwanie znalazła się w przeręblu.
    – Czy coś się stało? – spytał głosem tak zimnym i twardym jak jego spojrzenie.
    – Nie – odparła nieco zaskoczona, a jednocześnie zadowolona, że znów intuicja jej nie zawiodła. Mężczyzna był rodowitym Anglikiem. Akcent miał tak samo nienaganny, jak powierzchowność.
    – Dlaczego więc tak natarczywie mi się pani przygląda? – spytał niezbyt uprzejmym tonem. – Czy otwieranie bagażnika jest czynnością szczególnie fascynującą?
    Inna dziewczyna prawdopodobnie usiłowałaby zaprzeczać, że w ogóle go obserwowała – ale nie Debora.
    – Staram się oderwać myśli od jedzenia – wyznała bezceremonialnie.
    – Wątpię, by patrzenie na mnie mogło tu w czymś pomóc – powiedział cierpko. – Powinna pani skoncentrować się na widokach.
    – Ludzie na ogół są bardziej interesujący niż widoki – rzuciła z werwą. – Gdy skupiłam myśli wokół pańskiej osoby, natychmiast zapomniałam o lunchu. Od razu zgadłam, że jest pan Anglikiem – dodała triumfalnie – i właśnie zastanawiałam się, co pan tu robi…
    – I do jakich wniosków pani doszła, jeśli można wiedzieć?
    Potargany warkocz Debory zawisł w powietrzu, gdy z tajemniczą miną pochyliła się do przodu i powiedziała konfidencjonalnym szeptem:
    – Pomyślałam, że być może wykonuje pan tu specjalną misję… – Potarła czubek nosa w znanym żartobliwym geście, a jej oczy płonęły wesołością.
    Mężczyzna jednak nie podzielał jej rozbawienia.
    – Z przykrością muszę panią rozczarować – odrzekł z nutą sarkazmu w głosie – ale jestem tylko zwykłym inżynierem.
    – Ach, tak… – Debora trawiła przez chwilę tę informację. Rzeczywiście, sprawiał wrażenie człowieka metodycznego, do znudzenia uporządkowanego… Pedant, pomyślała i dodała na głos: – Powinnam się domyślić.
    Mężczyzna otworzył drzwi od strony kierowcy.
    – W takim razie, skoro wszystko już jasne, zechce pani skierować swą uwagę na inny obiekt. Przed odjazdem chciałbym jeszcze w spokoju przejrzeć raport. – Nie czekając na jej odpowiedź, wsiadł do środka i włączył silnik, by uruchomić klimatyzację.
    Debora wycofała się z posterunku i z rozmachem opadła na siedzenie. Poczuła się tak, jakby nagle uszło z niej powietrze. Ten facet po prostu ją zbył. Odprawił z kwitkiem. Zerknęła przez okno, tym razem dyskretnie, i skonstatowała, że naprawdę był pochłonięty lekturą raportu. A więc skupił się bez cienia trudności. Takiemu to dobrze, pomyślała z goryczą. Syty, więc zadowolony z siebie.
    Skrzyżowała ramiona i tępym wzrokiem patrzyła przez okno. Nie opodal w dolinie rozciągała się tętniąca życiem dżungla, lecz z miejsca, w którym teraz siedziała Debora, nic nie można było zobaczyć poza nieprzeniknionym baldachimem z drzew. Obserwowała przez chwilę, jak ogromny dzioborożec cicho szybuje ponad doliną, a potem znika wśród splątanych gałęzi – ale nie mogła ukryć przed sobą, że całą jej uwagę nadal pochłaniał nieznajomy, zamknięty teraz w swoim samochodzie. Należał do tych wyjątkowych mężczyzn, którzy intrygują od pierwszego wejrzenia i na długo zapadają w pamięć. Nie mogła wprost oderwać od niego natrętnych myśli. Och, do diabła! – zirytowała się w końcu. Takie siedzenie i próżne rozmyślanie nie miało najmniejszego sensu. W przypływie nagłego buntu postanowiła jednak pocieszyć się małym lunchem. O zapłacie za nocleg w Parangu pomyśli jutro. Skoczyła na równe nogi i sięgnęła po torbę, którą umieściła na półce nad swoją głową.
    Ale, o dziwo, torby tam nie było. Ani na półce, ani pod fotelem, gdzie instynktownie sprawdziła. Poczuła, jak żelazna obręcz zaciska się wokół jej serca. Na pewno położyła torbę na półce! Pamiętała, że mocno ją tam wcisnęła. W żaden sposób nie mogła spaść. Na wszelki jednak wypadek Debora przeszukała cały autobus. Torba zniknęła.
    – Nie panikuj! Tylko bez paniki – powtarzała sobie głośno, ale zaklęcie nie skutkowało. W torbie miała wszystkie pieniądze, paszport, bilet lotniczy do Australii… Cały swój majątek.
    Nagle olśniła ją myśl: kierowca! Może ktoś zwrócił mu torbę? I nim zdążyła się nad tym zastanowić, jak oszalała wyskoczyła z autobusu. W tym samym momencie samochód Anglika ruszył z parkingu.
    Debora upadła prosto na bagażnik, dotkliwie tłukąc sobie kolano. Tylko refleks kierowcy i dobry stan hamulców pojazdu ustrzegły ją od poważniejszych obrażeń.
    – Co za lekkomyślność! – Anglik wypadł jak burza zza kierownicy i pomógł swej ofierze wstać. – Nic ci nie jest? – spytał, porzucając w jednej chwili konwenanse.
    – Chyba nie… – Debora wyglądała na bardziej przerażoną wyrazem zimnej wściekłości w jego oczach niż całym wypadkiem.
    – Masz zatem szczęście, choć wcale na nie nie zasługujesz – syknął i nieoczekiwanie puścił jej rękę; zachwiała się na niepewnych nogach i znów wsparła o maskę samochodu. Jak przez szybę docierały do niej dalsze drwiące słowa mężczyzny: – Szukasz śmierci? – indagował bezlitośnie. – A może rzucając się pod mój samochód, chciałaś odwrócić myśli od jedzenia, co?
    – Nie zauważyłam samochodu – wybełkotała, rozmasowując kolano.
    – Bo w ogóle nie patrzyłaś! – W jego głosie brzmiała ledwie powstrzymywana pasja. – Dlaczego, na Boga, nie wysiadasz z autobusu jak normalny człowiek?!
    – Zginęła mi torba – usprawiedliwiła się nieprzytomnym głosem, z nagła uświadamiając sobie pierwotną przyczynę zdenerwowania. Usiłowała stanąć prosto i zrobić krok do przodu, ponieważ dostrzegła wśród gromadki gapiów kierowcę autobusu. Powinna przynajmniej spytać go o torbę…
    Anglik przyglądał się jej niezbornym ruchom z narastającą irytacją.
    – Przed chwilą mogłaś stracić o wiele więcej niż torbę – powiedział jadowitym tonem, wbijając twardy wzrok w jej przerażone niebieskie oczy. – Jesteś absolutnie pewna, że nie ma jej w autobusie? – spytał szorstko, jakby zły na samego siebie, że dał się złapać na kobiecą bezradność.
    – Tak… To znaczy, nie znalazłam jej w miejscu, gdzie ją położyłam…
    Mocno chwycił ją za ramię.
    – Uspokój się! – nakazał twardym tonem, co przyniosło znacznie lepszy efekt niż współczucie. Debora chwyciła głęboki oddech i spojrzała na niego z ufnością. – Tak już lepiej – powiedział po chwili. – Biegając w koło jak wariatka, niczego nie rozwiążesz. A właściwie, dokąd tak pędziłaś?
    – Pomyślałam, że może kierowca coś wie… Może ktoś zwrócił mu torbę, którą wziął przypadkiem…
    – To bardzo mało prawdopodobne – uśmiechnął się z przekąsem.
    – Nic lepszego nie przychodzi mi do głowy.
    – No, tak – westchnął z politowaniem. – Lepiej zrobię, jeśli wszystko sprawdzę sam. Pokaż mi, proszę, gdzie siedziałaś.
    Powinna się właściwie obruszyć na jego szorstkie zachowanie, wyczuwała jednak, że mimo wszystko usiłował jej pomóc. Posłusznie weszła więc za nim do autobusu, opisała torbę i wskazała odpowiednie miejsce na półce.
    Po dokonaniu oględzin chrząknął znacząco i powiedział:
    – A zatem powinnaś zauważyć, jeśli ktoś zdejmowałby torbę z półki…
    – Tak, ale przez większość podróży spałam – wyjaśniła. – A poza tym i tak niewiele bym widziała z powodu kurcząt.
    – Kurcząt? – Popatrzył na nią, jakby całkiem straciła rozum.
    – Kobieta, która siedziała obok mnie, wiozła ogromny kosz z pisklętami. O, popatrz! – Podniosła z podłogi pióro na dowód, że mówi prawdę.
    – Rozumiem – znów westchnął. – No cóż, twojej torby nigdzie nie widzę. Oczywiście, można porozmawiać z kierowcą, ale sądzę, iż to niewiele da. Będziesz musiała pogodzić się z jej utratą. Mam nadzieję, że nie miałaś tam nic cennego?
    – Tylko portmonetkę – odparła przekornie. – I paszport, i bilet lotniczy, i… O Boże, i mój aparat fotograficzny! – Nagle zdała sobie sprawę z prawdziwego ogromu strat i jęknęła żałośnie, załamując ręce. Jej oczy, oszalałe z rozpaczy, wydawały się ogromne jak bezkresne jeziora. – I co ja teraz zrobię? – wykrztusiła.
    Patrzył na nią z niedowierzaniem, jak na dziecko, które opowiada wymyślone historie.
    – Pozwól, że ustalę najpierw właściwy przebieg wydarzeń – rzekł z naciskiem. – A więc chcesz powiedzieć, że włożyłaś wszystkie cenne rzeczy do jednej podręcznej torby, a potem wrzuciłaś ją na zatłoczoną półkę, by każdy mógł z łatwością po nią sięgnąć, czy tak? I na domiar złego ucięłaś sobie smaczną drzemkę?!
    – Ta-ak… – W jednej chwili poczuła się małą, głupią gąską.
    – Dlaczego w takim razie nie wyrzuciłaś jej po prostu przez okno? – ciągnął zajadle. – To byłby równie skuteczny sposób, by się z nią rozstać na zawsze! A nie przyszło ci czasem do głowy, że byłoby jednak lepiej trzymać pieniądze i paszport przy sobie?
    – Och, z początku trzymałam torbę na kolanach – zaczęła się bronić bezradnie. – Ale usiadła przy mnie kobieta, która miała tyle rzeczy, różne pakunki, i kosz z pisklętami… I dwoje dzieci! Musiałam się trochę posunąć, zrobić więcej miejsca. Jedno dziecko wzięłam na kolana, i wtedy… I właśnie wtedy odłożyłam torbę na półkę.
    – No cóż, zachowałaś się uprzejmie, ale los, jak widać, ci tego nie wynagrodził. – Popatrzył na nią pobłażliwie, po raz pierwszy chyba z odrobiną sympatii.
    Debora bezradnie opuściła ręce, walcząc z ogarniającą ją paniką.
    – I co ja teraz pocznę? – powtórzyła płaczliwym głosem. – Bez paszportu, bez pieniędzy, bez biletu… Jestem w kropce. – Oczyma duszy ujrzała bezwzględnych handlarzy niewolników, którzy tylko czekają na takie lekkomyślne panienki jak ona. – O Boże, już nigdy nie pojadę do Australii. Może nawet już nigdy nie zobaczę domu rodzinnego? -jęczała rozpaczliwie, a wyobraźnia podsuwała jej coraz bardziej koszmarne wizje przyszłości. W dodatku w żołądku burczało jej z głodu. – I nigdy już nie zjem lunchu – dokończyła z grobową miną.
    – Śmiem twierdzić, że lunch jest tu najmniejszym problemem – zauważył surowo, widząc jednak, że Debora nerwowo obgryza paznokcie, znów westchnął i dodał: – Posłuchaj, nie ma sensu tak biadolić. Musisz wziąć się w garść i przedsięwziąć jakieś sensowne działania.
    Wysiadł z autobusu, a ona podreptała za nim bezradnie, jakby w tym kłopotliwym położeniu był dla niej jedyną deską ratunku.
    – Zupełnie nie wiem, co mogłabym zrobić… Nie mam pojęcia… – powtarzała załamującym się głosem.
    – Na początku powinnaś jednak porozmawiać z kierowcą – pouczył ją trochę już zniecierpliwionym tonem. – Oczywiście, jeśli mówisz po indonezyjsku.
    – Potrafię powiedzieć tylko dzień dobry i do widzenia – wyznała samokrytycznie.
    – To w istocie nie na wiele się przyda. – Obrzucił chłodnym, taksującym spojrzeniem stojącą przed nim rozczochraną dziewczynę w pogniecionym, przybrudzonym ubraniu. – Co ty właściwie tu robisz, sama w głuszy? – spytał jakby z wyrzutem. – Takie lekkomyślne, niezorganizowane kobiety w ogóle nie powinny być wypuszczane z Anglii.
    – Radziłam sobie doskonale! – zaprzeczyła z godnością, na jaką jeszcze było ją stać.
    – I w efekcie znalazłaś się na kompletnym odludziu bez grosza, pozbawiona dokumentów i biletu. Tylko pogratulować! – Zniecierpliwionym gestem przeczesał palcami włosy, zerkając spod oka na zarumienioną ze wstydu dziewczynę.
    – No, już dobrze – rzekł pojednawczo. – Porozmawiam z kierowcą.
    – Naprawdę? – Na ustach Debory nieoczekiwanie pojawił się promienny uśmiech. – Wielkie dzięki!
    Debora nie należała do klasycznych piękności, jednak jej twarz, pełna osobliwego uroku, przykuwała uwagę. Rzadko kto, patrząc w jej oczy – niebieskie jak chabry i tryskające ciepłym humorem – dostrzegał lekko garbaty nosek i nazbyt wydatne usta. Uśmiech dziewczyny miał zaś tę szczególną moc, że czynił jej twarz nadspodziewanie piękną. Tak właśnie wyglądała teraz.
    Anglik, wyraźnie oszołomiony, zdobył się tylko na lekkie uniesienie brwi.
    – Zaczekaj tu na mnie – rzucił na pozór obojętnie. – Zaraz wracam.
    Debora, nerwowo spacerując tam i z powrotem, pilnie obserwowała, jak stanowczym, sprężystym krokiem podchodzi do kierowcy i zagaja rozmowę. Być może nie przypominał szlachetnych rycerzy, którzy z upodobaniem wybawiali dziewice z opresji, niemniej jednak w tym szorstkim mężczyźnie pokładała wszystkie swe nadzieje na ratunek. Jego chłodne, rzeczowe podejście do problemu budziło w niej zaufanie i działało kojąco na rozedrgane nerwy. Gdy wracał, z ledwością powstrzymała się, by nie wybiec mu naprzeciw.
    – No i co? – spytała gorączkowo.
    – Kierowca nic nie wie. Tak jak podejrzewałem. – Włożył ręce do kieszeni i zmarszczywszy brwi obrzucił Deborę miażdżącym spojrzeniem. – Twoja sytuacja nie rysuje się wesoło. Co zatem masz zamiar zrobić?
    – Nie wiem… – odpowiedziała, bezmyślnie obgryzając kciuk. Próbowała skupić myśli, ale przychodziło jej to z trudem. – Mam nadzieję, że kierowca zawiezie mnie do Parangu – podjęła niepewnie. – Ostatecznie widział mój bilet na początku podróży…
    – A co będzie potem?
    – Potem… Potem może znajdę pracę jako nauczycielka angielskiego – zasugerowała tonem dalekim od optymizmu.
    Anglik popatrzył na nią jak na stworzenie z innego świata.
    – Powiadasz, w Parangu? – powtórzył za nią złośliwie. – Mam nadzieję, że żartujesz! W takim barbarzyńskim miejscu jak Parang samotna kobieta staje się łatwą zdobyczą. A zwłaszcza dziewczyna bez pieniędzy i pozbawiona krztyny zdrowego rozsądku.
    W innych okolicznościach być może poczułaby się obrażona, teraz jednak była zbyt zdenerwowana, by protestować. W dodatku spostrzegła, że jej rozmówca niecierpliwie zerka na zegarek.
    – Spieszysz się – skonstatowała. – Przykro mi, że cię zatrzymuję… Naprawdę nie musisz się o mnie martwić…
    Chciała jeszcze coś dodać, ale nim otworzyła usta, usłyszała głośne burczenie własnego żołądka. Zażenowana zarumieniła się aż po czubek głowy i machinalnie przycisnęła ręce do brzucha w nadziei, że go tym gestem uspokoi.
    Anglik westchnął bezradnie.
    – Na litość boską! – powiedział nieoczekiwanie ciepłym głosem. – Chodź, postawię ci coś do jedzenia, bo inaczej nigdy nie zaczniesz myśleć o sprawach poważnych.
    – Nie musisz nic dla mnie robić – usiłowała protestować, choć perspektywa zjedzenia lunchu wyglądała kusząco. – Poradzę sobie sama.
    – Już to widzę! – zakpił i pociągnął ją za rękę w kierunku restauracji, tam zaś brutalnie posadził przy stole i zamówił coś do jedzenia.
    – To miło z twojej strony – odezwała się cichym głosem, rozmasowując obolały przegub. Mężczyzna nie wyglądał na szczególnego osiłka, okazało się jednak, że uścisk dłoni miał żelazny.
    – Wcale nie staram się być miły – odparł, zajmując miejsce na wprost niej. Wzrokiem pełnym dezaprobaty obrzucił jej niestaranną fryzurę oraz wymięty strój, a potem powiedział jakby sam do siebie: – Im szybciej uporam się z twoim problemem, tym prędzej będę mógł z czystym sumieniem zająć się własnymi sprawami.
    Nastała chwila niezręcznej ciszy. Wreszcie Debora postanowiła wznowić konwersację.
    – Dokąd się udajesz? – spytała.
    – Do doliny Terawati. – Sięgnął do kieszeni po wizytówkę i podał ją Deborze. – Chyba powinniśmy się poznać – powiedział.
    – Gil Hamilton. Hamilton i Douviers. Hydrobudowa w Tanah Terawati – przeczytała. – Mam na imię Debora – powiedziała, zwracając mu wizytówkę. – Debora Clarke.
    Nie była przygotowana na taką reakcję. Wlepił w nią oczy rozszerzone zdziwieniem i swego rodzaju rozbawieniem.
    – Słucham? Powiedziałaś, że jak się nazywasz?
    – Debora Clarke – powtórzyła całkiem zbita z tropu. – Czy coś się stało?
    – Ależ nie – uśmiechnął się filozoficznie. – Po prostu przedziwny zbieg okoliczności. To wszystko.
    Przyglądała mu się uważnie, niczego nie pojmując. Miała nadzieję, że za chwilę usłyszy wyjaśnienia, ale on milczał w zadumie.
    Nie ośmieliła się mu przeszkodzić, podparła więc głowę rękami i podziwiała wspaniały widok na zieloną dolinę. Widmowa mgła nadal przykrywała baldachim z drzew, filtrując przedzierające się przez nią promienie południowego słońca. Gdzieś z bardzo daleka, z głębi dżungli, dolatywało trochę złowieszcze pohukiwanie ptaka.
    – Jak tu pięknie… – Debora rozmarzyła się, na chwilę zapominając o swych przyziemnych kłopotach. Marzenie nadało rysom jej twarzy miękkość, a niebieskim oczom, tak żywo kontrastującym z ciemnobrązowymi włosami, wyraz trochę senny i zamglony. Na ustach błąkał jej się nieśmiały, czarujący uśmiech, który jednak zgasł, gdy tylko spostrzegła, że Gil Hamilton przygląda jej się w dziwnym skupieniu.
    – Myślałem, że nie lubisz kontemplować widoków – rzucił jakby od niechcenia.
    – Wcale nie powiedziałam, iż nie lubię – odrzekła, posyłając radosny uśmiech kelnerowi, który stawiał przed nią ogromny talerz parującego ryżu. – Powiedziałam tylko, że trudno podziwiać panoramę, gdy ma się głowę zaprzątniętą czymś innym. Dobrze wiesz, jakie mam teraz kłopoty. Postanowiłam właśnie, iż muszę jakoś zarobić pieniądze, by dostać się do naszej ambasady w Dżakarcie.
    – Zapomnij o Parangu, jeśli nadal obstajesz przy tym zwariowanym pomyśle – wtrącił tonem nie znoszącym sprzeciwu.
    – Ale przecież nie mogę wrócić do Jatipakanu – zaperzyła się. – Właśnie stamtąd uciekłam!
    – A cóż tam, na Boga, zbroiłaś?
    – Zawsze marzyłam o pojechaniu na Serok – wyjaśniła niespodziewanie radosnym tonem, odkładając na moment sztućce. – To taka dzika, egzotyczna i w pewnym sensie… zmysłowa wyspa. Wydaje mi się, że nikt jej dobrze nie spenetrował. Dowiedziałam się, że w Jatipakanie mogę dostać pracę jako nauczycielka angielskiego, więc wydałam praktycznie wszystkie pieniądze, by tam pojechać. Praca jednak okazała się zupełnie beznadziejna; ogromne klasy stłoczone w maleńkich pomieszczeniach, i na dobitkę żadnych pomocy poza kawałkiem kredy! Ale nie to było najgorsze. Szybko pojęłam, że moja pensja zależeć będzie od dodatkowych świadczeń na rzecz dyrektora szkoły. Łatwo się było domyślić, o co chodzi. Zerwałam więc kontrakt i wzięłam nogi za pas. Właśnie w ten sposób znalazłam się w autobusie do Parangu.
    Na Gilu Hamiltonie ta chełpliwa opowieść nie zrobiła szczególnego wrażenia. Przynajmniej nie dał tego po sobie poznać.
    – Zupełnie nie nadajesz się na samotną turystkę – stwierdził kategorycznie. – Czy naprawdę nazywasz się Debora Clarke?
    – Oczywiście! – odparowała urażona, że wziął ją za oszustkę. – Dlaczego miałabym kłamać?
    – Kobiety lubią kłamać dla zasady – rzekł szorstko.
    – Ale nie ja!
    – Wielka szkoda, w przeciwnym bowiem razie doszedłbym do wniosku, że nasze spotkanie było prawdziwym zrządzeniem opatrzności i zaproponowałbym ci pracę. Ale, widzisz, potrzebuję kobiety, która potrafi udawać, kłamać, wcielać się w różne role… Zbytnia prawdomówność stanowi tu poważny szkopuł… – urwał, a jego jasne, przezroczyste jak kryształ oczy spoczęły ż uwagą na roziskrzonych ciekawością oczach Debory. – Doszedłem do wniosku – podjął po krótkim namyśle – że osoba o tak bujnej wyobraźni, która na poczekaniu potrafi wymyślić historię o szpiegu ze mną w roli głównej – uśmiechnął się porozumiewawczo – bez większych trudności wykreuje postać, o którą mi chodzi…
    – Ależ świetnie potrafię udawać! – nieoczekiwanie zmieniła front, aby tylko nie stracić okazji na zdobycie pieniędzy.
    – Wykonam każde zadanie! – zobowiązała się ochoczo.
    Gil zmarszczył brwi.
    – Nie uważasz, że rozsądniej by było dowiedzieć się najpierw, na czym to zadanie ma polegać? – Sprawiał wrażenie poirytowanego jej beztroską i brakiem jakiejkolwiek przezorności.
    Debora zdawała się jednak niczego nie widzieć.
    – Zrobię wszystko – powtórzyła z żarliwym zapałem. – Wszystko, co zechcesz.
    – Więc dobrze – westchnął jakby z rezygnacją. – Czy potrafisz przynajmniej pisać na maszynie?
    – Tak – odparła bez zastanowienia. – Pracowałam w Londynie jako sekretarka.
    Nie było przecież sensu zwierzać mu się, że w istocie była okropną sekretarką. Kiepsko znała ortografię i stale robiła błędy literowe. Tolerowano ją tylko dlatego, że była sympatyczna.
    – A więc znasz się trochę na pracy biurowej?
    – Och, tak. – Uśmiechnęła się do niego serdecznie.
    Nie wyglądał na całkiem przekonanego. Ze zmarszczonymi brwiami obracał w mocnych, kwadratowych dłoniach widelec, od czasu do czasu posyłając Deborze przeszywające spojrzenie. Jego oczy już poznała; były jasnoszare, o chłodnym metalicznym połysku. Przyjrzała mu się teraz dokładniej. Miał inteligentną twarz, o surowych rysach i stanowczej szczęce. W tej chwili wydawał się wyraźnie przygnębiony i Debora usiłowała zgłębić tajemnicę jego złego nastroju. Nie wyglądał na zdeklarowanego ponuraka; świadczył o tym mimiczny układ zmarszczek wokół oczu i ust. Ma bardzo ładne usta, pomyślała. Chłodne, bezkompromisowe, ale nie pozbawione wrażliwego wyrazu. Przyglądała im się zafascynowana.
    – Jak długo już podróżujesz? – spytał, wyrywając ją z zadumy.
    – Prawie siedem miesięcy. – Obracała w palcach widelec, usiłując przestać myśleć o ustach Gila. – Blisko rok musiałam oszczędzać, żeby pozwolić sobie na tę wyprawę. W dzień pracowałam jako sekretarka, a wieczorami jako kelnerka w barze. Ale opłacało się… – westchnęła i dodała z żalem: – Następnym etapem miała być Australia, ale po stracie biletu chyba już nigdy tam nie dojadę…
    Gil zignorował jej smutną refleksję i powiedział z wyraźnym zadowoleniem:
    – Jak widzę, nie boisz się ciężkiej pracy. To się dobrze składa. Czy zawsze podróżujesz sama? – spytał po namyśle, a Debora odniosła wrażenie, że wypytuje ją o to wszystko nie bez istotnej przyczyny.
    – Tak – przyznała. – Podróżując samotnie, poznaje się więcej ludzi. A poza tym wszyscy moi przyjaciele tak bardzo zajęci są robieniem kariery, że nie chcą przerywać pracy. No i przede wszystkim nie wyobrażają sobie wakacji bez łazienki z gorącą wodą. – Wzruszyła lekceważąco ramionami. – Lepiej być całkiem niezależną.
    – I nie masz chłopaka, który czekałby z tęsknotą na twój powrót? – dopytywał się.
    – Nie. – Spojrzała na niego, zaciekawiona do czego właściwie zmierzał. – Z nikim nie mogę związać się na poważnie
    – wyjaśniła ze wzruszającą szczerością – ponieważ stale planuję następne podróże.
    – I nie obawiasz się niebezpieczeństw? Debora uśmiechnęła się nonszalancko.
    – Już wystarczająco dużo osób się o mnie martwi. Moi przyjaciele, moja rodzina, a także mój pies… Za każdym razem, gdy wyjeżdżam, są święcie przekonani, że widzą mnie po raz ostatni.
    – Ich zdenerwowanie, jak zdążyłem zauważyć, nie jest całkiem pozbawione podstaw – wtrącił Gil z przekąsem.
    – Nigdy coś takiego mi się nie przytrafiło! – Debora zagryzła wargi, z powrotem uświadamiając sobie, w jakie popadła tarapaty. Teraz rzeczywiście miała powód do zdenerwowania!
    Gil nie odzywał się dłuższą chwilę. Raz po raz zerkała na niego z niepokojem, zastanawiając się, czy naprawdę zamierza zaoferować jej pracę. W ten sposób rozwiązałby wszystkie jej problemy…
    – Czy zechcesz mi zaproponować pracę u siebie w biurze?
    – spytała niecierpliwie, przerywając ciszę.
    – W pewnym sensie – rzekł krótko i zmarszczył brwi, jakby niezadowolony, że zmącono mu tok myśli. – Będziesz musiała poza tym udzielać się trochę towarzysko, przyjmować gości…
    – Doskonale! – Wyskrobawszy resztki ryżu z talerza, z żalem odstawiła go na bok, a potem upiła łyk grubo mielonej indonezyjskiej kawy. – To mi się nawet podoba – dodała wesoło. Z pewnością była to lepsza perspektywa, niż wylądowanie w Parangu bez jednej rupii. – Na czym dokładnie polegać będzie moja praca?
    Gil odłożył widelec, którym ciągle się bawił i popatrzył na nią przeciągle. W przejrzystej głębi jego jasnych oczu dostrzegła zakłopotanie.
    – Potrzebuję żony – powiedział.

