...Место для Вашей рекламы...
...Место для Вашей рекламы...
...Место для Вашей рекламы...
Скачать fb2
Срэбная ружа (на белорусском языке)

Срэбная ружа (на белорусском языке)


Чекану Дориан Срэбная ружа (на белорусском языке)

    Дарыян Чакану
    Срэбная ружа
    Пераклад: Галiна Шаранговiч
    У гэтую ноч у мяне расцвiла ружа. За адну ноч, зусiм нечакана, ды яшчэ якая! Яе срэбныя пялёсткi прамянiлiся таямнiчым святлом, абуджаючы пачуццё нейкага дабратворнага супакаення.
    Я адчынiў акно, каб ружа магла дыхаць свежым паветрам. Ад лёгкага ветрыку яе пялёсткi трапяталiся, яны быццам струменiлiся, напаўняючы наваколле спакоем i цiшынёй.
    Я паклiкаў жонку, каб яна таксама ўбачыла дзiвосную кветку:
    - Сiльвiя!
    Вiдаць, яна спала.
    - Сiльвiя! - крыкнуў я. - Iдзi сюды! У нас расцвiла ружа!
    Яна з'явiлася за спiною, зiрнула на маё стварэнне.
    - Прыгожая.
    Пазяхнула i пайшла з пакоя. Я праводзiў яе збянтэжаным позiркам. Жончына абыякавасць была незразумелая: ружа не проста цвiла, яна пульсавала, рухаючыся ў танцы пад гукi нейкай, адной ёй чутнай музыкi.
    - Сiльвiя! - зноў паклiкаў я. - Не, ты паглядзi, якое хараство!
    - Ну я ж сказала, што прыгожая.
    - Ты толькi мiмаходзь зiрнула, а на такое трэба глядзець i глядзець!
    - Ты б лепей схадзiў кавун купiў. Тры днi дзецi ныюць, просяць кавуна, а iх бацька з ружамi няньчыцца... Чуеш?..
    Ружа ўсё танцавала i танцавала. Потым пачала спяваць. Я слухаў яе як зачараваны. Добра, што яна не чуе Сiльвiю! Добра, што i я не чуў Сiльвiю!
    У пакой зайшоў Раду.
    - Ого, якая прыгожая ружа, - сказаў ён, пазяхаючы, i тут жа пайшоў прэч.
    - Раду, сынок, пачакай, куды ж ты? Ты бачыў ружу?
    - Бачыў, бачыў.
    - I табе падабаецца?
    - Падабаецца.
    I Раду нiчога не разумее.
    Я падняў з ложка свайго малодшага, Сэндзела, i панёс яго да кветкi. Ён быў яшчэ сонны i супрацiўляўся, а калi зразумеў, што гэта не паможа, залiўся горкiмi слязьмi.
    - Не плач, мой маленькi, паглядзi, якая прыгожая кветка.
    Ружа, аднак, анi яго не супакоiла.
    - Сэндзел, сынок, панюхай гэтую кветачку!
    - Не хасю! - адварочваўся Сэндзел. - Хасю кавуна!
    - Не чапай дзiця, што ты яго мучыш?! - накiнулася на мяне жонка.
    Да мяне нiяк не даходзiла, што, нарэшце, адбываецца: як можна заставацца абыякавым побач з такой прыгажосцю? Срэбная ружа! I справа не ў тым, што я яе вывеў, выпесцiў i аддаў ёй некалькi гадоў жыцця, я быў у страшэннай роспачы, бо не было ў маiх сямейнiкаў элементарнага пачуцця прыгожага...
    - Не журыся, добры чалавек, - пачуўся аксамiтавы голас.
    Я здзiўлена азiрнуўся.
    - Гэта я.
    Гаварыла... ружа!
    * * *
    Праз два днi ў дзверы пастукалi, i Сiльвiя пабегла адчыняць.
    На парозе стаяў высокi стройны мужчына. Ён паправiў сонцаахоўныя акуляры i ветлiва ўсмiхнуўся.
    - Панi Сiльвiя, я ад вашага мужа.
    - Праходзьце. Што з iм?
    Незнаёмы зайшоў у кватэру.