ROZDZIAŁ DRUGI

    Debora z wrażenia zakrztusiła się kawą.
    – Co takiego? – wymamrotała, opanowując wreszcie niezbyt elegancki napad kaszlu. – Chyba nie mówisz poważnie?
    – Nie jestem w nastroju do żartów – rzekł ponuro. – Potrzebujesz pracy, czy nie?
    – Małżeństwo to chyba coś więcej niż praca! – obruszyła się.
    – Ależ ja wcale nie zamierzam się z tobą ożenić. – Obrzucił jej przybrudzoną czerwoną koszulę i spłowiałe dżinsy spojrzeniem najwyższej dezaprobaty. – Boże broń! – dodał z naciskiem.
    Debora sama sobie nie mogła się nadziwić, że w tak groteskowej, absurdalnej sytuacji poczuła się jednak dotknięta niesmakiem, z jakim odniósł się do perspektywy zostania jej prawowitym małżonkiem.
    – Usłyszałam, że potrzebujesz żony – powiedziała tonem urażonej damy.
    – Powiedziałem jedynie, iż potrzebuję kogoś, kto będzie zręcznie udawał, że jest moją żoną – poprawił ją, nie zważając zupełnie na jej nagłą zmianę nastroju. – A to nie jest zupełnie to samo.
    – Jaki ma być cel tej maskarady? – spytała z nieoczekiwaną powagą.
    Gil ociągał się z odpowiedzią, jakby dopiero zbierał i porządkował myśli.
    – Jak już wiesz, jestem inżynierem – przemówił w końcu, a przeciągła intonacja zwiastowała dłuższą przemowę. – Niedawno założyłem własną firmę budowlaną do spółki z pewnym Francuzem, Pascalem Douviersem. Mamy ambicje stworzyć zespół złożony z najwybitniejszych francuskich i brytyjskich ekspertów. Udało już nam się odnieść pewne sukcesy w kilku przedsięwzięciach w Europie, ale Tanah Terawati jest naszą pierwszą budową na tak wielką skalę. Dzięki niej możemy wejść do ligi mistrzów! Wszystko zależy, czy wygramy przetarg i podpiszemy z indonezyjskim rządem kontrakt na realizację następnego etapu budowy. Właśnie teraz pracujemy nad tym projektem w Terawati…
    – Ale co to ma wspólnego z twoją żoną? – przerwała mu Debora, nie mogąc doczekać się konkluzji. Mogła oczekiwać, że Gil będzie potrzebował sekretarki albo kucharki… ale żony?
    – Zaraz do tego dojdziemy – odrzekł z irytacją. – Musisz poznać tło. Musisz przede wszystkim zrozumieć, jaką wagę przywiązujemy do tego kontraktu.
    Debora w istocie niewiele na razie rozumiała. Przede wszystkim niepokoiło ją, że z taką łatwością mogła sobie wyobrazić pełnienie roli żony tego, bądź co bądź, nieznajomego mężczyzny. Cóż właściwie o nim wiedziała? Co jej przyszło do głowy, żeby w ogóle zastanawiać się nad taką propozycją? Mógł być przecież zwykłym oszustem albo nawet groźnym zboczeńcem… Ale kiedy patrzyła na szlachetne, regularne rysy jego twarzy, trudno było dać temu wiarę. Sprawiał wrażenie mężczyzny, który nie usunął ze swego słownika takich niemodnych słów jak „uczciwość" i „poczucie honoru".
    – Na czym więc polega problem? – zapytała z werwą.
    – Problemem jest żona Pascala, Sylvie… – Urwał i znów zamilkł na dłuższą chwilę.
    – No więc, o co właściwie chodzi? – ponagliła.
    – Sylvie to niezwykle atrakcyjna kobieta… – podjął z pewną rezerwą w głosie. – Tutaj w Terawati ogromnie się nudzi… Och, mówiłem Pascalowi, że popełnia błąd przywożąc żonę w miejsce tak odludne, ale on nie chciał, żeby stale zostawała we Francji.
    – To najzupełniej zrozumiałe – wtrąciła.
    – Jestem odmiennego zdania. – Spiorunował ją wzrokiem. – Żony inżynierów powinny akceptować rozłąkę. Już przed ślubem muszą zdać sobie sprawę, że ich mężowie w przyszłości mogą pracować w miejscach nieodpowiednich dla dam. Moja narzeczona na przykład doskonale rozumie sytuację…
    – Twoja narzeczona? – przerwała mu spontanicznie i szybko odwróciła wzrok, by nie zdołał dojrzeć w jej oczach zawodu. Ogarnęło ją dziwnie bolesne rozczarowanie i nie potrafiła sobie wytłumaczyć dlaczego. – Jeśli masz już narzeczoną, to po co ci tutaj żona? – rzuciła z pozorną obojętnością.
    – Jeśli przestaniesz wreszcie mi przerywać, może w końcu zdołam ci to wytłumaczyć. – Zmarszczył brwi i podjął nie dokończoną opowieść:
    – Usiłowałem ci wyjaśnić, że pracowało nam się z Pascalem dobrze, dopóki nie pojawiła się Sylvie. Pascal większość czasu spędza na budowie, natomiast ja zajmuję się kontaktami z rządem i całą robotą papierkową. Chcieliśmy oszczędzić pieniądze, więc nie sprowadziliśmy sekretarki z Londynu. Ostatnio jednak nastąpiło takie spiętrzenie prac w związku z przygotowywaniem oferty na drugi etap budowy, że Sylvie postanowiła nam pomóc…
    Debora miała w głowie zamęt. Narzeczona? Jaka narzeczona? – w kółko powtarzała w myślach. Chciałaby dowiedzieć się czegoś więcej, tymczasem Gil mówił zupełnie nie na temat. Zrobiła wysiłek, by z dalekich przestworzy nieokiełznanej wyobraźni powrócić do jego opowieści i udało jej się nawet zrozumieć sens ostatnich słów.
    – I co w tym zdrożnego? – spytała.
    – Absolutnie nic, gdyby nie zechciała być pomocną ponad miarę. – Westchnął ciężko. – Pascal często wyjeżdżał w teren na kilka dni, a wtedy Sylvie dłużej zostawała w biurze, potem zaczęła pod różnymi pretekstami wpadać do mojego domku… Zapraszała mnie na kolacje… – Popatrzył w zamyśleniu na dolinę. – W końcu to stało się żenujące…
    – Chcesz powiedzieć, że ona ma na ciebie chrapkę? – wypaliła bez zastanowienia.
    – Nie ująłbym tego w sposób tak trywialny, ale, powiedzmy, coś w tym rodzaju. Oczywiście, znajduję się w sytuacji wielce niezręcznej. Nie mogę przecież zachowywać się impertynencko, ani nawet dać do zrozumienia, że domyślam się, o co jej chodzi… Pascal jest moim przyjacielem i wspólnikiem. Teraz nasza firma przeżywa przełomowy moment i taka niezręczna sprawa, jeślibym oczywiście zechciał ją wyjaśniać, mogłaby fatalnie zaważyć na naszej współpracy.
    – I jak postąpiłeś? – spytała Debora, podejrzewając, że Sylvie musi być osobą bardzo pewną swoich wdzięków, skoro odważyła się prowokować mężczyznę tak sztywnego i zasadniczego jak Gil.
    – Zacząłem dużo rozprawiać o swojej narzeczonej – odparł. – O wiele więcej, niż mówiłbym w normalnych okolicznościach. Ona jest doskonałą sekretarką, tak że w końcu wpadłem na pomysł, by zaraz ją poślubić i przywieźć z Londynu, gdy będę wracał z konferencji. Pomysł wydawał mi się doskonały, tym bardziej że moja narzeczona mogłaby wykorzystać tu swe zawodowe umiejętności i pomóc w pracy biurowej. Sylvie nie miałaby więc pretekstu, by cały dzień siedzieć ze mną w biurze. Sprowadzenie zawodowej sekretarki z Londynu wymagałoby załatwienia dla niej oddzielnego mieszkania i różnych innych formalności… – I dodał po chwili namysłu: – Będę w Terawati jeszcze tylko trzy miesiące, niezależnie od tego, czy podpiszemy ten kontrakt. A jeśli tak się stanie, to zostawię tu samego Pascala. Moja narzeczona nie musiałaby więc siedzieć tu zbyt długo…
    – Odnoszę wrażenie, że to bardzo wyrachowany powód ożenku – stwierdziła Debora ze zwykłą dla siebie szczerością.
    – Obydwoje mamy praktyczny stosunek do życia – powiedział z niezmąconym spokojem. – Na szczęście Debbie, podobnie jak ja, nie ulega romantycznym porywom.
    – Debbie? – spytała Debora głuchym głosem.
    – Ma na imię Debra, ale zwykle nazywam ją Debbie.
    – Co za zbieg okoliczności! – zawołała.
    – Większy, niż podejrzewasz. Nie wiem, jaką pisownię ma twoje nazwisko, ale jej brzmi tak samo: Debra Clark. Bez wątpienia rozumiesz już, o co mi chodzi.
    – Prawdopodobnie nie grzeszę nadmierną inteligencją, ale niestety nie. – O dziwo, była zazdrosna o nieznajomą Debbie, o której Gil wyrażał się z takim uznaniem. Nie mogła powstrzymać się od komentarza: – Dlaczego więc Debbie, skoro jest osobą tak praktyczną, nie przyjedzie sama, żeby cię wybawić z opresji?
    Gil odwrócił wzrok i spojrzał w przestrzeń, jakby trochę zakłopotany.
    – Oczywiście napisałem do niej w tej sprawie, zanim udałem się do Londynu – powiedział półgłosem. – Już kilkakrotnie odkładaliśmy ślub ze względu na różne nie sprzyjające okoliczności. Przypuszczałem, że jako dziewczyna praktyczna i przezorna zrozumie, iż nadszedł właściwy moment.
    – Widocznie twoja narzeczona inaczej zapatruje się na te sprawy – powiedziała Debora z dużą pewnością siebie. Rzadko którą bowiem kobietę satysfakcjonowałby ślub zawierany wyłącznie ze względów praktycznych. Ale gdyby go kochała… czyż nie wyszłaby za niego za mąż bez względu na okoliczności?
    – Powiedziała mi, że potrzebuje więcej czasu na przygotowanie wesela – wyjaśnił Gil, o dziwo, powątpiewającym tonem. – Poza tym fotografie obozu w Terawati chyba ją nieco wystraszyły. Stwierdziła, że woli trzymać się naszego pierwotnego planu i kupić najpierw dom w Londynie, który służyłby nam jako baza między podróżami.
    Debora zerknęła na Gila w zamyśleniu. Zastanawiała się, czy bardzo zabolała go odmowa Debbie. Jego spokojna, chłodna twarz zdawała się nie wyrażać żadnych emocji.
    – A więc ona nie przyjedzie? – spytała z wyraźnym zaciekawieniem.
    – Nie. – W końcu Gil powrócił wzrokiem z dalekich przestrzeni i spojrzał Deborze prosto w oczy. – Wszyscy spodziewają się, że przyjadę ze świeżo poślubioną żoną… Oczywiście, mogę coś zmyślić, nie rozwiąże to jednak problemu Sylvie… Doszedłem zatem do wniosku, że ty mogłabyś przyjechać ze mną… Nikt nie zna prawdziwej Debry Clark. Przedstawiłbym cię jako swoją żonę. Oczywiście musiałabyś pracować jako sekretarka. Byłby to, rzecz jasna, układ czysto formalny. Dobrze ci zapłacę, tak że za trzy miesiące będziesz mogła z powodzeniem pojechać sobie do Dżakarty, a nawet dalej.
    Deborę ogarnęła trema. Zastanawiała się, czy powinna skorzystać z takiej podejrzanej, być może zwodniczej oferty. Jak ułożą się ich stosunki, gdy będą widywać się codziennie, pracować obok siebie, a może i spać razem? Twarz Gila wzbudzała co prawda zaufanie, ale nie powinna chyba brać wszystkich jego słów na serio…
    – Przypuszczam, że nie masz konkretnych planów na najbliższe tygodnie? – zadał retoryczne pytanie, chyba po to tylko, by przerwać jej rozmyślania.
    – Nie, nie mam… – powiedziała machinalnie. Ze zdziwieniem zdała sobie sprawę, że naprawdę rozważa jego zwariowaną propozycję! Wydawało jej się, iż śni na jawie.
    – To się świetnie składa. – Gil odchylił się do tyłu i bacznie obserwował grę uczuć na jej wyrazistej twarzy. – Nie przeczę, że mi na tym zależy, ale byłabyś szalona, gdybyś odrzuciła tę korzystną ofertę.
    – Mogę przecież pojechać do Parangu – przypomniała mu, gorączkowo rozważając wszystkie za i przeciw. – Mam wrażenie, że trochę wyolbrzymiłeś związane z tym niebezpieczeństwa…
    Wzruszył ramionami.
    – Oczywiście wybór należy do ciebie. Nie zapominaj jednak, że bez dokumentów narażasz się na szczególne kłopoty.
    – Z tobą do Terawati również będę jechać bez dokumentów – zwróciła mu uwagę.
    – Mam dobre stosunki z policją w Terawati. Myślę, że mógłbym załatwić ci kartę pobytu na trzy miesiące. Oczywiście mogłabyś poruszać się tylko po najbliższej okolicy… A jeśli w tym czasie wpadłabyś na tak nierozsądny pomysł, by uciekać do Parangu, nie wahałbym się zawiadomić policję, że podróżujesz nielegalnie… – Urwał i dodał po namyśle: – Właściwie mógłbym to zrobić nawet dziś po południu, jeśli zdecydujesz się jechać sama do Parangu. Oczywiście wyłącznie ze względu na twoje bezpieczeństwo.
    – To perfidne z twojej strony! – oburzyła się. A już myślała, że Gil jest człowiekiem honoru! Jakże łatwo mogła popełnić błąd.
    – Życie bywa brutalne – odrzekł ze stoickim spokojem.
    – Ostatecznie to wyłącznie twoja wina, że znalazłaś się w tak pożałowania godnej sytuacji. Gdybyś zachowała się bardziej odpowiedzialnie… – podjął mentorskim tonem, ale Debora już go nie słuchała.
    Jej mózg pracował jak szalony. Jeśli pojedzie do Parangu, może wylądować na posterunku policji, na ulicy albo jeszcze gorzej… A jeśli nawet tej nocy nikt jej nie zatrzyma, co zrobi jutro? Szanse na znalezienie pracy w Parangu, prawdę mówiąc, były wątpliwe…
    – Nie zostawiłeś mi dużego wyboru – oskarżyła go ze sztuczną pewnością siebie.
    – Powinnaś się cieszyć, że w ogóle stoisz przed jakimś wyborem – odparował. – Daję ci szansę pracy, która rozwiąże nam obojgu problemy.
    Debora przesunęła palcem po brzegu szklanki i chwyciła głęboki oddech, by uspokoić nerwy.
    – W takim razie porozmawiajmy o szczegółach tej pracy
    – powiedziała z rezygnacją. – Na czym będą polegać moje obowiązki?
    – Pomoc w biurze i występowanie u mego boku w towarzystwie – rzekł chłodno i rzeczowo. – Spodziewam się, że przekonasz wszystkich, iż jesteś moją żoną. – Popatrzył na nią dziwnie podejrzliwym wzrokiem. – Jeśli spodziewasz się, Deboro – podjął kaznodziejskim tonem – że urządzam tę maskaradę, by zaciągnąć cię do łóżka, to muszę cię od razu rozczarować! Kobiety sprawiają mi ostatnio same kłopoty – dodał z wyrzutem. – W chwili obecnej zainteresowany jestem wyłącznie zminimalizowaniem tych problemów. Poza tym jestem człowiekiem zbyt zajętym, bym miał czas cię uwodzić, nawet jeśli miałbym na to ochotę, a to, szczerze mówiąc, jest mało prawdopodobne – dokończył z naciskiem.
    – Aleś się rozgadał, złotousty – Debora nie mogła się powstrzymać od złośliwego komentarza.
    Gil zignorował zaczepkę i nadal spokojnie wyjaśniał:
    – W moim bungalowie jest tylko jedna sypialnia, którą będziemy musieli dzielić, ale stoją tam dwa pojedyncze łóżka, więc będziemy mogli zapewnić sobie trochę prywatności.
    – A jeśli nie będziemy się zgadzać?
    – Zapłacę ci na tyle dobrze, że będziemy się zgadzać – powiedział tonem nie znoszącym sprzeciwu. – Ale, Deboro… zastanów się dobrze, czy podołasz tym obowiązkom. Nie będziesz przecież mogła zmienić zdania w połowie drogi. Wyszedłbym na skończonego idiotę, gdyby moja świeżo poślubiona żona uciekła po kilku tygodniach. Potraktuj swoje zadania jak poważną, odpowiedzialną pracę.
    Debora zagryzła wargi i nerwowo zerknęła na pasażerów zmierzających w kierunku autobusu. Musiała szybko podjąć decyzję. Parang był miastem niebezpiecznym i, mimo swych przechwałek, perspektywa znalezienia się na tamtejszym bruku, bez jednej rupii przy duszy, przerażała ją. A Gil… Cóż, nie był może czarującym dżentelmenem, ale przynajmniej był Anglikiem, co zawsze napawało otuchą. Szorstki, obcesowy… ale w gruncie rzeczy godny zaufania. Oświadczył bardzo wyraźnie, że nie interesuje się nią jako kobietą… To powinno wystarczyć. Dlaczego jednak czuła się dziwnie urażona? Sama praca zaś wydawała się łatwa. Udawanie mogło być nawet zabawne. A poza tym dzięki temu zajęciu pozostanie dłużej na Seroku – tak jak chciała.
    Czuła, że powraca jej zwykły optymizm. Czyż nie pragnęła przygód? Terawati stanowiło wyzwanie dla jej wojowniczej natury. Usłyszała znajomy warkot silnika. Odwróciła się i popatrzyła na autobus, a potem przeniosła wzrok na Gila Hamiltona. Teraz albo nigdy. Musi się zdecydować. Przełknęła nerwowo ślinę.
    – Zgoda – powiedziała i nagle poczuła, że z podjęciem tej decyzji kamień spada jej z serca.
    – W porządku. – Gil nie należał do mężczyzn, którzy traciliby czas na wylewne podziękowania, ale sprawiał wrażenie, jakby się nagle odprężył i poweselał.
    – Pod jednym wszakże warunkiem… – podjęła.
    – O co chodzi? – Spojrzał na nią zaintrygowany.
    – Nigdy, przenigdy nie nazwiesz mnie Debbie. Mogę udawać twoją narzeczoną, ale nie zniosę zdrobniałej wersji swego imienia – rzekła stanowczo. – Zapamiętaj, że mam na imię Debora.
    Przez chwilę myślała, że Gil zaprotestuje – a tu nagle ponure linie jego twarzy wygładziły się i uśmiechnął się subtelnym, bardzo ujmującym uśmiechem, który ocieplił jego szare oczy, a ustom nadał lekko zmysłowy, tajemniczy wyraz. Zaskoczona tą nagłą odmianą, poczuła, że robi jej się sucho w gardle z wrażenia.
    – Zgoda – powiedział. – Uściśnijmy sobie dłonie na tę okoliczność, Deboro.
    Po chwili poczuła, że jego palce zaciskają się wokół jej dłoni. To był twardy, męski, a jednocześnie serdeczny uścisk. Odczuwała mrowienie całej ręki, gdy ją wreszcie puścił, i patrzyła na nią, jakby szukając na skórze śladów palców Gila.
    Na litość boską, co też wyprawiała? Czy na jawie to było, czy we śnie, że zgodziła się na tak dziwny układ z mężczyzną, którego samo dotknięcie ręki przyprawiało ją o drżenie?
    Po chwili Gil wyjaśnił kierowcy sytuację i zdjął z dachu autobusu jej plecak.
    – Czy to wszystko? – spytał z kwaśną miną.
    Po wielu miesiącach podróży plecak Debory miał wygląd godny pożałowania.
    – Wszystko – potwierdziła, poklepując plecak z czułością. – Nie lubię podróżować ze zbyt dużym bagażem.
    – Zdążyłem to już zauważyć – odparł kąśliwie. Wziął plecak i zaniósł go do samochodu.
    Wydając ogłuszające dźwięki i pozostawiając za sobą czarną chmurę spalin, autobus wyjechał na drogę. Po chwili zniknął za zakrętem i zaległa cisza, zmącona jedynie miarowym brzęczeniem owadów.
    Debora westchnęła.
    – Chyba już za późno na zmianę zdania – odezwała się w zamyśleniu.
    – Święta racja – skonstatował i patrząc na plecak, dodał: – Trzeba będzie go ukryć. Moja żona w żadnym razie nie może z czymś takim podróżować. Poza tym sugeruję, byś się przebrała. – Omiótł jej wygnieciony strój niechętnym spojrzeniem. – Nie masz przy sobie nic trochę bardziej eleganckiego?
    Pomyślała o swoich czterech podkoszulkach, mocno już zużytych; miała jeszcze luźne bawełniane spodnie i niebieską, indyjską sukienkę. To była cała jej garderoba.
    – Nie mam nic, co by ciebie zadowalało – powiedziała chłodno i z godnością. – Możemy schować plecak i powiedzieć twoim znajomym, że linie lotnicze zgubiły moje walizy.
    – To by wyjaśniało, dlaczego nie masz żadnych przyzwoitych rzeczy – zgodził się skwapliwie. – Musisz jednak doprowadzić się do porządku, zanim wyruszymy. Nikt, kto cię zobaczy w takim stanie, nie uwierzy, że jesteś moją żoną!
    – O co ci chodzi? – warknęła.
    – Nie muszę cię chyba przekonywać, że wyglądasz okropnie!
    Debora z wściekłością porwała plecak i obrażona pomaszerowała do restauracji.
    Co on sobie myśli? Na pewno nie wyglądam aż tak źle! Utyskując pod nosem, skierowała się na zaplecze, gdzie kelner wskazał jej pomieszczenie udające łazienkę.
    Nalała wody do miski i spojrzała w maleńkie popękane lusterko wiszące na ścianie. Zamarła z przerażenia. Nic dziwnego, że Gil nie prawił jej komplementów. Włosy miała kompletnie potargane; warkocz rozplótł się, a rozwichrzone kosmyki sterczały wokół szarej, brudnej, spoconej twarzy. Była to twarz niechlujnego kopciuszka. Ręce również miała brudne i na dodatek zniszczone. Wyszorowała je mocno w zimnej wodzie, a potem umyła twarz i czesała swe gęste, ciemne włosy tak długo, aż opadły miękkimi falami na ramiona. Na koniec przebrała się w sukienkę – jedyną, jaką posiadała -o luźnym kroju, z obniżoną talią i dwiema naszywanymi kieszeniami. Sukienka była wygodna, przewiewna, a niebieski kolor podkreślał barwę jej oczu. Wygładziła ją nieco nerwowym ruchem i pełna tremy wyszła przed restaurację w poszukiwaniu Gila.
    Siedział przy stole i w zamyśleniu kontemplował filiżankę do kawy. Nieoczekiwanie uniósł wzrok i spojrzał na Deborę, instynktownie wyczuwając jej obecność.
    – Wielki Boże! – To był bez wątpienia okrzyk podziwu. – Wyglądasz zupełnie inaczej – dodał już stonowanym głosem, jakby w porę się opamiętał.
    Debora niepewnym ruchem dotknęła swojej nowej fryzury.
    – Może tak być? – Okręciła się przed nim z zakłopotaniem.
    Niebieska sukienka zafurkotała wokół jej długich, smukłych nóg, a kaskada lśniących włosów poruszyła się kokieteryjnie na jej ramionach.
    Gil milczał jak zaklęty, pomyślała więc, że zapewne porównywał ją z nienaganną Debbie albo zalotną Sylvie, i poczuła się nagle całkiem nijaka i źle ubrana. Cóż, to prawda, iż stroje nigdy jej nie interesowały. Każdego ranka wkładała to, co akurat miała pod ręką. Teraz po raz pierwszy w życiu pożałowała, że nie posiada nic bardziej eleganckiego do ubrania. To dziwne, ale pragnęła spodobać się temu nieznajomemu mężczyźnie…
    – Obawiam się, że to najlepsze, co mam – odezwała się zakłopotana, podświadomie oczekując komplementu.
    Czekało ją jednak rozczarowanie. Gil chrząknął i zawyrokował:
    – Wyglądasz lepiej. – I to wszystko. A potem prędko dodał: – Chodźmy już. Straciliśmy mnóstwo czasu.

ROZDZIAŁ TRZECI

    Debora nastawiła dmuchawę tak, aby zimne powietrze wiało jej prosto w twarz, i rozparła się wygodnie na siedzeniu. Spod rzęs spojrzała przeciągle na Gila.
    Z rękami na kierownicy patrzył prosto przed siebie. Trudno było przeniknąć jego myśli. Pod maską chłodnej rezerwy Debora wyczuwała siłę i temperament. Być może lubił nadawać twarzy kamienny, nieodgadniony wyraz, ale jego kształtne usta były zadziwiająco namiętne i zmysłowe. Człowiek trudny do rozszyfrowania, pomyślała. I była teraz od niego całkiem zależna… Im dłużej na niego patrzyła, tym bardziej utwierdzała się w przekonaniu, że Gil Hamilton należał do mężczyzn wyjątkowo atrakcyjnych. Z podniecającym dreszczem emocji zastanawiała się, jak to będzie, gdy przyjdzie jej dzielić z nim pokój… Głośno westchnęła, odwróciła od Gila wzrok i wyjrzała przez okno.
    – Co się stało? – spytał szorstko, ale z pewnym zaciekawieniem.
    – Nic, po prostu… – improwizowała – po prostu to będzie trudne wcielić się w kogoś, o kim absolutnie nic nie wiem. Czy Debbie jest do mnie podobna?
    – Ależ skąd! – zaprzeczył gwałtownie. – Nie możecie już bardziej się różnić! Debbie jest zrównoważona, rozsądna i kobieca.
    Debora zrobiła urażoną minę.
    – Ja też jestem kobieca – próbowała się bronić.
    – Nie zauważyłem, byś przywiązywała wagę do swego wyglądu. – Znów nagannym spojrzeniem obrzucił jej strój. – Debbie bardzo o siebie dba. Wszystko ma schludne, uporządkowane… Dzięki tym cechom jest doskonałą sekretarką.
    Debora z zagniewaną miną wyglądała przez okno. Droga była wąska, wyboista, po obu stronach porośnięta bujną roślinnością. Krople porannego deszczu nadal drżały na liściach i gałązkach.
    – Mam nadzieję, że przez najbliższe trzy miesiące nie będę musiała udawać, iż jestem dokładnie taka sama jak Debbie – powiedziała w końcu posępnym, zrezygnowanym tonem.
    – Nie sądzę, żeby ci się to kiedykolwiek udało – odparował. – Na szczęście moi współpracownicy wiedzą o niej jedynie to, że jest wyśmienitą sekretarką.
    – Jak się poznaliście? – spytała.
    – Była moją sekretarką, nim przystąpiłem do spółki z Pascalem. Zgodziliśmy się obydwoje, że na razie będzie rozsądniej, jeśli ona pozostanie w Londynie. Teraz pracuje w City.
    Rozsądnie! – Debora zżymała się w duchu. Czyżby nigdy nie słyszeli o szalonych, gwałtownych namiętnościach? Och, gdyby ona spotkała kogoś, z kim chciałaby spędzić resztę życia, z całą pewnością nie czekałaby ze ślubem! Debbie rzeczywiście musiała być kobietą zupełnie innego rodzaju. Gil wspomniał, że potrzebowała czasu na przygotowanie wesela… To wszystko wyglądało osobliwie…
    – Od jak dawna się znacie? – spytała.
    – Około trzech lat.
    – Trzy lata? – zdziwiła się. Wszak był to ogrom czasu na podjęcie decyzji o małżeństwie.
    – Niektórzy ludzie kroczą przez życie wolno, metodycznie, ale za to robią wszystko jak należy – powiedział z naciskiem.
    – Można tak długo zastanawiać się nad tym, co należy zrobić, a czego nie należy, że w końcu nie zrobi się nic – zawyrokowała.
    – Nie musisz filozofować – powiedział z lodowatym wyrazem twarzy. – Wystarczy, jeśli będziesz właściwie wykonywać swoją pracę.
    – Postaram się – zapewniła go z rezygnacją. Nie chciała się przed sobą przyznać, ale była zazdrosna o Debbie i zła na Gila, że stale ją bierze w obronę. A przecież to właśnie Debbie go teraz zawiodła! – Nie znam twojej narzeczonej i dlatego zadaję pytania. Jeśli ktoś mnie spyta, dlaczego nie pobraliśmy się wcześniej, co mu odpowiem? Że potrzeba czasu, by wybrać kolor lukru na weselnym torcie?
    Gil spojrzał na nią z wyrzutem.
    – Po prostu powiesz, iż na wszystko przychodzi właściwy czas – pouczył ją rzeczowym tonem.
    – Chcesz powiedzieć, że ten właściwy czas nadszedł teraz, gdy przyjechałeś na dwa dni do Londynu, czy tak? – spytała drwiąco.
    Jego do tej pory posępne oblicze nieoczekiwanie się rozpogodziło. Właściwie nie był to uśmiech, a tylko nieznaczne wygięcie warg, które spowodowało, iż pogłębiły mu się zmarszczki w kącikach oczu.
    – A czemu by nie? – Spojrzał chytrze na Deborę, a ona poczuła, że serce jej wykonuje groźne salto mortale. – Po prostu będziesz musiała się przyznać, że już dłużej nie mogłaś beze mnie żyć!
    Debora czuła, że fala gorąca oblewa jej szyję i pozostawia krwawe plamy na policzkach, zmusiła się jednak, by popatrzeć mu w oczy.
    – To ty powinieneś powiedzieć, że nie możesz beze mnie żyć! – odparowała odważnie.
    Gil skoncentrował uwagę na prowadzeniu samochodu.
    – Mam wrażenie, że rychło sami dojdą do takiego wniosku – mruknął pod nosem. Po jego twarzy błąkał się niepokojący, tajemniczy uśmieszek.
    Debora wbiła wzrok w szybę, ale oczami wyobraźni nadal widziała jego twarz, zmienioną pod wpływem uśmiechu.
    – Skoro już wiem, kim jestem i jak się poznaliśmy – podjęła z udawanym ożywieniem – powinnam chyba wreszcie dowiedzieć się czegoś więcej o swym nowo poślubionym mężu. Nie mogę zrobić głupiej miny, jeśli ktoś wspomni, że karierę zaczynałeś jako tancerz w balecie.
    – Na Boga, skąd wiesz? – rzucił zaczepnie. Patrzyła nań oczami szeroko otwartymi ze zdumienia.
    – To niemożliwe! -jęknęła. Gil roześmiał się głośno.
    – Oczywiście, masz rację. Muszę przyznać, że właściwie od zawsze byłem inżynierem. Już jako dziecko bawiłem się na plaży budowaniem systemów irygacyjnych. Nigdy nie chciałem robić niczego innego.
    To było całkiem nie fair z jego strony uśmiechać się tak zabójczo akurat wtedy, gdy z trudnością udało jej Się powstrzymać przyspieszone bicie serca.
    – Szczęściarz z ciebie – powiedziała, zdziwiona, że jej głos zabrzmiał całkiem normalnie. – Ja nie mam zielonego pojęcia, co chciałabym robić, oczywiście oprócz podróżowania. Na razie bawię się świetnie i do niczego nie muszę się przywiązywać.
    – Mam jednak nadzieję, że przez najbliższe trzy miesiące usiedzisz w jednym miejscu?
    – Och, tak. Skoro się zobowiązałam… – Zamyślona popatrzyła przez okno. – Właściwie chciałam zatrzymać się w jednym miejscu na dłużej. Dlatego próbowałam zatrudnić się w Jatipakanie. Podróżuję już wiele miesięcy… Przejechałam przez Turcję, Iran – wyliczała na palcach – Pakistan, Nepal i Indie. Z Indii poleciałam do Tajlandii, a potem przez Malezję i Singapur dotarłam do Indonezji.
    – Czy tak po prostu wędrujesz, gdzie cię oczy poniosą
    – spytał, nie kryjąc dezaprobaty – czy też masz w perspektywie koniec podróży?
    – Jestem w drodze do Australii – wyjaśniła z godnością.
    – Myślałam, że tam poszukam pracy.
    – A co potem?
    – Nie wiem – beztrosko powiedziała Debora, która przecież nigdy nie martwiła się przyszłością.
    – Kiedyś wreszcie będziesz musiała się ustatkować – rzekł surowym tonem.
    – Mówisz zupełnie jak mój ojciec – westchnęła z irytacją.
    – Moi rodzice uważają, że w wieku dwudziestu czterech lat kobieta powinna myśleć już o zamążpójściu, a nie bez celu włóczyć się po świecie.
    – Zgadzam się z nimi w całej rozciągłości – powiedział ze złośliwą nutką. – Dlaczego nie poszukasz sobie odpowiedniej pracy?
    – Och, jestem jeszcze za młoda, by siedzieć w jednym miejscu – zaoponowała żywo. – Po skończeniu studiów zrobiłam kurs sekretarek, by łatwiej znaleźć dobrze płatną pracę i zarobić pieniądze na podróże. Przez rok pracowałam we Francji jako opiekunka do dziecka… Och, to była prawdziwa gehenna! Znacznie lepiej pracować w biurze przez kilka miesięcy, a potem ruszyć w drogę… Może kiedyś się ustatkuję, ale tymczasem nawet nie myślę o zmianie trybu życia.
    – Żyjąc w ten sposób, wiele ryzykujesz – skomentował Gil, gwałtownie redukując bieg przed ostrym zakrętem.
    Wspinali się wąską drogą coraz wyżej i wyżej. Debora czuła przyspieszone bicie serca. Co za widok! Miała rację, że pragnęła przyjechać na Serok. Była teraz w środku dżungli na nie uczęszczanej, bocznej drodze i nie miała pojęcia ani dokąd jedzie, ani co ją czeka na miejscu przeznaczenia. To była prawdziwa przygoda! A Debora uwielbiała przygody. Niepewna przyszłość i niepokojąca obecność siedzącego obok niej mężczyzny stanowiły podnietę dla jej żywej wyobraźni.
    – Być może, że wiele ryzykuję – powiedziała przekornie
    – ale przynajmniej tu jestem! – Ręką zakreśliła horyzont, potem spojrzawszy wojowniczo na Gila, dodała: – A ty? Właściwie, co ty tutaj robisz? Może wcale nie jesteś takim rozsądnym facetem, na jakiego wyglądasz!
    – Zapominasz, że jestem tu służbowo – powiedział tonem, który studził wszelki zapał. – Nie przyjechałem, by się bawić, ani napawać widokami, tylko ciężko pracować.
    – W pewnym sensie ja też jadę do pracy – zauważyła.
    – I mam nadzieję, że o tym nie zapomnisz.
    – Nie martw się. To nie jest trudne zadanie. Po prostu będę udawała zadowoloną z siebie. To powinno ich przekonać.
    – Rozsiadła się wygodniej w fotelu. – A poza tym, kim właściwie są ci „oni"? Czy oprócz Pascala i jego kłopotliwej małżonki jest tam jeszcze ktoś?
    Skrzywił się, słysząc jej nonszalancki ton.
    – Zatrudniamy dwudziestu naszych specjalistów, ale są wśród nas tylko dwie kobiety. Sylvie i Prim. Prim jest pielęgniarką i przy okazji sprawuje opiekę medyczną nad obozem. To całkiem spora społeczność, ponieważ wykonawca zatrudnia cztery razy więcej pracowników niż my i wielu z nich przebywa tu z żonami. – Wyraz dezaprobaty na jego twarzy świadczył, iż nie pochwala takich praktyk.
    – Nie zdawałam sobie sprawy, że wszyscy mieszkacie w obozie – powiedziała Debora, marszcząc nos. – To brzmi dość ponuro… Czy nie moglibyśmy zamieszkać w mieście?
    – Nie, nie moglibyśmy. Zamieszkasz ze mną i nie będziesz się uskarżać. Obóz wcale nie jest ponury. Terawati to małe miasto, więc przed rozpoczęciem prac musieliśmy zbudować bungalowy, aby wszystkim zapewnić mieszkania. Są one całkiem sympatyczne. Poza tym mamy klub z basenem i barem. Terawati leży nie opodal, zaledwie trzy kilometry w dół wzgórza, więc miejscowi kupcy natychmiast ustawili swoje kramy wokół obozu. Ten prowizoryczny bazar przydaje mu miejskiego kolorytu.
    – To brzmi trochę lepiej – pocieszyła się Debora. – Kiedy będziemy na miejscu?
    – Za jakieś trzy godziny.
    Nieskończenie długo jechali w kompletnej ciszy. Pomimo dobrej amortyzacji, samochód trząsł i podskakiwał na wybojach. Przyroda stawała się coraz bardziej monotonna, a droga wiła się bez końca to w górę, to w dół wzgórza.
    Po dwóch godzinach podróży zaczęło padać. Pierwsze krople z siłą artyleryjskich pocisków uderzyły o szybę, a potem nieoczekiwanie czarne chmury na niebie rozstąpiły się i lunęło jak z cebra. Hałas deszczu dzwoniącego o metalową karoserię był tak ogłuszający i złowieszczy, że Debora nie mogła opanować drżenia. Tropikalne ulewy wyzwalały w niej zawsze mieszaninę strachu i podniecenia. Bezwiednie spojrzała do góry, jakby w obawie, czy dach samochodu wytrzyma nieokiełznany napór wodnego żywiołu.
    Gil mruczał coś pod nosem i mocno pochylony do przodu wypatrywał drogi. Włączył światła, ale to niewiele pomogło.
    Nadal nic nie było widać. Zimne, zielonkawe światło płynące z deski rozdzielczej rzucało blady cień na twarz Gila i nadawało jej osobliwy, demoniczny wyraz. Debora patrzyła na niego jak urzeczona. Odcięci od reszty świata kurtyną deszczu, siedzieli w metalowym pudełku jak w pułapce, a przestrzeń między nimi była niebezpiecznie mała i naelektryzowana dziwnym napięciem. Debora walczyła z pokusą, by nie wyciągnąć ręki i nie obdarzyć czułą pieszczotą szorstkiej skóry jego policzka. Pokusa była tak nieodparta, że musiała prawie siłą spleść ręce na kolanach i wbić martwy wzrok w przestrzeń, by nie patrzeć w jego kierunku. Była wewnętrznie tak skupiona, iż nie spostrzegła, że ulewa ustąpiła równie nagle, jak się zaczęła.
    – Jak się czujesz? – spytał szorstko Gil, wyłączając wycieraczki. W ciszy, która zapadła po ulewnym deszczu, szum klimatyzacji brzmiał nienaturalnie głośno.
    – Świetnie! – Debora miała nadzieję, że Gil nie dostrzeże drżenia w jej głosie. Gorączkowo szukała neutralnego tematu do rozmowy. – Jak wyjaśnimy fakt, że nie mam obrączki? – To była pierwsza myśl, która przyszła jej do głowy, gdy tylko spojrzała na swoje ręce.
    – Nie pomyślałem o tym. – Gil zmarszczył brwi. – Może jednak uda mi się znaleźć coś odpowiedniego w Terawati.
    Wczesny tropikalny zmierzch zapadł już, gdy wjechali do miasta. Kluczyli wąskimi uliczkami wśród tłumu przechodniów i nie kończącej się procesji ulicznych handlarzy, którzy głośno i natarczywie zachwalali towary pchane na ręcznych wózkach. Debora z upodobaniem słuchała melodyjnych okrzyków, dzwonienia, buczenia i nawoływania, które razem tworzyły magiczną kakofonię dźwięków. Miasto o tej porze tętniło życiem i wydawało się niezwykle podniecające i kolorowe po monotonnie zielonej drodze przez dżunglę.
    Wsłuchana i wpatrzona w zgiełkliwy egzotyczny tłum, Debora siedziała w samochodzie i czekała na Gila. Wkrótce jego rosła sylwetka pojawiła się w zasięgu wzroku. Widziała, jak toruje sobie drogę przez tłum, a potem przerywa kordon małych chłopców, którzy otoczyli samochód i z niemym zainteresowaniem obserwowali cudzoziemkę.
    – Odbiega od tradycyjnego kanonu, ale nic lepszego nie znalazłem – powiedział, sadowiąc się za kierownicą. – Daj rękę…
    Debora nieśmiało wyciągnęła dłoń, a on wsunął na jej serdeczny palec plecioną obrączkę z kutego złota.
    – Trochę za duża, prawda? – powiedział, cofając rękę.
    – To bez znaczenia… – Pieczołowicie poprawiła obrączkę na palcu i dodała w zamyśleniu: – Jest śliczna…
    Nastała dziwnie krępująca cisza. Po chwili Gil odwrócił się ostentacyjnie i włączył silnik.
    – Jeśli ci się podoba, będziesz ją mogła zatrzymać – rzucił od niechcenia.
    – Jesteś pewien, że nie zechcesz odliczyć jej ceny od mojej przyszłej pensji? – spytała zjadliwym tonem, choć zdawała sobie sprawę, że nie ma powodów do urazy.
    W odpowiedzi uśmiechnął się nieprzyjemnym, zimnym uśmiechem.
    – Aby zapewnić sukces przedsięwzięciu, trzeba najpierw ponieść koszta – odparł.
    Do końca podróży milczeli. Debora odniosła wrażenie, że obóz wyłonił się znikąd, światła zabudowań bowiem skrywał tropikalny las. Była zaskoczona nagłym widokiem porządnych, drewnianych domków ustawionych symetrycznie wzdłuż wyżwirowanych alejek. Południowa roślinność o bujnych, barokowych kształtach łagodziła surową architekturę tego prowizorycznego osiedla. Z okien samochodu widziała wdzięcznie pochylone palmy, kępy bugenwilli i hibiskusa, których jaskrawe kolory gasiła ciemność, a gdy tylko otworzyła drzwi, uderzył ją w nozdrza odurzający zapach kwiatów frangipani, którym parowało gorące, wilgotne powietrze.
    – Co za zapach! – Zerwała biały kwiat z rosnącego przy ścieżce drzewa i przyłożyła do nosa. Owionęła ją słodka jaśminowa woń. Trzymając kwiat przy twarzy, odwróciła się do Gila z radosnym uśmiechem.
    – Deboro…
    Zrobił krok w jej kierunku, ale nim zdążył przemówić, nieoczekiwanie w domku zapaliły się wszystkie światła, a po chwili na werandę wyległa rozbawiona gromadka ludzi.
    – Niespodzianka! Niespodzianka! – przekrzykiwali się wesoło.
    Debora popatrzyła z zakłopotaniem na przerażoną twarz Gila. Gdyby naprawdę byli młodą parą, zapewne cieszyłaby się, że koledzy Gila zorganizowali na ich cześć powitalne przyjęcie. Ale w tych szczególnych okolicznościach…
    – O rety! – wyrwało jej się z głębi serca.
    Komentarz Gila był bardziej dosadny, na szczęście goście na werandzie nie mogli go usłyszeć. Rozciągnął usta w sztucznym uśmiechu, wziął Deborę pod ramię i poprowadził w stronę światła.
    – Do licha, naprawdę sądzisz, że nam się to uda? – szepnęła zdjęta strachem, jak aktor przed premierowym występem.
    – Kości zostały rzucone – odparł i mocniejszym uściskiem ręki dodał jej odwagi.
    Gdy wchodzili po schodkach na werandę, ktoś zaczął radośnie gwizdać marsza weselnego. Debora, oślepiona światłem, zmrużyła oczy i uśmiechnęła się z wdziękiem. Ramię Gila, mocne jak granit, dodawało jej otuchy; rękę miał chłodną, mimo panującego upału, przyjemną w dotyku…
    – Gil! – Krępy mężczyzna wyszedł z tłumu i mocno uścisnął Gilowi dłoń. Miał ciemne włosy i smagłą twarz o rysach niezbyt regularnych, która w dziwny sposób przykuwała uwagę. – Witaj w domu! – powiedział wesoło.
    Gil z właściwą sobie powściągliwością uśmiechnął się do przyjaciela i przedstawił go Deborze:
    – Mój przyjaciel i wspólnik, Pascal Pouviers. Pascalu, oto moja… – na ułamek sekundy zawahał się – oto moja żona.
    Pascal przyglądał się Deborze z nie skrywanym zainteresowaniem.
    – Nareszcie przyjechałaś, Debbie! – Piwne oczy Pascala tryskały radością.
    – Mam na imię Debora- poprawiła go stanowczym tonem i wyciągnęła rękę na powitanie.
    Pascal uścisnął jej dłoń, a potem francuskim zwyczajem ucałował ją w oba policzki.
    – Urocza! – powiedział do Gila ze szczerym podziwem. – Pełna naturalnego wdzięku i bardzo angielska. Gratuluję, przyjacielu. – A potem zwrócił się znów do Debory: – Naprawdę ogromnie się cieszymy, że przyjechałaś. Gil tylko pracuje i pracuje, a teraz ma przynajmniej milszą alternatywę – roześmiał się szczerze. – Chodź, przedstawię cię Sylvie. Moja żona nie może się doczekać, aby cię poznać.
    Debora miała na ten temat własne zdanie, ale nim zdążyła cokolwiek powiedzieć, Gil ostrzegawczo zacisnął palce na jej ramieniu. Szybko odwróciła głowę i spostrzegła, że tłum rozstąpił się, aby przepuścić uderzająco piękną kobietę.
    Sylvie miała śnieżnobiałą skórę, ciemne, lekko skośne oczy i wydęte, kapryśne usta. Krótko obcięte włosy w kolorze hebanu podkreślały doskonały kształt czaszki, a sprężyste, kocie ruchy zwracały uwagę na jej wspaniałą figurę.
    Jakby ignorując Deborę, położyła dłonie na ramionach Gila i pocałowała go w oba policzki. Podobne powitanie w wydaniu Pascala miało przyjacielski charakter – ona jednak pocałowała Gila z ostentacyjną zażyłością.
    – Stęskniliśmy się za tobą, Gil – powiedziała półgłosem, wymawiając jego imię na francuską modłę, co nadało mu bardzo pieszczotliwe brzmienie.
    Debora mimochodem zmarszczyła brwi. A więc to była Sylvie! Miała w sobie ten uwodzicielski czar, któremu żaden mężczyzna nie potrafił się oprzeć. Po raz pierwszy zaświtała Deborze myśl, czy naprawdę Gil zamierzał ją zniechęcić. Zerknęła na niego spod oka. Minę miał jak zwykle obojętną, ale co się kryło w zakamarkach jego umysłu?
    – Poznaj moją żonę – powiedział.
    Sylvie omiotła Deborę przeciągłym, badawczym spojrzeniem. Żaden szczegół urody, figury i stroju Debory nie uszedł jej uwagi.
    – A więc to jest nasza mała Debbie! – odezwała się po chwili nieznośnie protekcjonalnym tonem, który podziałał na Deborę jak czerwona płachta na byka.
    – Nie taka znów mała – odcięła się ostro, świadoma, że dorównuje Sylvie wzrostem. – A poza tym na imię mam Debora.
    – Gil zawsze mówił nam o swojej Debbie…
    – Ale już nie mówi!
    Spoglądały na siebie z wyraźną niechęcią, podczas gdy Gil i Pascal zajęli się rozmową o postępie robót budowlanych.
    – Słyszałam, że zdecydowałaś się tu przyjechać, aby pomóc Gilowi w biurze – mówiła Sylvie tym samym protekcjonalnym tonem, jakby chciała zasugerować, iż Gil ściągnął Deborę do Indonezji wyłącznie dlatego, że jest dobrą maszynistką.
    – Och, czegóż się nie robi dla ukochanego mężczyzny, prawda? – powiedziała Debora z przesadną słodyczą w głosie i oparła policzek o ramię Gila, wprawiając go w niemałe zakłopotanie. – Już tak długo byliśmy zaręczeni… – Musi wyraźnie dać do zrozumienia Sylvie, że jej bliska znajomość z Gilem trwa od lat. – Będę pomagać Gilowi nie tylko w biurze, prawda, kochanie? – Gil spojrzał na nią badawczo, ona zaś ciągnęła: – Właśnie mówiłam Sylvie, jak to cudownie, iż znowu jesteśmy razem. To straszne, że tyle lat byliśmy rozdzieleni, nieprawdaż?
    – Straszne – przyznał zdawkowo, wyraźnie zaskoczony werwą, z jaką Debora radziła sobie z rolą szczęśliwej żony.
    – Ale teraz te wszystkie lata powetujemy sobie – podjęła i skromnie spuszczając oczy, dodała: – Będziemy przecież ze sobą całe dnie i… noce.
    Zauważyła z satysfakcją, że Sylvie zrzedła mina, natomiast wyraz twarzy Gila był nieodgadniony. O stanie wewnętrznego napięcia mogło świadczyć jedynie lekkie, nerwowe drżenie mięśni na jego policzku.
    – Szkoda, iż nie możecie sobie pozwolić na prawdziwy miodowy miesiąc – wtrącił życzliwie Pascal. – Biedna Debora przyjechała prosto do pracy.
    – Och, nic nie szkodzi. – Debora przybrała minę osoby statecznej, a potem zerknęła prowokująco na Sylvie. – Najważniejsze, że wreszcie jesteśmy razem – dodała.
    – Trzy miesiące szybko miną. – Gil usiłował przejąć ster rozmowy, by rozładować wyraźnie odczuwane napięcie między kobietami. – Zdążymy jeszcze pojechać na prawdziwe wakacje.
    – Doskonały pomysł – rzekł Pascal. – Przynajmniej będziesz już wiedział, czy wygraliśmy ten przetarg, czy nie. I dokąd to chcielibyście pojechać?
    – Do Australii – powiedziała Debora.
    – Na Bali – wpadł jej w słowo Gil. Spojrzeli na siebie skonsternowani.
    – Widzę, że nie ma zgody – powiedziała Sylvie z tajemniczą miną.
    – W drodze do Australii zatrzymamy się na Bali – wybrnął gładko Gil i spojrzawszy na Deborę, dodał miękko: – Czyż nie mam racji, kochanie?
    – Nie mogę się już doczekać. – Debora zatrzepotała powiekami, zastanawiając się, czy nie powinna teraz pocałować swego męża w policzek. Ostatecznie zabrakło jej jednak odwagi.
    – Pascalu, nie powinniśmy zatrzymywać Debory wyłącznie dla siebie – powiedziała Sylvie stanowczym tonem.
    – Wszyscy tu pragną ją poznać. Przedstaw ją, proszę, reszcie towarzystwa.
    – Święta racja, kochanie! – Pascal zaoferował Deborze ramię. – Zaniedbuję swe obowiązki, moja droga. To ja zaprosiłem tu wszystkich, żeby zrobić wam niespodziankę, więc, jak sądzę, powinienem pełnić honory domu. Gil nigdy by nie pomyślał o wydaniu przyjęcia na swoją cześć. Wiesz, jaki jest skromny i zamknięty w sobie… Ale wszyscy chcieli świętować jego wesele, ponieważ jest bardzo lubiany i ceniony. To twardy, nieustępliwy człowiek, ale jednocześnie niezwykle sprawiedliwy. Doskonały z niego pracodawca.
    – A jak wam się współpracuje? – podjęła, wyczuwając, że Pascal ma ochotę pochwalić się osiągnięciami firmy.
    – Działamy zaledwie od osiemnastu miesięcy – objaśnił
    – ale już dużo osiągnęliśmy. Założenie własnego przedsiębiorstwa było dość ryzykowne, jednak okazało się szczęśliwym pomysłem. Jeśli wygramy przetarg na drugi etap tutejszej budowy, nasza przyszłość jest zapewniona. I muszę przyznać, że to głównie zasługa Gila. – Nalał kieliszek szampana i podał go Deborze. – Jestem niezłym inżynierem, owszem, może nawet błyskotliwym projektantem, ale to Gil stanowi siłę napędową naszej spółki. Jakże on potrafi sprytnie negocjować! I nie masz pojęcia, jaki z niego świetny organizator!
    – Pascal rozgadał się jak prawdziwy Francuz. – Bez niego nasze projekty nie miałyby szans na realizację…
    Debora z zainteresowaniem wysłuchała całej przemowy.
    – Cieszę się, że jesteście dobrymi przyjaciółmi – powiedziała na koniec, upijając łyk szampana.
    – Tak, jesteśmy dobrymi przyjaciółmi… – Pascal patrzył w zamyśleniu na Gila, który nadal stał obok Sylvie, ona zaś położyła rękę na jego ramieniu i mówiła coś cichym, poufałym głosem. – Nie chciałbym, aby coś stanęło między nami…
    – Pascal westchnął i spojrzał na żonę posępnym wzrokiem.
    – Cieszę się, że tu jesteś. – Posłał Deborze trochę wymuszony uśmiech. – To się dobrze składa ze względu na Gila… ze względu na nas wszystkich… – Znów zerknął na Sylvie i powiedział jakby sam do siebie: – Naprawdę cieszę się, że tu jesteś.

ROZDZIAŁ CZWARTY

    Wkrótce otoczył Deborę spory wianuszek ludzi. Wszyscy okazywali jej sympatię i sprawiali wrażenie zachwyconych jej przyjazdem do Indonezji. Wydawało się, że Sylvie była jedyną osobą, która tego zachwytu nie podzielała.
    Deborze, którą stale komplementowano i dolewano szampana, humor dopisywał. Nie musiała udawać, że bawi się świetnie. Zawsze lubiła poznawać nowych ludzi, uwielbiała wesołe rozmowy i śmiech, była więc w swoim żywiole.
    Tylko czasami, w ulotnych chwilach, wszystko wokół nabierało cech nierzeczywistych… Czy tej nocy – a może to był poranek? – mogła przypuszczać, że nazajutrz weźmie udział w podobnej maskaradzie?
    Od czasu do czasu poszukiwała wzrokiem Gila i za każdym razem znajdowała go w tym samym miejscu – u boku nieodłącznej Sylvie. Wśród radośnie podnieconych ludzi wyglądał jak nieruchomy głaz – samotna, zimna skała pośrodku wzburzonego morza. Ani razu nie spojrzał ha Deborę. Urażona, pociągnęła kolejny łyk szampana.
    Czyż nie powinien okazać choć trochę zainteresowania świeżo poślubionej małżonce, zamiast pozwalać się adorować tej bezwstydnej Francuzce! Sylvie, wsparta o jego ramię, śmiała się właśnie głębokim, uwodzicielskim śmiechem, który drażnił Deborę.
    W krótkim czasie dziewczyna stała się duszą towarzystwa.
    Na złość Gilowi postanowiła pokazać, na co ją stać. Być może nie miała takiego sugestywnego śmiechu jak Sylvie, ani jej niezwykłej urody, ale za to potrafiła z wdziękiem opowiadać, zmyślać na poczekaniu niestworzone historie ze swego rzekomego narzeczeństwa z Gilem, tak że goście wokół niej cudownie się bawili i zaśmiewali do rozpuku. Uznała za punkt honoru przekonać wszystkich, że naprawdę są małżeństwem – stosownie zresztą do jego życzeń!
    W pewnej chwili niska, pulchna dziewczyna z burzą loków i wesołymi, brązowymi oczami, która przedstawiła się jako Prim, odciągnęła Deborę na bok.
    – Primrose, jeśli nie uznajesz zdrobnień – wyjaśniła. – Nie znoszę jednak tego imienia, tak więc wolę Prim. Ogromnie chciałam cię poznać – mówiła. – Zupełnie nie potrafiłam sobie wyobrazić dziewczyny Gila! Zawsze był taki powściągliwy, taki pełen rezerwy… -Ściągnęła brwi, szukając właściwego słowa.
    – Zamknięty w sobie – podsunęła życzliwie Debora, znów zerkając na Gila kątem oka. Rozmawiał właśnie z kilkoma mężczyznami; choć był odprężony i uśmiechnięty, po twarzach jego kolegów znać było, że cieszy się tu wyjątkowym autorytetem. Oczywiście Sylvie nadal krążyła wokół niego. Debora posłała jej mordercze spojrzenie. Och, dlaczego Gil wreszcie się jej nie pozbędzie!
    – Właśnie! Zamknięty w sobie – podchwyciła Prim i westchnęła. – Chyba to właśnie sprawia, że jest tak nieodparcie atrakcyjny. Taki nieosiągalny, a zarazem porywający… Rozumiesz, o co mi chodzi?
    Debora znów patrzyła na Gila. To dziwne, że jego twarz wydawała się tak bardzo znajoma…
    – Tak, rozumiem cię doskonale – odparła grzecznie.
    – No i w końcu mam okazję poznać pogromczynię Gila! – rzuciła Prim z satysfakcją w głosie.
    – Pogromczynię?
    – Wiesz, Gil sprawiał zawsze wrażenie mężczyzny niedostępnego – powiedziała przepraszająco Prim. – I bardzo chłodno spoglądającego na świat… Gdy o tobie mówił, opowiadał na przykład, że jesteś doskonalą sekretarką, ale nigdy nie wspomniał, że masz tak niesamowicie niebieskie oczy…
    Nic dziwnego, pomyślała Debora, a Prim pochyliła się ku niej i ciągnęła konfidencjonalnym szeptem:
    – Prawdę mówiąc, Deboro, trochę obawiałam się twojego przyjazdu. Na podstawie opowiadań Gila, wyobraziłam sobie, że będziesz sztywną, elegancką damą, taką z nosem zadartym do góry, i wszyscy będziemy musieli przy tobie uważać na nasze maniery. Teraz jednak widzę, iż jesteś całkiem inną dziewczyną, i potraktuj to jako komplement!
    Debora roześmiała się do własnych myśli. Prim nie mogła być bliższa prawdy. Oczywiście, że była inna, a w dodatku wcale nie chciałaby być podobna do Debbie. Narzeczona Gila wydawała się jej taka nudna… Miło było słyszeć, iż także Prim, a może i pozostali przyjaciele Gila, podzielają tę opinię.
    – Jestem całkiem inna – zapewniła stanowczo. – Gil musiał żartować, gdy opowiadał o mnie takie historie.
    – W każdym razie robił to bardzo przekonywająco – powiedziała Prim tonem lekkiej przygany. – Kto wie, może ciebie prawdziwą chciał mieć wyłącznie dla siebie? W każdym razie potwierdza się obiegowa opinia, że przeciwności się przyciągają. A gdy mężczyzna taki jak Gil się zakocha, zakochuję się na śmierć i życie – zakończyła Prim optymistycznie.
    Czyżby Gil zakochał się w Sylvie bardziej, niż chciał się do tego przyznać? – zastanawiała się Debora z miną wielce ponurą. Czyżby żona miała służyć mu za parawan?
    – Jeśli nie byłabym tak szaleńczo zadurzona w Michaelu – paplała beztrosko Prim – o czym wszyscy dobrze wiedzą, myślę, iż byłabym o ciebie trochę zazdrosna. Widać, że Gil cię uwielbia.
    – Naprawdę? – Debora ugryzła się w język. Nie powinna zadawać tak głupich pytań.
    Prim popatrzyła na nią z pewnym zdziwieniem.
    – Och, co prawda, próbuje zachowywać się obojętnie, nie chce zmienić swego wizerunku – powiedziała – ale przecież łatwo zauważyć, iż nie może od ciebie oczu oderwać. Gdy mu się wydaje, że nikt nie patrzy, wodzi za tobą wzrokiem.
    Debora bezwiednie spojrzała przez ramię, i w tym momencie również Gil uniósł wzrok. Ich spojrzenia na ulotną chwilę spotkały się. Debora zarumieniła się i pospiesznie odwróciła do Prim.
    – A widzisz? – Prim uśmiechała się z satysfakcją. – To bardzo romantyczne, bardzo. Patrzeć, gdy drugie tego nie widzi. Nie wyobrażam sobie, jak mogliście tak długo czekać ze ślubem! Tacy zakochani! A ślub? – dopytywała się. – Ślub musiał być wspaniały, prawda? Mogłabym chociaż zobaczyć zdjęcia?
    Debora patrzyła na nią osłupiała. Zdjęcia… Jakże mogli zapomnieć o zdjęciach!
    Nieoczekiwanie w sukurs przyszedł jej Gil. Podszedł z tyłu cichaczem, ale jakimś siódmym zmysłem wyczuła jego obecność i odwróciła się instynktownie.
    – Przyniosłem ci szampana – powiedział obojętnym tonem, wyjmując jej z ręki pusty kieliszek i zastępując pełnym. Przynajmniej raz był sam, bez nieodłącznej Sylvie.
    – Prim właśnie pytała o nasze zdjęcia ślubne… – odezwała się Debora nie swoim głosem, ponieważ nagłe dotknięcie jego ręki dziwnie ją zelektryzowało.
    – Czyżby Debora nic ci nie powiedziała? – rzucił śmiało, jakby przygotowany na każdą ewentualność. – Linie lotnicze zgubiły jej bagaż!
    – A miałam tam wszystko, również fotografie – wyjaśniła Debora znacznie pewniejszym głosem.
    – Och, co za szkoda! – Prim nie posiadała się z żalu. – Może będziecie mogli wywołać nowe z negatywów? A wesele? Myślę, że nie było czasu na huczne wesele? – dopytywała się niestrudzenie.
    – Bawiliśmy się jednak świetnie, nieprawdaż, Gil? – powiedziała szybko w obawie, by jej nie ubiegł i nie zaczął opowiadać innej wersji od tej, którą podała przed chwilą towarzystwu. Opisała bowiem swoje mityczne wesele, puszczając wodze wyobraźni i zastanawiała się teraz z pewnym rozbawieniem, jak Gil przyjmie te rewelacje, jeśli do niego dotrą.
    – Właśnie usłyszałem o tym od Rogera – powiedział z kamienną twarzą. – Wyobraź sobie, jakie musiało być jego zdziwienie, gdy powiedziałem mu o naszym cichym ślubie.
    Debora spuściła oczy pod jego morderczym spojrzeniem. Być może trochę przeszarżowała, ale Roger tak się śmiał, że nie mogła powstrzymać się, by nie dodać jeszcze kilku pikantnych szczegółów.
    – Oczywiście powiedziałem Rogerowi, iż jesteś trochę egzaltowana i skłonna do przesady – dodał z ostrzegawczym naciskiem.
    Prim przysłuchiwała się tej zagadkowej wymianie zdań z wyrazem zdumienia na twarzy. Ponieważ jednak nie przywykła do dłuższego milczenia, po chwili odezwała się z nową werwą:
    – To wspaniale, że udało wam się w ciągu zaledwie tygodnia zorganizować przyjęcie. Czy odbyło się w domu, czy w hotelu?
    Debora już otwierała usta, ale tym razem Gil był szybszy.
    – W hotelu – rzekł tonem, który nie zachęcał do dalszych pytań, ale Prim trudno było poskromić ciekawość.
    – Jaką miałaś suknię, Deboro? – spytała słodkim głosikiem.
    Gil westchnął zrezygnowany, ale Debora pochwyciła swą szansę. Niech no tylko zaprzeczy! – pomyślała mściwie. Jako dziecko widziała na obrazku ślub Kopciuszka i teraz opisała jej suknię z najdrobniejszymi szczegółami.
    – Miałam długą, kloszową halkę – prawiła z pietyzmem
    – a wierzch z jedwabiu ułożonego w falbany i wyszywanego perłami. Och, cóż to była za suknia! – W lekko przerażonych oczach Gila zauważyła pełne podziwu niedowierzanie. Na moment zaświtała jej w głowie myśl, by ubrać go jak księcia z bajki: w lśniące, satynowe spodnie i koszulę z żabotem, ale ostatecznie, gdy ponownie na niego spojrzała, zdjęła ją litość.
    – Wiesz, suknia przypominała jako żywo styl elżbietański
    – zwierzała się Prim. – Sztywny koronkowy kołnierz oraz mankiety… No i oczywiście miałam welon, bardzo długi welon, a we włosach świeże kwiaty.
    – Musiałaś wyglądać cudownie – rozmarzyła się Prim, a Debora nie potrafiła się powstrzymać, by nie posłać Gilowi prowokacyjnego spojrzenia.
    – Gil mówił, że wyglądałam pięknie, prawda, kochanie?
    – Wyglądałaś bardzo ładnie – wycedził przez zaciśnięte zęby.
    – To cudownie, że udało ci się uszyć ją w tak krótkim czasie – powiedziała Prim z lekkim zdziwieniem.
    – Och, miałam ją gotową od lat! – Debora zaczynała się świetnie bawić. – Czekałam tylko, aż Gil przestanie się wykręcać i wyznaczy datę!
    Nerwowy skurcz przeszedł po twarzy Gila.
    – Nie zapominaj, że nie chciałaś porzucać pracy, kochanie. – W jego jasnych oczach pojawił się ostrzegawczy błysk, ale Debora wypiła za dużo szampana, by się nim przejmować.
    – Dawno bym ją rzuciła, gdybyś tylko naprawdę tego chciał – wyznała z żałosną minką.
    – A co z twoimi pozostałymi rzeczami, Deboro? – Prim pospiesznie zmieniła temat, wyczuwając rosnące napięcie. – Czyżbyś wszystko straciła?
    – Niestety. – Debora z udawanym niesmakiem spojrzała na swoją niebieską sukienkę. – Pozostałam w tym, w czym stoję.
    – Biedactwo! W każdym razie to doskonała okazja, żeby Gil kupił ci nowe rzeczy!
    – Wiesz, właściwie nigdy nie przywiązywałam wagi do ubrania – powiedziała Debora. – Noszę po prostu to, w czym mi jest akurat wygodnie.
    – Naprawdę? – Prim wyglądała na zaskoczoną. – O ile dobrze pamiętam – zwróciła się do Gila – mówiłeś, że Debbie nosi się zawsze nienagannie?
    – Tak było w istocie – rzekł. – Ale potem miała ten straszny wypadek… – Smutno pokiwał głową, a Debora nie miała wątpliwości, że odpłaca jej pięknym za nadobne. – I od tamtej pory nie jest już tą samą kobietą.
    – Och, nic nie wiedziałam! – Prim zwróciła się do Debory z miną zawodowej pielęgniarki. -Tak mi przykro. Czy… czy byłaś ciężko ranna?
    – Nic podobnego! – Debora posłała Gilowi lodowate spojrzenie. – Tylko trochę się potłukłam. – Pochyliła się poufale nad Prim. – Widzisz, Gil zawsze uważał mnie za doskonałą. Przebywając z dala od kraju, wyrobił sobie idealny obraz mojej skromnej osoby. I dopiero teraz, kiedy jesteśmy razem, zrozumiał, że nieco odbiegam od ideału. Och, biedak, to musiało być dla niego szokiem!
    – Wybacz, Prim, ale muszę porozmawiać z żoną. – Gil nie wytrzymał dłużej, mocno chwycił Deborę za nadgarstek i pociągnął za sobą. Widziała, że szczęki miał zaciśnięte i nerwowo drżał mu mięsień na policzku, ale nie starała się okazać skruchy. Szła obok męża z uśmiechem przyklejonym do twarzy.
    – Ach, tu cię mam, Gil! – Pascal zagrodził im drogę, nim dotarli do drzwi. – Wszędzie was szukam, moi drodzy. Cisza, proszę! – zwrócił się podniesionym głosem do gości. -Chciałbym wznieść wreszcie toast za naszego nieocenionego przyjaciela i jego uroczą żonę!
    Rozległ się chór życzliwych głosów: „Za Gila i Deborę!" oraz za „Gila i Debbie!", nie wszyscy bowiem wiedzieli, że zdrobniała wersja imienia nie odpowiada pannie młodej.
    Debora starała się nie patrzeć na Gila. Nadal trzymał ją mocno za rękę, a ona zastanawiała się, czy przypadkiem nie żałował już wymyślonej przez siebie maskarady. Oczywiście w tej chwili nie mógł wypaść z roli.
    – Dziękuję wszystkim! – powiedział. – Cieszymy się razem z żoną z waszego serdecznego powitania.
    Było to chłodne, rzeczowe podziękowanie. Koledzy, przyzwyczajeni do jego oszczędnego sposobu wyrażania myśli, roześmiali się życzliwie i ze zrozumieniem. Po chwili błysnęły flesze.
    – Pocałuj pannę młodą! – krzyknął ktoś z tyłu, a potem dały się słyszeć kolejne nawoływania:
    – Prosimy o pocałunek do fotografii!
    Debora zastygła w promiennym uśmiechu; czuła, że Gil rozluźnia uścisk wokół jej nadgarstka, odwróciła więc głowę i spojrzała mu w oczy, pewna, iż dostrzeże w nich przerażenie takie samo, jakie widniało w jej własnych.
    Znać było, że zbladł pod opalenizną, ale jego jasne, krystalicznie czyste oczy nie wyrażały nic.
    – Pocałuj pannę młodą, Gil!
    Debora czuła, że z tej pułapki nie mają już wyjścia, ale szybkość, z jaką Gil znów zacisnął palce wokół jej ręki i przyciągnął ją do siebie, wprawiła ją w zdumienie.
    A potem wszystko działo się jakby w zwolnionym tempie. Czuła, że drży, serce jej tłukło się przeraźliwie. Gil wolno, bardzo wolno pochylał ku niej głowę. A gdy jego usta spoczęły na jej ustach, westchnęła lekko i poddała im się, o dziwo, bez najmniejszego oporu.
    Pocałował ją twardo, niemal brutalnie -jakby chciał ją tym pocałunkiem ukarać. I bardzo szybko oderwaliby się od siebie, gdyby zdradziecka fala nagłego pożądania nie popchnęła ich znów ku sobie. Debora niejasno zdawała sobie sprawę, że powinni już dawno skończyć się całować, że powinni oderwać się od siebie i przywołać na twarz uprzejme uśmiechy – ale ciało jej tuliło się do niego i tęskniła za chwilą, gdy ciepłe, podniecające usta Gila znów spoczną na jej wargach. Jakże mogła kiedykolwiek przypuszczać, że Gil ma zimne usta!
    I trwali w tym uścisku – on gładząc jej gołe ramię, a potem pieszcząc miękką skórę jej policzka, ona wczepiona w jego koszulę – nieskończenie długą, żenująco długą chwilę, aż wreszcie Gil nie bez trudu oderwał się od niej. Debora zamrugała oczami, rozpaczliwie usiłując powrócić do przytomności. Na litość boską, czyż naprawdę to ona całowała przed chwilą z takim oddaniem, zapałem i… uczuciem prawie obcego mężczyznę? Zerknęła na niego zaciekawiona. Oczy miał wpółprzymknięte, nie mogła więc z nich niczego wyczytać. -W końcu był to tylko pocałunek, niewinny pocałunek do fotografii – pocieszała się, ale nadal stała jak wryta, z zakłopotaniem wpatrując się w swoje sandały. Była pewna, że jeśli uniesie głowę, wszyscy poznają po jej twarzy, iż był to ich pierwszy pocałunek…
    Minęła chwila długa jak wieczność – a może tylko tak jej się zdawało? Zdobyła się na odwagę i uniosła głowę. Nikt się nie śmiał, nikt nie wytykał ich palcami. Wszyscy patrzyli życzliwie, z minami zadowolonych z siebie swatów. Tylko jedna para ciemnych oczu nie promieniała szczęściem ani życzliwością.
    Oczy Sylvie wyrażały niechęć i irytację. Debora wojowniczo wysunęła podbródek i posłała Francuzce wyzywający uśmiech. Przysunęła się do Gila i ujęła go za rękę.
    Zerknął na ich splecione dłonie, a potem spojrzawszy Deborze w oczy, na moment mocniej uścisnął jej rękę.
    Nieoczekiwanie wyrosła przed nimi Prim, machając radośnie chusteczką.
    – A to co takiego? – zdziwiła się Debora, gdy Prim bez pytania zaczęła zawiązywać jej oczy.
    – To zasłona – wyjaśniła. – Kupiliśmy wam ślubny prezent i chcemy, aby to była prawdziwa niespodzianka. Jest trochę za duży, by go ładnie opakować…
    – A więc nie jest to kryształowy wazon.
    Debora poczuła się naprawdę zmęczona i wolała, by goście sobie już poszli. Zrezygnowana, podobnie jak Gil, pozwoliła sobie jednak zawiązać oczy i poprowadzić się do sąsiedniego pokoju.
    – Już! – To był radosny głos Pascala. – Prezent od nas wszystkich, kochani. Chcieliśmy uprzyjemnić wam te trzy miesiące i zamówiliśmy je specjalnie dla was! – dodał z dumą. – Możecie już zdjąć opaski!
    Debora zamrugała powiekami, gdy chustka opadła jej z oczu. Stała naprzeciw Gila, a wokół rozbawiony tłum oczekiwał słów pochwały.
    Gil patrzył w dół z miną wielce ponurą. Debora tknięta złym przeczuciem również opuściła wzrok.
    Pomiędzy nimi stało ogromne, małżeńskie łoże.
    – Uff, już po wszystkim! – Odprowadziwszy ostatnich gości, Gil opadł z ulgą na fotel.
    Debora nerwowo spacerowała po pokoju, udając, że ogląda meble i drobiazgi. Nie było tu wiele do oglądania. Wiklinowe fotele i sofa wyściełana gładkimi poduchami, biurko – a na nim starannie ułożone papiery, trochę książek stojących w równym rzędzie na półkach, wreszcie w drugim końcu pokoju stół – a wokół niego krzesła, ustawione z nienaganną precyzją jak w koszarowej kantynie. Dwa zawieszone u sufitu wiatraki mozolnie mieliły parne powietrze, wydając przy tym irytujący dźwięk.
    Jeszcze nie tak dawno Debora marzyła, by goście wreszcie wyszli, a teraz raptownie zmieniła zdanie. Nastrój wywołanej Szampanem euforii ulotnił się gdzieś, a w jego miejsce pojawiło się kłopotliwe zażenowanie. Perspektywa spania z Gilem w jednym łóżku – do niedawna jeszcze iluzoryczna, a teraz namacalnie bliska – napawała ją obawą. Zwłaszcza że tak żywo miała w pamięci pocałunek… Wyraz twarzy Gila również nie skłaniał do optymizmu. Mocno zaciśnięta szczęka świadczyła o ledwie powstrzymywanej złości, a oczy, które śledziły każdy jej ruch, ciskały błyskawice.
    – Mam wrażenie, że wszyscy uwierzyli, iż jesteśmy małżeństwem – powiedziała, by wreszcie przerwać ciszę.
    – Aż do czasu, gdy zaczną porównywać nasze relacje
    – warknął. – Co ci do głowy strzeliło, żeby opowiadać te wierutne brednie?
    – Grałam rolę twojej żony najlepiej jak potrafiłam.
    – Wzięła do ręki miseczkę z fistaszkami i zachłannie je pałaszowała. – Czyż nie za to właśnie mi płacisz?
    – Nie płacę ci za dorabianie mi idiotycznego życiorysu!
    – Wstał, nie mogąc z wściekłości usiedzieć na miejscu i zaczął sprzątać pozostałe po przyjęciu szklanki i kieliszki.
    – Musiałem mieć minę skończonego idioty, gdy Emily Watts opowiadała mi, jak to oświadczałem ci się na plaży w Brighton w strumieniach deszczu!
    – To było na plaży w Bamburgh – poprawiła go z namaszczeniem. – Powiedziałam jej tylko, że siedząc pod parasolem, wypiliśmy butelkę szampana. Wydawało mi się, że nie zaszkodzi nam odrobina romantyzmu…
    – Romantyzmu? A cóż może być romantycznego na plaży w Bamburgh? Zimno, mokro i niewygodnie.
    – Nie zapominaj, że byliśmy do szaleństwa zakochani! Posłał jej mordercze spojrzenie.
    – Byłem szalony, że cię zaangażowałem do tej roli! Zupełnie zapomniałaś, iż miałaś udawać Debbie. Wiedz zaś o tym, że ani ja, ani tym bardziej Debbie, nie widzimy niczego romantycznego w siedzeniu na plaży w środku zimy!
    – Zapewne oświadczyłeś się jej, wysyłając służbową notatkę- mruknęła pod nosem. Usiadła na sofie, odstawiła pustą miseczkę po orzeszkach i sięgnęła po następną. – W każdym razie – ciągnęła – musiałam przecież coś wymyślić. Niewiele opowiedziałeś mi o sobie i Debbie. A ludzi nie interesuje, jak szybko ktoś potrafi pisać na maszynie! Chcą wiedzieć, jak się poznaliśmy, jakie było wesele, jaki jesteś naprawdę przy bliższym poznaniu…
    – Daj już spokój – przerwał ostro. – Z pewnością nikt cię nie prosił o wymyślanie ekstrawaganckich szczegółów. Prawdopodobnie wyszedłem na idiotę – westchnął. – Ty natomiast zachowywałaś się jak komediantka! Bóg jeden wie, co sobie ludzie pomyśleli…
    – Prawdopodobnie pomyśleli, że jestem bardzo dzielna i dobrze wychowana, skoro nie zrobiłam sceny, mimo iż mój nowo poślubiony mąż cały wieczór spędził w towarzystwie innej kobiety – odcięła się z satysfakcją. I dodała: – Myślałam, że chcesz zniechęcić Sylvie. Tymczasem wygląda, iż wprost przeciwnie. Cały czas kręciła się przy tobie i na to jej pozwalałeś! Tęskniłam za tobą, Gil – przedrzeźniała Sylvie z napastliwą dokładnością.
    – Posłuchaj, Deboro, mówiłem już, że nie mogę ryzykować teraz żadnych scen. – Twarz mu sposępniała. – Jeśli powiem jej prosto z mostu, iż nie chcę mieć z nią nic do czynienia, Sylvie rozpęta burzę, po której długo się nie pozbieramy. Jestem pewien, że poleci do Pascala ze skargą, iż próbowałem ją uwieść.
    – Powiem ci jedno… – Debora z hukiem odstawiła miseczkę, dziwiąc się sama sobie, że odczuwa taką przemożną złość. – Pascal nie jest idiotą. Zresztą ona w ogóle z niczym i przed nikim się nie kryje.
    – I właśnie po to tu cię przywiozłem – rzekł lodowatym tonem. – Myślałem, że będziesz miała wystarczająco dużo oleju w głowie, żeby stać przy mnie i odstraszać Sylvie oraz nie odzywać się, gdy cię nie pytają. Ale ty zamiast tego skakałaś jak pchła po całym pokoju i wymyślałaś niestworzone historie ku uciesze gawiedzi! A poza tym bezczelnie flirtowałaś z innymi mężczyznami. Jeżeli w ten sposób zachowuje się przykładna żona…
    – Z nikim nie flirtowałam! – obruszyła się stanowczo. – Sądziłam, że powinnam być miła dla wszystkich.
    – Robiłaś z siebie pośmiewisko! Miałem po dziurki w nosie, gdy zewsząd donoszono mi, jaka jesteś zabawna. Zabawna! Dobre sobie. – Gil parsknął z niedowierzaniem. – Raczej koszmarna! Mówiłeś, że wyglądam pięknie, prawda, kochanie? – Tym razem on przedrzeźniał ją złośliwie. – Co, u diabła, strzeliło ci do głowy?
    – Tak właśnie mówią panny młode – odpowiedziała niewzruszona Debora. – Wiem, bo sama nieraz słyszałam. Debbie powiedziałaby to samo!
    – Debbie by tego nigdy nie powiedziała! – krzyknął, ale zaraz się opanował i tylko groźnie popatrzył na Deborę. – Ona zachowałaby się jak należy… rozsądnie i spokojnie. Byłaby uprzejma dla każdego, ale z pewnym właściwym dystansem. Jestem przekonany, że Sylvie natychmiast by odgadła, iż jest bez szans.
    – Jeśli Debbie jest taka niezastąpiona, to właściwie dlaczego jej tu dziś nie ma? – W głosie Debory brzmiała ledwie powstrzymywana pasja. – To był twój pomysł, nie mój! Byłabym już w połowie drogi do Dżakarty…
    – Raczej siedziałabyś w jakimś ponurym lochu w Parangu bez żadnej nadziei na ratunek! – odciął się złośliwie. – Chcę cię tylko ostrzec, żebyś na przyszłość poskromiła swój niewyparzony język i starała się mówić bardziej do rzeczy. W przeciwnym razie nie zapłacę ci ani pensa. Musisz wbić sobie do głowy, po co tu jesteś i zachowywać się taktownie!