    - Калi ласка, не турбуйцеся. Я лiтаральна на некалькi хвiлiн.
    - Што з маiм мужам? - настойлiва паўтарыла Сiльвiя.
    Толькi цяпер яна здолела добра разгледзець госця. Ён выняў з кiшэнi насоўку i пачаў старанна працiраць акуляры. Сiльвiю ўразiлi яго вочы, яны былi незвычайнага колеру i выпраменьвалi нейкае загадкавае святло. Быццам загiпнатызаваная, глядзела яна ў гэтыя вочы, адчуваючы, што ўсю яе iстоту запаўняюць цёплыя промнi. Але тут незнаёмы начапiў акуляры i загаварыў да яе:
    - Панi Сiльвiя, не хвалюйцеся. Ваш муж жывы-здаровы, але... ён не можа прыйсцi, бо...
    - Што з iм? - усклiкнула Сiльвiя. Гiпнатычны стан, у якiм яна патанула, знiк гэтаксама хутка, як i з'явiўся.
    - Панi Сiльвiя, прашу вас, супакойцеся.
    Незнаёмы вiдавочна разгубiўся i, напэўна, таму паспяшаўся выдаць iнфармацыю, якую хацеў паведамiць спакваля:
    - Ён знаходзiцца ў Краiне Ружаў.
    У душы ў Сiльвii змагалiся два пачуццi: нявер'е i адчай. Кожнае з iх магло выклiкаць прыступ нястрыманага шаленства, а гэтага больш за ўсё i асцерагаўся незнаёмы.
    - Што-о? Дзе-е?! - як i меркаваў ён, абурылася Сiльвiя i грозна рушыла на яго.
    - Панi Сiльвiя! Панi Сiльвiя! - спрабаваў супакоiць яе госць.
    Але яна наблiжалася, i было вiдаць, што намеры ў яе самыя агрэсiўныя. Госць зразумеў гэта i, адступаючы да дзвярэй, апошнi раз паспрабаваў яе супакоiць:
    - Панi Сiльвiя, ваш муж адчувае сябе добра i прасiў мяне перадаць вам грошы!
    I ён падаў ёй канверт. Аднак грошы выклiкалi адваротны эфект.
    - Грошы?! Я пакажу табе грошы! Шантажыст!.. - зараўла яна. - Каб зараз жа, чуеш, у гэтую ж хвiлiну, ты вярнуў мне майго мужа! Iнакш...
    Каб хутчэй скончыць з гэтай непрыемнай сцэнай, незнаёмы зняў акуляры, зiрнуў на Сiльвiю срэбным позiркам i, прыкаваўшы яе да месца, знiк...
    * * *
    ...Сiльвiн муж, бледны, непрытомны, ляжаў у ложку. Ён з'явiўся дома гэтаксама нечакана, як, зрэшты, i знiк два днi таму. Сiльвiя збянтэжана глядзела на яго.
    - Гэта... ты?
    Ён, натуральна, не адказваў.
    Праз гадзiну ён апамятаўся, расплюшчыў вочы i агледзеўся. Каля ложка сядзела заплаканая жонка.
    - Чаго ты плачаш, Сiльвiя? - цiха спытаўся ён.
    - Я не плачу, Мiрча, - яна з палёгкай уздыхнула i стала выцiраць слёзы.
    Ён прыўзняўся, сеў i, застагнаўшы, схапiўся за галаву.
    - Не разумею, што са мною...
    - Ну, я ж казала, не патрэбныя табе гэтыя ружы. Бачыш, мая праўда, Мiрча...
    - ?
    У пакой з плачам увайшоў Раду.
    - Тата, глядзi, ружу сарвалi!
    Срэбная ружа, сапраўды сарваная i звялая, ляжала на далонi ў хлопчыка, стаўшы звычайнаю шэраю кветкаю...
    - Сарвалi? Ну i што? - хмура прамармытаў бацька. Раду глядзеў на яго спалохана, са здзiўленнем.
    - Як ну i што? Ружа памерла, тата!
    Сiльвiя зiрнула на сына i адчула, як яе пранялi дрыжыкi: карыя хлопчыкавыя вочы засерабрылiся, выпраменьваючы таямнiчае пранiклiвае святло. I яна адразу ўспомнiла незнаёмага з Краiны Ружаў.
Top.Mail.Ru