ROZDZIAŁ PIĄTY

    Gil wyszedł na dwór po bagaże, pozostawiając rozwścieczoną Deborę samą w pokoju. Gdy wrócił, rzucił jej plecak na podłogę i odezwał się gniewnie:
    – Lepiej to schowaj głęboko w szafie!
    Debora wyjęła szczoteczkę do zębów, sarong i kostium kąpielowy. Te rzeczy bez wzbudzania podejrzeń mogła zatrzymać. Klęcząc obok plecaka, kątem oka obserwowała, jak Gil precyzyjnymi, zręcznymi ruchami rozpakowuje swoją walizkę. Próbowała trzymać wzrok z dala od małżeńskiego loża, ale na niewiele to się zdało. Perspektywa dzielenia tego łóżka z Gilem stawała się coraz bliższa… Zuchwałość, którą okazała mu podczas kłótni, z wolna z niej ulatywała.
    Cóż, nie mogła już dłużej udawać, że się rozpakowuje. Wstała z determinacją i wcisnęła plecak głęboko do szafy, a potem przysiadła na brzegu łóżka i zapytała:
    – Gdzie będziemy spali?
    – A czego się spodziewasz? – Z hukiem zamknął szufladę po brzegi wypełnioną bielizną. – Chyba nie sądzisz, że wyjdę i z powrotem poproszę o pojedyncze łóżka, ponieważ moja żona rozmyśliła się i nie chce ze mną spać? Będziemy musieli się jakoś przemęczyć. Łóżko wygląda na bardzo szerokie… Myślę, że uda mi się bez specjalnego wysiłku trzymać ręce z dala od ciebie.
    A to świnia! – pomyślała Debora, przypominając sobie jego uwagę, gdy ze złością szorowała zęby w łazience. Wredna, złośliwa małpa! Nic dziwnego, że Debbie nie chciała za niego wyjść. Ciekawe, co w nim szczególnego dojrzała Sylvie? Wcale nie był adonisem! W ogóle nic szczególnego… Był niegrzeczny, nieczuły i wściekle nudny! Och, powinna uciec stąd do Parangu, choćby dziś!
    Opamiętała się jednak. Ucieczka nie leżała w jej interesie. Mógł przecież zawiadomić policję… A nawet gdyby bez przeszkód dotarła do ambasady brytyjskiej w Dżakarcie, nie rozwiązałoby to jej problemów. Ambasada zawiadomiłaby jej rodziców, żeby przysłali pieniądze. A rodziców wcale nie było na to stać. A nawet jeśliby było, nie miała zamiaru ich o to prosić. Powiedziała, że da sobie radę sama i musi teraz dotrzymać słowa.
    O wiele lepiej było pozostać tutaj. Nawet w towarzystwie Gila Hamiltona. Zniesie i jego. Oprócz Sylvie wszyscy odnieśli się do niej życzliwie. Och, z pewnością nie był to najgorszy sposób zarobienia pieniędzy na dalszą podróż.
    Pełna determinacji zawiązała mocno sarong pod pachami i pewnym krokiem weszła do sypialni. Gil leżał już w łóżku. Widziała zarys jego mocnych ramion i torsu pod moskitierą. Leżał na plecach, z rękami pod głową. Prześcieradło podsunięte wysoko, powyżej pasa, poruszało się nieznacznie pod wpływem prądów powietrza, które wytwarzał umieszczony pod sufitem wiatrak.
    Zadowolona, że nocna lampka rzuca zaledwie mglisty snop światła, podeszła do łóżka. Ugięło się i zaskrzypiało, gdy podniosła moskitierę i wślizgnęła się pod nią. Odetchnęła głęboko, wyprostowała nogi i ostrożnie oparła głowę o poduszkę. Leżała sztywno na samym brzegu, przestraszona, że jeśli się poruszy, dotknie Gila.
    – Dlaczego jesteś tak zdenerwowana? – spytał, uniósłszy się na łokciu, aby zgasić lampkę.
    W nieprzeniknionej ciemności dało się słyszeć jedynie brzęczenie owadów i miarowy szum wiatraka. Debora czuła słodki zapach frangipani, sączący się przez okno przysłonięte jedynie metalową siatką.
    – Wcale nie jestem zdenerwowana – odrzekła ze sztuczną pewnością siebie.
    – Chcesz przez to powiedzieć, że podczas włóczęgi przywykłaś do spania z obcymi mężczyznami?
    – Podczas podróży – zaakcentowała słowo „podróż"
    – często przychodzi spać z obcymi ludźmi w jednym pomieszczeniu. Tak jest taniej i praktyczniej. – Starała się, by jej głos brzmiał możliwie obojętnie.
    Łóżko zaskrzypiało alarmująco. Gil odwrócił się na bok, twarzą do Debory.
    – A więc jestem kolejnym towarzyszem podróży na twoim szlaku? – spytał tonem zdradzającym pewien niepokój.
    – Tak – powiedziała stanowczo w nadziei, że jej uwierzy.
    – Wiem, że ty… To znaczy… że my…
    – Co takiego? – spytał, gdy zamilkła zażenowana. Patrzyła na niego w ciemności z pewnym wyrzutem. -
    – Och, przecież wiesz, o co mi chodzi!
    – Wiem – przyznał po namyśle. – Masz zaufanie, że nie wykorzystam tej wspaniałej okazji.
    – Właśnie. Powiedziałeś przecież wyraźnie, że to ostatnia rzecz, o jakiej myślisz. – Gdy już wypowiedziała te słowa, zdała sobie nagle sprawę, iż w jej głosie zabrzmiała nuta goryczy. Dodała więc szybko: – I jest to ostatnia rzecz, o której ja myślę!
    Uniósł się wyżej na łokciu, by przyjrzeć się dokładnie jej twarzy, oblanej teraz srebrzystą poświatą księżyca.
    – Czyżby?
    – Oczywiście! – zaperzyła się. – To, że Sylvie pada przed tobą na kolana, jeszcze nie oznacza, iż żadna kobieta ci się nie oprze.
    – A jakim mężczyznom ty nie potrafisz się oprzeć, Deboro?
    – Na pewno nie takim jak ty! – rzuciła buńczucznie. Roześmiał się głośno.
    – Gdy cię całowałem, odniosłem inne wrażenie – powiedział tonem przechwałki. – Nie spodziewałem się, że kryje się w tobie tyle namiętności.
    Debora wbiła wzrok w wiatrak i modliła się w duchu, by nie usłyszał gwałtownych uderzeń jej serca.
    – Nie mam pojęcia, o co ci chodzi – rzekła z godnością. Gil, szybki jak pantera, chwycił ją za nadgarstki i po chwili zamiast wiatraka ujrzała jego twarz. Patrzyła na niego oczami rozszerzonymi zdziwieniem i pożądaniem. Ledwie wyczuwalny dotyk jego ciała natychmiast rozbudził jej zmysły. A przecież przed chwilą postanowiła go nienawidzić… Czymże więc była ta szalona tęsknota, to dzikie pragnienie, by ponownie poczuć smak jego ust?
    Serce waliło jej jak oszalałe, gdy pochylał ku niej głowę. Musiała zamknąć oczy, by ukryć trawiącą je gorączkę. Na to nie liczyła wcale – na czułe, miękkie muśnięcie jego ust. Raptownie uniosła powieki. Czyżby z niej drwił? W jego oczach, które w świetle księżyca lśniły prawdziwym srebrem, dojrzała figlarne błyski. On zaś w jej oczach musiał dostrzec rozczarowanie, ponieważ, nim znów poszukał jej warg, przelotnie się uśmiechnął.
    Tym razem zachłannie otoczył wargami jej usta, jak gdyby nie mógł się nacieszyć jednym pocałunkiem. Poddała się im bez oporu. Choć puścił jej ręce i z dziecinną łatwością mogła się wyswobodzić, jakaś tajemnicza siła kazała jej zarzucić mu ręce na szyję, gładzić go po włosach i tęsknić za chwilą, gdy znów zadrży pod dotykiem jego warg.
    Kiedy ją nagle puścił, poczuła głębokie rozczarowanie i chciała ponownie się do niego przytulić, ale jego oczy straciły już blask i miały z powrotem wyraz chłodny i nieodgadniony.
    – Teraz już wiesz – powiedział cicho, a ona powoli zdjęła ramiona z jego szyi.
    – Nie powinieneś był tego robić – wyszeptała. – Nie trzeba mi niczego udowadniać. Nie jestem Debbie…
    – Nie. – Gil przesunął się na swoją połowę łóżka. – Z całą pewnością nie jesteś Debbie.
    Debora długo tej nocy nie mogła zasnąć. Nigdy dotąd nie odczuwała takich pragnień, nikt nie rozbudził w niej takiej namiętności. Zamiast nienawidzić tego mężczyzny, który droczył się z nią jak kot z myszą – pragnęła go. Pragnę go, pomyślała bez zdziwienia, przyjmując tę prawdę z dziecięcą prostotą. Pragnęła przytulić się do jego odwróconych pleców, obudzić go i sprowokować do miłości…
    Przekręciła się na drugi bok i szeroko otworzyła oczy. W świetle księżyca dojrzała maleńką jaszczurkę przycupniętą na ścianie. Na zewnątrz w upalnej ciemności roje owadów cieszyły się nocnym życiem. Debora zaczęła wsłuchiwać się w ich nieznośne buczenia, przekonana, że już nigdy nie zaśnie… I nagle – sen to, czy jawa? Znów Gil całował ją i pieścił jak szalony… Ręce wplątał w jej długie włosy i z ustami przy jej ustach szeptał słowa czułe i pełne miłości, a ona jak w transie tuliła się do jego mocnych, nagich ramion…
    – Pobudka, Deboro!
    – Och, nie! – zaprotestowała, wybita z głębokiego snu. – To niemożliwe, żeby już był ranek… – mamrotała niewyraźnie, przekręcając się na drugi bok i wciskając głowę w poduszkę.
    – Już bardzo późno! – Gil energicznym ruchem wyrwał jej jasiek. – Budziłem cię wcześniej, ale spałaś jak kamień, więc zlitowałem się i pozwoliłem ci jeszcze trochę poleniuchować.
    – Poleniuchować? – Półprzytomna niezdarnie sięgnęła po zegarek leżący na nocnym stoliku i z niedowierzaniem gapiła się na wskazówki. – Przecież dopiero wpół do ósmej. Leniuchowanie zaczyna się najwcześniej o dziewiątej!
    – Tutaj zaczynamy pracę o wpół do siódmej – rzekł szorstko, podciągając moskitierę. – Wstawaj już i łaskawie się pospiesz!
    Westchnęła z rezygnacją i usiadła; włosy jak pierzasta chmura zasłaniały jej twarz. Odgarnęła je do tyłu i zamrugała zaspanymi oczami. Gil w letnich spodniach o nieskazitelnej linii i koszuli khaki z krótkim rękawem wyglądał świeżo, rześko i tak elegancko, że omal nierealnie. Rozejrzała się po wnętrzu z uczuciem niejasnego niepokoju. Co ona tu właściwie robi? Po chwili ogłuszyła ją fala wspomnień poprzedniego dnia: utrata torby, jazda samochodem w deszczu przez dżunglę w towarzystwie Gila, pierwszy pocałunek na przyjęciu, a potem – jakby zrodzone na krawędzi snu i jawy, pragnienie, by przytulić leżącego obok niej mężczyznę… Tak, to musiał być sen… Niemożliwe, żeby ten daleki, nieprzystępny i obcesowy człowiek, który musztrował ją teraz z wdziękiem zawodowego sierżanta, ostatniej nocy zasypywał ją pocałunkami…
    Gil skończył podwijać siatkę i popatrzył na Deborę z niemym wyrzutem.
    – Czy… czy chrapałam? – spytała, jedynie po to, aby przerwać żenującą ciszę. Pod wpływem jego spojrzenia ogarniała ją paraliżująca nieśmiałość. Zarumieniona podciągnęła wyżej sarong, który w nocy nieco się rozluźnił.
    – Nie, ale uśmiechałaś się przez sen – stwierdził rzeczowo.
    – Uśmiechałam się? – Posłała mu zaintrygowane spojrzenie.
    – Obserwowałem cię – wyjaśnił. – Spałaś jak suseł i uśmiechałaś się do siebie. To było… dość rozbrajające
    – przyznał niechętnie.
    – Musiało mi się coś przyśnić…
    Zapadła cisza. Czyżby oczekiwał, że zwierzy mu się ze swego snu? Po dręcząco długiej chwili Gil odwrócił się do drzwi.
    – Zrobię śniadanie – powiedział. – Przygotuj się do wyjścia. Tylko się nie grzeb! Nie zapominaj, że przyjechałaś tu do pracy.
    – Nie zapominam – burknęła ponuro.
    Kilka chwil później pod prysznicem stwierdziła, że Gil właściwie miał rację; zgodziła się na tę pracę i powinna wywiązywać się ze swych obowiązków najlepiej jak potrafi. A poza tym znalazła się w przepięknym miejscu i byłoby głupotą zatruwać sobie spędzany tu czas ustawiczną walką z Gilem.
    Zaplotła wilgotne włosy i wyszła na werandę, gdzie przy niewielkim stoliku nakrytym do śniadania czekał na nią Gil. Rozmawiał właśnie ze starszą kobietą ubraną w tradycyjny sarong.
    – To jest Sarmi – przedstawił ją, a Debora uśmiechnęła się serdecznie i uścisnęła jej rękę. – Gotuje dla mnie posiłki
    – wyjaśnił. – Teraz będzie gotować dla nas obojga, ponieważ będziesz zbyt zapracowana w biurze, jak sądzę, by zająć się również kuchnią.
    – Doskonale – Debora z wyraźną ulgą uśmiechnęła się raz jeszcze do Sarmi.
    Jak na osobę, która uwielbiała dobre jedzenie miała mizerne umiejętności kulinarne. Cieszyła się więc, że przynajmniej na tym polu ominie ją miażdżąca krytyka Gila.
    Po zjedzeniu obfitego śniadania wrócił jej wrodzony dobry humor i z miną wielce zadowoloną pomaszerowała u boku Gila do biura. Mijając pachnący krzew frangipani, zerwała jeden kwiat i wpięła sobie we włosy. Uśmiechnęła się do Gila przyjaźnie, on jednak mruknął tylko pod nosem:
    – Będę musiał kupić ci jakieś rzeczy do ubrania. Nie możesz przez trzy miesiące paradować w jednej sukience.
    Biuro mieściło się obok bramy wejściowej, w długim niskim budynku, który od razu przypadł Deborze do gustu, ponieważ nad szeroką werandą romantycznie szumiały palmy. Dwoje pracowników, których jej Gil przedstawił – Deden i Idja – wyglądało bardzo sympatycznie. W pierwszej chwili pomyślała, że praca w biurze może stanowić miłą rozrywkę, lecz gdy rozejrzała się wokół, mina jej zrzedła.
    – Chyba nie będę musiała tego wszystkiego używać – odezwała się z niepokojem, patrząc przerażonym wzrokiem na stojący na biurku komputer, teleks, kserokopiarkę i inne nowoczesne urządzenia.
    Gil uniósł brwi.
    – Twierdziłaś, że byłaś sekretarką- syknął, zerkając przez otwarte drzwi do drugiego pomieszczenia, gdzie pozostawili Dedena i Idję.
    – Byłam sekretarką… – odrzekła. – Ale zawsze pisałam na maszynie do pisania! – dokończyła z większą pewnością siebie.
    – Będziesz w końcu musiała nauczyć się pracować na komputerze – powiedział bez cienia współczucia. – To naprawdę żadna filozofia. Debbie potrafi posługiwać się komputerem nawet we śnie.
    – Moje gratulacje – mruknęła pod nosem, wściekła, ilekroć słyszała o cudownej Debbie.
    – Deden i Idja są przekonani, że jesteś wykwalifikowaną sekretarką – powiedział, nie kryjąc rozdrażnienia. – Mam teraz spotkanie z Pascalem na budowie, sugeruję więc, byś spędziła poranek zapoznając się z instrukcją obsługi. Nie mam czasu uczyć cię osobiście. Po południu wrócę tu i pojedziemy na policję załatwić ci tymczasowe dokumenty. Myślę, że już jutro będziesz mogła zacząć normalną pracę. Tylko proszę, nie zawracaj głowy Dedenowi i Idji. Oni mają mnóstwo roboty.
    Gdy opuszczał pokój, patrzyła z niepokojem na komputer, teleks, fotokopiarkę, zastanawiając się, które z tych diabelskich urządzeń najbardziej ją przeraża. Jej poranny entuzjazm do pracy gwałtownie osłabł. Kto by pomyślał, że w środku dżungli znajdzie się oko w oko z komputerem… Byłaby stokroć szczęśliwsza, gdyby przyszło jej posługiwać się gęsim piórem i gołębiami pocztowymi.
    Z rezygnacją zabrała się do studiowania instrukcji obsługi. Po kilku minutach jednak musiała przyznać się do porażki. Nie zważając na polecenie Gila, weszła do pokoju Dedena i Idji i poprosiła ich o pomoc.
    Debora potrafiła nawiązywać z ludźmi przyjazne kontakty. Ani Deden, ani Idja nie okazali najmniejszego zdziwienia, że wykwalifikowana sekretarka Gila nie ma pojęcia o obsłudze biurowego sprzętu. Wkrótce, śmiejąc się i rzucając wesołe uwagi, wyjaśniali jej podstawy obsługi komputera. Gdy nagle otworzyły się drzwi i stanęła w nich Sylvie, całej trójce uśmiech zamarł na ustach.
    Sylvie władczo uniosła podbródek i spojrzała na nich wzrokiem pełnym dezaprobaty.
    – Widzę, że świetnie się bawicie – zwróciła się prosto do Debory, jakby ignorując Dedena i Idję. – Kiedy ja tu pracowałam, nie starczało mi czasu na pogaduszki.
    Debora popatrzyła na nią z niechęcią.
    – Co cię tu sprowadza? – Oprócz Gila oczywiście, dodała w myślach.
    – Szukam Gila – rzekła Sylvie wyniośle.
    – Gila tu nie ma – powiedziała Debora, przedrzeźniając jej sposób wymowy.
    – A gdzie jest?
    – Wyjechał. Zostaw wiadomość, to mu przekażę. Sylvie wykrzywiła nadąsane usta.
    – To sprawa prywatna.
    – Ależ, Sylvie – Debora uśmiechnęła się słodko – my z Gilem nie mamy przed sobą żadnych tajemnic.
    – Jesteś pewna? – Sylvie odpowiedziała zwodniczym uśmiechem. – Mężowie i żony zwykle mają swoje sekrety…
    – Z miną pełną złości odwróciła się do okna i po chwili złowrogiej ciszy rzuciła: – Czy tych dwoje… nie powinno zająć się pracą?
    – Jeśli masz na myśli Dedena i Idję, to oni właśnie pracują
    – odparła Debora lodowatym tonem, ale gdy obydwoje zerknęli na nią porozumiewawczo i wyślizgnęli się z pokoju, nie usiłowała ich zatrzymać. – I ja także pracuję. A zatem, jeśli nie chcesz zostawić wiadomości dla mojego męża – położyła nacisk na dwa ostatnie słowa – bądź łaskawa wyjść już, byśmy mogli kontynuować pracę!
    Sylvie odwróciła się; w jej czarnych oczach igrały wojownicze błyski.
    – Widzę, że jesteś niezwykle dumna, gdy rozprawiasz o swoim mężu – rzuciła wściekle. – A jak myślisz, dlaczego nie ożenił się z tobą wcześniej? Dlatego, że wcześniej nie potrzebowaliśmy sekretarki! Po co miałby poślubiać kogoś takiego jak ty… Takie dziewczę w znoszonej sukience! Gil potrzebuje prawdziwej kobiety… Przypominam ci więc, że jesteś tu wyłącznie po to, aby pracować!
    Debora wstała. W gruncie rzeczy była zadowolona, że Sylvie nigdy się nie dowie, ile prawdy zawierały jej słowa…
    – Czym jeszcze mogę ci służyć? – spytała jak gdyby nigdy nic, spodziewając się, że brak reakcji bardziej zdenerwuje Sylvie niż cięta riposta.
    – Niczym! – fuknęła Francuzka. – Właśnie miałam zamiar zaproponować Gilowi swą dalszą pomoc, ale teraz męcz się sama!
    Trzasnęła drzwiami tak mocno, że zadrżały drewniane ściany. Debora zdmuchnęła włosy z czoła i podchodząc do Idji, uśmiechnęła się porozumiewawczo.
    – Oto kobieta, która uwielbia sprawiać kłopoty – skwitowała żenującą scenę.
    Reszta poranka minęła spokojnie. Deborze udało się nawet, przynajmniej częściowo, zgłębić tajemnicę komputera, ale do pozostałych urządzeń jeszcze nie zdążyła się dotknąć. Miała głęboką nadzieję, że Gil nie będzie chciał z nich skorzystać jeszcze tego popołudnia.
    O wpół do pierwszej Deden wyskoczył na bazar i przyniósł trzy porcje ostro przyprawionej zupy z kurczaka.
    – To jest soto ayam – wyjaśnił Deborze. – Nasza narodowa potrawa. Codziennie będę przynosił ci coś innego i niedługo poznasz całą naszą kuchnię – obiecał.
    W przyjacielskiej atmosferze jedli razem lunch; Debora chciała poznać kilka indonezyjskich słów, więc uczyli ją cierpliwie trudnej wymowy, zaśmiewając się przy tym do łez. Gdy Gil stanął w drzwiach, swobodna atmosfera nagle prysła.
    – Jadłeś już lunch? – Debora pomachała mu łyżką na powitanie. Tą sztuczną nonszalancją chciała pokryć zmieszanie.
    – Jeszcze nie. – Zamknął za sobą drzwi i wszedł do pokoju. – Miałem mnóstwo pracy i nie zdążyłem.
    – Może więc skosztujesz mojej zupy? – spytała zachęcająco, starając się, by jej głos zabrzmiał normalnie.
    Gil zawahał się, ale wziął od niej talerz i po chwili, oparty o krawędź biurka, zajadał ze smakiem. Szepnął coś po indonezyjsku do Dedena, ten zaś roześmiał się i odpowiedział, zerkając na Deborę.
    – O czym oni mówią? – spytała Idję podejrzliwym tonem.
    – Gil pytał Dedena, czy zachowywałaś się przyzwoicie – wyjaśniła Idja. – Powiedział, że czasami potrafisz być nieobliczalna.
    Czy kiedykolwiek przestanie traktować ją jak niegrzeczne dziecko? Zrobiła smutną, urażoną minę.
    – Nie przejmuj się – pocieszył ją Deden. – Zapewniłem go, Że jesteś urocza i nic dziwnego, że się w tobie tak bardzo zakochał.
    Gil i Debora przelotnie skrzyżowali spojrzenia. Jasnoszare oczy Gila były pełne ironii. Debora nieoczekiwanie spłonęła rumieńcem i szybko odwróciła wzrok.
    – Jestem gotowa do wyjścia – powiedziała, żeby pokryć zmieszanie.
    Gdy opuścili biuro, Gil ostentacyjnie przytrzymał jej drzwi samochodu. Dopatrzyła się w tym geście afektacji.
    – Widzę, że zaprzyjaźniłaś się z Idją i Dedenem – podjął konwersację.
    – Owszem, ale nie myśl, że im przeszkadzałam – odparła z ożywieniem. – Przynajmniej nie za bardzo – dodała z właściwą sobie szczerością. – Chyba wolno nam poplotkować w czasie lunchu? A może powinnam złożyć śluby milczenia?
    – Bardzo rozsądny pomysł – rzekł sucho. – Nie sądzę jednak, żebyś długo przy nim wytrwała. Tak czy owak, wcale nie zamierzałem was krytykować. Deden i Idja to doskonali pracownicy. Obawiałem się tylko, żebyś za bardzo ich nie rozproszyła, tak jak to tylko ty potrafisz… Nie zapominaj, że już zdążyłem cię trochę poznać!
    Na posterunku policji z ulgą oddała Gilowi inicjatywę. Miał, jak widać, dobre stosunki z głównym oficerem, ponieważ w rekordowo krótkim czasie otrzymała zezwolenie na pobyt, aż do chwili otrzymania nowego paszportu oraz policyjny raport dotyczący kradzieży.
    – Przypuszczam, że jesteś ubezpieczona? – spytał, gdy wymieniwszy wylewne grzeczności, opuścili posterunek policji.
    – Oczywiście – odparła z godnością. – Nawet zostawiłam kopię polisy u mego ojca, na wypadek gdybym zgubiła dokumenty… Co zresztą się stało.
    – Aż nie chce mi się wierzyć, że mogłaś postąpić tak rozsądnie – skomentował kwaśno.
    – Oczywiście był to pomysł ojca – wyznała ze skruchą. – Prawdę mówiąc, bardzo nalegał.
    – Biedny człowiek! Zajmuję się tobą od dwudziestu czterech godzin i już zdążyłaś mnie wykończyć. A on, biedak, męczy się z tobą od dwudziestu czterech lat!
    – Waśnie – Debora westchnęła. – O niczym innym nie marzy, tylko żebym wreszcie wyszła za mąż i dała mu trochę odpocząć.
    Gil raptownie chwycił ją za ramię i przytrzymał. O mały włos nie weszła pod koła roweru obładowanego owocami.
    – Mam nadzieję, że ten szaleniec, który zechce cię poślubić, będzie wiedział, co sobie bierze na głowę!
    Chodzili po barwnym i tłumnym bazarze, przeciskali się wąskimi, błotnistymi uliczkami między kramami i budami wyładowanymi rozmaitym towarem. Debora co krok zatrzymywała się, żeby dotknąć to i owo, pozachwycać się kolorowymi batikami czy też wyplatanymi koszami. Uprosiła wreszcie Gila, by kupił jej kilka kłujących, czerwonych rambutanów od starego mężczyzny, który siedział cierpliwie obok swych plecionych koszy.
    – Chciałem kupić ci coś do ubrania – przypomniał jej Gil.
    Z wyrazem rezygnacji na twarzy obserwował mrówki, które opuściły rambutany i maszerowały teraz rzędem po jego ramieniu.
    – Kupię sobie tylko dwa sarongi… – powiedziała Debora. – Prim obiecała, że pożyczy mi wszystko, czego będę potrzebować.
    Gil otrzepał się z mrówek i popatrzył na Deborę z dziwnym wyrazem twarzy.
    – Wiesz – rzekł w zamyśleniu – jesteś wyjątkową dziewczyną… Większość znanych mi kobiet byłaby zrozpaczona, gdyby przyszło im przez trzy miesiące chodzić w jednej sukience.
    – Nawet Debbie? – spytała zaczepnie.
    – Szczególnie Debbie. – Gil zatrzymał się obok kramu bławatnego i wziął do ręki sztukę materiału. – Ona jest nienaganna w każdym calu. Traci bezpowrotnie humor, jeśli odpryśnie jej ułamek lakieru z paznokcia. Czasami sobie myślę, że o wiele bardziej obchodzi ją własny wygląd niż moja szanowna osoba…
    Debora pochyliła głowę nad kwiecistym sarongiem.
    – Ona z pewnością jest bardzo atrakcyjna… – wymamrotała zażenowana jego nagłą szczerością. Po raz pierwszy usłyszała, jak Gil krytykuje Debbie.
    – Owszem… – Głos mu się dziwnie załamał. – Ona jest bardzo atrakcyjna, ale nie ma w sobie wewnętrznego ciepła. Jest autorytatywna, ma zdecydowane poglądy na większość spraw i potrafi być bardzo krytyczna, jeśli coś nie dorasta do jej standardów… Oczywiście jest doskonała w swoim zawodzie – dodał pospiesznie, jakby dopiero teraz zdał sobie sprawę, że w jego głosie trudno było odnaleźć entuzjazm.
    Debora żałowała, że w ogóle wspomniała o Debbie. Gil był nawet miły w swój powściągliwy sposób – ale osoba jego narzeczonej za każdym razem wprowadzała jakiś zamęt, jakiś dysonans w ich wzajemne stosunki… Debora z zamyśloną twarzą wybrała wreszcie dwa kwieciste sarongi. Potem Gil kupił jej jeszcze prostą, płócienną torbę.
    – Tym razem postaraj się jej nie zgubić! – pouczył burkliwie.
    – Nie martw się! – Wzięła do ręki torbę, jakby był to ostami model od Luisa Vuittona.
    Gdy opuszczali bazar, drzewa zaszumiały ostrzegawczo. Debora głęboko wciągnęła powietrze. Och, jakże uwielbiała te chwile przed deszczem, gdy dźwięki, zapachy i barwy tropików zdawały się przybierać na sile i w dwójnasób czarowały przybysza.
    – Chyba nie zdążymy do samochodu – powiedział Gil, ale nim skończył zdanie, dał się słyszeć grzmot, a potem lunęło jak z cebra. – Szybko!
    Chwycił Deborę za rękę i pociągnął za sobą do stojącego pod drzewami warungu, którego pleciony trzcinowy dach, a nad nim korony drzew stanowiły znośną osłonę przed deszczem. Debora biegła, trzymając pakunek z sarongami nad głową, ale nie miało to żadnego sensu. Nim dotarli pod strzechę, byli kompletnie przemoczeni. Usiadła na ławce i wycierając mokrą twarz dłońmi, śmiała się jak dziecko. Gdy spojrzała na Gila, rzęsy miała mokre i zlepione, a jej ożywione oczy błyszczały prawdziwym zadowoleniem. W pewnej chwili spostrzegła, że mokra koszula Gila przylega do jego klatki piersiowej i zdała sobie sprawę, iż również sukienka w podobny sposób podkreśla linie jej ciała.
    – Poczekamy tu, aż minie najgorsze – odezwał się Gil, siadając na ławce obok Debory i zamawiając dwie szklanki kawy.
    Z łokciami opartymi na stole wpatrywali się w mokrą zasłonę deszczu oddzielającą ich od ulicy. Przechodnie jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zniknęli z pola widzenia. Tylko jeden człowiek, w spiczastym kapeluszu, obładowany koszami, które dyndały po obu stronach kija opartego na jego ramionach, biegł w strugach deszczu.
    Debora chciała uchwycić ten obrazek, zapisać trwale w pamięci – jak kadr na taśmie filmowej.
    Drewniana ława, na której siedzi, uwiera ją w nogi, a mokry i zimny materiał sukienki jest przykry w dotyku… Właściciel knajpki rozlewa wodę do wysokich szklanek, sączący się z jego papierosa dym przesyca powietrze cierpkim zapachem goździków. Żółta taksówka z głośnym warkotem pokonuje ogromne kałuże; fale błota wylewają się spod jej kół.
    Najbardziej jednak świadoma była obecności Gila, który siedział w milczeniu obok niej, śledząc wzrokiem taksówkę. Ciemne włosy oblepiały mu czaszkę, a mokra koszula pierś. Debora, obserwując pulsowanie krwi na jego szyi, miała przemożną ochotę pochylić się i przycisnąć do niej wargi… Z dreszczem wróciło wspomnienie pocałunku… Znów czuła smak jego ust, czuła twardy dotyk jego ciała.
    Gdy odwrócił raptownie głowę, spojrzenie zimnych, jasnych oczu przeniknęło ją na wskroś. Wstrzymała oddech z wrażenia, a gdy gospodarz postawił przed nią szklankę z kawą, nerwowo podskoczyła. Objęła rękami szklankę, aby powstrzymać drżenie palców.
    Po chwili Gil wyjął z kieszeni dokument, który otrzymał na policji i powiedział:
    – Lepiej, żebyś nosiła to przy sobie.
    – Co tam jest napisane? – spytała.
    Papier był wilgotny, więc rozprostowała go na stole, usiłując rozszyfrować indonezyjskie litery.
    – Tu jest napisane, że należysz do mnie… – uśmiechnął się lekko.
    Debora starała się na niego nie patrzeć; z desperacją oglądała szklankę, potem plamę na obrusie, krople deszczu cieknące przez nieszczelny dach, wreszcie plastikowe podstawki reklamujące piwo Bintang… Bez skutku. Wolno, nieubłaganie podniosła oczy na Gila i patrzyli na siebie w skupionym milczeniu naładowanym podniecającym napięciem.
    – Mam nadzieję, że tylko na trzy miesiące – odezwała się wreszcie. Wargi miała zdrętwiałe, jakby nie swoje.
    – Tak… – Odwrócił wzrok i sięgnął po szklankę. – Tylko na trzy miesiące – powiedział.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

    Gil podrzucił Deborę z powrotem do domu.
    – Już nie ma sensu, żebyś wracała do biura – powiedział szorstko. – Mam jeszcze trochę pracy. Spotkamy się później w klubie, zgoda?
    Debora została sama. Usiadła na werandzie i z zafrasowaną miną przyglądała się swojej ślubnej obrączce. Deszcz przestał już padać – równie gwałtownie jak zaczął – i w parnym powietrzu zwisały smętnie omdlałe liście palm. Na ścieżce zaturkotał wózek.
    – Sa-pu! Sa-pu! – wołał zachęcająco sprzedawca szczotek.
    Debora czuła, że powoli wraca do równowagi po przeżyciach poranka. Stanowczo powinna wziąć się w garść i opanować wybujałą wyobraźnię. Musi dotrzeć wreszcie do mojej świadomości, że tu pracuję… To tylko praca – powtarzała sobie w duchu. To tylko praca. Gil był jej pracodawcą. I nikim więcej.
    Sukienkę miała nadal wilgotną, włożyła więc jeden z sarongów, które dostała od Gila i wymachując kostiumem kąpielowym, śmiało pomaszerowała do klubu. W towarzysko-sportowym centrum obozu – szumnie nazywanym klubem – znajdował się tylko bar, kilka stolików pod bambusowym dachem i basen ze szmaragdową wodą.
    Debora przysiadła się do Prim, która pomachała do niej przyjaźnie i od razu zapytała, jak minął pierwszy dzień.
    – Gdyby nie Deden i Idja, byłaby to kompletna katastrofa – wyznała Debora, popijając piwo. – Gil prawdopodobnie oczekuje po mnie zbyt wiele… A ja, wyobraź sobie, przez cały dzień uczyłam się, jak włączyć komputer! – Czuła niewysłowioną ulgę, że może pożalić się przed kimś bez skrępowania.
    – Tak, Gil jest bardzo wymagający… – Prim miała minę pełną współczucia. – Domyślałam się, że jego żona wcale nie będzie miała specjalnych względów. Przeciwnie, zapewne oczekuje po tobie więcej niż po kimkolwiek innym. – Prim przysunęła się do Debory i zniżyła głos: – Wiesz, opowiedział mi o swojej matce, a to wiele tłumaczy.
    – Tak? – Debora nie była pewna, jak powinna zareagować. Na szczęście Prim nie czekała na komentarz i ciągnęła niezmordowanie:
    – Wiem, że on o tym nikomu nie mówi, i nigdy bym nie śmiała nikomu obcemu powtarzać, ale… Ale pewnego wieczoru zwierzył mi się, iż całe życie żył w przeświadczeniu, że jego matka zrujnowała ojcu karierę. Jego ojciec, jak wiesz, też był inżynierem…
    Debora przybrała mądrą minę i ze zrozumieniem pokiwała głową.
    – Gil powiedział mi, że jego matka w młodości była bardzo płochą, lekkomyślną kobietą, która nawet nie dopuszczała myśli, iż mogłaby zakopać się w jakiejś głuszy, z dala od świata. Ojca, który często pracował poza krajem, przez całe życie spalała tęsknota i niepokój o żonę. W końcu zrezygnował z zagranicznych ofert i podjął pracę w Anglii, ale, jak twierdzi Gil, nigdy już nie odzyskał spokoju ducha. Wiesz, odniosłam dziwne wrażenie, że Gil w gruncie rzeczy uwielbia matkę, ale jednocześnie wyprowadza go ona z równowagi… Z pewnością ją poznałaś, prawda? Jaka ona jest?
    – Och, to cudowna kobieta! – Nowina, że matka Gila była kobietą lekkomyślną, sprawiła Deborze wyraźną satysfakcję.
    – Tak też myślałam. Jakoś nie mogłam do końca uwierzyć Gilowi, gdy mówił, że pragnie poślubić rozsądną, stateczną dziewczynę, która nie będzie przysparzać mu kłopotów. Być może świadomie tego właśnie chciał, ale gdy nadeszła miłość… Cóż, zakochał się w kimś całkiem innym… – urwała zmieszana. – To znaczy, chciałam powiedzieć… – plątała się bezradnie.
    – Daj spokój, Prim! Masz całkowitą rację. Nie należę do przezornych, roztropnych kobiet. Jeśli Gil tak sądzi, to myli się w całej rozciągłości.
    W zamyśleniu sączyła piwo. Czyżby Gil zainteresował się Debbie na przekór matce? Celowo wybrał dziewczynę będącą jej zaprzeczeniem – chłodną, praktyczną, operatywną – aby rozterki, które były udziałem jego ojca, przynajmniej jemu zostały oszczędzone? Cóż, Debora podejrzewała, że nawet jeśli byłoby to prawdą, Gil nigdy się do tego nie przyzna, szczególnie zaś przed nią – bądź co bądź osobą obcą. Westchnęła ze smutkiem. Wrażenie jednak, które odniosła na samym początku, zdawało się potwierdzać: Gil nie chciał dopuścić do głosu namiętności, które w nim drzemały. Być może poprosił Debbie o rękę, aby tym skuteczniej zagłuszyć własną naturę?
    – Och, kogóż to ja widzę! Nasza panna młoda delektuje się wolnym czasem. – Wibrujący głos Sylvie sprawił, że Debora uniosła głowę, a serce jej zaczęło bić żywszym rytmem.
    Francuzka, nie czekając na zaproszenie, przysiadła się do ich stolika. Miała na sobie niebywale elegancką prostą sukienkę w kolorze jasnego błękitu, która zapewne pochodziła z oryginalnej paryskiej kolekcji.
    Sylvie obrzuciła pogardliwym spojrzeniem jaskrawy, batikowy sarong Debory.
    – Widzę, że lubisz folklor – powiedziała z przekąsem. -Tutejsze kobiety są delikatne i filigranowe, toteż z powodzeniem mogą nosić jaskrawe wzory, ale ty… – uśmiechnęła się z wymownym politowaniem.
    Debora najchętniej chlusnęłaby piwem na jej nienaganną suknię, zamiast tego jednak powiedziała przymilnie:
    – Tylko proszę cię, nie mów tego w obecności Gila, dobrze? To on wybrał dla mnie ten sarong…
    Oczy Sylvie zgasły jak płomień świecy. Warto było skłamać, by uzyskać tak wyraźną przewagę. Debora zdecydowała się na ostateczny cios.
    – On uwielbia robić mi prezenty – paplała z ożywieniem.
    – A ja, cóż… W gruncie rzeczy nie mam wielkich wymagań. Zwłaszcza ubrania nie przedstawiają dla mnie specjalnej wartości. Stale Gilowi powtarzam, że odkąd mam jego, nic więcej nie jest mi do szczęścia potrzebne.
    – Uważam, że Debora wygląda ślicznie – wtrąciła Prim pojednawczo. – Jest wysoka, ale bardzo szczupła, i ma taki typ urody, do którego wszystko pasuje. – Uśmiechnęła się szeroko i pomachała do męża, który właśnie pojawił się w klubie w towarzystwie kilku innych inżynierów.
    – Gil zaraz przyniesie nam coś do picia – powiedział Michael, siadając przy stoliku. – O, już nadchodzi…
    Debora zobaczyła Gila z tacą pełną kufli piwa. Szedł ku nim swym pewnym, zdecydowanym krokiem, a jej serce z niewiadomego powodu zaczęło bić jak oszalałe. Nagle straciła poczucie rzeczywistości; twarze zgromadzonych przy stoliku przesłoniła gęsta mgła, ich głosy dochodziły jak ze studni… Widziała tylko Gila – jak szedł ku niej, był coraz bliżej i bliżej…
    – Gil! – Głęboki głos Sylvie przerwał oczarowanie.
    – Chodź, usiądź przy mnie! Prawie nie mieliśmy okazji wczoraj porozmawiać. – Gestem władczym, lecz nie pozbawionym wdzięku, wskazała stojące obok puste krzesło. – Jak widzisz, twoją żonę otaczają wielbiciele.
    Gil, stawiając tacę na stole, przesunął niechętnym wzrokiem po mężczyznach siedzących po obu stronach Debory. A potem nieoczekiwanie odchylił jej głowę do tyłu i pocałował ją szybko i zaborczo.
    – Wszystko w porządku, kochanie? – spytał.
    Skinęła głową, tłumiąc naturalną reakcję wywołaną dotknięciem jego warg. Gil doskonale odegrał rolę czułego, stęsknionego małżonka, który pragnie zaznaczyć niepodzielne prawa do swej połowicy. Wiedziała, że tylko grał rolę… Ten pocałunek przeznaczony był dla Sylvie.
    Teraz bez ceregieli usiadł obok Francuzki. Debora ostentacyjnie odwróciła się do siedzącego po lewej stronie Iana i rozpoczęła swobodną konwersację. Ian był wysokim blondynem, o ujmującym, ciepłym uśmiechu. Właściwie dlaczego Gil wydawał jej się bardziej atrakcyjny? – zastanawiała się, zerkając kątem oka na jego surowe rysy. Nie robił nic, by się podobać… Był sztywny, pełen rezerwy, opanowany, a jednak nieodparcie pociągający. Takim musiała go postrzegać również Sylvie, która właśnie pochylała się ku niemu bardzo blisko i mówiła coś ściszonym głosem.
    Debora, choć wytężała słuch, nie mogła dosłyszeć, o czym tak zapamiętale rozprawiali – tym bardziej że sama zajęta była wesołym przekomarzaniem się z łanem. Gdy zobaczyła, że Sylvie obejmuje Gila ramieniem i szepcze mu coś do ucha, a on nie reaguje, tylko przeciwnie, uśmiecha się zachęcająco – nie wytrzymała napięcia i raptownie wstała od stołu.
    – Chodź, Ianie, popływamy – rzuciła beztrosko. Dopiero gdy wyszła z przebieralni, zdała sobie sprawę, że jej biały, gładki kostium kokieteryjnie odsłania jej ciało, podkreśla nieskazitelnie smukłą figurę i długie, zgrabne nogi.
    Wskakując do basenu, miała świadomość, że towarzyszą jej spojrzenia pełne najwyższego podziwu.
    Zimna woda ją orzeźwiła. Kiedy przepłynęła basen kilka razy, poczuła się znacznie lepiej. Patrzyła teraz na Sylvie z niechęcią, ale bez złości. Nie powinna się tak denerwować. Powinna raczej pokazać, na co ją stać. Spostrzegła, że Gil z pochmurną twarzą obserwuje ją, jak beztrosko flirtuje z łanem… Spostrzegła również, że nieoczekiwanie przestał interesować się Sylvie – ta zaś siedziała z nadąsaną miną.
    Debora przycupnęła na brzegu basenu i przebierając stopami w zielonej wodzie, wesoło gawędziła z łanem. Celowo usiadła daleko od stolika, ale przez cały czas czuła na swych gładkich, opalonych plecach palący wzrok Gila. Gdy doszła do wniosku, że już wystarczająco długo gra mu na nosie, zarzuciła ręcznik na szyję i leniwym krokiem podeszła do stolika, po drodze wycierając twarz. Starała się w ogóle nie patrzeć na Gila, on jednak, jak wyczuwała, śledził w napięciu każdy jej krok.
    – Spójrzcie na Gila! – roześmiał się Michael. – Można pomyśleć, że nigdy nie widział swej żony w negliżu!
    Debora nie miała odwagi spojrzeć Gilowi w oczy. Obawiała się, że straci animusz i wypadnie z roli. Zerknęła natomiast na Sylvie i zachęcona jej marsową miną, nonszalancko przysiadła na poręczy krzesła i objęła Gila ramieniem.
    – Gil wie o mnie wszystko – powiedziała tajemniczym tonem. – Nieprawdaż, kochanie? – Ze stoickim spokojem, patrząc na wykrzywione złością oblicze Sylvie, pochyliła głowę i pocałowała go w usta.
    Poczuła, że drgnął niespokojnie, ale gdy odważyła się nań spojrzeć, twarz jego miała z powrotem wyraz nieodgadniony.
    – Nie do końca – powiedział. Powiódł ręką w dół po jej kręgosłupie i musiał wyczuć, że pod jego dotknięciem wyprężyła się zmysłowo jak kot. – Właściwie, moja śliczna, im dłużej cię znam, tym bardziej mnie zadziwiasz.
    – Kobiety są jedną wielką tajemnicą – zauważył filozoficznie Michael i czule pogładził Prim po włosach.
    Debora popatrzyła na nich z zazdrością. Małżeństwo Prim i Michaela było prawdziwe. Mogli do woli okazywać sobie uczucia, mogli zachowywać się naturalnie… Natomiast ona i Gil grali tylko swoje role. Musiała przyznać, że okazywanie Gilowi obojętności przychodziło jej z coraz większym trudem, zwłaszcza w takich chwilach jak ta, gdy czuła jeszcze na ustach smak jego warg i fala namiętności pchała ją ku niemu z niespotykaną siłą.
    Nagle Sylvie wstała.
    – Idę już – oznajmiła wyniośle.
    – W takim razie zajmę twoje miejsce. – Debora skwapliwie skorzystała z okazji i zajęła wolne krzesło obok Gila.
    Sylvie nie wypadało już zmienić zdania. Debora z uśmiechem na ustach obserwowała jej odwrót, a potem z werwą rzuciła się w wir towarzyskiej konwersacji. Była w znakomitej formie. Bawiła zebranych opowiadaniem zabawnych anegdotek, aż nieoczekiwanie Gil poderwał się jak oparzony.
    – Idź i przebierz się, Deboro – niemal rozkazał. – Na nas już pora.
    Rozległ się chór protestów, ale ponieważ Gil był nieugięty, posłusznie udała się do przebieralni.
    – I po co ten pośpiech? – narzekała, niemal biegnąc za nim, gdy wyszli już na zewnątrz.
    – Wydaje mi się, że dość już przedstawienia jak na jeden wieczór!
    – Bawiłam się świetnie – nadąsała się jeszcze bardziej i znów musiała przyspieszyć kroku, by go dogonić.
    – Ian Matthews, jak mniemam, również dobrze się bawił!
    – Niemal kipiał z wściekłości. – Oboje bawiliście się świetnie
    – przedrzeźniał ją bezlitośnie. – Sugeruję, byś na drugi raz zachowywała się bardziej dyskretnie.
    – Nie rozumiem, o co ci chodzi…
    Szczęka drgała mu konwulsyjnie. Ścisnął Deborę mocno za ramię.
    – Ian jest przystojnym facetem, i dobrze o tym wiesz! Ale wybij sobie z głowy, jeśli myślisz, że pomoże ci w ucieczce do Dżakarty!
    – W ogóle o tym nie myślałam – zaprotestowała. – Nie wiem, dlaczego jesteś taki zazdrosny… Po prostu rozmawiałam…
    – Nie zapominaj o trzepotaniu rzęsami, chichotach, ochlapywaniu się wodą i tym podobnych igraszkach. Mam już dość kłopotu z Sylvie, która całkiem zapomniała, że jest mężatką i nie życzę sobie, żeby w taki sam sposób zachowywała się moja własna żona!
    – Och, chyba zdajesz sobie sprawę, że jesteś śmieszny!
    – Zadyszana Debora potknęła się na nierównej drodze. Było już całkiem ciemno; tropikalna noc, gorąca i wilgotna, otuliła ich miękką peleryną.
    – Pracujesz dla mnie, Deboro – wyjaśnił. – Jesteś tu wyłącznie po to, aby grać rolę, na którą przystałaś. Nasza umowa nie przewidywała flirtu z łanem Matthewsem! Nie możesz zapominać, kto ci płaci.
    – Trudno by mi było, zwłaszcza że przypominasz o tym co kwadrans – odcięła się ze złością. – Ja dobrze wypełniam warunki umowy. Przekonałam tu każdego, iż jestem twoją żoną.
    – Niezła z ciebie aktoreczka, co? – powiedział pogardliwie. – Rzeczywiście, przyznać muszę, że dałaś niezłe przedstawienie.
    – Przecież tego właśnie chciałeś, czyż nie? Przynajmniej pozbyliśmy się Sylvie. A to wyłącznie moja zasługa. O ile w roli zazdrosnego mężusia spisujesz się znakomicie, to w roli namiętnego kochanka wypadasz znacznie gorzej. W ten sposób nie przekonasz Sylvie…
    – O co ci znów chodzi? – warknął z furią.
    – Trudno, żeby nie zauważyła, jak wzdrygnąłeś się, gdy cię pocałowałam. Miałam wrażenie, iż całuję sopel lodu.
    Gil zatrzymał się tak gwałtownie, że Debora wpadła na niego. Okręcił ją wokół i mocno chwycił za nadgarstki. Ramieniem musnęła gałązkę frangipani i posypał się na nich deszcz śnieżnobiałych płatków.
    – A jak byś chciała, bym cię całował? – spytał głosem nabrzmiałym wściekłością. – Czy tak…?
    Gwałtownie otoczył ją ramionami i pocałował tak dziko i zachłannie, że znikło z jej świadomości wszystko, nawet złość. Instynktownie chwyciła go za koszulę, aby utrzymać równowagę i namiętnie rozchyliła usta pod naporem jego warg. Gorąca fala namiętności ogłuszyła ich oboje. Nieskończenie długo trwali w paraliżującym uścisku własnych ramion, nie mogąc nacieszyć się pocałunkiem. A potem Gil przesunął ręce w dół po jej ciele, jak gdyby chciał przytulić ją mocniej i wtedy nieoczekiwanie zmienił zdanie. Uniósł jej głowę i popatrzył w nieprzytomną twarz.
    – Potrafię grać równie dobrze jak ty, Deboro – powiedział cicho, ale w jego głosie nie czuło się pieszczoty.
    Rzeczywistość poraziła ją jak grom. Wyczytała w jego twarzy pogardę i niechęć…
    – Szkoda, że nie zrobiłeś tego wcześniej – wybuchła. – Może udałoby ci się przekonać Sylvie!
    Wyrwała się z jego uścisku, a potem jak szalona wbiegła po schodach na werandę i mocno zatrzasnęła za sobą drzwi.
    Cała się trzęsła ze zdenerwowania i upokorzenia. Bała się, że nie wytrzyma i wybuchnie głośnym, dziecinnym płaczem. Weszła do kuchni i z hukiem zaczęła przestawiać garnki z jedzeniem, które przygotowała dla nich Sarmi.
    – Uważaj, bo za chwilę coś zbijesz – powiedział Gil, zatrzymując się w drzwiach. A gdy Debora, nie zważając na jego słowa, z jeszcze głośniejszym trzaskiem postawiła patelnię na kuchence, westchnął z rezygnacją. – Czy nie sądzisz, że jesteś nazbyt przeczulona?
    – Ja jestem przeczulona? A co ty wyprawiałeś po drodze?
    – Przedstawiłem ci tylko swój punkt widzenia.
    – Doskonale. Teraz przynajmniej wiem, na czym stoję. Obydwoje mamy udawać, że jesteśmy zakochani, ale ja muszę bardziej się starać, ponieważ mi za to płacisz! – Trzasnęła garnkiem, o mało się nie rozleciał. – A ponieważ tak chętnie przypominasz mi, iż jestem siłą najemną, bądź łaskaw wypłacić mi pierwszą tygodniówkę!
    – Nie potrzebujesz pieniędzy, gdy jesteś tu ze mną. Sarmi robi niezbędne zakupy. A drinki w klubie możesz zapisywać na moje konto.
    – Czułabym się lepiej, dysponując swoimi pieniędzmi – powiedziała, energicznie mieszając ryż na patelni.
    Gil przemaszerował po kuchni tam i z powrotem.
    – Prawdę mówiąc, nie zarobiłaś jeszcze na tygodniówkę.
    – Mylisz się, mój panie. – Niebieskie oczy Debory ciskały błyskawice. – Ostatecznie pocałowałam cię już cztery razy, więc coś mi się za to należy!
    Popatrzył na nią lodowatym wzrokiem.
    – Pięć razy, jeśli chodzi o ścisłość. – Odwrócił się na pięcie, wyszedł, a po chwili wrócił z plikiem banknotów. Z pogardą rzucił je na ławę. – To dla ciebie, Deboro. Nie powinienem zapominać, po co tu jesteś.
    Wieczór ciągnął się bez końca. Kolację zjedli w pełnej napięcia ciszy, a potem Debora udawała, że czyta książkę, podczas gdy Gil pracował przy biurku. W końcu bardziej zmęczona tą niezręczną sytuacją niż całym dniem, poszła do łóżka, mając nadzieję, że zaśnie, nim nadejdzie Gil.
    Przez chwilę leżała nieruchomo pod moskitierą, wsłuchana w niecierpliwe brzęczenie komara, który szykował się do bezlitosnego ataku. Zasnęła na długo przed tym, nim Gil zostawił swoje papiery. Pamiętała przez sen nieznaczne poruszenie materaca, gdy wchodził pod siatkę. Czuła również, że czyjaś ręka przesunęła się bezwiednie na jej połowę łóżka, ale była zbyt śpiąca, by protestować.
    W nocy obudziła się raz. Gdy otworzyła oczy, okazało się, że bezwstydnie przytula twarz do ramienia Gila. Leżała po swojej stronie, a jedną ręką trzymała go za przedramię. Pod policzkiem czuła zapach jego miękkiej skóry. Pogłaskała go delikatnie kciukiem w sennej pieszczocie.
    To dziwne, ale wcale nie zamierzała się odsunąć. Rytmiczne falowanie klatki piersiowej Gila działało na nią kojąco i napawało poczuciem bezpieczeństwa. W błogim zawieszeniu między jawą a snem usiłowała sobie przypomnieć, dlaczego była na niego zła… Irytujące wydarzenia wieczoru rozpłynęły się w nicość. Nic nie miało znaczenia, poza świadomością, że Gil spoczywa teraz obok niej. Z radosnym westchnieniem zamknęła oczy i z powrotem zapadła w sen.
    Przez następne kilka tygodni starali się spędzać jak najmniej czasu sam na sam. Nigdy nie wspominali pocałunku ani sprzeczki, która po nim nastąpiła – sprawa ta bowiem ciążyła im na sercu i każda nieopatrzna uwaga mogła być iskrą rzuconą na proch.
    Debora miała mnóstwo pracy w biurze i nawet cieszyła się, że nawał zajęć nie pozostawia jej czasu na rozmyślania. Gil okazał się wymagającym przełożonym i choć często wpadał w rozdrażnienie z powodu jej nietypowych, jak twierdził, bałaganiarskich metod pracy, zazwyczaj wykonywała co do niej należało na czas.
    Lubiła pracować z Dedenem i Idją. Szybko się zaprzyjaźnili i znaleźli wiele wspólnych tematów do rozmowy.
    – Czasem się zastanawiam, czy kobiety w ogóle potrafią milczeć – zrzędził Gil, gdy pewnego dnia zastał Prim, siedzącą na krawędzi biurka, i Deborę, jak wesoło gawędziły przy herbacie i ciastkach.
    – Co dzień ktoś inny opowiada ci historię swojego życia
    – wytykał Deborze nieco później, gdy Prim już wyszła. – Inżynierowie powinni przebywać na budowie, a nie plątać się bez celu po biurze. Wątpię, by za każdym razem, gdy tu przychodzą, przekazywali nie cierpiące zwłoki informacje do Londynu!
    – Masz rację – zgodziła się bez oporów. – Przychodzą tu po prostu, żeby porozmawiać.
    – Okazuje się, że tylko mnie nie masz nic do powiedzenia.
    – Gil ze złością przerzucał papiery.
    Debora zerknęła na niego zdziwiona; czy to możliwe, by był o nią zazdrosny? Nie mogła niestety spojrzeć mu w oczy, bo twarz właśnie zasłonił papierami.
    – Mężczyźni, gdy mają jakiś problem, najchętniej zwierzają się kobietom – powiedziała wymijająco.
    Właśnie dziś rano Ian Matthews otworzył przed nią swe serce. Miał zawsze powodzenie u kobiet, był pewny siebie i uważał, iż jego dziewczyna jest mu bezwzględnie oddana. Toteż z niepokojem i zdumieniem przyjął fakt, że nagle przestała odpisywać na jego listy. Debora, oczywiście, nie mogła mu w niczym pomóc, ale przynajmniej wysłuchała go ze współczuciem, Ian widać tego bardzo potrzebował, bo dziękował jej wylewnie za zainteresowanie. „Tak się cieszę, że mogę zrzucić przed kimś ten ciężar" – powiedział.
    – A jakie to straszne problemy, jeśli można wiedzieć, sprowadzają tu codziennie Iana Matthewsa? – zapytał podchwytliwie Gil, ale Debora nie zamierzała dyskutować o intymnych problemach Iana.
    – Na każdym kroku się o niego potykam – uskarżał się Gil, gdy udzieliła mu wymijającej odpowiedzi. – Gdy Sylvie tu pracowała, przynajmniej mieliśmy święty spokój!
    Sylvie ze swej strony nie przepuściła najmniejszej okazji, by wytknąć Deborze bałaganiarstwo i dezorganizację pracy. Zmieniła taktykę i usiłowała Gilowi udowodnić – oczywiście w bardzo subtelny sposób – że popełnił niewybaczalny błąd, poślubiając Deborę. Stale napomykała, że Debora jest beznadziejną sekretarką, na dodatek, rzecz nie do pomyślenia, ubiera się w sarong, a we włosy wpina kwiat hibiskusa albo frangipani i, co gorsza, pod koniec dnia ma zawsze rozpuszczony warkocz… Sylvie sugerowała ponadto, że Debora zachowuje się zbyt poufale w stosunku do innych pracowników, zwłaszcza do inżynierów – krótko mówiąc, nie ma pojęcia, jak powinna zachowywać się żona szefa.
    Pewnego dnia zaprosiła Gila z żoną na kolację, jak podejrzewała Debora głównie po to, aby popisać się przed nimi wdziękiem czarującej gospodyni, strojem oraz talentami kulinarnymi. W istocie, jedzenie było palce lizać, Sylvie zaś urocza i niewymownie elegancka. A Debora… Cóż, tego dnia była przede wszystkim śmiertelnie zmęczona, ponieważ przez kilka godzin przepisywała pilny raport do Londynu. Wiedziała więc, że Gil nie omieszka dokonać porównań. Debbie z pewnością spisałaby się lepiej, myślała ponuro. Jeśli była choć w połowie tak sprawna, jak twierdził Gil, mogła przepisać dziesięć takich raportów, a potem w najlepsze brylować na przyjęciu.
    Zerknęła spod oka na Gila; siedział wpatrzony w talerz i słuchał z przejęciem słów Pascala, jakby w ogóle nie zauważając gospodyni. Niespodziewanie natomiast spojrzał na Deborę i, o dziwo, uśmiechnął się do niej przelotnym, krzepiącym uśmiechem. Długo potem zastanawiała się, czy ten życzliwy uśmiech nie był wytworem jej wybujałej wyobraźni.
    Ale najgorsze ze wszystkiego były noce. W dzień mogli zachowywać się z dystansem i układną grzecznością, na ogół przebywali wśród ludzi i zajęci byli pracą – ale w łóżku, nawet tak przepastnym, o wiele trudniej było utrzymać zmysły na wodzy. Leżeli w milczeniu, na przeciwległych krawędziach i wsłuchiwali się w swoje oddechy…
    Gil nigdy więcej jej nie dotknął. Debora powtarzała sobie, że powinna być z tego zadowolona, ale czasem, gdy późno w nocy leżąc bezsennie obserwowała koła kreślone pod sufitem przez wiatrak, żałowała, że dopuściła do kłótni, która tak bardzo ich od siebie oddaliła. Kłótnia o pocałunki i pieniądze… Jakież to miało teraz znaczenie, gdy leżała tak blisko Gila… gdy budziła się, czując ciężar jego ramienia lub jego twarz zatopioną w swoich włosach… Później w ciągu dnia pieściła w pamięci te wspomnienia jak słodki i grzeszny sekret.
    Nawet jeśli Gil budził się czasami i znajdował ją wtuloną w siebie – nigdy się o tym nie dowiedziała. Zawsze wstawał pierwszy i każdego ranka, kiedy się budziła, znajdowała się po właściwej stronie łóżka.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

    Pewnego popołudnia Gil wszedł do biura i zastał Deborę wpatrzoną z wściekłością w ekran komputera i miotającą przekleństwa. Nie zauważyła go od razu. Siedziała z językiem lekko wysuniętym, co miało jej pomóc w skoncentrowaniu się, i raz po raz zerkała na leżącą obok niej instrukcję.
    – Co robisz?
    Przerażona ugryzła się w język.
    – Ouu! – Dotknęła koniuszka bolącego języka. – Aleś mnie przestraszył! – Rzuciła Gilowi oskarżycielskie spojrzenie.
    – Powinienem chyba móc wchodzić do własnego biura bez obaw, że sekretarka na mój widok dostanie ataku serca – powiedział, wchodząc do pokoju. W jego oczach rozbawienie walczyło z lekką irytacją. – Co się znów stało?
    – Usiłuję ustawić liczby w kolumnach tak, żeby potem je podsumować i nie wiem, dlaczego to jest tak okropnie skomplikowane. Na zwykłej maszynie już dawno bym to napisała… – narzekała. – A tu, do licha, żeby wykonać to samo, trzeba mieć skończony przynajmniej roczny kurs!
    Gil z rezygnacją pokiwał głową i nawet uśmiechnął się lekko. Była przyzwyczajona w podobnych wypadkach do kąśliwych uwag z jego strony, poczuła więc teraz ulgę i odwzajemniła uśmiech.
    – Przyznaję ze skruchą, że nie jestem nadzwyczajną sekretarką…
    – Nie przesadzaj, idzie ci całkiem nieźle.
    Nie był to szczególnie wylewny komplement, ale wystarczył, by Debora rozpromieniła się ze szczęścia. Gil jednak przybrał z powrotem poważną minę i podszedł do swego biurka.
    – Och, byłbym zapomniał… – Odwrócił się raz jeszcze w jej stronę. – Zaprosiłem na jutro na kolację miejscowego szefa policji wraz z żoną oraz Pascala i Sylvie.
    – Czy, nie daj Boże, będę musiała coś ugotować? – jęknęła.
    – Myślę, że powinnaś zrobić jakiś wysiłek… Gdy wyjadę, Pascal będzie musiał się tu wszystkim zająć, także kontaktami z policją. Pomyślałem, iż będzie korzystnie, jeśli pozna Tatanga najpierw na gruncie towarzyskim.
    Gdy wyjadę… – dźwięczało w uszach Debory. Prawie już zapomniała o nieuchronnym wyjeździe. Zupełnie nie potrafiła sobie wyobrazić, że nadejdzie taki dzień, w którym opuści Terawati i pożegna Gila… na zawsze.
    – Nie jestem zbyt dobrą kucharką – ostrzegła lojalnie, odrywając się od smutnych myśli.
    – No, chyba cokolwiek potrafisz – rzekł z rosnącą irytacją. – Nie musisz od razu dorównać Sylvie!
    Debora ze złością wpatrywała się w połyskliwy ekran.
    – Przypuszczam, że również Debbie potrafi znakomicie gotować? – wtrąciła złośliwie.
    – Tak… – W jego głosie było słychać dziwne wahanie. I nagle dodał w przypływie szczerości: – Właściwie, sam nie wiem… Zazwyczaj się odchudza, poza tym w ogóle nie pije alkoholu, więc i gości przyjmuje rzadko.
    Jego zwykle nieodgadniona twarz miała teraz taki wyraz, jakby przypomniał sobie pasmo bardzo nudnych wieczorów. Debora odniosła nawet, być może złudne, wrażenie, że w oczach Gila Debbie powoli traci nieskazitelną opinię – natomiast ona sama zyskuje jego cieplejsze uczucia. Czyżby to było możliwe? Dręczona zwątpieniem, pozwoliła sobie jednak na małą, bardzo maleńką iskierkę nadziei.
    – Powinnaś też trochę posprzątać – powiedział ostrym, bardziej do niego podobnym tonem. – Nie znałem nigdy takiej bałaganiary. W sypialni leży mnóstwo porozrzucanych rzeczy, a poza tym nie masz zwyczaju zakręcać szamponu ani pasty do zębów. To karygodne! Rano po twoim wyjściu łazienka wygląda tak, jakby przeszedł przez nią huragan!
    – Jeślibyś rano mnie tak nie popędzał, miałabym czas na porządki – powiedziała głosem pełnym goryczy, ponieważ wszystkie jej złudzenia pierzchły.
    – Gdybym cię nie popędzał, nigdy byś nie dotarła do biura – odciął się, – Nie zapominaj, że tu pracujesz. – Popatrzył na nią wymownie i skierował się do drzwi, uważając dyskusję za zamkniętą.
    Następnego dnia po południu Debora pojechała rikszą na targ. Nie miała żadnej koncepcji na eleganckie menu – szczerze mówiąc, łudziła się w duchu, że na bazarze dozna szczęśliwego objawienia. Bezradnie wędrując wzdłuż straganów, prędko doszła do wniosku, iż Sylvie, która wydała kolację godną paryskiego kucharza, musiała być czarownicą, skoro udało jej się zdobyć tu wszystkie niezbędne składniki. Zamieni mnie w żabę, jeśli nie będę dla niej milsza, pomyślała z zabobonnym strachem. W końcu kupiła ryż, niezbyt apetycznie wyglądającego kurczaka oraz mnóstwo ostrej papryki.
    – Czy dasz sobie radę? – upewnił się Gil, gdy wrócił do domu i zastał w kuchni niebywały bałagan.
    – Oczywiście – powiedziała beztrosko Debora, zwiększając płomień pod patelnią.
    Sylvie i Pascal przybyli pierwsi. Sylvie w obcisłej czarnej sukni prezentowała się jak zwykle bardzo elegancko. Uniosła wyniośle brwi na widok Debory ubranej w tę samą niebieską sukienkę.
    – Jesteś szczęśliwa, Deboro, że nie przywiązujesz wagi do swego wyglądu – powiedziała z przekąsem. – Niestety, nie każdy potrafi nosić takie tanie rzeczy… – Uśmiechnęła się jadowicie i wymownie spojrzała na swoją wspaniałą, czarną kreację.
    – Nie strój zdobi człowieka – nieoczekiwanie Pascal przyszedł Deborze w sukurs. – Uroda Debory płynie z jej wnętrza – uśmiechnął się szarmancko. – Równie pięknie wyglądałabyś w worku, Deboro.
    – Właśnie mam go na sobie – przyznała cicho, patrząc na swą bezkształtną sukienkę, ale poczuła się znacznie lepiej dzięki komplementowi Pascala i miała nadzieję, że Gil go słyszał.
    Chwilę później przybyli Tatang z żoną. Atiek była nieśmiałą kobietą i bardzo słabo znała angielski, ale Debora, która dzięki codziennym konwersacjom z Dedenem i Idją podszkoliła swój indonezyjski, szybko zachęciła ją do rozmowy. Już sobie gratulowała w duszy, że przyjmowanie gości idzie jej jak z płatka, gdy wtem Gil odezwał się, pociągając nosem:
    – Czy przypadkiem coś się nie pali, Deboro?
    Gdy wbiegła do kuchni było już za późno, żeby cokolwiek uratować. Curry z kurczaka stanowiło kleistą, spaloną masę, ale dopiero widok ryżu omal nie przyprawił jej o atak serca. Ryż był czarno-biały. Czarny – od wołków!
    – Gil! – krzyknęła, niepomna gości w pokoju.
    – Co się stało? – spytał konspiracyjnym szeptem, wchodząc do kuchni.
    – Pamiętasz, gdy mówiłam, że jestem niezbyt dobrą kucharką? – usprawiedliwiła się, demonstrując mu zawartość garnków.
    – Niezbyt dobra, to nad wyraz łagodne określenie!
    – Skrzywił się z niesmakiem. – Specjalność Debory: wołki duszone na zwęglonych kościach kurczaka!
    Debora, chcąc nie chcąc, wybuchnęła śmiechem.
    – Musisz teraz zabawić gości przez kwadrans – oznajmiła, chwytając duży półmisek. – Mam pewien pomysł. Zaraz wracam!
    Patrzył na nią z niedowierzaniem, jak wybiega kuchennymi drzwiami i biegnie ulicą, wymachując pustym półmiskiem.
    Gdy trochę później weszła do salonu z półmiskiem wypełnionym po brzegi, zmierzwione włosy opadały jej na ramiona, a oczy błyszczały.
    – Sate z kurczaka w pikantnym sosie z orzeszków ziemnych – zawołała radośnie, stawiając półmisek na stole.
    – Potrawa mojego autorstwa niestety nie nadaje się do jedzenia, przyniosłam więc coś pysznego z bazaru.
    Sylvie, która już cieszyła się, że przyjęcie Debory okaże się totalną katastrofą, była zawiedziona, ponieważ pozostali goście z entuzjazmem nałożyli sobie sate, szczerze ubawieni rozbrajającym przyznaniem się gospodyni do kulinarnej porażki.
    Debora odetchnęła z ulgą. Przez stół rzuciła Gilowi porozumiewawcze spojrzenie. Starała się przybrać poważny wyraz twarzy, znać jednak było, że z ledwością powstrzymuje wybuch śmiechu. Sylvie, gdy to spostrzegła, z grymasem podniosła widelec do ust i powiedziała swym charakterystycznym, protekcjonalnym tonem:
    – No cóż, nie każdy potrafi gotować. Jestem jednak przekonana, że posiadasz inne talenty.
    Debora gorączkowo usiłowała wymyślić choć jeden – ale bez powodzenia.
    – Raczej nie… – rzekła z rozbrajającą szczerością.
    – Ależ to nieprawda! – zaprotestował żywo Pascal. – Potrafisz przecież znakomicie układać sobie stosunki z ludźmi. I co ty na to, przyjacielu? – Odwrócił się do Gila. – Chyba nie zgodzisz się z opinią, że twoja żona nie ma żadnych talentów?
    – Ona posiada rzadki talent cieszenia się życiem – powiedział nieoczekiwanie Gil, patrząc Deborze prosto w oczy.
    W jego przejrzystych, szarych oczach dostrzegła cień uśmiechu.
    Po mocnych przeżyciach związanych z przyjmowaniem gości, Debora z radością myślała o zbliżającym się weekendzie. Prim rzuciła propozycję, aby pojechali na wybrzeże i choć na dwa dni zapomnieli o hydrobudowie.
    – Wszystkim nam przyda się odrobina urozmaicenia – mówiła z zaraźliwym entuzjazmem. – Jazda zabiera około czterech godzin, a na miejscu możemy przenocować w romantycznych chatkach z bambusa. Zobaczysz, że ci się spodoba.
    Deborze pomysł spodobał się od razu. A gdy jechali wśród zielonych wzgórz, wprost kipiała radością. Uwielbiała wilgotne lasy równikowe, zachwycały ją rosnące przy drogach bananowce i bagna porośnięte namorzynami. Droga, od początku zła, stopniowo pogarszała się, aż w końcu przeistoczyła się w trakt pokryty czerwonym błotem, i trzeba było zatrzymać się i pchać samochody.
    – Czyż to nie fantastyczne? – entuzjazmowała się Debora, gdy kolejny raz ugrzęźli.
    Rozkoszowała się każdą chwilą tej karkołomnej podróży, jej niebieskie oczy błyszczały podnieceniem i była zawsze pierwsza, gdy trzeba było wysiąść i pchać.
    – Rzeczywiście, wspaniała zabawa – westchnął Gil, zabierając się do pchania samochodu i przyglądając się Deborze z pewnym podziwem.
    Mijali odludne wioski, w których gromady dzieci wybiegały im na powitanie, przeprawiali się przez drewniane mosty i prowizoryczne kładki. Gil zmusił Deborę, by wysiadła, gdy z duszą na ramieniu jechał po rozklekotanych, przegniłych deskach, ale ona radośnie podskakiwała za samochodem, nie zważając na szczeliny i chybotliwe podłoże.
    – Widzę, iż niewiele potrzeba ci do szczęścia – skomentował, gdy zdyszana i roześmiana zajęła obok niego miejsce.
    – Gdybym wiedział, że twoim największym pragnieniem jest kąpiel w błocie, już dawno bym ci to załatwił!
    Roześmiała się głośno.
    – Uwielbiam takie wyprawy!
    – Debbie z pewnością byłaby odmiennego zdania – powiedział, wrzucając bieg i puszczając sprzęgło.
    Debora, która zdążyła całkiem zapomnieć o istnieniu Debbie, poczuła się teraz tak, jakby oblano jej twarz zimną wodą.
    – Sądzę, iż ma bardziej wyszukane gusta niż ja – powiedziała zmieszana, udając, że studiuje mapę.
    – To nie jest kwestia wyszukanych, jak mówisz, gustów
    – zawyrokował. – Debbie po prostu nie posiada twojej radości życia. – I dodał ciszej, jakby po raz pierwszy objawiła mu się prawda: – Ty sprawiasz wrażenie zawsze szczęśliwej.
    Debora z nagłym przerażeniem zaczęła się zastanawiać, czy będzie szczęśliwa bez niego. Mapa tańczyła jej przed oczami, odłożyła ją więc na półkę.
    – Po prostu nie mam specjalnych wymagań – szepnęła. Nawet Gil przyznał z ociąganiem, że plaża warta była zachodu. Debora na jej widok popadła w ekstazę. Palmy kokosowe pochylały się z gracją nad oślepiająco białym piaskiem, leciutki wietrzyk poruszał nieznacznie ich strzępiastymi liśćmi, zaś morze, które bliżej brzegu miało kolor przezroczystego turkusu, za rafą przybierało odcień intensywnie ciemnoniebieski. Rząd prostych plecionych chat stał trochę na uboczu, a wśród nich na polanie mieściła się restauracja, którą w tym kraju można było znaleźć w miejscach całkiem nieoczekiwanych.
    Debora wyciągnęła ręce i wystawiła twarz do słońca.
    – Jest cudownie!
    – Będziesz mniej zachwycona, gdy zobaczysz nasze łóżko
    – powiedział Gil, podchodząc do niej z tyłu. – Prim oznajmiła mi, że w jednej z chat jest tylko jedno łóżko, i wszystkim zgodnie się wydaje, iż to właśnie my powinniśmy tam spać.
    – Głos miał beznamiętny. – Mężczyźni, rzecz jasna, nie będą spać ze sobą, a Michael narzeka na bóle krzyża, nie mówiąc już o Sylvie, która po podróży czuje się fatalnie.
    – Na tym łóżku zmieści się z trudem jedna osoba – zauważyła Debora na widok wąskiego posłania. Czy w ogóle będzie mogła zasnąć przytulona do Gila? – Chyba wobec tego prześpię się na podłodze…
    – Odradzam – powiedział Gil, pokazując jej szpary w wyplatanej ścianie. – Tu pojawiają się węże i inne pełzające stwory. Możesz obudzić się w towarzystwie znacznie mniej sympatycznym niż moje – dodał z nutą dziwnej goryczy w głosie.
    Spojrzała na niego z zainteresowaniem, ale twarz miał jak zwykle nieprzeniknioną. Czy także rozmyślał o nocy – o tym, że leżąc przytuleni, będą tak bardzo świadomi własnych ciał? Spuściła wzrok i zajęła się zdejmowaniem z palca obrączki.
    – Co robisz? – spytał zaintrygowany.
    – Jest sporo za luźna i pomyślałam, że lepiej, jeśli ją zdejmę, zanim zgubię- wyjaśniła, pieczołowicie lokując obrączkę w kieszonce torebki. – Trzeba ją dać do zwężenia.
    – Chyba już nie warto… Nie zostało nam dużo czasu. Te słowa odbijały się echem w jej sercu, gdy pluskała się w morzu i również potem, gdy siedziała w cieniu palmy, rozczesując włosy i popijając mleko kokosowe. Gil siedział obok niej z dłońmi opartymi na kolanach i patrzył w przestrzeń oczami zmrużonymi od blasku słońca. Ciało miał opalone, jędrne, pięknie umięśnione i Debora, by nie ulec pokusie i go nie dotknąć, wstała i pobiegła do morza.
    Woda była tak przezroczysta, że otworzywszy pod nią oczy mogła obserwować wielobarwne rybki, których cętkowane cienie kładły się na dnie z czystego piasku. Ale Debora nie mogła przestać myśleć o Gilu, o jego nagich opalonych plecach, które tak bardzo chciałaby dotykać… Przekręciła się na plecy, ale oślepiający błękit nieba nie rozproszył natarczywej gry wyobraźni. Gdy wróciła do towarzystwa, położyła się z dala od Gila, ponieważ obawiała się, że wyczyta z jej twarzy zdrożne myśli. Czuła się ogromnie spięta i całkiem straciła dobry humor, którym tryskała jeszcze podczas drogi. Teraz stale wyobrażała sobie nadchodzącą noc, gdy będzie leżeć obok Gila na wąskim, pojedynczym łóżku, i ogromnie się bała, że wówczas jej własne ciało ją zdradzi… Nagle prawda poraziła ją jak grom. Bała się, iż okaże Gilowi, jak bardzo go kocha! Prawda była tak oczywista, że zastanawiała się, dlaczego dopiero teraz do niej dotarła. Kochała Gila.
    Chyba już nie warto – powiedział, przypominając tym samym, że ich umowa niedługo wygasa. Och, nie powinna się w nim zakochiwać… Ale w głębi serca wiedziała, iż już za późno na tego rodzaju przestrogi. Stało się, kochała Gila. I nie mogła mu o tym powiedzieć. Dał jej wyraźnie do zrozumienia, z jaką niecierpliwością wyczekuje końca umowy… Nie może narzucać mu się ze swą miłością, tak jak to czyniła Sylvie. Już i tak miał o niej wystarczająco złą opinię. Zapewne liczył dni, gdy wreszcie uregulują rachunki i będzie mógł skreślić ją ze swego życia… Kochał Debbie – schludną, zrównoważoną, rozsądną Debbie, która potrafiła obsługiwać komputer i gotować, i zawsze zakręcała pastę do zębów. Myśl o zakochaniu się w Deborze nawet nie przyszłaby mu do głowy!
    – Czemu jesteś markotna, Deboro? – zapytał Pascal, a ona zauważyła, że Gil zerka na nią z niepokojem. – Dobrze się czujesz?
    – Oczywiście! – odparła trochę zbyt głośno, zbyt radośnie. Oczywiście, że dobrze się czuła. Przecież była wesołą, żywiołową, zawsze szczęśliwą Deborą. Przeboleje Gila. Zapomni o nim. Nic innego jej nie pozostało.
    Do końca dnia z powodzeniem udawała, że się świetnie bawi. Pływała, chlapała się, biegała za piłką, jadła i pila. Ale gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, ucieszyła się, że po ciemku nie będzie już musiała rozciągać warg w sztucznych uśmiechach.
    Kolację zjedli w malej restauracji przy świetle skwierczących lamp parafinowych.
    – Co za cudowna noc – powiedziała Sylvie, która zdążyła już dojść do siebie po trudach podróży, i teraz wyglądała jeszcze piękniej niż zazwyczaj. Popatrzyła na Deborę niechętnie i pochyliła się w stronę Gila. – Pamiętasz, jak ostatnim razem siedzieliśmy na plaży w świetle księżyca? – Mówiła cichym, namiętnym szeptem, ale Debora słyszała każde słowo.
    – Czyż mógłbym zapomnieć? – odparł, ale żadne uczucie nie ożywiło jego twarzy. – Pozwólcie, że pokażę teraz mojej żonie, jak piękny bywa księżyc wieczorami… – Wstał, podszedł do Debory i pieszczotliwie pogłaskał ją po włosach.
    – Chodźmy na spacer, kochanie.
    Gdy, żegnani uśmiechami i znaczącymi spojrzeniami, oddalali się w kierunku morza, Debora nie mogąc ukryć zazdrości, spytała:
    – Czy naprawdę przesiadywałeś z Sylvie na plaży w świetle księżyca?
    – Można to tak określić. Wyśledziła mnie, dopadła i zmusiła do wysłuchania swoich żalów na Pascala i na swój ciężki los. – Zerknął z ukosa na oblaną poświatą twarz Debory.
    – Naprawdę cieszę się, że tu jesteś. Dzięki tobie mam pretekst i mogę z powodzeniem jej unikać.
    Pretekst. Była jedynie pretekstem… Patrzyła prosto przed siebie na blade światło księżyca odbijające się w wodzie. Szli ramię w ramię, tuż przy morzu. Woda niemal obmywała im gołe stopy. Debora drżała z pragnienia, by objąć Gila, powiedzieć mu, jak bardzo go kocha. Nie warto… – ze ściśniętym sercem przypomniała sobie jego słowa.
    Gdy dotarli do końca zatoki, usiedli na chwilę i słuchali szumu fal leniwie ocierających się o piasek. Z oddalonej restauracji dobiegały słabe odgłosy śmiechu i zabawy.
    – Pewnie myślą, że całujemy się namiętnie w świetle księżyca – powiedział Gil, kładąc się na piasku.
    Debora pomyślała o tym samym i zaraz wróciła pamięcią do tych chwil, gdy ją całował, a ciało jej płonęło pod czułym dotykiem jego palców… Och, gdyby odwrócił się teraz do niej, otoczyłaby mu szyję ramionami i razem by ulegli czarowi chwili.
    Ale Gil się nie odwrócił; leżał na plecach i patrzył w roziskrzone niebo.
    – Tutaj jest Krzyż Południa – powiedział. – Jeden z najciekawszych gwiazdozbiorów nieba południowego… A tam, popatrz, Wielka Niedźwiedzica.
    Głos miał chłodny, rzeczowy i Debora zrozumiała, że pocałunek nawet nie wchodził w grę. Spróbowała wrócić do równowagi. Musiała zachowywać się normalnie.
    – Zawsze uważałam, że powinna się nazywać Spodek
    – powiedziała głosem, który zdradzał napięcie.
    Uśmiechnął się pod nosem.
    – To dość prozaiczne spostrzeżenie w ustach takiej zdeklarowanej romantyczki.
    – Wcale nie jestem romantyczką!
    – Ależ jesteś. – Znów się uśmiechnął. – Nie traktujesz przecież życia zbyt serio. Po prostu ulegasz urokom chwili i nie zastanawiasz się, co będzie jutro. Zresztą, zawsze wierzysz w szczęśliwe zakończenie.
    Debora przesypywała piasek palcami stóp. Owszem, miał trochę racji. Ale to już była przeszłość. Teraz nie potrafiła wyobrazić sobie szczęśliwego zakończenia.
    – Wiesz, że jesteś podobna do mojej matki? – ciągnął.
    – Nigdy nie zawraca sobie głowy prozą życia codziennego. Nie płaci rachunków, nie wie, która jest godzina, ani jak dojechać z miejscowości A do B. Zakłada, że zawsze znajdzie się jakaś dobra dusza, która wybawi ją z kłopotu. I zazwyczaj tak się dzieje.
    – Jaka ona właściwie jest? – spytała zaciekawiona Debora.
    – Jest zupełnie niemożliwa – rzekł z rezygnacją. – Nieodpowiedzialna, lekkomyślna, niezaradna, a przy tym wszystkim tak urocza, że nie można się na nią gniewać. I to właśnie jest najbardziej denerwujące! – westchnął. – Mój ojciec nie potrafił sobie z tym poradzić. Spalał się nerwowo. Matka zupełnie nie nadawała się na żonę dla inżyniera… Już w młodości przysiągłem sobie, że jeśli się kiedykolwiek ożenię, to tylko z kobietą będącą całkowitym zaprzeczeniem matki. Ona ulega ustawicznej huśtawce nastrojów. Albo jest w siódmym niebie, albo na dnie rozpaczy. I jest całkiem nieobliczalna. Nigdy nie wiadomo, co jej przyjdzie do głowy. Rzuca się w wir jakichś szalonych przedsięwzięć, a potem, gdy się znudzi, pozostawia komuś – zwykle mnie – cały rozgardiasz do uporządkowania. I natychmiast zajmuje się czymś innym. – Gil uśmiechnął się sam do siebie, jakby pogrążając się we wspomnieniach. – Ale jest taka rozbrajająca… Nie potrafię się na nią złościć. Zawsze jest taka szczęśliwa, gdy mnie widzi i taka wdzięczna za zajmowanie się jej sprawami. Ojciec zmarł, gdy byłem jeszcze w szkole, tak więc dość wcześnie przejąłem opiekę nad matką. Wiesz, ona nie potrafi zrozumieć najprostszych spraw finansowych. Wiele razy jej tłumaczyłem, ale zawsze mówi: „Oczywiście, kochanie", a potem znów zapomina o płaceniu rachunków. Nie sądzę, by choć raz w życiu przejrzała swe wyciągi z banku. Mam wrażenie, że beze mnie by zginęła.
    – Jesteś za nią odpowiedzialny – stwierdziła Debora, która równie rzadko przeglądała swe wyciągi bankowe.
    Pomyślała, że matka Gila musi być osobą niezwykle sympatyczną, ale jednocześnie zrozumiała, dlaczego on nie mógł pozwolić sobie nawet na odrobinę niefrasobliwości. Od wczesnego dzieciństwa po prostu musiał kształcić i pielęgnować w sobie takie cechy, jak: rozwaga, rozsądek, odpowiedzialność.
    – Masz rację, jestem za nią odpowiedzialny i martwię się o nią – przyznał. – I nie chodzi tu tylko o sprawy finansowe. Doprowadza mnie do pasji, że nigdy nie wiem, gdzie ona jest i co ma zamiar zrobić. Dlatego już dawno temu postanowiłem, iż moja przyszła żona musi być mi podporą, a nie jeszcze jednym powodem do zmartwień. Zawsze pragnąłem poślubić kobietę praktyczną i odpowiedzialną, która potrafiłaby znieść trudy licznych wyjazdów i pomogłaby mi w prowadzeniu firmy.
    – A więc taką jak Debbie? – spytała półgłosem. Zawahał się na chwilę.
    – Tak – powiedział w końcu, ale w jego głosie nie było stanowczości. – Ciężko pracowałem na swój sukces i nie mogę teraz pozwolić, by jakaś nieodpowiedzialna kobieta to wszystko zniszczyła – dodał, jakby próbując przekonać samego siebie. – Obserwowałem nieudane małżeństwo moich rodziców, a teraz Pascala… Sylvie odciąga go od pracy… Debbie jest całkiem inna. Chłodna, zrównoważona, zaradna… O nią nigdy nie musiałbym się martwić i mógłbym jej całkowicie zaufać. Dlatego jej się oświadczyłem…
    Debora przesypywała palcami piasek, pogrążona w głębokiej zadumie. Czyż Gil mógł wyrazić się jaśniej? Była przecież całkowitym przeciwieństwem Debbie i nie mogła liczyć na jego uczucie… Być może nawet nie kochał Debbie – ale była jego wymarzonym typem kobiety. Takiej kobiety zawsze pragnął. I prawdopodobnie zazna szczęścia z chłodną, opanowaną Debbie, która nigdy nie będzie go rozpraszać ani irytować.
    Zamyśliła się nad własną przyszłością. Nigdy dotąd nie zawracała sobie tym głowy. Chciała dużo podróżować, miło i ciekawie spędzać czas – i to wszystko. Mało ambitne plany. Teraz jednak nawet na nie nie miała ochoty. Jedyne, czego naprawdę chciała – to być z Gilem. Ale u jego boku nie było dla niej miejsca.
    – Pora wracać – powiedziała wstając. – Jestem trochę zmęczona.
    W milczeniu wrócili plażą do chatki. Debora była tak przybita, że całkiem przestała się przejmować pojedynczym łóżkiem. Wzięła prysznic, owinęła się w czysty sarong i bez słowa wślizgnęła do łóżka obok Gila. Objął ją ramieniem, by mogła wygodniej ułożyć głowę. Przytulona do jego policzka, słyszała równomierne uderzenia jego serca i nieoczekiwanie poczuła się odprężona. Światło księżyca przenikające przez wyplataną ścianę tworzyło na ich złączonych ciałach dziwne esy-floresy.
    Poruszyła się i przybierając swobodniejszą pozycję, wyciągnęła ramię w poprzek jego klatki piersiowej, on zaś drugą ręką zamknął ją w swych objęciach.
    – W porządku? – szepnął, a Debora mu przytaknęła.
    Nie mogła liczyć na jego miłość, ale przynajmniej tę noc spędzi w jego ramionach…

ROZDZIAŁ ÓSMY

    Gdy Debora otworzyła oczy następnego poranka, nadal znajdowała się w ramionach Gila.
    – Co ja widzę, czyżbyś się już obudziła? – Głos Gila był niski, ciepły, wibrujący rozbawieniem. – Nie muszę chyba pytać, jak spałaś?
    Debora lekko się przeciągnęła.
    – Powinieneś mnie obudzić.
    – Nie chciałem ci przeszkadzać. Spałaś tak głęboko, a na twarzy miałaś błogi uśmiech, jak zawsze, gdy coś miłego ci się śni…
    Jeszcze w półśnie Debora obserwowała pulsowanie żyły na szyi Gila i rozmyślała, jak by zareagował, gdyby znienacka przycisnęła do niej wargi. Odczuwała tak silną potrzebę pocałowania go, że nagle zapragnęła mu to powiedzieć. Czy kiedykolwiek będzie miała lepszą ku temu okazję?
    – Gil… – szepnęła czule i mocniej przycisnęła palce do jego piersi, ale nim zdążyła dokończyć, rozległo się głośne pukanie do drzwi.
    – Czy nasze dwa gołąbki zamierzają przespać cały dzień? – zawołał radosny głos. – Pospieszcie się, bo stracicie śniadanie!
    Ostatnie słowa skutecznie wyrwały Deborę z sennego transu. Usiadła na łóżku i dopiero teraz zdała sobie sprawę, jak niewiele brakowało, żeby wyznała Gilowi swe uczucia. Jeszcze chwila i by się zorientował, co zamierzała uczynić. Jeszcze chwila i na jego twarzy pojawiłby się niesmak…
    – Już idziemy! – zawołała ochoczo i wstała, przyciskając sarong do piersi. Musiała uciekać… byle dalej od Gila!
    – Po co ten pośpiech? – Popatrzył na nią zaciekawiony.
    – Przecież jesteśmy na wakacjach. Co chciałaś mi powiedzieć, zanim ci przerwano?
    – Och, nic ważnego… Już nawet nie pamiętam. – Odwróciła się do niego plecami i zawiązywała sarong. Lepiej było nie patrzeć mu w oczy. – Nie chcę stracić śniadania. Umieram z głodu. Do zobaczenia w restauracji!
    Właściwie wybiegła z chaty. I tak już było cały dzień
    – uciekała przed Gilem, Ian Matthews był w ponurym nastroju, więc Debora współczuła mu i starała się go rozweselić. Gdy dowiedziała się, że podróż miał bardzo niewygodną, ponieważ jechali dżipem w cztery osoby – natychmiast zaproponowała mu miejsce w ich samochodzie. Wolała nie być z Gilem sam na sam podczas długiej drogi do Terawati.
    – Czy naprawdę musieliśmy go zabierać? – spytał przez zaciśnięte zęby Gil, kiedy powrócili już do obozu.
    – Och, to była zwykła uprzejmość. W ten sposób miał wygodniejszą podróż.
    – Ale chyba nie czuł się zbyt wygodnie, gdy przez cały dzień mu się narzucałaś! – niemal krzyczał. – Myślałem, że tylko Sylvie jest do tego zdolna!
    Debora była zbyt zmęczona i zniechęcona, by się bronić. Nie oponowała. Właściwie, niech sobie myśli, że zainteresowała się innym mężczyzną!
    – Wyobraź sobie, że jest o wiele ciekawszym towarzyszem podróży niż ty! – rzuciła z pasją. – Przez cały dzień miałeś grobową minę!
    – Nie mogłem dobrze się bawić, patrząc, jak moja żona narzuca się innemu mężczyźnie i robi z siebie pośmiewisko!
    – Nie jestem twoją żoną!
    – Płacę ci za to, żebyś nią była – powiedział po chwili napiętego milczenia. – I chciałbym, aby moje pieniądze były przez ciebie docenione!
    – Tylko o tym myślisz, prawda!? – wykrzyknęła z furią. – Nie dziwię się teraz, że Debbie dała ci kosza!
    Gil zamilkł i milczał jak kamień przez cały wieczór. Następny poranek spędzili w równie lodowatej atmosferze, tak więc Deborę szczerze ucieszyła wiadomość, że Gil cały dzień ma zamiar spędzić na budowie zapory. Przynajmniej nie będzie musiała znosić jego wzroku pełnego pogardy… Wczoraj doszła do wniosku, że nią gardził i traktował jak zakupiony towar, którego pozbędzie się natychmiast, gdy przestanie mu być użyteczny.
    W biurze zajęła się sortowaniem cotygodniowej poczty. Był tam list od jej matki. Odłożyła go na bok, aby później w spokoju przeczytać i układała na kupki następne listy.
    Gil zwykle dostawał dużo korespondencji, przeważnie urzędowej. Tym razem był jeden list prywatny, zaadresowany starannym, kobiecym pismem. Na odwrocie koperty Debora przeczytała nazwisko nadawcy: Debra Clark.
    To był pierwszy list od Debbie, z którym Debora się zetknęła, i dręczyła ją teraz ciekawość, co miała mu do powiedzenia po odmowie poślubienia go dwa miesiące temu.
    Odłożyła kopertę na stos listów przeznaczonych dla Gila i z niecierpliwością czekała na jego komentarz.
    Przy kolacji nie wytrzymała i postanowiła przerwać zaklęty krąg milczenia.
    – O czym pisze Debbie? Dlaczego tak nagle przysłała ci list?
    – To nie twoja sprawa – burknął. Po chwili dodał jednak łagodniejszym tonem: – Skoro już jesteś taka wścibska, powiem ci, że Debbie nadal uważa nasze zaręczyny za aktualne. Sugeruje, żebyśmy wzięli ślub po moim powrocie z Indonezji. Będzie wówczas mogła wziąć kilka dni urlopu.
    – Och, to łaskawie z jej strony! – Debora nie potrafiła ukryć zazdrości i braku sympatii dla nieznajomej Debbie. -I, oczywiście, zamierzasz dopasować się do jej planów?
    – Pomyślę o tym – rzekł chłodnym, rzeczowym tonem.
    – Debbie byłaby dla mnie idealną żoną… – Urwał i popatrzył na Deborę ze złośliwym uśmieszkiem. – Chyba nie przypuszczasz, że stanowiłabyś lepszą partię?
    Ależ, oczywiście! – chciałaby wykrzyknąć. Zamiast tego jednak odsunęła krzesło z impetem, wstała i zaczęła sprzątać ze stołu, niemiłosiernie trzaskając talerzami.
    – Jeśli twoim ideałem jest życie nudne, monotonne i jałowe, to proszę bardzo, rób co chcesz! – rzuciła opryskliwie.
    – Nie potrzebuję na szczęście twojego błogosławieństwa.
    – Nerwowo drżał mu mięsień na policzku. – Nie dalej jak wczoraj jasno stwierdziłaś, że nie jesteś moją żoną!
    – Masz świętą rację – rzuciła przez ramię, kierując się do kuchni. – Z niecierpliwością liczę dni, które pozostały mi do końca tej szczególnej pracy!
    Jakże mogła tak zawzięcie kłócić się z kimś, kogo kochała? Wspomnienie kłótni dręczyło ją, gdy bezsennie leżała w łóżku. Miała przecież z natury pogodne usposobienie. Dlaczego więc wobec Gila zachowywała się jak jędza? On z pewnością odetchnie, gdy wreszcie się jej pozbędzie…
    Dwa dni później Gil wszedł do jej biurowego pokoju. W ręku trzymał teleks, który nadszedł tego ranka.
    – Zostałem wezwany do Dżakarty – oznajmił. – Mam spotkanie z ministrem. Rozważają naszą ofertę na drugi etap budowy. Jutro, jak mniemam, przedstawią ostateczną decyzję.
    – Jestem pewna, że podpisze z tobą kontrakt – powiedziała Debora z ożywieniem, w jednej chwili zapominając o niedawnych waśniach. Wiedziała przecież, jak wielkie znaczenie miał ten kontrakt dla firmy Gila.
    – Obyś się nie myliła! – Położył teleks na jej biurku. – Zamów dwa miejsca w samolocie na jutro rano.
    – Czy Pascal jedzie z tobą?
    – Nie, ty pojedziesz. Muszę zaprosić na kolację pewnego ważnego urzędnika wraz z małżonką, i pomyślałem, że pomożesz mi zabawiać gości. Przy okazji załatwisz sobie paszport w ambasadzie.
    Następnego dnia bardzo wcześnie rano wyjechali do Parangu, aby zdążyć na samolot. Pokonując tę samą drogę, którą jechała z Gilem po raz pierwszy, nie mogła uciec od spostrzeżenia, że w tak krótkim czasie w życiu jej nastąpiły zasadnicze zmiany. Nie była już tą samą beztroską Deborą, która pamiętnego dnia niemal wpadła pod koła samochodu nieznajomego Anglika… Jakże inaczej potoczyłoby się jej życie, gdyby wówczas lepiej pilnowała swojej torby! Świadomość, że mogłaby go nigdy nie spotkać, nigdy nie pokochać – przejęła ją dreszczem grozy. Do licha, powinna lepiej wykorzystać ten krótki czas, który jeszcze jej pozostał… Cóż za głupota tracić go na kłótnie!
    Gdy przybyli na lotnisko, samolot do Dżakarty czekał już na pasie startowym. Debora przyglądała mu się podejrzliwie. Zawsze bała się latania, a ten samolot – starego typu, ze śmigłami – nie budził szczególnego zaufania.
    Gdy patrzyła przez małe okienko na obracające się śmigła, nerwowo zaciskając palce na kolanach, była przekonana, że samolot nigdy nie oderwie się od ziemi.
    – Dlaczego nie powiedziałaś mi, że boisz się latać? – Gil pochylił się nad nią i ujął ją za rękę.
    – To takie głupie z mojej strony – bąknęła, ale była mu bardzo wdzięczna za wsparcie. Dotyk jego ciepłej, silnej dłoni podziałał na nią krzepiąco. – Gdy samolot znajduje się w powietrzu, jest mi już wszystko jedno, ale nienawidzę startów – dodała słabym głosem.
    Trzymał jej rękę tak długo, aż nadeszła stewardesa, niosąc posiłki. Najgorsze już minęło, ale Debora nadal wbijała palce w jego dłoń. Gdy z niechętną miną odsunął tacę z jedzeniem na bok, była mu wdzięczna. Po chwili jednak zajął się przeglądaniem notatek, ale gdy znów zerknął na jej pobladłą twarz, westchnął i ponownie wziął ją za rękę.
    Debora zapamiętała Dżakartę jako miasto pełne kontrastów. Ponad czerwonymi dachami niskich domów ze starych dzielnic wzbijały się w górę nowoczesne drapacze chmur, a dostojne, wysadzane drzewami aleje sąsiadowały z ciasnymi uliczkami, w których z ledwością mogły się minąć dwie osoby. Pamiętała szerokie arterie zakorkowane sznurem trąbiących samochodów oraz kobiety siedzące przed lśniącymi od szkła i chromu centrami handlowymi i sprzedające sate na liściach bananowych… Ponad uliczny gwar i dźwięki klaksonów wybijał się raz po raz głos muezina nawołującego wiernych do modlitwy. To ogromne, ludne, kolorowe miasto spowijał całun wilgotnego upału przesyconego oparami spalin.
    Hotel, w którym się zatrzymali, położony był nie opodal centrum. Dzięki klimatyzacji panował w nim jednak przyjemny chłód i cisza. Debora nigdy dotąd nie mieszkała w tak luksusowym hotelu i czuła, że nie pasuje do tego wnętrza ubrana w skromną sukienkę, którą pożyczyła od Prim.
    – Po lunchu mam spotkanie z ministrem – oznajmił Gil, gdy wjechali windą do swego apartamentu. – Proponuję, byś udała się w tym czasie do ambasady i załatwiła sprawę paszportu. A potem pochodź po sklepach i kup sobie wreszcie coś sierotka Marysia. Uprzedzam cię, że pani Seraputri uchodzi za kobietę bardzo elegancką. Proszę cię, zrób wysiłek i wyglądaj nieco lepiej niż zwykle – dodał z ironią, wręczając jej pieniądze na zakupy. – Och, i jeszcze to… Bądź tak miła i wyślij ten list. – Wyjął z teczki kopertę lotniczą i podał jej.
    To był list do Debbie. Debora wpatrywała się w nazwisko i adres na kopercie smutnym, zgaszonym wzrokiem.
    – Napisałem jej – powiedział, nagle nabierając ochoty do zwierzeń – że chwilowo będzie lepiej, jeśli zapomnimy o zaręczynach. Przecież niedawno odmówiła poślubienia mnie, więc wydaje mi się dziwne, iż tak nagle zmieniła decyzję. – Urwał i zerknął na Deborę, jakby oczekując reakcji. – Napisałem jej, że obydwoje powinniśmy przemyśleć, czego naprawdę chcemy – dokończył.
    Czego naprawdę chciał Gil? – zastanawiała się, gdy już wyszedł na umówione spotkanie. Serce zabiło jej trochę żywiej, poruszone nieśmiałą nadzieją, że zamiast Debbie może Gil pokochałby ją – ale rozum mówił co innego. To były nadzieje czynione wbrew zdrowemu rozsądkowi. Ani na niewzruszonej twarzy Gila, ani w jego chłodnych oczach nie dostrzegła nawet iskierki pożądania. Zachowywał się jak zwykle szorstko, energicznie i patrzył na nią z lekkim zniecierpliwieniem, jakby do złudzenia przypominała mu matkę. Był zbyt stanowczy, zbyt konsekwentny, by przypadkiem dać się usidlić nieodpowiedniej kobiecie. Cóż z tego, że nie poślubi Debbie? Wszak nie oznacza to jeszcze, iż całkiem zmieni zapatrywania na swój wymarzony ideał. Wrzucając do skrzynki list Gila, Debora wiedziała już, że wcale nie ma powodów do radości.
    Ale mimo przestróg, których sama sobie udzielała, niemal całe popołudnie spędziła na rozmyślaniach o Gilu. Zastanawiała się, co czuł, pisząc do Debbie i… co by się stało, gdyby znów ją pocałował. Był wolny! Drżała z niecierpliwości na samą myśl o nadchodzącym wieczorze. Nie może zawieść Gila – powtarzała sobie w kółko. Jeśli będzie elegancka, jeśli zachowa się odpowiednio, być może Gil się w niej zakocha… I wtedy… kto wie…?
    Musi znaleźć coś zupełnie wystrzałowego. Im więcej jednak sukni przymierzała w najelegantszych sklepach, tym bardziej utwierdzała się w przekonaniu, że we wszystkim wygląda okropnie, i z miną coraz bardziej ponurą ponaglała taksówkarza, by wiózł ją gdzie indziej.
    Taksówkarz był sympatycznym gadułą – dowiedział się już, skąd Debora pochodzi, gdzie mieszka, czy jest mężatką, i właśnie opowiadała mu, co porabia w Dżakarcie, gdy niespodziewanie doznała olśnienia. Urwała nagle w pół zdania i kazała się czym prędzej zawieźć do krawca w chińskiej dzielnicy. Kilka godzin później wróciła do hotelu podniecona i radosna. Udało jej się znaleźć piękny, surowy jedwab w turkusowym kolorze, krawiec zaś wyczarował z niego prostą suknię o tradycyjnym chińskim kroju – z wysoką stójką pod szyją i długimi rozcięciami po bokach. Kupiła również odpowiednie pantofle, kosmetyki, grzebienie do włosów i zdążyła jeszcze pomyszkować po Jalan Surabaya, słynnym pchlim targu, gdzie wynalazła parę niebywale oryginalnych kolczyków, które mieniły się i lśniły w słońcu jak prawdziwe diamenty.
    Być może nie uda jej się skłonić Gila, aby się w niej zakochał – ale przynajmniej będzie próbowała… Musi wykorzystać jak najlepiej każdą chwilę, która jej jeszcze została. Nawet jeśli miał to być ich ostatni wspólny miesiąc – postanowiła zrobić wszystko, by był to miesiąc niezapomniany.
    – Gdzie się podziewałaś? – Gdy stanęła w drzwiach, Gil nerwowo maszerował po pokoju. – Powinnaś wrócić już dawno temu! Okropnie się o ciebie martwiłem…
    – Robiłam zakupy – odparła, czując, że opuszcza ją niedawny optymizm. Rzuciła torby z zakupami na krzesło, usiłując nadać twarzy obojętny wyraz, ale Gil miał minę tak ponurą, że strach ścisnął jej serce. – Jak poszło na spotkaniu z ministrem? – spytała.
    – W porządku. – Podszedł do okna i w milczeniu podziwiał starannie wypielęgnowany ogród.
    Debora zniecierpliwiona podreptała za nim.
    – Podpisałeś kontrakt?
    – Och, tak…
    W wybuchu spontanicznej radości objęła go ramionami i pocałowała w policzek.
    – Gil, tak się cieszę… – szepnęła.
    Na chwilę zacisnął wokół niej ramiona, ale zaraz potem ją puścił; poczuła się niezręcznie i odsunęła się.
    – Nie jesteś zadowolony?
    – Oczywiście, że jestem. – Nie patrzył jej w oczy. – To sukces naszej firmy… Będę mógł zostawić tu Pascala, a sam zajmę się innymi projektami, tak jak planowaliśmy… – W jego głosie słychać było pewne wahanie. – Dzwoniłem dziś do biura w Londynie i dowiedziałem się, że mamy szansę podpisać kontrakt na budowę na Madagaskarze, jeśli tylko złożymy na czas ofertę.
    – Madagaskar? – powtórzyła głuchym głosem, czując, jak bolesna obręcz zaciska się wokół jej serca. Gil planował swe życie bez niej… Była zarozumiałą idiotką, sądząc, że może zająć miejsce Debbie! Jakże szybko opuścił ramiona… Nawet nie mógł znieść jej dotyku. – To bardzo podniecające – dodała.
    – Być może dla ciebie w każdym miejscu jest podniecająco – powiedział w zamyśleniu.
    Ale tylko z tobą! – chciała wykrzyknąć, obiecała sobie jednak, że nie dopuści do następnej sprzeczki ani do żadnych żenujących scen. Z godnością zagra swą rolę do końca spektaklu. Tak jak sobie tego życzył.
    Debora celowo zwlekała pod prysznicem, by nie ubierać się pod czujnym okiem Gila. Chciała mu zrobić prawdziwą niespodziankę. W końcu Gil zniecierpliwiony wyszedł, aby poczekać na gości w restauracji.
    Gdy zamknęły się za nim drzwi, wyskoczyła z łazienki i stanęła przed lustrem. Najpierw starannie uczesała włosy. Zamiast je rozpuścić lub zapleść warkocz, tak jak zwykle to czyniła, upięła je misternie na czubku głowy. Wciągnęła policzki i przyjrzała się krytycznie swemu odbiciu w lustrze. Wyglądała doprawdy bardzo elegancko.
    Gdy włożyła obcisłą suknię, patrzyła przez chwilę na siebie z niedowierzaniem. Widziała w lustrze uwodzicielską, zmysłową kobietę i zastanawiała się z lekkim przerażeniem, czy ten styl na pewno do niej pasuje. Było już jednak za późno, aby cokolwiek zmienić.
    Nie malowała się już dawno i niemal zapomniała, jak to się robi. Zazwyczaj, gdy różowała policzki, odnosiła wrażenie, że wygląda jak klown – dziś więc tylko delikatnie musnęła pędzelkiem kości policzkowe, lekko podkreśliła oczy, mocniej natomiast usta, używając śmiałej, czerwonej pomadki. Na koniec wpięła w uszy wiszące kolczyki – i była gotowa.
    Gdy zjeżdżała windą, nerwowo obracała na palcu obrączkę. Co Gil o niej pomyśli? – zastanawiała się. – Czy mu się spodoba? Wzięła głęboki oddech, popchnęła drzwi i weszła do restauracji.
    Stoliki ukryte były wśród bujnej egzotycznej zieleni; gdzieś z oddali dochodziły stłumione dźwięki pianina. Debora szła po marmurowej posadzce, stukając obcasami i wypatrując Gila. Śledziły ją pełne podziwu spojrzenia ludzi, których mijała.
    Zobaczyła go wreszcie; siedział sztywno przy jednym z oddalonych stolików i intensywnie wpatrywał się w drzwi wejściowe. Pomyślała, że wypatruje państwa Seraputri. Podeszła do stolika i lekko się uśmiechnęła.
    – Debora? – Otworzył szeroko oczy ze zdumienia, a twarz mu pobladła. Automatycznie poderwał się na nogi, jakby przed chwilą dostał kuksańca.
    – Chyba nie wyglądam aż tak strasznie? – wykrztusiła ze ściśniętym sercem.
    – Dlaczego… Och, wyglądasz… – Po raz pierwszy Gilowi zabrakło słów.
    – Pan Hamilton? – Tęgi Indonezyjczyk uśmiechał się do nich przyjaźnie. – Pani Hamilton, jak sądzę?
    Gil patrzył na niego tępym wzrokiem, jakby widział go po raz pierwszy w życiu. Minęła żenująco długa chwila, nim wreszcie zdołał się opanować i wrócił do rzeczywistości.
    – Och, pan Seraputri! – Dokonał pospiesznej prezentacji i wreszcie wszyscy usiedli wokół stołu.
    Pani Seraputri zgodnie z zapowiedzią Gila okazała się kobietą nienagannie elegancką. Miała przyjemny sposób bycia i miły uśmiech, który pogłębiał się wyraźnie, gdy patrzyła na Gila i Deborę.
    – Chyba od niedawna jesteście małżeństwem? – spytała w końcu Deborę, która, podobnie jak Gil, nie potrafiła ukryć dziwnego roztargnienia i zmieszania.
    – Taak… Od niedawna.
    Debora znów przelotnie zerknęła na Gila i znów napotkała jego spojrzenie. Nigdy przedtem nie patrzył na nią tak śmiało… Nigdy nie obserwował jej z tak otwartym zainteresowaniem. W serce jej ponownie wstąpiła nadzieja…
    Wieczór zdawał się dłużyć bez końca. Debora próbowała wesoło gawędzić, usiłowała się uśmiechać i być sympatyczna dla gości – ale trudno było nie zauważyć, że nie potrafi na niczym dłużej się skupić. Każda jej myśl, każde spojrzenie i gest kierowały się ku Gilowi. Czasem po prostu nie mogła oczu od niego oderwać. Patrzyła na jego smukłe palce, delikatnie skubiące bułkę, na grę mięśni na jego szyi, gdy przełykał, i na zarys gładko wygolonej szczęki, kiedy odwracał głowę do pani Seraputri. I za każdym razem, gdy spoglądała niby przypadkiem na jego usta, przeszywał ją dreszcz szalonego podniecenia.
    Co chwila krzyżowali spojrzenia. Oczy Gila błyszczały intensywnym światłem, które przyciągało wzrok, a potem oślepiało swą nieziemską jasnością tak, że reszta świata rozpływała się w nicości. Dźwięk sztućców, szmer głosów na sali – wszystko to docierało do Debory z bardzo daleka, zagłuszane jeszcze biciem jej własnego serca.
    Państwo Seraputri nareszcie dali sygnał do odejścia. Gil, zamiast ich zatrzymywać, poderwał się na równe nogi i szybko, odrobinę za szybko, pożegnał. I wówczas wydało się Deborze, że została z Gilem całkiem sama.
    Nic nie mówiąc, ani się nie dotykając, poszli do windy, która bezszelestnie zawiozła ich na trzecie piętro. Debora nie ośmieliła się nawet spojrzeć na Gila, w obawie, że oczarowanie minie. Patrzyła na dywan pod stopami, na numery apartamentów, a kiedy stanęli przed własnym – napiętym wzrokiem wpatrywała się w klamkę.
    – Ty masz klucz – przypomniał jej cicho.
    Czy to możliwe? Czyżby w jego głosie usłyszała nutę rozbawienia? Płonęła z upokorzenia. Cały czar prysł jak bańka mydlana. Zachowywała się jak głupiutka uczennica – i on się z niej teraz śmiał!
    – Proszę! – z pałającymi policzkami podała mu klucz. Gdy drzwi z lekkim trzaskiem zamknęły się za nimi, Debora podeszła do łóżka i przysiadła na jego brzegu. Pokój tonął w półmroku, oświetlony jedynie słabym światłem dwóch nocnych lampek. Pochyliła głowę i zajęła się zdejmowaniem pantofli, aby pokryć zmieszanie, cały czas gorączkowo poszukując tematu do rozmowy.
    – Mam nadzieję, że wyglądałam wystarczająco elegancko – powiedziała w końcu nienaturalnie wysokim, ostrym głosem.
    Gil nie odpowiedział od razu, a gdy cisza stawała się nie do zniesienia, skierowała na niego wzrok. Obserwował ją z uśmiechem, który sprawił, że serce jej najpierw szarpnęło się, ustało na chwilę, a później zaczęło walić jak szalone. Wolno zbliżył się do łóżka, podał jej rękę i lekko pociągnął ku sobie. Wstała, a on szepnął:
    – Wyglądałaś i wyglądasz przepięknie.
    Drżała na całym ciele, gdy delikatnie wyjął grzebienie i rozpuścił jej włosy na ramiona, a potem ujął w dłoń jedno pasmo i przesypywał je między palcami.
    – Aż do dzisiejszego wieczoru nie wiedziałem, że jesteś tak piękna… – szepnął czule.
    Podniosła na niego oczy rozszerzone pożądaniem i tęsknotą, a serce niemal boleśnie waliło jej o żebra. Stał tak blisko, że ledwie mogła swobodnie oddychać…
    – Marzyłem o tej chwili przez cały wieczór – szeptał, wolno, nieznośnie wolno rozpinając suwak z tyłu jej sukienki, a ona drżała pod muśnięciami jego palców. Nie miała na sobie stanika; światło lampy łagodnie podkreśliło miękki zarys jej piersi, gdy suknia wreszcie opadła na podłogę.
    Bez pośpiechu, bez lęku, z podniecającą precyzją rozpinała guziki jego koszuli – a potem nagle przywarła palcami do jego piersi, jakby chcąc przekonać samą siebie, że Gil istnieje naprawdę. Spojrzała na niego i uśmiechnęła się, a gdy odpowiedział uśmiechem, zarzuciła mu ręce na szyję, poddając się uściskowi jego ramion.
    – Deboro… – wyszeptał.
    Przyciągnął ją do siebie. Utonęła w jego oczach, a potem w nieskończenie długim pocałunku. Całowali się zrazu wolno, a potem coraz szybciej, z coraz większą natarczywością. W gorączkowym pośpiechu zrzucili z siebie resztę ubrań i objęci upadli na łóżko.
    Debora pokrywała ciało Gila namiętnymi pocałunkami, jakby owładnięta szaleństwem szczęścia. Nareszcie mogła go dotykać i pieścić, nareszcie czuła smak jego ust na swoich wargach, a na dnie jego oczu widziała pożądanie.
    – Czy wiesz, co czułem, cały wieczór siedząc na wprost ciebie i nie mogąc cię dotknąć? – szepnął, wtulając wargi w jej szyję.
    – Wiem… – westchnęła. – Chyba wszyscy w restauracji musieli zauważyć, jak bardzo cię pragnęłam…
    Gil ujął jej twarz w dłonie i spojrzał jej w oczy, a w tym spojrzeniu było tyle żaru, że Debora rozpływała się ze szczęścia.
    – Naprawdę? – wykrztusił, bardzo przejęty. – Naprawdę?
    – Tak – powiedziała zduszonym głosem i przyciągnęła go do siebie z zachłanną namiętnością.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

    Jeszcze długą chwilę trzymał ją w objęciach, delikatnie przesuwając palcami po jej ciele rozpalonym miłością.
    – Co za ironia… – zdumiał się. – Pomyśl, że to nasza pierwsza noc, gdy mamy oddzielne łóżka! Przez wszystkie ubiegłe tygodnie, gdy spałem obok ciebie, wystarczyło, bym wyciągnął rękę… Wiedziałem jednak, iż nie mogę tego uczynić.
    – Szkoda, że tego nie zrobiłeś – wyznała szczerze, prężąc ciało pod czułym dotykiem jego dłoni.
    – Przecież zawarliśmy umowę. Nie byłoby w porządku, gdybym wykorzystał okazję.
    – Nie miałabym nic przeciwko temu – przerwała mu i pochylając się nad nim, zaczęła Obsypywać pocałunkami jego twarz.
    – Ostatnio miałem coraz większe kłopoty z utrzymaniem kontroli nad sobą – powiedział Gil, a Debora wyczuła, że się uśmiecha. – Podwójne łóżko było wystarczająco okropne, że już nie wspomnę o tym pojedynczym nad morzem… Wyobrażasz sobie, co czułem, trzymając cię w ramionach i mając świadomość, iż ciebie to zupełnie nie wzrusza?
    Debora na chwilę wyrwała się z jego objęć i uniosła głowę.
    – Jak możesz tak mówić? – zapytała z wyrzutem.
    – Spałaś jak dziecko i nic cię nie obchodziłem. Wiem, ponieważ sam leżałem bezsennie całą noc i tępo patrzyłem w sufit, usiłując ignorować twoją obecność.
    Uśmiechnął się i wsunął palce w jej potargane włosy.
    – To była chyba najdłuższa noc w moim życiu! A kiedy dziś wieczorem weszłaś do restauracji, całkiem przestałem się kontrolować… Nie mogłem wprost uwierzyć, że ta piękna kobieta, która zwraca się do mnie, to naprawdę ty! Czułem się tak, jakbym pierwszy raz cię zobaczył. I nagle z nadzwyczajną ostrością zacząłem zauważać to wszystko, czego przez ostatnie kilka tygodni próbowałem nie dostrzegać… Na przykład sposób, w jaki ściągasz brwi, gdy usiłujesz skupić myśli, i jak ciepłe i niebieskie są twoje oczy, kiedy się uśmiechasz, oraz jak słońce igra na twoich włosach, kiedy nagle odwracasz głowę…
    Włosy Debory opadły mu na twarz, gdy przyciągnął ją do siebie i namiętnie pocałował.
    – Gil? – wymamrotała, kiedy już chwyciła oddech.
    – Tak?
    – Mam nadzieję, że już nigdy nie będziesz musiał się kontrolować…
    Wybuchnął szczerym śmiechem, a ona zmysłowo przesunęła rękami po jego ciele.
    – Jeśli nadal będziesz tak postępować, Deboro, nie mam najmniejszych szans.
    – To znaczy, mam na myśli następny miesiąc – dodała pospiesznie, w obawie, że potraktuje ją jak natrętną Sylvie.
    – Miesiąc? – Twarz mu nagle spoważniała. – I na tym koniec? – zapytał ze zdumieniem, jednocześnie jakby bezwiednie gładząc ją po włosach.
    Odsunęła się lekko od niego. Musiała go szybko zapewnić, że nie zamierza przysparzać mu kłopotów w przyszłości.
    – Szkoda by było nie wykorzystać tego miesiąca jak najlepiej, skoro i tak będziemy spać w jednym łóżku, prawda? – spytała przymilnie.
    Gil zwlekał z odpowiedzią i Debora z nagłym przerażeniem zaczęła się zastanawiać, czy nie okazała nadmiernej pewności siebie.
    – Tak naprawdę przecież nic się nie zmieni – dodała jakby przepraszająco. – Za miesiąc każde z nas pójdzie w swoją stronę…
    – Tak – powiedział głuchym głosem. – Zgodnie z umową, prawda?
    – Zrozumiałabym, jeślibyś nie zechciał… Po prostu pomyślałam…
    – Że mogę nie zechcieć kochać się z tobą przez najbliższy miesiąc? – Wyglądał jakby z wysiłkiem wracał do równowagi. – Ależ oczywiście, że tego chcę! -Pocałował ją gwałtownie. – Masz rację. Powinniśmy jak najlepiej wykorzystać czas, który nam pozostał.
    Pięć dni później Debora siedziała na werandzie wsłuchana w szum deszczu uderzającego o blaszany dach i wspominała wydarzenia owej magicznej nocy. Następne noce były równie czarowne…
    W biurze Gil zachowywał się chłodno i oficjalnie, tylko od czasu do czasu, gdy stawał obok jej krzesła, kładł jej rękę na szyi lub władczym ruchem przesuwał po plecach, a wtedy oczy ich spotykały się w porozumiewawczym spojrzeniu. Nigdy więcej nie wspominali o przyszłości, ale perspektywa nieuchronnego rozstania sprawiała, że kochali się z jakąś rozpaczliwą intensywnością. Debora czuła jednak, iż coś mąci jej szczęście.
    Jestem szczęśliwa – powtarzała sobie, a gdy w nocy brał ją w ramiona, była pewna, że nigdy nie zazna większego szczęścia. Ale kiedy zostawała sama, myśl o życiu bez Gila zaczynała ją dręczyć jak nocny koszmar. Czasami, gdy utwierdzała się w przekonaniu, że byłoby lepiej, gdyby się nigdy nie kochali, przypominała sobie jego podniecające pocałunki, i wówczas wiedziała już, że nawet jeśli resztę życia spędzi w rozpaczy i bez niego – ten miesiąc będzie wart tej ceny.
    Grzmot rozdarł ciszę. Debora niecierpliwie spojrzała na zegarek. Niepokoiła się o Gila. Ostrzegał ją, co prawda, że może się spóźnić, ponieważ zaistniały problemy z wysiedleniem ludzi z doliny, która miała zostać zalana wodą, ale mimo wszystko powinien już wrócić.
    Warunki jazdy znacznie się pogorszyły, bowiem letni monsun jak zwykle przyniósł ulewne deszcze i wiele dróg zostało podmytych. Na Deborze deszcz zawsze robił wrażenie, a zwłaszcza opad monsunowy, stwarzający niepowtarzalne widowisko. Powietrze robiło się wówczas nieznośnie duszne, gwałtownie ściemniało się, a potem z otwartego nieba lały się potoki deszczu; krople wody stukały o dachy i tańczyły na drogach. Prim nieustannie żaliła się, że jest mokro i wilgotno, ale Debora, pochłonięta myślami o Gilu, na nic nie zwracała uwagi.
    Uniosła głowę, widząc światło wolno nadjeżdżającego samochodu. Szum deszczu zagłuszał warkot silnika. Samochód zatrzymał się przy krzewie frangipani. Trzasnęły drzwiczki, a potem dały się słyszeć czyjeś szybkie kroki. Debora z uśmiechem na ustach wstała. Ale to nie był Gil.
    Ian Matthews wyglądał na tak zdesperowanego i złamanego nieszczęściem, że chyba nie zauważył wyrazu rozczarowania na twarzy Debory.
    – Przepraszam, że wpadam bez zapowiedzi, Deboro – usprawiedliwił się – ale po prostu muszę z kimś porozmawiać…
    – Nic nie szkodzi. – Debora zmusiła go, by usiadł, a potem przyniosła mu piwo. – Gil jeszcze nie wrócił – dodała.
    – Tak, wiem… I dlatego tu jestem… – westchnął i wpatrywał się martwym wzrokiem w szklankę. – Gil jest doskonałym szefem, ale nie chciałbym zajmować go swoimi osobistymi problemami…
    Debora usiadła obok niego na sofie.
    – Proszę, opowiedz mi o wszystkim – powiedziała ze współczuciem. – Gil o niczym się nie dowie. Chodzi o twoją dziewczynę, czyż nie?
    – Ostami list dostałem od niej sześć tygodni temu – wybuchnął Ian. – Pisałem wiele razy, ale mi nie odpisała. Nie mogę wprost uwierzyć, że porzuciła mnie tak bez jednego słowa! Mam złe przeczucia. Jestem niemal pewien, że coś się stało… – Upił łyk piwa i ciągnął nerwowym głosem: – Gdy byliście w Dżakarcie, poprosiłem Idję o wysłanie teleksu do mojego ojca. Ma się dowiedzieć, co się stało. Może przysłać wiadomość lada dzień… Ale ja jutro wyjeżdżam na budowę i mogę tam długo posiedzieć. I niczego nie dowiem się aż do powrotu!
    – Nie martw się – powiedziała stanowczo. – Jeśli nadejdzie wiadomość, skontaktuję się z tobą przez radio.
    – Och, jesteś nieoceniona! – Twarz mu pojaśniała. – Przynajmniej będę znał prawdę. Lepsza najgorsza prawda niż ta nieznośna niepewność.
    – Z pewnością wszystko będzie w porządku – uspokajała go łagodnym głosem.
    – Cieszę się, że cię poznałem, Deboro. – Ian wstał. – I jestem ci niezmiernie wdzięczny. To cudownie, jeśli można się komuś zwierzyć… Szczęściarz z Gila! – Pod wpływem nagłego impulsu wyciągnął ramiona i serdecznie ją uściskał. – Dziękuję, że mnie wysłuchałaś.
    – Nie przeszkadzam? – Chłodny głos Gila dobiegł ich ze stopni werandy.
    Oderwali się od siebie jak kochankowie złapani na gorącym uczynku. Debora zdawała sobie sprawę, że wygląda na zakłopotaną i pełną winy.
    – Nie słyszałam, jak przyjechałeś… – powiedziała, starając się nadać twarzy spokojny wyraz. – Deszcz zagłusza wszystkie odgłosy…
    – Być może nadjechałem nie w porę? – zapytał nieprzyjemnym tonem, wspinając się po stopniach werandy. Jego jasne oczy rzucały złe błyski.
    – Czekałam na ciebie… – próbowała wyjaśnić sytuację.
    – A Ian przyszedł i dotrzymał mi towarzystwa.
    – To widzę.
    – Właśnie mówiłem, jakim jesteś szczęściarzem, że masz taką żonę. – Ian próbował ze swej strony załagodzić sytuację, ale Gil miał niewzruszony, kamienny wyraz twarzy. – No, cóż… Lepiej, jeśli już sobie pójdę… – Nerwowo zerknął na Gila i Deborę. – Jeszcze raz wielkie dzięki, Deboro! – Pożegnał się i pobiegł do samochodu. Jego sylwetkę szybko przesłoniła ściana deszczu.
    – Czy musiałeś zachować się tak niegrzecznie? – Debora kipiała ze złości.
    – A ty musiałaś się do niego przytulać? – odparował.
    – Kto by pomyślał, że tak szybko wykorzystasz moją nieobecność! – Trzasnął drzwiami wejściowymi.
    Resztę wieczoru spędzili w nieprzyjaznej ciszy, gdyż Gil konsekwentnie odmawiał wszelkiej rozmowy, gdy Debora usiłowała wrócić do tematu i cokolwiek wyjaśnić. W nocy leżeli sztywno po obu stronach łóżka, odwróceni do siebie plecami. Złowieszcza cisza przedłużyła się na cały następny poranek.
    To beznadziejnie głupie, pomyślała ponuro Debora, wchodząc nazajutrz do biura. Gil pojechał z Dedenem na spotkanie z lokalnym urzędnikiem do spraw przesiedleń i przez cały poranek nie zamienił z nią ani słowa. Nie chciał słuchać żadnych wyjaśnień na temat Iana, a ona ze swej strony nie zamierzała go za nic przepraszać. Wszystko to jego wina, myślała ponuro. Był taki uparty i nierozsądny…
    Od kilku już godzin czuła się zmęczona i bolała ją głowa. Na niczym nie potrafiła skupić myśli, a dudnienie deszczu o dach zaczynało ją denerwować.
    – Wyglądasz mizernie – powiedziała Idja. – Dlaczego nie pójdziesz do domu?
    Po co by miała wracać do domu, skoro nie było tam Gila?
    I nagle zebrało jej się na płacz.
    – Nic mi nie jest, Idjo – powiedziała, powstrzymując łzy.
    Rozległ się charakterystyczny stukot teleksu. Debora podeszła do niego, zadowolona, że może oderwać się od czarnych myśli.
    – To do Iana. – Oddarła papier i zaczęła uważnie czytać wiadomość. – Denerwował się, iż nie ma wiadomości od swojej dziewczyny – wyjaśniła Idji. – Okazuje się, że ona jest w szpitalu… Wypadek samochodowy… Bogu dzięki, niebezpieczeństwo już minęło. Ojciec donosi, że nie chciał syna denerwować… Biedny Ian! – Dała Idji wiadomość do przeczytania i szybko podniosła radiotelefon. – Obiecałam, iż natychmiast przekażę mu wiadomość – wyjaśniła, ale choć dłuższy czas próbowała, nie mogła uzyskać połączenia z budową.
    – W czasie monsunu zawsze trudno o połączenie – powiedziała Idja. – Będzie trzeba poczekać, aż wróci do bazy.
    – Och, to może długo potrwać, a on, biedak, tak rozpaczliwie wyczekuje wiadomości! – Debora wyjrzała na zewnątrz, deszcz bowiem na chwilę przycichł i nawet zaświeciło słońce. – Mogę pojechać do obozu na budowie i zostawić dla niego wiadomość… Nie mamy dziś nawału pracy, więc spokojnie mogę wyjść – dodała pewniejszym tonem.
    – Droga może być bardzo grząska – ostrzegła Idja.
    – Dam sobie radę! – Debora zapaliła się do własnego pomysłu; potrzebowała pobyć chwilę w samotności, a świeże powietrze dobrze jej zrobi na ból głowy. Poza tym obiecała przecież łanowi, że da mu znać tak szybko, jak to tylko będzie możliwe, i nawet jeśli połączyłaby się przez radio, odbiór mógł być tak zły, że Ian nie zrozumiałby właściwie jej słów… – Droga w jedną stronę zajmie mi najwyżej godzinę – oznajmiła z dużą dozą pewności siebie. – Nim skończysz pracę, będę z powrotem!
    Wzięła należącą do biura furgonetkę. Droga była prosta, przejeżdżała raz tamtędy z Gilem, i przez pierwsze kilka minut pogoda jej sprzyjała. Nagle jednak znów rozległy się grzmoty i rozpoczęła się następna ulewa. Wycieraczki pracowały jak szalone, ale z najwyższym trudem radziły sobie z potokami deszczu. Jechała naprzód prawie po omacku; droga miejscami stawała się niebezpiecznie śliska, gdzie indziej zaś samochód zapadał się w grubą warstwę czerwonego błota.
    Debora po kwadransie jazdy całkiem straciła pewność siebie. Ból głowy narastał, czuła, jak żelazna obręcz zaciska się wokół jej mózgu. Rozpaczliwie trzymała się kierownicy, ale ręce niezależnie od jej woli ześlizgiwały się w dół. I nagle zwątpiła, że kiedykolwiek dotrze do obozu…
    Och, żeby już być z powrotem w domu i położyć się do łóżka – modliła się, wpatrzona w szybę oczami bolącymi z wysiłku. Nagle, w ostatniej niemal chwili, dojrzała głęboką rozpadlinę. Nacisnęła na hamulec z taką siłą, że samochód wpadł w poślizg i zatrzymał się w poprzek drogi. Wysiadła z niego na trzęsących się nogach i postąpiła krok do przodu.
    Droga po prostu zniknęła. Obfite deszcze podmyły słabą wierzchnią warstwę ziemi, która osunęła się wzdłuż stromego zbocza, porywając za sobą drogę. Ostrożnie stojąc na krawędzi, Debora wpatrywała się w uskok, którego stromy kąt przyprawiał o zawrót głowy. W żaden sposób nie mogła pojechać do przodu, ale nie mogła również zawrócić. Nie odważyłaby się nawet próbować manewru zawracania na tym zdradliwie śliskim błocie, mając za sobą przepaść.
    Gdy pojęła powagę sytuacji, z wrażenia ugięły się pod nią nogi. Och, dlaczego nie posłuchała Idji! Wgramoliła się z powrotem do samochodu, objęła rękami bolącą głowę i usiłowała skupić myśli. Nie miała najmniejszego pojęcia, jak daleko zdołała odjechać. Wydawało jej się, że były to długie kilometry, ale przecież poruszała się bardzo wolno… Być może nie oddaliła się zbytnio od obozu… Marzyła o jak najszybszym powrocie do domu, ale mogła tam dotrzeć tylko na piechotę. A przecież nie miała ani kurtki, ani odpowiednich butów… Patrząc na strugi wody, cieknące po szybie, dziwiła się, że kiedykolwiek mogła lubić deszcz.
    Zmobilizowała resztki sił, wzięła latarkę, którą znalazła w skrytce i wyruszyła z powrotem drogą, którą nadjechała. W ciągu pierwszej minuty przemokła do suchej nitki. Głowa pękała jej z bólu i ledwie mogła powłóczyć nogami. Kilkakrotnie przewróciła się w błoto i za każdym razem wstanie wymagało od niej ogromnej siły woli.
    Szybko zapadający zmierzch pogorszył jej rozpaczliwą sytuację. Straciła poczucie czasu i miejsca. Brnęła przed siebie na trzęsących się nogach, a narastający ból głowy powoli paraliżował całe ciało.
    Nagle znów się przewróciła. Podniosła się z trudem i zapaliła latarkę, przekonana, że na coś wpadła. Droga przed nią była całkowicie zatarasowana zwałami błota, które osunęły się tym razem z góry. Nigdy przedtem Debora nie była tak bliska załamania. Miała wrażenie, że czeka ją zdobywanie Mount Everestu, choć w rzeczywistości wspinaczka nie wyglądała aż tak groźnie. Debora spojrzała na swoje ręce, jakby poszukując w nich ratunku, i nagle stwierdziła, że nie ma obrączki. Musiała zsunąć jej się z palca przy którymś upadku… Za kilka tygodni ta obrączka mogła stanowić jedyną pamiątkę po Gilu, a teraz nawet i tego nie będzie miała…
    Była to dla niej ostatnia kropla goryczy. Rozpłakała się na głos i łkając gramoliła się po osuwisku. Nagle usłyszała, jak gdzieś z tyłu ktoś woła ją po imieniu. Zatrzymała się na chwiejnych nogach i jak pijana zaczęła wymachiwać latarką. Nikogo jednak nie mogła wypatrzyć w ciemnościach. Słyszała tylko monotonny szum deszczu. Czyżby wyobraźnia płatała jej figle? Otarła dłonią zapłakane oczy.
    – Deboro!
    Teraz głos wydawał się realny i bardzo bliski. Nieprzytomnie rozejrzała się wokół – i nagle zobaczyła Gila. Po pas unurzany w błocie posuwał się ku niej jak szalony. Z wrażenia i nagłej słabości upuściła latarkę i osunęła się w dół w jego kierunku.
    Gdy chwycił ją w swe mocne ramiona, kurczowo doń przywarła, bojąc się, że Gil może zniknąć tak samo niespodziewanie, jak się pojawił.
    – Jesteś ranna? – spytał ochrypłym głosem i powiódł ręką po jej ciele, jakby chciał się upewnić, że naprawdę trzyma ją w objęciach.
    Potrząsnęła głową, wtulona w jego ramię.
    – Zgubiłam obrączkę… – wykrztusiła.
    – Obrączka nie ma znaczenia!
    – Nieprawda! – łkała, trzęsąc się spazmatycznie. – Nigdy już jej nie odnajdę…
    Dotknął jej czoła i przerażony wykrzyknął:
    – Ty masz gorączkę! Do licha, musimy szybko wydostać się z tego przeklętego błota!
    Prawie zaniósł ją w dół, do miejsca tuż przed osuwiskiem, w którym zmuszony był pozostawić samochód. Debora była tak słaba, że tylko opadła bezwładnie na siedzenie, a Gil opatulił ją kocem, umieścił jej głowę na swoich kolanach i ze zręcznością rajdowego kierowcy zawrócił.
    Dopiero później zdała sobie sprawę, jak straszna musiała być ta jazda dla Gila – po zdradliwie śliskiej drodze wśród tropikalnej ulewy i z chorą dziewczyną na kolanach.
    Nim dojechali do obozu, zaczęła majaczyć. Gil wniósł ją do domu, rozebrał z mokrego ubrania i położył do łóżka. Gdy na chwilę odzyskała przytomność, zobaczyła, jak pochyla się nad nią z twarzą ściągniętą niepokojem.
    – Idę po Prim – powiedział.
    Nie chcę Prim, myślała w gorączce. Chcę tylko ciebie…
    Później powiedziano jej, że przez dwa dni leżała nieprzytomna. Pamiętała tylko, jak przez mgłę, iż wołała Gila, czuła jego mocny i czuły zarazem uścisk dłoni, słyszała spokojny głos, którym zapewniał: „Testem tu, Deboro". Czepiała się wówczas jego ręki i próbowała opowiedzieć mu o Ianie i stracie obrączki, ale słowa zamierały jej w gardle i znów traciła przytomność.
    Po dwóch dniach, gdy gorączka wreszcie opadła, Debora obudziła się i zobaczyła uśmiechniętą twarz Prim.
    – Gil…? – spytała słabym głosem. Prim uśmiechnęła się szerzej.
    – Oczywiście, że tu jest. Przez cały czas. Poszedł tylko przynieść ci wodę.
    Gdy po chwili wrócił, Prim taktownie się wycofała, on zaś przysiadł na brzegu łóżka i wziął Deborę za rękę.
    – Witaj – szepnęła.
    – Jak się miewasz?
    – Okropnie! – uśmiechnęła się lekko.
    – Wyglądasz sto razy lepiej niż wczoraj, jeśli to może cię pocieszyć. Całe szczęście, że cię odnalazłem… Nie miałaś szans wrócić sama do obozu.
    – Czy mam rozumieć, iż pojechałeś mnie szukać?
    – Oczywiście. – Gil czułym gestem odsunął wilgotne włosy z jej czoła. – Przez cały dzień miałem wyrzuty sumienia z powodu tej głupiej kłótni, i zaraz po powrocie do biura miałem zamiar cię przeprosić za swoją idiotyczną zazdrość. Zastałem jednak tylko zdenerwowaną Idję. Powiedziała mi, że pojechałaś do obozu nad zaporą, aby przekazać łanowi wiadomość.
    – Obiecałam mu – wyszeptała Debora. Mówienie sprawiało jej jeszcze trudność, ale rozpaczliwie pragnęła wszystko Gilowi wyjaśnić. – Pomyślałam, że powinien jak najszybciej dowiedzieć się, że jego dziewczyna jest w szpitalu…
    – Wszystko już wiem – rzekł Gil uspokajającym tonem. – W tej chwili Ian jest już w drodze do domu, żeby się z nią zobaczyć. Przeprosiłem go nawet za swoje zachowanie, a on powtórzył mi, że jestem wielkim szczęściarzem…
    – Chyba nie tryskałeś szczęściem, kiedy jechałeś tą drogą w deszczu…
    – Myślę, iż mogę mówić o szczęściu, że cię w ogóle znalazłem. – Mocniej uścisnął jej dłoń. – Byłem przerażony, gdy dowiedziałem się, że wyruszyłaś sama w taką ulewę. Udało nam się połączyć z budową przez radio, i gdy dowiedziałem się, że jeszcze tam nie dotarłaś, wpadłem w panikę. – Oderwał na chwilę wzrok od pobladłej twarzy Debory i patrzył na zastygłego na ścianie gekona. – Nie potrafię wyrazić, co czułem, gdy dostrzegłem cię w tej górze błota… Wydaje mi się, że wykorzystałem już cały przydział szczęścia, jaki był mi pisany w życiu.
    – Tak mi przykro – szepnęła dziwnie wzruszona. – Przysporzyłam ci tylu kłopotów i zmartwień.
    Uśmiechnął się blado i w czułym geście musnął palcem jej policzek.
    – Przysparzasz mi ustawicznie kłopotów, odkąd wyskoczyłaś z tego autobusu, Deboro… Ale teraz zrobisz coś dla mnie i błyskawicznie wyzdrowiejesz, zgoda?
    Przez kilka następnych dni za każdym razem, gdy się budziła, Gil był przy niej. Codziennie przychodziła Prim, aby zmierzyć temperaturę i sprawdzić, czy pacjentka wraca do zdrowia zgodnie z planem, ale tak naprawdę opiekował się nią Gil. Mył ją, karmił, zmieniał pościel i stale czuwał, by Sarmi przyrządzała specjalne pożywne potrawy. W dzień, gdy drzemała, pracował przy biurku w pokoju nad swoimi projektami, w nocy zaś spał obok na łóżku polowym, gotów wstać, gdy tylko się poruszyła.
    Pewnego poranka Debora obudziła się w znacznie lepszej formie. Polowe łóżko było puste, a głos Gila rozmawiającego z Sarmi dobiegał z kuchni. Pełna werwy spuściła nogi z łóżka i poczłapała do łazienki. Gil zdołał ją przyłapać w drodze powrotnej.
    – Co ty wyprawiasz? – obrugał ją surowo, stawiając filiżankę z herbatą na nocnym stoliku.
    – Musiałam się wreszcie sama umyć – odparła, opierając się niepewnie o krzesło.
    – Jesteś jeszcze zbyt słaba, żeby myć się o własnych siłach
    – oznajmił, prostując prześcieradło i poprawiając poduszki.
    – Wracaj natychmiast do łóżka!
    Debora posłusznie wślizgnęła się pod kołdrę i z ulgą opadła na poduszki.
    Gil przysiadł na brzegu łóżka i uśmiechnął się serdecznie.
    – Sądząc po twojej marsowej minie, czujesz się już znacznie lepiej. Proszę, wypij to. – Podał jej filiżankę. – Prim twierdzi, że powinnaś dużo pić.
    – Nie musisz mi usługiwać – powiedziała, posłusznie sącząc herbatę. – Masz wystarczająco dużo pracy bez tego. Powiedz lepiej, co tam słychać w biurze?
    – Jakoś radzimy sobie bez ciebie – rzekł z bardzo poważną miną. – Oczywiście panuje nieznośna cisza, ponieważ nikt nie gada przez cały dzień. Deden i Idja siedzą przy lunchu jak dwa milczki. Obydwoje przesyłają ci serdeczne pozdrowienia.
    – Jak Idja sobie radzi, wykonując podwójną robotę?
    – Zorganizowaliśmy kogoś do pomocy… – Gil zawahał się na chwilę. – Sylvie przychodzi każdego ranka.
    – Och! – Debora nie potrafiła ukryć zazdrości. – Z pewnością się cieszy, że znów jest niezbędna?
    – Nie sądzę… Chyba nie zdawała sobie sprawy, że będę tyle czasu spędzał przy twoim łóżku. – W oczach Gila rozbłysły wesołe iskierki. – Nim zorientowała się w sytuacji, było już za późno, by nam odmówić pomocy.
    – Współczuję Idji. – Debora roześmiała się szczerze. – Powiedz jej, że niedługo wrócę.
    – Nic takiego jej nie powiem.
    – Ależ, Gil, przecież czuję się o wiele lepiej!
    – Nie zdążysz już wrócić do pracy. – Wyjął jej z ręki pustą filiżankę. – Za dwa tygodnie stąd wyjeżdżamy. '
    Wyjazd… Deborze pociemniało w oczach na myśl o opuszczeniu Terawati. Zupełnie nie wiedziała, co powiedzieć.
    – Zapewne zorientowałeś się, że Sylvie jest o wiele lepszą sekretarką niż ja… – podjęła niepewnie.
    – Zawsze to wiedziałem. – Ujął w dłoń jej obie ręce. – Chyba nie przemawia przez ciebie zazdrość, Deboro? – zażartował.
    Zacisnęła palce wokół jego ręki, a on uniósł jej dłonie i pocałował.
    – Nie – odrzekła zmieszana.
    Nie bez lęku spojrzała mu w twarz. Uśmiechał się, a jego szare oczy jaśniały ciepłem. Pochylił się do przodu i wycisnął na jej ustach długi, namiętny pocałunek.
    – Jak się dzisiaj czuje moja pacjentka? Och, przepraszam… – Prim, która wpadła do pokoju jak burza, urwała w pół słowa, widząc Deborę w objęciach Gila. – Widzę, że o wiele lepiej! – uśmiechnęła się szeroko, gdy odskoczyli od siebie jakby w poczuciu winy, a Debora spłonęła rumieńcem. – Naprawdę powinieneś pójść dziś do pracy, Gil – kontynuowała stanowczym tonem. – Budowa właściwie stoi. Wszyscy czekają na twoje decyzje, a biedny Pascal goni w piętkę. Idź już, zajmę się Deborą aż do twojego powrotu!

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

    Prim władczym gestem wyprowadziła Gila z pokoju, a potem, pochylając się nad Deborą, powiedziała:
    – Trochę przesadziłam. Oczywiście, sprawy nie przedstawiają się aż tak źle, ale dobrze mu zrobi, jeśli wróci do pracy i choć przez kilka godzin przestanie się o ciebie martwić. Zachowywał się jak szaleniec… – Fachowym ruchem strząsnęła termometr i włożyła Deborze w usta. – Powiedziałam mu, że to tylko tropikalna gorączka, która niebawem ustąpi, ale, wyobraź sobie, on upierał się, by cię transportować samolotem do Londynu! Siedział przy twoim łóżku jak kamień. W gorączce często mamrotałaś jego imię i wspominałaś coś o obrączce, którą zgubiłaś…
    Debora zapomniała już o stracie obrączki, ale teraz znów spojrzała na swoje palce i ogarnęło ją rozrzewnienie. Jeszcze tylko dwa tygodnie, pomyślała. Zostały jeszcze tylko dwa tygodnie…
    Prim, wyjmując termometr, zauważyła w oczach Debory łzy.
    – Odpocznij sobie – powiedziała miękko. – Ciągle jesteś bardzo słaba.
    Gdyby nie świadomość rychłego wyjazdu, Debora cieszyłaby się swą rekonwalescencją. Wszyscy – oprócz Sylvie -znajdowali czas, aby wpaść choć na kilka minut i dotrzymać jej towarzystwa, a gdy była sama, zazwyczaj kładła się na sofie i obserwowała pracującą Sarmi, której wdzięczne, powolne ruchy działały na nią kojąco.
    Ale najprzyjemniejsze były wieczory, gdy Gil wracał do domu. Długo przesiadywali przy kolacji, pogrążeni w ciekawych rozmowach, albo grali w scrabble, w które Gil rzadko pozwalał jej wygrywać, mimo że przy wszystkich innych okazjach traktował ją jak słabą rekonwalescentkę. Był również bardzo surowy, gdy chodziło o wczesne kładzenie się spać. Irytowała się jednak, że nadal spał na niewygodnej polówce.
    Gdy do wyjazdu pozostał zaledwie tydzień, Debora postanowiła wziąć sprawy we własne ręce. Tego dnia starannie uczesała włosy, znalazła dwie świece i postawiła je na stole, włożyła czysty sarong i wyszła nawet na dwór po gałązkę frangipani, aby wpiąć ją we włosy. Gdy stała pod kwitnącym krzewem, wciągnęła w nozdrza ciężki zapach, przypominając sobie, że właśnie tutaj Gil ją kiedyś pocałował… Na wspomnienie tego pocałunku przeszedł ją słodki, rozkoszny dreszcz.
    Po kolacji, gdy Gil zajął miejsce w swym ulubionym fotelu, Debora bez słowa usiadła mu na kolanach. Oplotła go pożądliwie ramionami i zaczęła powoli, namiętnie obsypywać pocałunkami jego twarz, aż doszła do chłodnych warg, których wspomnienie pieściła w pamięci.
    – Co robisz, Deboro? – spytał zduszonym głosem, ale nie mógł się powstrzymać i objął ją mocno ramieniem.
    – Uwodzę cię – szepnęła, błądząc wargami po jego ustach.
    – Już nie jesteś chora? – Zatopił ręce w jej włosach tak gwałtownie, że kwiat frangipani wypadł na podłogę, a potem pocałował ją z dziką, zaborczą zachłannością.
    Tej nocy Debora, leżąc w ramionach Gila, znowu krzyczała z rozkoszy, a potem tuliła się do jego mocnego ciepłego ciała, przepełniona najwyższym szczęściem.
    Następnego dnia odwiedziła ją Sylvie. Dobry humor Debory ulotnił się, gdy tylko Francuzka stanęła w drzwiach. Po twarzy jej błąkał się chytry, przebiegły uśmieszek, który nie wróżył niczego dobrego.
    – Nie wyglądasz na obłożnie chorą – powiedziała Sylvie, nieufnie przypatrując się rozpromienionej twarzy Debory. – Myślę, że po prostu znudziło ci się odgrywanie roli sekretarki Gila i postanowiłaś zakończyć pracę w biurze, czyż nie?
    – Mylisz się – zaprotestowała Debora.
    – Czyżby? A może znudziło ci się również odgrywanie roli żony Gila?
    Nastała pełna napięcia cisza.
    – O czym ty mówisz? – spytała Debora głuchym, bezbarwnym głosem.
    – Przecież wcale nie macie ślubu! – Sylvie roześmiała się perliście. – Och, powinnam się była domyślić. Gil przecież nie mógłby związać się na stałe z kimś takim jak ty!
    – Jesteśmy małżeństwem – powiedziała Debora z pasją.
    – Dobrze wiesz, że to nieprawda! Wyobraź sobie, że od kilku dni zastępuję cię przy teleksie – wyjaśniła Sylvie z przewrotną słodyczą. – I zgadnij, jaka wiadomość właśnie nadeszła?
    – Nie mam zielonego pojęcia. – Głos Debory drżał z irytacji.
    – Przeczytaj! – Sylvie pogardliwie rzuciła kartkę papieru, którą Debora chwyciła w locie. Była to wiadomość nadana w biurze Gila w Londynie.
    „Najlepsze życzenia z powodu zbliżającego się ślubu z Debrą Clark. Zgodnie z twoim życzeniem poczynimy odpowiednie przygotowania do jej wyjazdu na Madagaskar. Zawiadom jak najszybciej o dacie ślubu, aby można było zarezerwować miejsca w samolocie".
    – Raczej dziwna wiadomość dla człowieka, który już jest żonaty, nie uważasz? – spytała Sylvie, ale Debora jej nie słuchała.
    Debra Clark! Znajome nazwisko tańczyło jej przed oczami. Debra – a nie Debora… Clark – zamiast Clarke. To nie mogła być pomyłka. Tu nie chodziło o nią! Wiadomość dotyczyła Debbie. Zamierzał poślubić Debbie – a nie ją! Poczuła jak wokół serca zaciska się jakaś stalowa dłoń, miażdżąc wszystkie uczucia i ogarnęło ją nagle dziwne odrętwienie.
    Okłamał ją… Powiedział, że napisał do Debbie i zerwał zaręczyny… Czy Debbie też okłamywał? Czy ostatecznie nakłonił ją do ślubu, nie wspominając, że żyje z łatwowierną idiotką, która wszystko bierze za dobrą monetę?
    Debora zrobiła nadludzki wysiłek, żeby zmusić się do uśmiechu. Sylvie nie powinna się zorientować, że ta wiadomość nie odnosi się do niej.
    – I cóż z tego, że nie jesteśmy po ślubie? Co to za różnica?
    – Jestem pewna, że i tym razem się z tobą nie ożeni – powiedziała Sylvie zjadliwym tonem. – Och, już teraz rozumiem, dlaczego cię tutaj przywiózł! Po prostu obawiał się swoich uczuć do mnie. Chciał zamaskować fakt, że kocha się we mnie. To oczywiste! Chwytał każdą minutę, by być ze mną sam na sam, gdy Pascal wyjeżdżał. – Wzruszyła nonszalancko ramionami.
    – Zachęcałam go, to prawda, ale on należy do bardzo atrakcyjnych mężczyzn, a ja czułam się tu bardzo samotna…
    Debora miała gardło ściśnięte, a usta całkiem zdrętwiałe.
    – Jeśli tak bardzo cię kocha, to czemu chce poślubić mnie?
    – wycedziła.
    – Ponieważ wie, moja droga – powiedziała Sylvie protekcjonalnie – że nigdy nie będzie mógł ożenić się ze mną. W takim razie zapewne wszystko mu jedno kogo poślubi. Ale jestem przekonana, że taką małą naiwną idiotką jak ty znudzi się szybciej, niż przypuszczasz.
    Debora trzęsła się ze złości oraz z wysiłku, żeby się nie rozpłakać.
    – Nie wierzę w ani jedno twoje słowo – wymamrotała. – Gil nigdy cię nie kochał… – A może… Może historia z Sylvie też była kłamstwem? – Uważa, że zachowujesz się żenująco namolnie i dawno by ci o tym powiedział, gdyby nie wzgląd na Pascala… – Udało jej się dotrzeć do drzwi. Otworzyła je na oścież. – A teraz żegnam cię!
    Sylvie dumnie przemaszerowała obok Debory, a jej czarne oczy błyszczały wojowniczo.
    – Zapamiętaj sobie, że to małżeństwo nie ma żadnych szans! – zdążyła jeszcze rzucić na odchodnym, nim Debora z trzaskiem zamknęła za nią drzwi.
    Gdy kroki Sylvie ucichły, na werandzie zapadła głucha, przejmująca cisza. Debora stała oparta o drzwi, mocno zaciskając powieki. Dopiero po kilku nieznośnie długich sekundach zaczęły docierać do niej naturalne odgłosy dnia codziennego: znajomy skrzyp wiatraka pod sufitem, szuranie szczotki do zamiatania na sąsiedniej werandzie, głośne zawodzenie handlarza pomarańczy…
    Gil miał zamiar poślubić Debbie… Natarczywe myśli nie dawały jej spokoju. Mimo wszystko – mimo szczęścia, jakie zaznał z nią – miał zamiar poślubić Debbie, rozsądną, praktyczną Debbie, dziewczynę swoich marzeń!
    Och, ale dlaczego ją okłamywał? Dlaczego udawał, że zerwał zaręczyny? Czyżby chodziło tylko o zręczny wybieg, żeby pójść z nią do łóżka? Pragnął jej – tego była pewna… Ale przecież nigdy nawet nie wspomniał, że ją kocha! Wykorzystał ją, po prostu – wykorzystał! Ta myśl poraziła ją niczym oślepiająca błyskawica.
    Gdy Gil wrócił do domu, siedziała na werandzie, przerzucając kolorowy magazyn pożyczony od Prim.
    – Witaj! – powiedział, mierzwiąc jej włosy. – Przepraszam za spóźnienie, ale musiałem trochę porozmawiać z Pascalem.
    – O czym? – spytała bez specjalnego zainteresowania.
    – O Sylvie. Ona wyjechała.
    – Wyjechała?
    Gil przytaknął i usiadł obok niej na krześle.
    – Oznajmiła Pascalowi, że nie zostanie tutaj ani chwili dłużej i jeszcze dzisiaj kazała się zawieźć do Parangu. Pascal nie miał pojęcia, co ją tak wyprowadziło z równowagi, ale w gruncie rzeczy jest zadowolony, iż się jej pozbył. Początkowo był nią zauroczony, ale szybko po ślubie zorientował się, że popełnił życiowy błąd. W każdym razie wyjechała do Francji.
    – Och! – Debora westchnęła, a Gil spojrzał na nią z nagłym niepokojem.
    – Wyglądasz blado… Coś się stało?
    – Nic takiego… – Pochyliła głowę nad gazetą, aby nie mógł widzieć jej oczu. – Właśnie planowałam swoją podróż do Australii…
    – Do Australii? – Twarz mu nagle stężała.
    – Tak… Pieniądze, które zarobiłam u ciebie, powinny wystarczyć na całkiem niezłą podróż…
    Nastała chwila napiętego milczenia. Debora, nie będąc w stanie spojrzeć na Gila, wbiła wzrok w rozłożony na stole magazyn. Gdy Gil nadszedł, czytała właśnie artykuł o problemach z kochaniem dwóch mężczyzn jednocześnie. Tak jakby kochanie jednego nie było dla niej wystarczającym problemem!
    – Zupełnie zapomniałem, że wyjeżdżasz do Australii – odezwał się wreszcie, a jego głos pozbawiony był jakiegokolwiek wyrazu.
    – Doprawdy? – spytała ze sztucznym ożywieniem. -A jak myślałeś, co zrobię z zarobionymi pieniędzmi?
    – Widzisz… zarezerwowałem już dwa miejsca do Londynu – powiedział ze śmiertelnym spokojem. – Myślałem, że nie czujesz się jeszcze na siłach, by samotnie kontynuować podróż.
    Debora zacisnęła palce na poręczy krzesła. Nieoczekiwanie zapragnęła być w domu, bardziej niż gdziekolwiek indziej. Właściwie nie była nawet pewna, czy w ogóle chciała jeszcze podróżować.
    – Jeśli już kupiłeś bilet – odezwała się nagle – to ostatecznie mogę wrócić do domu… Być może będzie lepiej, jeśli trochę przedłużę swoją rekonwalescencję.
    Oczom jej ukazał się przysadzisty kamienny dom w surowym pejzażu Northumberlandu, i ojciec przycinający w ogródku róże, i matka krzątająca się w kuchni… Nigdy przedtem Debora nie odczuwała tak silnej potrzeby kontaktu z matką.
    Wstała, czując, że dławią ją łzy.
    – Wrócę do łóżka – wymamrotała. – Nie czuję się dziś zbyt dobrze.
    Tę noc i wszystkie następne Gil spędził na polówce. Zapewne przed powrotem do Debbie ćwiczył się w cnocie wierności, myślała zrozpaczona Debora, leżąc samotnie w wielkim, pustym łóżku, a łzy żalu płynęły jej po policzkach.
    Z trudem wytrzymali te ostatnie kilka dni. Ona była apatyczna, Gil prawie się nie odzywał. Obydwoje natomiast byli zadowoleni, że choroba Debory stanowi wystarczającą wymówkę, by nie organizować pożegnalnego przyjęcia. Prim i Idja płakały, żegnając Deborę, ona zaś serce miała ściśnięte takim żalem, że nawet płakać nie mogła.
    Deden odwiózł ich samochodem do Parangu. Gdy obóz się oddalał, czuła dławiący ból w gardle. Przeżyła tam krótkie, intensywne chwile szczęścia – jedyne, jakich w życiu zaznała – i teraz dręczyła ją okrutna świadomość, że idylla nieuchronnie dobiegła końca. Ciepły uścisk Dedena, którym obdarzył ją na lotnisku, dopełnił miary – rozpłakała się. I łzy nadal spływały jej po twarzy, gdy patrzyła, jak odjeżdża z powrotem do Terawati – do przyjaciół, których tam pozostawiła, do małego domku ze skrzypiącym wiatrakiem i dużym łożem, na którym kochała się z Gilem.
    Lot do Londynu wydawał się nie mieć końca. Debora siedziała przy oknie, nerwowo zaciskając dłonie podczas startu, lecz tym razem Gil nie uczynił żadnego gestu, aby ją uspokoić. Patrzył przed siebie z twarzą chłodną, ponurą i zadziwiająco nieszczęśliwą jak na mężczyznę, który podążał na własny ślub.
    Debora siedziała w milczeniu i próbowała na niego nie zwracać uwagi. Ale – siedząc tak blisko siebie – było to niezwykle trudne. Gdy znużona zasnęła, okazało się po obudzeniu, że opiera się o ramię Gila. Odskoczyła od niego jak oparzona i przywarła do okna, żeby zachować bezpieczną odległość.
    Gdy samolot kołował na Heathrow, Gil opuścił stoliczek i wyjął z teczki książeczkę czekową.
    – To powinno wyrównać nasze rachunki – powiedział twardym głosem i podał jej czek.
    Popatrzyła na czek z odrazą. A więc zapłacił jej. Zapłacił jak odprawianej służącej. Czyżby rzeczywiście wszystko w życiu miało swoją cenę? Czy radość i szczęście, które dzielili, były tak bardzo wymierne?
    Była zbyt zbolała i zmęczona, by teraz mieć siłę na dalsze spory. Wzięła czek bez jednego słowa. Jeśli Gil w ten sposób ma się lepiej poczuć… Cóż, i tak później podrze ten czek. Nie chciała pieniędzy. Chciała wyłącznie Gila – a jego mieć nie mogła…
    Z oczami piekącymi od łez i mocno zaciśniętą szczęką, żeby się nie rozpłakać, Debora stała przy obrotowym kole i czekała na bagaże. Odszukała swój podniszczony plecak i szybko przeszła przez odprawę celną. Gil w milczeniu maszerował obok niej. A potem znaleźli się wśród tłumu krewnych i znajomych, którzy oczekiwali na swoich bliskich.
    I tu był kres ich wspólnej drogi. Debora czuła się źle. Dygotała z zimna i emocji. Za chwilę pożegna Gila… Pożegna go na zawsze. Poczuła się jak skazaniec oczekujący na egzekucję. Postanowiła ją przyspieszyć.
    – No, to… do widzenia – powiedziała ochrypłym głosem. Gil miał twarz bladą i zmęczoną. Z oczu wyzierała mu rozpacz.
    – Deboro… – Wyciągnął rękę, ale nim zdążył cokolwiek powiedzieć, piękna jak anioł blondynka wybiegła z tłumu i zarzuciła mu ręce na szyję.
    – Niespodzianka! – zawołała radośnie. Gil cofnął się o krok. – Dowiedziałam się w biurze, o której przylatujesz i postanowiłam cię przywitać na lotnisku…
    – Debbie… – zaczął bezradnie, rozglądając się wokół.
    – To ja! Nie poznajesz mnie? Musiałam się z tobą natychmiast zobaczyć, aby ci powiedzieć…
    Debora nie miała najmniejszej ochoty słuchać, co Debbie ma Gilowi do powiedzenia. Porwała swój plecak z wózka i błyskawicznie zniknęła w tłumie.
    – Deboro! – usłyszała za sobą krzyk Gila, ale już się nie odwróciła. Nie mogła znieść jego widoku obok Debbie.
    Nie potrafiła sobie później przypomnieć, w jaki sposób udało jej się dotrzeć do domu. Jej nieoczekiwany przyjazd do Northumberlandu wywołał w rodzinie radość, która jednak rychło przerodziła się w niepokój, gdy spostrzeżono, jak bardzo była wyczerpana i zrozpaczona. Opowiedziała rodzicom o chorobie – ale oni intuicyjnie wyczuwali, że nie tylko choroba była przyczyną jej złego samopoczucia.
    Debora dręczyła się ustawicznym myśleniem o Gilu. Wyobrażała sobie, jak trzyma w ramionach Debbie… jak ją całuje, przytula, kocha… Po kilku strasznych, męczących dniach postanowiła pojechać nad morze w nadziei, że morskie powietrze ją otrzeźwi.
    Pojechała samochodem do Bamburgh. A potem przeszła piechotą wzdłuż zamkowych murów na długą i rozległą plażę. Dzień był piękny – niebo bezchmurne, jasnoniebieskie, a powietrze rześkie i krystaliczne, gdy ciężkim krokiem, z pochyloną głową szła wzdłuż plaży, a wiatr rozwiewał jej włosy.
    Jakże tu było inaczej niż w Indonezji. Dźwięki i zapachy tamtego kraju nadal żyły w jej pamięci; ilekroć zamykała oczy, wracało wspomnienie wilgotnego upału, brzęczenia owadów w ciemnościach albo łoskotu deszczu rozbijającego się o blaszany dach… Pociągnęła nosem – ale zamiast odurzającego zapachu frangipani, poczuła cierpką woń soli i jodu…
    Zmęczona marszem usiadła na skale i zapatrzyła się w przestrzeń. Od ciemnoniebieskiej toni przy brzegu odcinały się białe grzywy fal, a daleko na horyzoncie – bezkresny błękit nieba. Debora rozchyliła lekko wargi w uśmiechu, przypominając sobie, jak opowiadała zmyśloną historię o oświadczynach Gila na plaży w deszczu… Jakie to wówczas było zabawne! A ona sama – ileż było w niej radości życia! I taka powinna pozostać – powinna bawić się od początku do końca. Ale ona zakochała się – bez wzajemności… Gdyby tylko brawurowo zagrała swą rolę, nie marnowałaby teraz czasu na samotne rozmyślania, za jedyne towarzystwo mając mewy, wiatr i jakąś postać, która zmierzała w jej kierunku brzegiem morza.
    To był mężczyzna. Zerknęła na niego bez większego zainteresowania. Po chwili spojrzała znów. Czyżby znała ten krok…? Nagle wstała, zakryła oczy dłońmi i znów je odsłoniła, jakby obawiając się halucynacji. Niemożliwe, a jednak… Ten sam sprężysty chód, to samo pochylenie głowy… To był Gil. To musiał być Gil!
    Jak we śnie – najpierw wolno, potem coraz szybciej zaczęła iść mu na spotkanie. A potem zaczęła biec – i on również biegł w jej kierunku. Rzucili się sobie w objęcia i przywarli do siebie w mocnym uścisku, jakby nie mając pewności, że istnieją naprawdę.
    – Żeby cię tu odnaleźć, przeszedłem drogę przez mękę – mamrotał Gil z ustami przy jej włosach. – Dlaczego uciekłaś, nie zostawiając nawet adresu?
    – Nie sądziłam, iż zechcesz mnie szukać. Ścisnął ją tak mocno, że ledwie mogła oddychać.
    – Czy mógłbym spędzić resztę życia bez ciebie?
    – Myślałam, iż chcesz je spędzić z Debbie.
    – Gdy pokazałem jej fotografie Terawati, wydała okrzyk przerażenia. Chyba już wówczas zrozumiałem, że się nie kochamy i nie pasujemy do siebie.
    – Ale przecież szukałeś rozsądnej żony… – Odrzuciła głowę do tyłu, aby spojrzeć mu w oczy.
    – To prawda… Potem jednak zakochałem się na śmierć w dziewczynie, która wypadła z autobusu. A trudno o niej powiedzieć, iż jest kobietą rozsądną. – Ujął twarz Debory w dłonie. – Wierz mi, bardzo się starałem zdusić w sobie to uczucie. Wiedziałem, że kochasz swój żywiołowy styl życia i ani ci to w głowie, by dopasowywać się do mnie… Powtarzałem więc sobie, iż Debbie jest odpowiednim materiałem na żonę dla takiego mężczyzny jak ja… I uwierzyłem, że jej pragnę, bo chciałem w to uwierzyć. Bez końca przypominałem sobie matkę i wmawiałem sobie, iż ty będziesz identyczna, ale mimo wszystko nie potrafiłem uwolnić się od uczucia do ciebie… Zapadłaś mi w serce głęboko, Deboro. Miałaś tyle uroku… Wchodząc do pokoju, rozjaśniałaś go swoim uśmiechem… Stałem się o ciebie okropnie zazdrosny, z nikim nie chciałem się tobą dzielić. I dostawałem szału, widząc, jak radośnie planujesz swe dalsze podróże beze mnie.
    – To nieprawda! – Wsunęła mu ręce pod marynarkę, by znów poczuć ciepło jego mocnego ciała. – Ja tylko udawałam, że życie bez ciebie będzie miało jakikolwiek sens.
    Pocałował ją czule, a później spytał:
    – A więc kochasz mnie naprawdę, Deboro?
    – Beznadziejnie – szepnęła, opierając twarz o jego policzek. – Sądziłam, że mam to wypisane na twarzy.
    – Czasami, gdy trzymałem cię w ramionach i byłaś taka ciepła, taka pałająca miłością, łudziłem się nadzieją, iż naprawdę mnie pokochałaś… Ale zaraz potem odwracałaś się ode mnie i przypominałaś mi, że nasz romans potrwa tylko kilka tygodni. Gdy byliśmy w Dżakarcie, miałem zamiar błagać cię, byś za mnie wyszła, ale ty uprzedziłaś moje wyznanie… Powiedziałaś, iż trzeba przyjemnie wykorzystać czas, który nam pozostał. Poczułem się tak, jakbym dostał obuchem w głowę. Nie mogłem wprost uwierzyć, że ta noc znaczyła dla ciebie tak mało… A potem rozchorowałaś się i nic już nie miało znaczenia prócz twojego zdrowia. Gdy wyzdrowiałaś, chciałem poprosić cię o rękę i nawet pojechałem do Terawati po obrączkę, ale kiedy wróciłem, znowu wspomniałaś o tej nieszczęsnej Australii! Byłaś taka zimna i nieczuła, że w końcu dałem spokój! Byłem bardzo nieszczęśliwy i zły na siebie, że zaangażowałem się w związek, który nie ma przyszłości.
    Debora odsunęła się od niego na wyciągnięcie ręki.
    – Och, niczego nie rozumiesz… Przecież powiedziałeś swoim pracownikom w Londynie, że żenisz się z Debbie. Sylvie pokazała mi teleks, który do ciebie nadszedł. Chciała mi udowodnić, iż wie, że nie jesteśmy po ślubie, ale nie wiedziała, że ta wiadomość nie dotyczyła mnie. Tam było wyraźnie napisane: Debra Clark. Pomyślałam, że planujesz swą przyszłość beze mnie.
    – Ach, więc to dlatego tak nagle się zmieniłaś! Zastanawiałem się nawet, dlaczego nie przysłali mi odpowiedzi. Ci idioci musieli przekręcić twoje nazwisko! Widzisz, byłem tak pewny naszych uczuć, że w czasie twojej choroby wysłałem do Londynu polecenie, żeby przygotowano ci dokumenty niezbędne do wyjazdu ze mną na Madagaskar. Ponieważ znali Debbie jako moją narzeczoną, zapewne pomyśleli, że ją mam na myśli. Tak jakbym mógł się pomylić w pisowni imienia i nazwiska swej przyszłej żony!
    – Ale dlaczego Debbie wyjechała po ciebie na lotnisko?
    – Chciała mi jak najszybciej zakomunikować, że zaręczyła się ze swoim nowym szefem – westchnął. – Obawiała się, iż mogę poczuć się dotknięty, jeśli ktoś inny przekaże mi tę wiadomość. To było ładne z jej strony, ale wtedy, gdy widziałem, że mi uciekasz, miałem ochotę ją udusić. – Przytulił ją mocniej do siebie. – Widzisz, okazało się, iż obydwoje z ulgą przyjęliśmy zerwanie naszych zaręczyn. Oczywiście, nie powiedziałem jej o tym, ale często, gdy budziłem się obok ciebie, dręczyła mnie przeraźliwa myśl, że moje życie wyglądałoby całkiem inaczej, gdyby Debbie od razu zgodziła się mnie poślubić. Nigdy bym cię nie poznał i nie wiedziałbym, co to jest prawdziwa miłość… – Uśmiechnął się do niej szeroko. – Jesteś dokładnie taką dziewczyną, jakiej nigdy nie chciałem poślubić. Ale nie potrafię już bez ciebie żyć… Podczas lotu do Anglii rozmyślałem, jak cię przekonać, byś pojechała ze mną na Madagaskar, ale ty mi uciekłaś, nim zdążyłem dowiedzieć się, gdzie mieszkają twoi rodzice.
    Objął ją ramieniem i wolno maszerowali wzdłuż plaży.
    – Jak mnie tu odnalazłeś? – spytała Debora, podnosząc na niego oczy przepełnione szczęściem.
    – Dzięki niesłychanemu uporowi – odparł. – Na szczęście wiedziałem, że twoi rodzice mieszkają w Northumberlandzie, więc przyjechałem i zadzwoniłem chyba do wszystkich Clarke'ów, którzy figurują w książce telefonicznej. Masz pojęcie, ilu Clarke'ów tu mieszka? Siedemdziesięciu jeden!
    Debora roześmiała się.
    – Mój ojciec ma na imię William, więc pewnie jest na samym końcu.
    – Dokładnie jest sześćdziesiąty dziewiąty! Przedstawiłem się, wyjaśniłem, że poznałem cię w Indonezji, a wówczas twoja matka powiedziała, gdzie mam cię szukać.
    – To jedno z moich ulubionych miejsc – powiedziała Debora.
    – I dlatego opowiadałaś wtedy, iż tu właśnie ci się oświadczyłem?
    – Tak. – Zerknęła na niego z ukosa. – Zawsze myślałam, że byłoby bardzo romantycznie, gdyby mi się tu ktoś oświadczył.
    – Gzy mam poczekać, aż zacznie padać, czy też mogę to zrobić również w piękny, słoneczny dzień?
    – Może być dziś… – powiedziała i skromnie spuściła oczy..- A więc… – Gil przystanął i odwrócił ją ku sobie. – Czy wyjdziesz za mnie, Deboro, wyjedziesz ze mną na Madagaskar i nadal będziesz wprowadzać w moje życie tyle uroczego nieładu?
    – Tak – przyrzekła i pocałowała go czule.
    – Myślę, że nie musimy zawracać sobie głowy zaręczynami, skoro już od trzech miesięcy jesteśmy małżeństwem, prawda? – uśmiechnął się lekko. – Po prostu od razu weźmiemy ślub… prawdziwy ślub. – Sięgnął do kieszeni i wyjął małe zawiniątko. – Na bazarze w Terawati nie przywiązują wagi do opakowań – usprawiedliwił się, rozwijając papier i podając jej plecioną obrączkę z kutego złota. – Pomyślałem, iż wszystko powinno odbyć się tak samo jak przedtem – dodał.
    – Całkiem tak samo? – spytała Debora i posłała mu niewinne spojrzenie. – Czy to oznacza, że nadal będziesz mi płacić?
    Gil roześmiał się głośno i znów wziął ją w ramiona.
    – Masz rację. Musimy wynegocjować nową umowę… – Zmarszczył brwi, udając, że się nad tym głęboko zastanawia. – A może tak… Już nie tylko na trzy miesiące… Czy zgodzisz się wyjść za mnie i być ze mną całe życie, ja zaś w zamian obiecuję, że będę cię kochał, dbał o ciebie i opiekował się tobą, zgoda?
    Deborze oczy lśniły z radości, gdy go całowała.
    – Zgoda – powiedziała.

    Nigdy nie ożenię się z taką szaloną dziewczyną!
    Debora nie miała szans. Gil przecież uwielbiał swoją narzeczoną – zawsze schludną, zrównoważoną i rozsądną Debbie, która potrafiła obsługiwać komputer, świetnie gotować i zawsze zakręcała tubkę pasty do zębów…
    A ona, Debora, nigdy o tym nie pamiętała. Myśl o małżeństwie z nią, z taką beztroską bałaganiarą, pewnie nawet nie przyszłaby mu do głowy! A jednak jej cudowny romans z Gilem w środku tej indonezyjskiej dżungli trwał już trzeci miesiąc…

Jessica Hart


***

Top.Mail.Ru